Η εξουσιαστική θέσμιση της παιδείας

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Εκπαίδευση | Γνώμη / Ανάλυση Friday May 26, 2006 12:16 by rebeldes titeres

Χρειαζόμαστε πράξεις και διαρκή επαγρύπνηση

Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε να γίνεται μια ολομέτωπη επίθεση στην παιδεία. Η επίθεση αυτή, γίνεται με τη λογική της εμπορευματοποίησης της παιδείας και της σύνδεσής της με την αγορά εργασίας.

Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε να γίνεται μια ολομέτωπη επίθεση στην παιδεία. Η επίθεση αυτή, δεν είναι τυχαία, αλλά γίνεται μεθοδευμένα και με συγκεκριμένη λογική. Γίνεται με τη λογική της εμπορευματοποίησης της παιδείας, της αποσύνδεσης του εκπαιδευτικού συστήματος από την παιδεία και της σύνδεσής του με την αγορά εργασίας.

Η παιδεία, άρα και το εκπαιδευτικό σύστημα, δεν έχουν σκοπό να βρεις απλά μια δουλειά, αλλά να πάρεις γνώσεις που θα σου χρησιμεύσουν ως άνθρωπος. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν μπορούμε να αφήσουμε τα πανεπιστήμια να γίνουν κέντρα κατάρτισης.

Πολύ περισσότερο δεν πρέπει να είναι κατευθυνόμενα από ιδιωτικά συμφέροντα. Ο κάθε ιδιώτης προφανώς θα ενδιαφέρεται για έρευνες που του αποφέρουν κέρδος και όχι για την παιδεία και την επιστήμη.

Η κατάσταση που επικρατεί τώρα στα πανεπιστήμια, δεν είναι καθόλου άσχετη με αυτά που θέλουν να πετύχουν.

Ήδη, με έμμεσο τρόπο υπάρχει σύνδεση με την αγορά εργασίας, ενώ η κλιμάκωσή της, εκτός από τους ιδιώτες, συμφέρει και τις κυβερνήσεις. Το συμφέρον αυτό προκύπτει από τις πελατειακές σχέσεις κράτους-επιχειρηματιών, στηριζόμενο φυσικά από τους πρυτάνεις, αφού και αυτοί αναπτύσσουν με το κράτος παρόμοιες σχέσεις.

Έτσι λοιπόν, φτάνουμε στο σήμερα, με ένα υπουργείο να διατάζει τη διάλυση της δημόσιας παιδείας και τους πρυτάνεις να χειροκροτούν. Το κείμενο της επιτροπής της συνόδου των πρυτάνεων κάνει φανερή αυτή τη στήριξη.

Οπότε, βλέπουμε ότι οι φοιτητές και οι καθηγητές πρέπει να αντισταθούν στο επερχόμενο ξεπούλημα, αφού είναι αυτοί που (κανονικά θα έπρεπε να) αποβλέπουν στην παιδεία και όχι στα συμφέροντα κάποιων. Για να γίνει αυτό, πρέπει να επαναπροσδιοριστεί ο ρόλος του φοιτητικού κινήματος. Οι φοιτητές μπορούν να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους, να αποφασίζουν αυτοί για τα θέματα που τους αφορούν και όχι διάφοροι «σοφοί». Αυτό σημαίνει συμμετοχή στις συνελεύσεις χωρίς μικροκομματισμούς και αυτοπροβολές.

Οι καθηγητές, επίσης, πρέπει δυναμικά να απαιτήσουν την αυτοδιαχείριση των θεμάτων τους.

Οι ομάδες όμως που πρέπει να αντισταθούν (φοιτητές και καθηγητές), δεν επιτυγχάνουν ορθό συντονισμό των κινήσεών τους, επειδή η σχέση μεταξύ τους είναι μονόδρομη. Η εκπροσώπηση των φοιτητών στα όργανα λήψης αποφάσεων είναι τουλάχιστον άνιση. Έτσι, αποφάσεις που μπορεί να παρθούν από σύσσωμη τη γενική συνέλευση, συχνά αγνοούνται από τους καθηγητές, οδηγώντας σε μη πραγματοποίηση τους.

Απαραίτητη προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι η διασφάλιση της ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας. Ένας τρόπος διασφάλισης είναι και το πανεπιστημιακό άσυλο, το οποίο επίσης δέχεται επίθεση στις μέρες μας.

Αυτό δεν αφορά μόνο τους φοιτητές, αλλά το σύνολο της κοινωνίας. Η διαφύλαξη του αποτελεί ευθύνη όλων.

Δεν έχει να κάνει με το αν είναι καθαροί οι τοίχοι των σχολών, αλλά με την ελευθερία λόγου και ιδεών, η οποία σε αντίθετη περίπτωση θα μπορεί να καταπατηθεί.

Τα παραπάνω, είναι προφανές ότι δεν είναι μέρος ενός δυσνόητου φιλοσοφικού ερωτήματος που θα λυθεί μόνο με πολύωρες συζητήσεις.

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΗ ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ

rebeldes titeres