Επανάσταση ή καπιταλισμός;

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Αναρχικό κίνημα | Γνώμη / Ανάλυση Wednesday May 09, 2012 20:40 by ΕΣΕ

3ο τεύχος του περιοδικού “Ελευθεριακός Συνδικαλι&#

Από το 3ο τεύχος του περιοδικού “Ελευθεριακός Συνδικαλισμός” της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης (ΕΣΕ) που κυκλοφόρησε.
Διαθέσιμο σε στέκια, καταλήψεις, γραφεία σωματείων, απεργιακές εκδηλώσεις, διαδηλώσεις και χέρι με χέρι. Θα υπάρχει σίγουρα και στο Αυτόνομο Στέκι (Ζωοδόχου Πηγής 95-97 & Ισαύρων), στα Εξάρχεια.

Το ερώτημα δεν μπορεί να σταθεί παρά μόνο ως ρητορικό αν και στην κοινωνία δεν υφίσταται σε καμία του μορφή. Στον κοινό νου δεν υπάρχει κάτι άλλο έξω από αυτό το σύστημα που μπορεί να το κατακρίνουμε καθημερινά αλλά το αναπαράγουμε άλλοι συνειδητά και άλλοι πολεμώντας το συγχρόνως. Πολύς λόγος έχει γίνει βεβαίως το τελευταίο διάστημα για τα προβλήματα που έχει ο καπιταλισμός και αν έχει έρθει το τέλος του ή πρέπει να γυρίσουμε εκεί που ήμασταν πριν 5 χρόνια όπου από ότι λένε λεφτά υπήρχαν.

Η επανάσταση από την άλλη μπαίνει στο λεξιλόγιο πολλών ανθρώπων περισσότερο από κάθε άλλη φορά, λιγότερο από τον παλιό «καλό καπιταλισμό», αλλά και με τον πιο ανούσιο και ακίνδυνο τρόπο. Δεν αποτελεί μόδα ώστε να είναι must να συζητιέται σε κύκλους ανήσυχων ανθρώπων που ξεμείνανε από άλλα θέματα είναι αναγκαιότητα καθημερινή που πηγάζει από τον τρόπο ζωής μας. Από τον τρόπο που εργαζόμαστε και παράγουμε (πως, πόσο, γιατί, για ποιόν) πως συμμετέχουμε στην οργάνωση αυτής της κοινωνίας ή στην οικοδόμηση μιας άλλης χωρίς να περιμένουμε την ξαφνική αλλαγή σε μια μέρα. Η επανάσταση δεν γεννιέται στον δρόμο, εκεί μπορεί να κριθεί μόνο σε τελικό στάδιο. Όταν μιλάς για επανάσταση που δημιουργείται από τα κάτω πρέπει να αναφέρεσαι σε δομές αυτοδιαχείρισης που πρέπει να φτιαχτούν ώστε να αντικαταστήσουν το υπάρχον και έρχονται σε άμεση σύγκρουση με το εκμεταλλευτικό σύστημα.

Πολλές νέες δομές δοκιμάζονται και μπαίνουν σε εφαρμογή από εργαζόμενους που ήταν ανενεργοί μέχρι τώρα. Η μαχητική αντίσταση σε απολύσεις και μειώσεις μισθών σε πολλούς χώρους εργασίας, η προσπάθεια που γίνεται από παραγωγούς για να ξεπεραστούν οι μεσάζοντες, η οργάνωση και ο συνδικαλισμός για πρώτη φορά ανέργων σε οριζόντια βάση και με διαφορετικούς τρόπους δείχνουν πως ο κόσμος που αντιστέκεται δεν έχει αδιέξοδα, σε αντίθεση με τον καπιταλισμό, όταν ξεπερνάει τις παλιές κομματικές κάθετες φόρμες και αναλαμβάνει την δράση από κάτω.

Σε αυτό το τεύχος γίνεται αναφορά σε κάποιους μόνο εργατικούς αγώνες, με κριτήριο την εγγύτητα και την επαφή που αποκτήσαμε ως άμεσα αλληλέγγυοι, από τους πολλούς αλλά όχι αρκετούς που συμβαίνουν τουλάχιστον στην Ελλάδα. Δεν υποβαθμίζεται κανένας άλλος σκόπιμα παρά μόνο λόγω του περιορισμένου χώρου και της αδυναμίας παρακολούθησης από κοντά κάθε μορφής αντίστασης.