user preferences

international / anarchist movement / opinion / analysis Friday July 27, 2018 00:59 byWayne Price

In order to understand government politics, it is necessary to have a theory of the state. The essay reviews classical anarchist and Marxist views of the class-based, pro-capitalist, nature of the state. But there are also non-class and non-capitalist influences on the state. These need to be integrated into a class theory of the state.

For anarchists and other radicals to really understand the Trump administration, and what is generally happening in U.S. politics, requires an analysis of the U.S. government. This, in turn, requires a theoretical understanding of the state, the basic framework of government. Yet, as Kristian Williams writes, in Whither Anarchism?For a group so fixated on countering…the state, it is surprising how rarely today’s anarchists have bothered to put forward a theory about [it]….The inability or unwillingness to develop a theory of the state (or more modestly, an analysis of states)…has repeatedly steered the anarchist movement into blind alleys.” (Williams 2018; 26-7)

Of the theories which place the state within the context of the capitalist economy and all other oppressions (patriarchy, racism, ecological destruction, etc.), anarchism and Marxism stand out. Yet few Marxists know anything of the anarchist view of the state, and few anarchists know anything of Marxist state theory. (For that matter, as Williams implies, few anarchists know much of any state theory.) For example, most Marxists believe that anarchism denies that class factors are important for the state—and that it contradicts anarchism to believe that they are. They see anarchism as focused solely on the state, ignoring factors of class and political economy. Meanwhile, many anarchists believe that Marxists see the state as simply a reflex of the wishes of the capitalist ruling class, with no independent interests of its own and no reaction to other class and non-class forces.

I am going to review the classical anarchist and Marxist theories about the nature of the state and its relationship to classes and political economy. By “classical anarchism,” I mean essentially the views of J-P Proudhon, Michael Bakunin, and Peter Kropotkin (and not the views of individualists, Stirnerites, or “post-left”/“post-anarchists”). By “classical Marxism,” I mean the views of Karl Marx and Friedrich Engels (and not the views of social democratic reformists or Stalinists).

When writing of “the state,” I do not include any and every means of social coordination, collective decision-making, settling of differences, or protection from anti-social agression. Humans lived for tens of thousands of years in hunter-gatherer societies (also called “primitive communism”) and early agricultural villages. They provided themselves with social coordination, etc., through communal self-management. What they did not have were states. The state is a bureaucratic-military institution, dominating a territory through specialized armed forces (police and military) and bureaucratic layers of people who make decisions, ruling over—and separate from—the rest of the population.

The State…not only includes the existence of a power situated above society, but also of a territorial concentration as well as the concentration in the hands of a few of many functions in the life of societies….A whole mechanism of legislation and of policing has to be developed….”
(Kropotkin 2014; 254) The state is a “public force [which] consists not merely of armed men but also of material appendages, prisons, and coercive institutions of all kinds…organs of society standing above society…representatives of a power which estranges them from society….” (Engels 1972; 230-1) This is the view of both Kropotkin and Engels. When speaking of the end of the state under socialism/communism, they did not mean the end of all collective decision-making, etc., but the end of this bureaucratic-military, socially-alienated, elite institution.

The Views of the Classical Anarchists



The first person to call himself an “anarchist,” Proudhon, wrote, “In a society based on inequality of conditions, government, whatever it is, feudal, theocratic, bourgeois, imperial, is reduced, in last analysis, to a system of insurance for the class which exploits and owns against that which is exploited and owns nothing.” The state “finds itself inevitably enchained to capital and directed against the proletariat.” (Proudhon 2011; 18)

Bakunin, who as much as anyone initiated anarchism as a movement, wrote, “The State has always been the patrimony of some privileged class: the sacerdotal class, the nobility, the bourgeoisie—and finally…the class of bureaucracy….” And “Modern capitalist production and banking speculations demand for their full development a vast centralized State apparatus which alone is capable of subjecting the millions of toilers to their exploitation.” (quoted in Morris 1993; 99)

Kropotkin elaborated anarchist theory: “All legislation made within the State…always has been made with regard to the interests of the privileged classes….The State is an institution which was developed for the very purpose of establishing monopolies in favor of the slave and serf owners, the landed proprietors,…the merchant guilds and the moneylenders, the kings, the military commanders, the ‘noblemen,’ and finally, in the nineteenth century, the industrial capitalists, whom the State supplied with ‘hands’ driven from the land. Consequently, the State would be…a useless institution, once these [class] monopolies ceased to exist.” (2014; 186-8)

In brief, the classical anarchists saw a direct connection between the state and exploitative class society, serving the various upper classes as they lived off the lower, working, classes. This is the “class theory” of the state, also called the “materialist” or “historical materialist” state theory.

The class theory of the state is frequently criticized as a “reductionist,” “instrumentalist,” theory, which crudely reduces all government activity to the desires of the capitalist class. It is criticized for allegedly ignoring conflicts within that class, the pressures of other classes (such as lobbying by unions), and non-class forces. Non-class forces include all subsystems of oppression: sexism, racism, sexual orientation, national oppression, etc.—each, in its own way, maintained by the state. There are other pressures on the state, such as by the churches. As an institution, with its personnel, the state has its own interests. Supposedly, the materialist or class state theory ignores all this. In my opinion, it is this criticism which is itself oversimplified, as I will try to show.

The Views of the Classical Marxists



As with the anarchists, the Marxist form of the class theory of the state has been accused of being class reductionist, oversimplified, and mechanical.
In the Communist Manifesto, Marx and Engels wrote, “The executive of the modern State is but a committee for managing the common affairs of the whole bourgeoisie.” (in Draper 1998; 111) Draper calls this sentence, “the most succinctly aphoristic statement by Marx of his theory of the state.” (same; 207)

This is often taken to mean that the state is merely a passive reflex of the capitalist class, with all the influence going from the bourgeoisie to the state. In fact, the sentence says that the state—or rather its executive branch—actively manages the interests of the bourgeoisie, as opposed to merely reflecting them. In any case, it is a brief and condensed (“succinctly aphoristic”) statement, by no means a whole exposition of a theory.

Over the years, Marx and Engels developed their analysis of the state (an excellent overview is in Draper 1977). Marx’s major work on the state appears in The Eighteenth Brumaire of Louis Bonaparte. It was written in 1852 and covered French politics leading up to the elected president, Louis-Napoleon Bonaparte (nephew of the Emperor Napoleon), seizing power and establishing his dictatorship (Marx 2002). Here and in other works he goes into the details of French politics. It become clear that Marx regards the state as full of conflicts among classes, fractions of classes, and agents of fractions of classes.

He uncovered the political-economic conflicts among the financial aristocracy (who supported one claimant to the monarchy), the large landowners (who supported another), the manufacturing bourgeoisie, the “republican” bourgeoisie (an ideological current within the bourgeoisie), the “democratic-republican” petty-bourgeoisie, and, below them all, the proletariat (mostly passive due to a recent major defeat), and the peasantry (who gave their support to the conman Louis-Napoleon, partially due to his name). There were splits within each of these forces. Marx also included the government officials and the army officers (all seeking money). He was clear that there were personal hostilities, ideological commitments, prejudices, and ambitions through which these conflicts worked themselves out.

Applying this approach to the current U.S. government would analyze the differing fractions of the capitalist class and its ideological and political agents and hangers-on, in their conflicting relations with each other and with sections of the middle and working classes.

The other main theme of Marx’s Eighteenth Brumaire is the increasing independence of the state from all classes, including all sections of the bourgeoisie. Balancing between conflicting class forces, the executive branch of the state tends to rise above them all. Marx called this “Bonapartism,” and it has been discussed as the “relative autonomy” of the state. With the dictator’s abolition of the legislature and its political parties, as well as censorship over political discussion, the bourgeoisie lost direct control over the government. The capitalists were made to focus on running their businesses and making money, while Louis Bonaparte ran the state (declaring himself the new “Emperor”). This he did through the state bureaucracy, the army, and a quasi-fascist-like mass movement, as well as with popular support from the peasants.

In Defense of the Class Theory of the State



So, there are many fractions of the capitalist class, other classes, and non-class forces all competing for state influence. And the state itself has its own interests and a degree of autonomy from even the bourgeoisie. Does this mean that the class theory of the state is wrong?

I do not think so. In itself, that there may be multiple determinants of something does not decide the relative weights or importance of each determinant. There are many influences on the state, all of which may have some effect. Still, the overall need of a capitalist society is to maintain the capitalist economy, the growth and accumulation of capital, the continued rule of the capitalist class. Without the surplus wealth pumped out of the working population, the state and the rest of the system cannot last. This is the primary need of the society and the primary task of the state. Even if the bourgeoisie has little or no direct control of the government (as under Bonapartism or fascist totalitarianism), the state must keep the capitalist system going, the capitalists driving the proletariat to work, and profits being produced. The extreme example of this was under Stalinist state capitalism (in the USSR, Maoist China, etc.). The stock-owning bourgeoisie was abolished, yet the collective state bureaucracy continued to manage the accumulation of capital through state exploitation of the working class. (That is, until it fell back into traditional capitalism.)

This has been elaborated by Wetherly (2002; 2005). The class theory “involves a claim that the capitalist class is able to wield more potent power resources over against pressure from below and the capacity for independent action on the part of the state itself….The political sway of the capitalist class [is] not exclusive but predominant.” (Wetherly 2002; 197) “It does not claim that the economic structure exclusively explains the character of the state, but it assigns these other influences a minor role….Economic causation plays a primary role in explaining state action to sustain accumulation as a general feature of capitalist society. The state normally sustains accumulation and this is largely explained by the nature of the economic structure.” (same; 204-5)

Others have theorized the interactions and overlapping of oppressions with each other and with class exploitation as “social reproductive theory” (Bhattacharya 2017). The different oppressions are not simply separate while occasionally intersecting; rather, they co-produce each other, within the overall drive of the whole system to reproduce and accumulate capital. For example, the oppression of women is directly related to the need for the system to reproduce the labor power of all workers (a necessity for capitalist production), which is done through the family. Similarly, Africans were enslaved to create a source of cheap labor. African-Americans remain racially oppressed in order to maintain a pool of cheap (super-exploited) labor, as well as to split and weaken the working class as a whole through white racism. (These factors are not the whole of sexism or racism, but are their essential overlap with capitalist exploitation.)

The state is not something added onto the capitalist economy, but a necessity if the capital/labor process is to go (relatively) smoothly—just as (reciprocally) the efficient functioning of the capitalist production process is necessary for the state to exist.

Primitive Accumulation and the State



The classical bourgeois economists, such as Adam Smith and David Riccardo, had speculated that capitalism began by artisans and small merchants gradually building up their capital, until they had enough to hire employees. This was called “primitive (or primary) accumulation.” Marx rejected this fairy tale, showing how the state and other non-market forces played major roles in the early accumulation of wealth. There was state-supported dispossession of European peasants; slavery of Africans and Native Americans; looting of Ireland, India, and South America; piracy; and plunder of the natural environment. In Capital, Marx wrote of “the power of the state, the concentrated and organized force of society, to hasten, hothouse fashion, the process of transformation of the feudal mode of production into the capitalist mode….Force is…itself an economic power.” (Marx 1906; 823-4)

Kropotkin criticized Marx’s concept of primitive accumulation—not because he disagreed that state coercion played a major role in the development of capitalism! He completely agreed with Marx on that point. Rather, Kropotkin insisted that state support for capitalism had never stopped; there was no distinct period of early accumulation, followed by a period of state non-intervention in the economy.

What, then, is the use of talking, with Marx, about the ‘primitive accumulation’—as if this ‘push’ given to capitalists were a thing of the past?….The State has always interfered in the economic life in favor of the capitalist exploiter. It has always granted him protection in robbery, given aid and support for further enrichment. And it could not be otherwise. To do so was one of the functions—the chief mission—of the State.” (Kropotkin 2014; 193)

Similarly, the Marxist feminist Silvia Federici writes, “The need of a gendered perspective on the history of capitalism…led me, among others, to rethink Marx’s account of primitive accumulation….Contrary to Marx’s anticipation, primitive accumulation has become a permanent process….” (2017; 93)

However, Marx had expected that once capitalism had reached its final development, its epoch of decline, it would once again rely heavily on non-market and state forces. In his Grundrisse, he wrote, “As soon as [capital] begins to sense itself as a barrier to development, it seeks refuge in forms which, by restricting free competition…are…the heralds of its dissolution ….” (quoted in Price 2013; 69)

In any case, no one could deny today that government intervention is an essential part of the economy—from massive armaments expenditures to central banks to regulation of the stock exchange, etc. The key point is that the state is not an institution truly distinct from the capitalist economy. On the contrary, it is a central instrument in the creation, development, accumulation, and eventual decay of capitalism. “Force is itself an economic power.”

Disagreement between Anarchists and Marxists on the State



Revolutionary anarchists and Marxists agree that the working class and the rest of the exploited and oppressed should overturn the power of the capitalist class. The workers and their allies should dismantle the capitalist state, capitalist businesses, and other forms of oppression, and organize a new society based on freedom, equality, and cooperation.

But they draw different conclusions from the class theory of the state. Marxists say that since the state is the instrument for a class to carry out its interests, then the workers and their allies need their own state. They need it in order to overthrow the capitalists and create a new socialist society of freedom and solidarity. The new state will either be created by taking over the old state (perhaps by elections) and modifying it, or by overthrowing the old state (through revolution) and building a new one. Over time, Marxists say, the task of holding down the capitalists and their agents will become less important, as the new society is solidified. Then the state will gradually decline. There may still be a centralized public power for social coordination, but it will become benevolent and no longer have coercive powers.

However, anarchists have a different conclusion. Since the state is a bureaucratic-military elite machine for class domination, it cannot be used for liberation. Such a supposed “workers’ state,” however it comes into existence, would only result in a new ruling class of bureaucrats, exploiting the workers as if the state was a capitalist corporation or set of corporations. This was predicted by Proudhon, Bakunin, and Kropotkin, way back in the beginning of the socialist movement. History has more than justified the prediction.

Instead, the anarchists propose that the workers and oppressed organize themselves through federations and networks of workplace assemblies, neighborhood councils, and voluntary associations. They should replace the police and military with a democratically-coordinated armed population (a militia), so long as this is still necessary. Such associations would provide all the coordination, decision-making, dispute-settling, economic planning, and self-defense necessary—without a state. It would not be a state, because it would not be a bureaucratic-military socially-alienated machine such as had served ruling minorities throughout history. Instead it would be the self-organization of the working people and formerly oppressed.

Conclusion



The class theory of the state claims that the bureaucratic-military social machine of the state exists primarily to develop and maintain capitalism, the capitalist upper class, and capital’s drive to accumulate. There are also other influences on the state. These include factional conflicts within the capitalist class, demands by the working and middle classes, pressures to maintain other oppressions (race, gender, etc.) and resistance by these oppressed, other non-class forces, ideologies, and also the self-interest of the state itself and its personnel. Yet these myriad forces work out within the context of the need for capitalism to maintain itself and to expand. Therefore the political sway of the capitalist class is not exclusive but it is predominant. The fight against the state, against capitalism, and against all oppressions is one fight. It is a struggle for a society of freedom, individual self-development, the end of the state and of classes, self-determination and self-management in every area of living.


References
Bhattacharya, Tithi (2017) (ed.). Social Reproductive Theory; Remapping Class, Recentering Oppression. London: Pluto Press.

Draper, Hal (1977). Karl Marx’s Theory of Revolution, Vol. 1; State and Bureaucracy. NY: Monthly Review Press.

Draper, Hal (1998) (ed.). The Adventures of the Communist Manifesto. Berkeley CA: Center for Socialist History.

Engels, Friedrich (1972). The Origins of the Family, Private Property, and the State (Ed.: E. Leacock). NY: International Publishers.

Federici, Silvia (2017). “Capital and Gender.” In Reading Capital Today; Marx After 150 Years. (Eds.: I. Schmidt & C. Fanelli). London: Pluto Press. Pp. 79—96.

Kropotkin, Peter (2014). Direct Struggle Against Capital; A Peter Kropotkin Anthology (Ed.: Iain McKay). Oakland CA: AK Press.

Marx, Karl (1906). Capital; A Critique of Political Economy; Vol. 1 (Ed.: F. Engels). NY: Modern Library.

Marx, Karl (2002). “The Eighteenth Brumaire of Louis Bonaparte” (Trans.: T. Carver). In Cowling, M., & Martin, J. (eds.). Marx’s Eighteenth Brumaire; (Post)modern Interpretations. London: Pluto Press. Pp. 19—109.

Morris, Brian (1993). Bakunin; The Philosophy of Freedom. Montreal/NY: Black Rose Books.

Price, Wayne (2013). The Value of Radical Theory; An Anarchist Introduction to Marx’s Critique of Political Economy. Oakland CA: AK Press.

Proudhon, Pierre-Joseph (2011). Property is Theft; A Pierre-Joseph Proudhon Anthology (Ed.: Iain McKay). Oakland CA: AK Press.

Wetherly, Paul (2002). “Making Sense of the ‘Relative Autonomy’ of the State.” In Cowling, M., & Martin, J. (eds.). Marx’s Eighteenth Brumaire; (Post)modern Interpretations. London: Pluto Press. Pp. 195—208.

Wetherly, Paul (2005). Marxism and the State; An Analytical Approach. NY: Palgrave Macmillan.

Williams, Kristian (2018). Whither Anarchism? Chico CA: To The Point/AK Press.

*written for www.Anarchism.net

Μια συνέντευξη του Las Barricadas με την Αναρχική Ένωση Αφγανιστάν και Ιράν - Οι σύντροφοι του Α Las Barricadas μίλησαν με τους συντρόφους της Αναρχικής Ένωσης του Αφγανιστάν και του Ιράν. Αρχικά δημοσιεύθηκε στην Αναρχική Ένωση του Αφγανιστάν και του Ιράν από το enoughisenough

Μια συνέντευξη του Las Barricadas με την Αναρχική Ένωση Αφγανιστάν και Ιράν

Πολλές φορές έχει επισημανθεί εύστοχα πόσο προβληματικός είναι ο όρος “ισλαμοφασισμός”, γιατί συγκαλύπτει την προνομιακή ιστορική σύνδεση του φασισμού με τη λευκή χριστιανική υπεροχή και τείνει να τον μεταθέτει σε μια αναγωγική σχέση στον άλλον, στην ισλαμική θρησκεία. Ταυτόχρονα σχετικοποιεί τη μοναδική ιστορικά παγκόσμια επικινδυνότητα που είχε ιστορικά ο ναζιστικός άξονας στη μαζικότερη εξόντωση πληθυσμών για λόγους φυλετικής καθαρότητας, την πλήρη εξάλειψη των εβραίων ως αντιφυλής, και την παγκόσμια επιβολή ενός μοντέρνου, προηγμένου τεχνολογικά, συστήματος κλειστής φυλετικής ιεραρχίας αντί της καπιταλιστικής κυριαρχίας του εμπορεύματος.

Γιατί άραγε αποκαλούνται συχνά-συχνά στο δημόσιο λόγο το ISIS ή η Χαμάς ισλαμοφασίστες και σχεδόν ποτέ η Χρυσή Αυγή, χριστιανοφασίστες; Σε αυτές τις διπλές σταθερές που ξεπλένουν το χριστιανισμό αποκαλύπτεται ο αντιμουσουλμανικός ρατσισμός πίσω από αυτό τον όρο. Η αλήθεια είναι άλλωστε ότι η ιδεολογία της σύγχρονης ισλαμικής ακροδεξιάς δεν ανάγεται στη θρησκευτική παράδοση του Ισλάμ αλλά στη δυναμική της νεωτερικότητας και στη διαλεκτική του διαφωτισμού όπως διαμορφώθηκε και ως εσωτερική δυναμική στις μουσουλμανικές χώρες και κυρίως ως εξαγωγή ιδεολογίας μέσα απ’ τη βιαιότητα της αποικιοκρατίας. Η φονταμενταλιστική ακροδεξιά μέσα στο Ισλάμ έχει ενσωματώσει την βικτωριανή ομοφοβία και τρανσφοβία, παραμερίζοντας ισλαμικές παραδόσεις που αρνούνταν τέτοιες κανονικοποιητικές ταξινομήσεις της σεξουαλικότητας. Έχει υιοθετήσει το μοντέρνο φυλετικό αντισημιτισμό και τον αντισημιτικό αντικαπιταλισμό που στοχοποιεί τον κοσμοπολιτισμό, το παρασιτικό χρηματιστικό κεφάλαιο, την καταναλωτική ελευθερία ως παράλογα κι εκφυλιστικά φαινόμενα και αντιπροτάσσει ένα πειθαρχημένο βιομηχανικό κράτος οργανωμένο με βάση μια μισαλλόδοξη δογματική ερμηνεία της θρησκείας ως δύναμη τάξης ασφάλειας και ορθολογικής πειθαρχίας. Όχι μια άρνηση λοιπόν της νεωτερικότητας, αλλά μια κάθαρση εντός της απ’ τη μολυσματική ετερότητα.

Συνεπώς, μιλάμε για μια μορφή ακροδεξιάς ριζοσπαστικοποίησης που παράγεται με διάφορες μορφές σε πολλές σύγχρονες κοινωνίες, αυτή τη φορά με την επίφαση μιας δογματικής επανερμηνείας της ισλαμικής θρησκείας και όχι για ένα μοναδικό ισλαμικό φαινόμενο. Η σχετικοποίηση που επιχειρείται μέσα απ΄ τον όρο “ισλαμοφασισμός” είναι ιδιαίτερα πολιτικά επικίνδυνη και ρατσιστική στο περιεχόμενο της στις λευκές, χριστιανικές κυρίως, χώρες ως ένα σύνθημα που οργανώνει τη συλλογική στοχοποίηση και μαζικές σφαγές μουσουλμάνων ενώ προετοιμάζει την επέμβαση εναντίον μουσουλμανικών χωρών. Γι αυτό δεν πρέπει να υπάρχει σε αυτό το πλαίσιο καμία ανοχή και νομιμοποίηση σε τέτοιες ρητορικές.

Εδώ, σε αυτή τη συνέντευξη, βλέπουμε αντίθετα τη χρήση του όρου από Ιρανό αναρχικό που δρα απ’ τα μέσα ενάντια στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν ο οποίος, για να δείξει πόσο αποτρόπαιο καθεστώς είναι, το συγκρίνει με τη ναζιστική Γερμανία. Ακριβώς λόγω της θέσης και της δράσης του υποκειμένου που μιλά η χρήση του όρου είναι κατ’ αρχήν μέρος της επαναστατικής, απελευθερωτικής σύγκρουσης με την κυρίαρχη κρατική ιδεολογία της χώρας που ζει. Παρότι η κριτική στη σχετικοποίηση του φασισμού έχει αξίωση οικουμενικότητας, η κριτική σε έναν που μιλάει απ’ αυτή τη θέση θα ήταν η ίδια με αυτή που ασκεί κομμάτι του κινήματος στην Ελλάδα, όταν χρησιμοποιείται η σύγκριση με τους ναζί για να καταδειχτεί π.χ πόσο φρικτή είναι η πολιτική του ελληνικού κράτους απέναντι στους μετανάστες. Έχουμε σε αυτή την περίπτωση μια κατ’ αρχήν αντιρατσιστική θέση που μέσα από την υπερβολή της σχετικοποίησης τείνει να απονοηματοδοτεί έναν όρο με συγκεκριμένο ιστορικό φορτίο και να μειώσει την εμπειρία άλλων θυμάτων κι επιζώντων κάτι σίγουρα προβληματικό, όμως, παραμένει κάτι ριζικά αντιδιαμετρικό με τη χρήση του όρου “ισλαμοφασισμός” στα χριστιανικά κράτη όπου παραμένει ένα άμεσα επιθετικό ρατσιστικό σύνθημα επίθεσης ενάντια στους μουσουλμάνους ως άλλους.
Η κριτική που κάνει σε κομμάτι της δυτικής αριστεράς και στον οριενταλιστικό τρόπο που αντιμετωπίζει το Ιράν παραμένει, ωστόσο, απόλυτα εύστοχη. Η εναντίωση στην ισλαμοφοβία είναι απαραίτητη ως απάντηση στην κρατική βία και διακρίσεις που δέχονται μουσουλμανικοί πληθυσμοί, στη συναρθρωμένα ρατσιστική κι έμφυλη υποτίμηση και πατρονάρισμα που υφίστανται οι μουσουλμάνες γυναίκες και τα μουσουλμανικά queer υποκείμενα, για να μη γίνονται νεοαποικιακές επεμβασεις σε μουσουλμανικά κράτη και σφαγές μουσουλμανικών μειονοτικών πληθυσμών, να μη στοχοποιούνται με εξευτελισμούς, δολοφονίες και απελάσεις οι μουσουλμάνοι μετανάστες. Πόσο μάλλον όταν ο αντιμουσουλμανικός ρατσισμός είναι ένας, πολύ ισχυρός και βαθιά ιστορικά ριζωμένος στην αποικιοκρατία, λόγος μίσους των λευκών χριστιανικών κοινωνιών και έχει αναζωπυρωθεί ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες. Όμως, η ίδια η οριενταλιστική υποτίμηση του μουσουλμανικού υποκειμένου παραμένει κι όταν εργαλειοποιείται η κριτική στην ισλαμοφοβία για να συγκαλύψει την κρατική βία που ασκούν κράτη με κυρίαρχη ισλαμική ιδεολογία, ιδίως στην ακροδεξιά εκδοχή της όπως την περιγράψαμε πιο πάνω. Βία που ασκεί η ισλαμική δημοκρατία του Ιράν εναντίον της εργατικής τάξης, των γυναικών, των queers και των τρανς, των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, των αντιφασιστών, των κομμουνιστών, των αναρχικών δηλαδή όλων των μορφών του εσωτερικού εχθρού.

Όσο στηρίζουμε το Ιράν απέναντι στην ισλαμόφοβη επίθεση που δέχεται απ’ τις χριστιανικές αποικιακές χώρες που στην ουσία στοχεύουν στον πληθυσμό του και στις επιθετικές πολεμικές απόπειρες τους εναντίον του, άλλο τόσο στηρίζουμε τον καταπιεσμένο πληθυσμό του και τις μειονότητες του σε κάθε επαναστατική κριτική εναντίον του, σε κάθε επίθεση που γίνεται απ’ τον εσωτερικό εχθρό στο Ισλάμ ως κυρίαρχη κρατική ιδεολογία και πολιτικό καθεστώς.

Έχουμε δει πολύ πρόσφατα τα double standards της αντιαμερικανικής και αντισημιτικής αριστεράς που εξέφρασε απλόχερα την ισλαμοφοβία της για να δικαιολογήσει τις σφαγές του Άσαντ ενάντια στις αντικαθεστωτικές κατηγορώντας τους συλλήβδην ως ισλαμοφασίστες και χρησιμοποιώντας τον όρο συστηματικά για την αλ-νουσρα και το ISIS μόνο και μόνο επειδή δρούσαν ενάντια σε ένα αντιαμερικανό δικτάτορα και στα συμφέροντα του ρωσικού ιμπεριαλισμού. Όμως, δεν θα πουν οι ίδιοι ποτέ “ισλαμοφασιστς” τη Χαμάς ή το ιρανικό καθεστώς γιατί αυτομάτως ως εχθροί των ΗΠΑ και του Ισραήλ παίρνουν τον τίτλο του “άξονα της αντίστασης”. Σαφέστατα η πιο συνεπής αντιεξουσιαστική επαναστατική διαύγαση παραμένει η απόρριψη κάθε όρου που παραπέμπει σε σχετικοποίηση, καθώς η σχετικοποίηση αφήνει χώρο και προετοιμάζει την εργαλειοποίηση για την εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων . Φυσικά το Ιράν είναι ένα επικίνδυνο ιμπεριαλιστικό κράτος με επεκτατική δραστηριότητα στη Συρία και το Ιράκ, συμμαχικό κατ’ αρχήν με Ρωσία - Κίνα αλλά με πιο αυτοδυναμική στρατηγική. Toν ιμπεριαλισμό του δεν θα τον αποτρέψουν οι πιο επικίνδυνες ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους αλλά, μόνο οι αγώνες των καταπιεσμένων ενάντια σε κάθε κυριαρχία εκεί που επιβάλλεται, μέσα στο Ιράν, στο Ιράκ και τη Συρία.

Την εισαγωγή αυτή την έγραψα για την αναδημοσίευση της συνέντευξης στο ελληνικό πλαίσιο για να μην εργαλειοποιηθεί η σημαντική θέση κριτικής που εκφράζει το ιρανικό αναρχικό κίνημα και νομιμοποιήσει ρητορικές αντιμουσουλμάνων ρατσιστών εδώ, αλλά και για να μην υποτιμηθεί στο όνομα της σημασίας της εναντίωσης στην ισλαμοφοβία εδώ, η εύστοχη κριτική που κάνει στους αντιιμπεριαλιστές αριστερούς απολογητές της κρατικής βίας της ισλαμικής δημοκρατίας του Ιράν και της βαναυσότητας του συγκεκριμένου καθεστώτος. Ο σκοπός είναι η διαλεκτική οικουμενική υπεράσπιση των αντεξουσιαστικών πολιτικών, αξιών και προταγμάτων.

Χριστίνα Ζαφείρη

H συνέντευξη

Πηγή: indymedia

Οι σύντροφοι του Α Las Barricadas μίλησαν με τους συντρόφους της Αναρχικής Ένωσης του Αφγανιστάν και του Ιράν. Αρχικά δημοσιεύθηκε στην Αναρχική Ένωση του Αφγανιστάν και του Ιράν από το enoughisenough

Πού μένεις; Είναι όλοι σας που ζείτε στο εξωτερικό ή κάποιοι από εσάς ζείτε στο Αφγανιστάν και το Ιράν;

Τα μέλη μας είναι περίπου τα δύο τρίτα στο Ιράν και το Αφγανιστάν και το ένα τρίτο έξω από αυτά. Περισσότερο από το ήμισυ του συνόλου των μελών είναι στο Ιράν. Τα μέλη μας στο εξωτερικό είναι κυρίως κάτοικοι της Ευρώπης, του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών και ορισμένα από αυτά τα μέλη γεννιούνται ή μεγαλώνουν σε αυτές τις χώρες. Αναφορικά με την είσοδο νέων μελών, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η μεγάλη τους πλειοψηφία προέρχεται από το Αφγανιστάν και το Ιράν και η ένταση των νέων εισόδων επιταχύνεται ταχέως.

Ποιες είναι οι χειρότερες πτυχές της πολιτικής κατάστασης στις χώρες σας;

Το χειρότερο πολιτικό πρόβλημα στο Αφγανιστάν είναι ότι η κυβέρνηση είναι ένα μέσο για τις παγκόσμιες δυνάμεις. Ο αγώνας μας δεν είναι μόνο με την αφγανική κυβέρνηση και την κριτική της προσέγγισής τους, ένα βασικό πρόβλημα είναι οι μεγάλες δυνάμεις όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες. Επειδή η αφγανική κυβέρνηση είναι στην πραγματικότητα ένα εργαλείο των Ηνωμένων Πολιτειών. Στα διεθνή ιδρύματα υπάρχουν διοικητικά τμήματα, τα καθήκοντα των οποίων είναι να ασχολούνται με θέματα αποικιοκρατίας. Οι συνέπειες αυτών των δραστηριοτήτων δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από ακόμη πιο ακραίες καταχρήσεις εις βάρος του Αφγανιστάν. Για παράδειγμα, οι επιτροπές ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να κάνουν στατιστικά στοιχεία από βίαιες πράξεις και να μην απαιτούν ποτέ αλλαγές στις κρατικές υποθέσεις όσον αφορά τις συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών και των παιδιών.

Στο Ιράν, η χειρότερη πτυχή της πολιτικής κατάστασης δημιουργείται από τη βίαιη καταστολή οποιασδήποτε αντιπολίτευσης, ακόμη και πολιτικών, οικονομικών ή συνδικαλιστικών διαμαρτυριών κλπ, στο βαθμό που εμποδίζεται οποιαδήποτε πορεία προς τη μεταρρύθμιση. Το καθεστώς δεν δέχεται ότι είναι λάθος, ακόμη και στο περιβάλλον, όπου η διοίκηση έχει προκαλέσει ξηρασία και το θάνατο ή την ακραία απειλή της άγριας ζωής του Ιράν. Η απάντηση του Ιρανικού κράτους στην μικρότερη διαμαρτυρία στο δρόμο είναι τραυματισμοί, εκτέλεση ή μακροχρόνια φυλάκιση, σε τέτοιο βαθμό που το Ιράν κατέχει την πρώτη θέση στον κόσμο για τον αριθμό των πολιτικών κρατουμένων και την καταστολή των δημοσιογράφων, καλλιτεχνών, επιστημόνων, φοιτητών, οι καθηγητές, οι ακαδημαϊκοί, οι ακτιβιστές των γυναικών και των παιδιών, οι εργαζόμενοι, οι περιβαλλοντολόγοι, οι ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες, οι αθεϊστές και LGBTQ + οι άλλοι. Οι αριθμοί είναι εξαιρετικά υψηλοί και αυξάνονται.

Στην Ευρώπη έχουμε μια ιδέα της ζωής στις χώρες σας μέσω των ειδήσεων και στην καλύτερη περίπτωση μέσω ταινιών ή comics όπως η Persepolis. Ποιες παρανοήσεις έχουν οι Δυτικοί σχετικά με τη ζωή και την πολιτική στις χώρες σας:

Μια προκαταρκτική αντίληψη που υπάρχει στη Δύση σχετικά με τις ζωές μας στο Αφγανιστάν είναι το αποικιακό βλέμμα. Για παράδειγμα, μας βλέπουν σαν Τρίτο Κόσμο και φαντάζονται ότι αξίζουμε μόνο συμπάθεια. Αυτή η εντύπωση κατέστησε δυνατή την εκκαθάριση της ενοχής τους με την οικονομική υποστήριξη που δίνουν και δεν το σκέφτονται πια. Στην πραγματικότητα, αυτές οι πράξεις είναι ένας τρόπος αυνανισμού που αυξάνουν τη δική τους αυτοεκτίμηση.

Για το Ιράν, νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε με τους δυτικούς ακτιβιστές είναι ο φανατισμός τους στην υπεράσπιση του Ισλάμ (την ισλαμοφοβική διατριβή που η Ισλαμική Δημοκρατία έχει καταβάλει και πληρώσει για τον εαυτό της). Επειδή στη χώρα μου ο ισλαμικός φασισμός, όπως ο ναζιστικός φασισμός στη Γερμανία, σκίασε τα πάντα και προκάλεσε φυλετικές, εθνικές και ακαδημαϊκές διακρίσεις και η απάντηση σε οποιαδήποτε διαμαρτυρία ή διαφωνία είναι ότι οι ζωές των ανθρώπων πρέπει να ληφθούν λόγω της αντίθεσής τους στο Ισλάμ. Στην πραγματικότητα, η υπεράσπιση του Ισλάμ από τους δυτικούς ακτιβιστές δεν βασίζεται στην αναγνώριση του Ισλάμ, αλλά βασίζεται στην ελευθερία της έκφρασης. Επί του παρόντος, το Ισλάμ στη σύγχρονη εποχή στη χώρα μας είναι ακριβώς όπως ο χριστιανισμός του Μεσαίωνα και υπάρχει μια πιεστική ανάγκη να μετατοπιστεί το Ισλάμ από το κέντρο της εξουσίας έως ότου μπορέσει να καθιερωθεί ένα ριζοσπαστικά ανθρώπινο και κοσμικό πολιτικό σύστημα.

Πώς γίνατε αναρχικοί; Ποια είναι η πρόσβαση στις αναρχικές ιδέες:

Στο Ιράν, οι παραδοσιακοί αριστεροί κομμουνιστές και σοσιαλιστές υπήρξαν ενεργοί και πασίγνωστοι εδώ και πολλά χρόνια, αλλά από τη μια πλευρά οι θεο`κράτες βρίσκονται στην εξουσία και είναι γνωστοί και από την άλλη, πριν από την Ισλαμική Επανάσταση, οι εθνικιστές και οι μοναρχικοί ήταν στην εξουσία. Συνεπώς, στην πράξη εξοικειωθήκαμε με τις μεθόδους και τις συμπεριφορές αυτών των πολιτικών και διαπιστώσαμε εύκολα ότι όλοι τους αγωνίζονται για εξουσία και είναι ενάντια στον λαό. Μελετώντας την ιστορία και τη φιλοσοφία της Δύσης, γνωρίσαμε τον αναρχισμό και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι στο Ιράν μια αναρχική κοινωνία είναι η ανθρώπινη εναλλακτική λύση. Επειδή δεν υπάρχει συγκέντρωση εξουσίας, εξαλείφεται η πιθανότητα διαφθοράς και αντίθεσης στον λαό. Και φυσικά, λόγω της ελπίδας μας για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Πώς επικοινωνείτε και εργάζεστε με άλλες ομάδες στις χώρες σας:

Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για επικοινωνία με τους μαχητές μας στο Ιράν για λόγους ασφαλείας, αλλά μπορώ να πω ότι τα μέλη μας, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες, βρίσκονται σχεδόν σε κάθε μέρος του Ιράν και αυτοί οι μαχητές δραστηριοποιούνται σε όλους τους λαϊκούς αγώνες ενάντια στο ισλαμικό καθεστώς. Εν τω μεταξύ, μπορώ να αναφέρω μόνο τον Soheil Arabi, αναρχικό κρατούμενο, ο οποίος είναι ήδη γνωστός.

Πώς αναλύετε τα γεγονότα της Αραβικής Άνοιξης;

Η αραβική άνοιξη, κατά τη γνώμη μου, ήταν μια λαϊκή επανάσταση εναντίον των ισλαμικών καθεστώτων που δεν μπόρεσαν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των ανθρώπων. Και αυτές οι επαναστάσεις θα πυροδοτούσαν ολόκληρη την περιοχή, αν δεν υπήρχαν οι παρεμβάσεις των δυτικών και περιφερειακών ιμπεριαλιστικών χωρών. Η επανάσταση στη Συρία έγινε ένας πόλεμος όπου Ισλαμιστές φασίστες όπως η Ισλαμική Δημοκρατία, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία, καθώς και οι ιμπεριαλιστές όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία, έκαναν τέτοια κόλαση σε αυτή τη χώρα, ώστε οι άνθρωποι στην υπόλοιπη περιοχή να είναι ικανοποιημένοι με μαριονέτες και αυταρχικά κράτη. Στην μόνη χώρα όπου επιτεύχθηκε η λαϊκή επανάσταση χωρίς σχεδόν οποιαδήποτε άμεση ξένη παρέμβαση ήταν η Τυνησία, στις άλλες χώρες ήταν η ξένη παρέμβαση που προκάλεσε τη διάλυση των επαναστάσεων και με το ένα άλλο κράτος μαριονέτα θα πάρει την θέση του προηγούμενου,

Τι πιστεύετε για τον δημοκρατικό ομοσπονδιακό χαρακτήρα των Κούρδων:

Κατά την άποψή μας, το σύστημα που τέθηκε σε εφαρμογή την πρώτη μέρα είναι ένας πρακτικός τρόπος να φτάσουμε σε μια αναρχική κοινωνία. Το εάν ή όχι τελικά φτάνει στον προορισμό ή όχι εξαρτάται από μια ποικιλία πραγμάτων, όπως γειτονικά φασιστικά και ισλαμικά καθεστώτα, αλλά ως μετάβαση σε μια αναρχική κοινωνία, είναι ένα ρεαλιστικό και αποδεκτό σύστημα.

Καλείτε να ανατρέψετε το ιρανικό καθεστώς. Δεν φοβάσαι ότι η αποσταθεροποίηση της περιοχής θα αποτελέσει δικαιολογία για τις ΗΠΑ να επιχειρήσουν το στρατό τους όπως στο Αφγανιστάν, τη Λιβύη και τη Συρία;

Η αμερικανική επέμβαση σε άλλες χώρες δεν χρειάζεται να εξηγηθεί και αυτό το ιμπεριαλιστικό κράτος παρεμβαίνει με δύναμη σε άλλες χώρες εδώ και πολλά χρόνια. Αναφορικά με τον φόβο, πρέπει να πω ότι οι άνθρωποι που είναι αιχμάλωτοι στην κόλαση της Ισλαμικής Δημοκρατίας, τη κόλαση της φτώχειας, τη πορνεία, την περιθωριοποίηση, τη καταστροφή του περιβάλλοντος, δεν έχουν τίποτα να χάσουν και ο φόβος της Αμερικής δεν σημαίνει πολλά.

Τι μπορούμε να κάνουμε από τη Δύση για να υποστηρίξουμε τους λαούς των χωρών σας:

Χρειαζόμαστε δυτικούς ακτιβιστές να υποστηρίξουν πραγματικούς μαχητές και να πείτε στους ανθρώπους στις χώρες σας ότι δεν θα υπερασπίζονται συνεχώς το Ισλάμ. Επειδή τώρα πρέπει να πολεμήσουμε σε δύο μέτωπα: αφενός, αγωνιζόμαστε με την Ισλαμική Δημοκρατία και, αφετέρου, με την αντίληψη στη Δύση ότι το Ισλάμ είναι καλό και υπερασπίζεται ισλαμιστές μαχητές. Δυστυχώς, ακόμη και άνθρωποι όπως ο Noam Chomsky, επειδή το Ιράν δεν είναι πληρεξούσιος της Αμερικής, υπερασπίζονται τις πολιτικές της Ισλαμικής Δημοκρατίας, στην πραγματικότητα η ερμηνεία αυτής της συμπεριφοράς είναι ότι αυτοί οι Δυτικοί ακτιβιστές είναι πρόθυμοι να αγνοήσουν και να θυσιάσουν πραγματικούς μαχητές στο Ιράν αντιτιθέμενοι στις αμερικανικές ιμπεριαλιστικές πολιτικές.

Υπάρχει κάτι άλλο που θέλετε να προσθέσετε;

Τέλος, πρέπει να προστεθεί ότι ο αναρχισμός στο Ιράν έχει μεγάλο πληθυσμό και θεωρείται ισχυρός, νέα και ισχυρή δύναμη. Αυτή τη στιγμή, οι συνθήκες διαβίωσης του λαού είναι πολύ δύσκολες στο Ιράν και η ισχυρή υποστήριξη από τους αναρχικούς άλλων χωρών για τους αγώνες του λαού και των αναρχικών του Ιράν θα είναι φυσικά πολύ καλή ενθάρρυνση και ηθικό για τους μαχητές ενάντια στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Η αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι στο Ιράν και οι αδελφοί και αδελφές μας σε άλλα μέρη του κόσμου μας υποστηρίζουν θα είναι μέρος του ηθικού μας και θα έχει θετικό αντίκτυπο στην ποιότητα των αγώνων μας. Ο διεθνής αναρχισμός, όπως επηρέασε την Ροζάβα, θα μπορούσε να κάνει το ίδιο και στο Ιράν. Οι αναρχικοί δεν αναγνωρίζουν τα σύνορα και όπου κι αν υπάρχει καταπίεση, θα την καταπολεμήσουν. Ως μικρό μέρος της αναρχικής κοινότητας στο Ιράν,
Εξακολουθήστε να ζείτε την ένωση, να ζήσετε την ελευθερία, να ζήσετε αναρχικά.

Αναρχική Ένωση Αφγανιστάν και Ιράν, 1 Ιουνίου 2018

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε εδώ: http://alasbarricadas.org
**Πηγή του παρόντος σχολίου και της αναδημοσίευσης της συνέντευξης εδώ: https://www.provo.gr/anarchist-union-iran-afghanistan/

argentina/uruguay/paraguay / movimiento anarquista / opinión / análisis Monday July 02, 2018 22:44 byFederación Anarquista Uruguaya

La Carta Opinión de la Federación Anarquista Uruguaya del mes de junio.

El gobierno ha mostrado los principales números de la Rendición de Cuentas. No la ha negociado con los trabajadores, sino que solo se han expuesto las principales cifras, primero ante la bancada parlamentaria del FA, luego ante los trabajadores y la prensa. El monto total de la Rendición de Cuentas ronda los 150 millones de dólares para el año 2019 y otro tanto para el 2020, con lo cual no se cubren las más elementales necesidades sociales.

Del desglose primario de cifras, se desprende que no habrá inversión en obra pública, abriendo cauce a las PPP, otorgándole a las empresas privadas 1140 millones de pesos (más de 35 millones de dólares). Para la construcción de viviendas se otorgan solamente 300 millones de pesos en el año 2019 y nada en 2020. Se incluyen 198 millones de pesos por año para el pago de nocturnidad a la policía, para que patrullen los barrios y repriman a los jóvenes y pobres noche a noche, como ya ocurre… pero ahora se le va a pagar doble. Sin embargo, el sistema de cuidados solo aumenta en 170 millones de pesos por año, es decir, importa más reprimir que cuidar a segmentos de la población que lo necesitan.

Como siempre, las promesas se las lleva el viento. El tan prometido 6% del PBI para la Enseñanza no será alcanzado, el gobierno no va a cumplir su promesa de campaña electoral. Apenas sobrepasarán el 5%, tomando la medición del gobierno. Pero para ANEP y UDELAR apenas se supera el 4% del PBI.

En el caso de la Universidad, sólo se otorgan 430 millones de pesos por año para salarios. Para la ANEP (escuelas, utus y liceos) no hay incrementos presupuestales para infraestructura. Todos los nuevos edificios serán por PPP, privatizando la educación por esta vía, ya que deja la administración de centros de estudio en manos de las empresas constructoras por más de 20 años. Además, no sólo se hacen incrementos salariales por 1942 millones de pesos por año. Con el agravante, de que el aumento del 3,5% anual para llegar al salario docente de 25 mil pesos y de 23400 para funcionarios no docentes a valores de 2015 no está contemplado, y anuncia el gobierno sin ningún empacho, que violará el Convenio Colectivo firmado en 2015. Convenio Colectivo que ya era una burla, porque los montos ya estaban incluidos en el Presupuesto sin negociación alguna con los trabajadores.

El gobierno como administrador del Estado, es decir la patronal con más empleados del país, dice sin ningún prurito que va a violar un Convenio Colectivo- y lo hace-; por lo tanto, la señal para todas las Cámaras Patronales es que pueden violar todos los convenios con los sindicatos y los acuerdos que hayan firmado. Todo ello puede barrerse de un plumazo sin problemas. Ello de cara a la ronda más grande de Consejos de Salarios de estos últimos años.

Consejos de Salarios

Las pautas para esta ronda de Consejos de Salarios son de pérdida salarial en términos generales. Para muchos gremios no se cubre la inflación y no se prevén aumentos por encima de ella. Unas pautas acordes a las cuentas de los patrones, de modo de ir trasladando hacia los sectores patronales la riqueza social. Pautas que son parte de la política económica que el gobierno lleva adelante y que intentan congelar la situación social, no concediendo ni un peso más a los sectores populares. Pero no se puede congelar el reparto de la riqueza; tampoco la lucha de clases.

Estos Consejos de Salarios deben ser de confrontación. De lucha directa y abierta contra los patrones. Si el propio Estado no cumple los Convenios Colectivos que firma, no podemos esperar de las cámaras empresariales una conducta diferente, al contrario, su conducta será peor y tiene todo el aval estatal. Allí está el conflicto de los trabajadores de Bimbo que nos habla a las claras de la prepotencia de las patronales multinacionales, que, en aras de maximizar sus ganancias, despiden trabajadores, cierran líneas de producción e intentan abrir negocios en Paraguay, donde se violan los derechos laborales y sociales más elementales.

27 de junio: 45 años del golpe y de la Huelga General

Esas pautas salariales, como otras tantas medidas y subsidios con los que se beneficia a los sectores patronales, como las que se han otorgado a los sectores “autoconvocados” del agro, esos reaccionarios de siempre que sostienen que los sindicatos son un problema para “los sectores productivos en crisis”, son medidas de claro sostén y apoyo a las clases dominantes. Esas mismas clases dominantes, que a través de la Unión de Bancos del Uruguay, la Asociación Rural, la Federación Rural, la Cámara de Industrias, la Unión de Exportadores, fueron los verdaderos promotores y artífices del golpe de Estado del 27 de junio de 1973.

La “tarea sucia” no la podían hacer los Gari, los Peirano, los Strauch. Por eso llamaron a los militares y les dieron vía libre -con consentimiento parlamentario- para masacrar y reprimir al pueblo, ya en 1972 con el “Estado de Guerra Interno”. Un golpe de Estado que se fue dando en etapas desde 1968 al menos, con las Medidas Prontas de Seguridad de carácter permanente del gobierno de Pacheco y de su “delfín”, Bordaberry.

Fraude electoral mediante, Bordaberry es electo presidente, y en 1973 se pone al frente del Golpe de Estado. Una dictadura militar con ropaje civil y articulada en la estrategia imperial para el área: el Plan Cóndor. La dictadura uruguaya es responsable directa de más de 210 desapariciones, similar cifra de compañeros asesinados -muchos en la tortura -, secuestro de bebés, decenas de miles de presos, y el hambre y empobrecimiento general del pueblo.

Aún hoy queda mucho por hacer para saber toda la verdad, pero sobre todo, para establecer algún mínimo de justicia. Pero fundamentalmente, no olvidamos y no perdonamos y decimos muy claramente, que no hay reconciliación posible con los asesinos del pueblo.

Pero el pueblo uruguayo no se quedó quieto ni callado frente a la dictadura. La Huelga General mostró el rechazo popular ante el avance autoritario y la fortaleza organizativa del pueblo. Mostró también las debilidades y límites de la estrategia del reformismo, que impidió una correcta preparación de la misma y de la continuidad de la lucha -con otros medios- a lo largo del tiempo. Amplios sectores populares ocuparon fábricas, hospitales y sanatorios, centros de estudio, la Refinería de La Teja, el puerto, bancos, etc.

Se inició así un largo camino de Resistencia, clandestina, en medio de las más brutales persecuciones. Porfiada Resistencia de nuestro pueblo, enraizada en lo mejor de nuestra historia.

Los mensajes desde arriba y un camino de lucha

Una cosa es clara: esta Rendición de Cuentas va a ser financiada en un 60% por dineros del Banco República y el restante 40% por el crecimiento económico. No se va a tocar la riqueza. De los 6800 millones de dólares que la burguesía uruguaya tiene en cuentas bancarias en el exterior, no se tocará un peso. Tampoco se revisarán las exoneraciones fiscales al capital extranjero, incluyendo zonas francas, que anualmente representan 1800 millones de dólares que no se aportan y enriquecen a esas empresas. Los sectores agro-exportadores (los que integran “Un solo Uruguay”), las empresas multinacionales, las zonas francas, el capital financiero no van a aportar un sólo peso más para cubrir las necesidades populares. Siquiera el gobierno toma una medida redistributiva mínima.

Estos sectores económico- sociales se han enriquecido como nunca y desde el gobierno se nos dice que no se les va a quitar un peso, que pueden llevarse tranquilamente las ganancias a donde gusten. Garantías totales para el capital y un castigo importante para los sectores populares. Ese es el mensaje claro que se da desde arriba y es el eje cardinal de la política económica en curso.

Son esas mismas patronales las que lloran y exigen no más aumentos salariales en los Consejos de Salarios, las que dicen que los sindicatos les están fundiendo sus empresas y posibilidades de negocios. Esos hambreadores que dieron el golpe de Estado de 1973, hoy quieren avanzar en imponer un orden más conservador. Ese proceso no se frena desde el gobierno ni desde el Estado: desde allí solo se es condescendiente con los que tienen el poder real, tal como demuestran las políticas llevadas adelante por el gobierno. El “bloque social de los cambios” que incluye a Astori (hombre del Fondo Monetario Internacional) y a todo el equipo económico que sostiene que no hay negociación de la Rendición de Cuentas con los trabajadores y a la ministra Muñoz, adalid de la Esencialidad en 2015, que ahora dice “que no hay más plata” para la Enseñanza, ¿es verdaderamente el camino y el sistema de alianzas necesarias para el movimiento popular? Nos parece equivocada esta opción, pero los acontecimientos hablan y hablarán por sí mismos, clarificando las confusiones a que se prestan varios discursos.

Por ello, para obtener conquistas en el marco de la Rendición de Cuentas y Consejos de Salarios ahora, debemos impulsar medidas de lucha que cuenten con participación masiva de trabajadores y otros sectores populares. Así como los estudiantes de Secundaria han ocupado sus centros de estudio, han salido a la calle, y profesores y otros sindicatos de la Enseñanza impulsan y desarrollan medidas de lucha, debemos empujar para que cada gremio y cada sindicato haga lo propio. Rodear los conflictos de solidaridad, como ha sido el caso de los trabajadores de Bimbo en defensa de los puestos de trabajo, estar hombro con hombro en estas luchas que se vienen.

Este paro parcial y el paro de 24hs de julio deben ser aprovechados para poner gente en la calle y coordinar más acciones de carácter general en defensa del salario, del trabajo, de la enseñanza, de la salud y los servicios públicos. A no cejar en el esfuerzo y a poner toda la militancia de lleno a enfrentar las embestidas que se vienen.

“Hay que cuidar al gobierno”, dirán muchos. “No hacerle el juego a la derecha”, complementarán otras voces. Pero lo cierto es -y lo que pasa en la región habla a las claras de ello-, de que hacer frente al avance de la derecha es tarea del movimiento popular en la calle, con un proyecto propio e independencia de clase. “Sólo el pueblo salvará al pueblo”, este grito recorría las calles y montes de nuestra América Latina en los años 60 y 70.

Por lo tanto, si el pueblo no se moviliza, lo que es seguro, es el retorno de la derecha por cualquier vía, ya sea electoral o diversas modalidades de golpes de Estado. La derecha no va a renunciar al gobierno, a tener la administración del Estado en forma permanente y aplicar políticas neoliberales puras y duras, de retorno al FMI como está ocurriendo en la vecina orilla.

En nuestro país, lo que está en discusión, no es realmente si “retorna la derecha” o se “profundiza el proceso de cambios”, sino cómo y quién procesa el ajuste. Todo parece indicar que el FA tendrá un nuevo período de gobierno. ¿Aplicará una política de ajuste gradual, “a la uruguaya”? ¿En qué grado? La política económica hasta ahora aplicada da señales en ese sentido: las pautas de Consejos de Salarios, el Presupuesto insuficiente y el no cumplimiento de la promesa del 6% para la Enseñanza, la falta de gravámenes al gran capital, las privatizaciones vía PPP o tercerizaciones como viene ocurriendo en todos los Entes públicos…

Con ese marco de fondo de mediano -y largo- plazo, las preguntas que debemos hacernos no están en el orden de apoyar a tal o cual candidato, o incluso incidir en la interna de algún partido para que gane un candidato más “favorable a los intereses de los trabajadores”. Esas preguntas en realidad, están en el orden de ¿cómo defendemos nuestros derechos y obtenemos nuevas conquistas?, ¿cómo favorecemos la organización popular?, ¿cómo movilizamos a todo un gremio o un sector de la sociedad?, ¿cómo acumulamos en unidad y solidaridad concretas?, ¿cómo nucleamos a la militancia de cada gremio que quiere ir a más?

Todas esas preguntas -y otras-deben tener un debate y una respuesta colectivas. Los anarquistas de FAU sumamos nuestro grano de arena a la construcción de un pueblo fuerte, de un pueblo protagonista y hacedor de su destino. A eso lo llamamos poder popular, a la capacidad de acción del pueblo y de sus organismos de avanzar luchando, construyendo espacios donde se vaya prefigurando la vida y la sociedad nueva.

Por ello, ahora a luchar y organizar en la base de cada fábrica, cada centro de estudio, oficina, comercio, taller, campo y en el barrio. Allí reside la verdadera garantía de un triunfo popular.

¡PRESUPUESTO PARA LAS NECESIDADES POPULARES!

¡A LUCHAR POR SALARIO AHORA!

¡POR LA CONSTRUCCIÓN DE PODER POPULAR!

¡ARRIBA LOS QUE LUCHAN!

FEDERACIÓN ANARQUISTA URUGUAYA

Διεθνή / Αναρχικό κίνημα / Συνέντευξη Saturday June 30, 2018 12:38 byDmitri (republising)

Μία συνέντευξη με τον γραμματέα Εξωτερικών υποθέσεων της CNT - Με την ευκαιρία του Ιδρυτικού Συνεδρίου της Νέας Διεθνούς ένα μέλος της αναρχοσυνδικαλιστικής ένωσης CNT πήρε συνέντευξη από τον γραμματέα εξωτερικών υποθέσεων Miguel Pérez, σχετικά με τα γεγονότα της εκδήλωσης.

Μπορείτε να περιγράψετε τη διαδικασία που οδήγησε σε αυτό το ιδρυτικό συνέδριο;

Λοιπόν, η διαδικασία ως τέτοια ξεκινά από το XI Συνέδριο της CNT, στη Σαραγόσα, τον Δεκέμβριο του 2015. Εκεί αποφασίστηκε να ξεκινήσει αμέσως μια διαδικασία ίδρυσης νέου διεθνούς. Έτσι δεν μπορούσαμε να το ξέρουμε, αλλά φαίνεται ότι αγγίζαμε μια ευαίσθητη χορδή του αναρχοσυνδικαλισμού παγκοσμίως, δεδομένου του τεράστιου ενδιαφέροντος που δημιουργήθηκε και της αντιλαμβανόμενης ανάγκης για μία λειτουργική διεθνή.

Όντως, αρκετές αδελφές οργανώσεις, όπως η FAU της Γερμανίας, η USI της Ιταλίας και το ιστορικό FORA της Αργεντινής, εντάχθηκαν στο έργο. Αμέσως συνειδητοποιήσαμε ότι η διαδικασία θα ήταν μακρά και ότι ήταν καλύτερο να περπατάμε αργά, πάντα αναζητώντας συναίνεση, να έχουμε μια Διεθνή που θα αποφύγει να πέσει στα λάθη του παρελθόντος και που θα ανταποκριθεί στις σημερινές ανάγκες του αναρχοσυνδικαλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Από εκεί, καλέσαμε το Διεθνές Συνέδριο Barakaldo τον Νοέμβριο του 2016, στο οποίο προσκαλέσαμε μια σειρά από συναφή συνδικάτα για να παρουσιάσουμε την πρότασή μας. Από τότε, οι οργανώσεις που αποφάσισαν να ενταχθούν στη διαδικασία, άρχισα να δουλεύουν στην οργάνωση αυτού του ιδρυτικού συνεδρίου, στο οποίο φτάσαμε περισσότερο από δύο χρόνια μετά την έναρξη του ταξιδιού.

Η διαδικασία ήταν δύσκολη κατά καιρούς επειδή όλες οι οργανώσεις-μέλη είναι οριζόντιες (όπως δεν μπορεί να είναι διαφορετικά), με διαδικασίες λήψης αποφάσεων από κάτω προς τα πάνω και συχνά χρειαζόταν να παρατείνουμε το χρονοδιάγραμμα για να διασφαλίσουμε ότι οι προθεσμίες και οι εσωτερικές διαδικασίες από το καθένα έγιναν σεβαστές. Για παράδειγμα, στην CNT έχουμε οργανώσει τρεις συνομοσπονδιακές ολομέλειες στις οποίες συζητήθηκε το θέμα της Διεθνούς. Στην πραγματικότητα, σε διαδοχικά στάδια, οι συμφωνίες που έγιναν σε αυτές τις συνόδους ολομέλειας αποτελούσαν τους κύριους πηλώνες του σχεδίου. Το πιο εμφανές παράδειγμα είναι το ίδιο το ιδρυτικό συνέδριο, των οποίων τα κεντρικά έγγραφα προέρχονται από τα συνδικάτα της Compostela και του Valladolid.

Προσωπικά, θέλω να πω ότι πάντα εντυπωσιάστηκα από την ωριμότητα της οργάνωσης στις συζητήσεις αυτές και από την ευκαιρία και τη συνάφεια των συμφωνιών που έγιναν. Τίποτα δεν μιλά καλύτερα από τη συναίνεση που έχει δημιουργηθεί μεταξύ όλων των άλλων τμημάτων της Διεθνούς.

Τι σας ενθαρρύνει περισσότερο στη δημιουργία της Νέας Διεθνούς;

Πρώτον, πιστεύω ότι η ικανότητα των οργανώσεών μας να φέρουν μια τόσο μακρά και περίπλοκη διαδικασία σε ένα επιτυχημένο αποτέλεσμα, μιλάει για την ωριμότητα που έχουν επιτύχει τα τελευταία χρόνια οι αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις παγκοσμίως. Αυτό έχει μεγάλη δυναμική, η οποία ελπίζω ότι η νέα Διεθνής θα βοηθήσει στην ανάπτυξη.

Κατόπιν, μου φαίνεται ότι σε μεγάλο βαθμό οι ιδέες του διεθνισμού, στον ελευθεριακό και συνδικαλιστικό χώρο γενικά, αλλά και πέραν αυτού, ήταν πολύ στρεβλωμένες. Για πολύ καιρό φάνηκε ότι αρκούσε να συμμετάσχεις σε επίσημες διεθνείς συναντήσεις και να διεξάγονται τακτικά συναντήσεις για να είναι διεθνιστές, αν και συχνά το έργο αυτό δεν είχε περιεχόμενο πέρα ​​από την περιστασιακή συνεργασία ή την συμβολική υποστήριξη. Αυτό έχει οδηγήσει σε διεθνείς δομές που είναι άδειο κέλυφος, χωρίς μεγάλο περιεχόμενο μέσα, αλλά με όλα τα βοηθήματα των μεγάλων παγκόσμιων έργων. Στην πραγματικότητα, δεν είναι απαραίτητο να πάμε στη διεθνή σκηνή για να καταλάβουμε γιατί συμβαίνει αυτό. Ο καθένας μπορεί να δει ότι σε ένα συντονισμό οποιουδήποτε μεγέθους η δραστηριότητα σχετικά ανενεργών ομάδων μπορεί να είναι μόνο επίσημη και συμβολική. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο από τη γραμματεία αυτή επιμείναμε πάντοτε ότι ο διεθνισμός μπορεί να εμφανιστεί μόνο ως επέκταση του έργου των τμημάτων στην τοπική επικράτεια. Δεν είναι, όπως ερμηνεύθηκε εσφαλμένα, το μέγεθος των τμημάτων ή ο αριθμός τους, αλλά εάν απευθύνουν με ενθουσιασμό ένα σχέδιο για την οικοδόμηση μιας επαναστατικής συνδικαλιστικής εναλλακτικής στην περιοχή τους και από εκεί συγκλίνουν με άλλους σε διεθνές επίπεδο για να βοηθηθεί το τοπικό αυτό έργο να αναπτυχθεί.

Υπό αυτή την έννοια, πιστεύω ότι είμαστε τώρα σε θέση να παράσχουμε εργαλεία για την οικοδόμηση ενός μοντέλου διεθνοποίησης που ξεπερνά τον συμβολισμό και είναι χτισμένο ως θετικό συμπλήρωμα της τοπικής δραστηριότητας των τμημάτων. Αναμφίβολα, αυτό απαιτεί τη διερεύνηση νέων μορφών αλληλεγγύης και από κοινού εργασίας μεταξύ των τμημάτων, ο συντονισμός των οποίων πρέπει να είναι πιο κοντινός και πιο ευέλικτος. Υπάρχουν πολλά που π6ρέπει να αναπτυχθούν με αυτή την έννοια, αλλά υπάρχει και πολλή επιθυμία και ενθουσιασμός.

Μπορεί να φαίνεται παράδοξο ότι ο διεθνισμός, κατανοητός με αυτόν τον τρόπο, ξεκινά από τους ντόπιους και επιστρέφει στην επικράτεια, αλλά εάν προβάλλεται με άλλο τρόπο, δεν προσφέρεται για την καθημερινή εργασία των μελών του. Ελπίζω ότι, επιτέλους, ο διεθνισμός δεν θα είναι πλέον ένα μετάλλιο που οι οργανώσεις κρεμάνε στις κασέλες τους και γίνεται μια πραγματικότητα που παρέχει πόρους και περιεχόμενο στην τοπική πραγματικότητα των τμημάτων. Μου φαίνεται ότι αυτή η νέα Διεθνής είναι η ευκαιρία να την επιτύχει.

Ποιες προτάσεις βλέπετε πιο θετικές στο ιδρυτικό συνέδριο της Νέας Διεθνούς;

Κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ θετικό το γεγονός ότι οι προτάσεις που παρουσιάστηκαν σαφώς πηγαίνουν προς την κατεύθυνση της οικοδόμησης μιας Διεθνούς που ανταποκρίνεται στο μοντέλο που εξήγησα προηγουμένως. Αφενός, επιδιώκει να διερευνήσει όλες τις πιθανές και αναγκαίες μορφές αλληλεγγύης και από κοινού εργασίας, από κοινού σχηματισμού και συζήτησης, να υποστηρίξει τις συνδικαλιστικές συγκρούσεις, τις κοινές εκστρατείες, την άμυνα κατά της καταπίεσης, τους κοινούς πόρους κλπ. Η έκθεση του Βαγιαδολίδ εξαντλεί τον κατάλογο των δυνατοτήτων στον τομέα αυτό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ορισμένοι μπορούν να αναπτυχθούν καλύτερα από άλλους, ανάλογα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες των τμημάτων, και με την πάροδο του χρόνου θα φανταστούμε περισσότερες μορφές συνεργασίας κλπ. Αλλά ως σημείο εκκίνησης νομίζω ότι σηματοδοτεί έναν φιλόδοξο στόχο και προτείνει ένα πολύ ευρύ φάσμα καθηκόντων, του πώς πρέπει να είναι.

Από την άλλη πλευρά, η πρόταση της Compostela ορίζει μια ευέλικτη δομή, η οποία επιδιώκει ακριβώς να διευκολύνει αυτόν τον συντονισμό μεταξύ των τμημάτων. Γνωρίζω ότι η παρουσίαση γίνεται από συντρόφισσες και συντρόφους που συνοδεύουν τη διαδικασία της νέας Διεθνούς από την αρχή και είναι σαφές ότι υπάρχει βαθύς προβληματισμός για τα λάθη που έγιναν στο παρελθόν. Είναι προφανές ότι η ύπαρξη μιας επιτροπής σχέσεων επιδιώκει να διευκολύνει τη ροή πληροφοριών μεταξύ τμημάτων και την ανάπτυξη άμεσων προτάσεων για συνεργασία μεταξύ τους. Ακριβώς, αυτό είναι το θέμα.

Το πιο αξιοσημείωτο είναι η συνέργεια που συμβαίνει μεταξύ των δύο χαρτιών, τα οποία αλληλοσυμπληρώνονται άψογα. Αναμφισβήτητα, θα υπάρξουν πολλά να γυαλιστούν τους μήνες που έρχονται και τα επόμενα χρόνια, αλλά αυτό αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, μια αδιάψευστη απόδειξη ότι ο προβληματισμός μας για τον διεθνισμό είναι ήδη πλαισιωμένος σε έναν νέο, πολύ πιο ελπιδοφόρο ορίζοντα. Φαίνεται επίσης εξαιρετικά θετικό για μένα ότι αυτό έγινε κατανοητό από τα άλλα τμήματα, τα οποία έλαβαν και τα δύο έγγραφα ως βασικά έγγραφα για συζήτηση στο συνέδριο.

Σε ποιους τομείς πιστεύετε ότι η Νέα Διεθνής είναι πιο πιθανό να είναι χρήσιμη για τους εργαζόμενους;

Είναι καιρός οι διεθνείς οργανισμοί μας να αρχίσουν να συμβάλλουν θετικά στην ανάπτυξη των τοπικών τμημάτων τους. Από τη στιγμή που ο αναρχοσυνδικαλισμός και ο επαναστατικός συνδικαλισμός δεν είναι πλέον απλώς χρήσιμος, αλλά απαραίτητος για τους εργαζόμενους και τους εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο, μια Διεθνής που συμβάλλει στην ανάπτυξη και διευθέτηση τους μπορεί να είναι θετική. Με αυτή την έννοια, η ανταλλαγή εμπειριών, κατάρτισης και πόρων θα ήταν ένα πρώτο βήμα σε πολλές περιπτώσεις.

Επιπλέον, συχνά οι συνθήκες εργασίας, οι μισθοί και η ζωή σε μια περιοχή καθορίζονται από την θέση που καταλαμβάνεται σε μια παγκόσμια αλυσίδα παραγωγής και κατανάλωσης. Ένας διεθνής οργανισμός είναι σε θέση να παράσχει προοπτική και ανάλυση σε αυτή την παγκόσμια δομή και να παράσχει το πλαίσιο εντός του οποίου να προγραμματίσει μια απάντηση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι πόροι μας θα είναι πολύ περιορισμένοι από την άποψη αυτή εδώ και πολύ καιρό, αλλά ο στόχος είναι να προχωρήσουμε ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την αντίδραση σε μεγάλες παγκόσμιες διαδικασίες.

Τέλος, με την έννοια των παραπάνω, η διεθνής αλληλεγγύη πρέπει να υλοποιηθεί σε πράξεις που υπερβαίνουν την έκδοση ανακοινώσεων ή τη διεξαγωγή πικετοφοριών αλληλεγγύης. Η συγκεκριμένη μορφή αυτής της αλληλεγγύης θα εξαρτηθεί, φυσικά, από κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, από τις ανάγκες των εμπλεκόμενων τμημάτων κ.λπ. αλλά η νέα Διεθνής θα πρέπει να τείνει να προτείνει κοινές διαδικασίες και σχέδια που ανταποκρίνονται στις ανάγκες αυτές σύμφωνα με τις δυνατότητές τους. Αυτές οι περιπτώσεις πρέπει να αντιμετωπιστούν με φαντασία, δημιουργικότητα και επίλυση και με αυτή την έννοια ο ρόλος της επιτροπής σχέσεων μπορεί να είναι θεμελιώδης για τη διευκόλυνση αυτών των διαδικασιών.

Ποιες είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει αυτή η Νέα Διεθνής βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα;

Καλά όπως αναφέρει η αναρχική εφημερίδα, όλα πρέπει να γίνουν. Το πρώτο προφανές βήμα είναι να οικοδομηθεί η σκαλωσιά που αποφασίστηκε στο συνέδριο και να οργανωθούν για να τεθούν τα πρώτα έργα σε κίνηση. Κάποιοι μήνες πολύ σοβαρής δουλειάς περιμένουν τη νέα Διεθνή για να προχωρήσει. Επίσης, όπως οποιοσδήποτε έχει μια νέα συσκευή, θα πρέπει να μάθετε να τη διαχειρίζεστε. Δηλαδή, θα πρέπει να δούμε πώς υλοποιούνται οι μέθοδοι λειτουργίας που αποφασίζονται στην πράξη, πώς να ξεπεραστούν με ασφάλεια οι αποτυχίες που εντοπίζονται και να αναπτυχθεί μια οργανωτική κουλτούρα και ηθική. Όλα αυτά θα συμβούν με την πάροδο του χρόνου, αλλά είναι προφανές ότι αποτελεί άμεσο στόχο της νέας Διεθνούς.

Μεσοπρόθεσμα, πρέπει να σχεδιαστούν και να τεθούν σε εφαρμογή νέες μορφές συνεργασίας και αλληλεγγύης. Καθώς προχωρούμε σε αυτή τη διαδικασία, αναμένεται ότι θα αρχίσουμε να βλέπουμε περισσότερες περιπτώσεις στις οποίες ο διεθνισμός ενσωματώνεται στην καθημερινή πρακτική των τμημάτων στο τοπικό έδαφος. Αυτή θα είναι μια σταδιακή διαδικασία, στην οποία θα σημειωθεί πρόοδος καθώς η νέα Διεθνής αποδεικνύει ότι είναι ικανή να ανταποκριθεί στις τοπικές ανάγκες. Σε κάποιο βαθμό είναι μια διαδικασία που έχει ήδη ξεκινήσει, αλλά δεν θα γνωρίζουμε το πραγματικό της δυναμικό μέχρι να αρχίσει να αναπτύσσεται σοβαρά, μόλις δημιουργηθεί και τεθεί σε λειτουργία η Διεθνής Οργάνωση. Υπό την έννοια αυτή, νομίζω ότι ο στόχος δεν πρέπει να είναι τόσο η αύξηση του αριθμού των τμημάτων που απαρτίζουν τη Διεθνή αλλά και η ενίσχυση της σχέσης μεταξύ των συνιστωσών της. Φυσικά, οι επαφές θα επεκταθούν με όλες τις ομάδες αναρχοσυνδικαλιστών που ενδιαφέρονται σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στο περιεχόμενο της διεθνούς αλληλεγγύης και να θέσουμε στέρεα θεμέλια για κοινή εργασία.

Πιστεύω ότι η προτεραιότητα πρέπει να είναι να δοθεί περιεχόμενο στη διεθνή αλληλεγγύη και να τεθούν ισχυρά θεμέλια για κοινή εργασία. Αν ο νέος διεθνής οργανισμός κατορθώσει να το πράξει, θα εξασφαλίσει ότι έχει το ενδιαφέρον των οργανισμών αυτών που επιδιώκουν να δημιουργήσουν μια πραγματική επαναστατική συνδικαλιστική εναλλακτική λύση και όχι μόνο να βάλουν μια ετικέτα. Οποιαδήποτε ανάπτυξη, για να έχει ένα ίδρυμα, πρέπει να είναι οργανική, ξεκινώντας από τις εργασιακές σχέσεις.

Και μακροπρόθεσμα, η πλανητική κοινωνική επανάσταση, σωστά;

Τέλος, μπορείτε να κάνετε μια γενική αξιολόγηση του διεθνούς πολιτικού και οικονομικού τοπίου, από μια παγκόσμια σκοπιά;

Από τη δική μου άποψη, και αυτή είναι μια προσωπική άποψη, προφανώς, το κύριο χαρακτηριστικό του σύγχρονου κόσμου, σε πολιτικό και πνευματικό επίπεδο, είναι η απουσία ενός επαναστατικού σχεδίου κοινωνικού μετασχηματισμού. Για πρώτη φορά από την εμφάνιση της νεωτερικότητας, ο δυτικός πολιτισμός φαίνεται να έχει εξαντλήσει τη διαλεκτική της εσωτερικής αντιπολίτευσης. Αν από τον 17ο αιώνα, τουλάχιστον σε καθαρά πνευματικό επίπεδο, υπήρξε πάντα μια ένταση μεταξύ διαφορετικών ρευμάτων μέσα στις δυτικές κοινωνίες, αυτό εξαφανίστηκε ως συνειδητή και αρθρωτή μορφή, από την αποτυχία του μαρξισμού, την ήττα manu militari του αναρχισμού και την εξημέρωση του εργατικού κινήματος.

Αυτό μεταφράζεται σε μια σειρά από πολύ εμφανή συμπτώματα: την αδυναμία της αριστεράς να προτείνει εναλλακτικές λύσεις, ακόμη και εννοιολογικές, στα σημερινά συστήματα. η επανάληψη των μάντρας ή η προσκόλληση σε παρωχημένα μοντέλα από τους ανυπόφορους τομείς, για παράδειγμα, η εκ νέου έναρξη εκλογικών σχεδίων που δεν μπορούν να οδηγήσουν σε τίποτα ή να προσκολληθούν σε διεθνείς που δεν λειτουργούν. ο απόλυτος αποπροσανατολισμός των αντιπολιτευτικών κινητοποιήσεων, η επιστροφή στον εθνικισμό και η ξενοφοβία εκείνων που δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε μία αριστερά χωρίς σχέδιο. η άνοδος του λαϊκισμού με βάση τον φόβο και την αβεβαιότητα κλπ.

Αντιλαμβάνομαι το τεράστιο μέγεθος αυτής της δήλωσης. Επίσης, δεν θα ήταν εύκολο να βρεθούν παραδείγματα που να το αντιφάσκουν, κάτι άλλο φυσιολογικό σε μια τόσο ευρεία προσέγγιση. Νομίζω ότι θα ήταν οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Σε κάθε περίπτωση, τα χαρακτηριστικά του παγκόσμιου πολιτικού και οικονομικού πανοράματος είναι συμπτώματα αυτού του θεμελιώδους προβλήματος. Επομένως, είναι επείγον να αντιμετωπίσουμε τις πολλές αρνητικές πτυχές της κατάστασης, να θέσουμε ξανά στο τραπέζι ένα επαναστατικό σχέδιο κοινωνικού μετασχηματισμού σε πλανητική κλίμακα. Και να το κάνουμε με έναν πρακτικό τρόπο, όχι μόνο στο λόγο ή στο θεωρητικό επίπεδο, αυτό επίσης. Δηλαδή, το καθήκον που αντιμετωπίζουμε δεν είναι τίποτα λιγότερο από το να διατυπώσουμε ένα σχέδιο όπου όλα τα έργα έχουν εξαντληθεί και να το κάνουμε, επιπλέον, έτσι ώστε να επηρεάζει την τρέχουσα κοινωνική πραγματικότητα και να επιτρέπει την ενσωμάτωση ευρέων στρωμάτων του πληθυσμού. Πιστεύω ειλικρινά ότι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με ένα ελευθεριακό κλειδί, μέσω της μη ιεραρχικής οργάνωσης από τη βάση και της απόρριψης των τραγουδιών του εκλογισμού, βασιζόμενοι στην αυτοδιαχείριση και την άμεση δράση.

Με αυτή την έννοια, μου φαίνεται ότι συχνά δεν γνωρίζουμε τον ρόλο που διαδραματίζει η σημερινή CNT, ως κόμβος στο πλαίσιο αυτό. Δεν είναι το μόνο, φυσικά, και βέβαια μπορεί να επιλυθεί με πολλούς τρόπους. Αλλά νομίζω ότι το συνδικαλιστικό πρότυπό μας, οι συμφωνίες των τελευταίων μας συνεδρίων, το πρόγραμμα των 10 σημείων που εγκρίθηκε πρόσφατα από τους καταλανούς συντρόφους, η αποτελεσματική ενσωμάτωση της διάστασης του φύλου στην πρακτική μας κ.λπ. όλα αυτά μιλούν για μια σημαντική προσπάθεια να προσγειωθούν προτάσεις που είναι κατά συνέπεια επαναστατικές και μεταμορφωτικές, αναρχοσυνδικαλιστικές, σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε καλύτερα σε μια ιδανική κατάσταση, προχωρούμε με δοκιμασία και λάθη και κάνουμε λάθη και λάθη πολλές φορές, αλλά προχωρούμε.

Επιστρέφοντας στη διεθνή σκηνή, επιχειρείται να γεμίσει αυτό το κενό από ευρεία επαναστατικά έργα με πολύ ευφάνταστες προτάσεις και εξίσου εδραιωμένες σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Σχεδόν χωρίς δισταγμό, η πιο προφανής και ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι η Ροζάβα και ο Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός. Αλλά αυτό δεν είναι ένας λόγος να αγνοήσουμε το ρόλο της CNT και άλλων αδελφών οργανώσεων σε αυτόν τον παγκόσμιο χώρο. Τα τελευταία χρόνια, η διεθνής προβολή μας έχει εκτοξευθεί και ένα άξιο ενδιαφέρον για το μοντέλο μας και τις προτάσεις μας έχει αφυπνιστεί . Πιστεύω ότι ο νέος διεθνής οργανισμός πρέπει να διαδραματίσει πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτό το θέμα, καθώς η πρόβλεψη σε παγκόσμιο επίπεδο αυτής της βούλησης θα αποτελέσει επαναστατική εναλλακτική λύση και είμαι βέβαιος ότι θα μπορέσει να διαμορφώσει αυτό το τόσο αναγκαίο πρακτικό και θεωρητικό έργο.

argentina/uruguay/paraguay / movimiento anarquista / opinión / análisis Sunday May 27, 2018 17:21 byfederación Anarquista uruguaya

La carta opinión de fAu de mayo de 2018

CARTA OPINIÓN fAu
MAYO

EL ESTADO ES EL RESPONSABLE

La impunidad sigue golpeando los corazones de los uruguayos. Más de 210 desaparecidos, un número similar de asesinados durante la dictadura, bebés secuestrados, decenas de miles de exiliados, presos, despedidos, destituidos... Un precio muy alto pagó nuestro pueblo. Las clases dominantes sacaron a la calle al aparato militar para reprimir y masacrar a los de abajo, de modo de barrer las organizaciones populares y la lucha que pujaba un mundo nuevo. Eso estaba en juego en aquellos años, donde el Imperio tiñó de dictaduras todo el Cono Sur y el "Plan Cóndor" fue la coordinación represiva que desapareció y asesinó a decenas de miles de compañeros en estas tierras.

Hoy se sabe bastante sobre la represión de aquellos años. Bastante conocemos del "Plan Cóndor", de la implicancia norteamericana en la represión, del papel de políticos y militares en esos hechos, aunque falta aún conocer buena parte de la verdad. Pero todo ello tiene nombre: Terrorismo de Estado, Genocidio, una guerra declarada por la burguesía latinoamericana y yanqui contra los pueblos resistentes, en combate. Los responsables tienen nombres y apellidos: se llaman Bordaberry, Juan Carlos Blanco, Gavazzo, Ramas, y un largo etcétera de represores que han vivido gozando de impunidad. Pero también han sido responsables y gozan de total impunidad los empresarios que fueron los golpistas detrás de bambalinas: la Asociación Rural, la Unión de Bancos, la Unión de Exportadores, la Federación Rural, la Cámara de Industrias. Todo el conglomerado de entidades patronales, representantes de los intereses de lo más pituco de nuestra sociedad, de los que hacen sangrar al pueblo día a día, de los que niegan una vida a los hijos de esta tierra. También fueron y son responsables los Romay, los Scheck, los Strauch, los Gari, los Peirano, y toda esa gama de apellidos de abolengo. Ellos mandaron detener, torturas y desaparecer a nuestros compañeros. También amparándose en el decreto del 4 de julio de 1973, despidieron a la mayor parte de los militantes en las fábricas y diversos lugares de trabajo. Destilaron todo su odio de clase contra los mejores hijos del pueblo.

Una tenaz y porfiada Resistencia del pueblo uruguayo -y de los pueblos de la región- obligó a los militares a retirarse a los cuarteles, no sin que antes dejaran clavadas unas estacas muy jodidas en el corazón de la sociedad: la impunidad y la imposición del modelo económico neoliberal y sus nefastas consecuencias sociales, que continuaron y profundizaron los diversos gobiernos desde los '90 hasta hoy, con diversos matices.

Pero en lo estructural, los cambios que impuso la dictadura en nuestro país permanecen vigentes. Basta remitirse al discurso de Familiares en acto del 1º de Mayo, donde denunciaban el mantenimiento de la impunidad sin mayores remordimientos por parte del Estado. La fuerza política en el gobierno ha sido sostén de la impunidad y ha impedido que las investigaciones avancen. Papel por demás lamentable tuvo el ya fallecido Fernández Huidobro al frente del Ministerio de Defensa, lugar desde el cual difamó a las diversas organizaciones de Derechos Humanos y al conjunto de instituciones populares. La "teoría de los dos demonios" expresada en su política de encubrimiento de los militares.

La impunidad es una política de Estado

En 1984 militares y políticos sellaban el "Pacto del Club Naval", del cual si bien participaron solamente el Partido Colorado y el Frente Amplio, al aprobarse la "Ley de Caducidad", se sumó el Partido Nacional con un fuerte protagonismo de su caudillo Wilson Ferreira Aldunate. En dicho "Pacto" se acordó explícita o implícitamente que los militares no serían juzgados por los crímenes cometidos durante la dictadura ni tampoco en el período del Pachecato. Ello ha sellado la política estatal de mantenimiento a rajatabla de la impunidad y del silencio que los militares han guardado. Un verdadero pacto de silencio que atraviesa toda la estructura militar, pero sobre todo a la oficialidad.

Vino la "Ley de Caducidad" en 1986 apenas asomaban los primeros intentos de citar a militares a los juzgados. Luego el "Referéndum del Voto Verde" para anular dicha ley y la derrota del mismo, donde la política del miedo al retorno de los militares jugó un importante papel . Luego los años del silencio, donde nada pasaba en torno al tema, donde parecía que la derrota había cundido. Sin embargo, esa porfiada Resistencia de nuestro pueblo encontró canales. Fueron los primeros escraches y la Marcha del Silencio las acciones que pusieron el tema nuevamente arriba de la mesa.

En 2009 el voto rosado y esa derrota fraudulenta, los intentos parlamentarios de anular la Ley de Caducidad y la aparición de los inefables lame botas dispuestos a inmolarse por mantener el pacto de silencio e impunidad. Las interpretaciones que van y vienen, los escasos restos encontrados, las burlas y mentiras constantes de los distintos milicos al frente de las FFAA, las acciones de comandos contra el GIAF y las amenazas del "Comando Barneix" y las investigaciones que nunca llegan a nada.

Esa inmunda institución de las FFAA no es "reformable". No alcanza con cambiar los "planes de estudio" para modificar la ideología que allí se reproduce con gran precisión desde hace décadas. Fue justamente Fernández Huidobro que nombró en la cúspide del Ejército a miembros de la logia "Tenientes de Artigas", cumpliendo con el pacto entre el MLN y dicha logia que es conocido desde los años '90, al menos.

Las FFAA y los militares no se van a permear de "humanismo"; son instituciones constitutivas del sistema capitalista, último reaseguro del poder burgués, y salieron a la calle cuando ésta clase vio peligrar sus privilegios, en el marco de una política imperial para el área. No existieron los "militares peruanistas" o "de izquierda", al contrario, esas FFAA estaban nutridas de unos cuantos discípulos de Hitler y el fascismo. Y aún hoy continúa siendo así.

Tomemos ejemplo...

La impunidad continúa siendo un pilar esencial del sistema de dominación en nuestro país. Ello no va a cambiar porque cambien los partidos políticos en el gobierno; ello ya ha quedado demostrado. Esta impunidad sólo va a ser derrotada con una incontenible lucha popular en las calles, donde la memoria y la reivindicación de justicia tome como centro el ejemplo de los compañeros caídos, víctimas del Terrorismo de Estado. Aquellos compañeros que luchaban por sus ideales, por un mundo más justo, donde no existieran Ejércitos ni gendarmes, ni patrones ni alcahuetes, esos compañeros que hoy no están nos hablan e interpelan desde su lucha.

Como decía uno de esos compañeros, Alberto "Pocho" Mechoso (asesinado por la dictadura uruguaya y argentina en el marco del Plan Cóndor), luego de fugarse de un cuartel antes del golpe de Estado de 1973, en una entrevista que le hiciera Eduardo Galeano:

"Desde el 6 de agosto hasta ahora, me parece que he aprendido más, mucho más de lo que me enseñaron los 6 años que pasé en Punta Carretas, me parece que he aprendido mucho más que en los 35 años que llevo de vida. Por un lado está la experiencia de adentro del Cuartel, el enfrentamiento a los verdugos, la mano solidaria de los compañeros...

Y todo esto que uno vive tan intensamente, lo están viviendo de un modo u otro, centenares de miles de orientales. Son muchos los chiquilines separados de sus padres, porque están presos o porque tienen que irse a otros lados a buscar trabajo que aquí no encuentran.

Son muchas las madres que no ven a sus hijos, porque están perseguidas o porque trabajan de sol a sol para ayudar a parar la olla.

Son muchas las mujeres que al final de una vida de trabajo no tienen un techo donde guarecerse, porque no pueden pagar con jubilaciones miserables, o porque la mente podrida de los verdugos venga en ellos la rebeldía los hijos que con inmenso cariño ellas supieron criar.

Y ante todo esto, ¿qué otro camino nos queda? Ante todo esto, ¿ de qué manera vale la pena vivir la vida? Hay un solo camino, hay una sola manera de vivir, sin vergüenza: peleando. Ayudando a que la rebeldía se extienda por todos lados, ayudando a que se junten el perseguido y el hombre sin trabajo, ayudando a que el 'sedicioso' y el obrero explotado se reconozcan como compañeros, aprendan luchando, que tienen por delante un mismo enemigo..."

Ese camino de lucha sigue vigente y nos llama a recorrerlo.

A DERROTAR LA IMPUNIDAD EN LA CALLE!!
POR LA CONSTRUCCIÓN DE PODER POPULAR
ARRIBA LOS QUE LUCHAN!!

FEDERACIÓN ANARQUISTA URUGUAYA

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Anarchist movement

Wed 22 Aug, 03:19

browse text browse image

hobbesleviathan1030x785.jpg imageAn Anarchist View of the Class Theory of the State Jul 27 00:59 by Wayne Price 0 comments

safe_image.jpg imageΑναρχική Ένωση Α`... Jul 04 21:11 by Dmitri (republising) 0 comments

copiadeimagenparacartaopinionmayo2018300x251.jpg imageCarta Opinión fAu – Junio 2018 Jul 02 22:44 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

usi_congresso_fondativo_cil.jpg imageΗ νέα αναρχοσυνδ_... Jun 30 12:38 by Dmitri (republising) 0 comments

fau.png imageEl Estado es el Responsable May 27 17:21 by federación Anarquista uruguaya 0 comments

cit3_1.jpg imageΗ CIT ιδρύθηκε στην Π... May 25 19:12 by cnt.es 0 comments

220pxregeneracion_no_1.jpg imageΚυβέρνηση; May 25 05:51 by Ricardo Flores Magon 0 comments

Cuadro 1 imagePara una teoría de la estrategia May 21 00:22 by Coordinadora Anarquista Brasilera (CAB) 0 comments

download.jpg imageΝα Ξανασκεφτούμε... May 19 20:00 by Χρήστος Καραγιαννάκης 0 comments

0000.jpg imageDemocracy, Radical Democracy, and Anarchism—A Discussion May 13 14:41 by Wayne Price 0 comments

bare1525625868647.jpg imageΟ μύθος της “κινημ&#... May 07 18:31 by Vectrum 0 comments

1.jpg imageΑναρχικό Κοινωνι... May 07 18:25 by ΑΒΡΑ 0 comments

banner_acto_mayo_post_2018.png imageActo por un 1ero de Mayo Libertario. Abril 27 de 2018 Apr 26 05:17 by Via Libre 0 comments

aa.jpg imageΑπο-αποικιοκρατι... Apr 20 20:50 by Left Forum 2011 0 comments

encuentro_crata._bakunin.jpg imageEncuentros Ácratas. Ciclo: Mijaíl Bakunin. 1era Sesión. Abril 19 de 2018 Apr 18 04:36 by Grupo Libertario Vía Libre 0 comments

textInterview With NZ Anarchist Apr 12 09:20 by Alex Pirie 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_bakunin.jpg imageΟι θεμελιώδεις α`... Mar 30 19:39 by Larry Gambone 0 comments

textWill the revolution be anarchist/libertarian-communist/socialist? Mar 27 16:29 by Ilan S 0 comments

ssss.jpg imageΤι είναι ο Αναρχι ... Mar 25 12:54 by Wayne Price 0 comments

eduardo_colombo.jpg imageΚαλό ταξίδι Eduardo Colombo! Mar 15 19:02 by Tomás Ibáñez 0 comments

iru.jpeg imageEl anarquismo mágico Mar 14 00:04 by Iru Moner 0 comments

12036837_10207892763181262_1760571797521532023_n.jpg imageElecciones, "Castrochavismo, "paz" y movimiento popular. Mar 09 09:41 by SubVersión 0 comments

repealbanner.jpg imageWSM International Women’s Day Message - 2018 Mar 08 19:13 by WSM women 0 comments

28168571_1385354578236457_5533587909101043784_n.jpg image1300 τίτλοι και συνεχ... Feb 26 09:58 by Μανιφέστο 0 comments

anarchy_rojava_stim.jpg imageConfederalism, Democratic Confederalism and Rojava Feb 21 06:06 by Zaher Baher 0 comments

logocabtodas.jpg imageΓια μια Θεωρία τη ... Jan 31 21:12 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

textThe Yoke of Washington and Wall Street Jan 21 10:08 by David Van Deusen 0 comments

Donato Romito (1954-2018) imageCiao Donato ! Jan 18 09:16 by FdCA 0 comments

Donato Romito (1954-2018) imageA propos du départ prématuré de notre compagnon et ami Donato Romito Jan 17 20:52 by Anarkismo 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_donato_romito.jpg imageDonato Romito (1954-2018) Jan 17 16:29 by anarkismo.net 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]