user preferences

elsewhere / anarchist movement / opinion / analysis Wednesday February 21, 2018 06:06 byZaher Baher


This article explains the definition of Confederalism by Murray Bookchin and the concept of the Democratic Confederalism by Abdulla Ocalan . The article tries to show the similarities and differences between both concepts and both views . In addition it followed by brief review of what has been achieved in Rojava.


Confederalism, Democratic Confederalism and Rojava
By Zaher Baher
Feb 2018
Many religions and ideologies from left to the right have tried to tackle class issues and other societal problems, but none of them has been able to resolve these problems, rather most of them have made the situation even worse.
Whilst these problems have remained unresolved, groups, political parties and individuals have continued to come up with different theories and different ideas for how to tackle them. Confederalism or Democratic Confederalism is one of them.
The idea of federation and confederation dates back several centuries. Pierre-Joseph Proudhon (1809-1865) wrote a lot about federation and confederation with regards to Canada, Switzerland and Europe. However, when he observed the debates about European Confederation he noticed that his own understanding and analysis of confederation was completely different from what was actually going on at the time. His comment on this was as follows: "By this they seem to understand nothing but an alliance of all the states which presently exist in Europe, great and small, presided over by a permanent congress. It is taken for granted that each state will retain the form of government that suits it best. Now, since each state will have votes in the congress in proportion to its population and territory, the small states in this so-called confederation will soon be incorporated into the large ones ...” Proudhon’s analysis of the situation was right at the time and still right: “The right of free union and equally free secession comes first and foremost among all political rights; without it, confederation would be nothing but centralisation in disguise”1. In fact the EU, which is a union of States, has developed the most bureaucratic apparatuses and has become a very undemocratic confederation.
In addition to Proudhon, others like Mikhail Bakunin and Peter Kropotkin, have written about confederalism, but none of them has written as much as Murray Bookchin (1921-2006). In fact, Bookchin not only wrote about it, but he also connected confederalism to the issues of social ecology and decentralisation, and considered the building of Libertarian Municipalism as the foundation for confederalism. Bookchin was not just a theorist, he was passionate about his ideas and as a very active, dedicated organiser tried to put his theory into practice during the 1980s, as described here “In Burlington, Vermont, Bookchin attempted to put these ideas [Libertarian Municipalism] into practice by working with the Northern Vermont Greens, the Vermont Council for Democracy, and the Burlington Greens, retiring from politics in 1990. His ideas are summarized succinctly in Remaking Society (1989) and The Murray Bookchin Reader (1997). 2
For Bookchin, building libertarian municipalism is the foundation of confederalism, an alternative to the nation-state, and the way to reach a classless and liberated society. While Bookchin placed libertarian municipalism within the framework of anarchism for much of his life “…..in the late 1990s he broke with anarchism and in his final essay, The Communalist Project (2003), identified libertarian municipalism as the main component of communalism. Communalists believe that libertarian municipalism is both the means to achieve a rational society and the structure of that society”. 2
Janet Biehl, Bookchin’s long-term partner, in her book Ecology or Catastrophe, describes the importance of municipalities and confederalism to Bookchin “ In Bookchin’s eyes , the democratized municipality, and the municipal confederation as an alternative to the nation-state, was the last, best redoubt for socialism. He presented these ideas and arguments, which he called libertarian municipalism, in their fullest form in The Rise of Urbanization and the Decline of Citizenship, published in 1986”.3
In the rest of this article I try to define Confederalism from Bookchin’s viewpoint, and the understanding of Democratic Confederalism by Abdullah Ocalan. This is followed by a brief review of what has been achieved in Rojava.
Although Bookchin had an idea and plan for putting his theory into practice, he knew very well that it would be impossible, or just a dream, to build Libertarian Muncipalism and confederalism among huge existing cities, given the current mentality, education and culture of their peoples and the centralist nature of society. He realised that building Libertarian Municipalism requires a different type of education and organisation, and thought of centralization as one of the main barriers. His thinking has been described as follows: “Bookchin became an advocate of face-to-face or assembly democracy in the 1950s, inspired by writings on the ancient Athenian polis by H. D. F. Kitto and Alfred Eckhard Zimmern. For the concept of confederation, he was influenced by the nineteenth century anarchist thinkers. Bookchin tied libertarian municipalism to a utopian vision for decentralizing cities into small, human-scaled eco-communities, and to a concept of urban revolution”.2
However, Janet Biehl believes differently. She thinks there were other factors that influenced Bookchin. “What really inspired Murray to think about confederation was not Proudhon/Bakunin, etc., but the story of the CNT (Confederation Nacional del Trabajo) in Spain. His book, ‘The Spanish Anarchists’ focuses on the CNT’s structure as a confederation. He was trying to demonstrate that, contrary to the accusation of Marxists, anarchists really could organise themselves, and confederation was the bottom-up structure they chose” (personal communication, 9th December 2017).
Although Bookchin believed in decentralisation and an ecofriendly society, he could not believe that this could be achieved without confederalism - a network through which municipalities could unite and cooperate to share resources between themselves on the basis of their citizens and communities’ needs. However, at the same time he believed each municipality must have autonomy over policy making. His definition of confederalism is “It is above all a network of administrative councils whose members or delegates are elected from popular face-to-face democratic assemblies, in the various villages, towns, and even neighborhoods of large cities. The members of these confederal councils are strictly mandated, recallable, and responsible to the assemblies that choose them for the purpose of coordinating and administering the policies formulated by the assemblies themselves”.4
The road towards confederalism requires the building of Libertarian Municipalism for which working on the primary pillars like decentralization, social ecology, interdependence and feminism are very important tasks. Each of these pillars is connected to the other, such that none of them is workable without the others. Bookchin clarified this very well when he said “To argue that the remaking of society and our relationship with the natural world can be achieved only by decentralization or localism or self-sustainability leaves us with an incomplete collection of solutions”.4 Bookchin also insists that decentralisation and self-sufficiency are not necessarily democratic so will be unable to resolve society’s problems and be successful, he therefore continues to say “It is a troubling fact that neither decentralization nor self-sufficiency in itself is necessarily democratic. Plato’s ideal city in the Republic was indeed designed to be self-sufficient, but its self-sufficiency was meant to maintain a warrior as well as a philosophical elite. Indeed, its capacity to preserve its self-sufficiency depended upon its ability, like Sparta, to resist the seemingly “corruptive” influence of outside cultures (a characteristic, I may say, that still appears in many closed societies in the East). Similarly, decentralization in itself provides no assurance that we will have an ecological society. A decentralized society can easily co-exist with extremely rigid hierarchies. A striking example is European and Oriental feudalism, a social order in which princely, ducal, and baronial hierarchies were based on highly decentralized communities. With all due respect to Fritz Schumacher, small is not necessarily beautiful……..If we extol such communities because of the extent to which they were decentralized, self-sufficient, or small, or employed “appropriate technologies,” we would be obliged to ignore the extent to which they were also culturally stagnant and easily dominated by exogenous elites”.4
Bookchin was not just talking about confederalism in a political way as an alternative to the nation-state. He thought that while the state has its own institutions and politics, and maintains a capitalist economy through its institutions, forces and spies with other administration (Churches, Banks, other Financial Institutions, Media and Courts), its economy can be imposed on and dominate the society. He thought confederalism, through its libertarian municipalities, should create its own institutions, design its own policies and education, build up its own economy, and empower its own individual citizens. So Bookchin stressed that “Confederalism as a principle of social organization reaches its fullest development when the economy itself is confederalized by placing local farms, factories, and other needed enterprises in local municipal hands that is, when a community, however large or small, begins to manage its own economic resources in an interlinked network with other communities”.4
Janet Biehl has tried to clarify and explain Boockchin’s ideas about the above concept in plain and simple language in her book, ‘The politics of Social Economy, Libertarian Municipalism’. In Chapter 11 she explains the meaning of the Bookchin quote above “A confederation is a network in which several political entities combine to form a larger whole. Although a larger entity is formed in the process of confederating, the smaller entities do not dissolve themselves into it and disappear. Rather they retain their freedom and identity and their sovereignty even as they confederate”.5
It is essential that people are economically equal according to their needs otherwise, they will remain in conflict politically. Obviously economic equality cannot happen unless people themselves control their economy. This means the economy should not in any way be in private hands, or in the hands of the State, either in what is called the public sector, or in public-private partnerships. In her book on Libertarian Municipalism mentioned above, Janet Biehl explains in Chapter 12, ‘A Municipalized Economy that the type of economy the community needs is very different from any other type of economy that class-based societies have seen before. She says “Libertarian municipalism advances a form of public ownership that is truly public. The political economy it proposes is one that is neither privately owned, nor broken up into small collectives, nor nationalized. Rather, it is one that is municipalized - placed under community "ownership" and control.”
“This municipalization of the economy means the “ownership" and management of the economy by the citizens of the community. Property - including both land and factories - would no longer be privately owned but would be put under the overall control of citizens in their assemblies. The citizens would become the collective "owners" of their community's economic resources and would formulate and approve economic policy for the community …………In a rational anarchist society, economic inequality would be eliminated by turning wealth, private property, and the means of production over to the municipality. Through the municipalization of the economy, the riches of the possessing classes would be expropriated by ordinary people and placed in the hands of the community, to be used for the benefit of all".5
The concept of Democratic Confederalism `
Abdullah Ocalan, the leader of Kurdistan Workers’ Party (PKK) both before and during his current imprisonment has thought about and analysed the PKK movement and the collapse of the Soviet Union and the Eastern European Blocks. He has also linked the experience and ideology of all the Communist parties in the world with one another, especially in the Middle Eastern Region, and observed that their achievements in real life are not what they claim. However, the trigger point for Ocalan was familiarising himself with Bookchin’s ideas while in prison. Through his lawyer, Ocalan wrote to Bookchin a few times with a view to adapt his ideas to the context of the PKK, but Bookchin was near the end of his life.
At the beginning of this century, Ocalan realised that Bookchin’s proposed citizens’ assemblies and confederalism were the right solution for all the nations and ethnic minorities who are living in the countries of the region. He therefore rejected the idea of the nation-state. In fact he now believes the nation-state is the root of the problem rather than the solution and that it brought and still brings disaster to the people. He wrote “If the nation-state is the backbone of the capitalist modernity it certainly is the cage of the natural society …….. The nation-state domesticates the society in the name of capitalism and alienates the community from its natural foundations”.6
He thinks that not only do nations have no future under the nation-state, but even individuals - the citizens - have no future, except for fitting themselves into a kind of modern society “The citizenship of modernity defines nothing but the transition made from private slavery to state slavery “.6
Ocalan knew the root of the problem in many societies, like the Kurdish society, especially in the region he came from. For him it is not enough just to reject the nation-state, he believes people also need to concentrate on another major problem that has existed in society for a long time, women’s issues. He read a lot about ancient society, from the time of the first civilisation over 10,000 years ago and the role of women through this period. He realised that all issues from the nation-state, through exploitation and slavery to women issues and gender equality are strongly connected and so cannot be resolved separately. Indeed, he thought exploitation started with the slavery and repression of women “Without woman’s slavery none of the other types of slavery can exist let alone develop..….without the repression of the women the repression of the entire society is not conceivable”. 6

Ocalan is deeply concerned about women’s issues and he thought even women is nation but a colonised nation. Testament to his genuine belief in what he wrote, is his insistence that the involvement of women is the first and essential step in the struggle to resolve their own issues as well as the entire problems of society. He was working on these ideas when he was in the mountains and he managed to involve many women in guerrilla fighting, even some non-Kurdish women. However, over time he became more aware of the role of women, not just in fighting the state with weapons, but in fighting the state in different ways and in building a new society based on Democratic Confederalism “The democratic confederalism of Kurdistan is not a State system," he wrote "It is the democratic system of a people without a State."6
Why was Ocalan so insistent on Democratic Confederalism? What is Ocalan’s definition of this concept?
Ocalan shortened the definition of Democratic Confederalism to just few words “democratic, ecological, gender-liberated society……or democracy without State”.7 He thought that capitalism has been built on three pillars: capitalist modernity, the nation-state, and industrialism, and he believed that people can replace these with “democratic modernity, democratic nation, communal economy and ecological industry”7 respectively.
The idea of democratic confederalism for Ocalan is people organising to manage themselves. He sees it as a grassroots task, enacted by collective decisions made by the people themselves about their own issues through direct democracy, which rejects control by the state or any dominant administration. He wrote “Democratic confederalism is the contrasting paradigm of the oppressed people. Democratic confederalism is a non-state social paradigm. It is not controlled by a state. At the same time, democratic confederalism is the cultural organizational blueprint of a democratic nation. Democratic confederalism is based on grass-roots participation. Its decision-making processes lie with the communities.”.6 He goes on to say “[Democratic Confederalism]…can be called a non-state political administration or a democracy without a state. Democratic decision-making processes must not be confused with the processes known from public administration. States only administrate [sic] while democracies govern. States are founded on power; democracies are based on collective consensus”. 6
Examining the definition and views of Bookchin about confederalism and of Ocalan about democratic confederalism, can we see similarities and differences between the two concepts and views? I personally see that both the concepts as well as Bookchin’s and Ocalan’s views on these concepts share many similarities. They may have chosen different conceptual labels, but the meaning of them and the aims are the same.
Minor differences are that Ocalan replaced the concept of confederalism with democratic confederalism and instead of using the concept of Libertarian Municipalism uses a different form of administration that has been put into practice in Rojava. As far as I know, Ocalan saw his theory as a solution to the conflicts and problems between the nations and ethnic minorities especially in the region he came from. However, Bookchin went further in that he believed that confederalism is the solution for all human beings and the way to end capitalist domination in every way. So for Bookchin confederalism is the solution to the problems that people are facing world-wide and not just in one region or some countries.
There is another difference. Ocalan in his analysis of the history of human civilization, exploitation and slavery believes that slavery started from the enslavement of women and hierarchy started from the domination of men over women, although elsewhere he agreed with Bookchin “I have repeatedly pointed out that the patriarchal society mostly consisted of the shaman, the elderly experienced sheikh, and the military commander. It may be wise to look for prototype of a new society within such development with “a new society” we mean a situation where hierarchy emerges inside the clan. The immanent division is finalised when hierarchy gives rise to permanent class-formation and a state-like organisation”.8 The issue of hierarchy is the soul of Ocalan’s theory, as libertarian municipalism was for Bookchin, although both of them see hierarchy as the foundation of the class society. It is quite clear that Bookchin has looked at hierarchy and hierarchical society in greater depth than Ocalan, and at how domination existed before class society through the heads of tribes, heads of families, elders, and the domination of men over women. Janet Biehl wrote in the Bookchin Reader: “According to Marx “primitive egalitarianism“was destroyed by the rise of social classes, in which those who own wealth and property exploit the labor of those who do not. But from his observations of contemporary history, Bookchin realised that class analysis in itself does not explain the entirety of social oppression. The elimination of class society could leave intact relation of subordination and domination……….Bookchin emphasised that it would be necessary to eliminate not only social class but social hierarchies as well........ Hierarchy and domination, in Bookchin’s view, historically provided the substrate of oppression out of which class relations were formed”.9
However, Janet Biehl believes that Ocalan’s theory is almost the same as Bookchin’s and that Ocalan put Bookchin’s theory into practice. As she said on one occasion: “The way I think of it, Bookchin gave birth to the baby, and Abdullah Ocalan raised it to a child.” 10 She continued, noting that “Ocalan altered some of Bookchin’s original model. Bookchin was an anarchist, and as such he was opposed to all hierarchies, of race, of sex, of gender, of domination by state, of interpersonal relations. Mr Ocalan emphasised gender hierarchy and the importance of the liberation of women. [That is] one of the biggest theoretical changes I can see.” 10
In addition to these similarities and differences, in my opinion there is another main difference between Bookchin and Ocalan. Bookchin sees building libertarian municipalities as the foundation of confederalism. This building relies purely and completely on the education, organisation and participation of the people. Ocalan believes that participation is the people’s own job and should be done through mass meetings/assemblies to discuss and debate existing and related issues, and that decisions should be made collectively. The main tool that can be used for this purpose is direct democracy and direct action.
For Ocalan, although the aim is the same, as I have shown above, the way of to get to the destination, to a certain extent, or at least as far as we can see in Rojava and Bakur, is different. Until this moment Ocalan is the leader of PKK and he is the spiritual leader of the Kurds in Bakur and Rojava, as well as of many people in Basur and Rojhalat [Iraqi and Iranian Kurdistan respectively]. It is true that Ocalan contacted his party and his people when he had the chance from his prison cell. He tried hard to convince them to transform the PKK into a social movement. As a result, there was a lot of discussion in 2012 and after about the idea of rejecting the nation-state, committing to a ceasefire and discussing anarchism. However the PKK did not transform into what many of us, probably Ocalan included, suggested and wanted.
Once all the contact between Ocalan and the outside was cut off in April 2015 and a new situation emerged when Erdogan announced a very brutal war against all Kurdish people, not just the PKK, the PKK became more militarised. So for the PKK it became more important to concentrate on fighting than to continue the discussion that commenced in 2012. In Rojava more or less the same thing happened. However, there, instead of having to fight the Assad Regime, it was forced to fight against Isis in defence of Kobane and other places*. There is no doubt that during a war in any country the mass movement will be weaker and the military will be stronger. So too in Kurdistan, Bakur and Rojava, the PKK and the Democratic Union Party (PYD) became more powerful at the expense of the mass movement.
From this I can conclude that in Bakur and Rojava a couple of high-disciplinary and authoritarian political parties, PKK and PYD, are behind building democratic confederalism in both Kurdistan, Bakur and Rojava. It is these parties that are the ones making major decisions, planning and designing the policies, and also setting up diplomatic relationships with other countries and other political parties. It is they who negotiate with their enemies or the states, and make war or peace. Of course, these are very big issues and extremely important as they shape the future destination of the society. However, unfortunately it is the political parties which are making these decisions and not the people in their own assemblies and mass meetings, or through direct action.
For Bookchin building Libertarian Muncipalities and confederalism is the task of people, or “Citizens” as he called them, but for Ocalan and PKK, at least at the moment, it is the task of political parties.
Finally we can ask ourselves a question: is what exists in Rojava democratic confederalism?
This is a difficult question especially for me to answer while I am confined to reading about Rojava, following the news on Rojava TV , Radio, websites and social media, especially Facebook. I believe that to answer this question properly and to understand all sides of this issue in relation to the future of Rojava, I may need to go there to do some essential research. This needs to include visiting cities, towns and villages, speaking to and interviewing people at every level and section of society. Visiting the Communes and participating in their meetings, following their decisions, seeing the Cooperatives, analysing the balance of power between the Movement for a Democratic Society (Tev-Dem) and the PYD as well as between them and the Democratic Self-Administration (DSA) and many more work for me to do.
We have all noticed that there has been a lot written about democratic confederalism in Rojava. The vast majority of these writings are positive and supportive and agree that democratic confedralism has been built or at least is on its way to being built there.
I believe the main problem with those articles or essays were isolated the major things, events and the role, from the influence and the power of PYD. The comrades who wrote these articles did not think or did not want to mention that building confederalism and democratic confederalism should be the task of anarchists. It is the anarchists, not political parties, who should participate and involve themselves through the mass movement in this process of building confederalism and democratic confederalism, because some issues that come up can be resolved completely through the libertarian muncipalism that is the foundation of the libertarian society. Bookchin wrote “before the class society there was “However we should not see democratic confederalism (or communalism) as separate from anarchism because they very much follow the tradition of classical anarchism.” 4
In the case of Rojava many questions remain to be asked and many outstanding issues queried, such as: Is everybody free to be involved in politics and take part in the meetings to make the decisions? Are the issues I raised in the previous page discussed and the decisions about them taken collectively through the mass meetings and by direct action? Are the existing Cooperatives really owned by the communes, the Democratic Self Administration (DSA), or a kind of mixture of private-public ownership; also can everybody be a member regardless of who they are, and finally how are the products distributed? Are the Communes and the Houses of the People really non-hierarchical groups or organisations? Why are the chair and co-chairs in position for such a long time? Is the head of the DSA, and those at the highest levels of the Tev-Dem and the Communes elected through direct democracy or just nomination? How hard is democratic confederalism working towards an ecological society and what has been achieved so far? There are actually many other aspects of democratic confederalism that also need to be questioned.
Those of us so far who have written about democratic confederalism, in my opinion, have not answered many questions or have not been following this project properly. I know some of the comrades and friends who have written about it have not stayed in Rojava long enough to know about all sides of the society and investigate these issues. Additionally, those who have stayed long enough were comrades who were or are with the YPG/J.
Having saying all that, we should agree that when we write and analyse Rojava we should not isolate Rojava from the situation that surrounds it, we should see Rojava’s enemies inside and outside Syria and also the continuing war with Isis, the Assad Regime, Turkey, and the probability that Iraq, Iran and Turkey will come together to fight PKK and Rojava in the future. In addition we should acknowledge that there has been no effective or strong international solidarity from leftists, communists, socialists, trade unionists and anarchists, and the same movement has not emerged in neighbouring countries. Had the situation been different and some of the above conditions met, perhaps Rojava could answer my questions in more positive way and set a better example to follow.
*This article drafted before the State of Turkey’s brutal attack on Afrin which was expected by few of us.
Zaherbaher.com
References
Anarchist and Radical Texts/The Anarchist Sociology of Federalism
2 Libertarian municipalism – Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/Libertarian_municipalism

3 Biehl J. Ecology or Catastrophe, The life of Murray Bookchin, Oxford University Press 2015, P 227

4 The Meaning of Confederalism | The Anarchist Library https://theanarchistlibrary.org/library/murray-bookchin...m.pdf
5 The politics of Social Economy, Libertarian Municipalism. Biehl, J. P 110 and 118 https://drive.google.com/file/d/0B6YOyGNakE86b3RLY2RZN0...aring
6 http://www.freeocalan.org/wp-content/uploads/2012/09/Oc...m.pdf
7 Democratic Confederalism - ROAR Magazine
8 Capitalism and unmasked gods and naked kings: Manifesto for a Democratic Civilization, Volume ll (page 110). Published New Compass Press, Porsgrun, Norway and International Initiatives edition, Cologne, Germany 2017
9 The Murray Bookchin Reader. Edited by Janet Biehl (page 75) https://archive.org/details/themurraybookchinreader
10 Golphy O. Rojava's democratic confederalism: the experiment of an American theory. 2016. https://www.reddit.com/r/syriancivilwar/comments/4fxpd5...ment/

Διεθνή / Αναρχικό κίνημα / Γνώμη / Ανάλυση Wednesday January 31, 2018 21:12 byCoordenação Anarquista Brasileira

Η τακτική πρέπει να εξαρτάται από την περιορισμένη χρονική στρατηγική, η οποία πρέπει να εξαρτάται από τη γενική στρατηγική, η οποία πρέπει να εξαρτάται από τους τελικούς στόχους.
Δεν συμβαίνει ότι «οι άξονες που δικαιολογούν τα μέσα», αλλά μάλλον ότι οι άξονες πρέπει να καθορίσουν τα μέσα (στρατηγικές, τακτικές κλπ.).
Αυτή είναι μια συνοχή που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε. Αυτό που κάνουμε σήμερα συμβάλλει στο σημείο όπου θα φτάσουμε αύριο.

Από την Coordenação Anarquista Brasileira (CAB - Αναρχικός Συντονισμός της Βραζιλίας)

Μετάφραση από τον Νικόλαο Νάπαλο

Δύναμη, κυριαρχία και κοινωνικές τάξεις

Οι σχέσεις εξουσίας διαπερνούν όλες τις κοινωνικές σχέσεις και εμπλέκουν τους κοινωνικούς παράγοντες στις πιο ποικίλες διαμάχες και τις προσπάθειες να επηρεάζουν τις καταστάσεις. Στις κοινωνίες που χωρίζονται σε κοινωνικές τάξεις υπάρχει μια συγκεκριμένη σχέση εξουσίας που μπορεί να εκδηλωθεί σε διαφορετικούς κοινωνικούς τομείς (οικονομικό, πολιτικό και ιδεολογικό): κυριαρχία, κυριαρχία.

Η κυριαρχία λαμβάνει χώρα όταν μια τάξη, ομάδα ή άτομο εκτελεί το σχέδιο άλλου ατόμου, ομάδας ή τάξης ενάντια στα συμφέροντά του, καταστρέφοντας έτσι τα ίδια και ενισχύοντας τα προνόμια του κυρίαρχου.

Οι κοινωνικές τάξεις σηματοδοτούν την ιστορία της ανθρωπότητας από την εμφάνιση των μεγάλων πολιτισμών μέχρι σήμερα, κατέχοντας έναν εξέχοντα και συγκεκριμένο ρόλο στον καπιταλισμό. Οι σχέσεις μεταξύ κοινωνικών τάξεων είναι σχέσεις κυριαρχίας.
Ο αναρχισμός, ως σοσιαλιστικό ρεύμα, αγωνίζεται για το τέλος της κυριαρχίας και, κατά συνέπεια, για το τέλος των κοινωνικών τάξεων, έχοντας ως στόχο την οικοδόμηση ενός ισοδύναμου (σοσιαλιστικού) και ελεύθερου (ελευθεριακού) συστήματος.
Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, είναι απαραίτητο για τους αναρχικούς γενικότερα, και ειδικότερα τους πολιτικούς μας οργανισμούς, να χτίσουν μια στρατηγική και πρόγραμμα που θα καθοδηγήσει τη γενική πορεία αυτής της μεταμόρφωσης.

Γενικό Στρατηγικό-Προγραμματικό Πλαίσιο

Ο παρακάτω πίνακας συστηματικοποιεί αυτό που καταλαβαίνουμε με τη στρατηγική και το πρόγραμμα μιας πολιτικής οργάνωσης.
Σημείωση: Τα στοιχεία στον πίνακα είναι: Γενική Στρατηγική, Στρατηγική 1 & 2 Περιορισμένης Διάρκειας, Τακτική 1-6, Ανάλυση Περιοχής, Ανάλυση Δομής και Ανώτατο Σκοπό
Στρατηγικά-Προγραμματικά Στοιχεία
Παρακάτω συζητάμε και εννοούμε τη στρατηγική και το πρόγραμμα, γενικά, ακολουθούμενη από την τοποθέτηση των άλλων στοιχείων στο πλαίσιο.

Στρατηγική και πρόγραμμα

Η στρατηγική περιλαμβάνει μια ανάγνωση της πραγματικότητας, τους στόχους που θέλετε να επιτύχετε και μια πορεία προς αυτήν. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από την επιστήμη των συγκρούσεων, σε τελική ανάλυση, τη μελέτη του πολέμου (σε όλα τα επίπεδα, μορφές και εντάσεις), συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικής σύγκρουσης ή της ταξικής πάλης.

Η ιδέα της στρατηγικής προκύπτει από τις σχέσεις των συγκρούσεων μεταξύ τάξεων, ομάδων ή ανθρώπων και από το γεγονός ότι οι πολιτικές διαμάχες περιλαμβάνουν ανταγωνιστικά συμφέροντα.

Πρέπει να διαμορφώσουμε μια γραμμή που ενοποιεί τη δραστηριότητά μας με έναν τρόπο που είναι ομοσπονδιακός, αλλά ποτέ δεν είναι κατακερματισμένος. Μπορούμε να υλοποιήσουμε μια συμπαγή και εσωτερικά συνεκτική δράση μέσω μιας πολιτικής πρακτικής που αναπτύσσει την οργάνωση και αυτό απλά σημαίνει μια γραμμή που χτίζει ή ανοικοδομεί τις κοινωνικές οργανώσεις που είναι απαραίτητες για τη βάση της λαϊκής εξουσίας. Σε αυτή την ενοποιητική γραμμή δίνουμε το όνομα και το εννοιολογικό βάρος του προγράμματος.

Το πρόγραμμα επισημοποιεί μια επιλεγμένη στρατηγική και ως εκ τούτου καθοδηγεί τις ενέργειες για ένα δεδομένο χρόνο και τόπο. Για να οικοδομήσουμε ένα πρόγραμμα, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε στρατηγική αξιολόγηση και σχεδιασμό. Πρέπει να παρουσιάσει στρατηγικές σκέψεις σχετικά με το πού είμαστε, πού θέλουμε να πάμε σε μια συγκεκριμένη στιγμή και πώς θα περπατήσουμε αυτό το μονοπάτι.

Ένα πρόγραμμα συγκεκριμενοποιεί τη γραμμή που εφαρμόζουμε σε μια περίοδο. Μπορεί να είναι για βραχύτερες ή μεγαλύτερες χρονικές περιόδους. Περιλαμβάνει μια σειρά σημείων, στόχων και στόχων που πρέπει να εφαρμοστούν βραχυπρόθεσμα ή όχι βραχυπρόθεσμα (μεταξύ οργανωτικών συνεδρίων, για παράδειγμα) και αντικατοπτρίζει τον κεντρικό στόχο της στρατηγικής (γενική ή συγκρατημένη σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή). Παρουσιάζει τα κατάλληλα εργαλεία για τη λαϊκή δραστηριότητα (οριζόντια και μαχητική): να ενοποιήσει τους αγώνες, να ενεργήσει μέσα από τα διαφορετικά μας μέτωπα, να δημιουργήσει μια ταυτότητα στην οποία τα διαφορετικά κοινωνικά θέματα βλέπουν και ενεργούν από την έννοια των καταπιεσμένων τάξεων.

Υπάρχει λοιπόν μια γενική πολιτική γραμμή που θα καθοδηγεί τις πρωτοβουλίες μας σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Μπορεί επίσης να συμβεί ότι οι στρατηγικοί στόχοι μιας περιόδου δεν ανταποκρίνονται πλήρως στην τρέχουσα ικανότητα των μαχητών μας (τόσο στην υποδομή όσο και στους ανθρώπους / το χρόνο να εργαστούν σε όλα τα απαραίτητα επίπεδα) ούτε με την δύναμη της παρέμβασής μας σε κοινωνικούς αγώνες. Ακόμα, πρέπει να μετατρέψουμε σε συγκεκριμένη πολιτική πρακτική αυτό που επιλέξαμε ως γενικούς στόχους για αυτό το στάδιο. Το πρόγραμμα θα είναι το μέσο που θα καταδείξει τις συγκεκριμένες ενέργειες που θα αναλάβουμε για να υλοποιήσουμε τη στρατηγική μας υπόθεση. Γι 'αυτό και μιλάμε για μια ατζέντα. Πρόκειται για ξεχωριστές πράξεις που πρέπει να λειτουργήσουν για να επιτύχουν μια ζωντανή δύναμη (επειδή σκοπεύουμε να την υλοποιήσουμε), ενόψει των σκληρών συνθηκών διαβίωσης, του κατακερματισμού, της απελπισίας που προκαλείται από τη δυστυχία, της απώλειας της ιδέας ενός συλλογικού μέλλοντος , τον κοινωνικό ιστό στα τσαγκάκια και την ιδεολογική εξέλιξη των παλαιών-δεξιών (ολιγαρχιών, οικονομικών ή / και εθνικών κεφαλαίων) καθώς και του νέου δεξιού (κλάσματα της άρχουσας τάξης, καλλιέργεια νέων πολιτικο-διοικητικών ελίτ, ).
Φυσικά, ο τελικός στόχος και η γενική οργανωτική στρατηγική μπορεί να εμφανιστούν στο πρόγραμμα. Σε αυτή την περίπτωση είναι ένα "μέγιστο πρόγραμμα", με ελάχιστες διακυμάνσεις. Παρ 'όλα αυτά, είναι σημαντικό το πρόγραμμα να παρουσιάζει στενότερο βραχυπρόθεσμο και μεσαίο επίπεδο

Δομή / Δομική ανάλυση

Είναι η αξιολόγηση αυτών των στοιχείων που μας επιτρέπει να κατανοήσουμε το σύστημα και τη δομή στην οποία εισάγουμε, λαμβάνοντας υπόψη την μακροπρόθεσμη συνειδητοποίηση. Αυτός ο τύπος ανάλυσης βασίζεται στην ιστορία και επιδιώκει να παρουσιάσει τα κύρια δομικά χαρακτηριστικά (τα οποία δεν διαφέρουν πολύ με την συγκυρία) του καπιταλιστικού συστήματος, του κράτους, της τρέχουσας ηγεμονικής κουλτούρας (πάντοτε με αυτήν την μακροπρόθεσμη συνειδητοποίηση) .

Η ανάλυση του Μαρξ για τον καπιταλισμό στο Κεφάλαιο, για παράδειγμα, είναι διαρθρωτική, όπως και η αναρχική θεωρία του κράτους (και αυτή η θεωρία της τύχης είναι ανεξάρτητη από το κυβερνών κόμμα). Η δομή είναι βαθύτερη και έχει στοιχεία μεγαλύτερης διάρκειας από τη συγκυρία. σε μια ανάλυση αυτού του τύπου, προσεγγίζουμε το σύστημα κυριαρχίας και την ταξική δομή του, ανεξάρτητα από το αν η εταιρεία Χ ή Υ έχει μεγαλύτερη οικονομική ισχύ ή εάν το κόμμα Α ή Β έχει εξουσία πάνω στον εκτελεστικό ή νομοθετικό τομέα της κυβέρνησης για παράδειγμα.

Ανάλυση συγκυρίας / συγκυρίας

Είναι η αξιολόγηση αυτών των στοιχείων που καθιστούν δυνατή την κατανόηση της στιγμής κατά την οποία βρίσκεται το σύστημα και η δομή της κοινωνίας, δηλαδή ποιος είναι ο χαρακτηρισμός της περιόδου στην οποία συναντάται η κοινωνία και τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της ; Αυτός ο τύπος ανάλυσης είναι πολύ πιο άμεσος από τη διαρθρωτική ανάλυση και λαμβάνει υπόψη αλλαγές όπως οι οικονομικές πολιτικές, τα πολιτικά κόμματα στην εξουσία, οι οικονομικοί καπιταλιστικοί μπλοκ, τα διεθνή και εθνικά σενάρια, οι πόλεμοι, οι συγκρούσεις, τα μεγάλα γεγονότα, τα λαϊκά κινήματα, έννοια, κ.λπ.

Ως αναρχικοί, πιστεύουμε ότι, ακόμη και με διαρθρωτικούς / συγκυριακούς περιορισμούς, η ανθρώπινη δράση είναι ικανή να τροποποιήσει / να μεταμορφώσει την κοινωνία. Επομένως, πρέπει να λάβουμε υπόψη στις αναλύσεις αυτές τις ανθρώπινες ενέργειες που συνέβαλαν στις κοινωνικές διαρθρώσεις. Δεδομένου ότι δεν είμαστε εντελώς καθοδηγημένοι από τη δομή / συγκυρία, πρέπει να σκεφτούμε πώς να τοποθετούμε τους εαυτούς μας και πώς να ενεργούμε σε σχέση με αυτούς. Η συγκυρία είναι η τρέχουσα στιγμή, αλλά είναι απαραίτητο να επιλέξουμε ένα κομμάτι της πραγματικότητας για να μπορέσουμε να το αλλάξουμε. Είναι, τουλάχιστον, τρεις ταυτόχρονες διαστάσεις. Ο ένας είναι ο χρόνος, δηλαδή η περίοδος που αναφέρουμε.

Μπορούμε να πούμε ότι η χρονική περίοδος που ορίζουμε είναι η ακόλουθη (πολύ βραχυπρόθεσμη = 2 χρόνια, βραχυπρόθεσμα = 4 έτη, μεσαία = 8 χρόνια και μεγάλη = 12 ή περισσότερα) ή ότι αναλύουμε τη συγκυρία του μήνα , ένα τέταρτο και ούτω καθεξής. Μπορούμε επίσης να πούμε ότι αναλύουμε τον προγραμματισμό ενός άλλου πράκτορα (δηλαδή ενός άλλου πολιτικού κόμματος ή ενός θεσμού του εχθρού), και εκεί χρησιμοποιούμε το χρονικό διαχωρισμό που ο ίδιος ο άλλος πράκτορας όριζε. Μια άλλη απαραίτητη διάσταση είναι η γεωγραφική διάσταση του εδάφους. Έτσι, μπορούμε να αναλύσουμε τη συγκυρία μιας περιοχής της μητρόπολης, καθώς μπορούμε να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το Rio Grande do Sul (μια επαρχία της Βραζιλίας), καθώς προσπαθούμε να κάνουμε μια παγκόσμια ανάλυση της πραγματικότητας του πολέμου ενάντια στο Ιράκ. Η ανάλυση απλώς δεν μπορεί να γίνει εκτός χρόνου και χώρου και ως εκ τούτου αυτές οι δύο διαστάσεις είναι θεμελιώδεις.

Απώτερος Στόχος

Ο απώτερος στόχος είναι άκαμπτος και καθιερώνει την κοινωνία που επιθυμεί κάποιος για το μέλλον. Στην περίπτωση του CAB, όπως επισημαίνεται στις αρχές μας, οι απώτεροι στόχοι είναι η κοινωνική επανάσταση και ο ελευθεριακός σοσιαλισμός. Στην περίπτωση ενός αναρχικού προγράμματος, θεωρούμε απαραίτητο να επισημάνουμε τα γενικά χαρακτηριστικά αυτού του συστήματος, δηλαδή αυτό που προτείνουμε για την αυτοδιαχείριση και τον φεντεραλισμό στις τρεις σφαίρες. Ο απώτερος στόχος εδραιώνεται με την κατάκτηση της κοινωνίας από τις δυνάμεις του λαού και με τη νίκη της λαϊκής εξουσίας, μέσα από μια μακροπρόθεσμη επαναστατική διαδικασία. Αυτή η νίκη σημαίνει πολιτική δύναμη από την ομοσπονδιακή και επαναστατική μορφή και την κοινωνικοοικονομική αυτοδιαχείριση σε όλη την έκταση της απελευθερωμένης περιοχής.

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε ότι οι φιναλίστ δεν πρέπει να συγχέονται με τη συνολική στρατηγική. Ο καθορισμός των στόχων που θέλουμε να επιτύχουμε επισημαίνεται από τις ιδεολογικές επιλογές που κάνουμε, έτσι ώστε οι αλλαγές στους γενικούς στόχους να συνεπάγονται ιδεολογικές αλλαγές, αλλά όχι απαραίτητα το ίδιο με τη στρατηγική. Επομένως, η αναθεώρηση της στρατηγικής δεν συνεπάγεται αλλαγή των αρχών. Ο ελευθεριακός σοσιαλισμός είναι ένας στόχος και η οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας είναι περισσότερο στον τομέα της στρατηγικής.

Αυτοί οι στόχοι θα εξαρτήσουν τη δημιουργία των στρατηγικών και των τακτικών μας, καθώς οι στόχοι που καθορίζουν τις στρατηγικές και αυτές καθορίζουν την τακτική. Αυτό είναι που οι αναρχικοί χαρακτήρισαν τη συνοχή μεταξύ μέσων και σκοπών. Αυτός ο απώτερος στόχος καθορίζεται από την ουτοπία.

Η ουτοπία είναι ένα άκαμπτο και μόνιμο στοιχείο. Είναι ένας τόπος που πρέπει να οικοδομηθεί, η έμπνευση που, με συγκεκριμένο τρόπο, εντοπίζει τον τελικό στόχο. Ο χώρος που πρέπει να οικοδομηθεί είναι μια σοσιαλιστική και ελευθεριακή κοινωνία, όπου η μορφή της κοινωνικής οργάνωσης για να ζει κανείς στη συλλογικότητα δεν θα προκύψει μέσα από αδικία, συστήματα προνομίων ούτε θα ανασυστήσει ένα κράτος. Μπορεί να μην φτάσουμε ποτέ σε αυτό, αλλά αυτός ο τόπος είναι αυτός που κατευθύνει τους στρατηγικούς στόχους και τον χρόνο του οργανισμού.

Γενική / Μόνιμη Στρατηγική

Η γενική / μόνιμη στρατηγική είναι άκαμπτη και χαρακτηρίζεται από γενικό σχεδιασμό που συντονίζει τους αντικειμενικούς στόχους (όπου θέλουμε να φθάσουμε) και τα μέσα που χρησιμοποιούνται, έτσι ώστε οι στόχοι αυτοί να προωθούνται σε σχέση με τις άλλες δυνάμεις που εμπλέκονται σε συγκρούσεις, ξεκινώντας από μια συγκεκριμένη στιγμής (που χαρακτηρίζεται από τις δομικές και συγκυριακές αναλύσεις). Στην περίπτωση του CAB, επισημαίνουμε ως γενική στρατηγική:

"Η γενική στρατηγική του αναρχισμού που υπερασπιζόμαστε βασίζεται στα λαϊκά κινήματα, στην οργάνωσή τους, στη συσσώρευση δύναμης και στην εφαρμογή προηγμένων μορφών αγώνα, με στόχο την επανάσταση και τον ελευθεριακό σοσιαλισμό. Αυτή η διαδικασία λαμβάνει χώρα από κοινού με τη συγκεκριμένη αναρχική οργάνωση η οποία, ενεργώντας ως καταλύτης / κινητήρας, ενεργεί από κοινού με τα λαϊκά κινήματα και παρέχει τις συνθήκες μετασχηματισμού. Αυτά τα δύο επίπεδα (των λαϊκών κινημάτων και της αναρχικής οργάνωσης) μπορούν ακόμη να συμπληρωθούν από ένα τρίτο επίπεδο, αυτό της τάσης, που προστίθεται σε περιοχές που σχετίζονται με λαϊκά κινήματα. Η στρατηγική της τάσης [γνωστή και ως ενδιάμεσο επίπεδο] στοχεύει στη δημιουργία και συμμετοχή σε λαϊκά κινήματα που υπερασπίζονται ορισμένες μεθοδολογικές και προγραμματικές αντιλήψεις μέσα σε αυτήν, έτσι ώστε να μπορούν να επισημάνουν έναν τελικό στόχο, ο οποίος τείνει στην κατασκευή της νέας κοινωνίας. "

Δηλαδή, η στρατηγική αυτή συνεπάγεται μια μακροχρόνια επαναστατική διαδικασία, με τον πρωταγωνιστή των καταπιεσμένων τάξεων, και με υψηλό επίπεδο αντιπαράθεσης (σε όλα τα επίπεδα, στρατιωτικό, πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, νομικό και κυρίως ιδεολογικό) . Σε ένα αναρχικό πρόγραμμα, αυτό πρέπει να συζητηθεί λεπτομερέστερα για να χαρακτηρίσει το γενικό περίγραμμα αυτής της στρατηγικής. Γενικά, σε ένα πρόγραμμα, είναι σκόπιμο να επισημανθεί ένας χρόνος λίγο-πολύ αναμενόμενος για αυτό το σπουδαίο βήμα, δηλαδή για την υλοποίηση αυτών των στόχων.

Μπορούμε ακόμα να πούμε περισσότερα. Η στρατηγική αντιστοιχεί σε μια θεωρία των γενικότερων και αργών αλλαγών του συστήματος και μιας πολιτικής ρήξης που κατευθύνεται προς τις θεμελιώδεις δομές της κυριαρχίας. Τοποθετημένα σε αυτή την κατηγορία είναι ένας χαρακτηρισμός του συστήματος της κυριαρχίας, του καπιταλισμού και των δομών της δεσπόζουσας εξουσίας, του σκληρού πυρήνα που καθιερώθηκε από τον κοινωνικο-ιστορικό σχηματισμό. Σε αυτό το πλαίσιο έχουμε ορίσει στρατηγική επαναστατικής λαϊκής εξουσίας. Υποθέτουμε ως συστατικά στοιχεία: τον πρωταγωνιστή των λαϊκών οργανώσεων, μια νέα πολιτική-κοινωνική άρθρωση, την επαναστατική ρήξη ως λαϊκή εξέγερση. Το σύνολο των στοιχείων συστηματικά και συνεκτικά συνδυάζεται με τους τελικούς στόχους: μια επανάσταση του σοσιαλιστικού και ελευθεριακού χαρακτήρα που περιλαμβάνει ένα μέτωπο των καταπιεσμένων τάξεων ως αντικείμενο αλλαγής. Εκεί βρίσκεται το αντικειμενικό πρόγραμμα, το οποίο περιλαμβάνει ένα σύνολο μέτρων και προτάσεων που αντιπροσωπεύουν το νόημα αυτής της κοινωνικής αναδιάρθρωσης.

Η μόνιμη στρατηγική μας είναι να οικοδομήσουμε τη λαϊκή εξουσία μέσα από τη δημιουργία (ή αναψυχή) ταξιαρχίας και αυτόνομων λαϊκών οργανώσεων και να προχωρήσουμε βήμα προς βήμα στον πρωταγωνιστή τους ως οργανωμένο λαό. Αλλά απλά μια δήλωση πρόθεσης δεν αρκεί για να εκπληρώσει το έργο της συμμετοχής και της αμφισβήτησης της ηγεμονίας αυτής της λαϊκής εξουσίας. Δεν πρόκειται μόνο για διάδοση των αρχών, αλλά και για επηρεασμό και διασφάλιση της λειτουργίας αυτών των οργανώσεων. Όσο πιο φιλελεύθεροι και σοσιαλιστές αυτοί οι οργανισμοί και τα κινήματα είναι εσωτερικά, τόσο περισσότερες ευκαιρίες το έργο μας θα έχει. Δηλαδή να έχουμε έναν λειτουργικό φεντεραλισμό ως τρόπο πολιτικής διαχείρισης. Αυτοδιαχείριση ως τρόπο κοινωνικοοικονομικής παραγωγής. αλληλεγγύη με άλλες ταξικές οργανώσεις και κινήματα · έχοντας εσωτερική δημοκρατία και υψηλό βαθμό λαϊκής συμμετοχής και διεξάγοντας τον αγώνα με τον πιο προηγμένο τρόπο για κάθε στάδιο του λαϊκού αγώνα. Με αυτό τον τρόπο θα οικοδομήσουμε την αναρχική ηγεμονία μέσα στα λαϊκά κινήματα που βρίσκονται υπό κατασκευή ή / και πρόοδο.

Βραχυπρόθεσμη στρατηγική

Η περιορισμένη χρονική στρατηγική είναι άκαμπτη εντός του προβλεπόμενου χρόνου και αποτελεί τη στρατηγική για ένα δεδομένο χρονικό διάστημα μικρότερη από την εποχή της γενικής στρατηγικής. Δεν είναι η γενική στρατηγική, επειδή ο χρόνος είναι πιο περιορισμένος και δεν είναι η τακτική, επειδή έχει χαρακτηριστικά πιο μόνιμα και λιγότερο ευέλικτα και όχι απλώς λειτουργικά. Περιλαμβάνει ένα συγκεκριμένο στάδιο, λιγότερο από το γενικό στρατηγικό στάδιο και μεγαλύτερο από το στάδιο μιας περιορισμένης σειράς τακτικών.

Συνδέεται με ταχύτερες αλλαγές και δεν μπορεί να περιοριστεί στο πεδίο της τακτικής. Αντιστοιχεί στην ανάλυση συγκεκριμένου κοινωνικού σχηματισμού στο τρέχον στάδιο ανάπτυξής του, προκειμένου να εξετάσει τις ιδιαίτερες συνθήκες και τις δυνατότητές του. Αυτό είναι να βρούμε μια λογική απάντηση σε μια προηγούμενη δήλωση που είπε: «Υπάρχει μόνο μία στρατηγική, ποιες αλλαγές στις μετατοπίσεις του χρόνου είναι οι τακτικές». Δεν αλλάζουν μόνο οι τακτικές, αλλά και ορισμένες πτυχές ή ζώνες της στρατηγικής. Η στρατηγική σχεδιάζεται με την άρθρωση και τη συνεχή αλληλεπίδραση με την τακτική.

Με αυτή την κατηγορία κάνουμε ορισμούς για το χαρακτήρα της σκηνής (ή της φάσης), όπου συλλέγουμε περιγραφικά και αναλυτικά στοιχεία που "κόβουν" ιστορικές περιόδους και ενημερώνουν τα μοντέλα λειτουργίας του συστήματος στην ιστορική του δυναμική. Το ελάχιστο πρόγραμμα από αυτή την άποψη συμφωνεί με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το κυρίαρχο μοντέλο και τη συσσώρευση ανταγωνιστικών δυνάμεων για την κατασκευή μιας ελευθεριακής εναλλακτικής λύσης.

Μπορεί να είναι ότι με το ελάχιστο πρόγραμμα έχουμε μια ζώνη συναίνεσης με τους κλάδους του αριστερού καταυλισμού, ο οποίος από μόνο του δεν αποτελεί πρόβλημα. Αυτό που δεν μπορεί να λείπει ως στοιχεία διάκρισης και ορισμού είναι οι γενικές γραμμές που θα περιγράψουν το προφίλ μας στην πολιτική πρακτική και τα αντίστοιχα καθήκοντά της μέσα στα σχέδια και τους όρους που οριοθετούμε στο σημερινό στάδιο. Μέσα στο ευρύ πλαίσιο ενός ελάχιστου προγράμματος που συγκεντρώνει τον αγώνα κατά του κυρίαρχου μοντέλου, η στρατηγική μας ξεκινάει από πού είμαστε και τι κάνουμε, να διαμορφώσουμε προτεραιότητες και σχέδια ανάπτυξης, να διαμορφώσουμε συμμαχίες και να δημιουργήσουμε πιο αποφασιστικές κοινωνικές δυνάμεις.

Αυτό είναι μέρος της συνολικής στρατηγικής, αλλά περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο τομέα. Η δυνατότητα αλλαγής είναι μεγαλύτερη από τη γενική στρατηγική και λιγότερο από την τακτική. Είναι γενικές γραμμές σε ένα συγκεκριμένο πεδίο δραστηριότητας που τροφοδοτούν το πρόγραμμα εργασίας για μια ορισμένη περίοδο. Για παράδειγμα, έχουμε μια γενική στρατηγική για την επίτευξη του ελευθεριακού σοσιαλισμού και μια πιο στενή στρατηγική στον τομέα της υγείας, η οποία διαλόγου με τη γενική στρατηγική. Ενεργώντας μέσα στους αγώνες του τομέα της υγείας θα χρησιμοποιήσουμε διάφορες τακτικές.

Αυτή είναι η μόνιμη στρατηγική μας, επισημαίνουμε μια συγκεκριμένη φέτα στο χρόνο. Δηλαδή, χρονοδιαγράμματα. Για πολύ βραχυπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα (το οποίο είναι ακριβές χρονικό διάστημα = 2 έτη) και βραχυπρόθεσμα (= 4 έτη), όπου θα εφαρμόσουμε τη στρατηγική μας. Σε αυτή τη συντομότερη και πιο ορατή χρονική περίοδο (δηλαδή πού και πότε μπορούμε να εφαρμόσουμε τον προγραμματισμό μας), θα ορίσουμε τους κεντρικούς στόχους, τους καθοριστικούς παράγοντες των μεταβολών και των μεταβολών μακροπρόθεσμα και την κατάλληλη αυτονομία λήψης αποφάσεων από τον φεντεραλιστικό μηχανισμό. Σε αυτή τη συντομότερη μορφή στρατηγικής δίνουμε το όνομα που αντανακλά την έννοια της περιορισμένης χρονικής στρατηγικής (που εφαρμόζεται σε αυτούς τους περιορισμένους χρόνους).

Τακτική

Οι τακτικές είναι ευέλικτες και διαθέτουν αυτονομία και συνιστούν μια δράση ή ένα σύνολο δράσεων στιγμιαίας φύσης που έχουν ως στόχο την προώθηση της περιορισμένης στρατηγικής και, συνεπώς, της γενικής στρατηγικής. Είναι πολύ πρακτικοί και συγκεκριμένοι και "μιλούν" για την καθημερινότητα της οργάνωσης και την πολιτική της πρακτική.

Αποτελείται από το σχέδιο δράσης που πρέπει να υλοποιηθεί ως στόχος της οργάνωσης για βραχυπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα. Λειτουργεί σε αυτό το ιστορικό παρόν, από τα συγκεκριμένα προβλήματα και συγκρούσεις. Στο σημείο αυτό επισημαίνουμε τις οργανωτικές λύσεις και τη γενική τακτική, δηλαδή τις συμφωνίες, τις έννοιες, τα κριτήρια εργασίας και τους στόχους που θα εκφράσουν τη μαχητικότητα ως ενιαία πολιτική δέσμευση κατά τη διάρκεια της δράσης. Η εκτέλεσή του και τα καλά ή κακά του αποτελέσματα εξαρτώνται, ως εκ τούτου, από μια παγκόσμια ή / και αλληλεγγύη άποψη των συντρόφων πέρα ​​από τον τόπο εισαγωγής ή συγκεκριμένης αποστολής. Αυτή είναι η φύση μιας πολιτικής οργάνωσης. Αν δεν είναι σε θέση να συγκεντρώσει τη δύναμη σε διαφορετικές γραμμές, αποδυναμώνει το συνεταιριστικό της σύμφωνο και καταλήγει να χάνεται με αδύναμες ενέργειες.
Προκειμένου να προχωρήσουμε από τη στρατηγική μας έως ότου φτάσουμε στον τελικό μας στόχο, θα πρέπει να ασχοληθούμε με βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα ενδιάμεσα προϊόντα που αποτελούν μέρος του δρόμου που χτίζουμε. Η οργάνωση της κοινωνικής μαχητικότητας στις τάσεις, για παράδειγμα, είναι κάτι τακτικό που μπορεί να ταιριάζει ή να μην ταιριάζει στην ίδια στρατηγική, αλλά μόλις εγκριθεί, μπορεί να διαρκέσει για χρόνια και να είναι απλώς μια τακτική. Αυτές οι ενέργειες που συνδέονται με αυτούς τους στόχους, που ονομάζονται τακτικές, πρέπει να συμβαδίζουν με τους γενικούς στόχους και, συνεπώς, με τη συνολική στρατηγική. Πρέπει να εκτελούνται με βάση τις ίδιες αρχές, αλλά με επαρκή ευαισθησία να αντιλαμβάνονται την ευγενέστερη τους ευελιξία υπό την έννοια της αλλαγής των διαφόρων τακτικών σύμφωνα με τη στρατηγική κατασκευή που θα κάνει διάλογο με τη συγκυρία στην οποία εισάγεται.

Στόχοι και μέσα

Η τακτική πρέπει να εξαρτάται από την περιορισμένη χρονική στρατηγική, η οποία πρέπει να εξαρτάται από τη γενική στρατηγική, η οποία πρέπει να εξαρτάται από τους τελικούς στόχους.
Δεν συμβαίνει ότι «οι άξονες που δικαιολογούν τα μέσα», αλλά μάλλον ότι οι άξονες πρέπει να καθορίσουν τα μέσα (στρατηγικές, τακτικές κλπ.).
Αυτή είναι μια συνοχή που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε. Αυτό που κάνουμε σήμερα συμβάλλει στο σημείο όπου θα φτάσουμε αύριο.

north america / mexico / anarchist movement / opinion / analysis Sunday January 21, 2018 10:08 byDavid Van Deusen

What follows is an excerpt from the new book On Anarchism: Dispatches From The People’s Republic of Vermont. Dispatches contains works written by David Van Deusen, and in some cases with the Green Mountain Anarchist Collective. Jeff Jones of the Weather Underground wrote the forward. This excerpt is from Neither Washington Nor Stowe: A Libertarian Socialist Manifesto. the excerpt is the full table of contents for Dispatches.


On Anarchism: Dispatches From The People’s Republic of Vermont,
By David Van Deusen
Chapter II: Theory
Neither Washington Nor Stowe


The Yoke of Washington and Wall Street

“For Vermont, of all people, would be the most miserable, were she obliged to defend the independence of the United Claiming States, and they at the same time at full liberty to overturn and ruin the independence of Vermont.”
— Ethan Allen

The United States of America, and much of the remaining world, operates above all else according to the rules of capitalism. Under capitalism, the basic goal of society becomes the private accumulation of wealth for the elite few. In other words, the major institutions of society value the production of goods and services that are capable of generating a maximum amount of profit. What is best for the common good is often obscured by what is considered best for economic consumption. With such, working people (who are by far the vast majority of the population) are seen simply as a necessary resource for corporations and private owners. Instead of viewing workers and small farmers as equal members of the broader society, the owners and bosses see us as no more than a necessary resource in the field of production. In a word, we’ve become akin to the machines- we’ve become objects of exploitation.

Our labor is used not as a means to uplift society as a whole, but as a tool to make a select few very rich. On the job, we are often compelled to work under the near dictatorship of the boss. Even when we work for ourselves, we are still dictated to by the wealthy that hire us, the corporations who subcontract us, as well as the ebb and flow of the capitalist economy. In short, we are compelled to engage in work in order to create a massive overall profit that we will never see, and if we don’t like it, and we speak up, we face the likelihood of being fired. The schools teach us that this is democracy. For forty to sixty hours a week we live under a dictatorship in our workplaces, and this is acceptable?

Insofar as social and economic policy is concerned, the federal politicians, who are usually bought and paid for by the rich, don’t ask what we think or what we want. Instead they take into account the “needs” of the owners. They pass legislation that makes the rich richer and the poor poorer, and adopt trade agreements that translate into the foreclosure of family farms and the relocation of factories to countries and states where workers have even less rights, and where wages are even lower than they are here. And again, these politicians write laws that allow the rich to skip out on paying their share of taxes, and instead rely on us working class folk to foot the federal bill. And what do we receive in exchange for such taxes? Healthcare? Affordable housing? Free higher education? No. Our money is used, by and large, to subsidize the corporations, and to build bombs and tanks that are deployed at the whim of the President and in the interests of the elite.

Even in the larger picture we are being screwed by the out of state corporations and the feds. While we struggle to get by on the sweat of our labor, our raw materials (milk, timber, granite, produce, tourist monies, etc) are, on the one hand, shipped out of state for refinement and then shipped back to be sold to us at a profit that we will never see. On the other hand, much of the accumulated capital, from among other things, the tourist industry is carpeted off to banks and rich people who have never even stepped foot in the Green Mountains. In this way, Vermont has the same economic relation with the U.S. as that of a colonial possession. Just as the American Colonies (and much of the world) came to understand such a colonial relationship to be detrimental to the social, economic, and political well-being of their citizens, so too do increasing numbers of conscientious Vermonters.

In essence, the federal government demands that we provide them with money, send our children to die in their wars, sacrifice our rights for the profit of the few, and to do so without complaining. This is the directive of Washington DC and Wall Street, and this is the yoke which is placed over the neck of the working people of both Vermont, the rest of the nation, and much of the world. So do we learn to live with this yoke, or should we seek to break it–once and for all?

The Yoke Within

“It overwhelms the individual from birth. It permeates every facet of life, so that each individual is, often unknowingly, in a sort of conspiracy against himself. It follows from this that to revolt against this influence that society naturally exercises over him, he must at least to some extent revolt against himself.”
— Michael Bakunin

As if it wasn’t enough, to have the federal government and big business on our back, we also have foes closer to home. The greedy capitalists that own the resorts, the yuppies that we have to wait on, managers that run the factories; these are the daily reminders that we’re forced to work within the confines of the U.S. economic machine.

For example, let us take a look at the case of Stowe. Nestled on the busy thoroughfare of Rt. 100 and in the shadow of Mount Mansfield, this quaint village represents, to many of us working Vermonters, what is wrong with the current set up. Million dollar second homes for the wealthy of Toronto, Connecticut and beyond dot the hills. Workers from Morrisville, Hardwick and Elmore make the daily trudge to labor in the tourist shops that line Main Street, to staff the ski resorts, to manicure the lawns of the rich, and wait on them hand and foot at their catered parties. This Vermont theme park for mostly rich out-of-staters has grown so large in its scale of operation that hard working people of the surrounding towns cannot perform all of the necessary labor to keep the lazy rich people content. Hard working folk from Jamaica and other countries are recruited to staff the tourist industry. Young working people, who travel around the country working at resorts just so they can afford to ski or snowboard, sell themselves into a glorified form of indentured servitude for a season. Working people from around the country who immigrate to our Green Mountains for their beauty and quiet end up facing the ugly crowds of the tourist buses and their shrill chatter while ringing them up at the register.

In this poker game we see the workers whose cards leave them with only their wits to play the game, and the wealthy flatlanders always with a royal flush in hand; but there is another character whose hand is at play and who shuffles the cards to keep the deck stacked against the common Vermonter. That is to say, there is the local elite who own the hotels, the restaurants, the big landscaping companies, the real estate firms, the car dealerships. There is a local status quo in power in Stowe and Montpelier, in Brattleboro and Killington, and throughout Vermont who profit off the maintenance of this system of exploitation and inequity. While they play real hard at trying to maintain the image of regular good ol’ Vermonters just like everyone else, their interests (and profit margins) lie more in tune with the wealthy, both here and out-of-state, than with us workers, be we Vermont born and raised, or recent arrivals to the Green Mountains.

Here is the picture: A small dairy farmer signs off on the foreclosure of a family farm as old as the independent Republic of Vermont while an entrepreneur in Stowe celebrates the acquisition of a new shop at which common Vermonters will labor for poor wages to make him richer. A Vermont National Guardsman in Iraq gets blown up by a bomb while a member of The Cody family (owner of several Washington County car dealerships among other businesses) sits comfortably and safely behind a desk as a Four Star General in the US army. A carpenter hitchhikes to the jobsite because he can’t afford to get his car fixed until next week, let alone pay for the skyrocketing gas prices, while “caring” capitalists Ben and Jerry make a shitload selling their company to the multi-national corporation Unilever. Our good ol’ boy Governor Jim Douglas gives $350,000 of our tax dollars to the ski industry to subsidize their advertising costs while he scolds dairy farmers asking for a $500,000 investment to buy their own dairy processing plant. [*circa 2004] The liberal led government of Burlington does some remodeling to bring in department stores and fancy boutiques while a family in the old North End has to sell off their home because yuppies have driven up the property taxes.

There are, in fact, two Vermonts: one of wealth and privilege and one of hard work and sweat. If Vermonters have any chance of success against the forces of Washington and Wall Street, the battle must start in our own backyard against the business and political elite of Montpelier and Stowe. We must guard against the sly maneuvers of both the conservative and the liberal status quo in Vermont, and fight to win more power for ourselves in our towns and workplaces. Could our efforts ever cultivate a harvest hardy enough to withstand the strong, cold winds of Washington and Wall Street if we do not till our fields first? Can you start a good sugaring season without first cleaning out your sap buckets? The answer is no. There will be no victory over the enemy without before there is victory over the enemy within. For it is the privileged and powerful locally and their dupes who will stand as the first serious line of defense for the privileged and powerful classes in general. So do we bow our heads, mutter curses under our breath, and continue to subsist on the scraps they throw to us or do we dare to struggle and dare to win against the local elite?

A Second Vermont Revolution

“Go your way now and complain to that damned scoundrel your governor. God damn your governor, your laws, your king, council and assembly.”
— Ethan Allen

So, what is to be done? We can choose a different way; a way that will allow our grandchildren to experience the independence, democracy, self-sufficiency, and natural beauty that are the gifts handed down from our common ancestors. If we choose this path to freedom, we can set our course in such a manner that our future will not be simply a still life of the past, but one that reflects new possibilities for equality, direct democracy, and social stability. There is no reason in the world that we cannot both honor the past, while paying homage to a future wherein all Vermonters are allowed, among other things, free access to healthcare, higher education, housing, childcare, and decent jobs. This is the trick; remaining true to our roots while capturing the spoils of technology and the potential of social cooperation. So what would such a Vermont look like, and how do we get there? Well, the seed of such a place is already in our hearts, and through such, has already begun to show signs of germination.

Back in the 1700’s, before Vermont was a state, we practiced a form of direct democracy through an empowered Town Meeting system. Imagine for a moment that the legislature didn’t meet in Montpelier. Imagine, in fact, that there is no legislature at all. Instead envision a system working throughout all the Green Mountains whereby all major decisions are made through local Town Meetings. Now of course one, or two, or even 30 Town Meetings don’t have, nor should they have, the power to impose their views on all of us. However, would it not be more representational of our collective general will if a majority of towns voted to pass a certain regulation, law, or resolution? Well, that is how the early years of Vermont were defined and that is how the great American revolutionary Thomas Paine believed it should be. In other words, we used to all get together in our different communities in order to discuss, debate, and publicly vote on all the big issues that affected Vermont as a whole. And if a majority of towns passed something, it was considered a done deal. And again, the way in which they tallied votes was to have representatives of every town meet in order to report what the majority of their community felt was best.

Of course, Vermont is a different place than it was back in 1776. No longer are the majority of us small farmers, and therefore our own bosses. Today, Vermont is a place where most of us work for someone else, and where the remaining farms have to struggle to remain viable in the larger capitalist world. In short, Vermont, like nearly everywhere else in the modern world, is a society divided by economic classes, and again by the interests of the large population centers, like Burlington, as opposed to the small rural communities. Therefore, the rebirth of our tradition of direct democracy would have to take these factors into account……..

[The rest of this essay can be found in On Anarchism: Dispatches From The People’s Republic of Vermont, By David Van Deusen, Algora Publishing, NYC, 2017. http://www.algora.com/539/book/details.html]

***

On Anarchism: Dispatches From The People’s Republic of Vermont
By David Van Deusen
Algora Publishing, NYC, 2017

Available direct from the publishers at: http://www.algora.com/539/book/details.html

Table of Contents

Foreword:
Red and Black in the Green Mountain State, By Jeff Jones of the Weather Underground… 1

Chapter I: History
The Rise and Fall of The Green Mountain Anarchist Collective… 5

Chapter II: Theory
Culture and Nothingness… 33
On the Question of Violence & Nonviolence… 53
Neither Washington Nor Stowe: A Libertarian-Socialist Manifesto… 65

Chapter III. Insurrection
Black Bloc Tactics Communiqué… 101
Anti-WTO Protests & The Battle of Seattle… 124
A:16 — A March On The Capitol: April 2000… 128
The Battle of Quebec City… 131
DC and the Twin Towers: A Battle Postponed… 136

Chapter IV: Organization
The Long Term Viability of Forming Workers’ Councils
(A Strategic Proposal To NEFAC)… 141

Chapter V: Workers
Montpelier Downtown Workers Union: Building Working Class Democracy,
One City At A Time… 177

Chapter VI: Secession
Vermont Secession: Democracy & The Extreme Right… 199

Chapter VII: On The Road
When the Levee Breaks: New Orleans, Katrina, & The People…211

Available direct from the publishers at: http://www.algora.com/539/book/details.html
italie / suisse / mouvement anarchiste / communiqué de presse Thursday January 18, 2018 09:16 byFdCA

Aujourd’hui 13 janvier 2018, le secrétaire national d’Alternativa Libertaria et militant communiste anarchiste, Donato Romito, nous a quitté. Instituteur et syndicaliste, il a fortement imprégné la vie sociale et politique de la province de Pesaro et Urbino, liant à son indéfectible militance politique une profonde activité de formation, une sensibilité raffinée à l’histoire du mouvement et de la didactique, ainsi qu’une intense et infatiguable activité syndicale, d’abord au sein du CGIL puis dans les UniCobas, au point de pouvoir le considérer comme un point de repère pour tout le mouvement anarchiste et pour la gauche de ce territoire.

La chapelle ardente sera ouverte à l’hôpital de Muraglia dimanche 14 dans l’après-midi et lundi 15 dans l’après-midi.

Les compagnes et les compagnons d’Alternativa Libertaria/FdCA qui voudront pourront saluer Donato lors d’une cérémonie laïque qui se déroulera samedi 20 Janvier à 15h au Cimetière de l’Ulivo de Fano.

« Notre patrie, c’est le monde entier. Notre loi, la liberté ».
[Italiano]

Biographie politique

Donato Romito nait à Bari en 1954.

Il fait ses premières armes politiques dans le mouvement étudiant de la fin des années 60 et du début des années 70, en participant notamment aux occupations d’école et aux collectifs de l’époque.

Il se rapproche de l’anarchisme en 1973 et entre en contact avec le groupe communiste anarchiste de Bari de l’OAP (Organizzazione Anarchica Pugliese), au moment où celui-ci se sépare de la FAI (Federazione Anarchica Italiana).

Il commence à travailler comme enseignant en CDD à l’école primaire et est actif dans la coordination citoyenne des précaires de l’école, avant de devenir enseignant titulaire en 1976.

Il devient progressivement un des protagonistes de la construction de l’ORA (Organizzazione Rivoluzionaria Anarchica), d’abord dans les Pouilles puis qui deviendra ensuite une organisation d’ampleur nationale entre 1976 et 1985.

A la fin des années 70, il s’inscrit au syndicat de la CGIL-Education.

Dans les années 80, il est muté dans les Marches, à Pesaro, où il entre en contact avec les anarchistes de l’OAM (Organizzazione Anarchica Marchigiana) fraîchement dissoute, avec lesquels il fonde la Coordination Communiste Anarchiste (Coordinamento Comunista Anarchico di Pesaro/Fano), puis le Cercle Papini (Circolo Culturale Napoleone Papini) de Fano à partir de 1985.

Avec le Cercle Papini, il organisera pendant une décennie les éditions du Meeting Anticlericale, basées à Fano, pour lesquels il sera chargé des relations publiques et coordinateur des discussions.

En 1985, il représente l’ORA dans le processus d’unification avec l’UCAT (Unione dei Comunisti Anarchici della Toscana), qui fera naître, en 1986, la Federazione dei Comunisti Anarchici (FdCA).

Dans la même année, il intègre le secrétariat national de la FdCA et il y sera ré-élu au 3ème congrès (1992), puis au 4ème (1994), au 5ème (1997), au 7ème (2006) et au 9ème congrès (2014).

Toujours en 1986, il intègre le bureau provincial de la CGIL-Education de Pesaro, qu’il quittera en 1993.

Il est, en 1994, l’un des promoteurs de la naissance de l’ALLP (Associazione Lavoratrici Lavoratori Pesaresi | Association des Travailleuses et des Travailleurs de la province de Pesaro). En 1995, avec des jeunes anarchistes du Cercle Papini, il fonde la section FdCA de Pesaro/Fano qui ouvre un siège en 1996 dans le centre historique de la ville. Dans les années 80 et 90, il déploie à Pesaro une intense activité sociale, devenant membre du MCE (Movimento di Cooperazione Educativa), membre du bureau provincial de l’Institut Historique de la Résistance ; à plusieurs reprises, il est élu au Conseil d’Administration (Consiglio d’Istituto) de son école et au Conseil Educatif de District (Consiglio Scolastico Distrettuale) sur les listes de la CGIL.

A Pesaro, avec la FdCA, il promeut la construction du Réseau pour l’Autogestion (Rete per l’Autogestione), qui réunit des organismes politiques et sociaux de base de la province de Pesaro et qui aura pour organe de presse le bulletin « Contaminazione ».

Il déploie une activité de formateur en didactique de l’histoire (d’abord avec le MCE puis avec CLIO ‘92), participe en tant qu’intervenant à diverses initiatives du mouvement anarchiste.

A la fin des années 90, il entre dans le syndicalisme de base et ouvre à Pesaro, aux côtés d’autres enseignant-e-s, le siège de la fédération provinciale des UniCobas, sur les listes desquels il sera élu à plusieurs reprises représentant syndical dans son école. Avec les UniCobas, il est à l’initiative dans les Marches de nombreuses occasions de coordination du syndicalisme de base au niveau régional.

En 2001, il publie pour les « Cahiers d’Alternativa Libertaria » un court essai intitulé « La Cinquième Guerre Mondiale » http://www.fdca.it/antimilitarismo/quintaguerramond.htm, puis en 2003, pour le mensuel « North American Anarchist », un article sur le syndicalisme de base en Italie qui s’institule “The Italian base unions” (http://www.fdca.it/sindacale/cobas.htm).

De 2008 à 2011, il assume la charge de président de Pesaro Nuovomondo, association de citoyen-ne-s italien-ne-s et d’immigrant-e-s qui édite le journal homonyme.

En 2010, il devient responsable, pour le compte de la FdCA, du Centre de Documentation « Franco Salomone » ouvert à Fano, pour lequel il s’occupe de la publication en 2011 et en 2013 de livres sur la vie de Franco Salomone, sur la gauche libertaire à Bari dans les années 70 et sur les Groupes Anarchistes d’Action Prolétarienne (Gruppi Anarchici di Azione Proletaria-GAAP). Enfin, il traduit en italien le travail de Malcolm Archibald sur la figure de l’atamansha (commandante militaire) Marusya Nikiforova dans la période de la Révolution Russe, et devient contributeur régulier d’Anarkismo.net pour l’Italie et du Bureau d’Etudes d’Alternativa Libertaria.

En 2012, il participe à la rencontre anarchiste internationale de Saint-Imier qui commémore les 140 an de la première rencontre anarchiste de Saint-Imier, en tant que représentant de la FdCA à la troisième conférence européenne et à la première conférence intercontinentale du réseau Anarkismo.

italie / suisse / mouvement anarchiste / communiqué de presse Wednesday January 17, 2018 20:52 byAnarkismo

C’est avec le plus grand des regrets la disparition de notre camarade Donato Romito le 13 janvier 2018. Il a été un anarchiste stimulant pour nous toutes et tous, qui a placé la barre très haut en matière d’engagement et de militance. [English] [Castellano] [Ελληνικά]

C’est avec le plus grand des regrets la disparition de notre camarade Donato Romito le 13 janvier 2018. Donato était professeur, syndicaliste aux UniCobas mais aussi militant anarchiste et membre fondateur de la Federazione dei Comunisti Anarchici –Alternativa Libertaria depuis 1985. Dans les années 70 et au début des années 80, il avait milité dans l’Organizzazione Rivoluzionaria Anarchica. Il était aussi l’un des camarades les plus actifs dans le Centro di Documentazione “Franco Salomone” et a été l’un des fondateurs d’Anarkismo.net. En dépit du fait qu’il luttait depuis un moment contre des problèmes de santé, le trou béant que laisse parmi nous son départ prématuré est difficilement descriptible en mots. Toutes les organisations et tous les individus qui participent au projet d’Anarkismo souhaitent transmettre leur solidarité et leurs condoléances à sa compagne et à sa famille, à la FdCA-AL et aux UniCobas, ainsi qu’à tou-te-s celles et ceux qui ont eu la chance de compter Donato parmi leurs camarades et ami-e-s.

Il a été un anarchiste stimulant pour nous toutes et tous, qui a placé la barre très haut en matière d’engagement et de militance. Le meilleur hommage que nous pouvons le rendre est de continuer le travail qu’il avait initié, à travers ce site et dans le mouvement anarchiste en général. Comme le disait Bertolt Brecht : « Il y a des gens qui luttent toute leur vie : ceux-là sont les plus indispensables ». Effectivement, Donato l’était, indispensable. Tu nous manqueras énormément.

Pas de répit jusqu’à la victoire, cher camarade.

Anarkismo.net

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Anarchist movement

Fri 23 Feb, 14:16

browse text browse image

anarchy_rojava_stim.jpg imageConfederalism, Democratic Confederalism and Rojava Feb 21 06:06 by Zaher Baher 0 comments

logocabtodas.jpg imageΓια μια Θεωρία τη ... Jan 31 21:12 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

textThe Yoke of Washington and Wall Street Jan 21 10:08 by David Van Deusen 0 comments

Donato Romito (1954-2018) imageCiao Donato ! Jan 18 09:16 by FdCA 0 comments

Donato Romito (1954-2018) imageA propos du départ prématuré de notre compagnon et ami Donato Romito Jan 17 20:52 by Anarkismo 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_donato_romito.jpg imageDonato Romito (1954-2018) Jan 17 16:29 by anarkismo.net 0 comments

Donato Romito (1954-2018), pintando un cartel durante el encuentro anarquista de St. Imier, Suiza, Agosto 2012 imageSobre la prematura partida de nuestro compañero y amigo Donato Romito Jan 17 03:15 by Anarkismo 0 comments

Donato Romito (1954-2018), painting a banner during the St. Imier, Switzerland, anarchist conference, August 2012 imageOn the untimely departure of our comrade and friend Donato Romito Jan 17 00:06 by Anarkismo 0 comments

videoanarchism OR marxism Jan 16 01:52 by Kevin Doyle 0 comments

Donato Romito (1954-2018) imageCiao, Donato! Jan 14 09:15 by FdCA 1 comments

encuentroanarquistadelmediterraneocretagreciaanarquismoacracia.jpg image[Iberia] Por un anarquismo a la altura de las exigencias de nuestro siglo Jan 13 03:54 by BlackSpartak 0 comments

af0e5d30ecaaecdaf8b1b3fd7ee8b99esocialistpartyusapolitics.jpg imageUna propuesta para el debate sobre la transformación social y el anarquismo Jan 09 05:37 by José Luis Carretero Miramar 0 comments

original.jpg imageLa militancia en la era de la obsolescencia programada Jan 04 06:55 by Omar López 0 comments

59d384f5e9960_1507034374.jpg imageΕλευθεριακοί και... Dec 29 19:16 by Antonio Galeote 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_0_0___10_0_0_0_0_0_banner.jpg imageΣτην ταξική πάλη Dec 14 20:37 by Δίκτυο Ευρωπαϊκών Οργανώσεων Anarkismo 0 comments

textNosotrxs, anarquistas / libertarixs, en la lucha de clase en la Europa del Capital. Dec 13 01:32 by EuroAnarkismo 0 comments

textNós comunistas anarquistas/libertários na luta de classes, na Europa do capital Dec 12 00:58 by EuroAnarquismo 0 comments

textNoi comunisti anarchici/libertari nella lotta di classe, nell'Europa del capitale Dec 11 05:39 by EuroAnarkismo 0 comments

0_0___10_0_0_0_0_0_banner.jpg imageWe, anarchists and libertarian communists in the class struggle in capitalist Europe Dec 11 05:38 by EuroAnarkismo 1 comments

0_0___10_0_0_0_0_0_banner_2.jpg imageNous, communistes anarchistes/libertaires, dans la lutte des classes dans l’Europe du Capi... Dec 11 05:38 by EuroAnarkismo 0 comments

peq_1.jpeg imageFor a Theory of Strategy Dec 06 00:10 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

textDeclaración de Apoyo a la Federación Anarquista Gaúcha Dec 05 17:17 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

peninsula_iberica_geografia_fisica.jpg image¿Cómo articular el confederalismo ecosocial en el Estado Español? Nov 29 19:53 by El Rincón de Martinico 0 comments

23658492_1926578524329350_5082630708556818019_n.jpg imageLivorno, 9 dicembre: a cena con Bakunin Nov 27 23:59 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

1286890_06_0025_11172017_20171117203118__mg_49251510945375_4_1.jpg imageΕνάντια στον αντ^... Nov 20 04:31 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

ziegelbrenner imageIl mistero di B.Traven Nov 18 20:30 by leonhard schaefer 0 comments

donosl8waaaumn7.jpg image17 Νοέμβρη, Όλοι στο... Nov 15 18:09 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

textGenova: Incontro europeo delle organizzazioni comuniste anarchiche/libertarie. Nov 14 07:24 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

textLucca: Donne Contro - intervista a 10 donne anarchiche, marxiste e femministe nella Rivolu... Nov 14 06:09 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

.jpg imageΠιοτρ Κροπότκιν, ... Nov 07 15:49 by ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΩΑΔΙΤΗΣ 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]