"RealPolitik" (Μέρος 2)

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Αναρχικό κίνημα | Γνώμη / Ανάλυση Saturday April 21, 2012 18:49 by Άρης T.

Μια αναρχοκομμουνιστική πολιτική ανάλυση της σ`

"RealPolitik" - Μια αναρχοκομμουνιστική πολιτική ανάλυση της συγκυρίας
Μια ανάλυση πάνω στην πολιτική συγκυρία και μια πρόταση για ένα Πλαίσιο Διαλόγου πάνω στην Οργάνωση των δυνάμεων του Κοινωνικού Επαναστατικού Αναρχικού Κινήματος

ΛΑΟΣ: Είναι γεγονός πως η διαρκής κατάρρευση των κεντρικών αστικών πολιτικών σχηματισμών διεύρυνε τα όρια προσβασιμότητας διαφόρων ομαδοποιήσεων να ενταχθούν δυναμικά στο κεντρικό πολιτικό παιχνίδι. Είναι σύνηθες φαινόμενο τα τελευταία χρόνια διάφοροι σχηματισμοί να τρέχουν να βρουν άτομα να στελεχώσουν το πολιτικό προσωπικό τους λόγω των υψηλών ποσοστών που παρουσιάζονται ως δημοσκοπικά ευρήματα.Πολιτικές παρέες προσπαθούν να εκμεταλλευτούν κενά και ρεύματα γνώμης με βασικό εργαλείο παραγωγής πολιτικής την ματαιοδοξία των αρχηγών τους, την δίψα για μια οποιαδήποτε θέση εξουσίας και τον οπορτουνισμό.Η στροφή στο κεντρώο χώρο του Καραμανλή πριν κάποια χρόνια δημιούργησε ένα κενό στα δεξιά της ΝΔ για πρώτη ίσως φορά μετά την κατάρρευση της ΕΠΕΝ, το οποίο εκμεταλλεύτηκε πρόσκαιρα ο Καρατζαφέρης, ο οποίος δημιούργησε μια ετερόκλητη ομάδα από πλασιέ εθνικιστικών βιβλίων, πρώην σκυλούδες, κυπατζήδες και αριστοκράτες αστούς οι οποίοι αποτέλεσαν και την κοινοβουλευτική του ομάδα. Αποτέλεσε το πρώτο παράδειγμα ύπαρξης κοινοβουλευτικού κόμματος χωρίς οργανώσεις βάσης. Χωρίς δηλαδή την οποιαδήποτε δημόσια αντιστοίχιση ανάμεσα στην κοινωνική βάση και τα πολιτικά πρόσημα. Ήταν όλοι με κάτι πιο δεξιά από τη ΝΔ, αυτό αρκούσε. Για τότε. Όχι για τώρα. Για τώρα δεν αρκούν οι νεφέλες του τυχοδιωκτισμού, γιατί πολύ απλά οι ανάγκες έχουν αρχίσει να οπλίζονται.Η λέσχη Καρατζαφέρη κατάφερε με τη σειρά της να φανεί χρήσιμη σε ένα δεύτερο επίπεδο στην ανάπτυξη του σχεδίου επίθεσης κράτους και κεφαλαίου στις δυνάμεις της εργασίας. Αδύναμος ουσιαστικά να παίξει πρωτεύοντα ρόλο λόγω των συσχετισμών δύναμης, αξιοποίησε την ευκαιρία που του δόθηκε, η οποία σχετιζόταν με την αξιοποίηση του από την προπαγάνδα της ελίτ, με το να παρουσιάζεται ως δύναμη που ορίζει την ατζέντα και τον ορίζοντα των καθημερινών ζητημάτων.Αυτά την εποχή που υπήρχαν κι άλλα θέματα προς συζήτηση εκτός και πέρα από την οικονομία. Όταν ας πούμε κεντρικά ζητήματα γινόντουσαν η εγκληματικότητα, το μεταναστευτικό, η παιδεία και άλλα κοινωνικά θέματα, διόλου φειδωλή δεν ήταν η παρουσίαση του Καρατζαφέρη από τα ΜΜΕ -επειδή τα ΜΜΕ είναι ο οποίο γρήγορος και ασφαλής τρόπος να μετατρέψει ένα μηδενικό σε νούμερο- ώστε όλα να παίρνουν τις προοπτικές ορίζοντα της άκρας δεξιάς.Αυτά χωρίς να έχουν λυθεί, παραμερίστηκαν όταν η συζήτηση επανήλθε με ολιστικούς πια όρους στην οικονομική της βάση. Χρεοκοπία ή «διάσωση»,, ευρώ ή δραχμή, μνημόνιο ή αυτάρκεια, εργαζόμενοι ή εργοδοσία; Κάπου εκεί τελείωσαν τα ψέματα -όχι αυτά που μπορούσε να πει ο Καρατζαφέρης- αλλά αυτά που θα άντεχε να ακούσει η χειμαζόμενη κοινωνική βάση.

Από το 2009 και μετά ότι λες πόσο μάλλον ότι κάνεις γράφει. Υπάρχει πλέον μια ευθεία αντιστοίχιση -ή και διαπάλη- πέρα από κάθε προηγούμενο των πολιτικών αποφάσεων με την καθημερινή ζωή. [Προς το παρόν κερδίζουν οι πολιτικές αποφάσεις την ζωή, αλλά ελπίζουμε ότι η ζωή θα αντεπιτεθεί].Το κενό που δημιουργήθηκε μετά την κατάρρευση της κοινωνικής βάσης του «μεσαίου χώρου», άφησε μια τεράστια τρύπα στο σώμα της κοινωνικής συναίνεσης το οποίο εγχειρίζεται από το ντόπιο και διεθνές πολιτικό σύστημα. Ήταν δε τόσο μεγάλη η ζημιά που ο ασθενής μάλλον πνέει τα λοίσθια. Οι καπιταλιστές άλλωστε το έχουν ανακοινώσει ανοιχτά «η υπόθεση συναίνεση είναι κενό γράμμα», ζητούμενο είναι πλέον η σύζευξη του πολιτικού ολοκληρωτισμού με το κοινωνικό του αντίστοιχο την επιβολή της ταύτισης. Το μόνο που μένει είναι και η κοινωνική βάση να ανακηρύξει το θάνατο της συναίνεσης.

Παρ’ όλα αυτά οι ντόπιες και διεθνείς ελίτ θεώρησαν καλή κίνηση να αντικαταστήσουν την χιμαιρική πια επίτευξη κοινωνικής συναίνεσης με την διεύρυνση της πολιτικής συναίνεσης. Απεστάλη λοιπόν ανοιχτό κάλεσμα μέσω του πρωθυπουργού ώστε να συγκροτηθεί η λυκοσυμμαχία των προθύμων. Δεξιοί κι ακροδεξιοί στριμώχτηκαν στα κυβερνητικά έδρανα. Ο Σαμαράς λόγω πιέσεων, ο Καρατζαφέρης λόγω ηλιθιότητας [5].Πεπεισμένος λόγω της πολλαπλής στήριξης που έχαιρε από ΜΜΕ και ένα κομμάτι των αστών λόγω του ότι φάνηκε χρήσιμος σε διάφορες καταστάσεις, ο Καρατζαφέρης νόμιζε ότι ήταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Η αναγωγή του μέσα σε 3 απογεύματα σε σημαντικό ρυθμιστή των πολιτικών πραγμάτων του τόπου, οι συνεχείς επισκέψεις στα πρωθυπουργικά και προεδρικά μέγαρα, μετά την έξοδο του από τα οποία θα αμολούσε με ύφος 10 πιθήκων μια μεγαλόπνοη παπάρα, έκαναν τον ηγέτη της άκρας δεξιάς να πιστέψει ότι όχι μόνο θα γίνει ρυθμιστής αλλά μπορεί να αποτελέσει και κάτι παραπάνω από μια απλή εφεδρεία για το σύστημα. Αστειότητες.

Η πραγματικότητα ήταν αλλού κι έλεγε άλλα. Ο Καρατζαφέρης με πρόσχημα την διάσωση της Ελλάδας και ρητορική πανομοιότυπη με του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ υπερψήφισε το Μνημόνιο Ι, κατόπιν συμμετείχε στην κυβέρνηση που ανέλαβε τη διαχείριση της διαδικασίας του PSI και κατάρτισε σε συνεργασία με τις διεθνείς καπιταλιστικές ελίτ το Μνημόνιο ΙΙ. Μέχρι πριν από δυο βδομάδες όταν και σε μια απίστευτη επίδειξη ελιγμών ο Καρατζαφέρης έφυγε από τη Βουλή κατά την ψηφοφορία για το Μνημόνιο ΙΙ, το ΛΑΟΣ υπήρξε ο πιο φιλο-μνημονιακός σχηματισμός ο οποίος δεν ήταν καν στην κυβέρνηση. Μέχρι και η στροφή Σαμαρά φάνηκε πιο πετυχημένη από την αποχή του Καρατζαφέρη.

Αντί λοιπόν να τιθασεύσει το πολιτικό σύστημα ο Καρατζαφέρης, τώρα προσπαθεί να παραμείνει στη Βουλή και να μην χάσει την πρωτοκαθεδρία όχι πια στα μεγάλα αστικά σαλόνια αλλά στο χώρο του φασισμού.

Ο Καρατζαφέρης λειτούργησε ουσιαστικά ως αφελής πράκτορας του κατεστημένου. Χρησιμοποιήθηκε στις πιο δύσκολες φάσεις από τις κεντρικές αστικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα να καεί η δυνατότητα χρήσης του ως εφεδρεία που θα συσπείρωνε την κοινωνική βάση της λαϊκής και φασίζουσας δεξιάς. Τα μικροαστικά και συντεχνιακά εκείνα κομμάτια τα οποία προλεταριοποιούνται και χάνουν τα δικαιώματα τους και τα οποία παραδοσιακά φοβούνται και αποστρέφονται τις αλλαγές και την αριστερά θα μπορούσαν να ενταχθούν οργανικά σε κάποιο δυναμικό κόμμα της Άκρας δεξιάς που θα παίρνει αποστάσεις -έστω στα λόγια- από τις κεντρικές αστικές δυνάμεις. Το κόμμα Καρατζαφέρη θα αποκτούσε τότε κοινωνική ραχοκοκαλιά. Όμως τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους. Όντας στο παρά πέντε ο Καρατζαφέρης προσπαθεί να σώσει τα προσχήματα, όμως είναι αργά πια για δάκρυα. Το κόμμα Καρατζαφέρη δεν έκανε RealPolitik σε κανένα σημείο ήταν απλά μια χρήσιμη εφεδρεία του συστήματος και τώρα πια είναι άχρηστο. Για την καταπιεζόμενη κοινωνική βάση ήταν πάντα άχρηστο κι επικίνδυνο [6].

Χρυσή Αυγή: Tα τεράστια λάθη του Καρατζαφέρη, αλλά και η στροφή της ΝΔ σε φιλομνημονιακή κατεύθυνση οδήγησαν ένα κομμάτι της κοινωνικής βάσης των προλεταριοποιούμενων μικροαστών να οδηγηθούν σε μια ψήφο διαμαρτυρίας που να είναι συμβατή με τα πολιτικά πρόσημα που κουβαλούν. Η μοναδική οργάνωση με πολιτική αναφορά στην Άκρα Δεξιά που να χρησιμοποιεί αντιμνημονιακή ρητορική ώστε αν μπορούν να εκφράσουν την διαμαρτυρία τους τα κομμάτια εκείνα που θα προτιμούσαν να πεθάνουν στην ψάθα παρά να γίνουν κομμούνια, είναι η Χρυσή Αυγή. Αυτό το κοινό στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής απλώνεται και στα Σώματα Ασφαλείας και στο στρατό.

Τα πράγματα είναι απλά. Ο Καρατζαφέρης έδειξε πως μπορείς να γίνεις από την μια μέρα στην άλλη ρυθμιστής των πραγμάτων. Με ένα 5% συμμετείχε και σε κυβέρνηση συνεργασίας. Για να συνηδητοποιήσει -κάπως αργά- ότι δεν ήταν τίποτα έπρεπε να βρεθεί ένας άλλος ακόμη πιο ακραίος σχηματισμός ο οποίος να τον τρομάξει και να διεκδικήσει ανοιχτά τα ηνία του πολιτικού χώρου μετατοπίζοντας τον παράλληλα τέρμα δεξιά.

Το ουσιαστικότερο όμως δεν είναι αυτό. Μπορεί να μοιράζονται μια κοινή συνθήκη το ΛΑΟΣ και η Χρυσή Αυγή όμως ο τρόπος ανέλιξής τους είναι αρκετά διαφορετικός.

Το ΛΑΟΣ ήταν ουσιαστικά ένα μιντιακό δημιούργημα που κατασκευάστηκε για συγκεκριμένη χρήση. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, το πολιτικό του στίγμα δέχτηκε ισχυρές αλλοιώσεις από τη στιγμή της αφετηρίας του. Οι αντισημιτικές του θέσεις σχεδόν εκμηδενίστηκαν, οι ακραίες θέσεις για την λαθρομετανάστευση περιορίστηκαν και πήραν θεσμικό χαρακτήρα, και γενικά οι βιο-φυλετικές προσεγγίσεις μετατράπηκαν σε πολιτικό οπορτουνισμό. Το ΛΑΟΣ για να μπορέσει να μπει στα αστικά σαλόνια έπρεπε να ανακαλύψει το δικό του «μεσαίο χώρο», έπρεπε να μαζευτεί και να σουλουπωθεί.
Στον αντίποδα η Χρυσή Αυγή δεν είναι απλά ένα μιντιακό κατασκεύασμα, ούτε μια life style ακροδεξιά που χαριεντίζεται με κουτσομπολιά για τις γυναίκες των μελών της. Τα μέλη της λίγα βέβαια και περιθωριοποιημένα έως πρόσφατα ασκούσανε τη ναζιστική εγκληματική τους πολιτική στους δρόμους και στα πεζοδρόμια. Αποτυχημένα μέχρι τώρα λόγω κυρίως των παρεμβάσεων του αντιφασιστικού και αναρχικού κινήματος. Παρόλα αυτά κατόρθωσαν να μαχαιρώσουν αρκετούς μετανάστες, να διοργανώσουν κάποια πογκρόμ να επιτεθούν σε αριστερούς φοιτητές κ.α. Και εδώ έγκειται η σημαντική διαφορά με το ΛΑΟΣ, η Χρυσή Αυγή κάνει την καλύτερη RealPolitik πάνω στη συγκυρία.

Αντί να βάλει «νερό στο κρασί της» για να μπορέσει να μπει κι αυτή στο κοινοβουλευτικό αστικό τόξο, διαβάζοντας σωστά τη συγκυρία κάνει το αντίθετο. Δεν υποχωρεί βήμα από τις θέσεις της, αντιθέτως οξύνει το περιεχόμενο τους, αντιλαμβανόμενη ότι στην εποχή της κρίσης όπου το πολιτικό σκηνικό καταρρέει, η ανεργία θερίζει και τα γενικότερα κοινωνικά προβλήματα ενώ αποτελούν καθημερινότητα περνάν σε δεύτερη μοίρα, όποιος δείξει πως έχει άμεσες λύσεις κερδίζει. Για παράδειγμα το 3% της Χρυσής Αυγής -εάν είναι αληθινό- δεν θα προκύψει επειδή θα αποκρύψει από τον κάτοικο του Αγ. Παντελεήμονα ότι ένας τρόπος να αντιμετωπίσει τη λαθρομετανάστευση είναι η σφαγή και τα πογκρόμ εναντίον των μεταναστών. Αντιθέτως θα προτάξει ανοιχτά αυτή την προοπτική και όχι μόνον αυτό, θα προσπαθήσει να την εκτελέσει κιόλας μπροστά στα μάτια του ψηφοφόρου της.

Λόγω αυτής της στάσης η Χρυσή Αυγή έχει περισσότερες πιθανότητες να μην ενσωματωθεί οργανικά στις παραδοσιακές αστικές δυνάμεις. Θα είναι τρομερά δύσκολο για οποιονδήποτε να εξηγήσει πιο πλαίσιο δημοκρατικότητας ή εθνικής σωτηρίας καλύπτει την συνεργασία με τους ναζιστές, χωρίς σημαντικές απώλειες. Συν τοις άλλοις είναι και ιστορικά εδραιωμένη η αντίληψη ότι η χρήση της ναζιστικής δεξιάς από τα αστικά επιτελεία χρειάζεται έναν λεπτό χειρισμό. Κάπου εδώ όμως τελειώνουν οι επιλογές των τακτικισμών καθώς ορθώνονται κάποια αξεπέραστα εμπόδια.

Η Χρυσή Αυγή θα αποτελέσει την πολιτική εσχατιά των εφεδρειών του συστήματος, απόλυτα ελεγχόμενη από αυτούς μέσω των παρακρατικών δεσμών και θεσμών, το σύστημα δεν έχει να κάνει με ανθρώπους που δεν γνωρίζει. Ο Ν. Μιχαλολιάκος άλλωστε είναι γνωστός και καταγραμμένος έμμισθος της ΚΥΠ πλαισιωμένος από άλλους ομογάλακτους.

Το γεγονός αυτό όμως είναι πασίδηλο. Το σημαντικό είναι ποια ανάγκη μπορεί να καλύψει η Χρυσή Αυγή ώστε το αστικό μπλοκ να την επιλέξει ως την πολιτική ναυαρχίδα της για την επιβολή των σχεδίων της. Την μοναδική ανάγκη που μπορεί να καλύψει η Χρυσή Αυγή είναι η διάλυση του κοινωνικού κινήματος με όρους πεζοδρομίου και αυτό θα κληθεί να κάνει. Επειδή η Χρυσή Αυγή έχει λοιπόν μια αρκετά λειτουργική Realpolitik, ο τρόπος αντιμετώπισής της από το επαναστατικό κίνημα είναι μονόδρομος. Πρέπει να εξοντωθούν τα μέλη της. Πρέπει η τρομοκρατία του αντίθετου της Χρυσής Αυγής πολιτικού φάσματος να είναι ανώτερη και κυρίαρχη. Αλλιώς το αστικό σύστημα θα διαλύσει το κοινωνικό κίνημα χωρίς να «λερώσει τα χέρια του» μέσω των συμμοριτών, οι οποίοι θα απολαμβάνουν και βουλευτικής ασυλίας, και μετά την λήξη του έργου, οι εργολάβοι θα αποσυρθούν σε κάποια υπαλληλική θέση υπουργικού γραφείου.

ΚΚΕ: Λόγω του πραγματικού γεγονότος ότι όλο το Life style της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα καθορίστηκε με έναν μαγικό τρόπο από τον τριτοδιεθνιστικό τρόπο του να κάνεις πολιτική, τόσο ώστε αυτός να θεωρείτε ο μόνος τρόπος να κάνεις πολιτική, η κριτική στο εν λόγω μόρφωμα αποτελούσε πάντα ιδιαίτερο σημείο. Αλλά αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά ακόμη και σε μικρά παιδάκια. Παρόλα αυτά όποιος θέλει να δει μια ολοκληρωμένη -κατά την γνώμη μου- κριτική για τα πιο σημαντικά ζητήματα και την πολιτική του ΚΚΕ μπορεί να διαβάσει το άρθρο που βρίσκεται στο link http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&tas...id=29 [Παρά τις διαφορές πολιτικής κοσμοαντίληψης που μπορεί να μας χωρίζουν με τον συγγραφέα]. Σήμερα όμως υπάρχει ένα μεγάλο και πραγματικό ζήτημα και μια ζωντανή ανάγκη να εξακριβωθούν οι καθαρά πολιτικοί όροι που καθιστούν το ΚΚΕ ένα άχρηστο μόρφωμα για τα λαϊκά στρώματα.

Για να μην πολυλογούμε με ένα απεχθές στυλ που ταιριάζει στα φοιτητικά καφενεία και έχει ως αναφορά κυρίως ιδεολογικά σχήματα βγαλμένα συνήθως από μια αριστερίστικη αντίληψη, ας δούμε τις βασικές πολιτικές στρατηγικές επιλογές του ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ επιθυμεί να εμφανίσει τον εαυτό του ως δύναμη που αναφέρεται στην πιθανή κατάκτηση της εξουσίας -ως ένα ιδιότυπο επαναστατικό κόμμα εξουσίας δηλαδή-. Λαϊκή, επαναστατική ή αντιμονοπωλιακή εξουσία λίγη σημασία έχει καθώς επί του περιεχομένου αυτών των μάλλον ασυνάρτητων σχημάτων έχουν χυθεί τόνοι μελάνης.

Ποιοι είναι λοιπόν οι τρόποι για να κατακτηθεί αυτή η πολυπόθητη ας την πούμε λαική εξουσία κατά το ΚΚΕ;

Α. Ο νόμιμος τρόπος μέσω εκλογών. Παίρνει λοιπόν μια ωραία πρωία το κόμμα 43% και ασκεί την πολιτική του. Πολύ ωραία. Εδώ τίθενται δύο ζητήματα και μια εκμυστηρευμένη λύση. Εάν ας πούμε εξελιχθεί αυτό το σενάριο ομαλά, δηλαδή πάρει το κόμμα το ποσοστό αυτοδυναμίας και μετά από μια καθωσπρέπει τελετή παράδοσης–παραλαβής από τις αστικές δυνάμεις «κυβερνήσει τον τόπο» (sic) δύο πράγματα μπορεί να έχουν συμβεί. Ή το ΚΚΕ να μην είναι διόλου επαναστατικό όπως θέλει να παρουσιάζεται ή όντως είναι και απλά η αστική τάξη τρελάθηκε και όσα έγραφε ο Μαρξ στα ευαγγέλια για βίαιη ανατροπή γιατί οι κεφαλαιοκράτες δεν είναι διατεθειμένοι να παραιτηθούν από τα προνόμιά τους αμαχητί ήταν μπαρμπούτσαλα.

Φυσικά τίποτα από αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Απλά γιατί κανένα κομμουνιστικό κόμμα ποτέ πάνω σε αυτόν τον πλανήτη σε «ελεύθερες εκλογές» δεν πήρε ποτέ 43%. Παρ’ όλα αυτά το ίδιο το κόμμα φρόντισε να μας εκμυστηρευτεί το τι θα συνέβαινε. Σε μια συνέντευξη της Αλέκας πριν κάποια χρόνια η γ.γ. μας είχε -δημοσίως- εκμυστηρευτεί ότι, σε μια συνάντηση που είχε με τον τότε πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα N. Burns. Σε ερώτηση της, εάν θα επέτρεπαν οι ΗΠΑ στο ΚΚΕ να κυβερνήσει απρόσκοπτα, εάν είχε πάρει την εξουσία με νόμιμα μέσα, με στόμφο η Αλέκα μας πέταξε την «κρυφή αλήθεια». Η απάντηση ήταν ένα κυνικό: “OXI”. Άρα αυτή η επιλογή μάλλον ναυαγεί πανταχόθεν.

Β. Ο παράνομος τρόπος, η εξέγερση και η επανάσταση. Αυτή η επιλογή αναφέρεται μάλλον τυπικά εδώ πέρα λόγω της ιστορίας των ΚΚ από το 1918 έως το 1925. Εδώ και 40 τουλάχιστον χρόνια από το 1973 και το Πολυτεχνείο το ΚΚΕ δεν έχει κάνει μισή παράνομη πράξη, [εκτός των αφισοκολλήσεων, και την ρύπανση του βράχου της Ακροπόλεως με πανό], δεν έχει κανέναν μηχανισμό που να προσιδιάζει σε κάποια μορφή παράνομης δράσης. Δεν έχει δημιουργήσει ούτε μισή δομή που να μπορέσει να αποτελέσει την βάση για τη δημιουργία μιας δυαδικής εξουσίας που να διεκδικεί με πράξεις και όχι στα λόγια την εξουσία, δεν έχει ούτε ένας «κομμουνιστής» του ΚΚ διαβεί το κατώφλι της φυλακής εδώ και 40χρόνια.

Αντιθέτως το ΚΚΕ «κλιμακώνει» με περιφρουρήσεις όπως στις 20 Οκτώβρη δικαιώνοντας την παλιά ρήση ότι δηλαδή «με πορδές δεν βάφονται αυγά». Μπορεί λοιπόν οι «κλιμακώσεις» του ΚΚΕ να είναι ωραίες για τα παιδάκια που βαυκαλίζονται και αυνανίζονται με το φετίχ της κατανάλωσης της ιστορικότητας του πειθαρχημένου ατσάλινου κατασκευάσματος αλλά για τον μέσο εργαζόμενο που δεν έχει χρόνο και όρεξη να χαζοπαζαρεύεται είναι μάλλον πολυτέλεια η κατανάλωση της κομματικής παπάρας. Παπάρα άλλωστε ονομάζει η λαΐκή ετυμηγορία τον τύπο ο οποίος λέει διάφορα αλλά δεν τα κάνει. Αντί για κλιμάκωση στο δρόμο λοιπόν, προς το παρόν το ΚΚΕ βάζει πλάτη σαν καλό σκυλάκι όταν το καλούν τα αστικά επιτελεία [βλ. Δεκέμβρη 2008], βλέπει παντού προβοκάτσιες με Χρυσαυγίτες, αλλά δεν τους αναγνωρίζει όταν έρχονται ολοζώντανοι με ντουντούκες και τρομπέτες να μοιράσουν σοκοφρέτες και σοκολατούχο γαλατάκι στη Χαλυβουργία, και μαλώνει τις πατάτες [7].

Ειδικά το τελευταίο παράδειγμα δεν αποκαλύπτει τίποτε περισσότερο πέρα από τη βαθειά σοσιαλδημοκρατική και ρεφορμιστική ουσιαστικά φυσιογνωμία του ΚΚΕ. Θα προτιμούσε 1000 φορές να αυξηθούν λίγο οι μισθοί παρά να ξεκινήσει μια διαδικασία με αρετές και αδυναμίες που όμως επειδή είναι από τη βάση φέρει μέσα της κι ένα κομμάτι από το πιο καθάριο υλικό της κοινωνικής και εργατικής χειραφέτησης. Όπως και να ‘χει και το Plan B του λαϊκού ξεσηκωμού, -του πραγματικού, από αυτούς που σπάνε και κανένα τζάμι- όχι μόνο δεν αποτελεί επιλογή αλλά μάλλον μοιάζει με κατάρα. Τι μένει λοιπόν από τις στρατηγικές επιλογές για την κατάκτηση της εξουσίας;

Γ. Η πολιτική συμμαχία. Να δημιουργηθεί δηλαδή ένα μέτωπο αριστερών δυνάμεων που θα συνεργαστούν εκλογικά ώστε να μπορέσουν να κυβερνήσουν. Εδώ όμως τίθεται το εξής απλό ζήτημα.

Όποιοι και να είναι οι εκλογικοί και πολιτικοί συσχετισμοί μόλις συγκροτηθεί μια «παναριστερή» κυβέρνηση το πάνω χέρι θα το έχει ο πιο ακραίος ρεφορμισμός ο οποίος επειδή ακριβώς ζούμε σε περίοδο κρίσης του καπιταλισμού έτσι ώστε να μην υπάρχει περιθώριο μικρο-διαχείρισης εάν δεν λυθεί το κορυφαίο ζήτημα -το πώς και εάν δηλαδή θα συνεχίσει να αναπαράγεται ο καπιταλισμός- οι δυνάμεις αυτές δεν είναι απλά ρεφορμιστικές [βλ. ΔΗΜΑΡ] όπως είναι το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά νεοφιλελεύθερες. Και αυτές φυσικά θα κυριαρχήσουν, καθώς είναι οι μόνες που συμπίπτουν με το διεθνές κυρίαρχο σκηνικό.

Όταν η υποθετική τρόικα των Τσίπρα-Παπαρήγα-Κουβέλη εμφανιστούν στις Βρυξέλλες δεν υπάρχει περίπτωση να ιδρώσει το αυτί κανενός. Γιατί μια τέτοια αντιπροσωπεία θα δηλώνει απλά ξεκάθαρα ότι ο ελληνικός λαός είναι κάθε άλλο παρά έτοιμος να δηλώσει ότι δεν πληρώνει δεκάρα. Με απλά λόγια εφ’ όσων γνωρίζεις την κατάληξη που έχει μια διαπραγμάτευση ενός αόπλου με έναν οπλισμένο αστακό, ή δεν πας καθόλου στη συνάντηση ή πας να τις φας και να φύγεις. Αυτά εδώ τα γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους το ΚΚΕ, όντας 90 χρόνια πρώτη πουτάνα στα πολιτικά παιχνιδάκια που τα άλλα παιδάκια μόλις χθες ξεκινήσανε να μαθαίνουν.

Κι ακριβώς γνωρίζει ότι αυτή η επιλογή είναι η χειρότερη όλων γιατί θα καταστρέψει την δυνατότητα του να πουλάει τουλάχιστον φύκια, φίδια και παπάδες για επαναστάσεις και λαϊκές εξουσίες στη Δευτέρα παρουσία, αμήν. Είναι βέβαιος εξευτελισμός χωρίς να κερδίζει τίποτα. Χωρίς κέρδος κέρατα που λέμε. Άρα ούτε η Τρίτη επιλογή είναι τελικά επιλογή. Κάπου εδώ όμως εξαντλούνται οι γνωστοί τρόποι για να καταλάβει κάποιος την εξουσία. Και αφού όλους τους έχει απορρίψει πρώτα απ’ όλα το ίδιο το ΚΚΕ μπορούμε να καταλήξουμε με απόλυτη ακρίβεια στο συμπέρασμα ότι το ΚΚΕ λέει ψέματα και δεν είναι κόμμα εξουσίας. Οκ. Θα μπορούσε παρόλα αυτά να είναι χρήσιμο το ΚΚΕ, στα λαϊκά στρώματα με βάση την καθημερινή ζωή, ακόμα κι αν δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να κατακτήσει την εξουσία; Όχι. Γιατί; Η απάντηση είναι πολύ απλή.

Το ΚΚΕ δεν έχει κάνει την παραπάνω ανάλυση για να καταλήξει στο ως άνω συμπέρασμα, και είναι αυτός ο λόγος ο οποίος το ωθεί στην πρώτη ευκαιρία να βγαίνει με ύφος εκατομμυρίων πιθήκων και να παπαρολογεί με την χυδαιότερη αλαζονεία που έχει γνωρίσει ο μεταδιαφωτιστικός κόσμος. Πιστεύοντας μάλλον μεταφυσικά στην ανωτερότητα του κόμματος το ΚΚΕ με κάθε ευκαιρία λασπολογεί ενάντια σε ότι χτίζεται από τη βάση και δημιουργεί ανταγωνιστικές δομές απέναντι στον καπιταλισμό με το ίδιο επιχείρημα το οποίο καταντά σαχλό εάν λάβουμε υπ’ όψιν την ανάλυση που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το ΚΚΕ δεν μπορεί να πάρει την εξουσία.

Μας λέει δηλαδή πως ότι και να κάνει η κοινωνική βάση είναι ανεδαφικό, αποπροσανατολιστικό και προβοκατόρικο καθώς όλα τα προβλήματα θα λυθούν μόνο όταν αλλάξουν οι συσχετισμοί ώστε να ανατραπεί το υπάρχον πλουτοκρατικό σύστημα. Τι σημαίνει όμως αυτό; Ανατροπή υπέρ μιας λαϊκής εξουσίας, και τι θέλει η λαϊκή εξουσία; Ισχυρό ΚΚΕ. Πόσο ισχυρό; Τόσο ώστε να αποτελέσει τον μοναδικό μηχανισμό μέσα από τον οποίο θα ασκείται η «λαϊκή εξουσία». Μα εμείς γνωρίζουμε ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Οπότε η Realpolitik του ΚΚΕ είναι να αποτελεί εμπόδιο στην χειραφετιτική πολιτική της κοινωνικής βάσης.

Γι’ αυτό πρόσφατα με δημόσια ανακοίνωση τοπικής οργάνωσής του το ΚΚΕ καλούσε τα μέλη και τους οπαδούς του να μην δώσουν «ούτε γη ούτε νερό» στο Κοινωνικό Ιατρείο. Θα γιάνουμε όταν έρθει το ΚΚΕ στα πράγματα. Σα να λέμε δηλαδή κλάνει ο νεκρός;

ΣΥΡΙΖΑ: Ας δούμε τώρα το βασικό πολιτικό μόρφωμα που εκπροσωπεί τον πιο παραδοσιακό σοσιαλδημοκρατικό ρεφορμισμό. Πριν απ’ όλα για να εξηγούμαστε ρεφορμισμός = πολιτική συνεργασίας των τάξεων. Στην περίπτωση του Συνασπισμού δεν πρόκειται για κάποιον «αρνητικό χαρακτηρισμό» αλλά για την ωμή πραγματικότητα. Είναι πολύ λογικό ένα κόμμα -έστω με «προοδευτικές» ρίζες στα ζητήματα του καπιταλιστικού επικοδομήματος- το οποίο συσπειρώνει παραδοσιακά μεσοαστικά στρώματα να έχει κάνει κυρίαρχη αφήγησή του τον ρεφορμισμό. Τι σημαίνει αυτό; Η πολιτική στρατηγική του ΣΥΝ είναι να συμπτύξει ένα μέτωπο παναριστερής διακυβέρνησης η οποία θα μεταρρυθμίσει την κοινωνία ανασταίνοντας από τον τάφο την παλιά καλή σοσιαλδημοκρατία μέσα στα υπάρχοντα πλαίσια της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο ΣΥΝ ως Alter ego της σοσιαλδημοκρατίας «του κεντρικού σχεδιασμού» του ΚΚΕ, εμφανίζεται το ίδιο πολιτικά παρανοϊκός όσο αφορά την στρατηγική του. Ξεκινώντας από το πολιτικό πρόταγμα της παναριστεράς κανείς δεν αναφέρεται στο βασικό πρόβλημα μαρξικής φύσης. Ότι η «παναριστερά» είναι ένα διαταξικό πολιτικό σχήμα.

Δυστυχώς στην Ελλάδα αυτή η παπάρα που ονομάστηκε λενινισμός κατάφερε να γαμήσει τόσο ανερυθρίαστα την κοινωνική σκέψη ώστε να αχρηστεύσει και αυτόν τον ίδιο τον Μαρξ, τον οποίο ο μέντορας του ρεύματος προσπαθούσε να «αποκωδικοποιήσει». Με λίγα λόγια το πολιτικό έχει επικαθορίσει σε τέτοιο βάθος το κοινωνικό ώστε όλοι σχεδόν μπορούν να καταρτίζουν ένα εγκεφαλικό σχέδιο ερήμην της κοινωνίας. Θα μπορούσαν να ξεχάσουν εντελώς ότι υπάρχει και ένα συλλογικό σώμα βάσης εάν δεν ήταν υποχρεωμένοι να υπακούν ακόμα στη φενάκη της δημοκρατίας. Αυτή η αναφορά γίνεται εδώ για να καταδείξει μια βασική «ανωμαλία». Όλοι εντοπίζουν το πελώριο χάσμα που χωρίζει τα «αριστερά πολιτικά σχήματα» μεταξύ τους επικεντρώνοντας στην φαντασιακή πολιτική αντίληψη που έχει διαμορφώσει κάθε σχηματισμός.

Έτσι λοιπόν όλοι επισημαίνουν ότι το ΚΚΕ δεν μπορεί να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί το ΚΚΕ είναι κομμουνιστές και σταλινικοί σοβιετικοί ενώ ο ΣΥΝ είναι φιλοευρωπαίοι σοσιαλιστές, ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν μπορεί να συνεργαστεί με την ΔΗΜ.ΑΡ. γιατί οι μεν είναι «ακραίοι» ενώ οι δε ρεαλιστές κλπ. Κανείς όμως σε αντίθεση με την «πολιτική οξυδέρκεια» δεν καταδεικνύει το βαθύτερο πρόβλημα, το οποίο εύκολα θα μπορούσαμε να το εντοπίσουμε εάν επικεντρώναμε στις διαφορές που έχει ένας καθηγητής πανεπιστημίου που θέλει να συμμετάσχει στις εκλογικές διαδικασίες που προβλέπει το νέο εκπαιδευτικό νομοσχέδιο για την εκλογή συμβουλίου διοίκησης από τον σερβιτόρο-φοιτητή του οποίου ο πατέρας έχει 6 μήνες που απολύθηκε και μάλλον δεν τον πολυσυμφέρει να προχωρήσει το σχέδιο ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης. Κι εδώ ξεγυμνώνεται το αίσχος του έθνους των γυμνοσαλιάγκων. Δεν θα μπούμε καν στον κόπο να τοποθετήσουμε τον καθηγητή με τον φοιτητή σε διαφορετικούς σχηματισμούς της Αριστεράς θα μπορούσαν κάλλιστα να ανήκουν και οι δυο στον ίδιο σχηματισμό. Άλλωστε λίγοι ηλίθιοι πλην φτωχοί συνωστίζονται εσχάτως κάτω από τα αρχίδια του νέου σωτήρα, Κουβέλη; Ή μήπως λίγοι μεσοαστοί τιμούν τη μνήμη του αντάρτη πατέρα τους κόβοντας πάντα το μεγαλύτερο κουπονάκι από αυτά που διαθέτουν με εθελοντική εργασία οι άνεργοι φοιτητές της ΚΝΕ;

Όλο και παραπάνω πιστεύω ότι ιδεολογικός πατέρας της παναριστεράς είναι ο Νετσάγιεφ. Ας επανέλθουμε όμως στην “RealPolitik” του ΣΥΡΙΖΑ. Αφού λοιπόν έχει βρει τον τρόπο να έρθει στην εξουσία με αυτό το αρραγές πολιτικό μέτωπο, [για το οποίο εκκρεμεί μοναχά μια λεπτομέρεια να ειπωθεί, και όλα θα έχουν μπει ήδη στη θέση τους, δηλαδή «τίνος το δίκιο θα δικάσει;»] συνεχίζει αγέρωχος τις λογικές τοποθετήσεις. Ωσάν να μην υπήρξε ποτέ κρίση, ωσάν να μην υπήρξε ποτέ έκρηξη της χρηματοπιστωτικής φούσκας ωσάν να μην πέθανε ποτέ η σοσιαλδημοκρατία της Δ. Ευρώπης, ο ΣΥΝ πετυχαίνει το εξής θαύμα: η Ελλάδα παραμένει στην Ε.Ε., η διαφωνία Τσίπρα–Λαφαζάνη λήγει αισίως και αποφασίζουν εάν θέλουν δραχμή ή Ευρώ [λες και έχει καμιά σημασία] ανασταίνουν όλους τους θεσμούς του κράτους πρόνοιας χωρίς να πειράξουν τρίχα από το μαλλί του διεθνούς και ντόπιου κεφαλαίου παρότι όλοι γνωρίζουν ότι αυτή είναι μια κρίση υπερσυσσώρευσης. Δεν μεταλλάσουν ούτε τον τρόπο παραγωγής ούτε την ιδιοκτησία, παγώνουν για τρία χρόνια το χρέος αφού το έχουν ζητήσει πολύ ευγενικά από τους ευρωπαίους συναισθηματικούς εταίρους και μετά τρώμε όλοι με χρυσά κουτάλια -οι καπιταλιστές απλά συνεχίζουν από εκεί που το είχαν αφήσει, δηλαδή συνεχίζουν να τρώνε με χρυσά κουτάλια-. Και ζήσανε αυτοί καλά κλπ.

Επειδή όμως δεν υπάρχει πολύς χρόνος για να συνεχίσουμε τα παραμύθια ας πούμε και μια αλήθεια για το τι πραγματικά συμβαίνει και γιατί η RealPolitik του ΣΥΡΙΖΑ είναι βασικά μια πρώτου μεγέθους ανεδαφική φαιδρότητα η οποία δεν έχει σε τίποτα να ωφελήσει τους εργαζόμενους. Με άλλα λόγια για το ΣΥΡΙΖΑ η RealPolitik δεν υπάρχει καθόλου.

Είναι λοιπόν η λύση των σημερινών προβλημάτων μια επιστροφή στον Κέυνς; Κρίνοντας από τη ρητορική των ημερών, μία νέα συναίνεση τείνει να δημιουργηθεί εσχάτως μεταξύ δεξιάς και σοσιαλδημοκρατίας, που κοιτάζει ντροπαλά προς τον κεϋνσιανισμό όπως μέχρι χθες κοιτούσε προς τον νεοφιλευθερισμό.Το κεϋνσιανό μοντέλο όμως, για όποιον επίσης δεν θέλει να αυταπατάται, έχει συμβάλει κατά πολύ στη γένεση του προβλήματος και ως εκ των ιδίων του αποτελεσμάτων δεν είναι εφαρμόσιμο σήμερα.Οι αντισταθμιστικές παροχές που θεσμοθέτησε, προκειμένου να τονώσει την αγοραστική δύναμη, βασίστηκαν σε μία δυναμική παρέμβαση του κράτους στην οικονομία η οποία, εκτός των άλλων, οδήγησε στην εμπορευματοποίηση του συνόλου των κοινωνικών λειτουργιών: η εκπαίδευση, η οικιακή περίθαλψη, η μικρή κατά τόπους αυτοπαραγωγή, ο ελεύθερος χρόνος των ανθρώπων έγιναν αντικείμενα επιτελικού σχεδιασμού και αιχμαλωτίστηκαν σ’ ένα άτεγκτο σύστημα παραγωγής και αναπαραγωγής που ελέγχεται σε τελευταία ανάλυση από την αγορά. Η «δωρεάν» παροχή τους ήταν το δόλωμα για να ενταχθούν στο σύστημα, του οποίου ο επόμενος διαχειριστής –ο νεοφιλελευθερισμός– αλλάζοντας στρατηγική θα μπορούσε πλέον να τα πουλήσει.Η άλλη όψη αυτής της διαδικασίας, και η πιο τρομερή, ήταν η εντατική σε ανήκουστο βάθος εκμετάλλευση των φυσικών πόρων. Ξεχνάμε μήπως ότι το σύνθημα της «ανάπτυξης», ως απεριόριστης οικονομικής μεγέθυνσης, διατυπώθηκε επισήμως από τα χείλη του προέδρου Τρούμαν μεσουρανούντος του κεϋνσιανισμού; Στην πραγματικότητα, το κεϋνσιανό μοντέλο διαχείρισης του καπιταλισμού έθεσε κάποια κανονιστικά όρια στον βαθμό εκμετάλλευσης της εργασιακής δύναμης (χάριν της «ομαλής» λειτουργίας της αγοράς, όχι λόγω κανενός ανθρωπιστικού μελήματος) υπό τον όρο ότι αντιστάθμιζε τις δυνατότητες κερδοφορίας του κεφαλαίου από την υπερεντατική εκμετάλλευση της φύσης. Στο τέλος της βασιλείας του κεϋνσιανισμού βρεθήκαμε με νέες, πανίσχυρες τεχνολογίες στα χέρια και απέναντι σε μία πρωτοφανή οικολογική καταστροφή που αυξάνει εκθετικά έκτοτε. (Φώτης Τερζάκης, Κρίση και ιδεολογίες στην αυγή του 21ου αιώνα. Πολιτικά κείμενα IV, εκδ. futura: Αθήνα 2009)
Κλείνοντας αυτήν την αναλυτική τοποθέτησή μας βάλουμε στα δεδομένα μας άλλο ένα βασικό στοιχείο που κάνει τον σοσιαλδημοκρατικό θάνατο να μην χωράει νεκραναστάσεις.
Η γέννηση της σοσιαλδημοκρατίας και η ανάπτυξη της ήταν βιώσιμη όσο υπήρχαν οι κατάλληλες οικονομικές, πολιτικές κοινωνικές και γεωπολιτικές συνθήκες που υποβοηθούσαν την ύπαρξή της. Και τι εννοούμε μ' αυτό. Όσο απαραίτητη προϋπόθεση είναι ακόμα και σήμερα η υπερεκμετάλλευση του τρίτου κόσμου για την σχετικιστική “ευημερία” του δυτικού άλλο τόσο επιβεβλημένη ήταν η γεωπολιτική θέση σε κατάσταση απειλής της ΕΣΣΔ για να υπάρξει σοσιαλδημοκρατία στη Δύση, με επίκεντρο την Ευρώπη.
Στο ζήτημα “σιδηρούν παραπέτασμα” μπορεί να κέρδισαν τις εντυπώσεις οι δυτικοί φιλελεύθεροι καπιταλιστές γιατί αυτοί δεν έχτισαν απτά τείχη χωρισμού όμως γνωρίζουμε ότι “στη μοναδική πόρτα ένωσης των δύο κόσμων” η κλειδαριά είχε γυρίσει και από τις δύο μεριές.
Οι σοβιετικοί φοβούμενοι την επίδραση της αστικής λέπρας άσκησαν την στρατηγική του ολοκληρωτικού κοινωνικού ελέγχου ενώ οι Δυτικοί φοβούμενοι μια νέα συμφωνία μεταξύ ΕΣΣΔ και “εσωτερικών εχθρών” στα κράτη τους χρησιμοποίησαν την τακτική του καρότου και του μαστιγίου. Εάν εκείνη ήταν ξεκάθαρα η περίοδος του καρότου, σήμερα είναι άλλο τόσο ξεκάθαρο ότι βιώνουμε την περίοδο του μαστιγίου.
Το καταπληκτικό στη σοσιαλδημοκρατία ήταν ότι οι καπιταλιστές κατάφεραν να πετύχουν το μικρότερο κακό για τους ίδιους, κάνοντας μια συντήρηση δυνάμεων έτσι ώστε όταν αλλάξουν οι συγκυρίες, την επόμενη στιγμή να βρεθούν με τα κλειδιά του πλανήτη στα χέρια.
Τι σημαίνει αυτό; Ενώ η παγκόσμια ελίτ πιέζεται από τις σοσιαλιστικές υποσχέσεις της ΕΣΣΔ που παραπέμπουν κι αυτές σε επίγειο παράδεισο των εργατών η σοσιαλδημοκρατία της λύνει τα χέρια, καθώς διασφαλίζει ότι οι δομές διαχείρισης των -κερδοφόρων- οργανισμών που σχετίζονται με τις βασικές ανάγκες του λαού παραμένουν στα χέρια τους μέσω της πανίσχυρης κρατικής παρουσίας.
Με λίγα λόγια καταφέρνει με έναν πόλεμο χαμηλής έντασης το κεφάλαιο να παραμείνουν στα χέρια του οι δομές που αφορούν στην υγεία, την παιδεία, τον καταμερισμό της εργασίας, τον εποπτικό έλεγχό της κλπ, χωρίς να δημιουργούνται συνθήκες ώστε αυτές να περάσουν σε μερικό ή ολοκληρωτικό εργατικό και κοινωνικό έλεγχο. Αυτό μάλιστα, θα ήταν μια πραγματική καταστροφή για την καπιταλιστική στόχευση, πόσο μάλλον αν αυτή η ανατρεπτική διαδικασία κινούνταν σε αντιγραφειοκρατική και αντιολοκληρωτική - αμεσοδημοκρατική κατεύθυνση.
Όμως η συναίνεση που γέννησε η σοσιαλδημοκρατία ήταν αρκετά ισχυρή έτσι ώστε μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ (και παντελώς άστοχα της διάλυσης και των προοπτικών ανατροπής του καπιταλισμού) οι κρατικοποιημένες οικονομίες του ανατολικού μπλοκ να γίνουν σε μια νύχτα κολοσσοί ιδιωτικών συμφερόντων, ώστε να εναρμονιστούν με την νεοφιλελεύθερη διαδικασία που έχει ήδη αρχίσει να εξελίσσεται στη Δύση λίγα χρόνια πριν.
Είναι για τον ίδιο λόγο σήμερα που το κίνημα ασκεί κριτική τόσο στον “κρατικό” όσο και στον “ιδιωτικό” έλεγχο διατυπώνοντας την επικυρωμένη από την ιστορία θέση ότι η μια κατάσταση δεν αναιρεί την άλλη, αντιθέτως είναι ζήτημα συγκυριών και καλύτερης εξυπηρέτησης των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων ποια επιλέγεται σε κάθε χρονική περίοδο.
Η κρατικοποίηση δεν μπορεί να ιδωθεί σαν μια κατάκτηση αλλά σαν το τελευταίο εμπόδιο μπροστά στην ολοκληρωτική επικράτηση της εργατικής τάξης πάνω στο καπιταλιστικό υπάρχον.
Η σοσιαλδημοκρατία υπήρξε το πιο αποτελεσματικό όπλο του καπιταλισμού απέναντι στο όραμα της ανατροπής του καπιταλισμού και της θεμελίωσης μιας ελεύθερης ακρατικής, μετακαπιταλιστικής κοινωνίας ισότητας σε όλα τα επίπεδα (οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό) όπου το προσκήνιο θα ανήκει στους εργαζόμενους και την κοινωνία, σήμερα όντας άχρηστο στο νέο πόλεμο που διεξάγει η ελίτ, δεν υπάρχει κίνητρο επαναχρησιμοποίησης του.
Με μια κωδικοποίηση: “η σοσιαλδημοκρατία εκπλήρωσε τον ιστορικό της ρόλο που ήταν άμεσα συνδεδεμένος με την εξυπηρέτηση των ιδιαίτερων συμφερόντων της καπιταλιστικής ελίτ, σε μια συγκεκριμένη περίοδο υπό πολύ συγκεκριμένες συνθήκες”.
Όλα αυτά λοιπόν προφανώς δεν συνέβησαν ποτέ για τους ιθύνοντες του ΣΥΡΙΖΑ. Το παντοτινό πρόβλημα που είχαν οι ρεφορμιστές με τους επαναστάτες ήταν ότι πάντα οι τελευταίοι δεν θέλανε να διαπραγματευτούν.

Σήμερα ο ίδιος ο καπιταλισμός, το κεφάλαιο δηλώνει απερίφραστα ότι «δεν υπάρχει τίποτε για διαπραγμάτευση», παρόλα αυτά η άτεγκτη πολιτική του ρεφορμισμού εξακολουθεί να προτάσσει την διαπραγμάτευση.
Κι αν κάποτε το δήθεν νόημα αυτής της λογικής κρυβόταν πίσω από την επίφαση της δράσης υπέρ μιας «έστω και λίγο καλύτερης ζωής» σήμερα είναι προφανές ότι καταλήγει στης δράση υπέρ ενός «έστω και λίγο καλύτερου θανάτου».
Το αποκορύφωμα της γελοιότητας που ταυτόχρονα συγκροτεί και το πιο πετυχημένο παράδειγμα «πρότασης διαπραγμάτευσης» είναι η τελευταία φαεινή ιδέα που ήρθε και κατέκατσε στον εμβριθή εγκέφαλο της ρεφορμιστικής ηγεσίας. Αυτή λοιπόν η θεάρεστη πολιτική στρατηγική εμπερικλείονταν στην πρόταση του Τσίπρα περί παγώματος της αποπληρωμής του χρέους για τρία χρόνια. Ας δούμε αν υπάρχει κάποια κοινωνική δυναμική που να επιχειρηματολογεί διαλεκτικά με την πολιτική ουσία αυτής της χυδαίας πρότασης. Ο επικαθορισμός του κοινωνικού από το πολιτικό με ολοκληρωτικό τρόπο μας διευκολύνει να αναλύσουμε το πώς έφτασε η ηγεσία της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του καπιταλισμού σε αυτή την πρόταση «διεξόδου». Και οι τυφλοί είδανε την πολιτική αποστοίχιση μιας μεγάλης κοινωνικής μάζας από το ΠΑΣΟΚ, το είδε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και φυσικά αυτό καθόρισε για άλλη μια φορά την πολιτική του στρατηγική. Όπως και τα προηγούμενα 38 χρόνια της μεταπολίτευσης η πολιτική της αριστεράς ακολούθησε τον ίδιο δρόμο, «πες κάτι πιο δεξιό για να τσιμπήσεις ΠΑΣΟΚους ψηφοφόρους». Και κάπου εκεί τελειώνουν τα εργαλεία ανάλυσης και ολοκληρώνονται τα συμπεράσματα που οδηγούν στη χάραξη της πολιτικής γραμμής. Είναι τάχα τόσο απλά τα πράγματα; Ας δούμε μια περίπτωση με βάση την ταξική και κοινωνική προσέγγιση η οποία πιστεύουμε ότι αποτελεί μια καλή βάση για να ορίσουμε πολιτικά πρόσημα σε μαζικό επίπεδο.
Ένας χαρακτηριστικός ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ όχι πριν 30 χρόνια αλλά στις τελευταίες εκλογές του 2009, ήταν δημόσιος υπάλληλος, ο οποίος με 20 χρόνια προϋπηρεσίας έπαιρνε έναν μισθό γύρω στα 1500Ε μπορούσε να διαχειριστεί με δυσκολίες αλλά μάλλον αποτελεσματικά τη ζωή του και τα έξοδά του ειδικότερα αν στο σπίτι υπήρχε δεύτερος μισθός, σε εξισορρόπηση των δυσκολιών ερχόταν η σιγουριά της θέσης του, το δάνειο που αποπληρωνόταν κανονικά ώστε να έχει ένα δικό του σπίτι σε κάποια χρόνια, η προοπτική της σύνταξης σε κάποια χρόνια, το εφάπαξ που μπορούσε να γίνει η βάση για ένα δεύτερο οίκημα, μια μικρή επιχείρηση κλπ. Με απλά λόγια ήταν ένα μικροαστικό στρώμα το οποίο ακόμα έβλεπε προοπτικές -το προηγούμενο της «εθνικής ανάπτυξης», που σήμαινε καταναλωτική επάρκεια αν όχι υπέρβαση ήταν γερά καρφωμένο ακόμα στο συλλογικό νου- και στοιχιζόταν πολιτικά στις αστικές δυνάμεις προσπαθώντας να βρει τη λύση στα πρόσωπα διαχείρισης με στόχο να διατηρήσει τα κεκτημένα και αν είναι δυνατόν να διεκδικεί κάθε τόσο και μικρές αυξήσεις οι οποίες απλά θα υπερκαλύπτουν κατ’ ελάχιστο την αύξηση του δείκτη πληθωρισμού. Με την αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ είχε δημιουργήσει μια σχέση εργαλειακής χρήσης όταν ήθελε ένα ευρύτερο μέτωπο συμμαχιών για να κερδίσει σε κάποιον -συνήθως συντεχνιακό- αγώνα υπαλληλικών απαιτήσεων. Αλλά ουδέποτε θα ταυτιζόταν με την πολιτική της Αριστεράς όχι γιατί ήταν ριζοσπαστική αλλά γιατί δεν έβγαζε νόημα. Ήταν θολή. Άλλωστε το πράγμα έτσι ή αλλιώς δούλευε δεν χρειαζόταν να βγει εκτός της κυρίαρχης αστικής πολιτικής πρότασης αλλά να κάνει κριτική στα καφενεία τα απογεύματα είτε -στην καλύτερη περίπτωση- στα δομικά προβλήματα, είτε στην χειρότερη στον διπλανό του.
Σήμερα αυτός ο ψηφοφόρος αποστοιχίζεται από το ΠΑΣΟΚ γιατί όμως; Τον έπεισε η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ; Ασφαλώς όχι. Αποστοιχίζεται γιατί πλέον είναι ένας φτωχός άνθρωπος ο οποίος πληρώνεται με 400Ε το μήνα [εάν έχει και δάνειο να τρέχει] ή 700-800Ε χωρίς δάνειο. Το δε δάνειο μπορεί να αποπληρώνεται ακόμα αλλά κανείς δεν είναι σίγουρος εάν θα πρέπει στο άμεσο μέλλον να σταματήσει την αποπληρωμή του για να χρησιμοποιήσει τα χρήματα για διατροφή, με κίνδυνο να χάσει το σπίτι του.
Η εργασιακή ασφάλεια έχει πάει περίπατο με τις απολύσεις στον δημόσιο τομέα -το έργο δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα- ενώ με τα νέα όρια συνταξιοδότησης, το εφάπαξ και η σύνταξη μοιάζουν μακρινό όνειρο.
Για να μην υπεισέλθουμε σε άλλα ζητήματα όπως ότι, εάν δεν μπορεί να πληρώσει το χαράτσι, μπορεί να βρεθεί χωρίς ρεύμα, εάν το παιδί ή τα παιδιά του είναι άνεργα, εάν πρέπει να πάνε για σπουδές σε άλλη πόλη από αυτή που μένουν κλπ.
Αυτή είναι η νέα κατάσταση. Μπορούμε να πούμε ότι έχουμε μάλλον μια διευρυμένη κοινωνική και ταξική καθίζηση των μικροαστικών στρωμάτων σε νέες θέσεις οι οποίες υστερούν σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και από κάποιους βιομηχανικούς εργάτες στον ιδιωτικό τομέα. Είναι σε αυτούς λοιπόν τους ψηφοφόρους στους οποίους στοχεύει ο ΣΥΡΙΖΑ και τους καλεί να υπερψηφίσουν το πρόγραμμά του ώστε να παγώσει η αποπληρωμή για 3 ολόκληρα χρόνια.
Η κατάσταση μοιάζει κατά τη γνώμη μου με έναν κωμικοτραγικό τρόπο στην προεπαναστατική Ισπανία του 1930. Η κατάσταση έχει πολωθεί ταξικά, όλοι γνωρίζουν ότι ο μόνος ομαλός δρόμος για να μην ξεσπάσει εμφύλιος είναι μια κεντροαριστερή κυβέρνηση να κάνει την λυτρωτική και πολυαναμενόμενη για πάνω από 500 χρόνια αναδιανομή της γης. Το ξέρουν ακόμα και οι αστοί. Δίνουν την ευκαιρία λοιπόν στην κεντροαριστερά να κυβερνήσει τη χώρα με την κήρυξη της δημοκρατίας του 1931. Η αριστερά κατέθεσε χιλιάδες νομοσχέδια τα δυο χρόνια που συμμετείχε στην κυβέρνηση ποτέ όμως δεν έκανε την αναδιανομή της γης και του πλούτου. Τα αποτελέσματα γνωστά το 1933 κερδίζει η δεξιά ο δρόμος για τον εμφύλιο έχει ανοίξει.
Φυσικά τότε ακόμα και η ρεφορμιστική αριστερά διατηρούσε κάτι από το μύθο της σοσιαλιστικής επανάστασης ενώ εξέφραζε και υποστηριζότανε -δυστυχώς- από μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης. Επανερχόμενοι στο σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει το πάγωμα της αποπληρωμής για τρία χρόνια χωρίς να μιλά πουθενά για κάποιου είδους αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου. Και φυσικά εδώ κοινωνικός πλούτος πρέπει να οριστεί ο πλούτος που παράγεται από τα παραγωγικά μέσα είτε πρόκειται για τη γη, είτε για τα εργοστάσια είτε τις κοινωνικές υπηρεσίες. Ούτε καν για αυτή την πολυθρύλητη απαλλοτρίωση της εκκλησιαστικής περιουσίας δεν κάνει λόγο.
Και τότε είναι που μπαίνει το ερώτημα χωρίς δομική αλλαγή και ανατροπή στον τρόπο που αναπαράγονται οι κοινωνικές τάξεις, η οποίες θα οδηγήσουν και σε μια αναδιοργάνωση των ταξικών συσχετισμών δεν μπορεί να υπάρξει νέος πλούτος ο οποίος θα διοχετευτεί προς όφελος των κατώτερων στρωμάτων μέσα από μια «φιλολαϊκή» πολιτική διαχείριση. Με απλά λόγια εάν τάζεις στον ψηφοφόρο σου ότι θα παγώσει η αποπληρωμή για 3 χρόνια προφανώς εννοείς ότι για αυτά τα 3 χρόνια ο μισθός του δημοσίου υπαλλήλου που χρησιμοποιήσαμε πιο πάνω ως παράδειγμα θα πρέπει να επανέλθει τουλάχιστον στα 1500 ή και παραπάνω ευρώ.
Μένει να απαντηθεί πως θα συμβεί αυτό χωρίς να πειράξεις τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Μα ακόμα και να επιτευχθεί αυτό το σπουδαίο κατόρθωμα μέσω «φορολόγησης στο μεγάλο κεφάλαιο κλπ» μετά την παρέλευση των τριών χρόνων θα πρέπει να απαντηθεί πως θα διατηρούνται οι μισθοί κανονικά στα 1500Ε για όλους, [όπως λένε τα προγράμματα της αριστεράς] ενώ ταυτόχρονα οι εφοπλιστές και οι μεγαλοβιομήχανοι θα συνεχίζουν τις δουλίτσες τους απομυζώντας υπεραξία και ταυτόχρονα θα αποπληρώνεις ένα χρέος της τάξης των 100 δις ευρώ ή και παραπάνω[8]. Τόμπολα. Αυτή η ασύλληπτη μπούρδα συναντά τα όρια της ακριβώς με τη λήξη του χρονικού περιθωρίου που έχει δώσει η ίδια στον εαυτό της, αν όχι νωρίτερα. Άλλωστε μόνο τυχαίο δεν είναι ότι το αντίστοιχο φαιδρό σχήμα στο χώρο της δεξιάς, το κόμμα Καρατζαφέρη δεν δίστασε να κάνει πλειστηριασμό παπάρας αυξάνοντας την άρνηση αποπληρωμής στα 5 χρόνια, κάνοντάς μας να γονατίσουμε από τα γέλια. Είναι μια τέτοια αριστερά που δίνει το δικαίωμα να σπάει πλάκα ο κάθε σαλτιμπάγκος της λαϊκίστικης δεξιάς.
Ας δούμε όμως κάτι ακόμα πιο σημαντικό. Πως μπορεί να υπολογιστεί το κοινωνικό και πολιτικό βάρος που θα πάρει αυτή η πρόταση του «παγώματος αποπληρωμής» αν χρησιμοποιήσουμε ως εργαλείο ανάλυσης την διαλεκτική αντιστοίχηση της κατάστασης της κοινωνικής βάσης και των εν δυνάμει πολιτικών πρόσημων που μπορεί αυτή να εκφράσει.
Οι νεοναζί εκφράζοντας τα πιο καθυστερημένα τμήματα των μικροαστών και των εργατών θα πουν ότι οι προδότες αριστεροί συνεχίζουν να αποπληρώνουν τα τοκοχρεολύσια στους σιωνιστές Ευρωπαίους, και θα έχουν δίκιο.
Ο Καμμένος εκφράζοντας τους προλεταριοποιούμενους δημόσιους υπαλλήλους του κράτους της δεξιάς και ίσως κάποια καθυστερημένα τμήματα των αγροτών και εργατών και ένα κομμάτι του ντόπιου κεφαλαίου θα πει ότι η αριστερή πολιτική -διακυβέρνησης- υποσκάπτει την Ανεξαρτησία των Ελλήνων έναντι των Ευρωπαίων κερδοσκόπων και θα έχει δίκιο.
Τα κεντρικά αστικά σχήματα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ από κοινού εκπροσωπώντας το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο, τους μεγαλοεπιχειρηματίες, τα βύσματα, τους βαλτούς και βολεμένους του κρατικού τους μηχανισμού και της τοπικής αυτοδιοίκησης, τους μπάτσους και τα σώματα ασφαλείας, αρκετούς παππούδες με Αλτσχάιμερ και όσους κρετίνους από τις κατώτερες τάξεις μαγεύει με την ευγλωττία του ο εξίσου κρετίνος πλην ακριβοπληρωμένος Μανώλης Καψής θα πούνε ότι αποδείχτηκε με τον πλέον περίτρανο τρόπο ότι τσάμπα μας τα πρήζει η αριστερά 40 χρόνια τώρα -όταν δεν συγκυβερνά μαζί μας- καθώς το τελικό πλάνο διαχείρισης έχει τρομερές ομοιότητες με το δικό τους αφού [βασικότερο όλων] αναγνωρίζει το χρέος και ψάχνει να βρει έναν λογικό τρόπο αποπληρωμής [που δεν υπάρχει]. Και θα έχουν δίκιο.
Τελευταίος και σημαντικότερος όλων, ο εργαζόμενος που μόλις προσφάτως έχει λάβει το χρίσμα του «αριστερού ψηφοφόρου» , και ο οποίος εκπροσωπεί τον εαυτό του αλλά και τους όμοιούς τους, της τάξης του, μόλις αναρωτηθεί γιατί θα πρέπει να συνεχίσει τις θυσίες ώστε να συνεχίζει να αποπληρώνει κανονικά ένα χρέος που δεν δημιούργησε ο ίδιος ενώ «αριστεροί» κώλοι ξεσκονίζουν τα έδρανα της εξουσίας θα πει να πάει να γαμηθεί η Αριστερά. Και θα έχει δίκιο.
Θα πρέπει να ανιχνεύσει αυτός κι η τάξη του μια Realpolitik από αυτήν που δεν μπορεί να δώσει αυτή η ξοφλημένη Αριστερά, ο επιθανάτιος ρόγχος της οποίας θα είναι οι φαιδρότητες για παύση πληρωμών για 1, 2, 3, ή 4 χρόνια. Η επανάληψη της ιστορίας σαν φάρσα θα οδηγήσει την ελληνική αριστερά του 2012 στον ίδιο σκουπιδοτενεκέ στον οποίο πετάχτηκε η Ισπανική «αριστερά» του ’30.