user preferences

Upcoming Events

Anti-fascism

No upcoming events.
Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Αντιφασισμός / Ανακοίνωση Τύπου Monday September 18, 2017 21:12 byΑναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

Τέσσερα χρόνια μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα και ενώ το προσφυγικό ζήτημα έχει εξελιχθεί σε κεντρικό θέμα της πολιτικής και κοινωνικής ατζέντας, η Χρυσή Αυγή έχει περιοριστεί σε ρόλο κομπάρσου, τη στιγμή που η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες είναι μια υπαρκτή κοινωνική τάση. Και αυτό είναι το πιο χειροπιαστό αποτέλεσμα της συλλογικής γροθιάς που δέχθηκαν οι ναζί μετά τη δολοφονία του Φύσσα. Όμως η ίδια η ύπαρξη των στρατοπέδων συγκέντρωσης και ο θεσμικός ρατσισμός που προκύπτει από αυτά δίνουν χώρο ανάπτυξης στις φασιστικές αντιλήψεις: το αντιφασιστικό κίνημα οφείλει να συντηρεί τη μνήμη του και να βρίσκεται σε επαγρύπνηση αναφορικά με το φασιστικό δηλητήριο που παραμονεύει να διαχυθεί ανάμεσά μας.

Τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται τη Δευτέρα (18/9) από την ημέρα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά. Μια εγκληματική δράση που ήρθε μόλις λίγους μήνες μετά την δολοφονία από χρυσαυγίτικα χέρια του Πακιστανού εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν και ελάχιστες μέρες μετά τη δολοφονική επίθεση μελών της Χρυσής Αυγής σε μέλη του συνδικάτου Μετάλλου στο Πέραμα: τον Σεπτέμβρη του 2013 οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής επιχείρησαν να αναβαθμίσουν την πολιτική τους παρουσία μέσα στην κοινωνία.

Θα ήταν μεγάλη αφέλεια αν αντιλαμβανόμασταν την δολοφονία του Παύλου Φύσσα ως ένα τυχαίο γεγονός, όπως τα κανάλια που επιχείρησαν να μας πείσουν πως ο Φύσσας και ο Ρουπακιάς «μάλωσαν για το ποδόσφαιρο». Η δολοφονία του Φύσσα δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από το γεγονός ότι τον Σεπτέμβρη του 2013 η ελληνική κοινωνία ζούσε στα πρόθυρα ενός απεργιακού πυρετού με την απεργία των καθηγητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να βρίσκεται σε εξέλιξη και τις διεργασίες για περεταίρω απεργιακές κινητοποιήσεις στον δημόσιο τομέα να είναι πιο έντονες από ποτέ.

Η Χρυσή Αυγή, ενθαρρυμένη από το γεγονός ότι η δολοφονία του Λουκμάν λίγους μήνες πριν δεν της προκάλεσε κανένα ιδιαίτερο πολιτικό κόστος, επέλεξε εν μέσω ενός έντονου απεργιακού κλίματος να παίξει τον αντικειμενικό της ρόλο. Να γίνει δηλαδή το άγριο σκυλί των αφεντικών, να επιτεθεί με λύσσα στο εργατικό κίνημα. Τόσο η δολοφονική επίθεση στους συνδικαλιστές του Περάματος όσο και η δολοφονία του Παύλου Φύσσα εντάσσονται στην πολιτική στρατηγική της Χρυσής Αυγής εκείνη την περίοδο. Και το γεγονός ότι αυτή η στρατηγική απέτυχε είναι αποτέλεσμα της δυναμικής του αντιφασιστικού κινήματος.

Τις ημέρες που ακολούθησαν την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ένα τεράστιο αντιφασιστικό ποτάμι ξεχύθηκε στους δρόμους όλης της Ελλάδας. Το κοινωνικό κλίμα που εδραίωσαν οι αντιφασιστικές δυνάμεις της κοινωνίας, οι μαζικές, κινηματικές απαντήσεις στην δολοφονική ύπαρξη της Χρυσής Αυγής ανέκοψαν για τα καλά την κίνησή της. Ακόμα και οι συλλήψεις των ηγετικών της στελεχών υπήρξαν το αποτέλεσμα της αντιφασιστικής δυναμικής που αναπτύχθηκε μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα και της πολιτικής πίεσης που αυτή άσκησε και όχι φυσικά ένας είδος αντιφασιστικής στροφής της τότε κυβέρνησης, η οποία άλλωστε με την ακροδεξιά της πολιτική είχε προλάβει να στρώσει το χαλί στην δολοφονική δραστηριότητα των ναζί.

Τέσσερα χρόνια μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα και ενώ το προσφυγικό ζήτημα έχει εξελιχθεί σε κεντρικό θέμα της πολιτικής και κοινωνικής ατζέντας, η Χρυσή Αυγή έχει περιοριστεί σε ρόλο κομπάρσου, τη στιγμή που η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες είναι μια υπαρκτή κοινωνική τάση. Και αυτό είναι το πιο χειροπιαστό αποτέλεσμα της συλλογικής γροθιάς που δέχθηκαν οι ναζί μετά τη δολοφονία του Φύσσα. Όμως η ίδια η ύπαρξη των στρατοπέδων συγκέντρωσης και ο θεσμικός ρατσισμός που προκύπτει από αυτά δίνουν χώρο ανάπτυξης στις φασιστικές αντιλήψεις: το αντιφασιστικό κίνημα οφείλει να συντηρεί τη μνήμη του και να βρίσκεται σε επαγρύπνηση αναφορικά με το φασιστικό δηλητήριο που παραμονεύει να διαχυθεί ανάμεσά μας.

Η εξελισσόμενη δίκη της Χρυσής Αυγής έχει περιορίσει την δολοφονική της δραστηριότητα όμως ο κίνδυνος της ανασυγκρότησης της δεν έχει αποφευχθεί εντελώς. Είναι άλλωστε η οργάνωση του κινήματος, η συλλογική αντιφασιστική μνήμη και η ενίσχυση της κουλτούρας της συνύπαρξης και της αλληλεγγύης που θα νικήσουν για πάντα τον φασισμό και όχι η αστική δικαιοσύνη ή κάποιος άλλος κρατικός θεσμός. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το θυμόμαστε και με κάθε ευκαιρία να καλλιεργούμε την κοινωνική κουλτούρα που θα ξεμπερδέψει οριστικά με τη γάγγραινα του φασισμού.

Η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε στηρίζει και συμμετέχει στην διαδήλωση που θα γίνει στη γειτονιά του Κερατσινίου, την Δευτέρα 18/9, στις 17:00, στο μνημείο του Παύλου Φύσσα. Για την οριστική καταστροφή του φασισμού και του συστήματος που τον γεννάει, για την αλληλεγγύη και την ισότητα, για την υπεράσπιση των γειτονιών μας από το φασιστικό δηλητήριο.

-Παύλος Φύσσσας;

-Παρών!

Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Αντιφασισμός / Ανακοίνωση Τύπου Monday September 18, 2017 21:09 byΑναρχική Ομοσπονδία

Εμείς, ως αναρχικοί-αντιεξουσιαστές/-τριες δεν περιμένουμε καμία δικαστική απόφαση. Βρισκόμαστε και θα βρισκόμαστε πάντα απέναντι στη Χ.Α. και όλα τα φασιστικά μορφώματα. Ο φασισμός είναι αναπόσπαστο κομμάτι του συστήματος εκμετάλλευσης που πολεμάμε. Οι αγωνιζόμενοι/-ες θα είναι αυτοί που θα περάσουν σαν οδοστρωτήρας πάνω απ’τη φασιστική απειλή, ξεβρωμίζοντας τις πόλεις, τα χωριά, τις γειτονιές και τις σκέψεις μας από το φασιστικό δηλητήριο. Να ανθίσουν παντού οι antifa ομάδες-συνελεύσεις, και να τσακίσουμε οριστικά τον φασιστικό κίνδυνο.

Να τσακίσουμε τον φασισμό και το σύστημα που τον γέννησε

Το βράδυ της 17ης, ξημερώματα 18ης Σεπτέμβρη του 2013, ο αντιφασίστας μουσικός Παύλος Φύσσας δολοφονείται στο Κερατσίνι από το μαχαίρι του Γ. Ρουπακιά, ενεργού μέλους της Χρυσής Αυγής. Ο Παύλος, υπερασπιζόμενος τους φίλους του, αντιμετώπισε μέχρι τελικής πτώσης 60 περίπου θρασύδειλους φασίστες, παρουσία μπάτσων της ομάδας ΔΙΑΣ. Η δολοφονία αυτή έρχεται να προστεθεί σε εκείνη του Σαχζάτ Λουκμάν λίγους μήνες πριν, που με τη σειρά της ήταν το αποκορύφωμα εκατοντάδων επιθέσεων, τραμπουκισμών και ξυλοδαρμών που οι φασίστες πραγματοποιούσαν τα τελευταία χρόνια. Στο στόχαστρο τους βρέθηκαν ανυπεράσπιστοι μετανάστες, συνδικαλιστές, αντιφασίστες, κομμουνιστές και αναρχικοί. Γνωστή είναι και η εμπρηστική τους δράση σε σπίτια μεταναστών, χώρους λατρείας αλλά και στέκια, καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους, γνωστούς για τον ανατρεπτικό τους λόγο.

Με το βάθεμα της οικονομικής κρίσης, την αυξανόμενη κοινωνική αποδοκιμασία προς το πολιτικό σύστημα και τις εντεινόμενες αντιμεταναστευτικές πολιτικές που εφάρμοζε το κράτος, γεννήθηκε ένα πολύμορφο κίνημα αμφισβήτησης, δυναμωμένο απ’την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, καθώς και από τα αμεσοδημοκρατικά κινήματα πλατειών των αγανακτισμένων. Οι φασίστες της Χ.Α., το οργανωμένο παρακράτος που δρούσε πάντα στο περιθώριο των πολιτικών εξελίξεων, πλάι στις διμοιρίες των ΜΑΤ, ήρθε η ώρα να αξιοποιηθεί απ’το σύστημα σαν ένα ακόμα εμπόδιο απέναντι στους λαϊκούς αγώνες και διεκδικήσεις. Έτσι, από το 2011, με τη βοήθεια των καθεστωτικών ΜΜΕ, η “μικρή” νεοναζιστική συμμορία της Χ.Α., ξεκίνησε να μετατρέπεται σε ένα νέο “εναλλακτικό” πολιτικό κόμμα για να εισέλθει στο κοινοβούλιο λίγους μήνες μετά. Οι μαχαιροβγάλτες τραμπούκοι του χθες, “μεταμορφώθηκαν”, μέσω των βουλευτικών θέσεων και κρατικών χρηματοδοτήσεων, παρέλασαν σε τηλεοπτικά πάνελ ξερνώντας παντού τον ρατσιστικό τους δηλητήριο και ωραιοποιήθηκαν σε lifestyle εκπομπές.

Ηρωοποιήθηκαν με στημένα ρεπορτάζ, δήθεν βοηθώντας ανυπεράσπιστες γιαγιάδες, οργανώνοντας συσσίτια μίσους και αιμοδοσίες μόνο για Έλληνες.

Την ίδια στιγμή που η καλοστημένη δημοσιογραφική προπαγάνδα παρήγαγε αδιάκοπα ξενοφοβικά ρεπορτάζ προβάλλοντας συνεχώς τους φασίστες, οι ίδιοι εντός κοινοβουλίου καταπιάστηκαν με ζήλο στο να αποδείξουν στα αφεντικά τους πόσο χρήσιμοι είναι. Η “αντισυστημική’’ Χ.Α., αντί για σφαλιάρες στα λαμόγια όπως υποσχόταν, ψήφισε υπέρ των φοροελαφρύνσεων εφοπλιστών, τη διαγραφή χρεών των ΠΑΕ, στήριξε πλήθος ιδιωτικοποιήσεων (π.χ. Αγροτική τράπεζα), δημοσίων επιχειρήσεων καθώς και δημόσιας ακίνητης περιουσίας (παραλίες, νησιά κλπ), στήριξε τις απολύσεις εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και δημιούργησε άτυπα δουλεμπορικά γραφεία “εύρεσης εργασίας μόνο για Έλληνες” με ημερομίσθιο 15€! Όλα αυτά τα χτυπητά παραδείγματα απέδειξαν πέρα για πέρα το ρόλο της Χ.Α., η οποία φυσικά και δε συγκρούστηκε με το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά το στήριξε και το στηρίζει, ενδυνάμωσε το ήδη υπάρχον κράτος καταστολής και υπερασπίστηκε το υπάρχον σύστημα εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης, πετώντας στα σκουπίδια τις όποιες δήθεν αντιμνημονιακές της υποσχέσεις, τις οποίες ψελλίζει μόνο και πάντα για ψηφοθηρικούς λόγους.

Με τους φασίστες της Χ.Α. να δρουν προκλητικά ανενόχλητοι για καιρό, το τραγικό συμβάν της δολοφονία του Παύλου Φύσσα προκάλεσε την οργή του κόσμου να ξεχειλίσει και το αντιφασιστικό κίνημα να φουντώσει. Το πολιτικό σύστημα, φοβισμένο από τη μαζική αντίδραση και με τη σιωπηρή αποδοχή και των δημοσιογράφων που γιγάντωσαν το φασιστικό θηρίο, φυλακίζει τους φασίστες για να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Λίγο μετά, μέσα από δίκες-παρωδία, η ναζιστική συμμορία αποφυλακίζεται μαζικά και οι κατηγορίες “καταπέφτουν”. Τα δικαστήρια που εξαντλούν την αυστηρότητά τους εξοντώνοντας αγωνιστές με πολυετείς ποινές φυλάκισης, εξαντλούν τις 18μηνες προφυλακίσεις χωρίς στοιχεία και εφευρίσκουν κατηγορητήρια εναντίον συντρόφων μας, είναι τα ίδια δικαστήρια που αποφυλακίζουν φασίστες και δημιουργούν αργά και σταθερά τη “νέα καθαρή’’ Χρυσή Αυγή.

Εμείς, ως αναρχικοί-αντιεξουσιαστές/-τριες δεν περιμένουμε καμία δικαστική απόφαση. Βρισκόμαστε και θα βρισκόμαστε πάντα απέναντι στη Χ.Α. και όλα τα φασιστικά μορφώματα. Ο φασισμός είναι αναπόσπαστο κομμάτι του συστήματος εκμετάλλευσης που πολεμάμε. Οι αγωνιζόμενοι/-ες θα είναι αυτοί που θα περάσουν σαν οδοστρωτήρας πάνω απ’τη φασιστική απειλή, ξεβρωμίζοντας τις πόλεις, τα χωριά, τις γειτονιές και τις σκέψεις μας από το φασιστικό δηλητήριο. Να ανθίσουν παντού οι antifa ομάδες-συνελεύσεις, και να τσακίσουμε οριστικά τον φασιστικό κίνδυνο.

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ-ΠΟΡΕΙΕΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΔΕΥΤΕΡΑ 18/9 18:00 ΚΑΜΑΡΑ (συμμετέχουμε στο κοινό αντιφασιστικό μπλοκ)
ΗΡΑΚΛΕΙΟ: ΔΕΥΤΕΡΑ 18/9 19:00 ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ (συμμετέχουμε στο κοινό αντιφασιστικό μπλοκ)
ΛΑΜΙΑ: ΔΕΥΤΕΡΑ 18/9 19:00 ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Αναρχική Ομοσπονδία

twitter: twitter.com/anarchistfedGr

Διεθνή / Αντιφασισμός / Γνώμη / Ανάλυση Wednesday September 13, 2017 20:51 byΔημήτρης Κωτσάκης

Έχει ιδιαίτερη σημασία στο σημερινό πολιτισμικό πλαίσιο να τονιστεί η δυνα­μική της φυλετικής διάστασης του εθνικού φασισμού: ο βιολογικός αναγωγισμός της δεν έχει δεσμεύσεις, δεν έχει λόγο να περιορίζεται στο κοινωνικό σύνολο και στο σύστημα των κοινωνικών σχέσεων, εκτείνεται θεωρητικά σε κάθε άνθρωπο α­τομικά και στην κάθε προσωπική του σχέση. Το θεωρούμενο ότι μεταφέρεται με το «αίμα», είναι ένα βιολογικό σχέδιο, καθολικό για τη φυλή και ατομικό για το κάθε μέλος της. Εάν η δυναμική του νέου κρατικού-πολιτισμικού φασισμού συνδέεται με το εγγενές της κρατικής του υπόστασης, εθνικής και υπερεθνικής, η δυναμική του νέου εθνικού-φυλετικού φασισμού συνδέεται με την καθολικότητα του βιολογικού του αναγωγισμού. Ο εθνικός φασισμός σήμερα ολοκληρώνεται ως γενικά βιολογι­κός και όχι μόνο φυλετικός.

Το θέμα του φασισμού ήταν κεντρικό στις συζητήσεις της δεκαετίας του 1970. Ήταν η εποχή της δεύτερης παγκόσμιας κρίσης, μετά την κρίση της δεκαετίας του 1930, η οποία ήταν καθοριστική για την ανάπτυξη του φασισμού. Αρχή της συζήτησης ήταν η ενότητα στη διαφορά του «παλιού» με τον «νέο» φασισμό. Χαρακτηριστικό ήταν το κείμενο του Αντρέ Γκλυκσμάν στο περιοδικό Μοντέρνοι Καιροί το 1972 με τίτλο «Φασισμοί: παλιός και νέος».[2] Οι σκέψεις που ακολουθούν, συμφωνούν εν πολλοίς με όσα λέγονται στο κείμενο αυτό για τον παλιό φασισμό. Αλλά διαφέρουν ουσια­στικά με όσα λέγονται για τον νέο. Η διαφορά ξεκινάει από την ιστορική θεώρηση του αναπτυσσόμενου μετά την κρίση της δεκαετίας του 1970 κράτους, όπως εκτίθε­ται στο βιβλίο 3 και 1 κείμενα,[3] ως υπερεθνικό ολιγαρχικό κράτος. Οι παρακάτω ση­μειώσεις παρουσιάζουν θέσεις σε βασικά σημεία της περί παλιού και νέου φασι­σμού σημερινής συζήτησης.

Φασισμός

Ας αρχίσουμε με τον όρο «φασισμός». Ο όρος προέρχεται από το ιταλικό fascio (δέ­σμη) που υπάρχει στον τίτλο της πολιτικής οργάνωσης Faascio d Azione Revoluzionaria (FAR), που ίδρυσε ο Μουσολίνι το 1914. Στα ελληνικά το fascio υπάρχει ως δεσμός στον τίτλο της παραστρατιωτικής οργάνωσης Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών (ΙΔΕΑ), που ιδρύθηκε το 1944 για την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύ­νου».

Σε ό,τι λέγεται εδώ, ως φασισμός εννοείται η ιδεολογική - πολιτική κατεύ­θυνση και η κρατική λειτουργία των δεσμών ολοκληρωτικής εξουσίας, όπως αναπτύσσονται σύμφωνα με τα ακόλουθα. Πρώτον, αρχή του φασισμού είναι ο πόλεμος, το πνεύμα του είναι ο μιλιτα­ρισμό ς. Η βάση της πολεμικής του συγκρότησης είναι το έθνος, αξίωμά του είναι ο εθνικισμό ς (ο λεγόμενος «πατριωτισμός»). Με δεδομένη την ιδεολογική ταυτότη­τα ιταλικού φουτουρισμού και φασισμού κατά τη γέννηση των δύο κινημάτων στις αρχές του 20 αιώνα στους χώρους του πολιτισμού και της πολιτικής αντίστοιχα, χαρακτηριστικό είναι το άρθρο 9 στο Φουτουριστικό Μανιφέστο που συνέταξε ο Μαρινέτι το 1909: «Θα υμνούμε τον πόλεμο —τη μόνη υγιεινή του κόσμου— τον μιλιταρισμό, τον πατριωτισμό». Για να καταλήξει, βεβαίως, στο «θα περιφρονούμε τις γυναίκες».

Δεύτερον, στην εθνική βάση της πολεμικής του συγκρότησης, ο φασισμός συν­θέτει την οικονομική με την πολιτική εξουσία σύμφωνα με τις αρχές που ανέπτυξε ο Χίτλερ στον λόγο που εκφώνησε στη Λέσχη των Βιομηχάνων το 1923. Όπως τις α­ναφέρει ο Γκλυκσμάν στο κείμενο που προαναφέρθηκε, οι αρχές αυτές περιλαμβά­νουν: «την ανισότητα (“οι άνθρωποι έχουν διαφορετική απόδοση”), την ιεραρ­χία (“την απόλυτα αντιδημοκρατική αρχή της χωρίς όρους αυταρχικής εξουσίας πάνω στη βάση, και την απόλυτη υπευθυνότητα στην κορυφή”) και τον νόμο του αρχηγού (fuhrersprinzip)». Με τη σύνθεση οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, ο φασισμός μεταφέρει τον εγγενή στην κεφαλαιοκρατική κοινωνία οικονομικό δεσποτισμό στον ανατρεπτικό της αστικής δημοκρατίας πολιτικό δεσποτισμό.

Μορφές του φασισμού

Με την παραπάνω έννοια του όρου, θα διακρίνουμε εδώ δύο ιστορικές μορφές του φασισμού, οι οποίες διαφέρουν ουσιαστικά μεταξύ τους αλλά δεν αντιτίθενται, εί­ναι συμπληρωματικές όψεις του φασιστικού φαινόμενου.

Κρατικός φασισμός: Εδαφική κυριαρχία (πατρίδα)

Ο φασισμός ως κρατικός ολοκληρωτισμός.
Εθνικός φασισμός: Ενότητα αίματος (φυλή)

Ο φασισμός ως εθνικός ολοκληρωτισμός.
Η εθνική βάση του φασισμού που εδώ αναφέρεται ως «κρατικός φασισμός» είναι πολιτισμική. Στο ιδεολογικό πλαίσιο του κρατικού φασισμού, ο όρος «έθνος» πα­ραπέμπει στο κοινωνικό σώμα, η ταξική ιεραρχία του οποίου ασκεί την ιδεολογική και πολιτική εξουσία στον κοινωνικό χώρο του κράτους: της εδαφικής κυριαρχίας στη γεωγραφική περιοχή που αναφέρεται ως «πατρίδα». Το έθνος, σε αυτά τα συμφραζόμενα, δεν έχει φυλετική βάση. Συγκροτείται από την ιδεολογικά αναπαραγόμενη από το κράτος συλλογική μνήμη των πολιτών του, η ο-ποία συνδέει τη φερόμενη ιστορική καταγωγή του έθνους με τον προδιαγραφόμενο ιστορικό του προορισμό. Και όπου το συνδεόμενο με το «έθνος» κράτος δεν είναι υπαρκτό, όπως στις περιπτώσεις μιας διεκδικούμενης «εθνικής ανεξαρτησίας» ή «ένωσης», η ανα­παραγωγή της συλλογικής μνήμης που συγκροτεί το έθνος είναι έργο μιας θρησκευτικής-πολιτικής «εθνάρχουσας» συλλογικότητας, που διεκδικεί για τον εαυτό της θέση σε μια συγκεκριμένη εδαφική κυριαρχία.

Σε αντιδιαστολή με τον κρατικό φασισμό, η εθνική βάση του φασισμού που εδώ αναφέρεται ως «εθνικός φασισμός» είναι φυλετική. Ο όρος «έθνος», τώρα, παραπέμπει στην ενότητα αίματος των πολιτών του κράτους Το έθνος δεν συγκρο­τείται πολιτισμικά σε ένα κρατικό πλαίσιο, αλλά φυλετικά υπεράνω κρατικών πλαι­σίων. Η κατά τα παραπάνω πολιτισμική ενότητα του έθνους θεωρείται ως συνέπεια της φυλετικής του ενότητας. Υποδειγματική έκφραση του φυλετικού χαρακτήρα του εθνικού φασισμού είναι το 4 από τα 25 σημεία του προγράμματος του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος: «Μόνο μέλη του Έθνους μπορούν να είναι πολίτες του Κράτους. Μόνον αυτοί με γερμανικό αίμα, ανεξαρτήτως πεποιθή­σεων, μπορούν να είναι μέλη του Έθνους. Συνεπώς, κανείς Εβραίος δεν μπορεί να ανήκει στο Έθνος». Υποδειγματική εκδοχή της κρατικής ολοκλήρωσης του εθνικού φασισμού είναι το τρίτο Ράιχ. Υποδειγματική του πράξη, το ολοκαύτωμα.

Έχει ιδιαίτερη σημασία για την κατανόηση του φασισμού η διάκριση της κρατικής πολιτισμικής από την εθνική-φυλετική του μορφή και η ιστορική διαφορά του παλιού από τον νέο φασισμό στην κάθε μία από τις δύο αυτές μορφές του.

Η ιστορική διαφορά των κρατικών μορφών του φασισμού

Αρχίζουμε με τη διαφορά των δύο κρατικών μορφών του φασισμού, παλιού και νέ­ου, οριοθετώντας τις δύο ιστορικές εποχές με την παγκόσμια κρίση του 1970, την κρίση που ορίζει το πέρασμα από το εθνικό κράτος στο υπερεθνικό κράτος, όπως ειπώθηκε στην αρχή.

Παλιός φασισμός

Συμπληρωματικότητα αστικής δημοκρατίας και φασισμού στο εθνικό κράτος: ο φασισμός είναι εθνική αστική δικτατορία που αναδύεται από την εθνική αστι­κή δημοκρατία ως καθεστώς έκτακτης ανάγκης.
Νέος φασισμός

Συμβολή του φασισμού στη συγκρότηση της ολιγαρχίας του πλούτου στο υπερε­θνικό κράτος: ο φασισμός είναι εγγενές πολιτικό, γραφειοκρατικό, αστυνο­μικό και στρατιωτικό στοιχείο του κράτους της υπερεθνικής αστικής ολιγαρχίας.
Η ουσία της διαφοράς των δύο κρατικών μορφών του φασισμού είναι ότι στον παλιό φασισμό, που αναπτύσσεται στο ιστορικό πλαίσιο του εθνικού κράτους, α­ντιστοιχούν δύο συμπληρωματικά —έχει ιδιαίτερη σημασία η συμπληρωματικότητά τους— πολιτεύματα: η διαπερατή από τον φασισμό αστική δημοκρατία, που αποτε­λεί το κανονικό πολίτευμα της αστικής κοινωνίας, και η συγκροτούμενη από τον φασισμό αστική δικτατορία, ως καθεστώς έκτακτης ανάγκης προς αντιμετώπιση του ταξικού κινδύνου. Ενώ στον νέο φασισμό, που αναπτύσσεται στο ιστορικό πλαίσιο του υπερεθνικού κράτους, αντιστοιχεί ένα και μόνο πολίτευμα: η περιέχουσα φασι­στικά στοιχεία αστική ολιγαρχία.

Το κρίσιμο σημείο της διαφοράς των δύο φασισμών είναι ότι, κατά τον νέο φασισμό, η αστική ολιγαρχία περιέχει φασιστικά στοιχεία, δεν συγκροτεί­ται φασιστικά, δεν είναι καθεστώς κρατικού ολοκληρωτισμού, όπως συμβαίνει με την αστική δικτατορία του παλιού φασισμού. Το καθοριστικό εδώ είναι η ως προς τον φασισμό ομοιότητα των δύο αστικών πολιτευμάτων: του δημοκρατικού και του ολιγαρχικού. Ο φασισμός μετέχει και των δύο, είναι εγγενής στο αστικό πο­λίτευμα εν γένει. Καθώς, από τη μία πλευρά, η αστική δημοκρατία είναι διαπερατή από τον φασισμό, με την έννοια ότι ο φασισμός αναδύεται νόμιμα, με συνταγματι­κά κατοχυρωμένες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, από την αστική δημοκρατία ως καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Και, από την άλλη πλευρά, η αστική ολιγαρχία περιέ­χει φασιστικά στοιχεία, με την έννοια ότι η πολιτική, γραφειοκρατική, αστυνομική και στρατιωτική της συγκρότηση χρησιμοποιεί αναγκαστικά, σύμφωνα με τον ολι­γαρχικό της χαρακτήρα, δεσμούς ολοκληρωτικής εξουσίας.

Έχει ιδιαίτερη σημασία για τον νέο φασισμό ότι η εσωτερικότητα των στοιχεί­ων του είναι αρχή του ολιγαρχικού αστικού πολιτεύματος, καθώς και το ποιός είναι ο πολιτειακός χαρακτήρας της αρχής αυτής. Ο παλιός φασισμός ολοκληρώνεται ως εναλλακτική, συμπληρωματική μορφή του αστικού δημοκρατικού πολιτεύματος: καταλαμβάνει την κρατική εξουσία, έχοντας πρώτα συγκροτηθεί εκτός αυτής. Ενώ ο νέος φασισμός ενυπάρχει στοιχειακά στο αστικό ολιγαρχικό πολίτευμα: οι δεσμοί του αναπτύσσονται εντός της κρατικής εξουσίας, την οποία όμως δεν καταλαμβά­νουν. Η ολιγαρχία του πλούτου, ως υπερεθνικό κρατικό σύστημα, μπορεί για λό­γους ταχτικής να κάνει φασιστικές παραχωρήσεις στα εθνικά του υποσυστήματα, όπως συμμετρικά μπορεί να κάνει και δημοκρατικές παραχωρήσεις, αλλά δεν επι­τρέπει τη κατάλυση της ολιγαρχικής του εξουσίας από τα φασιστικά του στοιχεία ή τα δημοκρατικά του κατάλοιπα. Αυτή είναι θεμελιώδης αρχή του αναδυόμενου ολι­γαρχικού κρατικού συστήματος, που απορρέει από τον σύνθετο χαρακτήρα του: υπερεθνικό και αγοραίο. Και δεν έχουμε ακόμη τα στοιχεία για να συζητήσου­με σε πραγματική ιστορική βάση το ναπολεόντειο πέρασμα από την υπερεθνική α­στική ολιγαρχία στην υπερεθνική αστική μοναρχία, που θα κλείσει τον αριστο­τελικό πολιτειακό κύκλο: δημοκρατία - ολιγαρχία - μοναρχία.

Πρέπει εδώ να σημειωθεί μία συνέπεια της ιστορικής διαφοράς των κρατικών μορφών του φασισμού, παλιού και νέου. Στην αναδυόμενη πολιτεία της ολιγαρ­χίας του πλούτου, δεν αντιτίθενται η αντιπροσωπευτική δημοκρατία και ο συμπληρωματικός προς αυτήν φασισμός. Τα καθεστώτα αυτά ανήκουν στο ιστορικό παρελθόν της αστικής πολιτείας. Η πολιτική αντίθεση τώρα δεν είναι ανάμεσα στη φασιστική και τη δημοκρατική εθνική πολιτεία. Είναι ανάμεσα στην υπερεθνική πο­λιτεία της ολιγαρχίας του πλούτου και την εκτός της πολιτείας άμεση κοινωνική δημοκρατία. Η κοινωνική βάση αυτής της πολιτικής αντίθεσης είναι η αντίθεση ανάμεσα στην κεφαλαιοκρατική οικονομία και την, παράλληλα και ανατρεπτι­κά αναπτυσσόμενη, κοινωνική οικονομία. Ο νέος φασισμός, ως στοιχείο και όχι ως ολική μορφή του ολιγαρχικού πολιτεύματος, είναι οργανικός στον περιορισμό και την καταστολή της αναπτυσσόμενης ενότητας κοινωνικής οικονομίας και άμε­σης δημοκρατίας κατ' αντίθεση προς την αναπτυσσόμενη κυρίαρχη ενότητα κεφα­λαιοκρατικής οικονομίας και ολιγαρχίας του πλούτου.

Η κατά τον Χίτλερ αρχή της σύνθεσης οικονομικού και πολιτικού δεσποτισμού, που αναφέρθηκε πριν, είναι χαρακτηριστική της οργανικότητας αυτής. Αν ο παλιός φασισμός πραγμάτωνε την αρχή της σύνθεσης των δεσποτισμών με τη φασιστική ανατροπή της αστικής δημοκρατίας, ο νέος φασισμός την πραγματώνει με την ενσωμάτωση στοιχείων του στην ολιγαρχία του πλούτου. Υπάρχει ακόμη μια συνέπεια της ιστορικής διαφοράς των κρατικών μορφών του φασισμού, παλιού και νέου, που πρέπει να σημειωθεί εδώ. Μια συνέπεια που συνδέεται με τη σχέση της κρατικής με την εθνική μορφή του φασισμού: κεντρική στον παλιό φασισμό είναι η εθνική του μορφή, ενώ στον νέο φασισμό κεντρική είναι η κρατική του μορφή. Ο νέος φα­σισμός είναι εθνικός στην κοινωνική του βάση και μόνο, δεν είναι εθνικός στην κρα­τική του κορυφή —δεν μπορεί να είναι, δεδομένου του υπερεθνικού χαρακτήρα του νέου κράτους. Και ο εθνικός φασισμός δεν είναι παρά κρατικό εργαλείο καταστολής του κοινωνικού κινήματος: ένα ιδεολογικό-πολιτικό μέσο πολεμικής κλιμάκωσης των εσωτερικών στον κοινωνικό χώρο του κινήματος εθνικών διαφορών. Παραβλέ­πεται συνήθως μια σημαντική συνέπεια της εργαλειακότητας αυτής. Το κράτος ενι­σχύει —εντός ορίων— τον εθνικό φασισμό, κρατώντας ίσες —όσο του είναι δυνα­τό— αποστάσεις από τις αντιτιθέμενες εθνικές του ενότητες. Αν δεν το κάνει αυτό, υπονομεύει τον στόχο του: την καταστροφική για το κοινωνικό κίνημα υποδαύλιση των εσωτερικών εθνικών του διαφορών.

Η ιστορική διαφορά των εθνικών μορφών του φασισμού

Η διαφορά των δύο εθνικών μορφών του φασισμού προκύπτει από την παραπάνω διαφορά των κρατικών του μορφών.

Παλιός φασισμός

Συγκρότηση των πολιτών του έθνους-κράτους σε έναν εθνικό δεσμό ολοκλη­ρωτικής εξουσίας. Κατάληψη της πολιτικής εξουσίας και ανατροπή της αστικής δημοκρατίας, μέσω της εκχώρησης από το κοινοβούλιο της κρατικής εξουσίας στην ηγεσία του Εθνικού Δεσμού.
Νέος φασισμός

Συγκρότηση πολιτικών, γραφειοκρατικών, αστυνομικών και στρατιωτικών ομά­δων σε κρατικούς δεσμούς ολοκληρωτικής εξουσίας καθοριστικούς για τη λειτουργία της ολιγαρχίας. Χρήση από το κράτος των αυτόνομα συγκροτούμενων εθνικών δεσμών ολοκληρωτικής εξουσίας. Η χρήση έχει ως σκοπό την κατα­στολή του αναπτυσσόμενου στο υπερεθνικό κράτος κοινωνικού κινήματος με την πολεμική κλιμάκωση των εσωτερικών σε αυτό εθνικών διαφορών.
Το κρίσιμο στην κατανόηση του νέου φασισμού είναι η σχέση των δύο μορφών του, της κρατικής και της εθνικής, και η ιδιαίτερη λειτουργία της εθνικής του μορ­φής στο σύγχρονο κράτος. Συγκεκριμένα: η οργανικότητα των στοιχείων του κρατι­κού φασισμού στη συγκρότηση του υπερεθνικού ολιγαρχικού κράτους, και η εργαλειακή χρήση από το κράτος αυτό των πολιτικών σχημάτων του εθνικού φασισμού, αυτόνομων ως προς το κράτος και αντιτιθέμενων στον υπερεθνικό του χαρακτήρα.

Τίθεται βέβαια το ερώτημα: Δεν αντιφάσκει η οργανικότητα των στοιχείων του κρατικού φασισμού στο σύγχρονο υπερεθνικό κράτος με την εθνική βάση του φασισμού γενικά, κρατικού ή εθνικού, όπως εκτέθηκε στην αρχή; Όχι, και εδώ φαίνεται η ιδιαίτερη σημασία που έχει για την κατανόηση του νέου φασισμού η διάκριση της κρατικής-πολιτισμικής από την φυλετική μορφή του έθνους για την οποία έγινε λόγος πριν. Στο έθνος με την κρατική-πολιτισμική του έννοια ανήκουν όσοι έχουν την κρατική υπηκοότητα και μετέχουν της κρατικά αναπαραγόμενης παιδείας. Η πολιτισμική εθνική ενότητα μπορεί να εμπεριέχει μια φυλετική πολλα­πλότητα. Χαρακτηριστικότερο των παραδειγμάτων είναι η εθνική ενότητα των Ηνω­μένων Πολιτειών. Αλλά η εθνική πολλαπλότητα του σύγχρονου υπερεθνικού κρά­τους δεν περιορίζεται στην φυλετική του πολλαπλότητα. Και ούτε αυτή, η φυλετική πολλαπλότητα, είναι το ουσιαστικό του χαρακτηριστικό. Ο υπερεθνικός χαρακτήρας του σύγχρονου κράτους, και συνεπώς η εθνική του πολλαπλότητα, αναφέρεται στις εθνικές ενότητες των κρατών από τα οποία αναδύεται. Το σύγχρονο κράτος είναι «υπερεθνικό» με την έννοια της υπέρβασης των «εθνικών» κρατών της προηγούμε­νης ιστορικής εποχής. Ο όρος «έθνος» εδώ περιορίζεται στις εθνικές ενότητες των έως τώρα εθνικών κρατών. Δεν έχει συγκροτηθεί ακόμα η ιστορική βάση της ανα­φοράς σε ένα υπερκείμενο έθνος, ένα «ευρωπαϊκό έθνος» για παράδειγμα, παρόλο που αναφερόμαστε στον αντίστοιχο πολιτισμό.

Και ποια είναι η εργαλειακή χρήση του εθνικού φασισμού από το σύγχρονο κράτος; Στη λογική της ανάλυση, η χρήση αυτή ακολουθεί μια σειρά πέντε βημά­των. Ας τα δούμε συνοπτικά. (1) Συγκεντρώνονται αλλοεθνείς μετανάστες στις εθνι­κές αγορές εργασίας σε θέσεις φτηνής εργατικής δύναμης. (2) Μέσω της συγκέ­ντρωσης αυτής, μειώνεται η αξία της εργατικής δύναμης και αυξάνεται ο βαθμός εκμετάλλευσης. (3) Η τοπική αύξηση του πληθυσμού λόγω της μετανάστευσης οδη­γεί στην αύξηση της δομικής ανεργίας και, μέσω του ανταγωνισμού για τις θέσεις εργασίας, οδηγεί στη διατήρηση του υψηλού βαθμού εκμετάλλευσης. (4) Ο αντα­γωνισμός οδηγεί στην αποδυνάμωση έως διάλυση των ταξικών εργατικών ενώσεων και την ανάπτυξη εθνικών φασισμών. (5) Η ταξική σύγκρουση κεφάλαιου - εργασί­ας υποκαθίσταται από την φασιστικά διαμεσολαβημένη εθνική σύγκρουση εργασί­ας - εργασίας.

Κοινωνικό κίνημα

Στο καταληκτικό βήμα της παραπάνω ανάλυσης, αντιδιαστέλλεται η ταξική σύ­γκρουση με την εθνική σύγκρουση που την υποκαθιστά. Κεντρικό στην κατανόηση του νέου φασισμού είναι το νέο ταξικό κίνημα, εναντίον του οποίου στρέφεται η υποκατάσταση της ταξικής με την εθνική σύγκρουση, και η διαφορά του από το παλιό ταξικό κίνημα. Η διαφορά των δύο θεμελιώνεται στη διαφορά του βιο­μηχανικού εργάτη, του εργάτη της βιομηχανικής παραγωγής, από τον κοι­νωνικό εργάτη, τον εργάτη της βιοπολιτικής παραγωγής. Η διαφορά του πα­λιού από το νέο ταξικό κίνημα είναι η διαφορά του κινήματος της βιομηχανικής ερ­γασίας από το κίνημα της κοινωνικής εργασίας, στο οποίο αντιστοιχεί ο όρος κοι­νωνικό κίνημα σήμερα. Το νέο ταξικό κίνημα, εναντίον του οποίου στρέφεται ο νέος φασιστικός κοινωνικός πόλεμος, είναι το κοινωνικό κίνημα με την παραπάνω έννοια του όρου.

Ας μην αναπτυχθούν εδώ αναλυτικά οι έννοιες της βιοπολιτικής παραγωγής και του κοινωνικού εργάτη. Ας μείνουμε σε έναν συνοπτικό ορισμό, αναγκαίο δεδο­μένης της πολυσημίας των όρων. Σε ό,τι λέγεται εδώ, κεντρική στη βιοπολιτική πα­ραγωγή σε αντιδιαστολή με τη βιομηχανική παραγωγή είναι μια διττή ενότητα: η ενότητα της «υλικής» και της «πνευματικής» διάστασης της οικονομικής παραγωγής της κοινωνικής ζωής και, στη βάση αυτή, η ενότητα της οικονομικής παραγωγής της κοινωνικήςζωής με την ιδεολογική - πολιτική αναπαραγωγή του κοινωνι­κού συστήματος.[4] Στο βιοπολιτικό κεφάλαιο —το κεφάλαιο της βιοπολιτικής παρα­γωγής— θεμελιώνεται το πολίτευμα της ολιγαρχίας του πλούτου. Στον ταξικό αντί­ποδα του βιοπολιτικού κεφάλαιου βρίσκεται ο κοινωνικός εργάτης της βιοπολιτικής παραγωγής, σε αντιδιαστολή με τον βιομηχανικό εργάτη της βιομηχανικής παραγω­γής.

Καταλήγουμε με ένα κεντρικό στη διαφορά βιομηχανικής-βιοπολιτικής παρα­γωγής ζήτημα, ιδιαίτερα σημαντικό για την ταξική λειτουργία του νέου φασισμού. «Ηεξέγερση των εργοστασίων χαρακτηρίζει την νέα εποχή» έλεγε ο Γκλυκσμάν [5] εκφράζοντας μια κυρίαρχη θέση της δεκαετίας του 1970. Όχι η εξέγερση των εργοστασίων αλλά η εξέγερση των πόλεων λέμε εδώ, έχοντας ορίσει τη «νέα εποχή» —τη μετά τη δεκαετία του 1970 εποχή— ως εποχή της θεμελιωμένης στη βιοπολιτική παραγωγή υπερεθνικής ολιγαρχίας του πλούτου. Λέγοντας αυτό δεν χάνεται, δεν υποκαθίσταται, η εξέγερση των εργοστασίων αλλά αφαιρείται το σφάλμα της κεντρικότητας της στη σημερινή κοινωνική εξέγερση. Ο χώρος των ερ­γοστασίων παραμένει ως χώρος της ανατρεπτικής κοινωνικής δύναμης, αποκτώντας τη θέση που του αντιστοιχεί σήμερα στον κοινωνικό χώρο της πόλης. Ο μετασχημα­τιζόμενος βιομηχανικός εργάτης είναι μια κατηγορία του αναδυόμενου κοινωνικού εργάτη. Το θέμα είναι σημαντικό για την ταξική λειτουργία του νέου φασισμού, κα­θώς και στις δύο εποχές του, παλιά και νέα, ο φασισμός είναι μια καθοριστική ιδεο- λογική-πολιτική κατεύθυνση του κοινωνικού πολέμου —η συμπληρωματική της ο­λιγαρχίας, καθοριστική για την σύγχρονη ταξική κυριαρχία κατεύθυνση. Οι νέοι φα­σιστικοί δεσμοί έχουν ως πρώτο, άμεσο, στόχο την πόλη γενικά. Δεν αρχίζουν από το εργοστάσιο, όπως συνέβαινε με τους παλιούς φασιστικούς δεσμούς. Πρέπει να περιμένουμε ότι στους άμεσους στόχους του νέου φασισμού προτεραιότητα θα έ­χουν οι συλλογικότητες της κοινωνικής οικονομίας και της άμεσης δημοκρατίας. Η κατάληψη και η αυτοδιαχείριση ενός εργοστασίου ανήκει στις δυναμικές μορφές αυτών των συλλογικοτήτων.

Πολιτικές κατευθύνσεις του φασισμού

Μένουμε εδώ ως προς τη διάκριση της κρατικής από την εθνική μορφή του φασι­σμού και την κυριαρχία της κρατικής μορφής στον νέο φασισμό. Σε αυτή τη βάση θα δούμε, κλείνοντας, ορισμένες πολιτικές κατευθύνσεις του φασισμού. Οι κατευθύν­σεις είναι ενδεικτικές, δεν συνιστούν ανάλυση της φασιστικής πολιτικής. Μπορούν να ενταχθούν στις ακόλουθες κατηγορίες, κοινές για τους δύο φασισμούς παλιό και νέο. (1) Προσάρτηση των εξεγερμένων. (2) Καταστολή του κοινωνικού κινήματος. (3) Καταστολή της πρόθεσης κοινωνικού κινήματος.

- Προσάρτηση των εξεγερμένων
Μια ιδεολογική κίνηση προσάρτησης που ασκεί ο φασισμός στην εθνική του μορφή είναι, με τα λόγια του Ντιμιτρόφ το 1935, ότι «εκμεταλλεύεται το βαθύ μίσος των εργαζομένων ενάντια στη ληστρική αστική τάξη, ενάντια στις τράπεζες, τα τραστ και τους μεγιστάνες του πλούτου». Και αυτό το κάνει με «μια ραφιναρισμένη αντικαπι-ταλιστική δημαγωγία» πού «ρίχνει συνθήματα» όπως: «Στη Γερμανία το σύνθημα “Το κοινό συμφέρον πάνω από το ατομικό”. Στην Ιταλία “Το κράτος μας δεν είναι κράτος καπιταλιστικό είναι κράτος με σύστημα αυτοδιαχείρισης”. Στην Ιαπωνία “Για μιαν Ιαπωνία χωρίς εκμετάλλευση”. Στις Ενωμένες Πολιτείες “Για τη διανομή των περιουσιών” κλπ.». [6]Αλλά αυτά δεν είναι μόνο αποτέλεσμα αντικαπιταλιστικής δη­μαγωγίας. Κάθε εθνικός φασιστικός οργανισμός περιέχει νοσογόνα για τον βαθύτε­ρο κρατικό του χαρακτήρα αντικαπιταλιστικά κύτταρα στο πνεύμα των χιτλερικών Ταγμάτων Εφόδου (5Α), που τα περιμένει η θεραπευτική νύχτα των μεγάλων μαχαι­ριών την κρίσιμη για την κρατική ενσωμάτωσή του στιγμή. Τα κύτταρα αυτά συνδέ­ονται με την αυτόνομη από το κράτος συγκρότηση των εθνικών δεσμών ολοκληρω­τικής εξουσίας που είδαμε πριν, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες του υπερεθνι­κού χαρακτήρα του καπιταλιστικού κράτους. Και ας μη περιμένουμε, για να ανα­γνωρίσουμε την παρουσία τους, τη συγκλονιστική τους ανάπτυξη στο χιτλερικό πρότυπο των τριών εκατομμυρίων μελών, που συγκρούονταν πολεμικά με την αντι- καπιταλιστική αριστερά στους δρόμους των γερμανικών πόλεων. Είναι αυτά, ακρι­βώς, τα κύτταρα που κάνουν πειστική τη «ραφιναρισμένη αντικαπιταλιστική δημα­γωγία» για την οποία μιλούσε ο Ντιμιτρόφ.

Μια πολιτική κίνηση προσάρτησης των εξεγερμένων, με επίκεντρο τους ανέρ­γους, που ασκεί ο εθνικός φασισμός της κυρίαρχης σε ένα κράτος εθνότητας, ενερ­γοποιεί τα υγιή για τον φασιστικό οργανισμό καπιταλιστικά του κύτταρα. Είναι η υποκατάσταση των πραγματικών εχθρών των εξεγερμένων με πλασμα­τικούς. Το σχήμα είναι απλό: Το κεφάλαιο προσφέρει θέσεις εργασίας. Οι κοινωνι­κές κινητοποιήσεις υπονομεύουν την προσφορά των θέσεων στον εθνικό χώρο. Οι μετανάστες αφαιρούν από τα μέλη του έθνους τη δυνατότητα πρόσβασης στις υπάρχουσες θέσεις. Στην κίνηση αυτή, η προσάρτηση των εξεγερμένων δεν είναι ιδε­ολογική. Για την ακρίβεια, είναι ιδεολογική τόσο μόνο όσο απαιτεί ο συγκεκριμένος πολιτικός της χαρακτήρας και η πολεμική του ολοκλήρωση. Οι εξεγερμένοι, παραμένοντας εξεγερμένοι —αυτό είναι το καθοριστικό— αλλάζουν στρατόπεδο: στρα­τεύονται στον κρατικό πόλεμο κατά του κοινωνικού κινήματος.

- Καταστολή του κοινωνικού κινήματος
Η προσάρτηση των εξεγερμένων είναι το πρώτο βήμα της φασιστικής αντιμετώπι­σης του κοινωνικού κινήματος. Το επόμενο βήμα είναι η καταστολή των μη προσαρτημένων. Αρχίζουμε τις μορφές καταστολής του κοινωνικού κινήματος από τον πα­λιό φασισμό. Αναφερθήκαμε ήδη στα χιτλερικά τάγματα εφόδου. Ας δούμε την πρωτογενή, μουσολινική, εκδοχή τους με τα λόγια του Μαλαπάρτε, όπως τα ανα­φέρει το Γκλυκσμάν: «Από τη μια μέρα στην άλλη, συ-κεντρώσεις μελανοχιτώνων γίνονται σε κέντρα που είχαν υποδειχτεί σύμφωνα μ' ένα σχέδιο κινητοποίησης. Χιλιάδες οπλισμένοι άντρες, μερικές φορές δεκαπέντε ως είκοσι χιλιάδες, ξεχύνο­νταν σε μια πόλη, σ' επαρχίες, σε χωριά, μετακινούμενοι γρήγορα με τα φορτηγά τους, απ' τη μια επαρχία στην άλλη. Μέσα σε λίγες ώρες η κατεχόμενη περιοχή βρί­σκονταν σε κατάσταση πολιορκίας. Ό, τι είχε μείνει από σοσιαλιστική ή κομμουνι­στική οργάνωση, εργατικά κέντρα, συνδικάτα, εργατικοί κύκλοι , εφημερίδες, συνε­ταιρισμοί, είχε διαλυθεί και τσακιστεί μεθοδικά ... σε διάρκεια δύο - τριών ημερών τα γκλομπς δούλευαν σε έκταση εκατοντάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων. Στο τέλος του 1921 αυτή η ταχτική, εφαρμοσμένη συστηματικά σε μια όλο και πλατύτερη κλί­μακα, είχε τσακίσει την πολιτική και συνδικαλιστική οργάνωση του προλεταριάτου»

Η παρουσίαση της καταστολής του κοινωνικού κινήματος από τον παλιό φασι­σμό έχει εδώ διπλή σημασία. Πρώτα, την αναφορά στον εγγενώς πολεμικό και πλή­ρη χαρακτήρα της φασιστικής καταστολής —πολεμικό, με την στρατιωτική έννοια του όρου, και πλήρη, με την έννοια της εξόντωσης του κοινωνικού κινήματος συνο­λικά, όχι κάποιων εκφράσεών του. Και, στη συνέχεια, την έκθεση της διαφοράς του παλιού με τον νέο φασισμό στο κεντρικό αυτό, για την ύπαρξη του φασισμού, θέμα. Η διαφορά έχει αναπτυχθεί ήδη, ας την δούμε συνοπτικά. Ο νέος φασισμός ασκεί το θεμελιώδες ταξικό του καθήκον με δύο συμπληρωματικούς τρόπους: μέσα από τους δεσμούς (ί35α) του κρατικού φασισμού που στοιχειοθετούν το σύγχρονο ολι­γαρχικό κράτος. Και με την χρήση των αυτόνομα αναπτυσσόμενων δεσμών του ε­θνικού φασισμού. Κεντρικό εδώ είναι το ότι ο νέος εθνικός φασισμός δεν καταλαμ­βάνει —δεν του επιτρέπεται να καταλάβει— την κρατική εξουσία. Συνεπώς, δεν του επιτρέπεται να εφαρμόσει πλήρως τις παραπάνω μορφές καταστολής, αυτές ακρι­βώς που οδηγούσαν στην κατάληψη της εξουσίας. Αλλά η χρήση του στην εξόντωση του κοινωνικού κινήματος του επιτρέπει —ουσιαστικά, του επιβάλλει— να τις ανα­πτύσσει οριακά. Και ποιο είναι αυτό το όριο; Είναι το όριο που απαιτεί η διαβόητη ρητορεία της «ταύτισης των άκρων»: ταύτιση της φασιστικής καταστολής του κοινωνικού κινήματος με την επαναστατική συγκρότηση του κινή­ματος . Θα δούμε αμέσως τη «συνωμοσιολογική» μέθοδο της ταύτισης, περνώντας στην καταστολή της πρόθεσης του κοινωνικού κινήματος.

- Καταστολή της πρόθεσης κοινωνικού κινήματος
Η καταστολή του αναπτυσσόμενου κοινωνικού κινήματος δεν αρκεί για την κρατική του αντιμετώπιση. Απαιτείται και η καταστολή της πρόθεσης κοινωνικού κινήματος. Η καταστολή αυτή επιτελείται με ορισμένες τεχνικές του φασισμού στην κρατική του μορφή, για την κατανόηση των οποίων είναι χρήσιμο να δούμε τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες της δεκαετίας του 1970 —τη δεκαετία του περάσματος από τον παλιό στον νέο φασισμό. Η επιλογή έχει σημασία γιατί η κρατική μορφή του νέου φασισμού συγκροτήθηκε υποδειγματικά στα δύο λίκνα της αστικής δημοκρατίας, στη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, τις δεκαετίες 1950-60, στο πλαίσιο του πο­λέμου της Αλγερίας, από την πλευρά της Γαλλίας, και των πολέμων της Κορέας και του Βιετνάμ από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών. Και συγκροτήθηκε πολεμικά ως προς το κοινωνικό κίνημα που αναπτύχθηκε στις δύο αυτές χώρες τη δεκαετία του 60. Θα δούμε τις τεχνικές αυτές όπως παρουσιάζονται στην κατάληξη του κει­μένου του Γκλυκσμάν. Με τη γλώσσα του κειμένου, οι τεχνικές είναι: «συνωμοσιολογία», «προβοκάτσια», «μεταρρυθμίσεις».

«Η ανακάλυψη των συνωμοσιών: ένα βράδυ, ο κ. Μαρσελέν στέκεται πε­ρήφανος μπροστά σ' ένα σωρό από ξύλα που διαβεβαιώνει ότι μαζεύτηκαν μέσα απ' τις σχολές του Πανεπιστήμιου. Πίσω απ' αυτή την πυραμίδα των όπλων, καταγ­γέλλει κάποιον μυστηριώδη ξένο καθοδηγητή και αναγγέλλει την απαγόρευση της “Προλεταριακής Αριστεράς”. Ο Μάο Τσε Τουνγκ ξεσκεπάστηκε! Ο Σέρλοκ Μαρσελέν δεν είχε ήδη ανακαλύψει, πίσω από τον Μάη του '68 τον δάκτυλο της Ανατολικής Γερμανίας; (...) Ο παλιός φασισμός είχε την “εβραιο-μαρξιστική” συνωμοσία του (...) σήμερα ο Μαρσελέν, χορωδία με τον Μπρέζνιεφ, αναγγέλλει τη “διεθνή συνωμοσί­α” του μαοϊσμού» Και, προφανώς, δεν θα μέναμε εκεί. Για να γυρίσουμε στα δικά μας, η τωρινή «συνωμοσία», όπως όλοι ξέρουμε, είναι η συνωμοσία της «τρομο­κρατίας».

«Οι προβοκάτσιες: Για παράδειγμα, καίμε το πανεπιστήμιο της ν^θηηθδ, διαβεβαιώνου-με ότι το έκαναν οι γκωσίστες (αριστεριστές) και τους κλείνουμε φυ­λακή. 100,200,300 μίνι Ράϊχσταγκ. (...) Για να σταματήσει μια ενέργεια με την οποία οι μάζες συμφωνούν ο προβοκάτορας της δίνει μια συνέχεια που οι μάζες καταδι­κάζουν αλλά που φαίνεται “λογική” (...) Οι προβοκάτσιες επεμβαίνουν για να στα­ματήσουν μια μαζική ενέργεια (η προβοκάτσια του Καρτιέ Λατέν απαντάει στην α­περγία της Ρενώ και στην υπόθεση Ζωμπέρ), χρησιμεύουν σαν εισαγωγή σε κυβερ­νητικά μέτρα (το “χτύπημα” στη Δουγκέρκη “αναγγέλλει” την απαγόρευση της Προ­λεταριακής Αριστεράς. Η προβοκάτσια προσπαθεί να διαιρέσει τις μάζες “εν θερμώ”. Η φιλοσοφία της είναι απλή (...) έξω από τις εγκατεστημένες ιεραρχίες δεν υ­πάρχει σωτηρία».

«Οι μεταρρυθμίσεις: αυτές επεμβαίνουν όταν, παρόλη τη φασαρία για συ­νωμοσία και τις προσπάθειες προβοκάτσιας, ένα μαζικό κίνημα κατορθώσει να σπάσει βίαια τη σιωπή και να κινητοποιήσει την κοινή γνώμη. Στόχος τους είναι να επιβάλουν τη σιωπή, να ξανασφίξουν τη μέγγενη των καταναγκασμών που δημι­ουργεί τη “σιωπηλή πλειοψηφία” και γι' αυτό συνενώνουν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. (...) Βασισμένος στην εμπειρία που είχε από τις αμερικάνικες φυλα­κές, ο Τζάκσον βεβαίωνε ότι αν έπρεπε να δώσει τον ορισμό του φασισμού με μια μόνο λέξη, θα διάλεγε τη λέξη μεταρρύθμιση. Κύρια, αυτές οι μεταρρυθμίσεις δε θυμίζουν το σοσιαλδημοκρατικό ρεφορμισμό αλλά τις φασιστικές “συντεχνίες”. Δεν σχεδιάζουν τη δημιουργία μηχανισμών ταξικής συνεργασίας που θα διαιώνιζαν μι­αν απατηλή ειρήνη, αλλά, χτισμένες σε συνθήκες σύγκρουσης, πρόκειται για μηχα­νές πολέμου».

Έθνος-«φυλή», διαφορετικότητα-«ασθένεια»

Κλείνοντας τις σημειώσεις αυτές για τον φασισμό, θα ήταν χρήσιμο για την κατανό­ηση της φυλετικής του διάστασης με την ευρύτερη σημερινή της σημασία να στα­θούμε για λίγο σε μια από τις «μεταρρυθμίσεις».

Αρχίζουμε με μια παρατήρηση του Γκλυκσμάν, σε συνέχεια των όσων ήδη πα­ρατέθηκαν. «Όταν ο Σμέλκ (παλιός γενικός διευθυντής φυλακών) αναγγέλλει από το ραδιόφωνο ότι “80% των κρατουμένων είναι ψυχοπαθείς” νοιώθουμε να πλησιάζει η μεταρρύθμιση που θα μετατρέψει τις φυλακές σε άσυλα αλά Μπρέζνιεφ. Μέσα στη μεταρρυθμισμένη φυλακή “μοντέλο” του Φλερύ - Μεροζίς, τα ξυλοκοπήματα και το πειθαρχείο δεν εξαφανίστηκαν. Όμως ο ζουρλομανδύας (“ακινητοποίηση”) έχει ενισχυθεί από τις ενέσεις Βάλιουμ που γίνονται με το πρώτο δείγμα “εκνευρι­σμού”. “Η αρρώστια σου είναι οι διαφορετικές σου απόψεις”, γνωματεύουν οι Ρώ­σοι ψυχίατροι.». Τι σημαίνει ως προς ό,τι μας απασχολεί η τροπή της διαφορετικό­τητας σε «αρρώστια»; Δεν είναι δυνατή η ανάπτυξη του μεγάλου αυτού θέματος εδώ. Μία κρίσιμη παρατήρηση μόνο, για τη σύνδεση της φυλετικής εκδοχής της ε­θνικής ενότητας με την ιατρική εκδοχή της ατομικής διαφορετικότητας. Δηλαδή, για την αναγωγή του κοινωνικού-ψυχικού στο βιολογικό-φυσικό στην πληρότητά της: από την ανθρώπινη κοινωνία συνολικά στον άνθρωπο ατομικά.

Γυρνάμε στις αρχές: το 1883, όταν ο Γκάλτον (συγγενής του Δαρβίνου) άνοιγε μαζί με άλλους τον δρόμο για τον κοινωνικό δαρβινισμό και, σε αυτό το πνεύ­μα, εισηγήθηκε την ευγονική, που μετά πενήντα χρόνια ενέπνευσε στο τρίτο Ράιχ την κάθαρση της άριας φυλής. Και κάνουμε ένα άλμα στο σήμερα, που με διάφο­ρους τρόπους ρητούς και άρρητους αναβιώνει ο κοινωνικός δαρβινισμός. Τι θα μπορούσε να εννοεί ο Ουίλσον (βραβείο ΡυΙΐΐζθ^ με όσα μας λέει στο βιβλίο του «Για την ανθρώπινη φύση»; [7] Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου, η «Ελπίδα», λέ­ει ότι «Με τον καιρό θα συσσωρευτεί αρκετή γνώση για τα γενετικά θεμέλια της κοινωνικής συμπεριφοράς» και ότι «θα υπάρξουν τεχνικές» με τις οποίες «μέσω της συμβατικής ευγονικής θα συντελεστεί μια αργή εξελικτική αλλαγή». Και τότε, συνεχίζει, «το ανθρώπινο είδος θα μπορέσει να αλλάξει την ίδια του την φύση». [8] Μέχρι τότε, αλλά —υποθέτουμε— και μετά, ως προς τη γενετική δομή της μετα­βαλλόμενης «φύσης» του ανθρώπινου είδους, θα ισχύει ότι «Οι κοινωνίες μας βα­σίζονται στο σχέδιο των θηλαστικών». Και τι είναι το «σχέδιο των θηλαστικών» στην γενετική του δομή; Είναι ένα σχέδιο κατά το οποίο «το άτομο αγωνίζεται κατά πρώ­το λόγο για την προσωπική αναπαραγωγική του επιτυχία και κατά δεύτερο λόγο για αυτήν των πλησιέστερων συγγενών του». Όσο για τους άλλους, τους μη-συγγενείς κοινωνικούς του εταίρους, το σχέδιο προβλέπει μόνο μια «φειδωλή συνεργασία» έναν «συμβιβασμό για την απολαβή οφέλους».[9] Και τα περί φιλίας, συνα­δελφικότητας και συντροφικότητας, που θεμελιώνουν το ήθος του κοινωνικού κινήματος; Αυτά —το γενετικά ορθό επιβάλλει να θεωρήσουμε ό­τι— αντιστοιχούν, με τα λόγια του Ουίλσον, σε «ένα νοήμον μυρμήγκι (υποθέτοντας προς στιγμή ότι τα μυρμήγκια και άλλα κοινωνικά έντομα κατάφεραν να εξελιχθούν σε όντα με υψηλή νοημοσύνη)». Γιατί; Επειδή το μυρμήγκι, ως κοινωνικό έντομο, σύμφωνα με τον Ουίλσον και πάλι, «μπορεί να θεωρήσει αυτή τη διευθέτηση (την «κατά συμβιβασμό» και μόνο «φειδωλή συνεργασία για την απολαβή οφέλους») βιολογικά βλαβερή και την ιδέα της ατομικής ελευθερίας εγγενώς κακή»(ό.π). Για να συνεννοούμαστε σήμερα, «ατομική ελευθερία» είναι η ελευθερία της ατομι­κής ιδιοκτησίας στην οποία θεμελιώνεται η ελευθερία της αγοράς: η ελευ­θερία που αντιστοιχεί στο γενετικό σχέδιο των θηλαστικών, σε αντιδιαστολή με τη συλλογικότητα και τα συναφή περί φιλίας κτλ που αντιστοιχούν στο γενετικό σχέδιο των κοινωνικών εντόμων. Αυτά λοιπόν ως προς την ανθρώπινη κοινωνία συ­νολικά.

Περνάμε τώρα στον άνθρωπο ατομικά. Το θέμα είναι η «ψυχοπάθεια» και η προς αντιμετώπισή της κλινική μεταρρύθμιση που είδαμε παραπάνω. Δεν είναι μόνο οι φυλακές που μεταρρυθμίστηκαν σε κλινικές. Κάθε κρίσιμος για τη υλο­ποίηση του «σχεδίου των θηλαστικών» κοινωνικός χώρος χρειάζεται σήμερα, σύμ­φωνα με την οπτική του βιολογικού αναγωγισμού, κλινική μεταρρύθμιση. Και πρώ­τα απ' όλα τα σχολεία. Η συνταγογράφηση φαρμάκων για τη θεραπεία της δι­αφορετικότητας —την επιστροφή στην «κανονικότητα» των σχέσεων— δεν έχει πλέον όριο ηλικίας. Και ένα μικρό παιδί (που δεν έχει ακόμη χρονίσει), αν δεν συμ­μορφώνεται με την «κανονικότητα» των φυσικών και κοινωνικών του σχέσεων υφί- σταται πλέον φαρμακοθεραπεία. Μετά το αντιψυχιατρικό κίνημα της δεκαετίας του 60 (ί3ίπ§, Οοορ-θ^, που αποκάλυψε το ιδεολογικό κάλυμμα της φερόμενης ως «ια­τρικής» αντιμετώπισης της μη αποδεκτής διαφορετικότητας, η ψυχιατρική επιστρέ­φει θριαμβικά σήμερα σε εξουσιαστικούς πολιτισμικούς κύκλους.

Έχει ιδιαίτερη σημασία στο σημερινό πολιτισμικό πλαίσιο να τονιστεί η δυνα­μική της φυλετικής διάστασης του εθνικού φασισμού: ο βιολογικός αναγωγισμός της δεν έχει δεσμεύσεις, δεν έχει λόγο να περιορίζεται στο κοινωνικό σύνολο και στο σύστημα των κοινωνικών σχέσεων, εκτείνεται θεωρητικά σε κάθε άνθρωπο α­τομικά και στην κάθε προσωπική του σχέση. Το θεωρούμενο ότι μεταφέρεται με το «αίμα», είναι ένα βιολογικό σχέδιο, καθολικό για τη φυλή και ατομικό για το κάθε μέλος της. Εάν η δυναμική του νέου κρατικού-πολιτισμικού φασισμού συνδέεται με το εγγενές της κρατικής του υπόστασης, εθνικής και υπερεθνικής, η δυναμική του νέου εθνικού-φυλετικού φασισμού συνδέεται με την καθολικότητα του βιολογικού του αναγωγισμού. Ο εθνικός φασισμός σήμερα ολοκληρώνεται ως γενικά βιολογι­κός και όχι μόνο φυλετικός.

Θα πρέπει εδώ, κλείνοντας, να επαναλάβουμε αυτό που ειπώθηκε στην αρχή: οι δύο μορφές του νέου φασισμού, η κρατική και η βιολογική, διαφέ­ρουν μεταξύ τους αλλά δεν αντιτίθενται, είναι συμπληρωματικές όψεις του φασι­στικού φαινόμενου. Στο φασιστικό πνεύμα, το κράτος είναι ένας κοινωνικός οργα­νισμός κατ' εικόνα του βιολογικού οργανισμού.

Θεσσαλονίκη Μάρτιος 2013

[1] Δημοσιευμένο στο περιοδικό σημειώσεις της στέπας # 3 Φασισμός και καθημερινή ζωή. εκδόσεις των ξένων Ιούνιος 2013 Θεσσαλονίκη.
[2] Αντρέ Γκλυκσμάν. 1976. Φασισμοί παλιός και Νέος. Μτφρ. Χριστίνα Σταματοπούλου. Αθήνα: Στο­χαστής.
[3] Δημήτρης Κωτσάκης. 2012. 3 και 1 Κείμενα. Αθήνα: Εκδόσεις των συναδέλφων.
[4] Για περισσότερα σε σχέση με τη βιοπολιτική παραγωγή βλ 3και 1 Κείμενα ό.π σ.45-55
[5] ό.π. σ.73
[6] Γκεόργκι Ντιμιτρόφ. 1975. Ο Φασισμός. Μτφρ. Δ.Χ. Αθήνα: Πορεία. Παραθέματα από σ.25
[7] Εά^αά Ο. ^ίΐδοη. 1998. Για την Ανθρώπινη Φύση. Μτφρ. Αμαλία Ναθαναήλ. Αθήνα: Σύναλμα
[8] ό.π.σ. 222
[9] ό.π σ.213

north america / mexico / anti-fascism / press release Monday September 04, 2017 06:21 byAnarchist Federation (Greece)

Those who wink their eye to anti-fascist fronts with the bourgeoisie, they better keep it shut. Centuries of social struggles and lousy betrayals have taught us. Our struggle is always against capitalism. These are the outposts of our camp. These are the outposts of the exploited society in the US, Europe, Greece, Middle East and all over the world.

Charlotsville: The world is divided, the camps are being formed

Τhe 32 year old anti-fascist, Heather Heyer, was killed when a well-known fascist who was participating at the american alt-rights’ gathering in the town of Charlottesville deliberately ran his car over a large number of anti-fascists, causing the death of the 32 year old and dozens of injured, with some of them very seriously.

Let us begin with this: with most recent example the attacks in Barcelona, the Islamic State has adopted the tactic of blind attacks by ramming vehicles into crowds. Several attacks have been made, some with many and others with fewer victims. After each such attack we saw emergency bulletins around the world and endless discussions on terrorism and the need to have it crashed.

Now that the tactics of ISIS have been applied by the Western equivalent of Jihadism, that is the extreme right and the Nazis, what official, which channel, which «profound» analyst is talking about terrorism and the need to annihilate the perpetrators of such tactics? Not one.

Both the incident of the extreme-right terrorist attack (let’s remember that this blind tactic has always been in the arsenal of the extreme right as, for example, in Italy in the 70s but also in Greece with the bombs inside crowded cinemas) and those that preceded and followed it in the small American city may well be the milestone of a new era in the global social war.

In the US, the fascists, under the slogan «Unite the Right» and having as a pretext the demolition of the statue of a racist general of the American civil war in the middle 19th century, are attempting to create a political pole that will concentrate the entire right-wing political spectrum under their hegemony; A pole, which will be stepping with one leg on bourgeois democracy and with the other on the latter’s «sidewalk», the parastatal violence and terrorism.

In Greece, in Europe and in the whole world, today as well as a century ago, this has been the basic strategy of fascism. Its stake is twofold: dominance in the parliament’s «lounges» and the state corridors and dominance in the «threshing floors» of the street. The rise to power of the «exemplar» capitalist Donald Trump and its clique, with their typical combination of opportunism, arrivism and fascist representations that characterize every consistent big capitalist, gave the fascists an air of success in the «lounges & lobbies». So they also had to step on the «threshing floors» of the street.

But they have miscalculated. The American anti-fascist and anti-capitalist movement, under the steady rise and wider penetration of anarchist ideas and practices, battle-hardened in the last years, both through the clashes that broke out after the non-stopping cold-blooded racist murders by the American state, and through defending economic, political and environmental rights, has lifted the glove. By adopting practices of direct confrontation and massive counter violence actions, it stood up against the Nazi rally, revealed its nakedness, fought it and eventually humiliated it. But the price was heavy.

It is clear that we are at the beginning of the formation of two hostile camps. Not that they didn’t already exist. But now they are starting to come out, and the truth behind them can no longer remain hidden: on one side we have capitalism, repression, racism, religious fundamentalism, legitimized social cannibalism, while on the other the forces of freedom, equality, unity among the repressed, and social self-management.

Of course, we can not fail to observe the torrent of hypocrisy, overflowing from the liberal and democratic establishment, that followed the events in Charlottesville. This «unanimous condemnation» of the Nazis and the KKK, and the supposed «tolerance» of all this rabble to the anti-fascists, is nothing more than a farce. All they care about is to recovering the state power that is now held by Tramp and it’s cliques.

It is true that for a part of the capital this widespread racism is viewed as a negative factor for its profits. But we should not forget that there is another part of capital that sees racism positively, and that, in any case, when the situation becomes difficult, fascism and racism will always be the most straightforward and consistent defenders of capitalism, whereas those who are fighting against fascism today will be the most honest and consistent anti-capitalists.

That is why the liberals have avoided to talk about «terrorism» in the case of Heather Heyer’s murder. Moreover, we should not be forgetting that the wave of murders by the US police that gave birth to the Black Lives Matter movement, occurred when the liberal, «anti-racist» clique of the «first African-American president of the United States» was in power.

Those who wink their eye to anti-fascist fronts with the bourgeoisie, they better keep it shut. Centuries of social struggles and lousy betrayals have taught us. Our struggle is always against capitalism. These are the outposts of our camp. These are the outposts of the exploited society in the US, Europe, Greece, Middle East and all over the world.

Solidarity to the American anti-fascists and anti-capitalists.

Eternal honor to Heather Heyer.

Death to fascism all over the earth.

Anarchist Federation (Greece)

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Αντιφασισμός / Ανακοίνωση Τύπου Thursday August 31, 2017 20:14 byΚοινωνικό Αντιφασιστικό Μέτωπο

Το Κοινωνικό Αντιφασιστικό Μέτωπο φιλοδοξεί να συσπειρώσει όλον αυτόν τον κόσμο στην προοπτική συντονισμού δράσεων, εκδηλώσεων αλλά και της κινηματικής έκφρασης στο δρόμο. Επίσης επιδιώκει να εντάξει σε αυτήν τη διαδικασία τα υποκείμενα που εχθρεύεται ο φασισμός, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Καλούμε λοιπόν όσους και όσες αντιλαμβάνονται αυτήν την ανάγκη, να συμμετέχουν στη διαδικασία συνδιαμόρφωσης των επόμενων κινήσεων και δράσεων ενόψει ενός αντιφασιστικού Σεπτέμβρη στον Πειραιά και ευρύτερα.

Κάλεσμα στην πορεία 18/9 στο Κερατσίνι

Το κοινωνικό αντιφασιστικό μέτωπο δημιουργήθηκε από την ανάγκη να παταχθεί σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας σφαίρας η νεοναζιστική δράση και η ρητορική του μίσους, με τη συμμετοχή αντιφασιστών/τριών, συλλογικοτήτων, ελεύθερων κοινωνικών χώρων και κέντρων φιλοξενίας προσφύγων-μεταναστών. Ο νεοναζισμός-νεοφασισμός στην Ελλάδα αποτελεί ιστορική συνέχεια των ναζιστικών και αντισημιτικών οργανώσεων της δεκαετίας του '20 και του '30 των Ταγμάτων Ασφαλείας των παρακρατικών του Γιοσμά (Δολοφονία Λαμπράκη) των χουντικών και συνολικότερα του ακροδεξιού παρακράτους, που πλέον όμως ενσωματώνει και την θανατοπολιτική εξόντωσης ανθρώπων με κριτήριο αρχικά τους δεδομένα-χαρακτηριστικά. Στόχος του μετώπου είναι η παρεμπόδιση της δράσης των νεοναζιστικών ομάδων στο δρόμο, η αντίκρουση της φασιστικής ρητορικής στο δημόσιο λόγο, αλλά και η παρακολούθηση στο βαθμό που απαιτείται της δίκης της ναζιστικής συμμορίας της χρυσής αυγής. 4 χρόνια μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, η δίκη των δολοφόνων της χρυσής αυγής προσλαμβάνει καινούργια διάσταση. Και τούτο διότι η Δικαστική εξουσία, διαμέσου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων αλλά και του λόμπι του βαθέως κράτους, οργανώνει και απαιτεί την αυτονόμησή της από κάθε έλεγχο της σύγχρονης πολιτικής κοινωνίας. Με άλλα λόγια απαιτεί πλήρη υποταγή στις όποιες αποφάσεις και επιλογές της, κάτι που έχει γίνει εμφανές στις υποθέσεις των μεταλλείων Χαλκιδικής και στην υπόθεση της Ηριάννας.

Τα τελευταία δύο χρόνια δίνεται μία δικαστική μάχη από την πλευρά της πολιτικής αγωγής, όχι μόνο κατά της Χρυσής Αυγής αλλά και του ίδιου του συστήματος που την ανέθρεψε. Η έως τώρα διαδικασία έχει αποκαλύψει πλήρως την παρακρατική δράση της Χρυσής Αυγής και των ταγμάτων εφόδου αλλά και την προκλητική στήριξη αυτής από την αστυνομία. Τόσο στην υπόθεση της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα όσο και σε πολλές από τις εξεταζόμενες υποθέσεις, έχει καταδειχθεί ο υποστηρικτικός ρόλος της αστυνομίας στα τάγματα εφόδου. Επίσης έχουν καταδειχθεί τα κοινά στοιχεία της δράσης αυτών: αιφνιδιασμός των άοπλων θυμάτων, αριθμητική υπεροχή των επιτιθέμενων, τα θύματα είναι αντιφασίστες, αναρχικοί, αριστεροί, μετανάστες, ενώ σε πολλές από τις υποθέσεις έχει φανεί η απόλυτη αδιαφορία έως και συγκάλυψη από των δραστών από τις αρχές. Πέραν του τρόπου δράσης και του φασιστικού κινήτρου έχει αποδειχθεί ο εκ των προτέρων σχεδιασμός ή σε κάθε περίπτωση η ετοιμότητα για επίθεση καθώς και οι εντολές από την ηγεσία της οργάνωσης, που τελεί σε πλήρη γνώση των επιθέσεων. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε, επιπλέον της δολοφονίας του Π. Φύσσα, την επίθεση κατά των αφισοκολλητών του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, την επίθεση κατά των Αιγυπτίων αλλιεργατών, την επίθεση στο αναρχικό στέκι Αντίπνοια και τον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Συνεργείο, όπου σε όλες αποδείχθηκαν τα παραπάνω κοινά στοιχεία. Μέσα από τις έως τώρα μαρτυρίες των πάνω από 100 μαρτύρων κατηγορητηρίου, και ενώ απομένουν άλλοι 30 περίπου για να ολοκληρωθεί η διαδικασία των καταθέσεων, η Χρυσή Αυγή βρίσκεται ήδη με την πλάτη στον τοίχο, ενώ η επικείμενη διαδικασία ανάγνωσης των εγγράφων, μέσα στα οποία περιλαμβάνονται βίντεο, συνομιλίες αλλά και στοιχεία από τους σκληρούς δίσκους των κατηγορουμένων, θα οδηγήσει την Χρυσή Αυγή και τους κατηγορουμένους σε απόλυτη αδυναμία αντίκρουσης του κατηγορητηρίου. Στα δύο αυτά χρόνια της δίκης ένα συμπέρασμα έχει γίνει σαφές μέσα στην δικαστική αίθουσα: ότι κόμμα και εγκληματική οργάνωση ταυτίζονται απόλυτα.

Με δεδομένο ωστόσο ότι μία ενδεχόμενη και πιθανή καταδίκη των δολοφόνων νεοναζί, δεν αρκεί για την εξάλειψη του φασιστικού φαινομένου, αφού με τη βοήθεια των ΜΜΕ έχει εδραιωθεί και κοινωνικά και θεσμικά, απαιτείται όχι μόνο επαγρύπνηση, αλλά και οργάνωση-συντονισμός δράσεων-εκδηλώσεων στην προοπτική αντιμετώπισης του προβλήματος στη ρίζα του. Το Κοινωνικό Αντιφαστιστικό Μέτωπο επιδιώκει να κινηθεί εκτός παραδοσιακού πλαισίου οργανώσεων και παραγόντων, με πολιτικό αλλά όχι κομματικό στίγμα και να είναι κοινωνικά ανοιχτό. Ο αντιφασιστικός αγώνας σήμερα στερείται ενός ενιαίου ακηδεμόνευτου φορέα που να απευθύνεται μαζικά και κοινωνικά στο σύνολο των ανθρώπων που στέκονται απέναντι στη φασιστική απειλή, το ρατσιστικό, εθνικιστικό και μισαλλόδοξο λόγο. Χωρίς να υποτιμούμε τη δουλειά που έχει γίνει από οργανώσεις και συλλογικότητες, θεωρούμε ότι οι λογικές πρωτοπορίας και σεχταρισμού που διαπνέουν έστω και μη ηθελημένα τις προσπάθειες τους, έχουν οδηγήσει σε τέλμα τις μαζικές αντιφασιστικές κινητοποιήσεις. Το Κοινωνικό Αντιφασιστικό Μέτωπο φιλοδοξεί να συσπειρώσει όλον αυτόν τον κόσμο στην προοπτική συντονισμού δράσεων, εκδηλώσεων αλλά και της κινηματικής έκφρασης στο δρόμο. Επίσης επιδιώκει να εντάξει σε αυτήν τη διαδικασία τα υποκείμενα που εχθρεύεται ο φασισμός, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Καλούμε λοιπόν όσους και όσες αντιλαμβάνονται αυτήν την ανάγκη, να συμμετέχουν στη διαδικασία συνδιαμόρφωσης των επόμενων κινήσεων και δράσεων ενόψει ενός αντιφασιστικού Σεπτέμβρη στον Πειραιά και ευρύτερα.

Κοινωνικό Αντιφασιστικό Μέτωπο

25/08/2017

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Anti-fascism

Fri 22 Sep, 06:15

browse text browse image

rocilogo.jpg image-Παύλος Φύσσας; -Πα&... Sep 18 21:12 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

.png imageΝα τσακίσουμε το_... Sep 18 21:09 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

unnamed_2.jpg imageΣημειώσεις για τ_... Sep 13 20:51 by Δημήτρης Κωτσάκης 0 comments

0a8c0b1a8fbc67ae59a40fa3b24b0261.jpg imageCharlottesville: The world is divided... Sep 04 06:21 by Anarchist Federation (Greece) 0 comments

fissas2720x1024.jpg imageΚάλεσμα στην πορ^... Aug 31 20:14 by Κοινωνικό Αντιφασιστικό Μέτωπο 0 comments

d177106564392338170cacff86489281.jpg imageΑντιφασιστική επ... Aug 29 06:00 by «Μαύρο & Κόκκινο» 0 comments

831476496.jpg imageCharlotteville: Ο κόσμος χωρίζ... Aug 24 21:01 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

smashracismandfascism imageSolidarity note to the US fighters Aug 18 11:57 by CAB 0 comments

text-Heather Heyer? -Present! Aug 18 09:15 by ansyn 0 comments

charlottesville1024x628.jpg imageMourn the Dead, Fight Like Hell for the Living Aug 16 23:32 by Black Rose Anarchist Federation 0 comments

charlottesville1024x628_5.jpg imageΘρήνος αλλά και α ... Aug 16 21:52 by Dmitri 0 comments

heatherheyer_1.jpeg imageAprès le meurtre d’aujourd’hui, nous devons nous unir, nous défendre nous-mêmes et ensembl... Aug 16 08:18 by General Defense Committee (GDC) 0 comments

heatherheyer.jpeg imageAfter today's murder in Charlottesville, we must all unite to defend ourselves and each ot... Aug 16 08:09 by General Defense Committee (GDC) 0 comments

charlottesville1024x628_2.jpg imagePortons le deuil des morts, combattons sans relâche pour les vivantEs Aug 16 07:51 by Federación Anarquista Rosa Negra 0 comments

charlottesville1024x628_1.jpg imageOrar por los muertos, luchar con furia para los vivos Aug 16 07:44 by Federación Anarquista Rosa Negra 0 comments

heathere1502616758135.jpg imageΔολοφονία της 32χρ&#... Aug 13 22:34 by GDC - IWW 0 comments

1.jpg imageAντιφασιστική πο`... Jul 21 20:35 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

textA Conference of the "National Anarchists" Jul 13 10:23 by Wayne Price 4 comments

menidi66.jpg imageΣημειώσεις για τ_... Jun 21 21:13 by Βαγιάν 0 comments

textFace aux groupuscules et à l’idéologie fascistes : vigilance et résistance collectives ! Jun 06 15:25 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

textItalia, 1 maggio 1947: La strage di Portella della Ginestra May 05 19:02 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

16298555_10212261780281913_7935719123289947709_n.jpg imageΜεταλλάξεις του ]... Apr 26 21:54 by Dmitri 0 comments

textTERRORE DI STATO CONTRO IL POPOLO CURDO Apr 26 06:59 by Gianni Sartori 0 comments

text25 aprile 2017: per sempre in lotta – per sempre in resistenza Apr 25 04:55 by Alternativa Libertaria 0 comments

textItalia - 25 aprile 2017: per sempre in lotta, per sempre in resistenza Apr 24 22:18 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

textLucien van der Walt – 2017 Statement on Michael Schmidt Affair Apr 12 01:52 by Lucien van der Walt 0 comments

textReactionary Working Class? Mar 17 06:51 by Asbjørn Wahl 0 comments

hammerswastika.png imageCorreggio antifascista Mar 01 20:13 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

thegreatdictator.jpg imageGenova - Fascismo: conoscerlo per combatterlo Feb 28 04:18 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

airportprotests.jpg imageΓια μια ενωτική, ε&#... Feb 24 16:59 by Αναρχική Συμμαχία “1 Μάη” 0 comments

more >>
© 2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]