O «ακήρυχτος πόλεμος» της παραλιακής

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Περιβάλλον | Γνώμη / Ανάλυση Thursday December 08, 2005 10:23 by Π.Π.

Και τα άγνωστα ανώνυμα θύματά της

Κείμενο κριτικής ενάντια στα τραγικά περιβαλλοντικά και άλλα εγκλήματα στο όνομα των Ολυμπιακών

Στην άκρη τής πόλης ένας «άγνωστος ακήρυχτος πόλεμος» βρίσκεται σε εξέλιξη. Ένας γύρος θανάτου μέσα στον καθημερινό χρόνο, χωρίς διαλείμματα και «ανακωχή». Ένα σύστημα που αναπτύσσει, με οδηγό Το κέρδος, μεγάλες «ταχύτητες» που λιώνουν στους μεγάλους δρόμους της καθημερινής βαρβαρότητας τον άνθρωπο και τις ουσιαστικές ανάγκες του για ελευθερία, επικοινωνία και αξιοπρέπεια...

Στην άκρη της πόλης, ένας «άγνωστος ακήρυχτος πόλεμος» σε εξέλιξη. Οδηγοί μηχανών, αυτοκινήτων, πεζοί, ασθενοφόρα, νεκροί και τραυματίες. Επιθετική οδήγηση και «αμυνόμενοι» πεζοί στο πιο γνωστό έργο φρίκης τού Αττικού «σινεμά» που δεν εννοεί να «φρενάρει» την καθημερινή προβολή του. Ακόμα και αν υπάρχει η ατομική ευθύνη σε ένα δυστύχημα, κανένα περιστατικό δεν διαγράφει την ευθύνη για την «ποιότητα ζωής» που «χάραξαν» τα αφεντικά, αναγκάζοντάς μας να κινούμαστε στον χώρο που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε με βήματα και ψυχολογία μελλοθανάτου.

Η πόλη σχεδιάζεται στα «νέα μέτρα» για να καταναλώνεις, να απομονώνεσαι και να οδηγείς. Ο πεζός κινείται πλέον σε ένα χώρο απαγορευμένο και επικίνδυνο για διάβαση και πεζοπορία.

Η παρουσία του από μία ώρα και μετά μπαίνει κάτω από το «άγρυπνο μάτι» τής «μηδενικής ανοχής».

Αν είσαι τυχερός θα περάσεις ή θα περάσουν οι 4 τροχοί πάνω από εσένα. Ένα χτύπημα μέσα στην νύχτα, στην τοπική «Βαγδάτη» τής παραλιακής λεωφόρου Ποσειδώνος δεν είναι πάντα ο θόρυβος από την «επιπόλαια» σύγκρουση δύο αυτοκινήτων με σημαντικής ή ασήμαντες υλικές φθορές. Πολλές φορές αυτή η «κατάσταση ακήρυχτου πολέμου» μεταξύ αυτοκινήτου και πεζού οδηγεί στον θάνατο και στην αναπηρία.

Ο καθηγητής τού Ε.Μ.Π και συγκοινωνιολόγος κ.Αμπακούμκιν είχε εντοπίσει όλα τα λάθη και τους κινδύνους που περιείχε τό «σχέδιο αξιοποίησης» τής παραλίας και σχεδίασης του Τραμ στο όνομα της «ανάπλασης» τού τοπίου με αφορμή τούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ένα παραλιακό τοπίο πού έτσι κι αλλιώς υποφέρει δεκαετίες από την εγκατάλειψή του στην τσιμεντοποίηση και στην αυτοκίνηση. Κανείς από την κεντρική εξουσία και τούς «δορυφόρους» της (δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι) δεν έδωσαν σημασία στην πρότασή του για υπογειοποίηση της κυκλοφορίας, χάραξη τής διαδρομής τού Τραμ μέσω της λεωφόρου Συγγρού και πεζοδρόμηση τμημάτων για την εξυπηρέτηση των πεζών. Ο δήμαρχος Π. Φαλήρου έγινε μέρος τού προβλήματος αδιαφορώντας και συναινώντας σ’ αυτή την κακοπλασία πού στρέφεται κατά τής ανθρώπινης ζωής και ελευθερίας.

Οι «δημοτικοί άρχοντες» των παράλιων Δήμων, χωρίς να ενδιαφερθούν και να εξετάσουν τις συνέπειες όλης αυτής της μετάλλαξης, που ανέκοψε λόγω μιας «ιδέας» κτισμένης «από αέρα» και προσωπικά συμφέροντα την άνετη και ακίνδυνη μετακίνηση των πολιτών προς την θάλασσα, έδωσαν «μέσα σε μια νύχτα» συνοπτικά και γρήγορα στους εργολήπτες και στις πολυεθνικές το δικαίωμα να προχωρήσουν στο τερατούργημα πού σήμερα αφαιρεί στην άσφαλτο ζωές.

Τα κέρδη από την «νέα καρμανιόλα»,η εκποίηση και η εμπορευματοποίηση της παραλίας, η παρουσία νυκτερινών κέντρων διασκέδασης και όχι χώρων πρασίνου ήταν πάνω από την αξία τής ανθρώπινης ζωής.

Έργα με σκοπό την εμπορική χρήση και την κυριαρχία τού αυτοκινήτου οδήγησαν μαθηματικά το Π. Φάληρο και κάθε παράλιο Δήμο στην περιβαλλοντική καταστροφή και με τον καιρό μετέτρεψαν την διάσημη για την ομορφιά της - άλλοτε λεωφόρου - σε νεκροταφείο.

Για τους θανάτους ευθύνη έχουν όλοι αυτοί που βιαστικά για να «στολίσουν» την διοργάνωση τής Ολυμπιακής φιέστας με ένα οικολογικό μέσο μεταφοράς, προχώρησαν στην έγκριση ενός πρόχειρου σε όλα έργου-βιτρίνα (Τραμ) χωρίς να δεσμεύσουν και να διεκδικήσουν από την Τραμ ΑΕ και την Ε.Τ.Α. (Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα) το σχεδιασμό και αποπεράτωση μιας σύγχρονης κατασκευής με όρους που θα έχουν ως κέντρο αναφοράς τον άνθρωπο και την κίνησή του στην πόλη. Να γιατί το έργο αυτό κατέληξε σε μια αναμενόμενη αποτυχία και σφραγίζεται τώρα με τον θάνατο δεκάδων πολιτών.

Η ανεπαρκής και ελλιπής σηματοδότηση πού δίνει προτεραιότητα στην κυκλοφορία των αυτοκινήτων και όχι στον πεζό. Σε περίπτωση που ο πεζός καταφέρει να περάσει το ένα ρεύμα, κινδυνεύει να παρασυρθεί σε μια νησίδα τόσο στενή και περιορισμένη όπου στέκεται κυριολεκτικά στην «άκρη τού γκρεμού», εκτεθειμένος και απροστάτευτος σε ένα χώρο που δεν ανήκει και δεν έγινε γι’ αυτόν αλλά για το αυτοκίνητο. Η απόσταση τού ενός φαναριού μέχρι το επόμενο είναι προκλητικά μεγάλη και στερεί το δικαίωμα από τον πεζό να έχει αρκετές επιλογές ασφαλούς διάβασης σε μια τεράστια λεωφόρο.

Αντί να έχει τον πρώτο ρόλο και τον έλεγχο μέσα στον τόπο διαβίωσής του ο κάτοικος του προαστίου, τον έχει η «αυτοκρατορία» των αυτοκινήτων που διασχίζει, καταπατά και ρυπαίνει την «βάση» του! Οι σηματοδότες(φανάρια)έχουν προγραμματισθεί και ρυθμισθεί ώστε και πάλι το αυτοκίνητο να έχει τον πρώτο ρόλο. Ανάμεσα στην υπομονή και στο άγχος όπου «ισορροπεί» του καθενός μας η καθημερινότητα, είναι εύκολο να κάνεις το λάθος και να προσπαθήσεις να διασχίσεις την λεωφόρο εκεί που νομίζεις ότι απειλή και φόβος δεν υπάρχει. Σε κάθε περίπτωση, το αυτοκίνητο είναι πολύ πιο γρήγορο από εσένα.

Έτσι, οι υπεύθυνοι προχώρησαν στην θλιβερή αυτή και τραγική δόμηση πού κάνει το Π. Φάληρο να μοιάζει με φυλακή! Οι «κύριοι και κυρίες» τής Ολυμπιακής «αναβίωσης» που «εξαφανίσθηκαν» μετά και από το τελευταίο «γκαλά» τής τελετής λήξης στις υπόλοιπες «φιλάνθρωπες υποχρεώσεις» τους, προτίμησαν ένα «fastfood» που να μην στοιχίσει πολλά στα τελικά έξοδα και να «ζυγίσει» αρκετά στα τελικά έσοδα! Έτσι όταν η τύχη μας αφήνεται στα χέρια τους και στο «παρόν και μέλλον» των ερμητικά κλειστών τους γραφείων, χάνεται η όποια συλλογική αυτόνομη δυνατότητα για ένα μελετημένο οργανωμένο δίκτυο κυκλοφορίας αυτοκινήτων και πεζών και οδηγών.

Δίκτυο που θα είχε προκύψει μετά από την παρέμβαση των πολιτών στα «δημοτικά συμβούλια» και στους δρόμους των παραλιακών Δήμων! Η κατασκευή αερογεφυρών όπου εξασφαλιζόταν η ελεύθερη και αναίμακτη διέλευση και πρόσβαση των πολιτών από και προς την θάλασσα δεν ήταν στα ενδιαφέροντα τού Δήμου Π. Φαλήρου, αλλά και των άλλων όμορων Δήμων τής παραλιακής ζώνης από το Μοσχάτο μέχρι την Βούλα. Απέναντι στο μπετόν και στο σίδερο που μάς προορίζουν και μάς στέλνουν να «ζήσουμε», ας σταθούμε με την μόνη πρόθεση πού έχουμε! Να τα ρίξουμε προτού χτυπήσουν ξαφνικά απόψε και άλλους...

Προτού πάρουν την ελπίδα μας! Την δική σου, την δική μου, την δική μας! Τα παιδιά μας...