Πρόγραμμα της Αναρχικής Κομμουνιστικής Ομοσπον

Νότια Αφρική (Περιφέρεια) | Αναρχικό κίνημα | Γνώμη / Ανάλυση Friday May 13, 2005 12:40 by dmitri - OADE - Greece outetheos at yahoo dot com dot au

Από το Συνέδριό της στο Johannesburg, στις 10 Απρίλη 2004

Tne Programme and Constitution of ZACF in Greek Part 1

Πρόγραμμα της Αναρχικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας Zabalaza Με τη λέξη Αναρχισμός εννοούμε: «κοινωνία οργανωμένη χωρίς εξουσία, εννοώντας με τη λέξη εξουσία την εξουσία αυτή που επιβάλει ο ένας στη θέληση του άλλου… η εξουσία όχι μόνο δεν είναι απαραίτητη για την κοινωνική οργάνωση, αλλά, αντί να την ωφελεί, ζει παρασιτικά σε βάρος της, παρεμποδίζει την ανάπτυξή της και χρησιμοποιεί τα πλεονεκτήματά της για τα ειδικά συμφέροντα μιας συγκεκριμένης τάξης η οποία εκμεταλλεύεται και καταπιέζει τις άλλες». Ερρίκο Μαλατέστα («L’ Agitazione», June 4, 1897).

Με τη λέξη κομμουνισμός εννοούμε: «Κοινή κατοχή όλων των απαραίτητων μέσων για την παραγωγή, υποδηλώνοντας την κοινή απόλαυση των καρπών της κοινής παραγωγής. Θεωρούμε ότι μια δίκαιη οργάνωσή της μπορεί να προέλθει όταν κάθε μισθωτό σύστημα εγκαταλειφθεί και όταν ο καθένας, συνεισφέροντας στην κοινή ευημερία σύμφωνα με τις δυνατότητές του, θα απολαύσει, επίσης, από τα κοινά εφόδια της κοινωνίας σύμφωνα με τις ανάγκες του». Πιοτρ Κροπότκιν, «Αναρχικός Κομμουνισμός: Η βάση και οι αρχές του», 1887.

ΠΡΟΟΙΜΙΟ Εμείς, η εργατική τάξη, παράγουμε τον πλούτο του κόσμου. Πρέπει να απολαύσουμε τα οφέλη. Θέλουμε να καταργήσουμε το καπιταλιστικό σύστημα που τοποθετεί τον πλούτο και την εξουσία στα χέρια λίγων και να το αντικαταστήσουμε με την εργατική αυτοδιεύθυνση και το σοσιαλισμό. Δεν εννοούμε το λάθος που αποκαλείται «σοσιαλισμός» και που εφαρμόστηκε στη Ρωσία, στην Κίνα και στα άλλα αστυνομικά κράτη – το σύστημα στις χώρες αυτές ήταν/δεν είναι κάτι παραπάνω από μια άλλη μορφή καπιταλισμού – κρατικού καπιταλισμού.

Είμαστε υπέρ μιας νέας κοινωνίας όπου δεν θα υπάρχουν αφεντικά ή γραφειοκράτες. Μια κοινωνία, η οποία θα λειτουργεί με πλήρη δημοκρατικό τρόπο από τους εργαζόμενους διαμέσου κοινοτικών ομοσπονδιών ή εργατικών επιτροπών. Θέλουμε να καταργήσουμε τις εξουσιαστικές σχέσεις και να τις αντικαταστήσουμε με τον έλεγχο από τα κάτω – όχι από πάνω προς τα κάτω.

Όλοι οι βιομηχανικοί τομείς, όλα τα μέσα παραγωγής και διανομής, θα είναι υπό κοινωνική ιδιοκτησία και θα βρίσκονται κάτω από τη διαχείριση αυτών που εργάζονται σε αυτούς. Η παραγωγή θα συντονίζεται, οργανώνεται και σχεδιάζεται από την ομοσπονδία των εκλεγμένων και ανακλητών εργατικών και κοινοτικών επιτροπών, όχι για το κέρδος αλλά για την ικανοποίηση των αναγκών μας. Η καθοδηγητική αρχή θα είναι «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του».

Είμαστε αντίθετοι σε κάθε καταπιεστική εξουσία. Πιστεύουμε ότι το μόνο όριο ελευθερίας του ατόμου είναι ότι αυτή η ελευθερία δεν επεμβαίνει στην ελευθερία των άλλων.

Δεν επιζητούμε να επιβάλουμε κανόνες ούτε έχουμε πρόθεση να κατακτήσουμε την εξουσία «στο όνομα της εργατικής τάξης». Αντιθέτως, πιστεύουμε ότι ο σοσιαλισμός μπορεί να δημιουργηθεί μόνο από τις μάζες του απλού κόσμου. Κάθε άλλο σύστημα είναι καταδικασμένο να οδηγήσει αν μη τι άλλο στην αντικατάσταση του ενός αφεντικού με ένα άλλο.

Είμαστε ενάντιοι στο κράτος γιατί αυτό δεν αποτελεί έναν ουδέτερο θεσμό και δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά μας. Οι δομές του κράτους είναι απαραίτητες μόνο όταν μια μειοψηφία επιζητά να κυριαρχήσει σε βάρος της πλειοψηφίας. Μπορούμε να δημιουργήσουμε τις δικές μας δομές, οι οποίες θα είναι ανοιχτές και δημοκρατικές για να εξασφαλίζουν την αποτελεσματική λειτουργία της καθημερινής ζωής.

Είμαστε περήφανοι που αποτελούμε μέρος της παράδοσης του ελευθεριακού σοσιαλισμού, του αναρχισμού. Το αναρχικό κίνημα έχει τις ρίζες του στην εργατική τάξη σε αρκετές χώρες επειδή εξυπηρετεί τα συμφέροντά της – όχι τα ενδιαφέροντα αυτών που επιζητούν εξουσία και των επαγγελματιών πολιτικών.

Κοντολογίς, παλεύουμε για τις άμεσες ανάγκες και τα ενδιαφέροντα της τάξης μας κάτω από τις υπάρχουσες δομές, ενώ προσπαθούμε να ενθαρρύνουμε την απαραίτητη κατανόηση και δραστηριότητα για να ανατραπεί ο καπιταλισμός και το κράτος του και να οδηγηθούμε στη γέννηση μια ελεύθερης και ίσης (αναρχικής) κοινωνίας.

1) ΟΝΟΜΑ Το όνομα της Ομοσπονδίας είναι Αναρχική Κομμουνιστική Ομοσπονδία Zabalaza (ZACF). Η λέξη Zabalaza είναι μια περήφανη ιθαγενής λέξη που σημαίνει αγώνας στις γλώσσες Ζουλού και Ξόσα. Η Ομοσπονδία εργάζεται για την εκπλήρωση των στόχων και των αρχών της στην περιοχή της Νότιας Αφρικής.

2) ΣΥΜΒΟΛΟ Το σύμβολο της ZACF είναι μια σιλουέτα της Αφρικής, χωρισμένης διαγώνια με τα αναρχικά χρώματα, μαύρο και κόκκινο, με ένα μαύρο αστέρι στο κόκκινο μισό και μια γροθιά που σπάει τις αλυσίδες της, με το όνομα Αναρχική Κομμουνιστική Ομοσπονδία Zabalaza σε κύκλο.

3) ΑΡΧΕΣ Η Ομοσπονδία έχει ενοποιηθεί με βάση τις επαναστατικές αναρχικές αρχές. Αυτό σημαίνει: α) στο εσωτερικό επίπεδο: άμεση δημοκρατία, ανακλητότητα, εντολοδόχοι και εναλλασσόμενοι αντιπρόσωποι, πραγματική και λειτουργική ισότητα ανάμεσα στα μέλη και οριζόντιος ομοσπονδισμός.

β) στο εξωτερικό επίπεδο: αφοσίωση στην εργατική αυτοδιεύθυνση και την άμεση δράση καθώς και στον επαναστατικό ελευθεριακό αντικαπιταλισμό, τον αντι-φασισμό, τον αντι-εξουσιασμό, τον αντι-σεξισμό και τον αντι-κρατισμό. Η Ομοσπονδία υποστηρίζει τους αγώνες των προοδευτικών και ριζοσπαστικών κοινωνικών κινημάτων εκείνων τα οποία εκφράζουν τα ενδιαφέροντα και τα αιτήματα των εργαζόμενων, των φτωχών και των αγροτών (των εργαζόμενων). Η συμμετοχή της Ομοσπονδίας στα κινήματα αυτά δεν είναι σεχταριστική. Αναγνωρίζουμε ότι, συχνά, δεν συμμερίζονται τις ίδιες με μας αρχές αλλά αγωνιζόμαστε μέσα σε αυτά σύμφωνα με τις αρχές μας. Από την άποψη του αναρχικού κινήματος της Λατινικής Αμερικής, αυτός είναι ο ρόλος της Ομοσπονδίας ως μιας «αναρχικής ειδικής οργάνωσης».

γ) σε παγκόσμια κλίμακα: η Ομοσπονδία εμπνέεται από την περήφανη αγωνιστική παράδοση ενός και πλέον αιώνα μαζικής αναρχικής μαχητικότητας στην Αφρική, την Λατινική Αμερική, την Ασία, την Αυστραλοασία, τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Η Ομοσπονδία εμπνέεται από τη διεθνή ελευθεριακή ομοσπονδιακή παράδοση των Κομμουνών του Παρισιού και της Μακεδονίας καθώς και τα αυθεντικά Ρωσικά Σοβιέτ, από τη μαζική αναρχοσυνδικαλιστική παράδοση του Διεθνούς Συνδέσμου Εργατών (IWA) και από την αναρχική επαναστατική παράδοση των επαναστάσεων του Μεξικού, της Ρωσίας, της Ουκρανίας, της Μαντζουρίας, της Ισπανίας και της Κούβας. Αυτές οι παραδόσεις συνεχίζουν να εμπνέουν σήμερα μέσα στους κόλπους του δικτύου της Διεθνούς Ελευθεριακής Αλληλεγγύης (ILS) και στους, αναρχικής επιρροής, παγκόσμιους μαζικούς αντικαπιταλιστικούς αγώνες της νέας χιλιετίας.

δ) σε περιφερειακό επίπεδο: η Ομοσπονδία εμπνέεται από την επαναστατική συνδικαλιστική παράδοση της Σοσιαλιστικής Λέσχης που ιδρύθηκε στη Νότια Αφρική το 1900 από τον Henry Glasse, την Επαναστατική Ένωση που ιδρύθηκε στη Μοζαμβίκη στις αρχές του 1900 από τον Χοσέ Εστεβάμ, τη Διεθνή Σοσιαλιστική Ένωση (International Socialist League) που ιδρύθηκε το 1915, τη Βιομηχανική Σοσιαλιστική Ένωση (Industrial Socialist League) που ιδρύθηκε το 1918 και το αντικοινοβουλευτικό Κομμουνιστικό Κόμμα Νότιας Αφρικής που ιδρύθηκε το 1920 (το οποίο δεν θα πρέπει να συγχέεται με το ρεφορμιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ν. Αφρικής-Κομμουνιστική Διεθνής, που ιδρύθηκε τον επόμενο χρόνο από σοσιαλιστές και μαρξιστές). Η Ομοσπονδία, επίσης, φέρνει στη μνήμη της την επαναστατική συνδικαλιστική παράδοση του τμήματος Νότιας Αφρικής των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου της Αφρικής (IWW) που ιδρύθηκε το 1910, των αναρχοσυνδικαλιστικών συνδικαλιστικών ρευμάτων της Μοζαμβίκης της δεκαετίας του 1920 που ήσαν σύμμαχοι της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργασίας Πορτογαλίας, της οργάνωσης Βιομηχανικοί Εργάτες Αφρικής και των συνδικάτων της Νότιας Αφρικής που συνδέθηκαν με αυτήν στο διάστημα 1917-1919 και τα οποία ιδρύθηκαν από αναρχικούς μαχητές, λευκούς και μαύρους, όπως οι Thomas William Thibedi, Bernard Sigamoney, Henry Kraai, S.P. Bunting και Andrew Dunbar. Η Ομοσπονδία εμπνέεται, επίσης, με περηφάνια, από τις εργατικές ομάδες βάσης, τις λαϊκές επιτροπές, τις επιτροπές δρόμων και τις κοινοτικές ομάδες άμυνας, κατά τη διάρκεια των λαϊκών εξεγέρσεων της δεκαετίας του 1970 και 1980 εναντίον του απαρτχάιντ.

ε) σε επιχειρησιακό επίπεδο: η Ομοσπονδία στηρίζεται στη: Θεωρητική Ενότητα: αυστηρή ομοιογένεια στις συνολικές αρχές που διέπονται από την Ομοσπονδία, οι οποίες αλλάζουν υπό το φως της εκάστοτε ανάλυσης των αγώνων, εξαλείφοντας, ως εκ τούτου, τον κίνδυνο να παγιωθούν οι θέσεις της και να αυξηθεί η αναποτελεσματικότητα της δράσης της. Τακτική Ενότητα ή συλλογική μέθοδο δράσης: η Ομοσπονδία επιζητεί την τακτική ενότητα διαμέσου της μαχητικής εφαρμογής της συνολικής της πολιτικής σε πολιτικές ή άλλες εκστρατείες και σχέδια δράσης που αποφασίζονται από το Συνέδριο. Συλλογική Υπευθυνότητα: όσον αφορά την εξωτερική έκφραση και στάση, κάθε μέλος είναι υπεύθυνο για τη γραμμή της Ομοσπονδίας. Επίσης, η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για τις απόψεις και δραστηριότητες που υιοθετούνται από κάθε μέλος της, εφόσον αυτές συμβαδίζουν με τη γενική γραμμή της Ομοσπονδίας. Ομοσπονδισμό: η Ομοσπονδία αποτελεί μόνο την έκφραση των ομάδων της – οι ομάδες αυτές είναι η καθοδηγητική δύναμη της οργάνωσης. Η Ομοσπονδία ενοποιεί τις ομάδες αυτές με βάση τις αρχές των κοινών κατευθύνσεων, της αλληλοβοήθειας και της ενότητας στον αγώνα. Αλλά, τα μέλη ή οι ομάδες της δεν υιοθετούν θέσεις που είναι εναντίον στη γραμμή της Ομοσπονδίας. Αυτές είναι οι κεντρικές αρχές της «Οργανωτικής Πλατφόρμας των Ελευθεριακών Κομμουνιστών» που δημοσιεύτηκε το 1926-27 από το Νέστωρα Μάχνο, τον Πιοτρ Αρσίνοφ, την Ίντα Μετ και άλλους αναρχικούς βετεράνους αντάρτες του Επαναστατικού Εξεγερτικού Στρατού της Ουκρανίας. Επιπλέον: Συντροφική Ηθική: Μέσα στην Ομοσπονδία τα μέλη διακατέχονται από την ηθική αντίληψη του ελευθεριακού κομμουνισμού. Οι συντροφικές σχέσεις – βασισμένες στην εμπιστοσύνη, στην εκτίμηση και το σεβασμό – ενοποιούν τους αγωνιστές σαν σε ένα σώμα. Επίσης, η «συντροφική επαγρύπνηση από τον ένα για όλους» (και το αντίστροφο) (Μπακούνιν), για να καταπολεμείται η πιθανή ανάπτυξη εξουσιαστικών τάσεων.