user preferences

Η (έμμεση) ιδιωτικοποίηση του νερού

category Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Λαϊκοί Αγώνες | Γνώμη / Ανάλυση author Wednesday May 24, 2017 21:08author by αναρχική ομάδα cumulonimbus - 1 of Anarkismo Editorial Group Report this post to the editors

Η παρούσα εισήγηση διαβάστηκε στην εκδήλωση για την καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης και της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο, στο στο πλαίσιο του 2ημέρου για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό που διοργάνωσε η αναρχική ομάδα δυσήνιος ίππος στην Πάτρα.

Η αξία του νερού ως φυσικού πόρου, το νερό ως μέσο πίεσης και εξαναγκασμού, (απο)ιδιωτικοποίηση του νερού, και η (έμμεση) ιδιωτικοποίησή του στην Κέρκυρα.

hand_fist_punch_water_77012_1920x1080800x450.jpg

Εισήγηση για το νερό και την (έμμεση) ιδιωτικοποίησή του στην Κέρκυρα

Η αξία του νερού ως φυσικού πόρου, το νερό ως μέσο πίεσης και εξαναγκασμού, (απο)ιδιωτικοποίηση του νερού, και η (έμμεση) ιδιωτικοποίησή του στην Κέρκυρα.

Το νερό ως φυσικός πόρος

Το νερό είναι συνώνυμο της ζωής. Είναι γνωστό πως κάθε οργανισμός χρειάζεται νερό για να επιβιώσει, ενώ έμβια κατάσταση δίχως νερό δεν υφίσταται. Το νερό ως φυσικός πόρος και χημική ένωση του περιβάλλοντος παρουσιάζει ορισένες ιδιαιτερότητες σε σχέση ε άλλους φυσικούς πόρους: η βασικότερη είναι η σπουδαιότητά του το νερό είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο για το ανθρώπινο σώα, την υγεία, τη γεωργία και τις οικονοικές δραστηριότητες του ανθρώπου. Η δεύτερη ιδιαιτερότητά του έγκειται στη σπανιότητά του παρόλο που καλύπτει τη εγαλύτερη επιφάνεια του πλανήτη, όνο ένα μικρό ποσοστό του (συγκεκριμένα μόλις περίπου το 2.5%) είναι πόσιο. Είναι χαρακτηριστικό ακόη ότι η συνολική του ποσότητα είναι πεπερασένη και περιορισένη, δεν παράγονται νέες ποσότητες νερού στη φύση, επομένως κάθε σταγόνα νερού που βρίσκεται στον πλανήτη υπάρχει εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Η τρίτη ιδιαιτερότητα του νερού είναι η ευκολία ε την οποία ο άνθρωπος πορεί να το διαχειρίζεται το νερό, σε αντίθεση για παράδειγα ε τον αέρα, πορεί εύκολα να περιοριστεί σε σωληνώσεις ή συσκευασίες, να εταφερθεί, να διανεηθεί, να αγοράζεται και να πωλείται. Κατά συνέπεια, ο τρόπος ε τον οποίο θα καταναλωθεί και θα αξιοποιηθεί, από ποιους και υπό ποιους όρους, είναι εφικτό να αποτελεί αντικείενο απόφασης.

Είναι αναφισβήτητο ότι οι ανθρώπινες ανάγκες σε νερό βαίνουν συνεχώς αυξητικά, αφού αυξάνεται ο παγκόσιος πληθυσός και συγχρόνως η ζήτηση σε νερό από τις δραστηριότητες της γεωργίας, της βιοηχανίας και εν γένει της παραγωγής γίνονται ολοένα και πιο υδροβόρες. Είναι ενδεικτικό ότι, σύφωνα ε ορισένες εκτιήσεις, στα επόενα 25 χρόνια προβλέπεται η χρήση νερού να αυξηθεί κατά 40%, ενώ 17% περισσότερο νερό θα απαιτείται προκειένου η αγροτική παραγωγή να καλύψει τις ανάγκες του παγκόσιου πληθυσού σε τρόφια. Με δεδοένα την πεπερασένη ποσότητα του νερού στον πλανήτη, την τεράστια έλλειψή του σε συγκεκριένες γεωγραφικές περιοχές, αλλά και την ανισοέρεια στη χρήση του, δεν χρειάζεται εγάλη προσπάθεια για να αντιληφθεί κανείς ότι το έλλον για τους από κάτω του κόσου προδιαγράφεται τουλάχιστον ανησυχητικό. Ούτε χρειάζεται εγάλη διορατικότητα για να καταλάβει κανείς ότι το νερό πορεί να λειτουργήσει ως οχλός άσκησης γεωπολιτικής επιρροής και κοινωνικής πίεσης. Στην πραγατικότητα, αυτό ήδη συβαίνει σε πολλές περιοχές του πλανήτη και θα συνεχίσει να συβαίνει ακόη πιο έντονα στο έλλον. Το πολύτιο αυτό στοιχείο, ακριβώς επειδή είναι το υπέρτατο αγαθό, πορεί να αποδειχτεί και το εγαλύτερο όπλο. Όποιος ελέγχει το νερό, ελέγχει και τις τύχες των ανθρώπων.

Η παρέβαση στο περιβάλλον
Το νερό ως έσο πίεσης και εξαναγκασού
Το νερό ως όπλο

Περίπου ένα δισεκατούριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιο νερό (συγκεκριένα, σύφωνα ε πόρισα του ΟΗΕ που δηοσιεύτηκε το 2013, 780 εκατούρια άνθρωποι), ενώ 6 ε 8 εκατούρια άνθρωποι πεθαίνουν ετησίως από σχετιζόενες ε το νερό ασθένειες. Οι άνθρωποι αυτοί δεν βρίσκονται όνο σε φτωχές χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Ακόη και έσα στις καπιταλιστικά ανεπτυγένες δυτικές χώρες, τεράστιες εκτάσεις γης στερεύουν από νερό ή η ρύπανση των υδάτινων πόρων καθιστά το νερό τους η πόσιο. Στις ΗΠΑ ο ποταός Colorado έχει εκτραπεί ώστε να τροφοδοτεί ε νερό τις εγάλες πόλεις που βρίσκονται έσα στην έρηο, όπως για παράδειγα το Las Vegas του οποίου η τύχη για τα επόενα χρόνια κρίνεται παρόλα αυτά αβέβαιη. Στην Κίνα η υπέρετρη άντληση ποταών οδηγεί σε εσωτερικά εταναστευτικά ρεύατα, ενώ η ρύπανση του ποταού Yangtze (του εγαλύτερου ποταού της Ασίας) έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα όπου θέτει σε άεσο κίνδυνο εκατούρια Κινέζους.

Από την άλλη, θίγοντας το παράδειγα της MEKOROT, κρατικής επιχείρησης ύδρευσης του Ισραήλ, διαφαίνεται πως ο έλεγχος του νερού πορεί να συβάλλει ζωτικά στις διάφορες κατασταλτικές βλέψεις εν προκειένω, στις πολιτικές εκτοπισού του ισραηλινού κράτους. Συγκεκριένα, κατόπιν επέβασης του ισραηλινού στρατού, η MEKOROT κατέχει το ονοπώλιο της άντλησης-διαχείρισης-διανοής του νερού σε αυτά τα εδάφη. Έτσι, είναι σε θέση να παρέχει δραατικά περιορισένη ποσότητα νερού στις παλαιστινιακές κοινότητες, τις οποίες άλιστα χρεώνει πιο ακριβά από ό,τι χρεώνει τις αντίστοιχες ισραηλινές. Ακόη, έχει στερέψει τις φυσικές πηγές και τα πηγάδια στα κατεχόενα εδάφη, έχει καταστρέψει δεξαενές και αυτοσχέδιες εγκαταστάσεις ύδρευσης, ενώ σταθερά πλανάται η απειλή της οριστικής διακοπής παροχής. Συνολικά, ελέγχοντας το νερό έχει επιβάλλει ένα ιδιότυπο apartheid κατά των παλαιστινιακών κοινοτήτων και διάφορων αραβικών φυλών της περιοχής.

Είναι πολύ συχνό φαινόενο, αφού τα ποτάια δεν γνωρίζουν σύνορα, περισσότερες από ία κοινότητες ή χώρες να οιράζονται υδάτινους πόρους. Το γεγονός αυτό, θεωρητικά, δίνει τη δυνατότητα σε κάθε κράτος να αποσπά την πρόσβαση από το επόενο κλείνοντας τη στρόφιγγα. Η στέρηση του νερού σε πληθυσούς άλλων χωρών ή σε ανεπιθύητες ειονότητες στο εσωτερικό πορεί να αποδειχτεί ανεκτίητο όπλο στα χέρια των αφεντικών του πλανήτη. Μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες αλλά και κράτη, προεξοφλώντας τις ελλοντικές εξελίξεις σπεύδουν από τώρα να εξασφαλίσουν πολύτια αποθέατα νερού, σε έναν άτυπο έχρι στιγής πόλεο για τον σηαντικότερο πόρο του πλανήτη. Είναι σαφές ότι αν δεν αλλάξει κάτι στο κοντινό έλλον, η εξασφάλιση του νερού θα γίνεται σύφωνα ε το δίκαιο του ισχυρού.

Το νερό είναι κοινωνικό αγαθό ή επόρευα;
Ιδιωτικοποίηση ή δηόσια διαχείριση;

Σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, οι άνθρωποι οργάνωναν τη ζωή τους γύρω από περιοχές ε νερό. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εγαλύτεροι πολιτισοί της αρχαιότητας αναπτύχθηκαν γύρω από γόνιες περιοχές του πλανήτη ε αφθονία νερού (παράδειγα Μεσοποταία, Αίγυπτος). Για χιλιετίες οι άνθρωποι ικανοποιούσαν τη δίψα τους, τις ανάγκες της γεωργίας, και κάθε άλλη ανάγκη τους, απλώς αντλώντας το νερό από όπου αυτό υπήρχε διαθέσιο, δίχως όρους και προϋποθέσεις. Η πρακτική αυτή ήταν αυτονόητη, το αντίθετο ήταν όχι όνο τεχνολογικά ανέφικτο, αλλά και φιλοσοφικά αδιανόητο. Το νερό, λοιπόν, υπήρξε για χιλιετίες κοινωνικό αγαθό.

Σήερα τα πράγατα είναι διαφορετικά. Ο καπιταλισός ετέτρεψε το κοινωνικό αυτό αγαθό σε επόρευα, δηλαδή σε ένα προϊόν που αποσκοπεί στη δηιουργία κέρδους. Δωρεάν νερό δεν υπάρχει, εκτός αν κάποιος έχει δική του γεώτρηση. Το νερό φτάνει στους ανθρώπους έσω δηόσιων, δηοτικών ή ιδιωτικών εταιριών ύδρευσης. Για την παροχή πληρώνουε λογαριασούς και θεωρείται αυτονόητο ότι η παροχή διακόπτεται αν το ποσό δεν καταβληθεί έγκαιρα. Ταυτόχρονα, το νερό πωλείται παντού εφιαλωένο από εταιρείες που το αντλούν δωρεάν ή σχεδόν δωρεάν από τις φυσικές πηγές. Στην καπιταλιστική οικονοία δεν είναι αποδεκτό οι άνθρωποι να αποκτούν απευθείας από τη φύση την ποσότητα νερού που χρειάζονται, αφού έτσι δεν προκύπτει κέρδος για κανέναν.

Όπως για κάθε διαχειρίσιο φυσικό πόρο, έτσι και για το νερό το καπιταλιστικό σύστηα δηιουργεί ένα ολόκληρο πλέγα οικονοικών δραστηριοτήτων, οι οποίες προσετρού νται και στο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της εκάστοτε εθνικής οικονοίας: φορολογικά έσοδα για τα κράτη, κέρδη για τους ιδιώτες, ία πρωτογενή χρηατιστηριακή αγορά νερού (ε τις σχετικές διακυάνσεις στην τιή ανάλογα ε την προσφορά και τη ζήτηση), και ια δευτερογενή αγορά παραγώγων (futures) ή ετοχών εταιρειών που αγοράζουν και πωλούν χρηατιστηριακά προϊόντα, οι τιές των οποίων αυξοειώνονται ανάλογα ε την προσδοκία ελλοντικής κερδοφορίας των εταιρειών που επορεύονται το νερό. Με λίγα λόγια, ένα πλέγα οικονοικών δραστηριοτήτων που σύφωνα ε την κυρίαρχη ορολογία ονοάζονται επενδύσεις και οδηγούν στο ύθευα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, πάντα φυσικά προσφέροντας σε αντάλλαγα το πολύτιο δέλεαρ των θέσεων εργασίας.

Το ερώτηα αν το νερό είναι αγαθό ή επόρευα είναι η βασικότερη συζήτηση που πρέπει να τεθεί, όταν διεξάγεται δηόσιος διάλογος σχετικά ε οποιοδήποτε ζήτηα αφορά το νερό, τόσο σε πολιτικό όσο και σε τεχνικό επίπεδο. Καία παραπέρα συζήτηση δεν πορεί να οδηγήσει σε κάτι ουσιώδες, έχρι να δοθεί σαφής απάντηση στο ερώτηα αυτό. Και αυτό διότι έσα στην ίδια την απάντηση υπάρχουν άεσα σηαντικές προεκτάσεις.

Tο επόρευα αντιδιαστέλλεται ολοκληρωτικά από το αγαθό. Το αγαθό προορίζεται για να καλύψει ια ανθρώπινη άεση ανάγκη, έχει εποένως ια αναφισβήτητη αξία. Το επόρευα, από την άλλη, δεν προορίζεται για να καλύψει την ανάγκη κανενός συγκεκριένου ανθρώπου, αλλά προορίζεται για να πωληθεί σε όποιον είναι διατεθειένος να το αγοράσει, και έχει αναφισβήτητα τιή. Η λογική που διέπει τη διαχείριση των αγαθών είναι αυτή της εξοικονόησης, της διατήρησης, της ορθολογικής διαχείρισης, της κατά το δυνατό ελεύθερης πρόσβασης και δίκαιης κατανοής σε όλους. Η λογική που διέπει τη διαχείριση των επορευάτων είναι αυτή της ιδιοκτησίας, της οικονοικής τους εκετάλλευσης, της άνισης διάθεσης στους ανθρώπους, της διαόρφωσης τιής σύφωνα ε τους κανόνες της αγοράς, χωρίς η πραγατική αφθονία ή σπανιότητα του επορεύσιου προϊόντος να επιδρά ε κάποιον τρόπο στη συναλλαγή -πέρα από την αντίστοιχη προσαρογή της τιής φυσικά. Το επόρευα πορεί να σπαταλιέται από όποιον το πληρώνει, αφού αυτό συνεπάγεται κέρδη για όποιον το επορεύεται και αφού, εν τέλει, ο καταναλωτής το πλήρωσε άρα του ανήκει.

Το νερό ως αγαθό επιτάσσει την κοινωνική και δηόσια διαχείρισή του. Το νερό ως επόρευα σηαίνει την επιβολή ιδιωτικοποίησης και της οικονοικής του εκετάλλευσης. Σε παγκόσιο επίπεδο πραγατοποιείται ένας διαρκής διάλογος πάνω στο ζήτηα αυτό, και διαφορετικά κράτη έχουν ακολουθήσει διαφορετικούς δρόους ως προς τη διαχείριση των υδάτινων πόρων. Πρόκειται για ένα διάλογο, ωστόσο, που διεξάγεται ανάεσα σε ηγέτες, θεσοθετηένους οργανισούς, think tanks, περιβαλλοντικές η κυβερνητικές οργανώσεις και οικονοολόγους. Σε αυτόν δεν συετέχουν οι από τα κάτω αυτού του κόσου, ούτε ζητείται η γνώη τους καλούνται, όως, σε κάθε περίπτωση να πληρώσουν τις συνέπειες των επιλογών όλων των παραπάνω.

Λατινική Αερική ΗΠΑ

Ένα σχετικό παράδειγα αποτελεί η περίπτωση της Βολιβίας. Το 1997 εκκίνησαν οι διαδικασίες ιδιωτικοποίησης του νερού, ενώ δύο χρόνια αργότερα όλες οι υποδοές ύδρευσης και αποχέτευσης της πόλης Cochabamba πέρασαν στην κατοχή της διεθνούς κοινοπραξίας AGUAS DE TUNARI. Μέσα σε λίγο διάστηα, η εταιρία αύξησε κατακόρυφα τις χρεώσεις του νερού, χρεώσεις που έφτασαν έχρι και 200 φορές πιο ψηλά από ό,τι προηγουένως. Όταν οι κάτοικοι ξεκίνησαν να ανοίγουν δικές τους γεωτρήσεις και να αζεύουν το νερό της βροχής, θεσπίστηκε νοοθεσία που απαγόρευσε αυτές τις πράξεις, φυσικά ε σκοπό να προστατευθούν οι πωλήσεις του επορευατοποιηένου νερού.

Tα πειράατα ιδιωτικοποίησης βασικών ανθρώπινων αγαθών συνεχίστηκαν στη Λατινική Αερική. Στη Χιλή, το νερό είναι επορευατοποιηένο στον υπέρτατο βαθό. Τα δικαιώατα άντλησης και κατανάλωσης νερού είναι αντικείενο αγοράς, πώλησης, ενοικίασης και παραχώρησης, ακριβώς όπως συβαίνει σε άλλες χώρες ε την ακίνητη περιουσία. Δεν υπάρχει τίποτε που να εποδίζει κάποιον ιδιώτη να αποκτήσει τα δικαιώατα εκετάλλευσης του συνόλου των αποθεάτων ιας περιοχής, απλά και όνο επειδή είναι ο πλειοδότης. Το καθεστώς αυτό στη Χιλή επιβλήθηκε από τη δικτατορία Pinochet, υπό τα διδάγατα του νεοφιλελεύθερου δόγατος, και φυσικά δεν περιορίστηκε όνο στο νερό.

Παρεφερής περίπτωση είναι της AGUAS ARGENTINAS, ιας ιδιωτικής εταιρίας που ανέλαβε την ύδρευση και αποχέτευση στο Buenos Aires της Αργεντινής. Υπό την κυβέρνηση του Carlos Menem και των νεοφιλελεύθερων δογάτων που αυτή ακολούθησε, αποφασίστηκε η ιδιωτικοποίηση της δηόσιας εταιρείας ύδρευσης. Για να γίνει ελκυστική για τους επενδυτές, τα τιολόγια αυξήθηκαν κατά 21% τον Φεβρουάριο του 1991 και ακόη 29% ετά από δύο ήνες. Τον Φεβρουάριο του 1992 οι χρεώσεις αυξήθηκαν επιπλέον 18%, και αέσως ετά επιβλήθηκε ΦΠΑ οδηγώντας σε νέας αύξηση (21%). Αέσως πριν την ιδιωτικοποίηση, οι τιές του νερού αυξήθηκαν κατά 8% ακόη. Μετά από αυτές τις εξελίξεις, η εταιρεία κατέστη ελκυστική για τους επενδυτές και πουλήθηκε το 1993 σε κοινοπραξία ιδιωτών, στην οποία συετείχαν τα γνωστά ονόατα SUEZ LYONAISSE, VIVENDI (ετέπειτα VEOLIA), καθώς και η Παγκόσια Τράπεζα.

Το ιδιωτικό σχήα προχώρησε αέσως σε περικοπές προσωπικού κατά 40%. Στα επόενα χρόνια, απέτυχε σχεδόν σε όλους τους στόχους που προέβλεπε η σύβαση παραχώρησης. Ενώ για λόγους σταθερότητας των κερδών προβλεπόταν η απαγόρευση εταβολής των τιών του νερού, ο επενδυτής επικαλέστηκε έκτακτα οικονοικά προβλήατα όλις οκτώ ήνες ετά τη σύβαση παραχώρησης, και πέτυχε επιπλέον αυξήσεις τιολογίων που την οδήγησαν σε αστρονοικά κέρδη κατά το δεύτερο χρόνο λειτουργίας της. Παράλληλα, οι προβλέψεις για επέκταση του δικτύου ύδρευσης, που αποτελούσε το πιο φλέγον ζήτηα ύδρευσης της πόλης, καλύφθηκαν όλις κατά το ήιση και χωρίς να περιλαβάνουν τα φτωχότερα τήατα του Buenos Aires.

Στην πρώτη δεκαετία λειτουργίας της ιδιωτικής επιχείρησης, τα τιολόγια ανέβηκαν κατά έσο όρο 88%, σε ία περίοδο σχεδόν ηδενικού πληθωρισού στη χώρα. Μέσα στην ίδια δεκαετία, ε συνεχείς τροποποιήσεις της σύβασης, αναβλήθηκαν επανειληένα οι υποχρεώσεις της AGUAS ARGENTINAS για κατασκευή εργοστασίων επεξεργασίας λυάτων και επέκταση της αποχέτευσης, καθώς και η εφαρογή πολλών περιβαλλοντικών όρων. Αποτέλεσα ήταν το πόσιο νερό του ποταού Rio de la Plata να ρυπανθεί ε λύατα σε επίπεδα που κατέστησαν το δίκτυο ύδρευσης επικίνδυνο για τη δηόσια υγεία και να επιβληθούν στην εταιρεία σωρεία προστίων. Μόλις δύο ήνες πριν την αποχώρησή της από την εξουσία, η κυβέρνηση του Carlos Menem διέγραψε ε νόο ένα εγάλο έρος από αυτά.

Μετά την κατάρρευση της οικονοίας το 2001, η εταιρεία χρεοκόπησε και δήλωσε αδυναία να εφαρόσει τους όρους της σύβασης. Μετά από αδιάκοπους αγώνες και πιέσεις των κατοίκων της πρωτεύουσας της Αργεντινής ενάντια στην εξαιρετικά αντιδηοφιλή πλέον εταιρεία, η κυβέρνηση του Nstor Kirchner τελικά κατήγγειλε τη σύβαση παραχώρησης και ίδρυσε ια νέα δηόσια επιχείρηση, η οποία πάγωσε τις τιές του νερού και ξεκίνησε ένα πρόγραα βελτίωσης των υποδοών της. Πρώτη προτεραιότητα αποτέλεσε η διεκδικούενη επέκταση του δικτύου σε φτωχές περιοχές, η είωση της ρύπανσης, και η βελτίωση της ποιότητας του πόσιου νερού. Η δηόσια εταιρεία έχει ελάχιστα κέρδη και η επέκταση των δικτύων γίνεται αποκλειστικά ε κρατικά κεφάλαια. Μία δεκαετία ιδιωτικοποίησης τής (ήδη κακής έχρι τότε) κρατικής υπηρεσίας ύδρευσης αποτυπώθηκε στη συλλογική νήη των κατοίκων του Buenos Aires ως ένα λάθος το οποίο δεν πρέπει να επαναληφθεί.

Στον ανεπτυγένο καπιταλιστικά κόσο η επειρία δείχνει ότι η ιδιωτικοποίηση του νερού και η διαχείρισή του ως επόρευα δεν ήταν ούτε αποδοτική, ούτε κοινωνικά δίκαιη, ούτε περιβαλλοντικά αποδεκτή. Και αυτό αποτελεί απόλυτα λογικό συπέρασα όταν το νερό αντιετωπίζεται ως επόρευα. Όπως ε κάθε επόρευα, η τιή θα πρέπει να είναι υψηλή και το κόστος χαηλό ώστε να εξασφαλίζονται κέρδη. Η ποιότητα του νερού απαιτεί δαπάνες, και είναι δευτερεύον ζήτηα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι το δίκτυο ύδρευσης ιας πόλης είναι οναδικό, εποένως όποιος επορεύεται το νερό το πράττει ως ονοπώλιο.

Η περίπτωση του νερού του Flint στο Michigan των ΗΠΑ είναι πολύ χαρακτηριστικό παράδειγα των συνεπειών που πορεί να έχει η περικοπή του κόστους στην παροχή νερού. Εκεί, τον Απρίλιο του 2014 για λόγους οικονοίας οι τοπικές αρχές αποφάσισαν να αλλάξουν την πηγή του νερού τους και να το αντλήσουν από ολυσένο ποτάι, τα τοξικά νερά του οποίου προκάλεσαν διαρροή ολύβδου από τις πεπαλαιωένες σωληνώσεις (οι οποίες επίσης για λόγους κόστους δεν είχαν αντικατασταθεί). Αποτέλεσα ήταν εκτεθεί σε αυξηένα επίπεδα ολύβδου ο τοπικός πληθυσός, ε τουλάχιστον 87 κρούσατα δηλητηρίασης και 10 νεκρούς, αν και οι πραγατικές συνέπειες στη δηόσια υγεία είναι δύσκολο να υπολογιστούν ε ακρίβεια.

Επίσης στην Αερική, ο κολοσσιαίου κόστους αγωγός πετρελαίου Dakota Access που δροολογείται να περάσει από την περιοχή Standing Rock κυοφορεί κινδύνους όλυνσης έσω διαρροών του πόσιου νερού της λίνης Oahe και του ποταού Missouri. Εκατοντάδες φυλές ινδιάνων έχουν συγκεντρωθεί από τον Απρίλιο του 2016 στην περιοχή Standing Rock και ένας αγώνας βρίσκεται σε εξέλιξη. Παρόλη τη βίαιη καταστολή του αερικανικού κράτους, ο αγώνας δεν κάφθηκε, ε αποτέλεσα την πρόσφατη απόφαση για απόρριψη της συνέχειας του έργου.

Ευρώπη

Και από τα παραπάνω προκύπτει ότι όταν ιλάε για την ποιότητα του πόσιου νερού, ο παράγοντας κόστος δεν είναι δυνατόν να υφίσταται, ούτε ως λογική, ούτε φυσικά ως πρόφαση. Σε πολλές πόλεις της Ευρώπης που το δίκτυο ύδρευσής τους είχε ιδιωτικοποιηθεί, συνειδητοποιώντας ότι προτεραιότητα του ιδιώτη δεν πορεί να είναι κάτι άλλο πέρα από το κέρδος, προχώρησαν σε αποϊδιωτικοποίησή του, προκειένου να ανεβάσουν την ποιότητα, ε πιο χαρακτηριστικά παραδείγατα αυτά του Παρισιού (Γαλλία), του Βερολίνου (Γερανία) και του Valladolid (Ισπανία).

Στο Παρίσι το δηοτικό συβούλιο της πόλης αποφάσισε το 2008 να ην ανανεώσει τη σύβαση ε τις ιδιωτικές εταιρείες VEOLIA και SUEZ, οι οποίες είναι δύο από τις γαλλικές εταιρείες που κυριαρχούν παγκοσίως στον τοέα της διαχείρισης των δικτύων ύδρευσης. Ο δήος αποφάσισε να δηιουργήσει τη δηοτική εταιρεία Eau de Paris και να θέσει υπό την εποπτεία του τη λειτουργία του συστήατος από το 2010. Με αυτήν την αλλαγή κατάφεραν την εξοικονόηση πόρων κατα 15% σε σχέση ε πριν, να φτιάξουν ένα ασφαλέστερο για το περιβάλλον και αποδοτικότερο υδρευτικό σύστηα, καθώς και να ειώσουν τα τιολόγια των λογαριασών κατά 8%.

Το 2006 δηιουργείται στο Βερολίνο η κίνηση πολιτών Berliner Wassertisch ως έσο πίεσης του δήου για την κοινοποίηση των υστικών συβάσεων που είχε συνάψει ε ιδιωτικές εταιρίες διαχείρισης του νερού. Τα επόενα χρόνια το ζήτηα της δηοτικής διαχείρισης του νερού αναδεικνύεται στο κοινωνικό πεδίο, ε τη διοργάνωση δηόσιων συζητήσεων και δηοψηφισάτων. Σε ένα τελευταίο δηοψήφισα το 2011, υπερψηφίζεται η πρόταση αποϊδιωτικοποίησης του νερού και, παρά τις αντιρρήσεις της τοπικής εξουσίας, το 2013 αγοράζονται οι ετοχές των ιδιωτικών εταιριών και οι υπηρεσίες ύδρευσης περνούν σε δηοτικό έλεγχο.

Πιο ειδικά για το Βερολίνο, το 1999 ιδιωτικοποιείται (εν έρει) το νερό με όρους ΣΔΙΤ (σύπραξη δηόσιου ιδιωτικού τοέα) ε αποτέλεσα την είσοδο δύο ιδιωτών στην εταιρεία διαχείρισης, συγκεκριένα του γερανικού οίλου RWE και της γαλλικής πασίγνωστης VEOLIA. Η σύβαση αφορούσε την πώληση του 49,9% των ετοχών της εταιρείας ύδρευσης, η διάρκειά της ήταν τριακονταετής, οι όροι σύναψης της συφωνίας υστικοί. Όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια, ο δήος του Βερολίνου εγγυόταν για τα κέρδη των ιδιωτών, εποένως αύξανε διαρκώς τις τιές του νερού.

Το 2004 επιχειρείται η εγαλύτερη ποσοστιαία αύξηση τιών νερού, συγκεκριένα κατά 15,4%. Τα προηγούενα και επόενα χρόνια οι συνεχείς αυξήσεις ήταν χαηλότερες. Το 2006, επνευσένοι από την επιτυχία των κινηάτων της Βολιβίας στο θέα του νερού, αριστερές οργανώσεις, περιβαλλοντικές κινήσεις κλπ ξεκινούν συλλογή υπογραφών για τη διενέργεια δηοψηφίσατος ε αίτηα τη δηοσιοποίηση της σύβασης πώλησης. Τη δεδοένη στιγή δεν επιτρεπόταν η διενέργεια δηοψηφίσατος ε αίτηα την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Ωστόσο, όταν το 2008 συγκεντρώνονται οι απαιτούενες από το νόο υπογραφές, η τοπική αυτοδιοίκηση ε απόφασή της αρνείται τη διενέργειά του, προβάλλοντας λόγους αντισυνταγατικότητας. Οι οργανώσεις προσφεύγουν στο συνταγατικό δικαστήριο , το οποίο ένα χρόνο αργότερα δικαιώνει ολοκληρωτικά τις κινητοποιηένες οργανώσεις.

Το 2011 πραγατοποιείται το δηοψήφισα, πάντα ε αίτηα τη δηοσιοποίηση των συβάσεων, και υπερψηφίζεται ε 660.000 ψήφους βερολινέζων. Μετά τη δηοσίευση των (σκανδαλωδών) συβάσεων, συγκροτείται εξεταστική επιτροπή για να αποδώσει ευθύνες σε στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης που τις είχαν υπογράψει. Εν τέλει απαλλάχτηκαν από τις όποιες ευθύνες, καθώς η σύβαση κρίθηκε πολύ επαχθής εν (και εποένως δεν πορούσε να συνεχιστεί) αλλά νοότυπη δε. Το αποτέλεσα ήταν να ην ακυρωθεί αναδροικά η σύβαση, αλλά ο δήος να αγοράσει σε τσουχτερή τιή πίσω τις ετοχές από την RWE (άλιστα ε δάνειο το οποίο πλήρωσαν οι δηότες). Παράλληλα, η εταιρεία ύδρευσης καταδικάστηκε από την κρατική επιτροπή για την αντιετώπιση των καρτέλ (παρόοια της ελληνικής Επιτροπής Ανταγωνισού) για τις υψηλές τιές του νερού της και υποχρεώθηκε να ειώσει τις τιές κατά 17%. Μετά από πρόσφατο σκάνδαλο περί περιβαλλοντικών αδικηάτων, και ενώ η κοινή γνώη είχε στραφεί ολοκληρωτικά κατά των ιδιωτών επενδυτών, ο δήος αγοράζει και τις ετοχές της VEOLIA ε αποτέλεσα η εταιρεία πλέον να είναι ξανά 100% δηοτική.

Σε ια αντίστοιχη περίπτωση, το 2016 στο Valladolid ετά από κινήσεις πολιτών που εταξύ άλλων είχαν δηιουργήσει ία ηλεκτρονική πλατφόρα πληροφόρησης και συντονισού για την αποϊδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης, το δηοτικό συβούλιο της πόλης δεν ανανεώνει τη σύβαση ε ιδιωτική εταιρία και η διαχείριση των υδάτων περνούν σε δηοτικό έλεγχο.

Σήερα στον ελλαδικό χώρο γίνονται κινήσεις για την ιδιωτικοποίηση του νερού γεγονός το οποίο έχει προκαλέσει αντιδράσεις πολιτών που συλλογικοποιούνται και εναντιώνονται σε αυτήν. Κάποια χαρακτηριστικά παραδείγατα είναι αυτά της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας, της Χαλκιδικής, του Βόλου, και της Κρήτης. Στο πλαίσιο εφαρογής του 3ου νηονίου, το κράτος βρίσκεται σε διαδικασία πώλησης των ετοχών των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ (αφότερες οι οποίες εντάσσονται στο ΤΑΙΠΕΔ) σε ιδιωτικές εταιρίες. Αυτές οι προσπάθειες για την ώρα έχουν καθυστερήσει λόγω των κοινωνικών αντιστάσεων. Ενδεικτικά, τέτοιες κινήσεις εναντίωσης είναι τα Savegreekwater και η Κίνηση 136. Σηαντικό είναι να αναφερθεί πως και στις δύο αυτές πόλεις αλληλέγγυοι στον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση είναι τα σωατεία εργαζοένων της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ.

Άξιος αναφοράς είναι επίσης ο αγώνας που δίνεται εδώ και χρόνια στη Χαλκιδική και ιδιαίτερα στην περιοχή των Σκουριών, όπου κάτοικοι και συλλογικότητες παλεύουν για την εκδίωξη της ιδιωτικής εταιρίας Eldorado-Ελληνικός Χρυσός η οποία ευθύνεται για την καταστροφή του περιβάλλοντος και για τη όλυνση των υδάτων της περιοχής.

Όσον αφορά στην επαρχία, η έεση ιδιωτικοποίηση των επί έρους δηόσιων επιχειρήσεων ύδρευσης-αποχέτευσης. Οι ΔΕΥΑ αριθούν στις 132 πανελλαδικά, είναι επιχειρήσεις ανταποδοτικού χαρακτήρα, αυτοχρηατοδοτούενες και εποπτευόενες από τον αντίστοιχο δήο της περιοχής όπου λειτουργούν και έχουν την ευθύνη της υδροδότησης και αποχέτευσης αποακρυσένων και αραιοκατοικηένων περιοχών. Το ισοζύγιο κόστους-οφέλους, λοιπόν, δεν αποτελεί προτεραιότητά τους. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, λόγω της συνολικής συνθήκης της οικονοίας της χώρας, οι δηόσιες αυτές εταιρίες έχουν υποχρηατοδοτηθεί και υποστελεχωθεί ε αποτέλεσα να υπολειτουργούν και να υπάρχει ως πλάνο η πώλησή τους σε ιδιώτες.

Αξιοσηείωτο είναι το νέο νοικό καθεστώς που έχει θεσπιστεί: αν ία ΔΕΥΑ έχει τρείς συνεχόενους αρνητικούς ισολογισούς, τότε η επιχείρηση χαρακτηρίζεται η βιώσιη παραχωρώντας το δικαίωα στο εκάστοτε δηοτικό συβούλιο ε απλή πλειοψηφία να αποφασίσει την παραχώρηση άνευ ανταλλάγατος της ΔΕΥΑ στην ΕΥΔΑΠ, η οποία βρίσκεται ήδη προς πώληση έσω ΤΑΙΠΕΔ. Επιπροσθέτως, ε πρόσχηα την προστασία των υδάτινων πόρων το κράτος έχει καταγεγραένες εγάλο αριθό γεωτρήσεων και πηγαδιών της επαρχίας. Αν κάποια γεώτρηση ή πηγάδι δεν δηλωθεί, τότε θα επιβάλλεται πρόστιο της τάξης των 2.000 ευρώ.

Η περίπτωση της Κέρκυρας

Παρότι φηίζεται για τις συχνές βροχοπτώσεις, η Κέρκυρα λόγω ασβεστολιθικής σύστασης του υπεδάφους της στερείται νερού καλής ποιότητας. Το κύριο πρόβληα της Κέρκυρας εστιάζεται στη σκληρότητα του νερού. Με τον όρο σκληρότητα του νερού εννοούε την περιεκτικότητά του σε άλατα. Αυτά προέρχονται από τα πετρώατα του υπεδάφους που διαλύονται στο νερό και περιέχουν θειικό, ανθρακικό ή χλωριούχο ασβέστιο ή αγνήσιο, ή αν ία γεώτρηση είναι κοντά στη θάλασσα, από το θαλασσινό νερό. Στην Κέρκυρα λοιπόν, σχεδόν όλες οι πηγές που βρίσκονται κοντά στη θάλασσα είναι υφάλυρες, ενώ και στα περισσότερα άλλα σηεία του νησιού τα επίπεδα σκληρότητας είναι απαγορευτικά υψηλά για κατανάλωση. Συγκεκριένα, η σκληρότητα του νερού φτάνει σε ορισένες περιοχές τους 90 γερανικούς βαθούς και το πόσιο νερό δεν πρέπει να ξεπερνά τους 20 αφού είναι βέβαιο πως ακροπρόθεσα η κατανάλωσή του θα οδηγήσει σε προβλήατα υγείας. Με λίγα λόγια, το νερό της Κέρκυρας είναι σχεδόν άχρηστο για αγείρεα λόγω σκληρότητας, σχετικά ακατάλληλο για πλύσιο ρούχων λόγω υψηλής περιεκτικότητας σε άλατα, και κατάλληλο απλώς για πάνιο/πότισα.

Στην κατάσταση αυτή έρχεται να προστεθεί η διαχείριση της ΔΕΥΑΚ, που όνο υποδειγατική δεν είναι. Το δίκτυο είναι πεπαλαιωένο και ε τεράστιες απώλειες, οι βλάβες πολύ συχνές και η αποκατάστασή τους αργή, ενώ τους καλοκαιρινούς ήνες δεν λείπουν και οι διακοπές υδροδότησης. Οι δηόσιες βρύσες πόσιου νερού που λειτουργούσαν έχρι πριν λίγα χρόνια, κλείνουν η ία ετά την άλλη, είτε ε τη δικαιολογία του ακατάλληλου νερού (χωρίς φυσικά να γίνεται κάτι για την αποκατάστασή τους), είτε χωρίς καία απολύτως εξήγηση. Σε Κυνοπιάστες, Καστανιά, Πικουλάτικα, Πλάτανο Γαστουρίου, Κουλίνες, οι βρύσες είτε έχουν κλείσει οριστικά, είτε βρίσκονται υπό ένα αδιευκρίνιστο καθεστώς καταλληλότητας ή ακαταλληλότητας, αφού οι τοπικές κοινότητες συχνά αδιαφορούν για τις ανακοινώσεις της ΔΕΥΑΚ και τις ξανανοίγουν. Αν αυτή η συπεριφορά δείχνει κάτι, είναι σίγουρα η ανάγκη για δηόσιες βρύσες πόσιου νερού.

Αποτέλεσα της κατάστασης είναι σήερα η τεράστια πλειοψηφία της τοπικής κοινωνίας να αγοράζει εφιαλωένο νερό σε τεράστιες ποσότητες. Αν αναλογιστεί κανείς τον πληθυσό του νησιού (120.000 άνθρωποι, αριθός που υπεραυξάνεται τους καλοκαιρινούς ήνες) και υπολογίσει ε πολύ συντηρητικό τρόπο ια έση ηερήσια κατανάλωση ίας φιάλης ανά άτοο, προκύπτει ένα αποτέλεσα 120.000 φιαλών (240.000 αν υπολογίσουε ια έση κατανάλωση 2 φιαλών ανά άτοο την ηέρα). Σε κάθε περίπτωση, το ποσό που επιβαρύνει την τοπική κοινωνία είναι δυσθεώρητο, ποσό που καταλήγει στις τσέπες των εταιριών εφιάλωσης. Το ίδιο και η ποσότητα άδειων πλαστικών πουκαλιών που καταλήγουν στις χωατερές -άλλο τεράστιο τοπικό ζήτηα που όως συνδέεται άεσα ε την κατανάλωση νερού.

Ενδιαφέρουσα πτυχή που δείχνει τον παραλογισό της καπιταλιστικής διαχείρισης του νερού: όσο περισσότερο πέφτει η ποιότητα του δηόσιου νερού, τόσο εγαλύτερα θα είναι τα κέρδη των ιδιωτών που επορεύονται το εφιαλωένο. Αντιστρόφως, αν ε κάποιον τρόπο η ποιότητα του νερού της ΔΕΥΑΚ βελτιωνόταν τόσο που το νερό θα γινόταν πόσιο, αυτό θα συνεπαγόταν ζηιές εκατουρίων ευρώ για τις εταιρίες εφιάλωσης.

Πρέπει να αναδειχτεί μια οπτική που δεν ακούγεται στο διαεσολαβηένο δηόσιο διάλογο που διεξάγεται έσα από τα media, τον τοπικό τύπο και τους τοπικούς άρχοντες: το νερό στην Κέρκυρα είναι σχεδόν ιδιωτικοποιηένο. Όταν η ποιότητα του νερού είναι τόσο κακή που είναι προτιότερη η κατανάλωση εφιαλωένου, το νερό έχει ετατραπεί σε επόρευα, χωρίς να το καταλάβει κανείς και χωρίς τις διααρτυρίες που συνήθως συνοδεύουν τις παραδοσιακές προσπάθειες ιδιωτικοποίησης.

Μοντέλα διαχείρισης τεχνικές λύσεις

Οποιοσδήποτε αποπειραθεί να προτείνει λύσεις στα θέατα που αφορούν τη διαχείριση του νερού έσα στο καπιταλιστικό οικονοικό περιβάλλον, κινδυνεύει να πέσει στην παγίδα της διαχείρισης του υπάρχοντος ε καπιταλιστικούς (και άρα εχθρικούς) όρους οικονοικής βιωσιότητας. Δεν έχουε καία δυνατότητα, αλλά ούτε και διάθεση να προτείνουε λύσεις στα καπιταλιστικά αδιέξοδα. Το ισχύον σύστηα δεν θέτει καθόλου σε προτεραιότητα τη διαχείριση των φυσικών πόρων, αντιθέτως προκρίνει την αντιετώπισή τους ως επορεύατα. Πρόκειται για ένα σύστηα υδροβόρο, που κατασπαταλά τον πιο πολύτιο φυσικό πόρο για τη δηιουργία άχρηστων επορευάτων που προορίζονται να πεταχτούν σύντοα στη χωατερή, γείζει πισίνες ξενοδοχείων ακόη και στα πιο άνυδρα νησιά του Αιγαίου, ή τροφοδοτεί τεράστιες εγαλουπόλεις ε πληθυσό εκατουρίων, που απουζούν το νερό των γύρω εκτάσεων ή ακόη και εγάλες πόλεις όπου ανθεί η τουριστική βιοηχανία αν αυτές βρίσκονται στην έρηο (κλασικά παραδείγατα το Dubai και το Las Vegas). Είναι ένα σύστηα που θεωρεί αποδεκτή την απόρριψη βιοηχανικών λυάτων στα ίδια ποτάια από τα οποία εξαρτώνται εκατούρια άνθρωποι αρκεί οι ρύποι να βρίσκονται εντός των αποδεκτών ορίων, και αυτό όχι πάντα.

Όταν διεξάγεται ια συζήτηση για τον πολυτιότερο πόρο της φύσης, πρώτιστο έληα πρέπει να είναι η εξοικονόησή του. Σε δεύτερο στάδιο έρχεται η επεξεργασία του ακατάλληλου νερού, ώστε να αποκτήσουε πόσιο νερό. Στο δεύτερο αυτό στάδιο η τεχνολογία προσφέρει λύσεις που δεν υπήρχαν στο παρελθόν. Παρόλα αυτά, όλες οι έθοδοι, χηικές ή ηχανικές, απαιτούν κατανάλωση ενέργειας, πρώτων υλών και ανθρώπινου όχθου, κάτι το οποίο θα αποτελούσε πρόβληα ακόη και ε ένα οικονοικό σύστηα διαφορετικό από το καπιταλιστικό.

Συγκεκριένα για το θέα της αποσκλήρυνσης του νερού, οι τεχνικές λύσεις ποικίλουν από την προσθήκη ειδικών ρητινών ή άλλων χηικών παραγόντων αποσκλήρυνσης, έχρι την αντίστροφη όσωση, την απόσταξη ή την αφαλάτωση του θαλασσινού νερού, ή έναν συνδυασό των εθόδων αυτών. Η αντίστροφη όσωση περιλαβάνει τη χρήση πολυερών εβρανών που επιτρέπουν στα όρια του νερού να τις διαπερνούν, αλλά όχι στα διαλυένα άλατα. Η έθοδος αυτή πορεί να παράγει πόσιο νερό σε εγάλες ποσότητες, αλλά έχει το ειονέκτηα ότι λειτουργεί ε συγκεκριένη όνο ταχύτητα, οι εβράνες χρειάζονται αντικατάσταση σε τακτική βάση, απαιτείται σταθερή τροφοδοσία ε ρεύα και επιπλέον ρύθιση του ph του νερού, ώστε αυτό να γίνει πόσιο. Παρόλα αυτά, η τεχνολογία βελτιώνει συνεχώς τις εβράνες (και ρίχνει το κόστος τους) και θεωρείται η πιο ελπιδοφόρα έθοδος για την απόκτηση πόσιου νερού σε αζική κλίακα στο έλλον. Η αντίστροφη όσωση χρησιοποιείται σήερα στο Ισραήλ ε εγάλη αποδοτικότητα, ε χρήση τεχνολογιών που δεν συναντώνται σε άλλα έρη του κόσου, καθώς το Ισραήλ θεωρείται πρωτοπόρο στις τεχνολογίες επεξεργασίας. Αποτέλεσα είναι σήερα στο Ισραήλ το 55% του νερού να προέρχεται από αφαλάτωση, σε δε εθνικό επίπεδο να υπάρχει σήερα πλεόνασα νερού.

Η απόσταξη χρησιοποιεί θερότητα για να προκαλέσει την εξάτισή του νερού, συλλέγοντας στη συνέχεια τους υδρατούς και ψύχοντάς τους ώστε να αποκτηθεί πόσιο νερό. Δεν απαιτεί χρήση εβρανών ή χηικών παραγόντων, αλλά απαιτεί τεράστια δαπάνη ενέργειας που καθιστά απαγορευτική τη χρήση της έχρι σήερα σε περιοχές που δεν είναι εντελώς άνυδρες (εκτός αν χρησιοποιηθεί ηλιακή ενέργεια, περίπτωση στην οποία υπάρχει εγάλο κόστος κατασκευής και συντήρησης). Αξίζει να σηειωθεί ότι η όλη διαδικασία της απόσταξης, ιείται ως ιδέα τον κύκλο του νερού στη φύση: εξάτιση του θαλασσινού νερού, ψύξη στην ατόσφαιρα που έχει ως αποτέλεσα το σχηατισό νεφών, συλλογή του καθαρού νερού της βροχής.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουε ότι το πρόβληα υδροδότησης της Κέρκυρας δεν είναι κανένας δυσεπίλυτος γρίφος. Είναι κυρίως θέα βούλησης, πόρων, φιλοσοφίας των λύσεων που θα επιλεγούν και πάνω από όλα θέα προτεραιοτήτων. Το πρόβληα έγκειται στο ότι οι προτεραιότητες του κεντρικού κράτους (που διαθέτει και τους πόρους) αλλά και της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι διαφορετικές από αυτές της τοπικής κοινωνίας.

Εκτός από το είδος της τεχνικής λύσης που πορεί να επιλεγεί, εξίσου σηαντικό είναι το θέα της κλίακας της παρέβασης στη φύση. Όποτε γίνεται δηόσια συζήτηση για το θέα του νερού, ο διάλογος ονοπωλείται από τη λέξη έργα. Έργα, που σχεδόν αυτονόητα για όλους σηαίνουν τεράστιες κατασκευές, δυσθεώρητους προϋπολογισούς, συβάσεις ανάθεσης σε κατασκευαστικές εταιρείες, εποένως θέατα χρηατοδότησης από κρατικά ή ευρωπαϊκά προγράατα επιδοτήσεων, και όλα αυτά γιατί απλώς έτσι έχει συνηθίσει η κοινωνία να αντιλαβάνεται τη συγκεκριένη λέξη. Αποτέλεσα είναι οι τοπικές κοινωνίες να θεωρούν ότι αυτά είναι ζητήατα του κράτους και των ειδικών του, πέρα και πάνω από τις δικές τους δυνάεις, και έτσι δεν πιέζουν ούτε καν την τοπική αυτοδιοίκηση, που είναι πιο ευάλωτη σε πιέσεις σε τοπικό επίπεδο.

Δεν είναι όως έτσι. Τα έργα υδροδότησης ενός νησιού ε την αφθονία σε νερό της Κέρκυρας πορούν να είναι ικρής κλίακας, αποκεντρωένα και να έχουν τοπικό χαρακτήρα. Τα φαραωνικά έργα (όπως για παράδειγα τα φράγατα εκτροπής του Αχελώου) είναι δαπανηρά, ευνοούν ια ελίτ κατασκευαστικών εταιριών, εξαρτώνται από πακέτα χρηατοδότησης εκατουρίων ευρώ, είναι ακριά από τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών και πάνω από όλα, είναι καταστροφικά για το περιβάλλον, ε συνέπειες που δεν πορούν να προβλεφθούν ε ακρίβεια και που εκτείνονται χρονικά σε βάθος ετών και χωρικά σε ια έκταση πολύ εγαλύτερη από αυτήν που καταλαβάνουν τα έργα. Τα ικρά, τοπικά και αποκεντρωένα έργα έχουν λιγότερες επιπτώσεις στο περιβάλλον, περιορίζουν το πρόβληα εταφοράς του νερού, ενώ βρίσκονται κοντά στις τοπικές κοινωνίες και υπό την εποπτεία τους. Οι δεξαενές συλλογής βρόχινου νερού είναι ιδανικό παράδειγα: ήδη χρησιοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια σε πολλά έρη της χώρας, κυρίως σε νησιά ε πρόβληα λειψυδρίας όπως οι Παξοί, πορούν να υλοποιηθούν σε επίπεδο κοινότητας (ή ακόη και σε οικιακό επίπεδο), η περιβαλλοντική επιβάρυνση είναι ηδενική και το κόστος χαηλό.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει να γίνει στην άλλοτε λειτουργική εγκατάσταση αντίστροφης όσωσης που λειτουργούσε έχρι πριν λίγα χρό νια στη Γαρίτσα. Η εγκατάσταση αυτή παρείχε πόσιο νερό υψηλής ποιότητας, την οποία χρησιοποιούσαν εκατοντάδες άνθρωποι τη έρα, κυρίως κάτοικοι της πόλης. Όως ήταν και ία από τις ελάχιστες παρόοιες βρύσες, καθώς το πιλοτικό αυτό παράδειγα δεν γενικεύτηκε αλλά παρέεινε πιλοτικό. Η αντίστροφη όσωση έχει συγκεκριένο ρυθό ε τον οποίο πορεί να παράγει πόσιο νερό, εποένως για να καλυφθούν οι ανάγκες ιας πόλης σαν την Κέρκυρα χρειάζονταν αρκετά περισσότερες τέτοιες βρύσες, κάτι που δεν έγινε. Επιπλέον, η ΔΕΥΑΚ τοποθέτησε ετρητές πάνω στις βρύσες και η λήψη νερού γινόταν όνο έπειτα από τοποθέτηση ειδικής κάρτας που χρέωνε την αντίστοιχη ποσότητα. Με τον καιρό, η εγκατάσταση εγκαταλείφθηκε και τελικά αχρηστεύθηκε, χωρίς να δωθεί κάποια ιδιαίτερη εξήγηση γι αυτό.

Επίλογος

Η Κέρκυρα έχει χαρακτηριστικά που επιτρέπουν τη λύση του προβλήατος ε αποδοτικό και τεχνικά άρτιο τρόπο. Όπως αναφέραε πιο πάνω, το πρόβληα υδροδότησης του νησιού δεν είναι τόσο πρόβληα ποσότητας, όσο ποιότητας του νερού. Αυτό που χρειάζεται να κάνουε εείς είναι να συζητήσουε την κατεύθυνση που θα πρέπει να έχουν οι λύσεις που θα επιλεγούν. Για να το πράξουε αυτό, πρέπει να καταλήξουε σε βασικές αρχές πάνω στις οποίες πρέπει να κινηθούε.

Για εμάς, οι άξονες αυτοί είναι δεδομένοι: πρέπει να αντιληφθούμε πρώτον ότι το νερό δεν είναι εμπόρευμα για να αποκομίζει κέρδη καμία ιδιωτική ή κρατική εταιρεία. Το νερό είναι είναι αγαθό και κανείς δεν επιτρέπεται να αποκομίζει κέρδος από αυτό. Κατά δεύτερον, είναι δημόσιο / κοινωνικό αγαθό και όχι ιδιοκτησία του κράτους, για να το παραχωρεί σε ιδιώτες προς εκμετάλλευση, με ή χωρίς ανταλλάγματα. Τρίτον, οι αποφάσεις για την τύχη του πιο πολύτιμου πόρου δεν μπορούν να αφεθούν στην κρατική εξουσία, κεντρική ή τοπική, αλλά ότι πρέπει να παίρνονται από τις τοπικές κοινωνίες. Τέταρτον, ο κοινοτισμός και η διαχείριση σε μικρή κλίμακα θα πρέπει να είναι η πυξίδα μας. Πέμπτον, η διαχείριση του νερού, όπως και κάθε άλλου φυσικού πόρου ή κοινωνικού αγαθού (γη, ρεύμα), είναι ζήτημα ταξικό στις εποχές σπανιότητας που έρχονται, το νερό δεν πρόκειται να λείψει από τα αφεντικά του κόσμου, ούτε βέβαια οποιοδήποτε άλλο εμπορευματοποιημένο αγαθό.

Τέλος, πρέπει να αποδεχτούμε ότι το κράτος και το κεφάλαιο δεν πρόκειται να δώσουν κάποια λύση προς όφελος των από τα κάτω, διότι δεν είναι αυτός ο σκοπός τους. Επομένως πρέπει αφενός να εξαναγκαστούν να το πράξουν, αφετέρου και ταυτόχρονα, στο βαθμό που οι δυνάμεις μας το επιτρέπουν, πρέπει οργανωθούμε από τα κάτω και να το πράξουμε εμείς με τις δικές μας δυνάμεις, με αλληλεγγύη και κοινή στοχοθεσία.

This page can be viewed in
English Italiano Deutsch
Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Maan workers union)

Front page

Mourn the Dead, Fight Like Hell for the Living

SAFTU: The tragedy and (hopefully not) the farce

Anarchism, Ethics and Justice: The Michael Schmidt Case

Land, law and decades of devastating douchebaggery

Democracia direta j! Barrar as reformas nas ruas e construir o Poder Popular!

Resea del libro de Jos Luis Carretero Miramar Eduardo Barriobero: Las Luchas de un Jabal (Queimada Ediciones, 2017)

Anlise da crise poltica do incio da queda do governo Temer

Ds maintenant, passons de la dfiance la rsistance sociale!

17 maggio, giornata internazionale contro lomofobia.

Los Mrtires de Chicago: historia de un crimen de clase en la tierra de la democracia y la libertad

Strike in Cachoeirinha

(Bielorrusia) Libertad inmediata a nuestro compaero Mikola Dziadok!

DAFın Referandum zerine Birinci Bildirisi:

Cajamarca, Tolima: consulta popular y disputa por el territorio

Statement on the Schmidt Case and Proposed Commission of Inquiry

Aodhan Rordin: Playing The Big Man in America

Ns anarquistas saudamos o 8 de maro: dia internacional de luta e resistncia das mulheres!

zgrlğmz Mcadelemizdedir

IWD 2017: Celebrating a new revolution

Solidarit avec Tho et toutes les victimes des violences policires ! Non la loi Scurit Publique !

Solidaridad y Defensa de las Comunidades Frente al Avance del Paramilitarismo en el Cauca

A Conservative Threat Offers New Opportunities for Working Class Feminism

De las colectivizaciones al 15M: 80 aos de lucha por la autogestin en Espaa

False hope, broken promises: Obamas belligerent legacy

2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]