user preferences

image«Δεν φοβόμαστε» 19:23 Sep 21 0 comments

image[Colombia] Encuentro Ácrata 23:59 Sep 20 0 comments

imageThe naked emperor and the new Syria 23:12 Sep 18 1 comments

imageΕθνικισμός-πατριω ... 19:47 Sep 16 0 comments

imageMigration: Europe and Aotearoa/New Zealand 08:04 Sep 16 0 comments

more >>
argentina/uruguay/paraguay / movimiento anarquista / opinión / análisis Saturday September 15, 2018 05:48 byFederación Anarquista Uruguaya

La Carta Opinión de la Federación Anarquista Uruguaya del mes de agosto 2018.

Estaba fijado para el 25 de julio un paro de 24 horas, votado por una Mesa Representativa del PITCNT que también aprobó un paro parcial con movilización para el pasado 28 de junio. Ambas paralizaciones estaban en el marco de la lucha presupuestal.

Sin embargo, ante la declaración de huelga para el 6 de agosto de la Federación de Funcionarios de Salud Pública y las movilizaciones previas generadas por dicha Federación, el Poder Ejecutivo otorga una partida de 70 millones de pesos, con lo cual se destraba el conflicto y la huelga queda sin efecto. Otro tanto realizó directamente Tabaré Vázquez luego de varias reuniones con la Federación Uruguaya de Magisterio, presupuestando a 300 auxiliares de servicio de las escuelas.

Estos avances no dejan de ser importantes, pero son por demás insuficientes. Recordemos que esta Rendición de Cuentas viene a “completar” el Presupuesto 2015-2020, ya que el gobierno presentó un Presupuesto originalmente para 2016 y 2017, y en cada Rendición de Cuentas se va completando el presupuesto del quinquenio. Algo inédito en la historia de nuestro país. La Rendición de Cuentas presenta números nuevos para el Presupuesto y no un ajuste de los mismos, como ocurre habitualmente. Ello permitió que el gobierno procesara un verdadero achique del presupuesto en ciertos rubros, por más que haya aumentado en términos globales. Esta maniobra les permitió también reducir el ritmo de crecimiento que había tenido el presupuesto en el período anterior.

Igualmente, el crecimiento del Presupuesto o su aumento -mayor en el período anterior, menor en éste- no va a parar a los bolsillos populares. El rubro que más ha aumentado es el Ministerio del Interior, con la tecnificación que ha recibido la Policía, y ahora con el pago de la nocturnidad. Se gasta más hoy en “seguridad” que en educación, salud y vivienda. Un policía que recién ingresa gana más que un maestro o un enfermero. Ello habla a las claras de las prioridades de la política económica y social del gobierno y de todo el sistema político.

Pero lo llamativo ha sido que mientras sigue en debate la Rendición de Cuentas (última de este período de gobierno hasta 2020) y se dice con total desparpajo desde el gobierno que no se va cumplir con la promesa del 6% del PBI para la enseñanza y que se va a violar el Convenio Colectivo firmado con los sindicatos de dicho sector, el Secretariado Ejecutivo del PITCNT proponga a la Mesa Representativa -y ésta apruebe- levantar el paro general de 24 horas del 25 de julio y realizarlo el 22 de agosto en el marco de los Consejos de Salarios.

Tengamos en cuenta que esta Rendición de Cuentas valida las PPP, con lo cual no se invierte un sólo peso en obra pública de ningún tipo, y se abre un inmenso espacio al capital privado en materia de infraestructura y de su posterior gestión. ¿Esto no es una privatización?

La política de desarrollo de las PPP ha atravesado a todo tipo de gobiernos en América Latina desde el 2000 a hoy. Es bueno tener en cuenta su articulación regional vinculada a intereses imperiales, incluso. Caso notorio del Plan IIRSA (Integración de la Infraestructura Regional Sud Americana).

Heber Nieto: mártir estudiantil, ejemplo de lucha y compromiso con los de abajo

Otro 14 de agosto, otro día de conmemoración de los “Mártires Estudiantiles” y su lucha. En años del “Pachecato” (1968-1972), período donde se procesó un fuerte ajuste económico contra el pueblo y se lo reprimía con dureza bajo “Medidas Prontas de Seguridad”, ese “Estado de Excepción” permanente, por el cual se gaseaba, apaleaba, encarcelaba y militarizaba a obreros y estudiantes.

La lucha por el salario, trabajo, libertades, abría camino a una lucha más profunda: por un cambio profundo de sociedad. Eran tiempos donde estaba vigente la Revolución Cubana y la voluntad revolucionaria del Che, el “Cordobazo”, la guerrilla en Colombia y Venezuela, la resistencia de los pueblos a los golpes de Estado e invasiones de los marines de Estados Unidos. El movimiento obrero fuerte y con una experiencia y tradición de 100 años. En ese marco, irrumpe una generación de jóvenes de Secundaria y UTU como una marea incontenible en la lucha callejera.

Era de primer orden la lucha por el boleto estudiantil. En el marco de crisis generalizada, los hogares obreros no podían sustentar el transporte a sus hijos para que estudiaran, justo en momentos de explosión de la matrícula estudiantil. Varias movilizaciones de los diversos gremios estudiantiles tenían ese reclamo como central. Todo ello iba de la mano de una natural alianza “obrero -estudiantil”, que se verificaba en el apoyo de los estudiantes en forma masiva a las luchas obreras, como en FUNSA, por mencionar un ejemplo. Y viceversa.

El 14 de agosto de 1968 muere por balas policiales Líber Arce, al mes siguiente Susana Pintos y Hugo de los Santos. En 1971 sería asesinado nuestro compañero Heber Nieto, conocido como “El Monje”, por su estilo austero y modesto, pero siempre solidario y dispuesto a dar una mano. Su asesinato constituye toda una muestra del accionar policial y del sadismo con que atacaban al pueblo. En momentos en que estudiantes de la UTU IEC apoyados por otros estudiantes, construían salones conquistados con lucha, otros estudiantes realizaban un peaje en apoyo al conflicto de los obreros papeleros de CICSSA. Tras un primer enfrentamiento a pedradas con varios “tiras” de Inteligencia, éstos rodean la IEC y desde el edificio en construcción del BPS (frente a la UTU), un francotirador dispara sobre Heber Nieto, cayendo muerto al instante.

“El Monje” era militante de ROE (Resistencia Obrero- Estudiantil) y de FAU, comprometido con el desarrollo de ambas organizaciones y de la lucha. Tenía 17 años. Luchaba por el Socialismo y la Libertad. “Con tu brazo constructor de nuevas aulas”, como le cantaría Carlos Molina, pintaba muy bien la calidad de militante, de joven que era Heber. Un militante de intención revolucionaria con todas las letras. Tomar su ejemplo, continuar su lucha, es un buen legado para nuevas generaciones de jóvenes militantes.

Filtro: todo está guardado en la memoria

Un año más… Van 24 años de aquella noche en que nuestro pueblo demostró que la solidaridad no tiene fronteras. Donde una pueblada se hizo presente defendiendo el derecho de asilo de los ciudadanos vascos. La historia es conocida: represión, palos, heridos y dos muertos. Dos compañeros muertos. Y a partir de ese día, una memoria que no olvida. Una memoria que hoy como ayer denuncia el aparato represivo, que sigue intacto desde la dictadura, lo cual quedó demostrado esa noche. Ese aparato represivo, hoy más tecnificado pero igual de ensañado con los de abajo.

Continuamos denunciando a Gianola y Lacalle como responsables de estas muertes y a quienes esa noche dispararon y hoy gozan de total impunidad. Algo que se quiere hacer costumbre con todos los asesinos de nuestro pueblo pero que no vamos a permitir porque nuestra memoria es porfiada y no olvida ni perdona.

Tampoco olvidamos que muchos de quienes esa noche convocaron a nuestro pueblo, hoy miran a un costado a la hora de esclarecer el caso.

Por todo lo que esta fecha significa, por toda la resistencia que implica, por Fernando Moroni y por Roberto Facal marcharemos nuevamente este 24 de agosto junto a Norma Morroni.

Argentina: más que un triunfo de la reacción, triunfo de la lucha en la calle

Dentro de lo variopinto de la “marea verde”, no podemos menos que saludar a las organizaciones feministas populares que con organización y lucha arrimaron a cientos de miles de personas y organizaciones del pueblo a las puertas del Congreso a exigir la despenalización del aborto, oponiendo resistencia a la reacción y a la Iglesia, para que las de abajo dejen de morir a causa de abortos caseros y clandestinos. Si bien en el Senado triunfó la reacción en la calle, las de abajo ganaron en lucha y organización.

La CIA y un nuevo intento

En Venezuela la CIA incrementa su accionar en un intento de asesinato con drones al presidente Maduro. Esta agencia, a la que no le importa nada, tiene en su siniestro haber los homicidios de Torrijos, Allende, y del propio Keneddy. Pero sabemos que han sido y son muchísimas más las formas de intervención que la CIA y EEUU en general tienen en América Latina, por ejemplo, apoyando las dictaduras sangrientas y asesinas de nuestros pueblos. Así que nada nuevo bajo el sol. Solo la resistencia y la lucha de los pueblos triunfará sobre el imperialismo.

Tiempos de Resistencia

Sí, son tiempos de Resistencia, de lucha. A pesar de todo: del momento de “chatura” general, de cierto descreimiento, desgano, apatía. Pero, sobre todo, para contrarrestar la ya iniciada campaña electoral, que se ha largado a todo vapor con la danza de nombres, cenas, encuentros y conversas que lejos están de atender los problemas populares. El pueblo no tiene candidato, nuestra única “candidatura” es la lucha popular organizada por más conquistas y avances sociales y organizativos.

Esta lucha que hoy lleva adelante el movimiento popular, tanto por la Rendición de Cuentas como en los Consejos de Salarios, debe ser un importante punto de referencia para avanzar y acumular fuerzas. Vencer el desgano y descreimiento, organizar la militancia y fortalecer las instancias organizativas de cada sindicato, de cada gremio estudiantil, de cada cooperativa de vivienda, cada organización barrial, etc.

Estamos en medio de un trayecto histórico complejo en nuestro país: tenemos dos años por delante claves para ir cimentando un pueblo fuerte, que, en primera instancia, deberá enfrentar el ajuste que se ya se está procesando lentamente, a ritmo uruguayo. De hecho, las declaraciones del ministro Astori de que esta es la primer Rendición de Cuentas sin pensar en la campaña electoral, es decir, aumento del gasto para captar votos, es un reconocimiento de que no hay aumento de gastos sociales. Ese ajuste lento, por goteo, continuará a partir de la asunción del próximo gobierno y tal vez, se profundice.

Ya es hora de poner el acento en la construcción de un pueblo fuerte y no de fortalecer el gobierno. Los gobiernos cambian, van unos y vienen otros, pero los pueblos siempre están, siempre resisten y mantienen en alto esa Resistencia porfiada que alumbra un mañana distinto, un mañana de Socialismo y Libertad.

Son tiempos de Resistencia, son tiempos de Lucha y de Organización…

¡A DERROTAR LAS PAUTAS EN ESTOS CONSEJOS DE SALARIOS!
¡POR UN PRESUPUESTO PARA LAS NECESIDADES POPULARES!
POR LA CONSTRUCCIÓN DE PODER POPULAR

FEDERACIÓN ANARQUISTA URUGUAYA

Μια συνέντευξη του 2001 με τον συνιδρυτή της Federación Anarquista Uruguaya (FAU - Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης). Από την μπροσούρα The Federacion Anarquista Uruguaya (FAU) Crisis, Armed Struggle and Dictatorship, 1967-1985 (Η Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης [FAU]: Κρίση, Ένοπλος Αγώνας και Δικτατορία, 1967-1985, που διατίθεται από την Kate Sharpley Library.


«Οι αναρχικοί είχαν κάτι παραπάνω από ένα στομάχι για τον αγώνα»

Συνέντευξη με τον Juan Carlos Mechoso

Μια συνέντευξη του 2001 με τον συνιδρυτή της Federación Anarquista Uruguaya (FAU - Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης). Από την μπροσούρα The Federacion Anarquista Uruguaya (FAU) Crisis, Armed Struggle and Dictatorship, 1967-1985 (Η Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης [FAU]: Κρίση, Ένοπλος Αγώνας και Δικτατορία, 1967-1985, που διατίθεται από την Kate Sharpley Library.

Ο Juan Carlos Mechoso δεν χρειάζεται πολλά-πολλά για να μπει κατευθείαν στο θέμα του —όσον αφορά την περιοχή El Cerro [στο Μοντεβιδέο]— ένα θέμα που λύνει τη γλώσσα του και τον συνεπαίρνει περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο.

Πριν αρχίσουμε τη συνέντευξη, αφού πήραμε κάποιες φωτογραφίες, μας λέει ότι το El Cerro είχε πληθυσμό περίπου 80.000 και το μητροπολιτικό El Cerro 150.000. Έτσι, στην καλύτερη περίπτωση, οι νέοι μπορούσαν να βρουν κάποιες θέσεις εργασίας. Εκείνοι που κατάφερναν να βρουν δουλειά για πέντε, έξι ή οκτώ μήνες ήσαν ελάχιστοι αροθμητικά αν και σπάνια κάποιος έχει μια σταθερή δουλειά, λέει (και γελάει) επειδή τον ρωτήσαμε για τις δοξασμένες μέρες που δεν υπήρχε ανεργία και όταν κάθε οικογένεια είχε κάπιο μέλος που εργαζοταν στα εργοστάσια των ψυγείων - Swift, Nacional ή Artigas...

«Κάποιος φέρνει σπίτι μερικά κιλά βοδινού την ημέρα» λέει, απολαμβάνοντας την έκπληξή μας. «Υπήρχαν οικογένειες με τρία ή περισσότερα άτομα που εργάζονταν στα ψυγεία και έφερναν σπίτι τόσο πολύ κρέας που το έδιναν και αλλού και μάλιστα δωρεάν. Διάφορα μπάρμπεκιου πραγματοποιούνταν στην περιοχή και τις λέσχες. Εκείνη την εποχή ήταν και η περίπτωση που οι εργάτες έχτισαν τα δικά τους σπίτια και καταστήματα και όλο αυτό χρειαζόταν υλικά, ξυλεία και μπετό και άλλα και έτσι υπήρχε ένα κατάστημα σε κάθε μπλοκ που ήταν μέρος του τοπικού πολιτιστικού δικτύου. Τα καταστήματα ήταν γεμάτα με μπλε στολές και ρούχα».

Φερμένα από την επιχείρηση;

«Ναι, δύο στολές το χρόνο και ένα ζευγάρι μπότες. Αυτό ήταν ένα από τα πολλά κέρδη που είχαμε τότε».

Και οι νεαροί στο El Cerro το γνώριζαν τότε αυτό;

Σίγουρα. Συχνά τους άκουγες να μιλούν γι’ αυτά τα κέρδη που είχαμε τη δεκαετία του '30 σαν να συνέβησαν χθες. Είναι χαραγμένα στη συλλογική μνήμη του El Cerro όλα αυτά και οι άνθρωποι εξακολουθούν να αναφέρονται σε περιστατικά και πράγματα που τώρα έχουν φύγει.

Φτάσατε στο El Cerro με την οικογένειά σας τότε;

Ήρθαμε από το Flores στο εσωτερικό της χώρας (γεννήθηκε το 1935) και ήρθαμε στο Μοντεβιδέο, όπως και πολλές άλλες οικογένειες στη δεκαετία του 1940, και εγκαταστάθηκαμε σε ένα καλό σπίτι στο στο La Teja. Και οποιοσδήποτε από εμάς μπορούσε να δουλέψει βγήκε να ψάξει για δουλειά. Πήγαινα στο σχολείο και δούλευα ταυτόχρονα. Τότε μου πρόσφεραν διπλή αμοιβή για περισσότερες ώρες.

Έτσι έπρεπε να σταματήσεις το σχολείο;


Ναι, στην τετάρτη τάξη. Εκείνη την εποχή σε εκείνα τα barrios τα περισσότερα κορίτσια δούλευαν, ήταν ένα σπάνιο κατάστημα που δεν έπρεπε να δείχνεις μια κάρτα που έλεγε ότι «μόνο αγόρια χρειάζονται εδώ» (ο Mechoso ξεσπάει σε ακατανόητο γέλιο)…

Μόνο!… Πρέπει να ήταν παράδεισος.

Ναι, ήταν. Σχεδόν όλοι μας όπως και τα κορίτσια από το barrio εργαζόμασταν. Όπως και οι ενήλικες και οι νέοι, σχεδόν όλοι. Ήταν δύσκολο να συνεχίσουμε με τις σπουδές μας.

Εργαζόσουν σε μια αποθήκη, η οποία, νομίζω, βρισκόταν στο εργοστάσιο υαλικών όπου δούλευε ο πατέρας σου.

Ναι. Υπήρχαν πολλές διαμάχες σ’ αυτό το εργοστάσιο επειδή είχε ένα πολύ ισχυρό συνδικάτο με αναρχοσυνδικαλιστική ηγεσία. «Bigote» ήταν το ψευδώνυμο που δόθηκε σε έναν από τους ηγέτες. Η συντριπτική πλειονότητα των συνομιλήκων μου από το The Cachimba del Piojo, που ζούσαμε κοντά εκεί, έγιναν αναρχικοί συμπαθούντες.

Λέτε ότι τα μέλη του συνδικάτου ήταν πολύ μαχητικά. Πώς έβγαινε αυτό προς τα έξω;

Μπορώ να θυμηθώ το εργοστάσιο που περικυκλώθηκε από την αστυνομία επειδή οι εργαζόμενοι είχαν αναλάβει τον έλεγχο και κρατούσαν τα αφεντικά μέσα ως ομήρους. Το ήξερα πολύ καλά αυτό επειδή ο πατέρας και ο αδελφός μου ήταν μέσα.

Και σε ποια ηλικία ήσασταν τότε;

Έντεκα ή δώδεκα.

Και πότε ξεκινήσατε το φλερτ με τον αναρχισμό;

Όλα τα αδέλφια μου έγιναν αναρχικοί πριν από μένα. Τους ακολούθησα σύντομα, σε ηλικία 14 ετών.

Τι σημαίνει για σας ο αναρχισμός, ποια ήταν η έλξη του για σας;

Το είδα καθώς οι εργάτες υπερασπίζονταν τον εαυτό τους. Άκουγα που το ζήτημα αυτό γινόταν θέμα στο σπίτι. Επιπλέον, όμως, υπήρχε μια αποτελεσματική, καλά οργανωμένη προπαγάνδα. Οι περισσότεροι αναρχικοί εργάζονταν στα εργοστάσια ψυγείων και υπήρχε και μια αναρχική ομάδα στο barrio. Ο 16χρονος αδελφός μου ήταν ενεργός σε αυτήν και συμμετείχα και εγώ σε αυτήν σε ηλικία 14 χρόνων.

Εννοείς τον αδελφό σου που δολοφονήθηκε; [τον Alberto Mechoso]

Όχι, αυτός που σκοτώθηκε ήταν νεότερος από μένα. Ήμασταν τέσσερις, ένας από τους οποίους ήταν δραπέτης από το σπίτι και ζούσε μαζί μας.

Δεν ήταν κανονικός αδελφός;

"Όχι, αδελφός από τους δρόμους. Όταν απέδρασε, κατέληξε στο σπίτι μας και έγινε ένας ακόμη αδελφός. Έγινε αναρχικός, όπως ακριβώς κάναμε κι εμείς. Στην πραγματικότητα, ήταν μερικά χρόνια μεγαλύτερος από τον μεγαλύτερο από εμάς.

Ποια ήταν η προπαγάνδα που αναφέρατε;


Κουβέντα. Πολλές κουβέντες και συνομιλίες με τις οποίες εξηγούσαμε τις ιδέες μας και τι ήταν ο σοσιαλισμός. Υπήρχαν δύο ή τρία μέρη που συνηθίζαμε να πηγαίνουμε για τέτοιες κουβέντες.

Και ποια ήταν η κατάσταση μεταξύ των σοσιαλιστών και των κομμουνιστών στο El Cerro τότε;

Δεν υπήρχαν σχεδόν σοσιαλιστές. Υπήρχαν αναρχικοί και, αργότερα, κομμουνιστές. Το Κομμουνιστικό Κόμμα αναπτύχθηκε αργά και είχε ομάδες εργαζομένων στο El Cerro καθώς και στη La Teja.

Θυμάσαι τα επιχειρήματα των αναρχικών και των κομμουνιστών τότε μέσα στο εργοστάσιο; Ποια ήταν τα πιο “καυτά ζητήματα;

Πιστεύω ότι οι αναρχικοί είχαν κάτι παραπάνω από ένα στομάχι για τον αγώνα γιατι αγωνίζονταν για αιτήματα και διεκδικήσεις και έρχονταν σε αντιπαράθεση με τον ταξικό εχθρό”.

Πραγματικά; Περισσότερο από τους κομμουνιστές;

Ναι. Σε αυτό το σημείο, ναι. Οι κομμουνιστές ήταν πιο μετριοπαθείς.

Ίσως ο πόλεμος ήταν ο πρωταρχικός παράγοντας.

Φυσικά. Παρ’ ότι οι κομμουνιστές δεν εγκατέλειψαν ποτέ την ταξική τους προσέγγιση, εκείνη τη στιγμή υπήρχε μια συμφωνία για μια ελεύθερη ζωή. Αλλά και πάλι, οι αναρχικοί ήταν τόσο αιχμηροί, ειδικά με τα ζητήματα γύρω από τη ρωσική επανάσταση.

Αλλά υποστήριξαν την επανάσταση με όρους συνδικαλιστικών οργανώσεων…

“Στο ξεκίνημα. Αλλά από κάποια στιγμή και έπειτα οποιαδήποτε ελπίδα ότι η επανάσταση αυτή θα μπορούσε, όπως ισχυρίζονταν, να επιφέρει έναν νέο πολιτισμό, είχε εξατμιστεί από καιρό.

Πέρασαν περισσότερα από 25 χρόνια.

Ναί. Υπήρξαν αυξανόμενες τριβές με τα συνδικάτα, καθώς οι πρώτες κομμουνιστικές ομάδες διασκορπίστηκαν σε ολόκληρη τη χώρα, όταν συνδέθηκαν με την Τρίτη Διεθνή και όταν δημιουργήθηκε η CGT. Αυτό, όμω;, που έμεινε από τους αναρχικούς ήταν πολύ κρίσιμο.

Ποια ήταν τα κύρια σημεία της διαφοράς; Έχουν ίσως κάποια σχέση με την απόρριψη ή την αποδοχή της Σοβιετικής Ένωσης;


Κατά μία έννοια, ναι, επειδή η κύρια διαμάχη περιβάλλει το ζήτημα του «σοσιαλισμού με ελευθερία ή του αυταρχικού σοσιαλισμού». Και αυτό το επιχείρημα υπήρχε από την αρχή, όταν οργανώθηκε το συνδικάτο. Εκείνες τις μέρες, η συνδικαλιστική ιδιότητα θεωρείτο δεδομένη. Αλλά εκείνη την εποχή όλο αυτό ήταν ένα σήμα κατατεθέν της ελευθεριακής σχολής σκέψης. Ένας τρόπος οργάνωσης σε ομοσπονδιακές γραμμές.

Και τι ήθελαν οι κομμουνιστές;

Μια κεντριστική μορφή οργάνωσης, με πιο μόνιμους ηγέτες, μικρή συμμετοχή του λαού… Θεώρησαν ότι ήταν ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος ποδηγέτησης του κοινωνικού αγώνα. Αυτό δείχνει πόση δυσπιστία μπορεί να υπάρξει από τον κάθε εμπλεκόμενο. Συνορεύοντας με αυτό που συχνά αναφέρεται ως «αναρχία». Αναρχία σημαίνει «διαταραχή», «χάος» και «σύγχυση». Ή, όπως λέμε εδώ, σχετικά με την χαλαρότητα του River Plate.

Ο αναρχισμός υποστηρίζει και ιστορικά έχει υποστηρίξει, ότι πρέπει να βασιζόμαστε στο λαό να εμπλακεί και να προσπαθεί να επιτύχει αυτή τη συμμετοχή να είναι πιο μεγάλη και πιο έντονη όσο περνάει ο καιρός. Οι άνθρωποι μεγαλώνουν μέσω της συμμετοχής. Αυτό πιστεύουμε. Όσο μεγαλύτερη είναι η συμμετοχή τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάπτυξη και η διαδικασία μάθησης.

Το οποίο είναι ένα από τα βασικά επιχειρήματα που θέτει ο φεμινισμός για συμμετοχή.

Ακριβώς. Στην Εθνική Βιβλιοθήκη διαβάζω μια εφημερίδα, την «El Obrero», που χρονολογείται από το 1884 και η οποία περιέχει μια θεαματική φεμινιστική προοπτική, που είναι σχετική μέχρι σήμερα, σαν να ήταν χθες. Τα πρώτα φεμινιστικά επιχειρήματα στη χώρα αυτή προέρχονταν από τα αναρχικά κέντρα. Δεν συμφωνούσαν ότι οι γυναίκες θα πρέπει να περιμένουν την επανάσταση για να απελευθερωθούν και να πάρουν τη θέση για την οποία έχουν γννηθεί. Θυμάμαι ότι λεγόταν ότι ο φεμινιστικός αγώνας per se δεν έχει νόημα. Τι λέει αυτή η εφημερίδα του 19ου αιώνα;

Λέει ότι πέρα ​​από τον ταξικό αγώνα και πέρα ​​από τον καπιταλισμό, οι γυναίκες είχαν έναν διττό πόλεμο για να πολεμήσουν αφού έπρεπε να απελευθερωθούν και από την πατριαρχία που έπρεπε να υπομείνουν στο σπίτι. Και ότι ο τελευταίος ήταν ένας αγώνας για να προχωρήσουμε, καθώς οι υποτιθέμενες καλοπροαίρετες αριστερές ιδέες πολύ συχνά δεν ανταποκρίνονται στις ιδέες τους. Και ένα άλλο ζήτημα που τέθηκε ήταν η διατήρηση της φύσης.

Είναι περίεργο ότι αυτά τα θέματα θα έπρεπε να είχαν τεθεί πριν από εκατό χρόνια.

Ναί. Εντός της ομάδας υπήρχε μεγαλύτερη ανησυχία για τον άνθρωπο. Θα έλεγα ότι η επανάσταση περιλάμβανε ένα πολύ ευρύτερο μέτωπο. Με ρωτήσατε ποια ήταν τα επίμαχα σημεία. Έχουν ως επί το πλείστον να κάνουν με μορφές σχέσης και οργάνωσης, συμπεριλαμβανομένων τρόπων σχέσης μεταξύ των αγωνιστών. Εφόσον δεν υπήρχαν ηγέτες, όλα συζητούνταν από όλους. Οι απόψεις των πιο σεβαστών έφεραν κάποια επιρροή, αλλά αυτό φυσικά δεν σήμαινε ότι οι απόψεις τους δεν ήταν κρίσιμες.

Φαντάζομαι ότι στις συζητήσεις για συγκεκριμένα προβλήματα οι διαφορές που προέκυπταν από τις διαφορετικές στάσεις μέσα στους κόλπους των αναρχικών θα είχαν κάποια βαρύτητα.

Αυτό είναι γεγονός. Μεταξύ των αναρχικών υπήρχαν αποχρώσεις που αντιστοιχούσαν σε διαφορετικές στρατηγικές προσεγγίσεις. Εννοώ τις πολιτικά οργανωμένες.

Εσείς, για παράδειγμα, πιστεύατε στην πολιτική οργάνωση ως προτεραιότητα;

Ναι, τάχθηκα υπέρ της ειδικής αναρχικής οργάνωσης, ενός δεδομένου σχεδίου πολιτικού έργου διαφορετικού από αυτό των αναρχοσυνδικαλιστών που έκρινε ότι το συνδικαλιστικό έργο ήταν αρκετό για να επιφέρει χειραφέτηση των εργαζομένων και στη συνέχεια να αναδιοργανώσει την κοινωνική ζωή. Μέσα από αυτά τα ρεύματα συνεργαστήκαμε με Ισπανούς που είχαν έρθει μετά τον εμφύλιο πόλεμο και έμειναν εδώ, ενώ άλλοι πήγαν στην Αργεντινή. Οι άνθρωποι αυτοί επισκέπτονταν το El Cerro και το La Teja για να δώσουν ομιλίες.

Είπατε ότι εγκαταλείψατε το σχολείο μετά από τέσσερα χρόνια πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά έχετε μια παιδεία που ακόμα και ένας ακαδημαϊκός μπορεί να ζηλέψει. Πριν από λίγο καιρό συζητήσατε για τον Φουκώ, ο οποίος δεν διαβάζεται εύκολα. Αλλάζω θέμα και θα ήθελα να μου πείτε τι λέτε για μορφές καταστολής.


Ο Juan Carlos Mechoso γελάει.

Δεν ξέρω. Ανοησίες…

Οχι όχι. Δεν ήταν ανοησίες…

Είπα ότι υπάρχουν μορφές καταστολής σε οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, οι ιδεολογικές ρίζες των οποίων πηγαίνουν πίσω και καθώς διαπερνούν το σώμα της κοινωνίας σε κάθε επίπεδο επιτρέπουν στο σύστημα να αποφύγει την ειβολή της άμεσης καταστολής. Είναι οι ίδιοι οι πολίτες που υποστηρίζουν και αναπαράγουν την ιδεολογία που εξυπηρετεί το σύστημα.

Ενδιαφέρον. Το ερώτημα είναι πώς φτάσατε εδώ που βρίσκεστε τώρα;

Όπως πολλοί αναρχικοί έφτασαν εδώ μέσα από ανάγνωση και κουβέντα ή συνομιλίες. Κοντά εδώ είχαμε το Ateneo Cerro όπου γίνονταν διαλέξεις και συζητήσεις.

Τι είδους ανάγνωση;

Ολα τα είδη. Για παράδειγμα, οι συντρόφισσες μας προτρέπονταν να διαβάζουμε την ιστορία από την Ελλάδα μέχρι την Πρώτη Διεθνή και την πολεμική του Μπακούνιν με τον Μαρξ, τη γέννηση του εργατικού κινήματος και την καλή λογοτεχνία. Ο Κροπότκιν, φυσικά, ένας θεωρητικός της αναρχίας που έγραψε ένα βιβλίο σχετικά με τις φυλακές υιοθετώντας απόψεις παρόμοιες με την επιτήρηση και τιμωρία του Φουκώ.

Αλλά ο Κροπότκιν έζησε πριν από έναν αιώνα…


Αλήθεια, ήταν Ρώσος πρίγκιπας. Όταν οι αναρχικοί διαχωρίστηκαν από την Α’ Διεθνή το 1872, συνέχισε να είναι ενεργός στους κόλπους αυτών που ακολούθησαν.

Όταν κατέβηκα από το λεωφορείο περπάτησα από το σπίτι σας προς τα μικρά σπίτια και τον κόλπο. Θα ήθελα να μας δώσετε μια εικόνα του τι ήταν El Cerro μία φορά κι έναν καιρό. Ευημερούσα, ζωντανή, μαχητική περιοχή. Πείτε μας λίγο για το τι ήταν El Cerro όταν ήσασταν 15 ετών.

Ζούσαμε στο El Cerro και ψυχαγωγούμασταν στο El Cerro. Οι άνθρωποι δεν πήγαιναν στην πόλη πολύ συχνά. Υπήρχε ένα αστείο εκείνη την εποχή. Κάθε φορά που κάποιος αγόραζε ένα καινούργιο κοστούμι, θα τον ρωτούσαν: ‘θα πας στο κέντρο έπειτα;' Τις Κυριακές και τις αργίες περπατούσαμε κάτω από την οδό Grecia, σαν να βγαίναμε στην ύπαιθρο. Υπήρχαν κάποιες αίθουσες κινηματογράφου, αίθουσες χορού, θέατρο (το Selecto) κοντά στην οδό Grecia. Και πολλά καφέ, όπου θα μπορούσε κανείς να καθίσει όλη τη νύχτα και να πιει δύο ή τρία φλιτζάνια καφέ. Αριστερά καφέ όπου σύχναζαν αριστεροί.

Ο εχθρός δεν ήταν οι Blancos ούτε οι Colorados. Επειδή η δεξιά ως τέτοια δεν υπήρχε τότε ακόμα. [Blancos και Colorados -λευκοί και κόκκινοι- το δικομματικό σύστημα στην Ουρουγουάη]. Δεν υπήρχαν δεξιά κόμματα, αν και υπήρχαν δεξιά άτομα μέσα στα κόμματα... Ο Echegoyen, για παράδειγμα, ήταν δεξιός. [Ο Martin Recaredo Echegoyen ήταν ο ηγέτης του κόμματος Blanco]. Ο Ναρντόνε ήταν δεξιός. Και ο Pacheco αργότερα. [Ο Benito Nardone ήταν ραδιοφωνικός εκφωνητής που εκλέχτηκε πρόεδρος το 1958 και αποδείχτηκε σκέτη απογοήτευση για τους συντηρητικούς ψηφοφόρους του. Ο Jorge Pacheco Areco, υπήρξε επίσης πρόεδρος και ηγέτης του κόμματος Colorado].
Σίγουρα… Για να επανέλθω στην ερώτησή σας: συνηθίζαμε να συναντιόμαστε σε εκείνα τα καφέ όπου μιλούσαμε για τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής. Ένα από τα καφενεία ήταν το Mirambell και το άλλο, κάτω από αυτό, ήταν το Viacaba.

Πες μου για τις διαδηλώσεις όταν υπήρχαν διαμάχες.

Οι διαδηλώσεις της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στο Κρέας ήταν μαζικές, πραγματικά τεράστιες. Με gauchos [cowboys] να τους οδηγούν.

Ακόμη και οι gauchos συμμετείχαν;

Ναι, τα παιδιά που εργάστηκαν στα πλοία-ψυγεία συμμετείχαν. Με άλογα ακολουθούσαν πίσω από τα μεγάφωνα της Ομοσπονδίας Εργαζομένων, καθώς έπαιζε το Marseillaise (στμ. Μασσαλιώτιδα) σε πλήρη ένταση.

Κανένα τραγούδι;


Όχι, μόνο μουσική. Όταν άκουγαν την Marseillaise, γνώριζαν αμέσως ότι υπήρχε συγκέντρωση της Ομοσπονδίας ή διαδήλωση στο δρόμο. Στην κορυφή της πομπής υπήρχε μια μηχανή που εξαπέλυε κάτι σαν ρουκέτες προς τον ουρανό. Ακολουθούσαν οι καουμπόηδες -πολλοί από τους οποίους φορούσαν τα ponchos, τα λευκά μαντηλάκια και τα γκρι σομπρέρος- ακολουθούσαν οι ποδηλάτες και στη συνέχεια οι άνθρωποι με τα πόδια. Ολόκληρες οικογένειες, μικρές και μεγάλες. Πίνοντας yerba mate καθώς πήγαιναν.

Όλοι με προορισμό για το Παλάτι... [το κτίριο του κοινοβουλίου στο Μοντεβιδέο]

Ο τελικός προορισμός ήταν το Παλάτι όπου μερικές φορές κατασκήνωναν απ’ έξω. Οι σκηνές εκτείνονταν κατά μήκος των υψωμάτων που υπάρχουν εκεί. Και τότε εμφανιζόταν η αστυνομία. Αυτά γίνονταν στις αρχές της δεκαετίας του 1950.

Τότε ακριβώς που η Ουρουγουάη άρχισε να έχει οικονομική επιβράδυνση.

Ναι, η βιομηχανία κατεψυγμένου κρέατος ήταν σε κρίση και οι ξένες επιχειρήσεις άρχιζαν να απομακρύνονται. Η Ομοσπονδία Εργατών Κρέατος άρχισε να έχει σοβαρά προβλήματα και σταμάτησε να παίζει το ρόλο της. Το Ateneo Cerro σήκωσε τότε τις σημαίες της εξέγερσης. Υπήρχαν ειδικοί σε διάφορα πεδία που έρχονταν και έκαναν ομιλίες. Σχετικά με το χιούμορ, τον κινηματογράφο και την ιστορία. Ορισμένα από αυτά τα μαθήματα διαρκούσαν έξι μήνες. Ταυτόχρονα άρχισαν και κινήσεις αλληλεγγύης σε κινήματα απελευθέρωσης γύρω στη Λατινική Αμερική... στη Γουατεμάλα, το Σάντο Ντομίνγκο και την Κούβα, όπου οι μάχες οδήγησαν στην επανάσταση. Επίσης ένας αριθμός ελευθεριακών τραγουδιστών και καλλιτεχνών όπως ο Carlos 'El Gaucho' Molina και ο Alfredo Zitarrosa (1936-1989), πολύ δημοφιλής τραγουδιστής, συνθέτης και συγγραφέας τα τραγούδια του οποίου απαγορεύτηκαν στην Ουρουγουάη μετά το 1971 και ο ίδιος αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα. Και τα Σαββατοκύριακα γίνονταν συνομιλίες με τους Ισπανούς εξόριστους. Ήρθε ακόμα και ο πρύτανης του πανεπιστημίου και παρουσιάστηκε από τον Gomensoro [πιθανώς τον Jose Gomensoro, λέκτορα Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μοντεβιδέο. Και ο Gatti που μίλησε για τον φασισμό σε μια διαδήλωση δρόμου. Το Ateneo ήταν πάντα σε κίνηση και ενεργό σε διάφορα θέματα, όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο αλλά σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική.

Ποιο είναι το επίκεντρο της δράσης του Ateneo στις μέρες μας;


Ένα από τα πράγματα που νιώθω ότι είναι σημαντικό σήμερα, είναι η ανάγκη να αγωνιστούμε ενάντια στον κατακερματισμό που προκαλείται από τις νέες ιστορικές συνθήκες.

Η υπονόμευση της δύναμης της εργατικής τάξης.

Ακριβώς. Αυτή τη στιγμή το Ateneo πρέπει να καταβάλει όσο το δυνατόν περισσότερη προσπάθεια για να συγκεντρώσει τις διάσπαρτες δυνάμεις, ώστε να ανοικοδομήσει τον ιστό της κοινωνικής αλληλεγγύης. Είχαμε πάντα την τάση να μην καταστήσουμε τον άνθρωπο φυλακισμένο του συλλογικού.

Είναι αυτό που ισχύει και υφίσταται αυτή τη στιγμή.

Και το οποίο έχει γεννήσει μια σειρά από πρακτικές ενίσχυσης της δύναμης μιας μικροσκοπικής παράταξης που μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, ενώ οι πλατιές μάζες, έχοντας εξατομικευθεί, έχουν χάσει μεγάλο μέρος της δύναμής τους. Αυτό που ψάχνουμε μέσα από το Ateneo είναι κατά κάποιο τρόπο να έρθουμε όλοι μαζί σε επαφή και να συντονιστούμε με κάθε άλλο κοινωνικό κίνημα στο El Cerro και, στη συνέχεια, με στόχο τη δημιουργία ενός ισχυρού κοινωνικού κινήματος με απαντήσεις στα σύγχρονα ζητήματα, λαμβάνοντας υπόψη ιδιαίτερα ότι οι παραδοσιακοί πολιτικοί μηχανισμοί έχουν αυτές τις μέρες εξαντληθεί.

Πώς βλέπετε την απόδοση του καθεστώτος σε αυτό το πλαίσιο;

Το καθεστώς έχει γίνει πολύ πιο συμφιλιωτικό. Έχουμε έναν ιδιαίτερα αδίστακτο καπιταλισμό βασισμένο στο χρηματιστικό κεφάλαιο που δημιουργεί ανοίγματα γι’ αυτό σε όλο τον κόσμο, παίρνοντας νόμους για την προστασία τους. Αυτό που έχουν κάνει ο Menem και ο Cavallo [Carlos Saul Menem, περονιστής πρόεδρος της Αργεντινής στη δεκαετία του 1990. Domenico Cavallo, υπουργός Οικονομίας της Αργεντινής στη δεκαετία του 1990] και άλλοι στην Αργεντινή, είναι ότι έχουν θέσει σε εφαρμογή τις νομικές εκείνες προϋποθέσεις που επιτρέπουν στο κεφάλαιο να κάνει ό,τι θέλει. Και ένα άλλο σημαντικό σημείο: δεν περιγράφεται πλέον όλο αυτό ως ιμπεριαλισμός”.

Έχει αναδημιουργηθεί και γίνει γνωστή ως παγκοσμιοποίηση.

Και εκεί, στην αλλαγή αυτή της ορολογίας βρίσκεται η παγίδα που συγκαλύπτει τι συμβαίνει πραγματικά, ο πραγματικός μηχανισμός εν δράσει. Ας μην χρησιμοποιήσουμε πια τις λέξεις «τάξη», ούτε «αγώνα» ούτε «αντιπαράθεση» ούτε «ιμπεριαλισμός». Ταυτόχρονα, έχουν προκαλέσει συναίνεση γύρω από αυτό το ψέμα. Όπως το θέτει ο Τσόμσκι: «Ποτέ δεν είχαμε τόσους πολλούς διανοούμενους μεγάλου διαμετρήματος που να έχουν συμμορφωθεί και να είναι άνετοι με το σύστημα όπως είναι τώρα. Ούτε τόσο παραγωγικούς ως προς τις αξίες του».

Όπως τα βλέπετε, ποιος είναι ο σκοπός πίσω από αυτές τις αλλαγές στην ορολογία;

Να μας εμποδίζει να σκεφτόμαστε αυτά τα πράγματα. Προσφέροντάς μας μια αντιπροσώπευση που δεν ταιριάζει με τα γεγονότα. Προλαμβάνει μια πιθανή σωστή ανάλυσή τους. Ο Gaston Bachelard έχει κάνει κάποια ενδιαφέρουσα έρευνα γι’ αυτό.
Έτσι ανήκουν στην ίδια κατηγορία με το «τέλος της ιδεολογίας», «το τέλος της ιστορίας» και «το αδύνατο του σοσιαλισμού»; Ή ότι «δεν υπάρχουν πια τάξεις» και «αυτές οι μέρες έχουν φύγει». Όπως λέει ο Τσόμσκι: «Εάν υπάρχει ένα πράγμα που είναι αυτονόητο, είναι η ύπαρξη τάξεων».
Υπάρχει ένας οικονομολόγος, Αμερικανός, όπως ο Τσόμσκι, ο Kenneth Galbraith, ο οποίος αναφέρει στην Ιστορία της Οικονομίας, ότι «η οικονομία είναι μια επιστήμη που καλλιεργείται σε μεγάλο βαθμό από αυτούς που λένε ό,τι οι πλούσιοι είναι πρόθυμοι να ακούσουν». Και ότι «τα νομισματικά μέτρα δεν είναι πολιτικά και είναι κοινωνικά ουδέτερα.

Αληθές, αυτό είναι κάτι άλλο που πρέπει να καταπιούμε. Ένας από τους θεωρητικούς του Θατσερικού συντηρητισμού είπε ότι ήταν καλό πράγμα για τη σοσιαλδημοκρατία να κερδίσει από καιρό σε καιρό για «να εισάγει κάποιο ιδεολογικό οξυγόνο». Προφανώς, αυτό έχει προκαλέσει ορισμένες προσδοκίες μεταξύ των ανθρώπων που έκαναν εφικτό το να θέσουν άμεσα αιτήματα».

Ας δούμε λίγο πιο πίσω στο παρελθόν. Επιστροφή στις ημέρες της δικτατορίας. Εσείς χτυπηθήκατε πολύ σκληρά από την άποψη των νεκρών και εξαφανισμένων, εσείς ο ίδιος είχατε έναν αδελφό που πέθανε στο Orletti [στρατόπεδο συγκέντρωσης].

«Ναι, ο αδελφός μου [Alberto Mechoso] είναι ένας από αυτούς που εξαφανίστηκαν στο Orletti μαζί με τους Gerardo Gatti και León Duarte. Μαζί με έναν άλλο σύντροφο, τον Perro Pérez [Washington ‘Perro’ Perez, αγωνιστή των FAU και PVP], για παράδειγμα, ήταν οι ιδρυτές της FAU. Δραστηριοποιήσαμε παράλληλα με αυτούς σε μια σειρά καθηκόντων ... τις ROE και OPR (ένοπλη οργάνωση που πραγματοποίησε αρκετές δράσεις). Όπως η απαγωγή του βιομήχανου Molaguero, ή την απαγωγή της συζύγου του Κώστα Γαβρά, Michele Ray, ή η κλοπή της σημαίας '33 Orientales’ και την απαγωγή του Cambon, του εκπροσώπου μιας σειράς αποφάσεων.

Τι ήταν πίσω από την απαγωγή του Molaguero;


Ο Molaguero ήταν βιομήχανος που συμμετελιχε στη βιομηχανία παπουτσιών, ένας πραγματικός φεουδάρχης που απέλυε ανθρώπους, παρενοχλούσε το συνδικάτο και ακόμη και ξυλοφόρτωνε κάποιους ανθρώπους. Εκείνη την εποχή, ο Alfaro είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο σχετικά με την κακή μεταχείριση που έκανε στους εργάτες. Ήταν μέλος της Juventud Uruguaya de Pie Alert Uruguayan Youth και απήχθη σε σχέση με μια διαμάχη.

Υποστηρίχτηκε τότε ότι τον βασανίσατε.

Το οποίο είναι ένα πλήρες ψέμα. Η σκέψη μας σε τέτοια θέματα ήταν πολύ ξεκάθαρη. Τα βασανιστήρια σε βάρος ενός ανυπεράσπιστου δεν ήταν ανεκτά. Όχι μόνο λόγω αυτού που θα γινόταν στο θύμα, αλλά και λόγω του τρόπου με τον οποίο θα επηρέαζε τον αγωνιστή. Ήταν το μόνο θύμα απαγωγής που ισχυριζόταν ότι βασανίστηκε και έλεγε ψέμματα. Όσον αφορά την απαγωγή της δημοσιογράφου Michele Ray, στόχος ήταν να υπάρξει δημοσιότητα για τους λόγους για τους οποίους δεν ψηφίσαμε στις εκλογές. Ξοδέψαμε μια νύχτα σε μιλώντας μαζί της. Ήταν πολύ καλά ενημερωμένη για την κατάσταση στη Λατινική Αμερική και η συνομιλία μας ήταν πολύ ευχάριστη.

Πέστε για τους συντρόφους σας που «εξαφανίστηκαν» στο Orletti.


Αυτοί οι σύντροφοι εμφανίστηκαν σε ένα επεισόδιο αυτού που είναι γνωστό ως Operation Condor.

Πείτε μας για το περιστατικό όταν πήγαν τον Perro Pérez στο Orletti για να πάρουν κάτι που οι Ουρουγουανοί που εμπλέκονταν στην επιχείρηση Condor στο Μπουένος Άιρες έψαχναν.

Οι άνθρωποί μας απήγαγαν έναν βιομήχανο στην Αργεντινή και πήραν 10 εκατομμύρια δολάρια λίτρα γι’ αυτόν. Ήμουν στη φυλακή την εποχή εκείνη. Ο στρατός -ο Gavozzo, ο Cordero και οι υπόλοιποι- πήραν αέρα από τα χρήματα και ήθελαν μια περικοπή. Την εποχή εκείνη κρατούσαν τον Gerardo Gatti και τον Duarte στην Orletti. Ο Perro Pérez, πολύ γνωστός και πολύ ενεργός αναρχικός και εργαζόμενος στο FUNSA [Uruguayan National Tyre Plant], ήταν ένας από τους πιο δραστήριους στην απεργία του 1972 στο Μπουένος Άιρες.

Στην παρανομία;

Όχι, ζούσε ανοιχτά επειδή δεν υπήρχε ένταλμα σύλληψής του. Είχε ένα γωνιακό κατάστημα εφημερίδων και υποστήριζε τον εαυτό του και την οικογένειά του. Μια μέρα, ένας Ουρουγουανός στρατιωτικός εμφανίστηκε και προσφέρθηκε να απελευθερώσει τους συντρόφους του από την Orletti με αντάλλαγμα για δύο εκατομμύρια και πρότεινε να τον οδηγήσουν στην Orletti για να κανονίσουν τις λεπτομέρειες. Τον πήγαν στο Orletti - βέβαια με τα μάτια δεμενα. Ο Perro ζήτησε να δει τον Gerardo Gatti, αλλά του είπαν ότι δεν ήταν εκεί.

Στη συνέχεια ζήτησε να δει τον Duarte και τον έφεραν. Δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει καλά-καλά. Φαινόταν φρικιαστικός. Με κομματιασμένα ρούχα και με τα πόδια του γυμνά. Ο Perro κοίταξε τα πόδια του και είπε: «Γιατί δεν έχεις παπούτσια;» Εκεί ο στρατιώτης, ο οποίος άκουγε, έσπευσε να πει: «Υπάρχουν παπούτσια στην αίθουσα», χαμογελώντας. Όταν ο Leon πήγε αργότερα στο δωμάτιο, υπήρχαν πάνω από πενήντα ζευγάρια ανδρικών και γυναικείων παπουτσιών εκεί. Ο Perro Pérez είχε μια κουβέντα με τον Duarte. Έβαλε την πρόταση του στρατού της Ουρουγουάης και συμφώνησε να επιστρέψει για να ακούσει την απάντηση. Την έφεραν λίγες μέρες αργότερα. Ποια ήταν η απάντηση, δεν ξέρω, αλλά ξέρω ότι πριν χωρίσουν αυτοί οι δύο σύντροφοι αγκάλιασαν ο ένας τον άλλο και ο Duarte ψιθύρισε στο αυτί του: «Φύγετε από εδώ. Θα σας σκοτώσουν». Την ίδια μέρα ο Perro και η οικογένειά του έκαναν αίτηση στη σουηδική πρεσβεία για άσυλο και έτσι επέζησε. Οι Duarte και Gatti εξαφανίστηκαν. Ο Duarte ήξερε ότι, είτε με χρήματα είτε χωρίς χρήματα, θα σκοτώνονταν.

Και ο Perro τώρα είναι νεκρός.

Ναι, επέστρεψε από τη Σουηδία το 1986 ή το 1987 για ένα αφιέρωμα που κάναμε στον Duarte. Έκανε την ομιλία του και στη συνέχεια κάθισε. Δέκα λεπτά αργότερα έπεσε νεκρός. Η καρδιά του σταμάτησε να λειτουργεί.

*Η συνέντευξη έγινε από την Maria Esther Gillo. Πηγή: Brecha, Ουρουγουάη, Ιούλης 2001. Αγγλική μετάφραση: Paul Sharkey. Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης. Πάρθηκε απο την ιστοσελίδα της Kate Sharpley Library.

image mechoso2.jpg 0.01 Mb

argentina/uruguay/paraguay / economía / opinión / análisis Sunday September 02, 2018 01:04 byFederación Anarquista de Rosario

Se viven jornadas intensas en nuestro país. En los últimos días una corrida cambiaria ha llevado el dólar a valores que pulverizan los ingresos populares e instalan un escenario de inestabilidad económica y política.

Ante esta situación la respuesta del gobierno está supeditada a la reunión que tendrá el martes el Ministro de Economía Dujovne en Washington. Es decir, es claro el rol del gobierno en este momento de ser un simple mensajero de los poderes imperiales. La respuesta que va a obtener de los jefes del norte es previsible: es necesario para los sectores dominantes que se lleve adelante el ajuste de la manera más brutal e inmediata posible. No le basta al “mercado”, con la degradación de nuestros salarios y los miles de despidos; como tampoco le interesa, al parecer, la continuidad del proyecto político de cambiemos.

La organización y la movilización popular son la única respuesta para poner un freno a la embestida neoliberal. Desde nuestra organización estaremos promoviendo desde nuestros espacios de inserción la unidad y la acción directa como respuesta inmediata ante el ajuste que seguramente tomará un impulso redoblado.

¡Ante la crisis económica y política la respuesta es desde abajo!

Federación Anarquista de Rosario (FAR)

Se viven jornadas intensas en nuestro país. En los últimos días una corrida cambiaria ha llevado el dólar a valores que pulverizan los ingresos populares e instalan un escenario de inestabilidad económica y política.

Ante esta situación la respuesta del gobierno está supeditada a la reunión que tendrá el martes el Ministro de Economía Dujovne en Washington. Es decir, es claro el rol del gobierno en este momento de ser un simple mensajero de los poderes imperiales. La respuesta que va a obtener de los jefes del norte es previsible: es necesario para los sectores dominantes que se lleve adelante el ajuste de la manera más brutal e inmediata posible. No le basta al “mercado”, con la degradación de nuestros salarios y los miles de despidos; como tampoco le interesa, al parecer, la continuidad del proyecto político de cambiemos.

El escenario que se está configurando en la región con altos niveles de inestabilidad política tiene su complejidad y es necesario analizarlo a la luz de las disputas geopolíticas que se están dando los imperialismos en la región, con especial atención a la guerra comercial entre EEUU y China.

No obstante, por abajo hay expresiones de resistencia y lucha que son verdaderamente auspiciantes. La rebelión estudiantil a lo largo y ancho del país, las distintas marchas masivas y multi-sectoriales que se expresaron en defensa de la educación pública, las distintas iniciativas regionales para ir empujando el paro nacional activo, como es el paro regional del 4 de septiembre, la intención de las dos CTA de llevar a cabo un paro de 36 hs, los cacerolazos en distintos puntos de la ciudad y el país, dan cuenta de que por abajo hay voluntad de resistencia.

Es importante para nosotros/as los/las anarquistas especifistas que en este momento la resistencia surja de nuestros organismos de clase, gremios, organizaciones barriales y estudiantiles, para darle un componente organizado y con proyección que supere las disputas electoraleras que miran al 2019 como su escenario primordial. ¡Para los y las de abajo falta un siglo para 2019!

La organización y la movilización popular son la única respuesta para poner un freno a la embestida neoliberal. Desde nuestra organización estaremos promoviendo desde nuestros espacios de inserción la unidad y la acción directa como respuesta inmediata ante el ajuste que seguramente tomará un impulso redoblado.

¡Basta de despidos, ajustazo y devaluacion!
¡A resistir organizados y en las calles!

argentina / uruguay / paraguay / workplace struggles / opinion / analysis Wednesday August 15, 2018 02:55 byJonathan Payn

Around the world the ruling class (capitalists, politicians and state managers) is trying to restore its profits by making the working class pay for the economic crisis. One way capitalists do this is by retrenching workers and making the remaining workers work harder to meet production targets, as well as by attacking wages, working conditions and benefits. States help capitalists do this, among other things, by increasing interest rates while giving corporations tax cuts, commercialising and privatising state owned enterprises and outsourcing the provision of basic services. States also help capitalists by undermining workers’ rights, such as the right to strike, in order to make it more difficult for workers to resist these attacks.

Unions have failed to defend workers from the immediate threat of these attacks (by preventing dismissals and defending jobs, wages and conditions), as well as to mount an effective resistance that can prevent further attacks and begin to roll back the devastating effects of neoliberalism. Moreover, union bureaucrats are often complicit in these attacks through deals they make with governments and bosses. A recent example in South Africa is the National Minimum Wage and amendments to the Basic Conditions of Employment Act and Labour Relations Amendment Bill – all of which represent an attack on workers yet were agreed to at Nedlac (the National Economic Development and Labour Council) by the leaders of the three main federations: Nactu, Fedusa and Cosatu.

Faced with this ruling class threat and with union bureaucracies that are either complicit or unwilling to fight, workers in Argentina have begun a process to build unity in struggle and a democratic worker-controlled alternative.

In July 2017, workers at a PepsiCo factory in Buenos Aires arrived at work to find a sign posted on the factory entrance announcing its closure and the dismissal of over 600 workers. Production would be moved to another plant – where workers would be expected to work harder and longer to make up for production lost by the closure of the Buenos Aires factory.

Left to their fate by union leaders that could or tried to do little to help, workers had no hope but to try defend their jobs through direct action. They collectively decided to occupy the factory to prevent its closure and keep their jobs. The occupation was violently evicted by a massive police operation after a few weeks; but the dismissed workers continued to fight for their jobs. They organised working class cultural ‘festivals of resistance’ to build solidarity, had mass marches and demonstrations, blockaded roads and even camped in tents in front of Argentina’s legislature to keep their struggle visible.

At this camp the PepsiCo workers made an open call to all organisations that wanted to join them in building an independent pole of worker organisation and resistance. In contrast to the union bureaucrats, this initiative would be based on democratic decision-making by workers themselves in open assemblies, and combative class struggle in opposition to years of conciliation by union bureaucrats that try to make workers believe they have something in common with the bosses and government. Instead of being bought off, they chose to rely on their own collective strength; and they took it beyond their won struggles to fight for other demands. Thus they turned their struggle into an example for the entire Argentine working class.

One group that heard the call, at a meeting in February, was that of 122 workers dismissed at the beginning of 2018 from the Posadas Hospital. As a dismissed nurse put it, “We are dismissed workers from different companies and establishments. The leaders of the big unions and federations have left us to fight alone. We have had strikes, blockades and mobilisations. Now we are uniting to fight, no matter what province or union we are from. We all struggle together and demand a national plan of action so that we can get our jobs back.”

Another step was on 11 April when mineworkers from Río Turbio, dismissed PepsiCo and Posadas Hospital workers, workers from ‘recovered’ (de-bureaucratised) sections of the education workers’ union, outsourced aeronautical and rail workers, drivers, call-centre operators, dock-workers and others shut down a main avenue in the centre of Buenos Aires – demonstrating the possibility of coordinating struggles and building unity from below. They demanded an end to the stillness of the union leadership and raised the need for a national general strike and a real plan of action.

This action was followed two days later by a general meeting where workers agreed that the central problem confronting them is the role of the bureaucratic union leaders that are either complicit in attacking workers, turn a blind eye or do everything they can to encourage conciliation and compromise. In opposition to this the meeting decided to continue the call for a national general strike and a plan of action; but also to develop a plan of action now specific to the various sectors in struggle, from below, through general assemblies of affected workers.

The PepsiCo workers’ call responded to an urgent need – in South Africa as much as in Argentina – for workers to exchange experiences, discuss strategies, tactics and ideas and decide collectively how to build genuine unity and coordination of struggles from below. To take immediate steps to strengthen each local conflict, but also to take steps towards formulating a joint plan of action and compelling the leaders of all the union federations both to adopt the joint plan of action and call a national general strike.

argentina/uruguay/paraguay / represión / presos / other libertarian press Thursday August 02, 2018 17:11 byFORA

Ha pasado un año desde que el compañero libertario Santiago Maldonado ha sido secuestrado, desaparecido y asesinado por el Estado.

Santiago el 1° de Agosto de 2017, se encontraba solidarizándose con un conflicto mapuche con la multinacional Benetton, al momento en que llegó Gendarmería para cazar a quienes cortaban la ruta. Era momento de dar por terminado un conflicto que llevaba años, y tenían que hacer un escarmiento. Fue así como lo secuestraron y desparecieron durante más de 80 días, plantando su cuerpo en los días cercanos a las elecciones.

Santiago Maldonado no fue sólo víctima de las fuerzas represivas, quienes pusieron lo peor de sí con tal de cumplir la orden de reprimir; fue víctima también de la manipulación mediática de la sociedad para encubrir la responsabilidad estatal y la sociedad que el Estado tiene con los latifundistas y los grupos económicos y mafiosos. Santiago fue víctima también del manoseo electoral de partidos políticos que lo único que quieren es utilizar a los muertos del pueblo para su beneficio político y acceder al poder. Es por eso que habiendo sido encontrado el cuerpo y pasadas las elecciones, los oportunistas políticos volvieron a su rutina y la lucha por el esclarecimiento de su secuestro y asesinato quedó en manos de su familia y de las organizaciones y colectivos sociales que, lejos de politiquería barata, sostuvieron todo este tiempo el reclamo y desmintieron todas las difamaciones que vertían los cómplices de sus asesinos.

Ha pasado un año de gran dolor y mucha bronca para sus familiares, amigos y compañeros, quienes a lo largo de este tiempo han derribado todas las barreras que les impusieron. Cada día la verdad se hace más evidente y es más difícil encubrir a quienes desde el Ministerio de Seguridad planearon la represión, con Patricia Bullrich a la cabeza; personaje nefasto que luego profundizó el ataque al pueblo Mapuche con las diversas fuerzas represivas, las mismas que el 25 de octubre asesinaron por la espalda al joven trabajador Rafael Nahuel.

Pasado este tiempo, nos seguimos preguntando: ¿Hasta cuándo? ¿Hasta cuándo los admiradores de los tiempos oscuros de la dictadura militar seguirán con el poder de decidir sobre la vida y la muerte? ¿Hasta cuándo permitiremos la militarización de la sociedad y la represión para mantener ganancias y privilegios de quienes le roban al pueblo?

El caso de Santiago mostró quienes son solidarios, quiénes son oportunistas y quienes no tienen ningún reparo ni escrúpulos a la hora de satisfacer los deseos de la clase dominante.

Santiago mostró el terror que tiene el Estado y los distintos gobiernos a un pueblo solidario y organizado. Se une su nombre a los miles de hijas e hijos del pueblo por los que se exige justicia, como Laura Iglesias, Rafael Nahuel o Daniel Solano. Sus nombres y recuerdo, exigen también el fin de un sistema expoliador como lo es el capitalista.

¡JUSTICIA POR SANTIAGO MALDONADO!
¡BASTA DE REPRESIÓN AL PUEBLO!
¡SANTIAGO ES SOLIDARIDAD!

Consejo Federal FORA

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Argentina / Uruguay / Paraguay

Mon 24 Sep, 03:01

browse text browse image

fau.png imageCarta Opinión – fAu – Agosto 2018 Sep 15 05:48 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

mechoso1.jpg imageΣυνέντευξη με Juan Carlos Mech... Sep 07 22:09 by Maria Esther Gillo 0 comments

Federación Anarquista de Rosario image¡Ante la crisis económica y política la respuesta es desde abajo! Sep 02 01:04 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

argentina_2_copy.jpg imageWorkers’ power not bureaucrats’ power: lessons from Argentina Aug 15 02:55 by Jonathan Payn 0 comments

textJusticia para Santiago Maldonado Aug 02 17:11 by FORA 0 comments

copiadeimagenparacartaopinionmayo2018300x251.jpg imageCarta Opinión fAu – Junio 2018 Jul 02 22:44 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

elena.jpg imageΑγωνίστηκε για τ_... Jun 04 19:46 by Edgar Rodrigues 0 comments

fau.png imageEl Estado es el Responsable May 27 17:21 by federación Anarquista uruguaya 0 comments

macri_fmi_sale.jpg imageFuga de dólares na Argentina e o papel dos acordos abutres no governo Macri May 16 21:42 by BrunoL 0 comments

screen_shot_20180415_at_5.53.png imageCarta Opinión FAU - Marzo Apr 16 00:55 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_1.jpg imageSUTCRA communiqué on murder of Marcelo Silvera Jan 15 07:08 by SUTCRA 0 comments

textOn the Murder of a Labor Militant : Marcelo Silvera Jan 09 17:57 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

arton82762.jpg imageΤο κράτος είναι ο &#... Jan 07 13:42 by Acción Socialista Libertaria 0 comments

marcelosilvera.jpg image[Uruguay] Ante el homicidio de un militante sindical: Marcelo Silvera Jan 06 22:17 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

1.jpg imageComunicado de SUTCRA ante el asesinato de Marcelo Silvera Jan 06 22:14 by Sindicato Único del Transporte de Carga y Ramas Afines 0 comments

300_0___20_0_0_0_0_0_arton82762.jpg imageCommuniqué About The Report Titled "RAM": The State Is The Terrorist Jan 06 04:14 by Acción Socialista Libertaria 0 comments

arton82762.jpg image[Argentina] Terrorista es el Estado: Comunicado ante el Informe Titulado "RAM" Jan 01 01:36 by Acción Socialista Libertaria 0 comments

00_protesta_25749.jpg image“¡Que Se Vayan Todos!” – A New Rebellion in Argentina? Dec 23 14:31 by Acción Socialista Libertaria 0 comments

textCarta Opinión Noviembre Dec 05 17:11 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

textSantiago Maldonado vit dans nos coeurs ! Oct 23 05:48 by FAR 0 comments

text¡Santiago Maldonado Vive! Oct 22 00:41 by Federación Anarquista de Rosário 0 comments

Santiago Maldonado imageSantiago Maldonado Present! Oct 21 12:06 by FAR 0 comments

textSantiago Maldonado vive! Oct 21 11:15 by FAR 0 comments

img20170903wa0030.jpg image[Argentina] Un movimiento libertario que se hace de sumar las diferencias. Sep 17 21:53 by Leo Rodriguez 0 comments

textCarta Opinión FAU – Agosto 2017 Aug 31 03:11 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

Carta opinião imageCarta Opinião FAU Aug 03 10:11 by FAU 0 comments

textCarta Opinión fAu – Julio 2017 Aug 02 06:09 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

19642596_1197459540400280_6737257490495833311_n.jpg image¡Libertad inmediata a nuestro compañero Nicolás de Antueno!, ¡alto a la represión del Esta... Jul 05 18:55 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

untitled12248x300.jpg imageNi El Decreto Ni Los Palos Detendrán La Lucha Popular Jun 20 17:43 by federación Anarquista uruguaya 0 comments

342970.jpg imageCarta Opinión FAU Marzo - Abril 2017 Mar 31 17:53 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]