Οικολόγοι του συστήματος

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Περιβάλλον | Γνώμη / Ανάλυση Saturday January 05, 2008 18:13 by OAE-Greece - Anarkismo

Εμπροσθοφυλακή των κυβερνήσεων

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο Νο11 (Σεπτέμβρης 2007) του δελτίου της Ομοσπονδίας Αναρχικών Ελλάδος (ΟΑΕ) «Μαύρα Γράμματα».

Με προκλητικό τρόπο, διάφορες οικολογικές ομαδοποιήσεις, συνήθως πίσω τον μανδύα του όρου «Μη Κυβερνητική Οργάνωση» (ΜΚΟ), στρέφουν τα πυρά τους ενάντια στην κοινωνία, ισχυριζόμενες ότι, γενικά και αόριστα, αυτή φταίει για τα περιβαλλοντικά προβλήματα που απασχολούν τον πλανήτη. Αυτές οι οργανώσεις είναι δήθεν «μη κυβερνητικές» μιας και η χρηματοδότησή τους, οι στόχοι και η ίδια η οργανωτική τους συγκρότηση, παραπέμπει άμεσα στα κράτη και τις κυβερνήσεις. Αυτές οι οργανώσεις αποτελούν την εμπροσθοφυλακή των κυβερνήσεων δρώντας αποπροσανατολιστικά και εξυπηρετώντας τη διαιώνιση του συστήματος που δημιουργεί τα περιβαλλοντικά προβλήματα. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα σπέρνει την καταστροφή και έρχεται μετά – για να ρίξει στάχτη στα μάτια των λαϊκών στρωμάτων - να πάρει πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση των καταστροφών.

Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί και η Greenpeace, η οποία, στο πρόσφατο τηλεοπτικό της μήνυμα, μόνη της αποκαλύπτει το ρόλο που παίζουν τα κεντρικά της όργανα που αποφασίζουν τον πολιτικό προσανατολισμό της οργάνωσης. Ο ρόλος των κεντρικών της οργάνων είναι να απειλήσουν την κοινωνία για την άμεση οικολογική καταστροφή, ρίχνοντας και όλες τις ευθύνες που προκαλούν την καταστροφή, στην ίδια την κοινωνία. Ένα μικρό παιδί, που δύσκολα διακρίνεται ότι είναι κορίτσι, με σκληρότητα και μίσος κατηγορεί τους μεγαλύτερους (εμμέσως τους γονείς της) για την καταστροφή του πλανήτη που πλησιάζει. Αυτό που αποκρύβει η τηλεοπτική διαφήμιση είναι ότι πίσω από το σκληρότητα του παιδιού, το μεγαλύτερο μέρος του ταλαιπωρημένου προσώπου του είναι καλυμμένο με την προέκταση κουκούλας από το μπουφάν που φοράει, βρίσκονται οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, οι πετρελαιάδες, οι πολυεθνικές εξουσίες που κατευθύνουν τις τύχες των κοινωνιών.

Οι εξουσίες των κρατών και των πολυεθνικών είναι που δεν λογαριάζουν το περιβάλλον, δημιουργούν όλα τα προβλήματα και μέσα από τους μηχανισμούς τους διαπαιδαγωγούν και κατευθύνουν τους λαούς. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην κοινωνία μας υπάρχουν τάξεις με διαφορετικά συμφέροντα και εξουσίες, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην κοινωνία μας επικρατεί ανισότητα και ότι οι κυρίαρχες τάξεις έχουν δημιουργήσει θεσμούς και μηχανισμούς τέτοιους ώστε να διαιωνίζουν τα προνόμιά τους εις βάρος των λαϊκών στρωμάτων. Επομένως, σε καμιά περίπτωση ο θύτης δεν μπορεί να εξισωθεί με το θύμα. Πίσω από κάθε κίνηση ενός φτωχού ανθρώπου, κρύβεται ένα ολόκληρο σύστημα πάνω στο οποίο δεν έχει κανένα ουσιαστικό έλεγχο. Ο συμψηφισμός των ευθυνών του επιχειρείται από την «οικολογία του συστήματος» είναι ύποπτος και εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εξουσιών που δεν θέλουν ανατροπές.

Για του λόγου το αληθές, επειδή πολλοί είδαν το τηλεοπτικό σποτ αλλά λίγοι εμπέδωσαν το βάθος του αντικοινωνικού του μηνύματος, δημοσιεύουμε το μονόλογο του μικρού κοριτσιού όπως αυτός παρουσιάστηκε από το Ελληνικό Τμήμα της Greenpeace. Με το άρθρο μας αυτό, σε καμιά περίπτωση δεν ταυτίζουμε τα χιλιάδες ρομαντικά «χαλαρά» μέλη της Greenpeace με τα κεντρικά όργανα της οργάνωσης. Ας αφήσουμε, όμως, τα ίδια τα λόγια των κεντρικών οργάνων της Greenpeace να μιλήσουν πίσω από το αγριεμένο βλέμμα ενός μικρού κοριτσιού:

«Η επιστημονική κοινότητα δημοσίευσε μια έρευνα που αποδεικνύει, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι η θερμοκρασία της γης ανεβαίνει όλο και περισσότερο. Η υπερθέρμανση του πλανήτη οφείλεται σε πράγματα που εσείς κάνατε. Αν δεν ληφθούν δραστικά μέτρα, σύντομα μέχρι να μεγαλώσω, δεν θα έχει μείνει κανένα ψάρι στη θάλασσα. Τα δάση και ο καθαρός αέρας θα ανήκουν στο παρελθόν. Οι πάγοι στους πόλους θα λιώσουν. Η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει, ολόκληρες χώρες θα εξαφανισθούν. Η ζωή θα αλλάξει - με τρόπους που δε μπορούμε καν να φανταστούμε. Μπορεί να υπάρξουν λοιμοί, επιδημίες, η διάρκεια ζωής θα μικρύνει.

Και δε μιλάμε απλά για το μέλλον. Μιλάμε για το δικό μου μέλλον. Δεν πρόκειται όμως για κάτι καινούργιο.

Εσείς οι μεγάλοι τα ξέρατε όλα αυτά εδώ και χρόνια. Και ενώ μπορούσατε να έχετε κάνει κάτι δεν κάνατε τίποτα. Μπορείτε ίσως να πείτε ότι “δεν ήξερα”. Από δω και πέρα όμως, δεν μπορείτε να πείτε ότι “δεν ήξερα”. Από σήμερα τα όρια στενεύουν. Πρέπει να διαλέξετε στρατόπεδο. Ή τάσσεστε υπέρ του μέλλοντός μου ή εναντίον του. Ή είστε φίλοι ή είστε εχθροί. Μπορεί σήμερα να είμαι απλώς ένα παιδί, αύριο όμως θα είναι διαφορετικά.

Αυτή είναι η τελευταία φορά που σας μιλάω. Σας δόθηκε η ευκαιρία να διορθώσετε το πρόβλημα. Τώρα ήρθε η σειρά σας. Δεν θα είμαστε πλέον χαριτωμένα παιδάκια. Δεν θα εξαρτόμαστε από εσάς. Και σίγουρα, δεν θα απαρνηθούμε το μέλλον μας».

Αυτά ισχυρίζεται η οικολογία του συστήματος. Εμείς τι κάνουμε; Θα αφήσουμε το πολιτικό σύστημα να ορίσει τους «αμφισβητίες» του; Θα αφήσουμε το σύστημα που μας καταστρέφει να μιλά για καταστροφή;