Ιστορία της αναρχοκομμουνιστικής οργάνωσης

Διεθνή | Αναρχική Ιστορία | Κριτική / Παρουσίαση Thursday April 06, 2006 12:00 by Michael Schmidt - Anarkismo

Michael Schmidt "Five Waves" - Εισαγωγή

Πέντε Κύματα Μια συνοπτική παγκόσμια ιστορία της επαναστατικής αναρχικής κομμουνιστικής μαζικής οργανωτικής θεωρίας και πρακτικής

Εισαγωγή Ο αναρχικός κομμουνισμός αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια των προηγούμενων 140 ετών ως μια μαχητική παράδοση της εργατικής τάξης καθώς και ως επαναστατικός πόλεμος ενάντια σε όλες τις μορφές εκμετάλλευσης. Ο στόχος του ήταν και είναι η δημιουργία μιας κοινωνίας όσο πιο ελεύθερης και πιο ισότιμης γίνεται, όσον αφορά και τα μεμονωμένα και τα συλλογικά ενδιαφέροντα των ανθρώπων, με έναν όσο το δυνατόν δικαιότερο τρόπο. Αλλά οι δυσφημιστές μας – και της αριστεράς και της δεξιάς – αναρωτιούνται εάν ο αναρχισμός είναι αρκετά ισχυρός ώστε να εφαρμοστεί στην πράξη.

Τα παραδείγματα των επαναστάσεων, όμως, στο Μεξικό, την Ουκρανία, την Μαντζουρία, την Ισπανία, την Κούβα και το Ιράν, δείχνουν ότι ο αναρχικός κομμουνισμός – που αποτελεί αληθινή εργατική αυτοδιεύθυνση από τα κάτω με βάση την πλήρη κοινωνική, πολιτική και οικονομική ισότητα – είναι πρακτικός, βιώσιμος και υπερασπίσιμος, για τόσο διάστημα όσο οι βασικές του αρχές της άμεσης δημοκρατίας είναι βαθιά ριζωμένες στην εργατική τάξη.

Επίσης, άλλοι επαναστάτες λένε ότι ο τρόπος της οργάνωσής μας δεν είναι αρκετά ισχυρός, είτε για να στηρίξουμε τις επαναστατικές κατακτήσεις είτε για να τις υπερασπίσουμε. Με την συνοπτική ιστορία που παραθέτουμε εδώ θα επιδιώξουμε να δείξουμε με ποιο τρόπο καταπιάστηκαν με το ζήτημα αυτό οι αναρχικοί διαμέσου του τελευταίου αιώνα (σ.τ.μ.: των 19ου και 20ού αιώνα). Θα επιδιώξουμε να δείξουμε, επίσης, ότι μακριά από το να είναι χαοτικοί ή αντι-οργανωτικοί, οι αληθινοί αναρχικοί μαχητές είναι εραστές της δίκαιης κοινωνικής τάξης και πιστεύουν στην οργάνωση των δυνάμεών τους για να την επιτύχουν.

Επίσης, πιστεύουμε ότι αυτή η (οργανωτική) μέθοδος, η οποία όχι μόνο είναι συμβατή με τις αναρχικές οργανώσεις - αρχίζοντας από τις μικρές «ομάδες συγγένειας» και τους πυρήνες και πηγαίνοντας έως της μεγάλης κλίμακας ενώσεις και τις πολιτικές ομοσπονδίες - αλλά και με την επίτευξη ενός υψηλού βαθμού εσωτερικής εκπαίδευσης και άμεσης συμμετοχής, είναι περισσότερο αναρχική από ό,τι τα διάφορα χαλαρά οργανωτικά σχήματα που εμπεριέχουν τον κίνδυνο μια ενεργός μειονότητα να καθοδηγεί μια παθητική πλειοψηφία μελών.

Ο κανόνας, όπως πάντα για τους αναρχικούς, είναι ότι τα μέσα καθορίζουν το σκοπό (σ.τ.μ.: και όχι το αντίθετο). Έτσι, η εσωτερική δημοκρατία στις οργανώσεις μας είναι ο σημαντικότερος εγγυητής ότι οι εξωτερικές μας σχέσεις με την εργατική τάξη θα παραμείνουν, επίσης, άμεσα δημοκρατικές και αληθινά ελεύθερες. Ο επαναστατικός αναρχικός κομμουνισμός (ή «αναρχοκομμουνισμός») ξεπήδησε από τις μαζικές εργατικές εκείνες οργανώσεις που ίδρυσαν την Α’ Διεθνή το 1864.

Από τότε, ο αναρχισμός είχε περιόδους καλές και κακές, σύμφωνα, κυρίως, με τις συνθήκες στις οποίες έζησαν η παγκόσμια εργατική τάξη, η αγροτιά και οι φτωχοί, αλλά και με τις αντιστάσεις των τάξεων αυτών στις φάσεις ανάπτυξης και ύφεσης του κεφαλαίου καθώς αυτό επιδίωκε συνεχώς να υπερνικήσει τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Ο αναρχικός κομμουνισμός δεν είναι ένα νεοφανές, συναισθηματικά νεανικό, αποδιοργανωμένο τέλμα αυτοεξυπηρέτησης ή ένα σύνολο μισοσυγκροτημένων ελευθεριακών ιδεών, αλλά μια συνεπής, εξισωτική, μαχητική, αμεσοδημοκρατική, οργανωμένη επαναστατική θεωρία και πρακτική.

Ο αναρχισμός δεν εξαφανίστηκε ξαφνικά από το θέατρο της ταξικής πάλης με τη συντηρητική αντεπανάσταση της δεκαετίας του 1920, μέσω της οποίας γεννήθηκε ο φασισμός, ο σταλινισμός και άλλα είδη ρεφορμισμών, όπως, επίσης, το κράτος κοινωνικής πρόνοιας. Και όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε, αλλά επέζησε και μετά την κατάρρευση της Ισπανικής Επανάστασης, μέσω σημαντικών και μεγάλης κλίμακας αγώνων εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου, σε τόσο διαφορετικές μεταξύ τους χώρες όπως η Χιλή, η Κορέα, η Κίνα και η Κούβα κατά τις δεκαετίες του 1940 και 1950, μέχρι την αναδιοργάνωσή του ως αποτέλεσμα της κοινωνικής αντίστασης στη νεοφιλελεύθερη ύφεση στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Σήμερα, γίνεται αντικείμενο των τίτλων των έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ σε όλο τον κόσμο - όπως έγινε κάποτε στο απόγειό του, το διάστημα 1890-1930 - όντας η καρδιά, οι μύες και ο εγκέφαλος του αντικαπιταλιστικού κινήματος, ένας Φοίνικας που αναγεννιέται από τις στάχτες των ψευτοκομμουνιστικών («κρατικοκαπιταλιστικών») και ιδιωτικών καπιταλιστικών καθεστώτων που έχουν ήδη καταρρεύσει (όπως, για παράδειγμα, πρώην ΕΣΣΔ και Αργεντινή), παρέχοντας ένα αποδεδειγμένα μαχητικό και εναλλακτικό μοντέλο για έναν κόσμο που βρίσκεται σε κρίση.

Βάσει μιας μακροπρόθεσμης προοπτικής, μπορεί κάποιος να δει την τύχη του αναρχισμού - όπως και αυτήν της μαχητικής, αυτόνομης εργατικής τάξης – να βρίσκεται στα ύψη και να πέφτει κατά κύματα (σ.τ.μ.: δηλαδή κατά περιόδους). Η φύση αυτών των κυμάτων είναι σαν ένα σύνθετο κλωστοϋφαντουργικό προϊόν, που αγκαλιάζει το υφάδι της κουλτούρας και της συνείδησης της εργατικής τάξης που παραμορφώθηκαν από το κεφάλαιο καθώς αυτό βρισκόταν σε περιόδους κρίσης, την άμπωτη και τη ροή των λαϊκών κινημάτων και των ιδεών σε παγκόσμια κλίμακα.

Η εργασία αυτή απέχει αρκετά από το να είναι μια συνολική ιστορία του κινήματος. Σκιαγραφεί μόνο τις ευρύτερες περιλήψεις αυτών των κυμάτων. Τα αποσπάσματα που παρατίθενται δεν είναι κάποιο είδος ιερού κανόνα, αλλά δείχνουν το πώς σε αποφασιστικές στιγμές, το κίνημα καταπιάστηκε με το πολύπλοκο ζήτημα που αποτελεί τον πυρήνα της πρόκλησης μιας κοινωνικής επανάστασης και που έχει εξοργίσει όλους τους αριστερούς επαναστάτες: το ζήτημα της σχέσης μεταξύ της ειδικής αναρχικής επαναστατικής οργάνωσης και της μάζας των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων.