user preferences

brazil/guyana/suriname/fguiana / movimiento anarquista / opinión / análisis Monday May 21, 2018 00:22 byCoordinadora Anarquista Brasilera (CAB)

Nuestra estrategia permanente pasa por la construcción de poder popular a partir de la creación (o recreación) de organizaciones populares clasistas y autónomas, que avancen paso a paso en su protagonismo como pueblo organizado. Pero, solo una carta de intenciones no bastaría para cumplir con la tarea de participar y disputar la hegemonía d este poder popular. No se trata apenas de propagar los principios sino incidir y garantizar el funcionamiento de estas organizaciones. Cuanto más libertarias y socialistas sean internamente estas organizaciones y movimientos, nuestro proyecto tendrá más oportunidades. Es decir, tener un federalismo funcional como modo de gestión política; apuntar a la autogestión como modo de producción socioeconómica; tener un comportamiento solidario con las demás organizaciones y movimientos de clase; contar con democracia interna y alto grado de participación popular, y dar la pelea en la forma más avanzada para cada etapa de la lucha popular. De esta forma construiremos la hegemonía anarquista en el seno de los movimientos populares en construcción y/o avance.

Poder, dominio y clases sociales

Las relaciones de poder permean todas las relaciones sociales. Estas envuelven a los agentes sociales en las más diversas disputas y en las tentativas de influenciar situaciones. En las sociedades divididas en clases sociales existe una relación de poder específica que se puede manifestar en las diferentes esferas sociales (económica, política e ideológica): el dominio y la dominación.

La dominación ocurre cuando una clase, un grupo o un individuo ejecuta el proyecto de otra persona, grupo o clase contra sus propios intereses, perjudicándose y reforzando los privilegios del dominador.
Las clases sociales marcan la historia de la humanidad desde la aparición de las grandes civilizaciones hasta hoy; poseen un papel destacado y específico en el capitalismo. Las relaciones entre las clases sociales son relaciones de dominio.

El anarquismo, como una corriente socialista, lucha por el fin de la dominación y, consecuentemente, por el fin de las clases sociales, teniendo como objetivo construir un sistema igualitario (socialista) y libre (libertario).
Para alcanzar este objetivo, es necesario que los anarquistas en general, y nuestras organizaciones políticas en particular, construyan una estrategia y un programa que oriente el camino general de esta transformación.

El siguiente cuadro sistematiza lo que entendemos por estrategia y programa de una organización política.

Elementos estratégico-programáticos

A continuación, discutimos y conceptualizamos la estrategia y el programa de modo general, siguiendo con los otros elementos presentes en el cuadro.

Estrategia y programa

La estrategia envuelve una lectura de la realidad, los objetivos que se quieren alcanzar y un camino para eso. No es nada más que la ciencia del conflicto, en última instancia, el estudio de la guerra (en todos los niveles, formas e intensidades), incluyendo la guerra social o lucha de clases.

La idea de estrategia surge de la relación conflictiva entre clases, grupos o personas y del hecho de que las disputas políticas envuelven intereses antagónicos.
Necesitamos dibujar una línea que unifique nuestra actuación de modo que sea federalista, más nunca fragmentada. De modo que podamos efectuar una actuación compacta y cohesionada internamente, una práctica política que acumule para la organización y esto significa simplemente, una línea que construya o reconstruya las organizaciones sociales necesarias que serán la base del poder popular. A esta línea unificadora le damos el nombre y la carga conceptual de programa.

El programa formaliza una estrategia determinada y, por tanto, orienta las acciones para un período y un lugar determinados. Para la construcción de un programa, tenemos que usar la evaluación y la planeación estratégica, que debe presentar tanto las reflexiones estratégicas como las nociones sobre dónde nos encontramos, a dónde queremos llegar en un determinado momento y cómo recorreremos ese camino.

Un programa concretiza la línea que aplicamos en un período. Se puede tomar para períodos de tiempo cortos o más largos. Contiene una serie de puntos, metas y objetivos a ser aplicados en el cortísimo plazo o en el corto plazo (entre congresos, por ejemplo) y refleja el objetivo central de la estrategia (general o de tiempo restricto). Presenta las herramientas adecuadas para la acción popular, de base y combativa, para un trabajo de unificación de las luchas, de actuación a partir de nuestros frentes y la generación de una identidad en el que diversos sujetos sociales se vean y actúen a partir de una noción de clase oprimida.

Hay, con ello, una línea política general que guía nuestras iniciativas en un tiempo concreto. Sin embargo, puede ocurrir que los objetivos estratégicos de un período no tengan total correspondencia ni con nuestra capacidad militante (tanto de infra como de personal para trabajar en todos los niveles necesarios) ni con nuestra fuerza de intervención social. Aún así, tenemos que transformar en práctica política concreta aquello a lo que apuntamos como objetivos generales para esta etapa. El programa será el instrumento que guiará los actos concretos que haremos para realizar nuestra hipótesis de estrategia. Por eso también podemos hablar de agenda que serán las distintas operaciones que deberán estar en marcha para efectivizar una fuerza viva (esto porque tenemos la intención de hacerla nacer) y que enfrenta condiciones de vida duras, fragmentación, desesperación causada por la miseria, pérdida de la idea de futuro colectivo, tejido social fragmentado y avance ideológico tanto de la vieja derecha (oligarquías, fisiológicos, capital financiero y/o nacional) como de la nueva derecha (fracciones de la clase dirigente conformando una nueva élite política-administrativa a partir de los gobiernos de “izquierda oficial”).

Evidentemente, el objetivo finalista y la estrategia general de la organización pueden aparecer en el programa. En este caso, se trata de un “programa máximo”, con poca variación. Sin embargo, es importante que el programa contenga elementos más restringidos, de corto y mediano plazo.

Análisis de estructura / estructural

Es la evaluación de los elementos que permiten comprender el sistema y la estructura en los cuáles estamos insertos, teniendo en cuenta nociones de larga duración. Ese tipo de análisis se fundamenta en la historia y busca presentar los principales rasgos estructurales (que no varían mucho con la coyuntura) del sistema capitalista, del Estado, de la cultura hegemónica vigente (siempre con esa noción de largo plazo).

El análisis del capitalismo de Marx en El Capital, por ejemplo, es estructural, así como la teoría anarquista del Estado (independiente del partido que está en el gobierno). La estructura es más profunda y posee elementos de mayor permanencia que la coyuntura; en un análisis de este tipo, abordamos el sistema de dominación y su estructura de clases, independientemente de si la empresa X o Y tiene un mayor poder económico o de si el partido A o B está en el poder ejecutivo o legislativo.

Análisis de coyuntura / coyuntural


Es la evaluación de los elementos que permiten comprender el momento en que se encuentra el sistema y la estructura de la sociedad, o sea, cual es la caracterización del período en que se encuentra una sociedad y sus rasgos más importantes. Este tipo de análisis es por lo tanto más inmediato que el análisis estructural y tiene en cuenta los cambios en las políticas económicas, los partidos políticos en el poder, los bloques económicos capitalistas, los escenarios internacionales y nacionales, guerras, conflictos, grandes eventos, movimientos populares, la cultura en un sentido más inmediato, etc.

Como anarquistas, creemos que aún con limitaciones estructurales/coyunturales, la acción humana tiene posibilidades para modificar/transformar la sociedad. Por eso, debemos tener en cuenta en estos análisis las acciones humanas que han contribuido a las conformaciones sociales en cuestión. Como no estamos completamente condicionados por la estructura/coyuntura, tenemos que pensar cómo nos posicionamos y cómo actuamos en relación a ellas.

La coyuntura es el momento vivido, pero es necesario hacer un recorte de la realidad para poder intervenir sobre ella. Son, por lo menos, tres recortes simultáneos. Uno de ellos, es un recorte temporal, es decir, el período al cual nos referimos.

Podemos decir que el período de tiempo que estipulamos es el siguiente (cortísimo plazo = 2 años; corto plazo = 4 años; mediano plazo = 8 años; y largo plazo = 12 años o más), o el que estamos analizando la coyuntura del mes, del bimestre, del trimestre y así sucesivamente. También podemos afirmar que analizamos la planificación de algún otro agente (ej: puede ser otro partido político o una institución del enemigo), y allí se utiliza el recorte de tiempo que este otro agente estipuló. Otro recorte de tiempo necesario es la dimensión geográfica, es decir, sobre qué territorio estamos analizando. Podemos analizar tanto la coyuntura de una región metropolitana (ej.: la Restinga) como podemos intentar analizar Rio Grande del Sur o hasta aventurarnos a un análisis global de la realidad de la Guerra contra Iraq. Simplemente no se puede hacer política fuera del tiempo y del espacio, y por tanto, estos dos recortes son fundamentales.

Objetivo finalista

Es inflexible y establece la sociedad que se quiere para el futuro. En el caso de la CAB, conforme a nuestros principios, los objetivos finalistas son la revolución social y el socialismo libertario. En el caso de un programa anarquista, consideramos que es necesario delinear los rasgos generales de ese sistema, es decir, lo que proponemos para la autogestión y el federalismo en las tres esferas. El objetivo finalista se consolida con la conquista de la sociedad por medio de las fuerzas del pueblo con la victoria del poder popular, a través de un proceso revolucionario de largo plazo. Esta victoria significa que el poder político se organizará de forma federalista y revolucionaria, y la autogestión socioeconómica estará presente en toda la escala del territorio liberado.

Es importante saber que los objetivos finalistas no deben ser confundimos con la estrategia general. La definición de los objetivos que queremos alcanzar está definida por la posición ideológica que asumimos, por tanto, cambiar los objetivos generales implica un cambio ideológico, pero no necesariamente ocurriría la misma cosa con la estrategia pues revisar la estrategia, no implica cambiar los principios. El socialismo libertario sería un objetivo, la construcción de poder popular tal vez esté más en el campo de la estrategia.

Son esos objetivos los que condicionarán el establecimiento de nuestras estrategias y tácticas, pues son los objetivos, los que condicionan las estrategias y éstas condicionan las tácticas; es eso lo que los anarquistas han llamado la coherencia entre medios y fines. Ese objetivo finalista es establecido a partir de la utopía.

La utopía es un elemento inflexible y permanente; se trata de un lugar a ser construido, la inspiración que, aplicada en términos concretos, traza el objetivo finalista. El lugar a ser construido es la sociedad socialista y libertaria, donde la forma de organización social para vivir en colectividad no pasará por métodos de la injusticia, sistemas de privilegio ni de reconstitución de un Estado. Puede ser que nunca la vayamos a alcanzar, pero este lugar es el que direcciona los objetivos y tiempos estratégicos de la organización.

Estrategia general / permanente

Es inflexible y se caracteriza como la planeación general que coordina los objetivos finalistas (donde queremos llegar) y los medios empleados, de manera que esos objetivos sean promovidos en relación con las otras fuerzas en disputa, partiendo del momento en que se encuentra (caracterizado por el análisis estructural y el coyuntural). En el caso de la CAB, apuntamos como estrategia general: “La estrategia general del anarquismo que defendemos se basa en los movimientos populares, en su organización, acumulación de fuerza y en la aplicación de formas de lucha avanzada con el fin de llegar a la revolución y el socialismo libertario; proceso que se da conjuntamente con la organización específica anarquista que, funcionando como fermento/motor, actúa conjuntamente con los movimientos populares y proporciona las condiciones de transformación. Estos dos niveles (los movimientos populares y la organización anarquista) pueden también ser complementando por un tercero: la tendencia, que suma un sector afín de los movimientos populares. Esta estrategia, por tanto, tiene por objetivo crear y participar en los movimientos populares defendiendo determinadas concepciones metodológicas y programáticas en su seno, de forma que puedan apuntar hacia un objetivo de tipo finalista, que se consolida en la construcción de una nueva sociedad.”

Esta estrategia implica el proceso revolucionario de largo plazo, con el protagonismo de las clases oprimidas y con un alto nivel de confrontación (en todos los niveles, militar, político, social, económico, jurídico y principalmente, ideológico). En un programa anarquista, es preciso que se discuta con más detalles para caracterizar las líneas generales de la estrategia. En general, en un programa, es relevante que se apunte un tiempo más o menos esperado para esa gran etapa, es decir, para la consolidación de esos objetivos.

Podemos decir otras cosas: La estrategia corresponde a una teoría de los aspectos más generales y de cambio lento del sistema, y una política de ruptura dirigida hacia sus estructuras fundamentales de dominación. En esta categoría se define una caracterización del sistema de dominación, el capitalismo y las estructuras de poder dominante, el núcleo duro instituido por la formación socio-histórica… En este ámbito tenemos definida una estrategia de poder popular revolucionario. Postulamos como sus elementos constitutivos: el protagonismo de las organizaciones populares, una nueva articulación político-social, la ruptura revolucionaria como insurrección popular. El conjunto de los elementos sistemática y coherentemente reunidos apuntan hacia objetivos de tipo finalista: una revolución de carácter socialista y libertaria que comprende un frente de clases oprimidas como sujeto de transformación. Por ahí camina el programa finalista, que guarda un conjunto de medidas y proposiciones que representan el sentido de tal reestructuración social.

Nuestra estrategia permanente pasa por la construcción de poder popular a partir de la creación (o recreación) de organizaciones populares clasistas y autónomas, que avancen paso a paso en su protagonismo como pueblo organizado. Pero, solo una carta de intenciones no bastaría para cumplir con la tarea de participar y disputar la hegemonía d este poder popular. No se trata apenas de propagar los principios sino incidir y garantizar el funcionamiento de estas organizaciones. Cuanto más libertarias y socialistas sean internamente estas organizaciones y movimientos, nuestro proyecto tendrá más oportunidades. Es decir, tener un federalismo funcional como modo de gestión política; apuntar a la autogestión como modo de producción socioeconómica; tener un comportamiento solidario con las demás organizaciones y movimientos de clase; contar con democracia interna y alto grado de participación popular, y dar la pelea en la forma más avanzada para cada etapa de la lucha popular. De esta forma construiremos la hegemonía anarquista en el seno de los movimientos populares en construcción y/o avance.

Estrategia de tiempo restricto

Es inflexible dentro del plazo estipulado y constituye la estrategia para un tiempo determinado menor que el tiempo de la estrategia general; no es la estrategia general pues su tiempo es más restringido y no es la táctica porque posee rasgos más duraderos y menos flexibles y no solamente operacionales. Asimismo, abarca una etapa determinada, menor que la etapa de la estrategia general y mayor que la etapa de un conjunto restringido de tácticas.

Se vincula a los cambios con mayor velocidad y que no pueden ser reducidos al campo de la táctica, correspondiendo a un análisis de una formación social concreta en su actual etapa de desenvolvimiento, para considerar particularmente sus condiciones y posibilidades. Se trata de encontrar respuestas lógicas a una afirmación anterior que decía: “La estrategia es una sola, la que cambia en tiempo de reflujo es la táctica”. No cambia solo la táctica, sino también determinados aspectos, o zonas, de la estrategia. La estrategia se entiende en constante articulación e interacción con la táctica.

Por esta categoría tomamos definiciones sobre el carácter de la etapa (o fase), donde reunimos elementos descriptivos y analíticos que “cortan” períodos históricos y nos brindan modelos operativos del sistema en su dinámica histórica. El programa mínimo, particularmente, se liga a los problemas que se enfrentan con el modelo dominante y la acumulación de fuerzas antagonistas para construir una alternativa libertaria.

Puede ser que debido al programa mínimo tengamos una zona de consenso con los sectores clasistas del campo de la izquierda, lo que en sí no representa ningún problema. Lo que no puede faltar como elementos de distinción y de definición son las líneas generales que van a marcar nuestro perfil en la práctica política y en las tareas correspondientes dentro de planes y plazos que demarcamos en la etapa que corre. En el marco amplio de un programa mínimo que agrupa las pautas de lucha contra el modelo, nuestra estrategia parte de donde estamos y como lo estamos haciendo, para tener prioridades y planes de crecimiento, formar alianzas y crear fuerzas sociales más decisivas.

Se trata de algo que hace parte de la estrategia general, pero limitado a determinado campo. Su posibilidad de cambio es mayor que el de la estrategia general y menor que el de la táctica. Serán líneas generales en determinado campo de actuación que alimentarán el programa de trabajo para un determinado período. Por ejemplo, tenemos una estrategia general para llegar al socialismo libertario y una estrategia de sentido restricto dentro del campo de la salud, que dialoga con la estrategia general. En la actuación dentro de la lucha del campo de la salud utilizaremos diversas tácticas.

Siendo esta nuestra estrategia permanente, hacemos cortes de tiempo, esto es, cortes con un plazo estipulado. Para el cortísimo plazo (con un tiempo exacto = 2 años), y para el corto plazo (= 4 años), tiempo en el que llevaremos a cabo nuestra estrategia. En el período más corto y visible de tiempo (o sea, donde y cuando podemos efectuar nuestra planificación), definiremos objetivos centrales, determinantes de las variaciones y cambios a lo largo de este plazo de tiempo y apropiados para garantizar la autonomía decisoria por medio del modelo federalista. A esta forma más corta de la estrategia le damos un nombre que refleje el concepto de estrategia de tiempo restricto (aplicada en estos tiempos restringidos)

Táctica

Es flexible y está dotada de autonomía, constituye una acción o un conjunto de acciones de carácter momentáneo que tiene como objetivo promover la estrategia restricta, así como la estrategia general. Son bastante prácticas y concretas pues “dialogan” con el día a día de la organización y su práctica política.

Está constituida por el plan de acción a ser realizadas como metas de la organización para el corto plazo. En este sentido, opera en el presente histórico, desde los problemas y conflictos específicos concretos. Es donde se apuesta por soluciones organizativas y de la táctica general, es decir, los acuerdos, los conceptos, los criterios de trabajos y los objetivos que serán transversales a toda la militancia, como un solo compromiso político durante la acción. Su ejecución y sus buenos o malos resultados dependen, por tanto, de una visión global y/o solidaria de los compañeros/as, además de su propio lugar de inserción o tarea específica. Esa es la naturaleza de una organización política. Si no es capaz de concentrar la fuerza en líneas transversales se debilita su acuerdo asociativo y se termina definiendo con acciones sin sentido.

Para recorrer la estrategia hasta llegar al objetivo finalista tenemos que tener objetivos intermedios de corto, medio y largo plazo, pues hacen parte del camino que estamos construyendo. La organización de la militancia social en tendencias, por ejemplo, es algo táctico que puede estar o no dentro de una misma estrategia, pero una vez adoptada puede perdurar a lo largo de los años, aunque sea una táctica. Esas acciones ligadas a esos objetivos, llamada táctica, deben estar en sintonía con los objetivos generales, por tanto con la estrategia general. Deben ser ejecutadas basándose en los principios, pero con la sensibilidad suficiente para percibir su mayor maleabilidad en el sentido del cambio de las diversas tácticas a lo largo de la construcción estratégica que va a dialogar con la coyuntura en que está inserta.

Fines y medios

Las tácticas deben estar subordinadas a la estrategia de tiempo restricto, que a su vez debe estar subordinada a la estrategia general, que debe estar subordinada a los objetivos finalistas.
No son “los fines lo que justifican los medios”, sino que los fines deben determinar los medios (estrategias, tácticas, etc.)

Esta es una coherencia a la que no podemos renunciar. Lo que hacemos hoy contribuye a donde vamos a llegar mañana.

Traducción: Alejandra - Grupo Libertario Vía Libre
Link: www.anarkismo.net/article/30085

Διεθνή / Αναρχικό κίνημα / Κριτική / Παρουσίαση Saturday May 19, 2018 20:00 byΧρήστος Καραγιαννάκης

Έχει ειπωθεί στην ιστορία πολλές φορές ότι τελικά για τα κινήματα της ελευθερίας «οι μεγαλύτερες νίκες μας είναι οι ήττες μας». Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η επανάσταση είναι ένα συμβάν, δηλαδή μια επιθυμία, μια συνεχής κίνηση, η οποία όταν πραγματωθεί χάνει τη δυναμική της και καταστέλλει την επαναστατική επιθυμία των ατόμων[9]. Η επανάσταση είναι ένα γίγνεσθαι και είναι ίσως αλήθεια ότι θα μένει πάντα ανοιχτή στον χρόνο. Γι’ αυτό όταν θέλουμε να μιλήσουμε για τις νίκες του ελευθεριακού κινήματος μιλάμε για τις εξεγέρσεις του Λατινικού Νότου, τους Ζαπατίστας, τους Ισπανούς αναρχικούς του ’30, καθώς φυσικά και για τη Ροζάβα αλλά και τις αυθόρμητες εξεγέρσεις όπως ο Μάης του ’68. Αυτές είναι εξεγέρσεις και επαναστάσεις που χαράσσουν νέα νοήματα και αιωρούνται στον ιστορικό χρόνο προς συνεχή ερμηνεία και επαναξιολόγηση.

Ο τίτλος του βιβλίου του Carlos Taibo, Να ξανασκεφτούμε την αναρχία[1], μας καλεί σε μια κριτική αναθεώρηση ορισμένων πολιτικών όρων και όχι στην απόρριψη της πυκνής ιστορίας του αναρχικού κινήματος εν συνόλω. Ο ίδιος έχει ασχοληθεί με τα ευρύτερα αναρχικά-ελευθεριακά κινήματα, κυρίως, της Ισπανίας, της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί έναν αναστοχασμό μέσα απ’ τα παραδείγματα του παρελθόντος αλλά και του παρόντος, όπως το αναρχικό κίνημα στη Ισπανία, τα εγχειρήματα χειραφέτησης στη Λατινική Αμερική και συγκεκριμένα οι Ζαπατίστας. Ο Taibo αναστοχάζεται πάνω στις καθιερωμένες έννοιες και πρακτικές της αναρχίας και προσπαθεί να ανασχηματίσει ένα ελευθεριακό πεδίο δράσης, που στηρίζεται στην άμεση δημοκρατία και την αυτοοργάνωση των κοινωνικών αγώνων. Μέσα απ’ το συγγραφικό του έργο[2], εγείρεται η αντιπρότασή του στο κυρίαρχο σύστημα με πρόταγμα την άμεση δημοκρατία, την αποανάπτυξη και τρόπους να ξεφύγουμε απ’ τη δίνη του καπιταλισμού.

Η πολιτική φιλοσοφία είναι ενεργή στον χρόνο· οι έννοιες υποβάλλονται σε μια συνεχή ροή εντός του ιστορικού χρόνου, επαναπροσδιορίζονται και δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για αυτές χωρίς να αξιοποιήσουμε τα συμπεράσματα που εξάγουμε από τα τωρινά πειράματα χειραφέτησης. Το ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του βιβλίου είναι ότι μας δίνει τη δυνατότητα να ισορροπήσουμε ανάμεσα στην πολιτική φιλοσοφία και τα κινήματα, αποτελώντας έτσι μια προσπάθεια να ανοίξει ο δημόσιος διάλογος για τις πρακτικές των κινημάτων.

Ο Carlos Taibo στρέφεται, αρχικά, ενάντια στους αυτοαναφορικούς ιδεολογικούς εγκλεισμούς. Δηλαδή, στις στείρες ιδεολογίες που αδυνατούν να περιγράψουν ό,τι ξεφεύγει απ’ τα στενά όριά τους και κλείνονται παράγοντας εσωστρέφεια.

Θέτει την ελευθεριακή σκέψη μακριά από προμελετημένες θεωρίες και ντετερμινιστικές διαδικασίες και τονίζει ότι οι ελευθεριακές επαναστάσεις των τελευταίων δεκαετιών νοηματοδοτούνται πρωτίστως ως κοινωνικές και όχι ως πολιτικές. Είναι ένα σημαντικό στοιχείο το ότι η χειραφέτηση των ατόμων σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο αποτελεί συγχρόνως καταστροφικό αλλά και δημιουργικό έργο. Οι κοινωνικές επαναστάσεις οφείλουν να γκρεμίζουν τις πατροπαράδοτες εξουσιαστικές αρχές που επιβάλλονται απ’ την κυριαρχία του κράτους και να εμποδίζουν την επέκταση των εμπορευματικών σχέσεων σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής. Όμως δεν μένουν μόνο σ’ αυτό το σημείο, αντιθέτως, προτάσσουν μια νέα πραγματικότητα ενάντια στην εμπορευματοποίηση των ζωών μας και δημιουργούν αλληλέγγυες, κοινωνικές δομές.

Ο συγγραφέας επιπλέον διακρίνει τα αναρχικά από τα ελευθεριακά κινήματα. Αναρχικά θεωρεί τα κινήματα που έχουν σφιχτή ιδεολογική σχέση με τον αναρχισμό, ενώ ελευθεριακά χαρακτηρίζει τα κινήματα που δεν ανήκουν κατ’ ανάγκην στον αναρχικό χώρο, αλλά έχουν κάποιες βασικές ελευθεριακές αρχές και στηρίζονται στην άμεση δημοκρατία, τη συνέλευση και την αυτοδιαχείριση.

Μ’ αυτά τα λεγόμενα του Carlos Taibo αναδεικνύεται η ανάγκη αποϊδεολογικοποίησης των κοινωνικών κινημάτων. Αυτό δεν είναι μια άχρονη ιδέα του συγγραφέα αλλά, αντιθέτως, είναι πολύ σύγχρονη. Θα αναφερθούμε σ’ αυτό το σημείο σε κάποιες στενές ιδεολογικές αναγνώσεις, οι οποίες στήνουν εμπόδια στον δρόμο των πραγματικών επαναστάσεων, όπως αυτές της Ροζάβα και των Ζαπατίστας.

Ο Gilles Dauvé το 2015 δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Kurdistan?»[3]. Σ αυτό το άρθρο ασκεί κριτική στους Κούρδους και τονίζει ότι δεν είναι γνήσιοι αναρχικοί και δεν προτάσσουν καμία πραγματική αλλαγή καθώς η δημοκρατική τους επανάσταση στοχεύει στη δημιουργία ενός νέου κράτους που θα χαρακτηρίζεται από την πραγματικότητα του καπιταλισμού και την ανάδυση ενός νέου εθνικισμού.

Αυτό προκύπτει ως απόρροια σκέψης ενός ορθόδοξου μαρξιστή ή αναρχικού, διότι οι Κούρδοι απορρίπτουν κάθε αναφορά στο κίνημά τους ως εργατικό, προλεταριακό και δεν έχουν ως προκαθορισμένο αποκλειστικό στόχο τους την ταξική πάλη. Ενδεχομένως, ο Carlos Taibo να γνωρίζει ένα αντίστοιχο παράδειγμα, που συνέβη αυτή τη φορά με το κίνημα των Ζαπατίστας. Το αμερικανικό περιοδικό Green Anarchy δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «The EZLN is not anarchist». Δεν προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι οι αυστηρά ιδεολογικοποιημένοι αναρχικοί είδαν τους Ζαπατίστας ως μια μάζα ιθαγενών, οι οποίοι παλεύουν για την προσωπική τους απελευθέρωση και δεν έχουν σαν στόχο την ταξική πάλη και την ταξική χειραφέτηση των κοινωνιών.[4]

Αυτά είναι υπαρκτά παραδείγματα του τρόπου με τον οποίο η διανόηση που ζητάει την ιδεολογική καθαρότητα αποτελεί εμπόδιο για την έμπρακτη, υλική, κοινωνική επανάσταση.

Είναι αδύνατον να ζητάμε απ’ τις κοινωνικές επαναστάσεις να ακολουθούν πιστά τα βιβλία και τη θεωρία. Τα κινήματα χειραφέτησης επαναπροσδιορίζονται στην πράξη και θέτουν επιμέρους στόχους καθώς αναγνωρίζουν την εξουσία ως έμφυτη τάση στην κοινωνία, η οποία διαποτίζει όλες τις κοινωνικές σχέσεις. Δεν στρέφονται αποκλειστικά ενάντια σε μια κεντρική εξουσία, εξιδανικεύοντας την ταξική πάλη αλλά αντιπαλεύουν την εξουσία, η οποία είναι πανταχού παρούσα και ασκείται στη σχέση κάθε σημείου με κάποιο άλλο σημείο[5] ως πατριαρχία, ως επιβολή κυριαρχίας στη φύση κ.ο.κ.

Ο Taibo, προς το τέλος του βιβλίου, διακρίνει την αποσάθρωση του καπιταλισμού και θεωρεί πως η τρομερή ικανότητα προσαρμογής του, η οποία έχει καταφέρει να αφομοιώσει τα κινήματα και τις κοινωνικές αντιδράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, φτάνει σε τέλμα. Τώρα έρχεται μία κρίση, η οποία είναι η μοναδική πραγματική κρίση: η περιβαλλοντική. Οι κρίσεις και η μετέπειτα ευημερία είναι μια καπιταλιστική επινόηση με χρηματοοικονομικούς όρους που χρησιμοποιούνται κάθε φορά για να επιβεβαιώνουν ότι ο τροχός γυρίζει και να μας δίνουν θάρρος να αναμένουμε πάντα ένα λαμπρότερο αύριο. Η αδυναμία του καπιταλισμού όμως δεν αποτελεί θετικό πρόταγμα για εμάς παρά μόνο ένα αρνητικό πρόταγμα που μας ρίχνει στη μάχη για την εύρεση αξιόλογων αντιπροτάσεων και τη γέννηση των δικών μας θέσεων.

Σ’ αυτό το σημείο επικεντρώνεται η σκέψη του Carlos Taibo και πολλών άλλων σύγχρονων στοχαστών, οι οποίοι προσπαθούν να ξεπεράσουν το χάσμα μεταξύ πράξης και θεωρίας και να δομήσουν κάτι στέρεο που να μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Η επαναστατική πράξη προϋποθέτει την επαναστατική θεωρία και vice versa, το ένα γεννάει συνεχώς το άλλο. Η σκέψη του ισπανού στοχαστή κατευθύνεται σε κάποιες βασικές αρχές, οι οποίες μπορούν να στηρίξουν τα κοινωνικά κινήματα, να τους δώσουν ρίζες και να τα βοηθήσουν μετέπειτα να αναπτυχθούν με βάση την αυτοδιάθεση των ατόμων. Επίσης, θα προσθέταμε ότι στοχεύει στη δημιουργία μιας γενικότερης αντι-εξουσιαστικής κουλτούρας, η οποία ταυτόχρονα καθορίζεται και καθορίζει το περιβάλλον στο οποίο ενυπάρχει, διαδίδοντας ένα ευρύτερο αντικρατικό/αντικαπιταλιστικό πρόταγμα.

Θα μπορούσαμε να πούμε, δανειζόμενοι στοιχεία απ’ τη σκέψη των Deleuze και Guattari, ότι η εδαφικοποίηση των αγώνων μας απαιτεί και προϋποθέτει την απεδαφικοποίηση των ιδεών μας. Δηλαδή, τη συνεχή επανεκτίμηση και εξέλιξη των ιδεών μας, τη ρήξη των προηγούμενων ορίων τους και την επανατοποθέτησή τους σε ένα νέο εννοιακό επίπεδο. Μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούν τα ίδια τα ενεργά, επαναστατικά υποκείμενα να καθίστανται λέκτορες των λέξεών τους και πράττοντες των πράξεων τους.

Στο έργο του, ο Carlos Taibo προσπαθεί να βρει αυτήν την πολυπόθητη ισορροπία μεταξύ θεωρίας και πράξης. Tην πράξη που θα μπορεί να οδηγήσει σε μια ολική ρήξη με το υπάρχον, λαμβάνοντας υπόψιν, όμως, τις επιμέρους ιδιαίτερες κοινωνικές ομάδες και τα επιμέρους κοινωνικά ζητήματα. Απ’ τη μία μεριά υπάρχουν οι παντοτινοί εργατικοί αγώνες που τίθενται ολικά απέναντι απ’ το υπάρχον σύστημα και απ’ την άλλη μεριά τα κοινωνικά κινήματα που στοχεύουν στη χειραφέτηση των γυναικών, των ομοφυλόφιλων ατόμων, στην αντιστροφή της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση από σχέση εκμετάλλευσης σε σχέση συμβίωσης και σε συνεχώς μεταβαλλόμενα κοινωνικά ζητήματα που προκύπτουν στο υπάρχον.

Αυτό που διακρίνουμε στα κινήματα χειραφέτησης, είναι η γέφυρα που τα μεταλλάσσει από επιμέρους κοινωνικά κινήματα σε κινήματα αμφισβήτησης του υπάρχοντος ως όλον. Αυτή η γέφυρα γίνεται φανερή στην καθημερινή πρακτική των ανθρώπων και την πλήρη αντιπαράθεσή τους με τη λογική του κράτους, η οποία στηρίζεται στην εκμετάλλευση του ανθρώπου, της φύσης και στην εμπορευματοποίηση κάθε σχέσης. Εναντίωση η οποία εκφράζεται μέσα από την άμεση δημοκρατία, τη συνέλευση, την αυτοδιαχείριση, την αυτοοργάνωση και την αποεμπορευματοποίηση. Τα κινήματα μπολιασμένα με τις έννοιες αυτές, οι οποίες υπόκεινται σε συνεχή επαναπροσδιορισμό, δείχνουν τον δρόμο για την ολική αμφισβήτηση του υπάρχοντος και αναδεικνύουν μια αντιπρόταση όσον αφορά τον τρόπο λειτουργίας μιας κοινότητας ανθρώπων και την αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών.

Η άμεση δημοκρατία λαμβάνει τον ρόλο του μέσου αλλά και του σκοπού στο έργο του Carlos Taibo, ο οποίος βλέπει στον ελευθεριακό κόσμο και στις πρακτικές του μια ρητή υπεράσπιση της άμεσης δημοκρατίας.

Τα χαρακτηριστικά αυτής, σύμφωνα με το έργο του, είναι η άρνηση της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης, η πρόταση για οργανώσεις χωρίς ηγετικές θέσεις και η απόρριψη κάθε κυβέρνησης. Τα απλά αυτά χαρακτηριστικά συμπυκνώνονται στην αντι-ιεραρχική, αμεσοδημοκρατική, οριζόντια λειτουργία των κινημάτων.

Όσον αφορά την οργάνωση πολιτικών κοινοτήτων, αυτές οι αρχές απαιτούν, προφανώς, αποκέντρωση, αποσυμφόρηση και μείωση του όγκου των κοινοτήτων. Έτσι, η λογική της άμεσης δημοκρατίας τίθεται σε ευθεία αντιπαράθεση με τη λογική των κομμάτων και του κράτους και επιδιώκει τη θέσμιση οργάνων που λειτουργούν με οριζόντιο τρόπο, διαχέοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την εξουσία. Οι παραπάνω αρχές πλέον συμπεριλαμβάνονται στη θεωρία του ελευθεριακού κοινοτισμού καθώς και του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού, το σύστημα οργάνωσης που ακολουθούν οι Κούρδοι στη Ροζάβα. Η άμεση δημοκρατία προτάσσει την άμεση δράση, η οποία έχει πρωταγωνιστές τα ίδια τα πράττοντα υποκείμενα και στοχεύει στην αυτοδιαχείριση των ζωών τους. Τα μέσα και οι σκοποί εναρμονίζονται στην άμεση δράση, η οποία γεννιέται απ’ τη βούληση των ίδιων των ατόμων στην άμεση δημοκρατία.

Μ’ αυτόν τον τρόπο δεν τίθεται αποκλειστικά το δικαίωμα ανυπακοής στο υπάρχον σύστημα αλλά και η βούληση για απτές αλλαγές της πραγματικότητας. Εδώ, μπορούμε να διακρίνουμε να αναδύεται μία έννοια πολυσυζητημένη, αυτή της ουτοπίας. Η ουτοπία, όμως, όπως αναγιγνώσκεται από την ελευθεριακή κουλτούρα, όχι όπως είχε τεθεί απ’ τον Karl Mannheim ως ένας ου-τόπος, εξωπραγματικός[6], αλλά ως η κοινωνική πραγμάτωση της ασυνείδητης επιθυμίας κατά τη συνάντησή της με την ιστορική συνειδητοποίηση, έτσι όπως τέθηκε απ τον Ernst Bloch[7]. Ακόμα καλύτερα, με ντελεζιανούς όρους, η επανάσταση είναι ένα είδος ουτοπίας, ένα γίγνεσθαι εντός του οποίου ξεπροβάλλει η επαναστατική δύναμη της δημιουργίας· δημιουργώ σημαίνει αντιστέκομαι[8]. Γι’ αυτό ακριβώς, στόχος και ζητούμενο, πλέον, της επαναστατικής θεωρίας αλλά και δράσης, είναι η δημιουργία μέσω της αυτοθέσμισης των ίδιων των κινημάτων.

Έχει ειπωθεί στην ιστορία πολλές φορές ότι τελικά για τα κινήματα της ελευθερίας «οι μεγαλύτερες νίκες μας είναι οι ήττες μας». Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η επανάσταση είναι ένα συμβάν, δηλαδή μια επιθυμία, μια συνεχής κίνηση, η οποία όταν πραγματωθεί χάνει τη δυναμική της και καταστέλλει την επαναστατική επιθυμία των ατόμων[9]. Η επανάσταση είναι ένα γίγνεσθαι και είναι ίσως αλήθεια ότι θα μένει πάντα ανοιχτή στον χρόνο. Γι’ αυτό όταν θέλουμε να μιλήσουμε για τις νίκες του ελευθεριακού κινήματος μιλάμε για τις εξεγέρσεις του Λατινικού Νότου, τους Ζαπατίστας, τους Ισπανούς αναρχικούς του ’30, καθώς φυσικά και για τη Ροζάβα αλλά και τις αυθόρμητες εξεγέρσεις όπως ο Μάης του ’68. Αυτές είναι εξεγέρσεις και επαναστάσεις που χαράσσουν νέα νοήματα και αιωρούνται στον ιστορικό χρόνο προς συνεχή ερμηνεία και επαναξιολόγηση.

——————————————–

Αναφορές:

[1] Κάρλος Τάιμπο, Να ξανασκεφτούμε την αναρχία, μτφρ. Νίκος Κοκκάλας, Οι εκδόσεις των συναδέλφων, Αθήνα 2017.
[2] Βλ. επίσης, Κάρλος Τάιμπο, Η πρόταση της αποανάπτυξης, μτφρ. Νίκος Κοκκάλας, Οι εκδόσεις των συναδέλφων, Αθήνα 2012.
[3] Gilles Dauvé, Tristan Leoni, «Kurdistan?», Ιανουάριος 2015, διαθέσιμο στην ιστοσελίδα: https://ddt21.noblogs.org/?page_id=324.
[4] Βλ. Yavor Tarinski, «Beyond ideology. Rethinking contextuality», Αύγουστος 2015, διαθέσιμο στην ιστοσελίδα: http://www.babylonia.gr/2015/08/01/beyond-ideology-reth...lity/.
[5] Michel Foucault, Ιστορία της σεξουαλικότητας. 1. Η βούληση για γνώση, μτφρ. Τάσος Μπέτζελος, Πλέθρον 2011, σ. 110.
[6] Karl Mannheim, Ideology and utopia. An introduction to the sociology of knowledge, μτφρ. Louis Wirth και Edward Shils, Νέα Υόρκη: Harcourt, Brace και Λονδίνο: Routledge & Kegan Paul, Νέα Υόρκη και Λονδίνο 1954, σσ. 173-175.
[7] Maynard Solomon, Μαρξ και Μπλοχ. Στοχασμοί πάνω στην ουτοπία και την τέχνη, μτφρ. Στέφανος Ροζάνης, Έρασμος, Αθήνα 2017, σ. 38.
[8] Gilles Deleuze, Pierre-Félix Guattari, Τι είναι φιλοσοφία;, μτφρ. Σταματίνα Μανδηλαρά, Καλέντης, Αθήνα 2004, σ. 131.
[9] Gilles Deleuze, Pierre-Félix Guattari, Για τον καπιταλισμό και την επιθυμία. Με μια παρέμβαση του Pierre Clastres, μτφρ. Παναγιώτης Καλαμαράς, Ελευθεριακή κουλτούρα, Αθήνα 2015, σ. 11.

*Αναδημοσίευση από εδώ: http://www.babylonia.gr/2018/04/20/na-ksanaskeftoume-ti...taibo

international / anarchist movement / review Sunday May 13, 2018 14:41 byWayne Price

Reviewing Lundstrom's "Anarchist Critique of Radical Democracy" leads to a discussion of what "radical democracy" could mean and whether anarchists should support it. Some anarchists oppose "democracy" of any sort because they regard "majority rule" as inherently oppressive and un-anarchist. This view is criticized and rejected in favor of a view of anarchism as democracy without a state.

While it is conventional to regard “democracy” as supremely good, there is a great deal of unclarity over what it actually means, in theory and in practice. This little book by Markus Lundstrom addresses that topic. it begins with a discussion of “radical democracy.” It ends with a review of “democracy” from the viewpoint of various anarchists. In between it applies radical democratic theory to a 2013 rebellion (“riot”) in a multi-national town in Sweden.

I will call the existing state form in the U.S. and Europe “bourgeois democracy.” (It is also called “representative democracy,” “liberal democracy,” “parliamentary democracy,” and so on.) It functions together with a capitalist, market-based, and completely undemocratic, economy. (The ideological rationalization of the capitalist economy is not a claim to “democracy” but to “freedom.”) Anarchists are in revolutionary opposition to capitalism and to all versions of its state, including bourgeois democracy. The question is what should be raised as an alternative.

Radical Democracy

“Radical democracy” is used by some reformists to mean “extending democracy” in bourgeois democracy. “Democratic socialists” (reformist state socialists) wish to create a more representative and democratic form of the existing semi-democratic state. And they wish to expand “democracy” economically by using this improved state. They suggest nationalizing some industries, regulating others better, promoting worker representation on corporate boards, promoting cooperatives, etc. Lundstrom quotes Chantal Mouffe advocating “a profound transformation, not a desertion, of existing institutions.” (80) Whatever the value of such reforms (and whatever the likelihood of achieving them), such a program does not break radically with bourgeois democracy.

Others use “radical democracy” to indicate a vision of an alternate society. This includes workplace councils in socialized industries, popular assemblies in neighborhoods, and self-managed voluntary associations. Everyone participates. Decisions are made through face-to-face direct democracy. Councils and assemblies are associated through networks and federations. It is claimed that modern technology has the potentiality to fit such a council system. In the opinion of myself and others, this conception of radical democracy is entirely consistent with the mainstream of anarchist tradition—and with a view of anarchism as being extreme democracy without a state.

However, Lundstrom bases his conception of radical democracy on his interpretation of Jacques Ranciere (2014). “Radical democratic theory typically acknowledges the contentious, conflictual nature of democracy….Democratic life, people’s political activity outside the state arena, is recurrently targeted by the democratic state: the police-accompanied decision-makers of municipalities or nation-states…. [This is] democratic conflict—the antagonism between governors and governed….” (Lundstrom 2018; 14) “Democratic life” is the striving of people to mobilize and organize themselves to satisfy their needs and desires—to live their lives as they want. But such self-activity clashes with the “democratic state.” Really a form of “oligarchic government,” this state uses representative democratic forms to co-opt and/or repress the population into passivity and acceptance of its rule.

Lunstrom’s and Raniere’s approach can be a useful way of looking at “democratic” conflicts. I would describe it as “democracy-from-below” versus “democracy-from-above.” It does not necessarily contradict the vision of councilist direct democracy. That could be postulated as a possible outcome if “democratic life” eventually wins out over the “democratic state.”

However, as an analysis it has a weakness. Although well aware of economic influences on the governing democratic state, neither Lundstrom nor Ranciere appear to accept a class analysis of the state. A version of a class analysis of the state was developed by Marx, but anarchists also have their version. Peter Kropotkin wrote, “The State is an institution which was developed for the very purpose of establishing monopolies in favor of the slave and serf owners, the landed proprietors,…the merchant guilds and the moneylenders,…the ‘noble men,’ and finally, in the nineteenth century, the industrial capitalists….The State organization [has] been the force to which the minorities resorted for establishing and organizing their power over the masses….” (2014; 187-9)

To be clear: a class theory of the state does not deny that, as an institution, the state, with its personnel, has its own interests. It does not deny that there are other pressures than those of the capitalists which influence state policies. It does not imply that the state simply takes direct orders from businesspeople. A class theory of the state says that, overall, the state serves the interests of the capitalist class and the capitalist system—essentially the drive to accumulate capital by exploiting the working class. The capitalist class needs the surplus value squeezed out of the workers. Without that extra amount of wealth, the capitalist class cannot survive, nor can its institutions, including the state.

The conflict is not only “between governors and governed,” in Lundstrom’s terms, but it is also between exploiters and exploited. Therefore it is not enough to attack society’s political decision-making methods. It is also necessary to end the wage system, the market, and private property in production. It is necessary to expropriate the capitalists and abolish capitalism, along with all supporting forms of oppression (racism, patriarchy, imperialism, etc.), as well as the state. To anarchists (unlike Marxists), the implication is that the state (neither the existing one nor a new one) cannot be used for such fundamental change. The implication is that a new society must be prefigured by a movement of the working class and all oppressed—a movement which is as radically democratic as possible.

Anarchist Views of Democracy

To repeat, all revolutionary anarchists oppose even the most representative and libertarian of bourgeois democratic states. It is true that there is a difference between bourgeois democracies and fascist or Stalinist totalitarianism. It is easier to live and be political in a representative capitalist democracy. Anarchists have fought against fascism and defended the limited legal rights afforded by democratic capitalism. But they continue to be revolutionary opponents of bourgeois democracy, aiming to replace it with socialist anarchism. That is not the issue.

Among anarchists, there has been a wide range of views about democracy, as Lundstrom recognizes. “The relation between democracy and anarchy is notably diverse and discontinuous….[There is a] variety of ideological strands that compose multifaceted understandings of democracy and anarchy.” (2018; 28-9) There is no one, orthodox, anarchist opinion of democracy. (I do not know how an “orthodox anarchism” would be defined, and doubt that I would fit the definition.)

Lundstrom divides anarchist history into “classical anarchism (1840—1939) and post-classical anarchism (1940—2017).” (2018; 29) The first period, he claims, developed “an anarchist critique of democracy,” which was mainly negative toward democracy, while the second worked out “an anarchist reclamation; notions of direct, participatory democracy became equivalent to, or perceived as a step toward, anarchy.” (27)

Whether this historical distinction is true (and I think that it is very rough), there have been, and are, many anarchists who have supported direct, participatory, democracy, and many others who have rejected even the most decentralized and assembly-based democracy. Of U.S. anarchists in the 20th-21st centuries, advocates of libertarian-socialist democracy include Paul Goodman, Murray Bookchin, David Graeber, Kevin Carson, Cindy Milstein, and Noam Chomsky, despite other differences. (Lundstrom briefly mentions me. See Price 2009; 2016; undated) Since Lundstrom does not really explain why some anarchists support radical democracy, I will present some reasons.

Collective decisions have to be made. If not by democratic procedures, then how? Collective decision-making by free and equal people is what democracy is.

Individualist anarchists sometimes write as if making group decisions was a choice. It is not. People live in groups, in a social matrix, and interact. Social anarchists believe that we are social individuals. Our language, our personalities, our interests, and so much more are created in the productive interaction with others and with non-human nature. Our technology—no matter how decentralized and reorganized it will become—requires cooperation, locally and on an international scale.

The individualist-egotist conception (developed by classical liberalism) portrayed people as atomic, ahistorical, asocial, selfish, essentially prior to interaction with others, and naturally opposed to society.  Such individuals primarily pursue private matters in competition with everyone else.  In this conception, common interests are few and fragile. This is an elaboration of the capitalist world-view, in which everything and everyone is reduced to exchangeable commodities.  This includes people’s ability to work (labor-power) and their capital which can hire other people to work.  While recognizing certain insights of the individualist anarchist school (such as its rejection of moralism), social anarchists reject this whole line of thought.

Michael Bakunin wrote, “Man [including women—WP] completely realizes his individual freedom as well as his personality only through the individuals who surround him, and thanks only to the labor and the collective power of society….To be free…means to be acknowledged and treated as such by all his fellowmen….I am truly free only when all human beings, men and women, are equally free.  The freedom of other men, far from negating or limiting my freedom, is, on the contrary, its necessary premise….” (Bakunin 1980; 236—7)  Bakunin called this “the materialist conception of freedom.” (238)  Bottici argues that Bakunin’s idea of freedom in not so much an aspect of individuals as a relation within a discursive community.  “According to Bakunin, because human beings are so dependent on one another, you cannot be free in isolation, but only through the web of reciprocal interdependence.”  (Bottici 2014; 184)

From the perspective of social transaction, to counterpose democracy and individual freedom is meaningless.   Since collective decisions have to be made all the time, people’s participation in the decision-making is an essential part of their freedom.   

Communes and collective townships must decide on whether to have roads, sewers, bridges, and other infrastructure, and where to put them. Shoemakers’ workshops must decide what footwear to produce, how much, and in what way. Book clubs must decide what they will read. These decisions must be made, one way or another. Dissenting individuals and small groups could decide to leave a particular town, workshop, or club. But other towns will also have to decide about infrastructure, other workshops will have to plan production, other clubs will have to decide their activities. Again I ask: if not by democratic procedures, then how?

However, there are many activities which should not be decided by the whole collectivity, that should be the concern only of individuals or small groups. It is not for the majority, nor a powerful orthodox minority, to tell people what religious views to have, what sexual practices to engage in, or what artistic tastes to cultivate. Anarchists agree with civil libertarians that neither majority nor minority rule applies to such activities. But even with this exception, there remains a great many areas of cooperative decision-making which must be carried out, one way or another.

Social anarchism does not aim at the complete lack of coordination, cooperation, group decision-making, and dispute-settling. What it aims at is the complete abolition of the state—along with capitalism and all other forms of oppression. What is the state? It is a bureaucratic-military socially alienated organization, composed of specialized armed forces, officials, politicians, and agents of the ruling class, who stand over and above the rest of society.

Radical democracy means that the state is replaced by the self-organization of the people. When everyone “governs,” there is no “government.” In the opinion of Brian Morris, “Such notions as…the ‘democratic state’ are thus, for Bakunin, contradictions in terms.  If the term ‘democracy’ denoted government of the people, by the people, for the people, then this would imply no state, and Bakunin could therefore happily call himself a ‘democrat’.” (1993; 99)  He quotes Bakunin, “Where all rule…there is no state.” (99)

Anarchist Opposition to Majority Rule

Yet many anarchists reject any concept of democracy, no matter how libertarian. (Actually such anarchists often advocate what others would call radical democracy, but call it by other names than “democracy”, such as “self-management,” “autogestion,” “self-organization,” etc.) Their major argument for rejecting even direct democracy is opposition to “majority rule.” This is rooted in an essentially individualist-egotist aspect of many people’s anarchism. Lundstrom writes, “The individualist strand of anarchist thought…comprises…an essential component in the anarchist critique of democracy: the opposition to majority rule.” (46) He cites Errico Malatesta and Emma Goldman.

The basic argument is that, while it is wrong for a minority to rule over the majority, it is also wrong for the majority to rule over a minority. Nor is there any reason to think that the majority is more likely to be right on any question than the minority. Often it is wrong. If no one has the right to rule over others, to dominate others—as anarchists believe—then it is as wrong for the majority as for the minority. Democracy through majority rule is nothing but the “tyranny of the majority.” “Anarchy” means “no rule”; by definition it is inconsistent with “democracy,” the “rule of the people (demos).” So it is argued.

As an aside, let me say that the problem with bourgeois democracy is not majority rule. Bourgeois democracy is a form of minority rule, the domination of a minority class of capitalists and their agents. The ruling minority fools the majority into supporting them. The boss class uses various mechanisms, such as distorted elections, domination of the media, and keeping the working class from hearing the views of anarchists and other radicals. If the majority has not heard the views of dissenting minorities before making up their minds, they are a fraudulent majority.

Some seek to avoid majority rule by using “consensus.” A community should always seek for as much agreement as possible. But often everyone cannot agree—there are majority and minority opinions on what to do. What then? If the minority is allowed to “block consensus,” to veto the majority’s desire, then this is minority rule. If the minority agrees to “stand aside” and not block consensus, then we are back at majority rule. A radical democratic collective may chose to use consensus, but it really does not resolve the issue.

The basic fallacy of opposition to majority rule is its treatment of the “majority” and the “minority” as fixed, stable, groupings. It is if they were talking about the African-American minority oppressed by a white majority under white supremacy. Instead, radical democracy is an encounter among people with varying opinions and interests. The resolution of conflict requires deliberation and persuasion.  Reconciliation of differences is aimed for, but what is important is not a unanimous consensus but an on-going discourse, with no one left out. In direct democracy, “majority rule” is a technical way to make decisions, not overall rule by a majority.

Sometimes individuals are in the majority and sometimes in the minority. Those in a minority on one issue are not being oppressed. It is childish to imagine that people are coerced and oppressed if they do not always get the group decisions they want.  Even in mostly private matters, a person cannot always get what she or he wants; that in itself does not mean that the individual is not free.  The only adults who always get what they want, and who cannot be denied anything by others, are dictators—who are not models of free individuals.

The radical-liberal theorist of participatory democracy, John Dewey, wrote that democratic forms “involve a consultation and discussion which uncover social needs and troubles….Counting of heads compels prior recourse to methods of discussion, consultation, and persuasion….Majority rule, just as majority rule, is as foolish as its critics charge it with being.  But it never is merely majority rule….’The means by which a majority comes to be a majority is the more important thing’:  antecedent debates, modification of views to meet the opinions of minorities, the relative satisfaction given the latter by the fact that it has had a chance and that next time it may be successful in becoming a majority….It is true that all valuable…ideas begin with minorities, perhaps a minority of one.  The important consideration is that opportunity be given that idea to spread and to become the possession of the multitude.” (Dewey 1954; 206—8)  For Dewey, as for anarchists, this requires decentralized communities and workplaces:  “In its deepest and richest sense, a community must always remain a matter of face-to-face intercourse ….Democracy must begin at home, and its home is the neighborly community.” (211 & 213; see Price 2014)  

Lundstrom has a positive coverage of the opposition to democracy of many anarchists. “Anarchist thought also deliberately concedes to accusations of being anti-democratic.” This is rooted, he writes, in “an individualist critique of majority rule.” (81) He seems to agree with this view, at least in part.

He even adds some extraneous arguments. Basing himself on animal liberation theory (which he confuses with anarcho-primitivism), he claims that human oppression and abuse of non-human animals forecloses democracy. I do not see why this would be the case. Surely better relations between humans and the rest of nature is consistent with thorough-going human democracy. Similarly, he raises the issue of the Platform of Makhno and Arshinov, which called for the self-organization of revolutionary class-struggle socialist-anarchists. I am for this and he is against it, but I do not see its connection to whether there should be radical democracy for society.

But then Lundstrom expresses agreement with anarchists who hold to radical democracy. It is not entirely clear (to me, anyway) why he comes to hold this view. “By recognizing the pluralist and participatory dimensions of democracy…anarchism clearly aligns with open-ended explorations into radical democracy…Anarchist thought also produces an understanding of democracy as a step, however tiny, toward anarchy.” (81) This last phrase implies that some hold anarchy as an ideal of a totally free, uncoerced, society, which cannot be immediately (if ever) completely achieved. Therefore radical democracy is supported as moving in the direction of this ideal goal, whether or not it ever reaches it. In practice this view is essentially the same as that which holds that radical democracy is anarchy, but that it must continually increase its libertarian and self-governing aspects. The aim is to make it impossible for anyone to dominate and exploit the rest of society—a goal which Lundstrom calls “the impossible argument.” In any case, I am glad that we finally agree.

Revolutionary Democracy

Lundstrom does not discuss how anarchism/direct democracy might be achieved. In his summary of the “Husby riots” in Sweden, he does not mention the conclusions participants drew as to future struggles, nor does he make any suggestions. He makes comments which seem to support a non-revolutionary, gradualist, and reformist approach (which would be consistent with individualist anarchism). In this view, held by many anarchists, such as David Graeber and Colin Ward, alternate institutions should be gradually constructed to replace capitalism and its state, with a minimum of actual confrontation with the ruling class. This ignores the ruling class’ powers of repression and co-optation.

In this view, there may never be a final achievement of anarchy—it is a never-ending effort. “Abolition of government is a permanent struggle, a continuous impeding of authority growing anew.” (75) He refers to the views of Gustav Landauer and Richard Day that “the state—and capitalism—[are] not primarily…structures but…sets of relations.” (74) That is, the state is not a structure to be overthrown but relationships to be gradually changed. As if social structures were anything but repeating patterns of social relationships! This view denies the existence of a minority with an interest in maintaining these oppressive “sets of relations,” a minority which must be confronted and replaced. He refers favorably to the anarcho-pacifism of Bart de Ligt and Leo Tolstoy, which implies that the police and military forces of the state do not have to be overcome. He misrepresents Errico Malatesta as a reformist, when actually Malatesta was a revolutionary who believed that “gradualism” would be appropriate only after a revolution, not before.

Over centuries, radically democratic forms have repeatedly emerged during popular revolutions. Murray Bookchin summarizes, “From the largely medieval peasant wars of the sixteenth-century Reformation to the modern uprisings of industrial workers and peasants, oppressed peoples have created their own popular forms of community association—potentially, the popular infrastructure of a new society—to replace the repressive states that ruled over them….During the course of the revolutions, these associations took the institutional  form of local assemblies, much like town meetings, or representative councils of mandated recallable deputies [based in]…committee networks and assemblies….” (Bookchin 1996; 4-5)

Reviewing the rebellions of France (1968), Chile (1972-3), Portugal (1974-5), Iran (1979), and Poland (1980-1), Colin Barker concludes, “The democratic workplace strike committee has provided the basic element in every significant working class revolutionary movement of the 20th century….The development of factory committees and inter-enterprise councils conditions the parallel development of all manner of other popular bodies: tenants’ committees, street committees, student organizations, peasant unions, soldiers’ committees, and so on.” (2002; 228, 230)

While limited, Lundstrom’s short book provides a useful basis for beginning to discuss the relationship between anarchism, democracy, and radical democracy. But from my anarchist-socialist perspective, it is not enough for democracy to be radical; it must be revolutionary. In the course of uprisings, riots, rebellions, and revolutions working people, the oppressed and exploited, have created radical democratic structures—and will create them in the future. Only through mass struggle and rebellion can, in Bookchin’s terms, “the popular infrastructure of an new society” be created and solidified. This is, in practice, the revolutionary anarchist view of revolutionary democracy.

References

Bakunin, Michael (1980).  Bakunin on anarchism. (ed.: S. Dolgoff).   Montreal:  Black Rose Books.

Barker, Colin (2002) (ed.). Revolutionary rehearsals. London/Chicago: Haymarket Books.

Bookchin, Murray (1996).  The third revolution: Popular movements in the revolutionary era.  Vol. 1.  London/NY:  Cassell.

Bottici, Chiara (2014).  Imaginal politics; Images beyond imagination and the imaginary.  NY:  Columbia University Press.

Dewey, John (1954).  The public and its problems.  Athens:  Swallow Press/Ohio University Press.

Kropotkin, Peter (2014). Direct struggle against capital; A Peter Kropotkin anthology. (ed.: Iain McKay). Edinbourgh/Oakland: AK Press.

Lundstrom, Markus (2018). Anarchist critique of radical democracy; The impossible argument. Cham, Switzerland: Palgrave Macmillan/Springer.

Morris, Brian (1993).  Bakunin:  The philosophy of freedom.  Montreal/NY: Black Rose Books.

Price, Wayne (undated). “Radical Democracy—An Anarchist Perspective.” Submitted to Theory In Action.

Price, Wayne (2016). “Are Anarchism and Democracy Opposed? A Response to Crimethinc.”  Anarkismo.  
https://theanarchistlibrary.org/library/wayne-price-are...posed 

Price, Wayne (2014). “Anarchism and the Philosophy of Pragmatism.”  The Utopian.
https://theanarchistlibrary.org/library/wayne-price-ana...atism

Price, Wayne (2009). “Anarchism as Extreme Democracy.” The Utopian.
http://www.utopianmag.com/files/in/1000000006/anarchism...e.pdf

Ranciere, Jacques (2014). Hatred of democracy. (trans. Steve Corcoran). London/Brooklyn: Verso.

*written for www.Anarkismo.net

Ο αναρχισμός δεν αποτελεί ιστορική συνέχεια αριστερών εθνικοαπελευθερωτικών μετώπων ούτε μαρξιστικών – λενινιστικών αναλύσεων. Αν δεν θέλουμε να αναστοχαζόμαστε τους αγώνες των νεκρών αναρχικών που σφάχτηκαν από το μπολσεβικισμό και αφιέρωσαν τις ζωές τους στην οικοδόμηση της ελευθεριακής επαναστατικής προοπτικής για το πέρασμα στην ατομική, ταξική και κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά της κυριαρχίας και της πατριαρχίας, για μια άλλη κοινωνία με ελευθεριακές αξίες, οφείλουμε να ξαναπιάσουμε το ιστορικό νήμα του αναρχισμού και όχι να συνεχίζουμε αταβιστικά πλάι στους εχθρούς της ελευθερίας, σαν ουρές που σέρνονται πίσω από τον εθνοπατριωτισμό και κρατισμό της αριστεράς.

Ο μύθος της “κινηματικής” ενότητας

“Ένας συνεργάτης του Malatesta και άγριος κριτικός του Trotsky, καθώς και του Στάλιν, ο Luigi Berneri ήταν γνωστός Ιταλός της αναρχικής οργάνωσης και ταξίδεψε στην Ισπανία για να πολεμήσει στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Του δόθηκε θέση στο Συμβούλιο Οικονομίας, αλλά αρνήθηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση. Όταν ξέσπασαν οι συγκρούσεις μεταξύ αναρχικών και μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος που ελεγχόταν από το Στάλιν στην Δημοκρατική Ισπανία, το σπίτι του Berneri που το μοιραζόταν με αρκετούς άλλους αναρχικούς δέχτηκε επίθεση (από σταλινικούς). Αυτός και οι σύντροφοί του χαρακτηρίστηκαν ως «αντεπαναστάτες», αφοπλίστηκαν, στερήθηκαν τα χαρτιά τους και τους απαγορεύτηκε να βγουν έξω στο δρόμο. Στις 5 Μαΐου 1937, οι σταλινικοί δολοφόνησαν τον Berneri μαζί με έναν άλλο Ιταλό αναρχικό, τον Francisco Barbieri.”
Από το Ανήσυχες φωνές των νεκρών αναρχικών

Οι σταλινικοί προτιμούν να σκοτώνουν αναρχικούς όπως εγώ και να αφήσουν τους φασίστες να νικήσουν από το να αναλάβουν τις πολιτικές ευθύνες τους το 1937 στην Ισπανία

Οι φωνές των νεκρών αναρχικών παραμένουν ανήσυχες σήμερα, γιατί οι συστηματικές μέσα στον ιστορικό χρόνο και μαζικές δολοφονίες τους από τον μπολσεβικισμό τείνουν συνεχώς και επιτηδευμένα να ξεχνιούνται, να παραβλέπονται, να αποσιωπούνται εντός των ίδιων των αναρχικών κύκλων.

Η φυλάκιση, εξορία και εκτέλεση χιλιάδων αναρχικών στον κόσμο από το μπολσεβικισμό εδώ και δυο αιώνες, από την Α’ διεθνή και το σχίσμα με τον Μαρξ, την Ρωσία του 1917, την Ισπανία του 1936-39, την Κούβα και αλλού, αντί να αποτελούν ιστορικό μάθημα και πολιτική παρακαταθήκη στο σήμερα, για πολλές πολιτικές ομαδοποιήσεις αποτελούν τυχαία «λαθάκια» που δεν πρόκειται να επαναληφθούν, «λάθη» που υποβαθμίζονται, αγνοούνται και τελικά προσβάλουν τη ζωή και το έργο όσων θυσιάστηκαν για την ελευθερία, για τον ελευθεριακό κομμουνισμό και την αναρχία.

Ταυτόχρονα η δύναμη που εξέπεμψε ο μπολσεβικισμός με το ρίζωμα και την επικράτησή του ιστορικά σε μεγάλες γεωγραφικές περιοχές του πλανήτη, επιβάλλοντας τον κρατισμό, την κάθετη οργάνωση, την ιεραρχία, τείνει να συγκινεί και να αποτελεί σημείο σχεδόν θρησκευτικής λατρείας από μεγάλο κομμάτι του σημερινού “αναρχικού χώρου” στην Ελλάδα. Η προσπάθεια ιστορικής σύνδεσης του αναρχισμού στην Ελλάδα με το τρίπτυχο “ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ” πέρα από ανεδαφική είναι και επικίνδυνη. Τα επιδιωκόμενα μέτωπα με την αριστερά του κρατισμού, επαναλαμβάνονται σαν ιστορική τραγωδία μετά την επικράτηση των σταλινικών στην κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία. Ήδη η σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία της αριστερής κυβέρνησης ως γνήσια πολιτική έκφραση κράτους και κεφαλαίου, η ίδια αριστερά που μέχρι πριν λίγα χρόνια συμμετείχε στο δρόμο στα ίδια αντιφασιστικά και επιμέρους κοινωνικά μέτωπα και κινήματα μαζί με τον «α/α χώρο», συνεχίζει την ίδια δίωξη κάθε αναρχικής έκφρασης ακολουθώντας πιστά τους προηγούμενους πολιτικούς διαχειριστές του ελληνικού κράτους στην μεταπολιτευτική περίοδο, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Οι στοχεύσεις της αριστεράς για κατάληψη της εξουσίας κάθε άλλο παρά σχέση έχουν με τα αναρχικά προτάγματα και τις ελευθεριακές αξίες.

Οι αδυναμίες και οι ελλείψεις σε επίπεδο ελευθεριακής πολιτικής στρατηγικής για το πέρασμα στην κοινωνική απελευθέρωση δεν μπορούν να καλυφθούν, να συμπληρωθούν και να στηριχθούν πάνω σε «δάνεια» από τις πολιτικές στοχεύσεις και τις πολιτικές στρατηγικές της αριστεράς. Η οργάνωση και ο αγώνας με βάση τις ελευθεριακές αξίες δεν έχουν τίποτα κοινό με την αριστερή πυραμιδωτή-ιεραρχική οργάνωση και την στρατηγική κατάληψης της εξουσίας από την αριστερά. Ο μύθος της «κινηματικής» ενότητας, η φαντασιακή θέσμιση ενός κινήματος του “όλοι μαζί” αποτελεί μια δοκιμασμένη ιστορικά συνταγή για την αποτυχία και την ήττα του αναρχικού κινήματος. Η αριστερά ποτέ δεν έπαψε να αντιμετωπίζει ως ευκαιριακές θεματικές τον ιμπεριαλισμό, το νεοναζισμό, την φτωχοποίηση, το μεταναστευτικό κ.α. προκειμένου να προπαγανδίζει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό την πολιτική της θέση και στρατηγική, παρουσιάζοντας το κρατικίστικο μοντέλο της ως μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης των κοινωνικών και πολιτικών αδιεξόδων που επιβάλλει η αστική κυριαρχία πάνω στις ζωές των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων. Παράλληλα εργαλειοποιεί την φαντασιακή έννοια ενός “ενωμένου κινήματος” καθώς την εξυπηρετεί στο να αναδεικνύεται πολιτικά, να ψαρεύει νέα μέλη και να εκταμιεύει στην επόμενη κάλπη, την συμμετοχή της στο “κίνημα”. Σε όλη αυτή την διαδικασία η συμπόρευση με την αριστερά κάθε άλλο παρά αναδεικνύει την αυτοοργάνωση, την οριζοντιότητα, την πάλη ενάντια στην ανάθεση και τον κρατισμό, και κατ’ επέκταση κάθε ελευθεριακή επαναστατική προοπτική για την κοινωνική απελευθέρωση. Όπως έχει ήδη αποδειχτεί πρόσφατα, παρά τις σχετικές εκτιμήσεις, η αριστερή κυβέρνηση δεν έδωσε καμιά “ανάσα” και ο αναρχισμός δεν επιβιώνει καθόλου “καλύτερα” ή πιο “ευνοϊκά”, όπως είχε έντονα καλλιεργηθεί προεκλογικά ως ψευδαίσθηση για να αιτιολογήσει την «υποστήριξη» στην επερχόμενη εκλογική νίκη των συριζαίων “συναγωνιστών”.

“Αν η έννοια της Αναρχίας έχει μέχρι τώρα ερμηνευθεί ως ένα στάδιο υπέρτατης αναταραχής, αυτό γίνεται επειδή οι άνθρωποι έχουν διδαχτεί πως τα ζητήματά τους είναι ρυθμιζόμενα (στμ. από το Κράτος), ότι κυβερνώνται σωστά και πως η εξουσία είναι αναγκαία.” ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ-Του Γιόχαν Μοστ και της Έμμα Γκόλντμαν

Ο αναρχισμός δεν αποτελεί ιστορική συνέχεια αριστερών εθνικοαπελευθερωτικών μετώπων ούτε μαρξιστικών – λενινιστικών αναλύσεων. Αν δεν θέλουμε να αναστοχαζόμαστε τους αγώνες των νεκρών αναρχικών που σφάχτηκαν από το μπολσεβικισμό και αφιέρωσαν τις ζωές τους στην οικοδόμηση της ελευθεριακής επαναστατικής προοπτικής για το πέρασμα στην ατομική, ταξική και κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά της κυριαρχίας και της πατριαρχίας, για μια άλλη κοινωνία με ελευθεριακές αξίες, οφείλουμε να ξαναπιάσουμε το ιστορικό νήμα του αναρχισμού και όχι να συνεχίζουμε αταβιστικά πλάι στους εχθρούς της ελευθερίας, σαν ουρές που σέρνονται πίσω από τον εθνοπατριωτισμό και κρατισμό της αριστεράς.

Κίνημα χωρίς μνήμη, είναι κίνημα χωρίς προοπτική.

image 10400783_1172019116159956_6639923401796788530_n.jpg 0.01 Mb

Από την Κούβα ξεκινήσαμε αυτήν την 5η Μάη του 2018 μια νέα φάση στη διαδικασία της αυτοχειραφέτησης, με το άνοιγμα από μια ομάδα Κουβανών του ΑΒΡΑ, δηλαδή του Κοινωνικού Κέντρου και Ελευθεριακής Βιβλιοθήκης. Αυτή η προσπάθεια του Alfredo López Libertarian Workshop (Ελευθεριακό Εργαστήριο Alfredo López), που είναι μια αναρχική, αντιαυταρχική και αντικαπιταλιστική πρωτοβουλία που ξεκίνησε το 2012 και αποτελεί μέρος της Αναρχικής Ομοσπονδίας Καραϊβικής και της Κεντρικής Αμερικής) με την αποτελεσματική και ζωτική συμμετοχή συνεργαζόμενων φορέων όπως το Cuban Critical Observatory, το Guardabosques, καθώς και μερικούς μεμονωμένους συντρόφους, επιδιώκει να οικοδομήσει έναν αυτόνομο και βιώσιμο χώρο στη σημερινή Κούβα.

Κούβα: Έναρξη λειτουργίας του Αναρχικού Κοινωνικού Κέντρου-Βιβλιοθήκης

Από την Κούβα ξεκινήσαμε αυτήν την 5η Μάη του 2018 μια νέα φάση στη διαδικασία της αυτοχειραφέτησης, με το άνοιγμα από μια ομάδα Κουβανών του ΑΒΡΑ, δηλαδή του Κοινωνικού Κέντρου και Ελευθεριακής Βιβλιοθήκης. Αυτή η προσπάθεια του Alfredo López Libertarian Workshop (Ελευθεριακό Εργαστήριο Alfredo López), που είναι μια αναρχική, αντιαυταρχική και αντικαπιταλιστική πρωτοβουλία που ξεκίνησε το 2012 και αποτελεί μέρος της Αναρχικής Ομοσπονδίας Καραϊβικής και της Κεντρικής Αμερικής) με την αποτελεσματική και ζωτική συμμετοχή συνεργαζόμενων φορέων όπως το Cuban Critical Observatory, το Guardabosques, καθώς και μερικούς μεμονωμένους συντρόφους, επιδιώκει να οικοδομήσει έναν αυτόνομο και βιώσιμο χώρο στη σημερινή Κούβα.

Ένας χώρος για την προώθηση εμπειριών και πρακτικών ανεξάρτητων από οποιαδήποτε ξένη ή εθνική κυβέρνηση ή ιδρύματα που τις εκπροσωπούν, θα βασίζεται στις ικανότητες των εμπλεκομένων. Η ΑΒΡΑ φιλοδοξεί σε μια πρακτική που προδιαγράφει το είδος της κοινωνίας που ονειρευόμαστε και μια αρμονική σχέση με το περιβάλλον, μεταφράζοντάς την σε μια ελάχιστη κατανάλωση και το μέγιστο των δικών μας μη ρυπογόνων λύσεων.

Αυτή η νέα προσπάθεια είναι ουσιαστικά αντικαπιταλιστική, καθώς ο καπιταλισμός προωθεί ένα είδος σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων με βάση τον χρηστικό χαρακτήρα, την υπεροχή, τον ανταγωνισμό και το κέρδος - οτιδήποτε δεν ευνοεί την κοινωνικότητα στην οποία επιδιώκουμε. Ο τρόπος αυτός είναι βιώσιμος για τα κράτη, τις εταιρείες και τα τραστ που κυριαρχούν και ελέγχουν τον κόσμο και τη χώρα μας. Ως εκ τούτου, το Κοινωνικό Κέντρο βασίζεται στον αντίποδα όλου αυτού.

Αντίθετα, η χειραφέτηση δεν είναι δυνατή χωρίς να βασίζεται σε κοινότητες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ΑΒΡΑ υπάρχει δίπλα και μέσα τους, όχι ξένη από κάθε είδους καταπίεση που υφίστανται, ούτε τις νίκες που κερδίζουν με τους αγώνες τους. Με τον ίδιο τρόπο, θα συμμετάσχουμε σε μια δυναμική αντίσταση και τη δημιουργία άλλων παρεμφερών ομάδων, στις οποίες μπορούμε να προσφέρουμε μια θέση στο Κέντρο και το έργο μας. Το ABRA επιδιώκει να προσφέρει έναν χώρο για όλες αυτές τις κοινωνικότητες, τα άτομα και τις ομάδες συγγένειας που δεν περιορίζονται στο στενό πλαίσιο σύγκρουσης κυβέρνησης-αντιπολίτευσης, αλλά τοποθετούνται σε μια αυτοκατευθυνόμενη προσέγγιση στα διάφορα ζητήματα της καθημερινής ζωής και της δημιουργικότητας σε όλες τις σφαίρες της πραγματικότητας .

Αντιτιθόμαστε ενεργά σε όλες τις διακρίσεις που βασίζονται στη φυλή, την εθνοτική καταγωγή, το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου, την επικράτεια, το μορφωτικό επίπεδο, την οικονομική κατάσταση ή οποιαδήποτε άλλη κατηγορία που χρησιμοποιείται κατά της προσωπικής αξιοπρέπειας. Παρομοίως, αναγνωρίζουμε την πολυφωνία της σκέψης (πολιτική, ιδεολογική, ηθική κλπ.), χωρίς να αποκλείουμε την άσκηση της δικής μας.

Το ABRA προσφέρεται ως χώρος αδελφοποίησης σε μια μηχανοποιημένη και μια υπό παρακολούθηση πόλη, προσφέροντας χώρο για τοπική, εθνική και διεθνή αντιπληροφόρηση, σχήματα αυτομόρφωσης, εκδηλώσεις και συναντήσεις, επιδιώκοντας να ενθαρρύνει την αντικουλτούρα και να προωθήσει την αυτόνομη δραστηριότητα που υπάρχει στην Αβάνα και την Κούβα.

Το Κοινωνικό Κέντρο έχει σχεδιαστεί ως χώρος οριζόντιας κοινωνικής επικοινωνίας για να δώσει φωνή σε αυτές τις εθνικές και διεθνείς εμπειρίες που δεν ενδιαφέρουν τις ηγεμονικές υπηρεσίες, αλλά που αποδίδουν φόρο τιμής σε μια χειραφετική και αντιαυταρχική προοπτική που ενδιαφέρει όλους εμάς που αγωνιζόμαστε εδώ στην Κούβα.

Εδώ τα μέσα και οι σκοποί δεν βρίσκονται σε αντίθεση: επιδιώκουμε τον οριζόντιο χαρακτήρα, την ελευθερία του ατόμου και την αποτελεσματική συμμετοχή μέσα από την άμεση συμμετοχή.

Σημείωση: Το ABRA μεταφράζεται ως "ανοιχτό" (ρήμα).

Πηγή: https://itsgoingdown.org/inauguration-of-anarchist-soci...cuba/

Μετάφραση: ελευθεριακή κοινότητα. Διορθώσεις: “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”.

image 2.jpg 0.06 Mb image 3.jpg 0.16 Mb

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Anarchist movement

Tue 22 May, 05:19

browse text browse image

Cuadro 1 imagePara una teoría de la estrategia May 21 00:22 by Coordinadora Anarquista Brasilera (CAB) 0 comments

download.jpg imageΝα Ξανασκεφτούμε... May 19 20:00 by Χρήστος Καραγιαννάκης 0 comments

0000.jpg imageDemocracy, Radical Democracy, and Anarchism—A Discussion May 13 14:41 by Wayne Price 0 comments

bare1525625868647.jpg imageΟ μύθος της “κινημ&#... May 07 18:31 by Vectrum 0 comments

1.jpg imageΑναρχικό Κοινωνι... May 07 18:25 by ΑΒΡΑ 0 comments

banner_acto_mayo_post_2018.png imageActo por un 1ero de Mayo Libertario. Abril 27 de 2018 Apr 26 05:17 by Via Libre 0 comments

anarchist_3508.jpg imageEl Desplome del “Informalismo” y el Fin de la Epidemia de Rabia en México. Apr 24 05:00 by Algunxs Libertarixs Organizadxs. 2 comments

aa.jpg imageΑπο-αποικιοκρατι... Apr 20 20:50 by Left Forum 2011 0 comments

encuentro_crata._bakunin.jpg imageEncuentros Ácratas. Ciclo: Mijaíl Bakunin. 1era Sesión. Abril 19 de 2018 Apr 18 04:36 by Grupo Libertario Vía Libre 0 comments

textInterview With NZ Anarchist Apr 12 09:20 by Alex Pirie 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_bakunin.jpg imageΟι θεμελιώδεις α`... Mar 30 19:39 by Larry Gambone 0 comments

textWill the revolution be anarchist/libertarian-communist/socialist? Mar 27 16:29 by Ilan S 0 comments

ssss.jpg imageΤι είναι ο Αναρχι ... Mar 25 12:54 by Wayne Price 0 comments

eduardo_colombo.jpg imageΚαλό ταξίδι Eduardo Colombo! Mar 15 19:02 by Tomás Ibáñez 0 comments

iru.jpeg imageEl anarquismo mágico Mar 14 00:04 by Iru Moner 0 comments

12036837_10207892763181262_1760571797521532023_n.jpg imageElecciones, "Castrochavismo, "paz" y movimiento popular. Mar 09 09:41 by SubVersión 0 comments

repealbanner.jpg imageWSM International Women’s Day Message - 2018 Mar 08 19:13 by WSM women 0 comments

28168571_1385354578236457_5533587909101043784_n.jpg image1300 τίτλοι και συνεχ... Feb 26 09:58 by Μανιφέστο 0 comments

anarchy_rojava_stim.jpg imageConfederalism, Democratic Confederalism and Rojava Feb 21 06:06 by Zaher Baher 0 comments

logocabtodas.jpg imageΓια μια Θεωρία τη ... Jan 31 21:12 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

textThe Yoke of Washington and Wall Street Jan 21 10:08 by David Van Deusen 0 comments

Donato Romito (1954-2018) imageCiao Donato ! Jan 18 09:16 by FdCA 0 comments

Donato Romito (1954-2018) imageA propos du départ prématuré de notre compagnon et ami Donato Romito Jan 17 20:52 by Anarkismo 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_donato_romito.jpg imageDonato Romito (1954-2018) Jan 17 16:29 by anarkismo.net 0 comments

Donato Romito (1954-2018), pintando un cartel durante el encuentro anarquista de St. Imier, Suiza, Agosto 2012 imageSobre la prematura partida de nuestro compañero y amigo Donato Romito Jan 17 03:15 by Anarkismo 0 comments

Donato Romito (1954-2018), painting a banner during the St. Imier, Switzerland, anarchist conference, August 2012 imageOn the untimely departure of our comrade and friend Donato Romito Jan 17 00:06 by Anarkismo 0 comments

videoanarchism OR marxism Jan 16 01:52 by Kevin Doyle 0 comments

Donato Romito (1954-2018) imageCiao, Donato! Jan 14 09:15 by FdCA 1 comments

encuentroanarquistadelmediterraneocretagreciaanarquismoacracia.jpg image[Iberia] Por un anarquismo a la altura de las exigencias de nuestro siglo Jan 13 03:54 by BlackSpartak 0 comments

af0e5d30ecaaecdaf8b1b3fd7ee8b99esocialistpartyusapolitics.jpg imageUna propuesta para el debate sobre la transformación social y el anarquismo Jan 09 05:37 by José Luis Carretero Miramar 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]