user preferences

Όπου υπάρχει επαρκές ενδιαφέρον και ικανότητα, πρέπει να δημιουργηθούν νέες ομάδες. Τα δίκτυα εργασίας, οι ενοικιαστές και οι κοινοτικές ομάδες, τα δίκτυα αλληλεγγύης και τα συνδικάτα, μπορούν να δημιουργηθούν με μικρό αριθμό αγωνιστών που επιθυμούν να συνδυάσουν το πολιτικό τους έργο με ένα συνεκτικό κοινωνικοπολιτικό σχέδιο. ... Ωστόσο, το πρωταρχικό έργο μπροστά μας είναι να βρούμε τρόπους να μετατρέψουμε έναν μαχητικό επαναστατικό αναρχισμό σε συγκεκριμένες δραστηριότητες που μπορούν να υλοποιηθούν και να συντονιστούν από μικρό αριθμό αφοσιωμένων αγωνιστών και να μας επιτρέψουν να γεφυρώσουμε τις επόμενες φάσεις του αγώνα.

Ένα αναρχικό κοινωνικό κίνημα - Η FORA στην Αργεντινή

Η άνοδος της δεξιάς και η ανικανότητα της θεσμικής αριστεράς να προσφέρει μια εναλλακτική λύση εγείρει το κρίσιμο ερώτημα στην εποχή μας: ποια είναι η στρατηγική μας σε προεπαναστατικές περιόδους; Παρ’ ότι η επαναστατική αριστερά έχει επενδύσει αρκετά στις ρήξεις και τις επαναστάσεις του παρελθόντος, δεν έχει κάνει τίποτα για να μας προετοιμάσει για το παρόν. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, δεν υπάρχουν κοινωνικά κινήματα σε εθνικό επίπεδο που να βασίζονται στη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής συνείδησης. Η αντίσταση παραμένει σε μεγάλο βαθμό κατακερματισμένη και πολύ συχνά χαρακτηρίζεται από την απουσία αγώνων για ζητήματα της καθημερινής ζωής και πραγματοποιείται από τους φορείς μιας ημιεπαγγελματικής ακτιβιστικής υποκουλτούρας. Έτσι, η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε είναι από πού να αρχίσουμε ή, πιο συγκεκριμένα, πώς να προχωρήσουμε πέρα ​​από τις γνώσεις, τις εμπειρίες και τις ομάδες των τελευταίων δύο δεκαετιών προς ένα ευρύτερο κοινωνικό κίνημα.

Υπάρχουν κάποιες εμπειρίες που μπορούμε να αντλήσουμε από την ακμή του αναρχικού κινήματος, όπου κατά παρόμοιο τρόπο οι ριζοσπάστες άρχισαν σε ένα εχθρικό γι’ αυτούς περιβάλλον να συζητούν και να επεξεργάζονται στρατηγικές παρεμβάσεις. Μια παραγνωρισμένη και ελάχιστα γνωστή συζήτηση στο εσωτερικό του αναρχισμού ήταν μεταξύ του λεγόμενου δυϊσμού (στμ. dualism στο αγγλικό κείμενο) και των ενιαίων θέσεων για την οργάνωση. [1] Αυτό το πλαίσιο της διαφωνίας προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από τους υποστηρικτές του δυϊσμού που συνηγορούσαν υπέρ της ύπαρξης συγκεκριμένων αναρχικών πολιτικών οργανώσεων ανεξάρτητων από τις εργατικές οργανώσεις της εποχής τους. Αυτό ερχόταν σε άμεση αντίθεση με τους αναρχικούς που υποστήριζαν την ύπαρξη αντιπολιτικών οργανώσεων στα ελευθεριακά συνδικάτα και που πρότειναν ένα μοντέλο εργατικής οργάνωσης που ήταν ταυτόχρονα μια πολιτικοποιημένη οργάνωση και συνδικάτο. Δηλαδή η προώθηση των αναρχοσυνδικαλιστικών οργανώσεων ως σχημάτων που τάσσονταν εγγενώς κατά της πολιτικής οργάνωσης και ως οργάνων υπεράσπισης των συνδικάτων αποτελούμενων αποκλειστικά από αναρχικούς, μοιάζει με ένα σύνολο αχυρανθρώπων. Αντίθετα, οι ορθοδοξίες υποστήριζαν πολιτικές οργανώσεις, όπως ο Pierre Bresnard, πρώην επικεφαλής της Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων (IWA-AIT), η ισπανική CNT (μέσω των ομάδων συγγένειας, ειδικών οργανώσεων γύρω από εκδόσεις και την FAI) και άλλοι προερχόμενοι από επαναστατικές συνδικαλιστικές ενώσεις-μέλη της IWA-AIT.

Μια πιο “ισορροπημένη” εικόνα του κινήματος θα μπορούσε να είναι (τουλάχιστον) μια διαίρεση τεσσάρων τάσεων εντός των οργανώσεων της IWA-AIT, όπως: ο συνδικαλισμός της ταξικής πάλης που υπονόμευε τον αναρχισμό και την επανάσταση (τόσο με τους υπερασπιστές όσο και με αυτούς που απέτρεπαν την πολιτική οργάνωση), η κυρίαρχη θέση του επαναστατικού συνδικαλισμού επηρεασμένου από τον αναρχισμό αλλά προωθώντας την ιδέα του μεγάλου ταξικού συνδικάτου (one big union), οι πολιτικοί αναρχικοί που επικεντρώνονταν στην εξέγερση και τις πνευματικές δραστηριότητες και μια τέταρτη θέση που είναι πιθανόν άγνωστη στους περισσότερους αναγνώστες.

Αυτήν την τελευταία θέση θα την ονομάσω αναρχική κοινωνική οργάνωση, λόγω έλλειψης καλύτερου όρου. Στοιχεία αυτής της θέσης υπήρξαν και συνέχισαν να υπάρχουν καθ’ όλη την ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά βρήκαν τον πυρήνα τους μέσα στις επαναστατικές εργατικές οργανώσεις της Νότιας Αμερικής στις αρχές του (20ού) αιώνα. Στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη, ένα ισχυρό μεταναστευτικό κίνημα αναρχικών κυριάρχησε στο εργατικό κίνημα επί δεκαετίες, δημιουργώντας τα πρώτα συνδικάτα και εδραιώνοντας μια πολιτική σε ένα περιβάλλον όπου οι μεταρρυθμιστικές δραστηριότητες των συνδικάτων δεν είχαν ένα πλαίσιο που θα τους επέτρεπε να ευδοκιμήσουν [2]. Αυτή η τάση επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική από την Αργεντινή στο Μεξικό και στο ζενίθ της επηρέασε συνδικαλιστικά ρεύματα στην Ευρώπη και την Ασία επίσης. Η πρόοδός της εμποδίστηκε από το συνδυασμό ενός μεταβαλλόμενου πλαισίου και μιας πολιτικής αντίδρασης που ευνόησε την εμφάνιση και ανάπτυξη τόσο εθνικιστικών όσο και ρεφορμιστικών αντιθέσεων. Τόσο στην Αργεντινή όσο και στην Ουρουγουάη αναδύθηκαν μερικά από τα πρώτα νομιμοποιημένα εργατικά και λαϊκίστικα μεταρρυθμιστικά καθεστώτα στον κόσμο με στόχο να περιορίσουν το μαχητικό εργατικό κίνημα, σε συνδυασμό με δικτατορίες που στόχευαν επιλεκτικά το αναρχικό κίνημα, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα τους σοσιαλιστές και τους εθνικιστές στην εκάστοτε περιοχή. Για παράδειγμα, το αναρχικό κίνημα του El Río de la Plata (στην Αργεντινή) δέχτηκε βαριά χτυπήματα τη δεκαετία του 1930 και άρχισε να παρακμάζει.

Συγκεκριμένα, οι θεωρητικοί της FORA (Περιφερειακή Ομοσπονδία Εργαζομένων της Αργεντινής) ανέπτυξαν μια εναλλακτική προσέγγιση στην πολιτική που είχε μεγάλη επιρροή. Στην Αργεντινή αναπτύχθηκε ίσως, μαζί με την Ισπανία, ένα από τα ισχυρότερα αναρχικά κινήματα στον κόσμο, που παρ’ όλα αυτά δεν είναι γνωστό ακόμα και σήμερα.

Η FORA πήρε το όνομά της ως άμεση επιρροή από τον διεθνισμό και ένα από τα πιο διεξοδικά αντιακρατικά και αντιεθνικιστικά ρεύματα στη ριζοσπαστική ιστορία. Η FORA ενέπνευσε αδελφά συνδικάτα σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική που υιοθέτησαν παρόμοια ονόματα όπως FORU (στην Ουρουγουάη), FORP (στην Παραγουάη), FORCh (στη Χιλή) καθώς και συνδικάτα στο Περού, Κολομβία και Βολιβία. Προσέλκησε ακόμη στο κίνημα και τοπικές ενώσεις των IWW στο Μεξικό και τη Χιλή, μακριά από τον ουδέτερο συνδικαλισμό της αμερικανικής IWW.

Οι ιδέες της FORA έγιναν γνωστές ως finalismo (επειδή στα ισπανικά η λέξη fines σημαίνει σκοπός ή στόχος), ανακηρύσσοντας τον αναρχικό κομμουνισμό ως σαφή στόχο της ήδη από το 1905. Το finalismo συνιστούσε απόρριψη των παραδοσιακών συνδικάτων και των πολιτικών οργανώσεων, υπέρ της αναρχικής κοινωνικής οργάνωσης [3] Στα συνδικάτα, η FORA αντιμετώπισε την τάση εκτροπής του κινήματος της εργατικής τάξης σε ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα, αναπαράγοντας δυνητικά τις καπιταλιστικές εργασιακές σχέσεις. Τα συνδικάτα, υποστήριζε η FORA, είναι θεσμοί που κληρονομούν πάρα πολύ τον καπιταλισμό που επιδιώκουμε να καταργήσουμε [4]. Ο καπιταλιστικός καταμερισμός της εργασίας που αντικατοπτρίζεται ιδιαίτερα στα βιομηχανικά συνδικάτα, θα μπορούσε να αποτελέσει μια πιθανή βάση για τη διατήρηση των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων μετά την επανάσταση, κάτι που η FORA υποστήριξε ότι πρέπει να μετασχηματιστεί.

“Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το συνδικάτο, ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής οικονομικής οργάνωσης, είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που γεννήθηκε από τις ανάγκες της εποχής του. Η διατήρηση της δομής του μετά την επανάσταση συνεπάγεται τη διατήρηση της αιτίας που την καθόρισε: τον καπιταλισμό”. [5]

Αυτή η κριτική επεκτάθηκε σε απολίτικα επαναστατικά συνδικάτα όπως οι ΙWW και, μάλιστα, στον ίδιο τον αναρχοσυνδικαλισμό, ο οποίος θεωρήθηκε ως επιχείρημα για τη χρήση συνδικάτων-οχημάτων αντίστασης που αντανακλούν την καπιταλιστική κοινωνία, ως κυττάρων της μελλοντικής δομής της κοινωνίας. Στόχος τους ήταν να μεταμορφώσουν μια κοινωνία που συγκροτήθηκε για να διατηρήσει την ταξική κυριαρχία της τάξης, σε μια οργανωμενη κοινωνία που να ανταποκρίνεται στις ανθρώπινες ανάγκες, κάτι που οι υπάρχουσες βιομηχανίες δηλητηρίασαν.

"Η αναρχοσυνδικαλιστική θεωρία, αρκετά παρόμοια με τον επαναστατικό συνδικαλισμό, συγχέεται σήμερα από πολλούς που προσεγγίζουν το εργατικό κίνημα και μάλιστα συμμετέχουν σε αυτό, επειδή θεωρούν ότι όλοι οι αναρχικοί που ασχολούνται με τον συνδικαλισμό είναι αυτομάτως αναρχοσυνδικαλιστές. Ο αναρχοσυνδικισμός είναι μια θεωρία που βασίζει την οικοδόμηση της κοινωνίας μετά την απελευθερωτική επανάσταση στα ίδια σωματεία και επαγγελματικές ενώσεις εργατών. Η FORA απορρίπτει ρητά τον αναρχοσυνδικισμό και διατηρεί την αντίληψη ότι κανείς δεν μπορεί να νομοθετήσει το μέλλον της κοινωνίας μετά από μια επαναστατική αλλαγή…” [6]

Ενώ συμμετέχουν στην ταξική πάλη σε καθημερινή βάση, τα μέλη της FORA απορρίπτουν ομοίως την ιδεολογία της ταξικής πάλης. Ο ταξικός αγώνας ως ιδεολογία θεωρήθηκε ότι αντικατοπτρίζει μια μηχανιστική κοσμοθεωρία που κληρονομήθηκε από τον μαρξισμό, που τελικά θα ενίσχυε τις διαιρέσεις που προέρχονται από τον καπιταλισμό που θα έθεταν εμπόδια στην οικοδόμηση του κομμουνισμού μετά την επανάσταση. Υποστήριζαν ότι η ταξική και εργατική ταυτότητα είναι υπερβολικά “δεμένη” με τις καπιταλιστικές σχέσεις, και είναι καλύτερα να επιτιθέμεθα σε αυτές παρά να τις καλλιεργούμε. [7]

Οι foristas ήταν σκεπτικιστές όσον αφορά τις πολιτικές εκείνες οργανώσεις που ήταν ξεχωριστές από τις εργατικές οργανώσεις και πίστευαν ότι αποτελούσαν κίνδυνο. Οι οργανώσεις αυτές έτειναν να υπερεκτιμούν τη διατήρηση της πολιτικής τους ηγεμονίας ενάντια στον μακροπρόθεσμο στόχο της οικοδόμησης του αναρχικού κομμουνισμού [8]. Ο κόσμος του πολιτικού αναρχισμού θεωρήθηκε ως αντίδραση προερχόμενη από τις πνευματικές και πολιτιστικές φιλοσοφίες που αντλούνταν από την καθημερινή ζωή, ενώ το αναρχικό εργατικό κίνημα επέλεξε την έμπνευσή του από τη σύνδεση της αναρχικής ηθικής με τους αγώνες των εκμεταλλευόμενων.

"Ο αναρχισμός ως επαναστατικό πολιτικό κόμμα στερείται της κύριας δύναμης και των ζωτικών του στοιχείων. Ο αναρχισμός είναι ένα κοινωνικό κίνημα που θα αποκτήσει τη μεγαλύτερη ικανότητα δράσης και προπαγάνδας όσο πιο στενά μένει στο δικό του περιβάλλον "[9].

Στη θέση τους, οι “αντάρτες” της FORA πρότειναν έναν διαφορετικό τύπο εργατικής οργάνωσης και έναν άλλο ρόλο για τους αναρχικούς. Ο Emiliano Lopez Arango, λαμπρός αυτοδίδακτος και αρτοποιός, τόνισε ότι πρέπει να οικοδομήσουμε οργανώσεις εργαζομένων με στόχο την επίτευξη της αναρχικής κοινωνίας και όχι οργανώσεις αναρχικών για εργαζόμενους ή οργανώσεις αναρχικών εργαζομένων.

“Σε αντίθεση με τον φιλοσοφικό ή πολιτικό αναρχισμό, παρουσιάζουμε την άποψη και τη δική μας εμπειρία για το αναρχικό κοινωνικό κίνημα, τεράστιες μαζικές οργανώσεις που δεν αποφεύγουν τα προβλήματα του φιλοσοφικού αναρχισμού, αλλά θεωρούν τον άνθρωπο όπως είναι, όχι μόνο ως υποστηρικτή μιας ιδέας, αλλά ως μέλος μιας εκμεταλλευόμενης και καταπιεσμένης ανθρώπινης κοινωνίας... Για να δημιουργήσουμε ένα συνδικαλιστικό κίνημα σύμφωνο με τις ιδέες μας -το αναρχικό εργατικό κίνημα- δεν είναι απαραίτητο να ‘χώνουμε’ στον εγκέφαλο των εργατών ιδέες που δεν καταλαβαίνουν ή να τασσόμαστε εναντίον εκείνων που παίρνουν προφυλάξεις ρουτίνας. Το ζήτημα είναι άλλο... Οι αναρχικοί πρέπει να δημιουργήσουμε ένα μέσο δράσης που να μας επιτρέπει να είμαστε μια μαχητική δύναμη που δραστηριοποιείται στον αγώνα για την κατάκτηση του μέλλοντος. Το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να καλύψει αυτή την υψηλή ιστορική αποστολή, αλλά υπό τον όρο ότι θα είναι εμπνευσμένο από αναρχικές ιδέες”. [10]

Αυτή η θέση έχει συχνά παρερμηνευθεί ή παραποιηθεί ως "αναρχικός συνδικαλισμός", δηλαδή προσπαθώντας να δημιουργήσει ιδεολογικά καθαρές ομάδες εργαζομένων. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι της FORA κράτησαν σε ελάχιστη εκτίμηση το πολιτικό αναρχικό κίνημα και δεν πίστευαν σε διανοούμενους που προσπαθούσαν να επιβάλλουν πεπατημένες (στμ. litmus tests) στους εργάτες. Αντί αυτού, δημιούργησαν μια οργάνωση η οποία από το 1905 έθεσε τον αναρχικό κομμουνισμό ως στόχο της και οικοδομήθηκε γύρω από τα αναρχικά ιδανικά στους αγώνες και τη λειτουργία της.

Υπάρχει μια βασική διαφορά ανάμεσα στην ύπαρξη μιας ιδεολογικής οργάνωσης που κάνει οργανωτική δουλειά και στην οργάνωση με αναρχικό προσανατολισμό. Οι εργαζόμενοι της FORA προσπάθησαν να δημιουργήσουν το δεύτερο. Αντιτιθέμενοι στα σκέτα οικονομικά και την ιδεολογία της ταξικής πάλης, έδωσαν έμφαση σε μια διαδικασία μετασχηματισμού και αντιεξουσίας που οικοδομείται μέσα από τον αγώνα αλλά καθοδηγείται από αξίες και ιδέες. [11] Ενάντια στην ιδέα ότι οι συνδικαλιστικές ενώσεις είναι οι σπόροι της μελλοντικής κοινωνίας, πρότειναν να χρησιμοποιηθούν αγώνες υπό τον καπιταλισμό ως τρόπος εκπαίδευσης των εκμεταλλευόμενων για την επίτευξη επαναστατικών στόχων και ένα ριζοσπαστικό σπάσιμο της δομής του καπιταλισμού μέσω της επανάστασης. [12]

Με αυτόν τον τρόπο οργάνωσαν την εργατική τάξη της Αργεντινής υπό το πρωτοποριακό φως του αναρχισμού, μέχρις ότου μια σειρά κατασταλτικών μέτρων τους καταστρέψε. Η CNT θα ακολουθήσει τις απόψεις της FORA τρεις περίπου δεκαετίες αργότερα με την επικύρωση του στόχου της επίτευξης του ελευθεριακού κομμουνισμού, αλλά οι ταλαντεύσεις σε αυτά τα ζητήματα (που προβλέφθηκαν από κάποιους foristas όπως ο Manuel Azaretto) [13] θα αποδειχθούν καταστροφικές. Η CNT σημείωσε μια αντιφατική αρχική νίκη, αλλά άρχισε να παραπαίει όταν βάλθηκε να εξετάσει το πώς θα κινηθεί από μια οργάνωση που αγωνίζεται μέσα στον καπιταλισμό σε μια μετακαπιταλιστική τάξη.

Η Αναρχική Κοινωνική Οργάνωση σήμερα

Η διορατικότητα της FORA αφορούσε ακριβώς την εστίασή της στο πώς θα επιτευχθεί η κοινωνική απελευθέρωση. Αυτά τα προγράμματα οργάνωσης επικεντρώνονται σε αγώνες γύρω από την καθημερινή ζωή. Η συμμετοχή και δράση σε αυτούς τους αγώνες στοχεύει στη δημιουργία ενός κλίματος όπου οι συμμετέχοντες μπορούν να αναπτυχθούν σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον που καθοδηγείται από αναρχικές αρχές, στόχους και τακτικές. Οι ιδέες αναπτύσσονται μέσα από μια διαδικασία πράξης όπου δράσεις, απόψεις και αξίες αλληλεπιδρούν και συναντώνται στη στρατηγική. Αυτές αποτελούν τις ιδιαίτερες αδυναμίες που έχουμε στις πρόσφατες αναρχικές και ελευθεριακές στρατηγικές στις ΗΠΑ.

Και στις πολιτικές οργανώσεις και στην οργανωτική δουλειά, οι αναρχικοί δεν κατάφεραν να προωθηθούν ως ανεξάρτητη δύναμη με τις δικές τους προτάσεις. Η αναρχική θεώρηση παραμένει εκτός του πλαισίου της καθημερινής ζωής και του αγώνα, εκεί όπου έχει την μεγαλύτερη αίσθηση και έχει τη μεγαλύτερη δυνατότητα για θετικές συνεισφορές. Αντίθετα, η ιδεολογία παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ιδιοκτησία πολιτικών οργανώσεων, ενώ αναρχικοί κάνουν πολύ συχνά την οργανωτική τους δουλειά σαν να είναι στρατιώτες μεταρρυθμιστικών μη κερδοσκοπικών οργανώσεων, γραφειοκρατικών ενώσεων και ουδέτερων σχημάτων εχθρικών προς τις ιδέες τους. Αυτό γίνεται χωρίς σχέδιο για την προώθηση των στόχων μας ή των ανεξάρτητων έργων που αποδεικνύουν την αξία τους.

Ομοίως, όπως υποστήριξα [14] ενάντια στις συζητήσεις για τη διάρθρωση των συνδικάτων (βιοτεχνική εναντίον βιομηχανικής), οι διαιρέσεις μεταξύ διπλής (dual) και ενιαίας οργάνωσης φέρνουν μεν σημαντικά διδάγματα, αλλά εκτοπίζουν περισσότερα θεμελιώδη ζητήματα. Διακυβεύεται ο ρόλος που διαδραματίζουν οι ιδέες μας στους καθημερινούς αγώνες σε προεπαναστατικές περιόδους. Οι foristas είχαν δίκιο όταν έβλεπαν έναν θετικό ρόλο του οράματός μας όταν θα ερχόταν σε συνδυασμό με μια πρακτική αμφισβήτησης της καθημερινής ζωής κάτω από τον καπιταλισμό, ενώ δραστηριοποιούνταν συνεχώς για έναν θεμελιώδη μετασχηματισμό. Πολλοί διυστές λείπουν από αυτά τα σημεία όταν επιδιώκουν να επιβάλουν τεχνητό διαχωρισμό μεταξύ του τόπου και του τρόπου με τον οποίο ανακατεύουμε μια οργανωτική μορφή.

Ακόμα αυτά τα ζητήματα δεν εμποδίζουν, για παράδειγμα, τις πολιτικές οργανώσεις να διαδραματίσουν θετικό ρόλο με τη στρατηγική χειροτεχνίας (crafting strategy), βοηθώντας τους αναρχικούς να αναπτύξουν μαζί τις ιδέες τους και να συντονίσουν κ.λπ. Έχει δοθεί έμφαση στην πολιτική σκέψη, για να μιλήσουμε για γενικότητες, για μορφές και δομές, ως εκ τούτου, λείπει η συμφραζόμενη και ιστορική πτυχή αυτών των ειδών των συζητήσεων. Το πιο σημαντικό στη δομή μιας οργάνωσης είναι όταν βρίσκεται στο συγκεκριμένο πλαίσιο και δραστηριοποιείται με βάση την εποχή της, καταφλερνοτας να κάνει τη δράση αυτή να ζει στους καθημερινούς αγώνες των εκμεταλλευόμενων. Αυτό μπορεί να συμβεί με διάφορους τρόπους σε πολλά διαφορετικά projects.

Σήμερα μια τέτοια στρατηγική μπορεί να υλοποιηθεί στο πλαίσιο της δουλειάς που ήδη γίνεται. Για όσους αγωνιστές είναι μέλη υφιστάμενων οργανώσεων όπως δίκτυα αλληλεγγύης, συνδικάτα και κοινοτικές ομάδες, πρέπει να ξεκινήσουν τη δικτύωση για να βρουν τρόπους να διαμορφώσουν ένα αναρχικό πρόγραμμα μέσα από τη δουλειά τους, να προωθήσουν προτάσεις για την εμβάθυνση της επιρροής του αναρχισμού στις οργανώσεις και τους αγώνες, προς ένα αναρχικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης αγώνα. Με την εμπειρία και την ανάπτυξη των δυνάμεών μας, θα μπορούσαμε να αμφισβητήσουμε την κατεύθυνση αυτών των οργανώσεων ή να δημιουργήσουμε νέες, ανάλογα με το πλαίσιο στο οποίο δρούμε.

Οι υπάρχουσες πολιτικές οργανώσεις μπορούν επίσης να συμβάλουν σε αυτό το έργο, υποστηρίζοντας αναρχικές κοινωνικές οργανώσεις, συμβάλλοντας στη δουλειά μέσα στα υπάρχοντα οργανωτικά projects και συνεργαζόμενες για τη δημιουργία νέων. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτό μπορεί να απαιτεί οι ντόπιες πολιτικές ομάδες να δημιουργούν νέες προσπάθειες οργάνωσης από μόνες τους. Στην ιδανική περίπτωση αυτό θα πραγματοποιηθεί με άλλα άτομα και ομάδες μέσω μιας διαδικασίας διαλόγου. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις αναρχικές οργανώσεις σε εθνικό επίπεδο που επωφελούνται από την ικανότητα να επηρεάζουν τη συζήτηση και θα μπορούσαν να παρεμβαίνουν στο πλευρό της προώθησης του αναρχισμού ως ρητής δύναμης μέσα στα κοινωνικά κινήματα.

Όπου υπάρχει επαρκές ενδιαφέρον και ικανότητα, πρέπει να δημιουργηθούν νέες ομάδες. Τα δίκτυα εργασίας, οι ενοικιαστές και οι κοινοτικές ομάδες, τα δίκτυα αλληλεγγύης και τα συνδικάτα, μπορούν να δημιουργηθούν με μικρό αριθμό αγωνιστών που επιθυμούν να συνδυάσουν το πολιτικό τους έργο με ένα συνεκτικό κοινωνικοπολιτικό σχέδιο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια τέτοια στρατηγική δεν επιχειρήθηκε σε καμία σοβαρή κλίμακα, ίσως από τις ημέρες των μαρτύρων του Haymarket και της αναρχοσυνδικαλιστικής IWMA. Η πρωτοφανής μετατόπιση της διάθεσης του πληθυσμού που προκλήθηκε από την κρίση του 2008 κατέστησε αυτά τα είδη πειραμάτων πιο εφικτά. Εναπόκειται σε εμάς να αναλάβουμε την πρόκληση και το εγχείρημα. Ωστόσο, το πρωταρχικό έργο μπροστά μας είναι να βρούμε τρόπους να μετατρέψουμε έναν μαχητικό επαναστατικό αναρχισμό σε συγκεκριμένες δραστηριότητες που μπορούν να υλοποιηθούν και να συντονιστούν από μικρό αριθμό αφοσιωμένων αγωνιστών και να μας επιτρέψουν να γεφυρώσουμε τις επόμενες φάσεις του αγώνα.

Νοέμβρης 2017

Σημειώσεις

1] Αυτή η συζήτηση έγινε και στους συμβουλιακούς μετά την Γερμανική Επανάσταση του 1919, με τη διάσπαση μεταξύ AUD εναντίον AUD-E. Υιοθέτησαν τον όρο οικουμενική οργάνωση για μια ομάδα η οποία αρνιόταν την πολιτική οργάνωση και συμφωνούσε με την προσέγγιση που περιγράφω στο παρόν κείμενο, με την εξαίρεση ότι αρνήθηκαν να οργανωθούν για ζητήματα της καθημερινής ζωής των εργατών, οι οποίοι διαφοροποιούνταν από την FAU της εποχής, ακόμα και μέχρι αργότερα όταν το AUD ήταν σε πτώση, η AUDE μετακινήθηκε πιο κοντά στον αναρχοσυνδικαλισμό και το KAPD οργανωμένο μετακινήθηκε σε μια στενή πολιτική οργάνωση. Η οικουμενική οργάνωση, πρέπει να ειπωθεί ότι μπερδεύει καθώς αυτοί οι αναρχικοί που αυτοαποκλίθηκαν οικουμενικοί οργανωτικοί από τους ακολουθητές τυ δυισμού, καταπολέμησαν επανειλημμένα στα κείμενά τους την οικουμενική οργάνωση, ορισμό με τον οποίο εννοούν αυτούς οι οποίοι υποστηρίζουν μια και μόνη οργάνωση για όλους τους εργάτες και με όλες τις ιδεολογίες στο εσωτερικό της.
[2] Solidarity Federation. (1987). Revolutionary unionism in Latin America: The FORA in Argentina. ASP LONDON & DONCASTER https://libcom.org/library/revolutionary-unionism-latin...ntina
[3] Lopez Arango, E. Syndicalism and Anarchism. Μετάφραση SN Nappalos. https://libcom.org/library/syndicalism-anarchism
[4] Lopez Arango. E. (1942). Means of struggle – Excerpt from Doctrine, Tactics, and Ends of the Workers Movement, the first chapter of the 1942 Posthumous collection called Ideario. Published in Anarquismo en America Latina. (1990). ed. Ángel J. Cappelletti y Carlos M. Rama. Prólogo, edición y cronología, traducción: Ángel J. Cappelletti. https://libcom.org/library/means-struggle
[5] Lopez Arango, E. & de Santillan, DA. (1925). El anarquismo en el movimiento obrero. Pg. 32 http://www.portaloaca.com/images/documentos/El%20anarqu...2.pdf
[6] La FORA Anexo 208. Μετάφραση SN Nappalos. Quoted in Lopez, Antonio. (1998). La FORA en el movimiento obrero. Tupac Ediciones. Pg. 73-74.
[7] Antilli, T. (1924). Lucha de clases y lucha social. https://libcom.org/library/lucha-de-clases-y-lucha-social
[8] Lopez Arango, E. Political leadership or ideological orientation of the workers movement. https://libcom.org/library/political-leadership-or-ideo...ement
[9] Lopez Arango, E. & de Santillan, DA. (1925). El anarquismo en el movimiento obrero. Pg. 77 http://www.portaloaca.com/images/documentos/El%20anarqu...2.pdf
[10] Στο ίδιο.
[11] Lopez Arango, E. The resistance to capitalism. https://libcom.org/library/resistance-capitalism
[12] Στο ίδιο. Μέσα αγώνα
[13] Azaretto, M. (1939). Slippery Slopes: the anarchists in Spain. Translated in May-June 2014 from the Spanish original by Manuel Azaretto, Las Pendientes Resbaladizas (Los anarquistas en España), Editorial Germinal, Montevideo, 1939. https://libcom.org/history/slippery-slopes-anarchists-s...retto
[14] Nappalos, SN. (2015). Dismantling our divisions: craft, industry, and a new society. https://iwwmiami.wordpress.com/2015/06/17/dismantling-o...iety/

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά το Νοέμβρη του 2017 εδώ: http://ideasandaction.info/2017/11/anarchist-social-org...tion/ Ακολούθως και χωρίς παρέθεση των σημειώσεων αναδημοσιεύτηκε εδώ: https://robertgraham.wordpress.com/2018/08/19/scott-nap...tion/ Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

image fora1.jpg 0.08 Mb

argentinien / uruguay / paraguay / arbeitskämpfe / meinung / analyse Monday October 22, 2018 01:09 byJonathan Payn

Auf der ganzen Welt versucht die herrschende Klasse aus Kapitalist*innen, Politiker*innen und staatliche Manager*innen ihre Gewinne zu sichern, indem sie die Arbeiter*klasse für die Wirtschaftskrise zahlen lassen. Einerseits betreiben sie Stellenabbau und zwingen damit die verbleibenden Arbeiter*innen zu noch größeren Leistungen, um die Produktionsziele zu erreichen. Andererseits führen sie einen breit angelegten Angriff auf Löhne, Arbeitsbedingungen und Sozialleistungen.

Die Staaten helfen den Kapitalist*innen dabei, indem sie u.a. die Zinssätze erhöhen und den Unternehmen gleichzeitig Steuererleichterungen ermöglichen. Auch werden die staatlichen Unternehmen dem Markt angepasst oder privatisiert und die grundlegenden Dienstleistungsangebote ausgelagert (Outsourcing). Die Staaten helfen den Kapitalist*innen darüber hinaus das Arbeitsrecht auszuhöhlen, um es – wie im Falls des Streikrechts – den Arbeiter*innen so schwer wie möglich zu machen, gegen solche Angriffe Widerstand zu leisten.

Die Gewerkschaften versagen jedoch dabei, die Arbeiter*innen gegen die unmittelbar drohenden Angriffe zu verteidigen (z.B. indem sie Entlassungen verhindern und Arbeitsplätze, Löhne und Arbeitsbedingungen verteidigen könnten). Außerdem haben die Gewerkschaften es verpasst, einen wirksamen Widerstand aufzubauen, der weitere Attacken verhindern und die brutalen Auswirkungen des Neoliberalismus zurückdrängen könnte. Darüber hinaus ist die Gewerkschaftsbürokratie meist selbst an diesen Angriffen mitbeteiligt, indem sie Abkommen mit den Regierungen und Bossen schließen. […]

Angesichts solcher Bedrohungen durch die herrschende Klasse und einer Gewerkschaftsbürokratie, die entweder als Komplizin mitschuldig oder auch kampfunwillig ist, haben die Arbeiter*innen z.B. in Argentinien damit begonnen, sich im Kampf zu vereinen und eine demokratische Alternative unter eigener Kontrolle aufzubauen.

Im Juni 2017 wurde den Arbeiter*innen des US-amerikanischen Getränke- und Snackherstellers „PepsiCo“ in Buenos Aires bei ihrer Ankunft am Fabriktor mitgeteilt, dass das Werk ab sofort geschlossen ist und über 600 Arbeiter*innen gekündigt wurden. Die Fertigung sollte in eine andere Fabrik [im 400 km entfernten Mar de Plata] verlegt werden, wo von der dortigen Belegschaft noch härtere und längere Arbeit erwartet wurde, um die Produktionsausfälle nach der Schließung der Niederlassung in der Landeshauptstadt auszugleichen.

Da die [z.T. marxistisch organisierten] Arbeiter*innen dabei von ihrer Gewerkschaftsführung im Stich gelassen worden war, die noch nicht mal versucht hatte etwas Hilfe zu leisten, blieb ihnen nichts anderes übrig als ihre Jobs mittels Direkter Aktionen zu verteidigen. Gemeinsam beschlossen sie die Fabrik zu besetzen, um deren Schließung zu verhindern und ihre Arbeitsplätze zu retten.

Die Besetzung wurde zwar nach ein paar Wochen mit massiver Polizeigewalt geräumt, aber die entlassenen Arbeiter*innen haben weiter um ihre Anstellung gekämpft. Sie organisierten arbeiter*kulturelle „Widerstandsfestivals“, um breite Solidarität aufzubauen, führten Massenkundgebungen und Demonstrationen durch, blockierten Straßen und übernachteten sogar in Zelten vor dem argentinischen Parlament, um ihren Kampf weithin sichtbar zu machen.

Von diesem Zeltlager aus hatten die PepsiCo-Arbeiter*innen schließlich dazu aufgerufen, gemeinsam mit ihnen einen unabhängige, widerständische Arbeiter*organisation aufzubauen. Im Gegensatz zu der Gewerkschaftsbürokratie solle diese Initiative in demokratischen Prozessen auf offenen Versammlungen die Arbeiter*innen selbst entscheiden lassen.

Ihr aktivistischer Klassenkampf steht in Opposition zu der jahrelangen Beschwichtigungspolitik der Gewerkschaftsfunktionär*innen, welche die Arbeiter*innen Glauben machen wollen, dass sie gemeinsame Interessen mit den Bossen und der Regierung hätten. Anstatt sich kaufen zu lassen, waren die Arbeiter*innen entschlossen sich auf ihre eigene Kraft zu verlassen. Und sie gingen auch nach ihrem siegreichen Kampf [gerichtliche Rücknahme der Kündigung, sowie Entschädigungen] darüber hinaus und setzen sich für weitergehende Forderungen ein. Dadurch haben sie ihren Konflikt zu einem Vorbild für die gesamte Arbeiter*klasse Argentiniens werden lassen.

Eine der Gruppen, die diesem Aufruf bei einem Treffen im Februar 2018 gefolgt war, waren 122 Entlassenen des staatlichen Posadas-Krankenhauses, die zum Jahresbeginn gekündigt worden waren. Eine gefeuerte Krankenschwester sagte dazu:

„Wir sind entlassene Arbeiter*innen aus verschiedenen Unternehmen und Einrichtungen. Die Vorsitzenden der großen Gewerkschaften und Verbände haben uns im Kampf alleingelassen. Wir haben Streiks, Blockaden und Mobilisierungen organisiert. Nun sind wir vereint im Kampf, egal aus welcher Provinz oder Gewerkschaft wir kommen. Wir alle kämpfen gemeinsam und fordern einen landesweiten Aktionsplan, damit wir unsere Jobs wiederbekommen können."

Der nächste Schritt war, dass am 11. April die Minenarbeiter*innen aus Río Turbio gemeinsam mit den gekündigten Arbeiter*innen von PepsiCo und dem Posadas-Krankenhaus eine Hauptstraße im Zentrum von Buenos Aires zum Stillstand brachten. An der Blockade beteiligten sich auch Mitglieder der „zurückgewonnenen“ (ent-bürokratisierten) Sektionen der Bildungsgewerkschaft, sowie outgesourcte Arbeiter*innen aus Flug- und Bahnverkehr, Fernfahrer*innen, Callcenter-Angestellte, Hafenarbeiter*innen und viele andere. Zusammen machten sie deutlich, dass es möglich ist, Arbeitskämpfe zu koordinieren und eine Einheit von unten aufzubauen. Sie forderten die Gewerkschaftsführungen auf ihr Stillhalten zu beenden und betonten die Notwendigkeit eines landesweiten Generalstreiks mit Aktionsplan.

Im Anschluss an diesen Protest fand zwei Tage später eine Vollversammlung statt, in der die Arbeiter*innen sich darauf einigten, dass ihr zentrales Problem die Rolle der bürokratischen Gewerkschatfsführer*innen ist, die entweder bei den Angriffen auf die Arbeiter*innen mitmachen, einfach wegschauen oder alles dafür tun, dass der Konflikt geschlichtet und ein Kompromiss gefunden wird. Im Gegensatz dazu beschloss die Versammlung weiterzumachen und zu einem landesweiten Generalstreik aufzurufen. Dazu sollte jeweils eine spezielle Aktionsplanung für die am Arbeitskampf beteiligten Branchen erstellt werden, und zwar von unten, also von den Vollversammlungen der betroffenen Arbeiter*innen selbst.

Der Aufruf der PepsiCo-Arbeiter*innen traf also auf ein dringendes Bedürfnis, das [nicht nur inArgentinien] besteht: Eine Möglichkeit für Arbeiter*innen, um Erfahrungen auszutauschen, aber auch um Strategien, Taktiken und Ideen zu diskutieren. Um gemeinsam eine tatsächliche Einheit aufzubauen und die Basiskämpfe zu koordinieren. Dazu muss es möglich werden, einen gemeinsamen Aktionsplan zu erstellten und die Führung der Gewerkschaftsverbände zu drängen, diesen anzunehmen und zu einem landesweiten Generalstreik aufzurufen.


Jonathan Payn (Südafrika, 14.08.2018), in: „Ideas & Action“ (Workers Solidarity Alliance), http://ideasandaction.info

Übersetzung: Anarchosyndikalistisches Netzwerk – ASN Köln (CC:BY-NC)

Aktuelles:

Ende September 2018 fanden unter der Führung der Gewerkschaftsverbände CGT und CTA der vierte landesweite Generalsteik dieses Jahres statt, die sich gegen das vom Internationalen Währungsfonds (IWF) aufgezwungene Sparpaket des konservativ-liberalen Präsident Mauricio Macri richteten.

Angesichts sinkender Reallöhne bei einer galoppierenden Inflation von aktuell 34% droht dem südamerikanischen Land nun eine ähnlich dramatische Rezession mit Arbeits- und Obdachlosigkeit und Hungersnot, wie bereits in der Wirtschaftskrise von 1998-2002 (https://de.wikipedia.org/wiki/Argentinien-Krise).

Siehe auch http://www.labournet.de

argentina/uruguay/paraguay / movimiento anarquista / opinión / análisis Friday September 28, 2018 03:43 byFederación Anarquista Uruguaya

La Carta Opinión de la Federación Anarquista Uruguaya del mes de setiembre 2018.

A fortalecer la organización popular para profundizar la lucha

CONSEJOS DE SALARIOS

Dos ejemplos claros de cómo las patronales vienen por todo: uno, los despidos en Saman argumentando que la producción ha descendido, cerrando una planta de acopio en Río Branco cuando aún quedaba trabajo y se reorganiza la producción en otra localidad y que la Asociación de Cultivadores de Arroz se levantara de la mesa de negociación de los Consejos de Salarios, luego de haber propuesto un 0% de aumento salarial . Dos, el fuerte trancazo patronal en Conaprole para destruir conquistas sindicales denunciadas como "privilegios" por parte de la patronal. Esos dos ejemplos hablan a las claras de las pretensiones patronales: rebajas salariales, sindicatos inexistentes o débiles, del trabajo a destajo y sin límite horario, etc. Volver a las condiciones laborales del siglo XIX si pudieran, tal como han logrado sus pares burgueses en la región con los brutales recortes de Temer y Macri.

Por ahora aquí presionan y juegan pensando en la campaña electoral. Pero están obteniendo réditos concretos: esta ofensiva de clase no es frenada por el gobierno; apenas un tibio debate pero que no coloca medidas concretas para tocar los intereses patronales. Tampoco se le logra poner freno desde el movimiento popular, más allá de casos concretos y peleas que se dan, no existe hoy la suficiente solidez y movilización para parar a las organizaciones populares firmes frente a esta embestida patronal. Para algunos actores también pesa la campaña electoral.

Lo que está en juego es el procesamiento del ajuste. A la uruguaya, pero de un ajuste al fin, que seguramente se despliegue luego de las elecciones y tenga en 2020 -21 un impacto importante en las clases populares. La única forma de evitar el ajuste es con lucha y arrancando conquistas. Y el ejecutor del ajuste, el que lo lleve a cabo, puede ser cualquier gobierno, del signo que sea. La única variante sería la mayor o menor gradualidad del mismo.

LA SITUACIÓN ECONÓMICA

Los Consejos de Salarios tendrán escaso impacto sobre la situación económica, ya que por más que se superen las pautas de negociación del Poder Ejecutivo, no habrá una redistribución de riquezas ni nada por el estilo. Con suerte, algunos sectores compensarán la inflación.

Pero fundamentalmente, la situación económica del país se está deteriorando a pasos continuos. La economía aún crece, pero cada vez hay menos puestos de trabajo en la industria. Se calcula que globalmente hay 50 mil puestos de trabajo menos. Muchos esperan la "salvación" de UPM, inversión millonaria que impactará sobre el PBI y en un segmento del empleo seguramente, pero que no modificará las condiciones generales de la situación económica y social (al contrario, la agravará en el largo plazo) y que entregará aún más al capital extranjero a un importante sector de la economía (puerto, ferrocarriles, etc.) y de los bienes naturales (agua, tierras).

Esa "inyección de capitales", sólo prolongará un poco más en el tiempo la actual situación económica, pero el deterioro general de la misma no se frenará. Es más, seguramente esa "inyección de capitales" de UPM será un verdadero puente hacia el exterior, ya que prácticamente nada de los insumos con que se construirá la planta se fabricarán en el Uruguay, con lo cual aumenta la dependencia económica y se socavan las posibilidades de trabajo en el país. Estos proyectos ya vienen diseñados desde el extranjero y así se aplican.

Pero el otro factor interesante, es como ciertos actores "neutros", economistas de ciertas consultoras burguesas de prestigio, hacen sus proyecciones económicas, pintando un panorama de nubarrones, pero las "medidas económicas" que proponen, son lisa y llanamente, descargar el ajuste sobre el pueblo.

Veamos: el primer punto es delimitar los Consejos de Salarios a una negociación por empresa y a nivel general sólo discutir salarios mínimos por categoría; otro eje es reducir el déficit fiscal no permitiendo el ingreso de funcionarios públicos durante 4 o 5 años, con lo cual el Estado "se ahorraría" dos puntos del PBI. Otros proponen directamente reducir fuertemente el número de funcionarios públicos. Con ello, se liquidarían ciertos servicios y otros podrían ser privatizados. ¿No se reducirían más de dos puntos si se rebaja el presupuesto del Ministerio del Interior que se lleva el 9% del PBI y se desmantelan las FFAA?

Otro eje fundamental es aumentar los impuestos, pero sobre los trabajadores: el IVA, el IMESI y el IRPF, pero que no es recomendable sostienen, aumentar el IRAE, único impuesto específico patronal "porque las empresas no tienen rentabilidad suficiente". Toda una política impositiva de clase: no tocar las ganancias patronales y hacer pagar al pueblo.

Y la frutilla de la torta: devaluar, seguir el camino de Argentina y Brasil para "mejorar la competitividad", abaratando costos de la mano de obra. Con el consiguiente aumento de precios y sus consecuencias sociales. Toda una política social a favor de la burguesía rural, principalmente. Prácticamente los mismos planteos se escucharon en el cierre de la Expo Prado de parte de la Asociación Rural.

LA CAMPAÑA ELECTORAL A FULL...

Largaron con todo a inicios de año. En estos meses, con la situación arriba señalada, aparecen las precandidaturas. En el Partido Nacional ya hay seis precandidatos, el FA aún no los ha definido pero aparecen nombres insólitos, hasta en el Partido Colorado la puja es feroz. Novick sigue incólume. Pero todavía hay tiempo para que siga la danza de nombres. Básicamente hay dos discursos: por el cuarto gobierno del FA o el centrado en la gestión eficiente, empresarial. Nada de programas y grandes debates. El espacio de gobierno se ha reducido a eso: a gestionar. Y por añadidura a eso ha sido reducido el espacio de la política, vaciando de contenido toda propuesta y debate político general. Ese rol ideológico que cumple hoy la campaña electoral, el de bastardear la noción de política en sentido amplio, centrando todo en la politiquería barata burguesa, también tiene efectos en el campo popular. Se desalienta así toda participación de los de abajo en los debates de fondo y la lucha de clases, se mella la capacidad política del pueblo y se lo torna un mero espectador y receptor de un discurso vacío.

Pero ella también demuestra, que la clase política es una mera gestora del poder burgués; ni siquiera tiene que debatir y pensar cómo va a gobernar, ya viene el recetario, que tan solo admite unas pequeñas variantes en algunos ingredientes. Pero lo sustancial ya está.

Nos espera más de un año de venta de candidatos; pero en todo este período estarán ausentes las necesidades populares: el salario, la educación, la vivienda, el trabajo, la salud, sólo servirán de decorado a las marquesinas de los candidatos. Pero para los de abajo, las elecciones no nos indican nada ni marcan los tiempos o límites para luchar por nuestros derechos y reivindicaciones.

RUIDO A SABLES...

Desde su asunción como Comandante en Jefe del Ejército, Guido Manini Ríos viene realizando declaraciones de neto corte político. El proyecto de ley de la Reforma de la Caja Militar y la votación del mismo en el Senado, han disparado las reuniones y declaraciones del Centro Militar y otros organismos de retirados militares (muchos de sus integrantes vinculados a la dictadura), pero también de Manini Ríos que ha salido a cuestionar el proyecto y a hacer política en defensa del Ejército. Sus dichos y publicaciones en las redes tienen un tufillo golpista, entre otros saluda frecuentemente al Ejército de Brasil y a su Comandante, el General Villas Boas, que ha manifestado la posibilidad de una intervención militar y ha opinado fuertemente sobre la política interna de su país.

Manini Ríos viene de una familia de la más rancia oligarquía, perteneciente a los sectores más reaccionarios del Partido Colorado, con integrantes la Juventud Uruguaya de Pie como Hugo Manini Ríos, otrora presidente de la Asociación Rural y aliado en múltiples instancia del gobierno del FA, dueños de diarios golpistas como "La Mañana" y "El Diario", etc. Una familia ejemplar...ejemplarmente fascista.

La sanción que el Poder Ejecutivo impuso a Manini Ríos por sus dichos públicos, ha desatado una andanada de declaraciones y movimientos, sobre todo de los retirados militares y del propio Ejército, en respaldo a Manini. Circularon una serie de audios donde algunos militares señalan movimientos de reservas, ir a recibir a Manini Ríos al aeropuerto el lunes 17 y otras acciones que se desarrollarían en días pasados. Más allá de que buena parte del contenido de dichos audios sea descabellado o de improbable ocurrencia real, no deja de ser preocupante que circulen este tipo de audios y sobre todo: ¿quién los hace circular?, ¿quién ideó e hizo estos audios y con qué finalidad?

El propio Manini se ha encargado de pedir que nadie lo vaya a recibir y de bajar el perfil de estas manifestaciones, lo que señala la veracidad de alguno de estos audios y movimientos.

Esto demuestra que el Ejército y los retirados militares no están quietos, no se están en los cuarteles tomando mate tranquilos. Están operando, como operaron desde 1985 espiando sin que nadie se enterara, a todo el movimiento popular. El Ejército es una institución que no admite modificaciones en su seno: hoy lo dirigen los mismos apellidos que participaron de la dictadura. Es una institución cerrada, oligárquica y con un claro espíritu de cuerpo y de clase. Cualquier movimiento político del Ejército o de los retirados militares es preocupante y hay que estar alertas, ya que una vez que el Ejército comienza a opinar luego continuará con otras acciones y ya sabemos por nuestra historia reciente, cómo finalizan estos procesos.

Peor aún, cuando desde el propio sistema político se respalda a los militares, y ya no sólo lo hacen los partidos tradiciones. El ex presidente José Mujica salió a respaldar a Manini Ríos diciendo que "estuvo bien: los soldados no tienen sindicatos y no se pueden manifestar, por lo que alguien tiene que defender sus intereses". Mujica omite que tampoco el Comandante del Ejército se puede manifestar y si se le permite ello, habilita a que el Ejército haga política abiertamente. Pero refleja la política pro miliquera de la conducción del MLN, iniciada en las conversaciones del Batallón Florida en 1972, continuadas con las reuniones con la Logia "Tenientes de Artigas", logia militar fascista y a la cual pertenece toda la cúpula actual del Ejército, colocada allí por Eleuterio Fernández Huidobro y una acérrima defensa de esa institución.

La entonación de la "Marcha de Tres Árboles no sólo muestra la adhesión de la cúpula militar al Partido Nacional y respaldo a Manini Ríos (que pertenece a dicho partido), sino también una clara manifestación de los movimientos que se dieron en su interna en estos días.

LA REGIÓN

Fue en Argentina donde directamente los empresarios decidieron tomar el gobierno. El equipo de gabinete de Cambiemos reunía (y reúne) a lo más selecto de los gerentes de las multinacionales instaladas en la vecina orilla. Incluso varios apellidos de la rancia oligarquía porteña y varios personajes que participaron de gobiernos anteriores a la crisis de 2001.

La historia parece repetirse, pero con algunas ligeras variantes. Sin embargo, las medidas que ha tomado Macri y su séquito, son muy similares a las tomadas por Cavallo y otros, y ya se habla de un posible futuro default (cesación de pagos). Por ahora, el dólar ha trepado a los 40 pesos argentinos, beneficiando a los sectores agro- exportadores -ya beneficiados desde el siglo XIX por ser la base social de la economía del país-, se viene destruyendo la industria, son incontables los despidos y ceses de trabajadores, los recortes en el presupuesto público, etc.

El conflicto que viene desplegando el pueblo mapuche en reclamo de sus tierras ancestrales, ha tenido como respuesta desde el Estado la total militarización del sur del país y la extradición a Chile del Lonko Facundo Jones Huala, referente de la resistencia mapuche, a pesar de una activa campaña en Argentina y en el exterior para evitar dicha medida. Este hecho se suma al asesinato de Santiago Maldonado y Rafael Nahuel.

Los de arriba continúan jugando fuerte. El 12 de este mes fue secuestrada una docente en Moreno, sur de Buenos Aires. La compañera Corina de Bonis fue secuestrada y torturada por un grupo de clara orientación fascista y de odio a los de abajo: "no a las ollas" le tatuaron con un objeto punzante en su abdomen. ¿Quiénes integran esos grupos? Está claro que intentan amedrentar para desmovilizar, pero la respuesta debe ser más movilización y las mayores demostraciones de solidaridad de los pueblos latinoamericanos.

La pregunta es: ¿cuándo estalla Argentina? Las movilizaciones populares son grandes y van en aumento. Se multiplican los paros sectoriales y hubo recientemente un gran paro general. El vendaval neoliberal viene con todo pero hay un pueblo dispuesto a hacerle frente. Allí sin dudas, se abrirán posibilidades de transitar nuevos caminos para los de abajo, construyendo Poder Popular y nuevas perspectivas de avance de los oprimidos.

En Brasil en cambio, las elecciones son el mes próximo y no hay certezas de qué ocurrirá. Unas elecciones convocadas por los golpistas donde ni siquiera está planteada una mínima "apertura", sino por el contrario, lo que está en juego es cómo profundizar el modelo neoliberal y el ajuste. La burguesía brasilera no tiene el control total de la situación política; la inestabilidad ha ganado el escenario, pero lo cierto es que el gobierno que emerja -cualquiera sea- va a gobernar en beneficio de los industriales de San Pablo y los ruralistas.

La corrupción, tema que vuelve repetidamente colocado por los propios corruptos, no es el principal problema de Brasil ni de la región. La corrupción, es un fenómeno inherente al sistema capitalista; está en sus genes. Por ello, no hay gobierno que escape a un esquema mayor o menor de corrupción. Asombra su magnitud, pero no es el tema central, sino que con él se desvía el foco de atención del problema real, que es el saqueo constante de riquezas y recursos que realizan las clases dominantes y las multinacionales a nuestros pueblos.

El pueblo brasileño encontrará a través de sus luchas un camino propio, un camino que no es el de las urnas sino en el del pueblo en la calle y en el campo, ocupando los espacios de lucha y desarrollando la acción directa popular.

En Colombia el movimiento popular sigue sufriendo la violencia paramilitar. Son asesinados día tras día, militantes sociales y otros reciben amenazas. Ello se ha incrementando desde la conversión de las FARC en fuerza electoral, dejando amplios espacios del país libres para el avance paramilitar, de los narcos y el Ejército colombiano.

Venezuela sufre otro claro intento de agresión, esta vez de la mano del uruguayo Almagro. "En cuanto a intervención militar para derrocar al régimen de Nicolás Maduro creo que no debemos descartar ninguna opción". Almagro como Secretario General de la OEA profundiza la política imperialista histórica de dicho organismo y de neto corte fascista y viene jugando fuerte la carta de un golpe militar y si no es posible, la invasión lisa y llana. Cabe recordar que Almagro fue el Ministro de Relaciones Exteriores del gobierno de Mujica, y éste lo promocionó para dicho cargo.

Y AQUÍ, CÓMO SEGUIMOS?

Es casi como preguntarse, cómo zafamos de la campaña electoral que todo lo tritura. ¿Cómo continuamos luchando? En lo inmediato hay dos batalla importantes: la lucha salarial y la campaña de firmas contra la Ley de Riego. Hay que llegar a las firmas necesarias para plebiscitar esa ley y derogarla, tarea que reúne al movimiento sindical, a las organizaciones barriales, estudiantiles y sociales en general en una campaña o tema común y que puede ser un eje de aglutinamiento social de cara a otras peleas, un espacio de confluencia por abajo.

En lo salarial, será tarea de los sindicatos unificar las luchas, medidas en conjunto y otras movilizaciones que eviten las peleas por separado, la fragmentación y el debilitamiento de las organizaciones sindicales en un momento donde las patronales están envalentonadas y vienen a aplastarnos.

Es momento de ir confluyendo, de ir aglutinando, de encontrarse en la pelea y reconocerse como hermanos de clase. Y es momento de ir construyendo las herramientas para la Resistencia.

Los tiempos que vienen son duros y dura ha de ser la lucha. A ir haciendo músculo y practicando la solidaridad, los conflictos no se resuelven en los pasillos de la Casa de Gobierno, se resuelven en las calles.

Fortalecer las organizaciones populares, dotarlas de planes de acción inmediatos y de mediano plazo, nutrir de elementos el debate de la militancia, son las tareas prioritarias del hoy.

¡¡POR LA CONSTRUCCIÓN DE PODER POPULAR!!
¡¡ARRIBA LOS QUE LUCHAN!!

FEDERACIÓN ANARQUISTA URUGUAYA

argentina/uruguay/paraguay / movimiento anarquista / opinión / análisis Saturday September 15, 2018 05:48 byFederación Anarquista Uruguaya

La Carta Opinión de la Federación Anarquista Uruguaya del mes de agosto 2018.

Estaba fijado para el 25 de julio un paro de 24 horas, votado por una Mesa Representativa del PITCNT que también aprobó un paro parcial con movilización para el pasado 28 de junio. Ambas paralizaciones estaban en el marco de la lucha presupuestal.

Sin embargo, ante la declaración de huelga para el 6 de agosto de la Federación de Funcionarios de Salud Pública y las movilizaciones previas generadas por dicha Federación, el Poder Ejecutivo otorga una partida de 70 millones de pesos, con lo cual se destraba el conflicto y la huelga queda sin efecto. Otro tanto realizó directamente Tabaré Vázquez luego de varias reuniones con la Federación Uruguaya de Magisterio, presupuestando a 300 auxiliares de servicio de las escuelas.

Estos avances no dejan de ser importantes, pero son por demás insuficientes. Recordemos que esta Rendición de Cuentas viene a “completar” el Presupuesto 2015-2020, ya que el gobierno presentó un Presupuesto originalmente para 2016 y 2017, y en cada Rendición de Cuentas se va completando el presupuesto del quinquenio. Algo inédito en la historia de nuestro país. La Rendición de Cuentas presenta números nuevos para el Presupuesto y no un ajuste de los mismos, como ocurre habitualmente. Ello permitió que el gobierno procesara un verdadero achique del presupuesto en ciertos rubros, por más que haya aumentado en términos globales. Esta maniobra les permitió también reducir el ritmo de crecimiento que había tenido el presupuesto en el período anterior.

Igualmente, el crecimiento del Presupuesto o su aumento -mayor en el período anterior, menor en éste- no va a parar a los bolsillos populares. El rubro que más ha aumentado es el Ministerio del Interior, con la tecnificación que ha recibido la Policía, y ahora con el pago de la nocturnidad. Se gasta más hoy en “seguridad” que en educación, salud y vivienda. Un policía que recién ingresa gana más que un maestro o un enfermero. Ello habla a las claras de las prioridades de la política económica y social del gobierno y de todo el sistema político.

Pero lo llamativo ha sido que mientras sigue en debate la Rendición de Cuentas (última de este período de gobierno hasta 2020) y se dice con total desparpajo desde el gobierno que no se va cumplir con la promesa del 6% del PBI para la enseñanza y que se va a violar el Convenio Colectivo firmado con los sindicatos de dicho sector, el Secretariado Ejecutivo del PITCNT proponga a la Mesa Representativa -y ésta apruebe- levantar el paro general de 24 horas del 25 de julio y realizarlo el 22 de agosto en el marco de los Consejos de Salarios.

Tengamos en cuenta que esta Rendición de Cuentas valida las PPP, con lo cual no se invierte un sólo peso en obra pública de ningún tipo, y se abre un inmenso espacio al capital privado en materia de infraestructura y de su posterior gestión. ¿Esto no es una privatización?

La política de desarrollo de las PPP ha atravesado a todo tipo de gobiernos en América Latina desde el 2000 a hoy. Es bueno tener en cuenta su articulación regional vinculada a intereses imperiales, incluso. Caso notorio del Plan IIRSA (Integración de la Infraestructura Regional Sud Americana).

Heber Nieto: mártir estudiantil, ejemplo de lucha y compromiso con los de abajo

Otro 14 de agosto, otro día de conmemoración de los “Mártires Estudiantiles” y su lucha. En años del “Pachecato” (1968-1972), período donde se procesó un fuerte ajuste económico contra el pueblo y se lo reprimía con dureza bajo “Medidas Prontas de Seguridad”, ese “Estado de Excepción” permanente, por el cual se gaseaba, apaleaba, encarcelaba y militarizaba a obreros y estudiantes.

La lucha por el salario, trabajo, libertades, abría camino a una lucha más profunda: por un cambio profundo de sociedad. Eran tiempos donde estaba vigente la Revolución Cubana y la voluntad revolucionaria del Che, el “Cordobazo”, la guerrilla en Colombia y Venezuela, la resistencia de los pueblos a los golpes de Estado e invasiones de los marines de Estados Unidos. El movimiento obrero fuerte y con una experiencia y tradición de 100 años. En ese marco, irrumpe una generación de jóvenes de Secundaria y UTU como una marea incontenible en la lucha callejera.

Era de primer orden la lucha por el boleto estudiantil. En el marco de crisis generalizada, los hogares obreros no podían sustentar el transporte a sus hijos para que estudiaran, justo en momentos de explosión de la matrícula estudiantil. Varias movilizaciones de los diversos gremios estudiantiles tenían ese reclamo como central. Todo ello iba de la mano de una natural alianza “obrero -estudiantil”, que se verificaba en el apoyo de los estudiantes en forma masiva a las luchas obreras, como en FUNSA, por mencionar un ejemplo. Y viceversa.

El 14 de agosto de 1968 muere por balas policiales Líber Arce, al mes siguiente Susana Pintos y Hugo de los Santos. En 1971 sería asesinado nuestro compañero Heber Nieto, conocido como “El Monje”, por su estilo austero y modesto, pero siempre solidario y dispuesto a dar una mano. Su asesinato constituye toda una muestra del accionar policial y del sadismo con que atacaban al pueblo. En momentos en que estudiantes de la UTU IEC apoyados por otros estudiantes, construían salones conquistados con lucha, otros estudiantes realizaban un peaje en apoyo al conflicto de los obreros papeleros de CICSSA. Tras un primer enfrentamiento a pedradas con varios “tiras” de Inteligencia, éstos rodean la IEC y desde el edificio en construcción del BPS (frente a la UTU), un francotirador dispara sobre Heber Nieto, cayendo muerto al instante.

“El Monje” era militante de ROE (Resistencia Obrero- Estudiantil) y de FAU, comprometido con el desarrollo de ambas organizaciones y de la lucha. Tenía 17 años. Luchaba por el Socialismo y la Libertad. “Con tu brazo constructor de nuevas aulas”, como le cantaría Carlos Molina, pintaba muy bien la calidad de militante, de joven que era Heber. Un militante de intención revolucionaria con todas las letras. Tomar su ejemplo, continuar su lucha, es un buen legado para nuevas generaciones de jóvenes militantes.

Filtro: todo está guardado en la memoria

Un año más… Van 24 años de aquella noche en que nuestro pueblo demostró que la solidaridad no tiene fronteras. Donde una pueblada se hizo presente defendiendo el derecho de asilo de los ciudadanos vascos. La historia es conocida: represión, palos, heridos y dos muertos. Dos compañeros muertos. Y a partir de ese día, una memoria que no olvida. Una memoria que hoy como ayer denuncia el aparato represivo, que sigue intacto desde la dictadura, lo cual quedó demostrado esa noche. Ese aparato represivo, hoy más tecnificado pero igual de ensañado con los de abajo.

Continuamos denunciando a Gianola y Lacalle como responsables de estas muertes y a quienes esa noche dispararon y hoy gozan de total impunidad. Algo que se quiere hacer costumbre con todos los asesinos de nuestro pueblo pero que no vamos a permitir porque nuestra memoria es porfiada y no olvida ni perdona.

Tampoco olvidamos que muchos de quienes esa noche convocaron a nuestro pueblo, hoy miran a un costado a la hora de esclarecer el caso.

Por todo lo que esta fecha significa, por toda la resistencia que implica, por Fernando Moroni y por Roberto Facal marcharemos nuevamente este 24 de agosto junto a Norma Morroni.

Argentina: más que un triunfo de la reacción, triunfo de la lucha en la calle

Dentro de lo variopinto de la “marea verde”, no podemos menos que saludar a las organizaciones feministas populares que con organización y lucha arrimaron a cientos de miles de personas y organizaciones del pueblo a las puertas del Congreso a exigir la despenalización del aborto, oponiendo resistencia a la reacción y a la Iglesia, para que las de abajo dejen de morir a causa de abortos caseros y clandestinos. Si bien en el Senado triunfó la reacción en la calle, las de abajo ganaron en lucha y organización.

La CIA y un nuevo intento

En Venezuela la CIA incrementa su accionar en un intento de asesinato con drones al presidente Maduro. Esta agencia, a la que no le importa nada, tiene en su siniestro haber los homicidios de Torrijos, Allende, y del propio Keneddy. Pero sabemos que han sido y son muchísimas más las formas de intervención que la CIA y EEUU en general tienen en América Latina, por ejemplo, apoyando las dictaduras sangrientas y asesinas de nuestros pueblos. Así que nada nuevo bajo el sol. Solo la resistencia y la lucha de los pueblos triunfará sobre el imperialismo.

Tiempos de Resistencia

Sí, son tiempos de Resistencia, de lucha. A pesar de todo: del momento de “chatura” general, de cierto descreimiento, desgano, apatía. Pero, sobre todo, para contrarrestar la ya iniciada campaña electoral, que se ha largado a todo vapor con la danza de nombres, cenas, encuentros y conversas que lejos están de atender los problemas populares. El pueblo no tiene candidato, nuestra única “candidatura” es la lucha popular organizada por más conquistas y avances sociales y organizativos.

Esta lucha que hoy lleva adelante el movimiento popular, tanto por la Rendición de Cuentas como en los Consejos de Salarios, debe ser un importante punto de referencia para avanzar y acumular fuerzas. Vencer el desgano y descreimiento, organizar la militancia y fortalecer las instancias organizativas de cada sindicato, de cada gremio estudiantil, de cada cooperativa de vivienda, cada organización barrial, etc.

Estamos en medio de un trayecto histórico complejo en nuestro país: tenemos dos años por delante claves para ir cimentando un pueblo fuerte, que, en primera instancia, deberá enfrentar el ajuste que se ya se está procesando lentamente, a ritmo uruguayo. De hecho, las declaraciones del ministro Astori de que esta es la primer Rendición de Cuentas sin pensar en la campaña electoral, es decir, aumento del gasto para captar votos, es un reconocimiento de que no hay aumento de gastos sociales. Ese ajuste lento, por goteo, continuará a partir de la asunción del próximo gobierno y tal vez, se profundice.

Ya es hora de poner el acento en la construcción de un pueblo fuerte y no de fortalecer el gobierno. Los gobiernos cambian, van unos y vienen otros, pero los pueblos siempre están, siempre resisten y mantienen en alto esa Resistencia porfiada que alumbra un mañana distinto, un mañana de Socialismo y Libertad.

Son tiempos de Resistencia, son tiempos de Lucha y de Organización…

¡A DERROTAR LAS PAUTAS EN ESTOS CONSEJOS DE SALARIOS!
¡POR UN PRESUPUESTO PARA LAS NECESIDADES POPULARES!
POR LA CONSTRUCCIÓN DE PODER POPULAR

FEDERACIÓN ANARQUISTA URUGUAYA

Μια συνέντευξη του 2001 με τον συνιδρυτή της Federación Anarquista Uruguaya (FAU - Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης). Από την μπροσούρα The Federacion Anarquista Uruguaya (FAU) Crisis, Armed Struggle and Dictatorship, 1967-1985 (Η Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης [FAU]: Κρίση, Ένοπλος Αγώνας και Δικτατορία, 1967-1985, που διατίθεται από την Kate Sharpley Library.


«Οι αναρχικοί είχαν κάτι παραπάνω από ένα στομάχι για τον αγώνα»

Συνέντευξη με τον Juan Carlos Mechoso

Μια συνέντευξη του 2001 με τον συνιδρυτή της Federación Anarquista Uruguaya (FAU - Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης). Από την μπροσούρα The Federacion Anarquista Uruguaya (FAU) Crisis, Armed Struggle and Dictatorship, 1967-1985 (Η Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης [FAU]: Κρίση, Ένοπλος Αγώνας και Δικτατορία, 1967-1985, που διατίθεται από την Kate Sharpley Library.

Ο Juan Carlos Mechoso δεν χρειάζεται πολλά-πολλά για να μπει κατευθείαν στο θέμα του —όσον αφορά την περιοχή El Cerro [στο Μοντεβιδέο]— ένα θέμα που λύνει τη γλώσσα του και τον συνεπαίρνει περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο.

Πριν αρχίσουμε τη συνέντευξη, αφού πήραμε κάποιες φωτογραφίες, μας λέει ότι το El Cerro είχε πληθυσμό περίπου 80.000 και το μητροπολιτικό El Cerro 150.000. Έτσι, στην καλύτερη περίπτωση, οι νέοι μπορούσαν να βρουν κάποιες θέσεις εργασίας. Εκείνοι που κατάφερναν να βρουν δουλειά για πέντε, έξι ή οκτώ μήνες ήσαν ελάχιστοι αροθμητικά αν και σπάνια κάποιος έχει μια σταθερή δουλειά, λέει (και γελάει) επειδή τον ρωτήσαμε για τις δοξασμένες μέρες που δεν υπήρχε ανεργία και όταν κάθε οικογένεια είχε κάπιο μέλος που εργαζοταν στα εργοστάσια των ψυγείων - Swift, Nacional ή Artigas...

«Κάποιος φέρνει σπίτι μερικά κιλά βοδινού την ημέρα» λέει, απολαμβάνοντας την έκπληξή μας. «Υπήρχαν οικογένειες με τρία ή περισσότερα άτομα που εργάζονταν στα ψυγεία και έφερναν σπίτι τόσο πολύ κρέας που το έδιναν και αλλού και μάλιστα δωρεάν. Διάφορα μπάρμπεκιου πραγματοποιούνταν στην περιοχή και τις λέσχες. Εκείνη την εποχή ήταν και η περίπτωση που οι εργάτες έχτισαν τα δικά τους σπίτια και καταστήματα και όλο αυτό χρειαζόταν υλικά, ξυλεία και μπετό και άλλα και έτσι υπήρχε ένα κατάστημα σε κάθε μπλοκ που ήταν μέρος του τοπικού πολιτιστικού δικτύου. Τα καταστήματα ήταν γεμάτα με μπλε στολές και ρούχα».

Φερμένα από την επιχείρηση;

«Ναι, δύο στολές το χρόνο και ένα ζευγάρι μπότες. Αυτό ήταν ένα από τα πολλά κέρδη που είχαμε τότε».

Και οι νεαροί στο El Cerro το γνώριζαν τότε αυτό;

Σίγουρα. Συχνά τους άκουγες να μιλούν γι’ αυτά τα κέρδη που είχαμε τη δεκαετία του '30 σαν να συνέβησαν χθες. Είναι χαραγμένα στη συλλογική μνήμη του El Cerro όλα αυτά και οι άνθρωποι εξακολουθούν να αναφέρονται σε περιστατικά και πράγματα που τώρα έχουν φύγει.

Φτάσατε στο El Cerro με την οικογένειά σας τότε;

Ήρθαμε από το Flores στο εσωτερικό της χώρας (γεννήθηκε το 1935) και ήρθαμε στο Μοντεβιδέο, όπως και πολλές άλλες οικογένειες στη δεκαετία του 1940, και εγκαταστάθηκαμε σε ένα καλό σπίτι στο στο La Teja. Και οποιοσδήποτε από εμάς μπορούσε να δουλέψει βγήκε να ψάξει για δουλειά. Πήγαινα στο σχολείο και δούλευα ταυτόχρονα. Τότε μου πρόσφεραν διπλή αμοιβή για περισσότερες ώρες.

Έτσι έπρεπε να σταματήσεις το σχολείο;


Ναι, στην τετάρτη τάξη. Εκείνη την εποχή σε εκείνα τα barrios τα περισσότερα κορίτσια δούλευαν, ήταν ένα σπάνιο κατάστημα που δεν έπρεπε να δείχνεις μια κάρτα που έλεγε ότι «μόνο αγόρια χρειάζονται εδώ» (ο Mechoso ξεσπάει σε ακατανόητο γέλιο)…

Μόνο!… Πρέπει να ήταν παράδεισος.

Ναι, ήταν. Σχεδόν όλοι μας όπως και τα κορίτσια από το barrio εργαζόμασταν. Όπως και οι ενήλικες και οι νέοι, σχεδόν όλοι. Ήταν δύσκολο να συνεχίσουμε με τις σπουδές μας.

Εργαζόσουν σε μια αποθήκη, η οποία, νομίζω, βρισκόταν στο εργοστάσιο υαλικών όπου δούλευε ο πατέρας σου.

Ναι. Υπήρχαν πολλές διαμάχες σ’ αυτό το εργοστάσιο επειδή είχε ένα πολύ ισχυρό συνδικάτο με αναρχοσυνδικαλιστική ηγεσία. «Bigote» ήταν το ψευδώνυμο που δόθηκε σε έναν από τους ηγέτες. Η συντριπτική πλειονότητα των συνομιλήκων μου από το The Cachimba del Piojo, που ζούσαμε κοντά εκεί, έγιναν αναρχικοί συμπαθούντες.

Λέτε ότι τα μέλη του συνδικάτου ήταν πολύ μαχητικά. Πώς έβγαινε αυτό προς τα έξω;

Μπορώ να θυμηθώ το εργοστάσιο που περικυκλώθηκε από την αστυνομία επειδή οι εργαζόμενοι είχαν αναλάβει τον έλεγχο και κρατούσαν τα αφεντικά μέσα ως ομήρους. Το ήξερα πολύ καλά αυτό επειδή ο πατέρας και ο αδελφός μου ήταν μέσα.

Και σε ποια ηλικία ήσασταν τότε;

Έντεκα ή δώδεκα.

Και πότε ξεκινήσατε το φλερτ με τον αναρχισμό;

Όλα τα αδέλφια μου έγιναν αναρχικοί πριν από μένα. Τους ακολούθησα σύντομα, σε ηλικία 14 ετών.

Τι σημαίνει για σας ο αναρχισμός, ποια ήταν η έλξη του για σας;

Το είδα καθώς οι εργάτες υπερασπίζονταν τον εαυτό τους. Άκουγα που το ζήτημα αυτό γινόταν θέμα στο σπίτι. Επιπλέον, όμως, υπήρχε μια αποτελεσματική, καλά οργανωμένη προπαγάνδα. Οι περισσότεροι αναρχικοί εργάζονταν στα εργοστάσια ψυγείων και υπήρχε και μια αναρχική ομάδα στο barrio. Ο 16χρονος αδελφός μου ήταν ενεργός σε αυτήν και συμμετείχα και εγώ σε αυτήν σε ηλικία 14 χρόνων.

Εννοείς τον αδελφό σου που δολοφονήθηκε; [τον Alberto Mechoso]

Όχι, αυτός που σκοτώθηκε ήταν νεότερος από μένα. Ήμασταν τέσσερις, ένας από τους οποίους ήταν δραπέτης από το σπίτι και ζούσε μαζί μας.

Δεν ήταν κανονικός αδελφός;

"Όχι, αδελφός από τους δρόμους. Όταν απέδρασε, κατέληξε στο σπίτι μας και έγινε ένας ακόμη αδελφός. Έγινε αναρχικός, όπως ακριβώς κάναμε κι εμείς. Στην πραγματικότητα, ήταν μερικά χρόνια μεγαλύτερος από τον μεγαλύτερο από εμάς.

Ποια ήταν η προπαγάνδα που αναφέρατε;


Κουβέντα. Πολλές κουβέντες και συνομιλίες με τις οποίες εξηγούσαμε τις ιδέες μας και τι ήταν ο σοσιαλισμός. Υπήρχαν δύο ή τρία μέρη που συνηθίζαμε να πηγαίνουμε για τέτοιες κουβέντες.

Και ποια ήταν η κατάσταση μεταξύ των σοσιαλιστών και των κομμουνιστών στο El Cerro τότε;

Δεν υπήρχαν σχεδόν σοσιαλιστές. Υπήρχαν αναρχικοί και, αργότερα, κομμουνιστές. Το Κομμουνιστικό Κόμμα αναπτύχθηκε αργά και είχε ομάδες εργαζομένων στο El Cerro καθώς και στη La Teja.

Θυμάσαι τα επιχειρήματα των αναρχικών και των κομμουνιστών τότε μέσα στο εργοστάσιο; Ποια ήταν τα πιο “καυτά ζητήματα;

Πιστεύω ότι οι αναρχικοί είχαν κάτι παραπάνω από ένα στομάχι για τον αγώνα γιατι αγωνίζονταν για αιτήματα και διεκδικήσεις και έρχονταν σε αντιπαράθεση με τον ταξικό εχθρό”.

Πραγματικά; Περισσότερο από τους κομμουνιστές;

Ναι. Σε αυτό το σημείο, ναι. Οι κομμουνιστές ήταν πιο μετριοπαθείς.

Ίσως ο πόλεμος ήταν ο πρωταρχικός παράγοντας.

Φυσικά. Παρ’ ότι οι κομμουνιστές δεν εγκατέλειψαν ποτέ την ταξική τους προσέγγιση, εκείνη τη στιγμή υπήρχε μια συμφωνία για μια ελεύθερη ζωή. Αλλά και πάλι, οι αναρχικοί ήταν τόσο αιχμηροί, ειδικά με τα ζητήματα γύρω από τη ρωσική επανάσταση.

Αλλά υποστήριξαν την επανάσταση με όρους συνδικαλιστικών οργανώσεων…

“Στο ξεκίνημα. Αλλά από κάποια στιγμή και έπειτα οποιαδήποτε ελπίδα ότι η επανάσταση αυτή θα μπορούσε, όπως ισχυρίζονταν, να επιφέρει έναν νέο πολιτισμό, είχε εξατμιστεί από καιρό.

Πέρασαν περισσότερα από 25 χρόνια.

Ναί. Υπήρξαν αυξανόμενες τριβές με τα συνδικάτα, καθώς οι πρώτες κομμουνιστικές ομάδες διασκορπίστηκαν σε ολόκληρη τη χώρα, όταν συνδέθηκαν με την Τρίτη Διεθνή και όταν δημιουργήθηκε η CGT. Αυτό, όμω;, που έμεινε από τους αναρχικούς ήταν πολύ κρίσιμο.

Ποια ήταν τα κύρια σημεία της διαφοράς; Έχουν ίσως κάποια σχέση με την απόρριψη ή την αποδοχή της Σοβιετικής Ένωσης;


Κατά μία έννοια, ναι, επειδή η κύρια διαμάχη περιβάλλει το ζήτημα του «σοσιαλισμού με ελευθερία ή του αυταρχικού σοσιαλισμού». Και αυτό το επιχείρημα υπήρχε από την αρχή, όταν οργανώθηκε το συνδικάτο. Εκείνες τις μέρες, η συνδικαλιστική ιδιότητα θεωρείτο δεδομένη. Αλλά εκείνη την εποχή όλο αυτό ήταν ένα σήμα κατατεθέν της ελευθεριακής σχολής σκέψης. Ένας τρόπος οργάνωσης σε ομοσπονδιακές γραμμές.

Και τι ήθελαν οι κομμουνιστές;

Μια κεντριστική μορφή οργάνωσης, με πιο μόνιμους ηγέτες, μικρή συμμετοχή του λαού… Θεώρησαν ότι ήταν ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος ποδηγέτησης του κοινωνικού αγώνα. Αυτό δείχνει πόση δυσπιστία μπορεί να υπάρξει από τον κάθε εμπλεκόμενο. Συνορεύοντας με αυτό που συχνά αναφέρεται ως «αναρχία». Αναρχία σημαίνει «διαταραχή», «χάος» και «σύγχυση». Ή, όπως λέμε εδώ, σχετικά με την χαλαρότητα του River Plate.

Ο αναρχισμός υποστηρίζει και ιστορικά έχει υποστηρίξει, ότι πρέπει να βασιζόμαστε στο λαό να εμπλακεί και να προσπαθεί να επιτύχει αυτή τη συμμετοχή να είναι πιο μεγάλη και πιο έντονη όσο περνάει ο καιρός. Οι άνθρωποι μεγαλώνουν μέσω της συμμετοχής. Αυτό πιστεύουμε. Όσο μεγαλύτερη είναι η συμμετοχή τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάπτυξη και η διαδικασία μάθησης.

Το οποίο είναι ένα από τα βασικά επιχειρήματα που θέτει ο φεμινισμός για συμμετοχή.

Ακριβώς. Στην Εθνική Βιβλιοθήκη διαβάζω μια εφημερίδα, την «El Obrero», που χρονολογείται από το 1884 και η οποία περιέχει μια θεαματική φεμινιστική προοπτική, που είναι σχετική μέχρι σήμερα, σαν να ήταν χθες. Τα πρώτα φεμινιστικά επιχειρήματα στη χώρα αυτή προέρχονταν από τα αναρχικά κέντρα. Δεν συμφωνούσαν ότι οι γυναίκες θα πρέπει να περιμένουν την επανάσταση για να απελευθερωθούν και να πάρουν τη θέση για την οποία έχουν γννηθεί. Θυμάμαι ότι λεγόταν ότι ο φεμινιστικός αγώνας per se δεν έχει νόημα. Τι λέει αυτή η εφημερίδα του 19ου αιώνα;

Λέει ότι πέρα ​​από τον ταξικό αγώνα και πέρα ​​από τον καπιταλισμό, οι γυναίκες είχαν έναν διττό πόλεμο για να πολεμήσουν αφού έπρεπε να απελευθερωθούν και από την πατριαρχία που έπρεπε να υπομείνουν στο σπίτι. Και ότι ο τελευταίος ήταν ένας αγώνας για να προχωρήσουμε, καθώς οι υποτιθέμενες καλοπροαίρετες αριστερές ιδέες πολύ συχνά δεν ανταποκρίνονται στις ιδέες τους. Και ένα άλλο ζήτημα που τέθηκε ήταν η διατήρηση της φύσης.

Είναι περίεργο ότι αυτά τα θέματα θα έπρεπε να είχαν τεθεί πριν από εκατό χρόνια.

Ναί. Εντός της ομάδας υπήρχε μεγαλύτερη ανησυχία για τον άνθρωπο. Θα έλεγα ότι η επανάσταση περιλάμβανε ένα πολύ ευρύτερο μέτωπο. Με ρωτήσατε ποια ήταν τα επίμαχα σημεία. Έχουν ως επί το πλείστον να κάνουν με μορφές σχέσης και οργάνωσης, συμπεριλαμβανομένων τρόπων σχέσης μεταξύ των αγωνιστών. Εφόσον δεν υπήρχαν ηγέτες, όλα συζητούνταν από όλους. Οι απόψεις των πιο σεβαστών έφεραν κάποια επιρροή, αλλά αυτό φυσικά δεν σήμαινε ότι οι απόψεις τους δεν ήταν κρίσιμες.

Φαντάζομαι ότι στις συζητήσεις για συγκεκριμένα προβλήματα οι διαφορές που προέκυπταν από τις διαφορετικές στάσεις μέσα στους κόλπους των αναρχικών θα είχαν κάποια βαρύτητα.

Αυτό είναι γεγονός. Μεταξύ των αναρχικών υπήρχαν αποχρώσεις που αντιστοιχούσαν σε διαφορετικές στρατηγικές προσεγγίσεις. Εννοώ τις πολιτικά οργανωμένες.

Εσείς, για παράδειγμα, πιστεύατε στην πολιτική οργάνωση ως προτεραιότητα;

Ναι, τάχθηκα υπέρ της ειδικής αναρχικής οργάνωσης, ενός δεδομένου σχεδίου πολιτικού έργου διαφορετικού από αυτό των αναρχοσυνδικαλιστών που έκρινε ότι το συνδικαλιστικό έργο ήταν αρκετό για να επιφέρει χειραφέτηση των εργαζομένων και στη συνέχεια να αναδιοργανώσει την κοινωνική ζωή. Μέσα από αυτά τα ρεύματα συνεργαστήκαμε με Ισπανούς που είχαν έρθει μετά τον εμφύλιο πόλεμο και έμειναν εδώ, ενώ άλλοι πήγαν στην Αργεντινή. Οι άνθρωποι αυτοί επισκέπτονταν το El Cerro και το La Teja για να δώσουν ομιλίες.

Είπατε ότι εγκαταλείψατε το σχολείο μετά από τέσσερα χρόνια πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά έχετε μια παιδεία που ακόμα και ένας ακαδημαϊκός μπορεί να ζηλέψει. Πριν από λίγο καιρό συζητήσατε για τον Φουκώ, ο οποίος δεν διαβάζεται εύκολα. Αλλάζω θέμα και θα ήθελα να μου πείτε τι λέτε για μορφές καταστολής.


Ο Juan Carlos Mechoso γελάει.

Δεν ξέρω. Ανοησίες…

Οχι όχι. Δεν ήταν ανοησίες…

Είπα ότι υπάρχουν μορφές καταστολής σε οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, οι ιδεολογικές ρίζες των οποίων πηγαίνουν πίσω και καθώς διαπερνούν το σώμα της κοινωνίας σε κάθε επίπεδο επιτρέπουν στο σύστημα να αποφύγει την ειβολή της άμεσης καταστολής. Είναι οι ίδιοι οι πολίτες που υποστηρίζουν και αναπαράγουν την ιδεολογία που εξυπηρετεί το σύστημα.

Ενδιαφέρον. Το ερώτημα είναι πώς φτάσατε εδώ που βρίσκεστε τώρα;

Όπως πολλοί αναρχικοί έφτασαν εδώ μέσα από ανάγνωση και κουβέντα ή συνομιλίες. Κοντά εδώ είχαμε το Ateneo Cerro όπου γίνονταν διαλέξεις και συζητήσεις.

Τι είδους ανάγνωση;

Ολα τα είδη. Για παράδειγμα, οι συντρόφισσες μας προτρέπονταν να διαβάζουμε την ιστορία από την Ελλάδα μέχρι την Πρώτη Διεθνή και την πολεμική του Μπακούνιν με τον Μαρξ, τη γέννηση του εργατικού κινήματος και την καλή λογοτεχνία. Ο Κροπότκιν, φυσικά, ένας θεωρητικός της αναρχίας που έγραψε ένα βιβλίο σχετικά με τις φυλακές υιοθετώντας απόψεις παρόμοιες με την επιτήρηση και τιμωρία του Φουκώ.

Αλλά ο Κροπότκιν έζησε πριν από έναν αιώνα…


Αλήθεια, ήταν Ρώσος πρίγκιπας. Όταν οι αναρχικοί διαχωρίστηκαν από την Α’ Διεθνή το 1872, συνέχισε να είναι ενεργός στους κόλπους αυτών που ακολούθησαν.

Όταν κατέβηκα από το λεωφορείο περπάτησα από το σπίτι σας προς τα μικρά σπίτια και τον κόλπο. Θα ήθελα να μας δώσετε μια εικόνα του τι ήταν El Cerro μία φορά κι έναν καιρό. Ευημερούσα, ζωντανή, μαχητική περιοχή. Πείτε μας λίγο για το τι ήταν El Cerro όταν ήσασταν 15 ετών.

Ζούσαμε στο El Cerro και ψυχαγωγούμασταν στο El Cerro. Οι άνθρωποι δεν πήγαιναν στην πόλη πολύ συχνά. Υπήρχε ένα αστείο εκείνη την εποχή. Κάθε φορά που κάποιος αγόραζε ένα καινούργιο κοστούμι, θα τον ρωτούσαν: ‘θα πας στο κέντρο έπειτα;' Τις Κυριακές και τις αργίες περπατούσαμε κάτω από την οδό Grecia, σαν να βγαίναμε στην ύπαιθρο. Υπήρχαν κάποιες αίθουσες κινηματογράφου, αίθουσες χορού, θέατρο (το Selecto) κοντά στην οδό Grecia. Και πολλά καφέ, όπου θα μπορούσε κανείς να καθίσει όλη τη νύχτα και να πιει δύο ή τρία φλιτζάνια καφέ. Αριστερά καφέ όπου σύχναζαν αριστεροί.

Ο εχθρός δεν ήταν οι Blancos ούτε οι Colorados. Επειδή η δεξιά ως τέτοια δεν υπήρχε τότε ακόμα. [Blancos και Colorados -λευκοί και κόκκινοι- το δικομματικό σύστημα στην Ουρουγουάη]. Δεν υπήρχαν δεξιά κόμματα, αν και υπήρχαν δεξιά άτομα μέσα στα κόμματα... Ο Echegoyen, για παράδειγμα, ήταν δεξιός. [Ο Martin Recaredo Echegoyen ήταν ο ηγέτης του κόμματος Blanco]. Ο Ναρντόνε ήταν δεξιός. Και ο Pacheco αργότερα. [Ο Benito Nardone ήταν ραδιοφωνικός εκφωνητής που εκλέχτηκε πρόεδρος το 1958 και αποδείχτηκε σκέτη απογοήτευση για τους συντηρητικούς ψηφοφόρους του. Ο Jorge Pacheco Areco, υπήρξε επίσης πρόεδρος και ηγέτης του κόμματος Colorado].
Σίγουρα… Για να επανέλθω στην ερώτησή σας: συνηθίζαμε να συναντιόμαστε σε εκείνα τα καφέ όπου μιλούσαμε για τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής. Ένα από τα καφενεία ήταν το Mirambell και το άλλο, κάτω από αυτό, ήταν το Viacaba.

Πες μου για τις διαδηλώσεις όταν υπήρχαν διαμάχες.

Οι διαδηλώσεις της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στο Κρέας ήταν μαζικές, πραγματικά τεράστιες. Με gauchos [cowboys] να τους οδηγούν.

Ακόμη και οι gauchos συμμετείχαν;

Ναι, τα παιδιά που εργάστηκαν στα πλοία-ψυγεία συμμετείχαν. Με άλογα ακολουθούσαν πίσω από τα μεγάφωνα της Ομοσπονδίας Εργαζομένων, καθώς έπαιζε το Marseillaise (στμ. Μασσαλιώτιδα) σε πλήρη ένταση.

Κανένα τραγούδι;


Όχι, μόνο μουσική. Όταν άκουγαν την Marseillaise, γνώριζαν αμέσως ότι υπήρχε συγκέντρωση της Ομοσπονδίας ή διαδήλωση στο δρόμο. Στην κορυφή της πομπής υπήρχε μια μηχανή που εξαπέλυε κάτι σαν ρουκέτες προς τον ουρανό. Ακολουθούσαν οι καουμπόηδες -πολλοί από τους οποίους φορούσαν τα ponchos, τα λευκά μαντηλάκια και τα γκρι σομπρέρος- ακολουθούσαν οι ποδηλάτες και στη συνέχεια οι άνθρωποι με τα πόδια. Ολόκληρες οικογένειες, μικρές και μεγάλες. Πίνοντας yerba mate καθώς πήγαιναν.

Όλοι με προορισμό για το Παλάτι... [το κτίριο του κοινοβουλίου στο Μοντεβιδέο]

Ο τελικός προορισμός ήταν το Παλάτι όπου μερικές φορές κατασκήνωναν απ’ έξω. Οι σκηνές εκτείνονταν κατά μήκος των υψωμάτων που υπάρχουν εκεί. Και τότε εμφανιζόταν η αστυνομία. Αυτά γίνονταν στις αρχές της δεκαετίας του 1950.

Τότε ακριβώς που η Ουρουγουάη άρχισε να έχει οικονομική επιβράδυνση.

Ναι, η βιομηχανία κατεψυγμένου κρέατος ήταν σε κρίση και οι ξένες επιχειρήσεις άρχιζαν να απομακρύνονται. Η Ομοσπονδία Εργατών Κρέατος άρχισε να έχει σοβαρά προβλήματα και σταμάτησε να παίζει το ρόλο της. Το Ateneo Cerro σήκωσε τότε τις σημαίες της εξέγερσης. Υπήρχαν ειδικοί σε διάφορα πεδία που έρχονταν και έκαναν ομιλίες. Σχετικά με το χιούμορ, τον κινηματογράφο και την ιστορία. Ορισμένα από αυτά τα μαθήματα διαρκούσαν έξι μήνες. Ταυτόχρονα άρχισαν και κινήσεις αλληλεγγύης σε κινήματα απελευθέρωσης γύρω στη Λατινική Αμερική... στη Γουατεμάλα, το Σάντο Ντομίνγκο και την Κούβα, όπου οι μάχες οδήγησαν στην επανάσταση. Επίσης ένας αριθμός ελευθεριακών τραγουδιστών και καλλιτεχνών όπως ο Carlos 'El Gaucho' Molina και ο Alfredo Zitarrosa (1936-1989), πολύ δημοφιλής τραγουδιστής, συνθέτης και συγγραφέας τα τραγούδια του οποίου απαγορεύτηκαν στην Ουρουγουάη μετά το 1971 και ο ίδιος αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα. Και τα Σαββατοκύριακα γίνονταν συνομιλίες με τους Ισπανούς εξόριστους. Ήρθε ακόμα και ο πρύτανης του πανεπιστημίου και παρουσιάστηκε από τον Gomensoro [πιθανώς τον Jose Gomensoro, λέκτορα Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μοντεβιδέο. Και ο Gatti που μίλησε για τον φασισμό σε μια διαδήλωση δρόμου. Το Ateneo ήταν πάντα σε κίνηση και ενεργό σε διάφορα θέματα, όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο αλλά σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική.

Ποιο είναι το επίκεντρο της δράσης του Ateneo στις μέρες μας;


Ένα από τα πράγματα που νιώθω ότι είναι σημαντικό σήμερα, είναι η ανάγκη να αγωνιστούμε ενάντια στον κατακερματισμό που προκαλείται από τις νέες ιστορικές συνθήκες.

Η υπονόμευση της δύναμης της εργατικής τάξης.

Ακριβώς. Αυτή τη στιγμή το Ateneo πρέπει να καταβάλει όσο το δυνατόν περισσότερη προσπάθεια για να συγκεντρώσει τις διάσπαρτες δυνάμεις, ώστε να ανοικοδομήσει τον ιστό της κοινωνικής αλληλεγγύης. Είχαμε πάντα την τάση να μην καταστήσουμε τον άνθρωπο φυλακισμένο του συλλογικού.

Είναι αυτό που ισχύει και υφίσταται αυτή τη στιγμή.

Και το οποίο έχει γεννήσει μια σειρά από πρακτικές ενίσχυσης της δύναμης μιας μικροσκοπικής παράταξης που μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, ενώ οι πλατιές μάζες, έχοντας εξατομικευθεί, έχουν χάσει μεγάλο μέρος της δύναμής τους. Αυτό που ψάχνουμε μέσα από το Ateneo είναι κατά κάποιο τρόπο να έρθουμε όλοι μαζί σε επαφή και να συντονιστούμε με κάθε άλλο κοινωνικό κίνημα στο El Cerro και, στη συνέχεια, με στόχο τη δημιουργία ενός ισχυρού κοινωνικού κινήματος με απαντήσεις στα σύγχρονα ζητήματα, λαμβάνοντας υπόψη ιδιαίτερα ότι οι παραδοσιακοί πολιτικοί μηχανισμοί έχουν αυτές τις μέρες εξαντληθεί.

Πώς βλέπετε την απόδοση του καθεστώτος σε αυτό το πλαίσιο;

Το καθεστώς έχει γίνει πολύ πιο συμφιλιωτικό. Έχουμε έναν ιδιαίτερα αδίστακτο καπιταλισμό βασισμένο στο χρηματιστικό κεφάλαιο που δημιουργεί ανοίγματα γι’ αυτό σε όλο τον κόσμο, παίρνοντας νόμους για την προστασία τους. Αυτό που έχουν κάνει ο Menem και ο Cavallo [Carlos Saul Menem, περονιστής πρόεδρος της Αργεντινής στη δεκαετία του 1990. Domenico Cavallo, υπουργός Οικονομίας της Αργεντινής στη δεκαετία του 1990] και άλλοι στην Αργεντινή, είναι ότι έχουν θέσει σε εφαρμογή τις νομικές εκείνες προϋποθέσεις που επιτρέπουν στο κεφάλαιο να κάνει ό,τι θέλει. Και ένα άλλο σημαντικό σημείο: δεν περιγράφεται πλέον όλο αυτό ως ιμπεριαλισμός”.

Έχει αναδημιουργηθεί και γίνει γνωστή ως παγκοσμιοποίηση.

Και εκεί, στην αλλαγή αυτή της ορολογίας βρίσκεται η παγίδα που συγκαλύπτει τι συμβαίνει πραγματικά, ο πραγματικός μηχανισμός εν δράσει. Ας μην χρησιμοποιήσουμε πια τις λέξεις «τάξη», ούτε «αγώνα» ούτε «αντιπαράθεση» ούτε «ιμπεριαλισμός». Ταυτόχρονα, έχουν προκαλέσει συναίνεση γύρω από αυτό το ψέμα. Όπως το θέτει ο Τσόμσκι: «Ποτέ δεν είχαμε τόσους πολλούς διανοούμενους μεγάλου διαμετρήματος που να έχουν συμμορφωθεί και να είναι άνετοι με το σύστημα όπως είναι τώρα. Ούτε τόσο παραγωγικούς ως προς τις αξίες του».

Όπως τα βλέπετε, ποιος είναι ο σκοπός πίσω από αυτές τις αλλαγές στην ορολογία;

Να μας εμποδίζει να σκεφτόμαστε αυτά τα πράγματα. Προσφέροντάς μας μια αντιπροσώπευση που δεν ταιριάζει με τα γεγονότα. Προλαμβάνει μια πιθανή σωστή ανάλυσή τους. Ο Gaston Bachelard έχει κάνει κάποια ενδιαφέρουσα έρευνα γι’ αυτό.
Έτσι ανήκουν στην ίδια κατηγορία με το «τέλος της ιδεολογίας», «το τέλος της ιστορίας» και «το αδύνατο του σοσιαλισμού»; Ή ότι «δεν υπάρχουν πια τάξεις» και «αυτές οι μέρες έχουν φύγει». Όπως λέει ο Τσόμσκι: «Εάν υπάρχει ένα πράγμα που είναι αυτονόητο, είναι η ύπαρξη τάξεων».
Υπάρχει ένας οικονομολόγος, Αμερικανός, όπως ο Τσόμσκι, ο Kenneth Galbraith, ο οποίος αναφέρει στην Ιστορία της Οικονομίας, ότι «η οικονομία είναι μια επιστήμη που καλλιεργείται σε μεγάλο βαθμό από αυτούς που λένε ό,τι οι πλούσιοι είναι πρόθυμοι να ακούσουν». Και ότι «τα νομισματικά μέτρα δεν είναι πολιτικά και είναι κοινωνικά ουδέτερα.

Αληθές, αυτό είναι κάτι άλλο που πρέπει να καταπιούμε. Ένας από τους θεωρητικούς του Θατσερικού συντηρητισμού είπε ότι ήταν καλό πράγμα για τη σοσιαλδημοκρατία να κερδίσει από καιρό σε καιρό για «να εισάγει κάποιο ιδεολογικό οξυγόνο». Προφανώς, αυτό έχει προκαλέσει ορισμένες προσδοκίες μεταξύ των ανθρώπων που έκαναν εφικτό το να θέσουν άμεσα αιτήματα».

Ας δούμε λίγο πιο πίσω στο παρελθόν. Επιστροφή στις ημέρες της δικτατορίας. Εσείς χτυπηθήκατε πολύ σκληρά από την άποψη των νεκρών και εξαφανισμένων, εσείς ο ίδιος είχατε έναν αδελφό που πέθανε στο Orletti [στρατόπεδο συγκέντρωσης].

«Ναι, ο αδελφός μου [Alberto Mechoso] είναι ένας από αυτούς που εξαφανίστηκαν στο Orletti μαζί με τους Gerardo Gatti και León Duarte. Μαζί με έναν άλλο σύντροφο, τον Perro Pérez [Washington ‘Perro’ Perez, αγωνιστή των FAU και PVP], για παράδειγμα, ήταν οι ιδρυτές της FAU. Δραστηριοποιήσαμε παράλληλα με αυτούς σε μια σειρά καθηκόντων ... τις ROE και OPR (ένοπλη οργάνωση που πραγματοποίησε αρκετές δράσεις). Όπως η απαγωγή του βιομήχανου Molaguero, ή την απαγωγή της συζύγου του Κώστα Γαβρά, Michele Ray, ή η κλοπή της σημαίας '33 Orientales’ και την απαγωγή του Cambon, του εκπροσώπου μιας σειράς αποφάσεων.

Τι ήταν πίσω από την απαγωγή του Molaguero;


Ο Molaguero ήταν βιομήχανος που συμμετελιχε στη βιομηχανία παπουτσιών, ένας πραγματικός φεουδάρχης που απέλυε ανθρώπους, παρενοχλούσε το συνδικάτο και ακόμη και ξυλοφόρτωνε κάποιους ανθρώπους. Εκείνη την εποχή, ο Alfaro είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο σχετικά με την κακή μεταχείριση που έκανε στους εργάτες. Ήταν μέλος της Juventud Uruguaya de Pie Alert Uruguayan Youth και απήχθη σε σχέση με μια διαμάχη.

Υποστηρίχτηκε τότε ότι τον βασανίσατε.

Το οποίο είναι ένα πλήρες ψέμα. Η σκέψη μας σε τέτοια θέματα ήταν πολύ ξεκάθαρη. Τα βασανιστήρια σε βάρος ενός ανυπεράσπιστου δεν ήταν ανεκτά. Όχι μόνο λόγω αυτού που θα γινόταν στο θύμα, αλλά και λόγω του τρόπου με τον οποίο θα επηρέαζε τον αγωνιστή. Ήταν το μόνο θύμα απαγωγής που ισχυριζόταν ότι βασανίστηκε και έλεγε ψέμματα. Όσον αφορά την απαγωγή της δημοσιογράφου Michele Ray, στόχος ήταν να υπάρξει δημοσιότητα για τους λόγους για τους οποίους δεν ψηφίσαμε στις εκλογές. Ξοδέψαμε μια νύχτα σε μιλώντας μαζί της. Ήταν πολύ καλά ενημερωμένη για την κατάσταση στη Λατινική Αμερική και η συνομιλία μας ήταν πολύ ευχάριστη.

Πέστε για τους συντρόφους σας που «εξαφανίστηκαν» στο Orletti.


Αυτοί οι σύντροφοι εμφανίστηκαν σε ένα επεισόδιο αυτού που είναι γνωστό ως Operation Condor.

Πείτε μας για το περιστατικό όταν πήγαν τον Perro Pérez στο Orletti για να πάρουν κάτι που οι Ουρουγουανοί που εμπλέκονταν στην επιχείρηση Condor στο Μπουένος Άιρες έψαχναν.

Οι άνθρωποί μας απήγαγαν έναν βιομήχανο στην Αργεντινή και πήραν 10 εκατομμύρια δολάρια λίτρα γι’ αυτόν. Ήμουν στη φυλακή την εποχή εκείνη. Ο στρατός -ο Gavozzo, ο Cordero και οι υπόλοιποι- πήραν αέρα από τα χρήματα και ήθελαν μια περικοπή. Την εποχή εκείνη κρατούσαν τον Gerardo Gatti και τον Duarte στην Orletti. Ο Perro Pérez, πολύ γνωστός και πολύ ενεργός αναρχικός και εργαζόμενος στο FUNSA [Uruguayan National Tyre Plant], ήταν ένας από τους πιο δραστήριους στην απεργία του 1972 στο Μπουένος Άιρες.

Στην παρανομία;

Όχι, ζούσε ανοιχτά επειδή δεν υπήρχε ένταλμα σύλληψής του. Είχε ένα γωνιακό κατάστημα εφημερίδων και υποστήριζε τον εαυτό του και την οικογένειά του. Μια μέρα, ένας Ουρουγουανός στρατιωτικός εμφανίστηκε και προσφέρθηκε να απελευθερώσει τους συντρόφους του από την Orletti με αντάλλαγμα για δύο εκατομμύρια και πρότεινε να τον οδηγήσουν στην Orletti για να κανονίσουν τις λεπτομέρειες. Τον πήγαν στο Orletti - βέβαια με τα μάτια δεμενα. Ο Perro ζήτησε να δει τον Gerardo Gatti, αλλά του είπαν ότι δεν ήταν εκεί.

Στη συνέχεια ζήτησε να δει τον Duarte και τον έφεραν. Δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει καλά-καλά. Φαινόταν φρικιαστικός. Με κομματιασμένα ρούχα και με τα πόδια του γυμνά. Ο Perro κοίταξε τα πόδια του και είπε: «Γιατί δεν έχεις παπούτσια;» Εκεί ο στρατιώτης, ο οποίος άκουγε, έσπευσε να πει: «Υπάρχουν παπούτσια στην αίθουσα», χαμογελώντας. Όταν ο Leon πήγε αργότερα στο δωμάτιο, υπήρχαν πάνω από πενήντα ζευγάρια ανδρικών και γυναικείων παπουτσιών εκεί. Ο Perro Pérez είχε μια κουβέντα με τον Duarte. Έβαλε την πρόταση του στρατού της Ουρουγουάης και συμφώνησε να επιστρέψει για να ακούσει την απάντηση. Την έφεραν λίγες μέρες αργότερα. Ποια ήταν η απάντηση, δεν ξέρω, αλλά ξέρω ότι πριν χωρίσουν αυτοί οι δύο σύντροφοι αγκάλιασαν ο ένας τον άλλο και ο Duarte ψιθύρισε στο αυτί του: «Φύγετε από εδώ. Θα σας σκοτώσουν». Την ίδια μέρα ο Perro και η οικογένειά του έκαναν αίτηση στη σουηδική πρεσβεία για άσυλο και έτσι επέζησε. Οι Duarte και Gatti εξαφανίστηκαν. Ο Duarte ήξερε ότι, είτε με χρήματα είτε χωρίς χρήματα, θα σκοτώνονταν.

Και ο Perro τώρα είναι νεκρός.

Ναι, επέστρεψε από τη Σουηδία το 1986 ή το 1987 για ένα αφιέρωμα που κάναμε στον Duarte. Έκανε την ομιλία του και στη συνέχεια κάθισε. Δέκα λεπτά αργότερα έπεσε νεκρός. Η καρδιά του σταμάτησε να λειτουργεί.

*Η συνέντευξη έγινε από την Maria Esther Gillo. Πηγή: Brecha, Ουρουγουάη, Ιούλης 2001. Αγγλική μετάφραση: Paul Sharkey. Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης. Πάρθηκε απο την ιστοσελίδα της Kate Sharpley Library.

image mechoso2.jpg 0.01 Mb

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Argentina / Uruguay / Paraguay

Sat 15 Dec, 23:57

browse text browse image

fora.jpg imageΗ FORA στην Αργεντινή... Nov 05 19:34 by Scott Nappalos 0 comments

pepsi_zelt_baires.jpg imageArgentinien: Arbeiter*macht statt Bürokratie-Herrschaft Oct 22 01:09 by Jonathan Payn 0 comments

screen_shot_20180927_at_20.28.png imageA fortalecer la organización popular para profundizar la lucha Sep 28 03:43 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

fau.png imageCarta Opinión – fAu – Agosto 2018 Sep 15 05:48 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

mechoso1.jpg imageΣυνέντευξη με Juan Carlos Mech... Sep 07 22:09 by Maria Esther Gillo 0 comments

Federación Anarquista de Rosario image¡Ante la crisis económica y política la respuesta es desde abajo! Sep 02 01:04 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

argentina_2_copy.jpg imageWorkers’ power not bureaucrats’ power: lessons from Argentina Aug 15 02:55 by Jonathan Payn 0 comments

textJusticia para Santiago Maldonado Aug 02 17:11 by FORA 0 comments

copiadeimagenparacartaopinionmayo2018300x251.jpg imageCarta Opinión fAu – Junio 2018 Jul 02 22:44 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

elena.jpg imageΑγωνίστηκε για τ_... Jun 04 19:46 by Edgar Rodrigues 0 comments

fau.png imageEl Estado es el Responsable May 27 17:21 by federación Anarquista uruguaya 0 comments

macri_fmi_sale.jpg imageFuga de dólares na Argentina e o papel dos acordos abutres no governo Macri May 16 21:42 by BrunoL 0 comments

screen_shot_20180415_at_5.53.png imageCarta Opinión FAU - Marzo Apr 16 00:55 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_1.jpg imageSUTCRA communiqué on murder of Marcelo Silvera Jan 15 07:08 by SUTCRA 0 comments

textOn the Murder of a Labor Militant : Marcelo Silvera Jan 09 17:57 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

arton82762.jpg imageΤο κράτος είναι ο &#... Jan 07 13:42 by Acción Socialista Libertaria 0 comments

marcelosilvera.jpg image[Uruguay] Ante el homicidio de un militante sindical: Marcelo Silvera Jan 06 22:17 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

1.jpg imageComunicado de SUTCRA ante el asesinato de Marcelo Silvera Jan 06 22:14 by Sindicato Único del Transporte de Carga y Ramas Afines 0 comments

300_0___20_0_0_0_0_0_arton82762.jpg imageCommuniqué About The Report Titled "RAM": The State Is The Terrorist Jan 06 04:14 by Acción Socialista Libertaria 0 comments

arton82762.jpg image[Argentina] Terrorista es el Estado: Comunicado ante el Informe Titulado "RAM" Jan 01 01:36 by Acción Socialista Libertaria 0 comments

00_protesta_25749.jpg image“¡Que Se Vayan Todos!” – A New Rebellion in Argentina? Dec 23 14:31 by Acción Socialista Libertaria 0 comments

textCarta Opinión Noviembre Dec 05 17:11 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

textSantiago Maldonado vit dans nos coeurs ! Oct 23 05:48 by FAR 0 comments

text¡Santiago Maldonado Vive! Oct 22 00:41 by Federación Anarquista de Rosário 0 comments

Santiago Maldonado imageSantiago Maldonado Present! Oct 21 12:06 by FAR 0 comments

textSantiago Maldonado vive! Oct 21 11:15 by FAR 0 comments

img20170903wa0030.jpg image[Argentina] Un movimiento libertario que se hace de sumar las diferencias. Sep 17 21:53 by Leo Rodriguez 0 comments

textCarta Opinión FAU – Agosto 2017 Aug 31 03:11 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

Carta opinião imageCarta Opinião FAU Aug 03 10:11 by FAU 0 comments

textCarta Opinión fAu – Julio 2017 Aug 02 06:09 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]