user preferences

Το παρόν αποτελεί μέρος της μπροσούρας με τα κείμενα του Ομάρ Αζίζ (Συρία, 2011-2012). Πρόκειται για μερικές σκέψεις του εκδοτικού εγχειρήματος Hourriya. Αφήσαμε, επίτηδες, τον αναγνώστη αυτού του ντοκουμέντου να διαμορφώσει άποψη, απορίες, προβληματισμούς, χωρίς να προηγείται (όπως συνηθίζεται) η γνώμη των «εκδοτών», μεταφραστών ή μεγαλοσχημόνων πανεπιστημιακών.

Τα κείμενα αυτά, είναι αλήθεια, δεν πολυκυκλοφορούν, δεν συζητιούνται, δεν είναι της «μόδας», γιατί ακριβώς ξεφεύγουν από τη γνωστή πεπατημένη οδό: Nα παίρνουν θέση είτε με τους «καλούς» είτε με τους «κακούς» ιμπεριαλιστές, είτε με τον Άσαντ, είτε ειτε με το ευρύτερο ένοπλο κίνημα με τις διάφορες ποικιλίες του. Πρώτα απ’ όλα «ανακαλύφθηκαν» λίγο αργά, από σύρους αλληλέγγυους που ζουν στην Ευρώπη. Έπειτα δεν είναι αρκετά σε όλους: υπενθυμίζουμε ότι ένα μέρος της αναρχίας και της ακρο-αριστεράς στην Ευρώπη υποστηρίζει ανοιχτά ή συγκαλυμμένα τον Άσαντ (και τους συμμάχους του Ιρανούς, Ρώσους και Λιβανέζους της Χεζμπολάχ). Τέλος, ό,τι συνέβη στη μαχόμενη κοινωνία της Συρίας, στην αρχή τουλάχιστον του ξεσηκωμού (2011- 2012), δεν έτυχε, προφανώς, της προβολής από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, ούτε οι εξεγερμένοι είχαν εκείνες τις δομές επικοινωνίας που θα μπορούσαν να προβάλλουν, πέρα από τις μάχες, τις προσπάθειες αυτοοργάνωσής τους έξω και ενάντια στο κράτος της Συρίας, όπως έγινε π.χ. με την περίπτωση της Ροζάβα στη Βόρεια Συρία-Κουρδιστάν.

Τα κείμενα αυτά πρωτοτυπώθηκαν το 2013 στη Γαλλία. Εμείς αργήσαμε κατά... τέσσερα χρόνια. Τώρα τα γνωρίσαμε. Μεγάλη η πολιτική ευθύνη (ή η ανευθυνότητα). Ας είμαστε όμως ειλικρινείς: δυστυχώς, μάλλον πρόκειται για «επικήδειο», διότι η στρατιωτικοποίηση της σύγκρουσης στη Συρία τείνει ή έχει πετύχει (σύμφωνα με τις πληροφορίες που υπάρχουν) να καταστρέψει σχεδόν τις περισσότερες επιτυχίες και προσπάθειες κοινωνικής οργάνωσης «από τα κάτω» (έτσι, τουλάχιστον όπως άρχισαν το 2011 και περιγράφονται στις προτάσεις του Ομάρ Αζίζ) και να περιορίσει τον ρόλο τους στην παροχή υπηρεσίων. Κι είναι πράγματι κρίμα που αρχίζουμε με έναν απολογισμό της εξέγερσης/επανάστασης στη Συρία, χωρίς να έχουμε ζήσει (έστω κι από μακριά) τα γεννητούρια, τα πρώτα βήματά της και την μετέπειτα εξέλιξή της. Κι ήμασταν, κι είμαστε τόσο κοντά.... Μερικά τσιγάρα δρόμος.

Τα κείμενα αυτά, λοιπόν, γράφτηκαν σε ενεστώτα χρόνο, δηλαδή στη διάρκεια και στην εξέλιξη της εξέγερσης/επανάστασης. Δεν είχαν την πολυτέλεια της ιστορικής ανάγνωσης, δηλαδή να γραφτούν αφού τα γεγονότα, με αρνητικό ή θετικό πρόσημο, θα είχαν καταλαγιάσει και θα ήταν πλέον παρελθόν, δηλαδή ιστορία. Είναι γραμμένα μέσα στη δίνη των κοινωνικών, πολιτικών και στρατιωτικών συγκρούσεων. Και είναι πάντα δύσκολο στη διάρκεια μιας εξέγερσης/επανάστασης, όπου οι παράγοντες που την επηρεάζουν μπορεί να μεταβάλλονται από μέρα σε μέρα ή ακόμα κι από ώρα σε ώρα, να επιχειρεί κάποιος να θέσει κάποιες «σταθερές» σχετικά με την εξέλιξη των γεγονότων. Γι’ αυτόν τον λόγο ακριβώς είναι αξιοσημείωτη η πρόβλεψη- προφητεία του Ομάρ Αζίζ σχετικά με τον κίνδυνο της στρατιωτικοποίησης: Να ξεφύγει, δηλαδή ο έλεγχος της κατάστασης από τη μαχόμενη κοινωνία και τα «τοπικά συμβούλια συντονισμού» και να μιλήσουν, όπως τελικά έγινε, μόνο τα τουφέκια...

Τα κείμενα του Ομάρ είναι μία προσπάθεια σκιαγράφησης ενός προσωρινού (συγκυριακού) σχεδίου κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης σε συνθήκες εξέγερσης/επανάστασης. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν μπορεί να είναι μακροπρόθεσμο, σκιαγραφώντας μία μελλοντική κατάσταση κοινωνικής οργάνωσης. Ήταν (και είναι) τόσα πολλά τα προβλήματα που ζητάνε επίμονα άμεσες λύσεις, όπως η ιατρική περίθαλψη, η αναζήτηση και υποστήριξη κρατούμενων, η εύρεση ασφαλούς κατοικίας, η διανομή τροφίμων κ.ά., που είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρχει μυαλό για πολιτικο-ιδεολογικές αναζητήσεις μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης, εν μέσω εξέγερσης/επανάστασης. Επιπρόσθετα, οι καταστάσεις είναι (και ήταν) τόσο ρευστές που είναι ανά πάσα στιγμή πιθανό να συμβούν αναπάντεχες ανατροπές, ιδιαίτερα μετά τη διεθνοποίηση της σύγκρουσης και την ανάμιξη παραγόντων της διεθνούς σκηνής.

Το βασικότερο, και ίσως το σημαντικότερο μήνυμα των γραπτών του Ομάρ Αζίζ, είναι ότι «ο χρόνος (η εποχή) της επανάστασης πρέπει να συνυπάρχει με τον χρόνο (την εποχή) της καθημερινής ζωής». Είναι ίσως μία δια-ιστορική διαπίστωση (και πρόταγμα συνάμα) που ισχύει είτε σε καιρούς εξεγερσιακούς/ επαναστατικούς, είτε σε καιρούς σχετικής κοινωνικής ηρεμίας που ζούμε σήμερα, κάθε φορά βέβαια σε διαφορετικό βαθμό. Στην πρώτη περίπτωση (που είναι αυτή της Συρίας), η επιστροφή στο σπίτι μετά από μια διαδήλωση, μια επιθετική ενέργεια ή μια ενέργεια υποστήριξης, και η ενασχόληση με τα οικογενειακά/κοινωνικά προβλήματα με την προσπάθεια να λυθούν μέσα στον πυρήνα της οικογένειας, σημαίνει, όπως λέει ο Ομάρ, ότι στην ιδιωτική σφαίρα ζεις τη ζωή του συστήματος, το οποίο λίγες ώρες πριν πολεμούσες.

Εφαρμόζοντας αναλογικά το πρόταγμα του Ομάρ Αζίζ στον δυτικό τρόπο ζωής, η πολιτική δράση δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στις «πολιτικές δραστηριότητες», αλλά αντιθέτως να εκτείνεται σε όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής, από τις δημόσιες έως και τις πιο ιδιωτικές.

Στη Συρία το σπάσιμο αυτού του διαχωρισμού μεταξύ εξέγερσης/επανάστασης και καθημερινής ζωής επιχειρήθηκε να γίνει μέσα από τη δημιουργία χώρων, όπου τα καθημερινά προβλήματα, οι έγνοιες και οι ανάγκες να τίθενται για επίλυση σε δημόσιο χώρο, μαζί με τους γείτονες και τους κατοίκους ολόκληρης της περιοχής με γνώμονα την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια. Παράλληλα, αυτοί οι χώροι ήταν/είναι και χώροι κοινωνικής και πολιτικής ανατροπής, όπου όλα τα ζητήματα που απασχολούν την εξέγερση/επανάσταση θα κατατίθενται, θα συζητιούνται και θα επιλύονται, είτε αφορούν την ένοπλη υπεράσπιση της γειτονιάς/πόλης, είτε την αποστολή τροφίμων, ιατρικών ειδών, πολεμοφοδίων σε άλλες περιοχές κλπ.

Το μήνυμα με δυο λόγια είναι: «να ζούμε τη ζωή της επανάστασης μέσα στην καθημερινότητα και τη ζωή της καθημερινότητας μέσα στην επανάσταση». Μια ζωή αξεχώριστη, μια ζωή κοινή, χωρίς διαχωρισμούς ώρας, μέρας...

Θα τολμήσουμε τέλος, να καταθέσουμε μερικούς προβληματισμούς, όχι βέβαια με το δάκτυλο προτεταμένο (και τελικά ποιοι/ες είμαστε εμείς οι «δυτικοί» με τις όποιες ανέσεις, μισθούς, διαβατήρια, διακοπές, πάρτυ, ταβέρνες και μπαράκια για να το κάνουμε), σε αυτούς/ες που ρίσκαραν/ρισκάρουν τις ζωές τους κάθε μέρα, αλλά με τη διάθεση να «ρωτήσουμε» για να μάθουμε και να προχωρήσουμε από δω και πέρα μαζί.

Στα γραπτά του Ομάρ δεν υπάρχει αναφορά σε ζητήματα οργάνωσης παραγωγής προϊόντων, ιδιαίτερα τροφίμων. Υπήρχε κάποιο πρωτόλειο σχέδιο κοινωνικής οργάνωσης παραγωγής τροφίμων, δεδομένου ότι η Συρία ιστορικά ήταν και είναι βασικά αγροτική χώρα; Επειδή η πληροφόρηση είναι ελάχιστη το ερώτημα παραμένει και απάντηση, απ’ ότι τουλάχιστον ξέρουμε, δεν υπάρχει. Ή συμβαίνει ίσως το εξής: Το διατροφικό είχε/έχει αφεθεί αφενός στα χέρια της διεθνούς ανθρωπιστικής βοήθειας, με αποτέλεσμα τα «τοπικά συμβούλια συντονισμού» να ασχολούνται με τη διανομή της, και αφετέρου στα χέρια των ντόπιων μαυραγοριτών;

Παράλληλα, ως ερώτημα τίθεται και το ζήτημα της ιδιοκτησίας της γης. Πέρασαν κάποια κομμάτια δημόσιας ή ιδιωτικής γης σε κοινοτική χρήση για την κάλυψη άμεσων αναγκών; (όπως π.χ. το κάνουν εδώ και αιώνες οι ιθαγενείς του Μεξικό με τα «εχίδος»*).
Επίσης δεν υπάρχουν αναφορές σε όποιες παραγωγικές δραστηριότητες τύπου βιοτεχνίας ή βιομηχανίας και για τον τρόπο που διαμορφώνονται οι «νέες» σχέσεις μεταξύ «εχόντων» και «μη εχόντων», ώστε να συνδυάζεται, όπως σωστά το επισημαίνει διαρκώς ο Ομάρ Αζίζ, «ο χρόνος της επανάστασης» με τον «χρόνο της καθημερινής ζωής». Υπήρξαν προσπάθειες συνεταιριστικής οργάνωσης παραγωγών ή ανέργων που επέστρεφαν από τις μεγάλες πόλεις λόγω ανεργίας; Υπήρξαν καταλήψεις χώρων παραγωγής ή χώρων παραγωγής εγκαταλελειμμένων από τα αφεντικά τους;

Σχετικά με τους εμπόρους και το εμπόριο, που είναι μία από τις βασικές ραχοκοκαλιές της οικονομίας της Συρίας, ποιες ήταν/είναι οι σχέσεις τους με τα «τοπικά συμβούλια συντονισμού», σχετικά με την προσφορά, διανομή προϊόντων π.χ. στους μη έχοντες στους/στις μετακινούμενους/ες από περιοχή σε περιοχή; Υπήρξε δηλαδή κοινωνική εμπλοκή τους;

Το κεφάλαιο που αναφέρεται στη συνεργασία με τον FSA (Ελεύθερο Συριακό Στρατό) προφανώς αναφέρεται στην «πρώιμη» κατάσταση του FSA (2-11-2012), όταν αυτός αποτελείτο από λιποτάκτες και αυτομολήσαντες στρατιώτες και αξιωματικούς του Αραβικού Στρατού της Συρίας του Άσαντ, κι όχι στη μετεξέλιξή του σε μία ομπρέλα- πανσπερμία ένοπλων ομάδων, διαφορετικής πολιτικής, θρησκευτικής ή φυλετικής προέλευσης και συμφερόντων, που περνούν ανάλογα με τις καταστάσεις από τη μία πλευρά στην άλλη, με διάφορες ευκαιριακές συμμαχίες αλλά και συμπλοκές μεταξύ τους.

Προφανώς η εξέλιξη αυτή δεν είχε προβλεφθεί από τον Ομάρ Αζίζ. Δείχνει όμως πόσο ρευστή ήταν/είναι η κατάσταση στη Συρία, όπου τα τοπικά, περιφερειακά κι εθνικά συμφέροντα των αντιμαχόμενων εμπλέκονται με τις διεθνείς δυνάμεις που παρεμβαίνουν για να κατακτήσουν σφαίρες επιρροής. Ίσως ο καθαρός διαχωρισμός της μαχόμενης κοινωνίας από τους ένοπλους σχηματισμούς ήταν/είναι η «αχίλλειος πτέρνα» της εξέγερσης/επανάστασης στη Συρία.

Το ερώτημα είναι γιατί δεν μπόρεσαν να υπάρξουν σχέσεις μεταξύ της εξεγερμένης κοινωνίας και των ένοπλων ομάδων ώστε να αποτρέψουν την «αυτονόμηση» του ένοπλου.

Συγκρίνοντας την πορεία των Ζαπατίστας με τη Συρία (αν και σε διαφορετικές κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές συνθήκες), μπορούμε να οδηγηθούμε στη διαπίστωση ότι ο μόνος τρόπος για να μην καπελωθεί η μαχόμενη κοινωνία είναι να «υποτάσσεται» το «ένοπλο» στο «κοινωνικό» (αν και αυτό βέβαια, ακόμα και στους Ζαπατίστας δεν έγινε από την αρχή της εξέγερσης το 1994, αλλά έπρεπε να περάσουν δέκα περίπου χρόνια μέχρις ότου ο EZLN «παραχώρησει» την πρωτοκαθεδρία-εξουσία του στις κοινότητες και στα «συμβούλια καλής διακυβέρνησης»).

Ένα άλλο ζήτημα που ταλανίζει τη Συρία, αλλά στην περίπτωσή μας και τους αλληλέγγυους/ες, είναι η χρήση της τρίστερης σημαίας στη Συρία από σχεδόν όλους τους αντικαθεστωτικούς. Η ανυπαρξία ενός νέου συμβόλου που θα μπορούσε να «εκπροσωπεί» τους εξεγερμένους μακριά από εθνικές ή θρησκευτικές αναφορές, θα αποτελούσε ίσως ένα πολιτικό και ιδεολογικό φίλτρο ξεκαθαρίσματος μέσα κι έξω από τη Συρία.

Τέλος, σχετική έκπληξη προκαλεί η εμπιστοσύνη στο Εθνικό Συμβούλιο (που αποτελείτο την περίοδο 2011-2012 από αγωνιστές μέχρι εκπροσώπους κομμάτων, όπως γράφει ο Ομάρ Αζίζ), είτε σχετικά με τη διαχείριση χρημάτων, είτε σχετικά με τη «νομιμοποίηση» του αγώνα των εξεγερμένων σε διεθνές επίπεδο. Η ερώτηση-απορία είναι γιατί τα τοπικά συμβούλια, οι διάφορες ομάδες, οι συνελεύσεις πόλεων, υπαίθρου, και γενικότερα οι κοινωνικοί σχηματισμοί δεν πήραν την πρωτοβουλία να φτιάξουν ένα αντιπροσωπευτικό συντονιστικό «από τα κάτω» (χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα μία σίγουρη δικλείδα ασφαλείας), όπως το έχουν κάνει οι ιθαγενείς στο Μεξικό μέσω του «Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου»;

Ας σημειωθεί ότι το Εθνικό Συμβούλιο κατέληξε να καπελώνεται από την Μουσουλμανική Αδερφότητα και να γίνει το φερέφωνο των δυτικών, χάνοντας τη σύνδεσή του με τους «από κάτω».

Αυτά τα δύο τελευταία σημεία (FSA, Εθνικό Συμβούλιο) είναι ίσως τα δύο σημεία που δεν μπόρεσε να «μαντέψει-προβλέψει» το κείμενο του Ομάρ Αζίζ. Δεν πρόκειται προφανώς από την πλευρά μας για επίκριση αλλά για ιστορική διαπίστωση. Βέβαια εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς.

Προφανώς ο Ομάρ Αζίζ δεν μπορεί να απαντήσει στους παραπάνω προβληματισμούς. Και θα ήταν ευχής έργο αν ζούσε, να μπορέσει να κάνει κι εκείνος τον απολογισμό του και να μας απαντήσει σε όσα καταθέτουμε. Ίσως όμως οι σύντροφοι/ισσες του, οι συναγωνιστές/ριες του, αν φτάσουν βέβαια κάποτε αυτές οι γραμμές στα χέρια τους (που θα προσπαθήσουμε να μεταφραστούν και να διαχυθούν στον «αραβικό κόσμο»), να μπορέσουν να απαντήσουν για να αρχίσει έστω και αργά ένας διάλογος, ελπίζοντας ότι τις επόμενες φορές, όπου κι αν ξεσπάσει η εξέγερση/επανάσταση, θα είμαστε από την αρχή μαζί και «συνένοχοι» κι όχι μόνο «αλληλέγγυοι».

*εχίδος: μορφή κοινοτικής ιδιοκτησίας της γης που ήταν απαράγραπτη και αναπαλλοτρίωτη. Τα εχίδος είναι χώροι συλλογικής ιδιοκτησίας που ελέγχονται άμεσα από τους ιθαγενείς μέσω συνελεύσεων αυτών που καλλιεργούν τη γη ατομικά ή συλλογικά. Τα εχίδος καταργήθηκαν με την αλλαγή του άρθρου 27 του συντάγματος το 1992 από τον τότε πρόεδρο του Μεξικό, Σαλίνας. Ωστόσο, οι ιθαγενικές κοινότητες τα διατηρούν, «νομιμοποιώντας» τα με τη θέληση και την πρακτική τους.

southern africa / community struggles / press release Sunday April 22, 2018 02:43 byAbahlali baseMjondolo

Freedom Day is a national public holiday in South Africa. Each year Abahlali baseMjondolo, which has more than 50 000 paid up members in good standing, holds a heretical 'UnFreedom Day' to contest dominant ideologies.

20 April 2018
Abahlali baseMjondolo Press Statement

Unfreedom Day 2018

Abahlali baseMjondolo will hold its annual Unfreedom Day Rally on 22 April 2018 at the Springfield Park Sports Ground from 10:00 a.m.

We reject any so-called ‘freedom’ without access to land; the right to the cities; basic services such as water, sanitation and electricity; decent housing; accessible quality education; safe and affordable public transport; proper health care; safety in the streets and in our homes; and the right to participate in all decision making that affects our lives and communities.For as long as we, the majority of black people, are still living below the breadline we not free. Land and wealth must be shared fairly.

For as long as we remain excluded from decision making we are not free. Democracy must be extended into everyday life – into communities, workplaces and political organisations. Repression must be stopped and everyone must be able to organise and speak freely everywhere.

For as long as the ruling party actively encourages discrimination based on where people were born, and what languages they speak, we are not free. A neighbour is a neighbour and a comrade is a comrade without regard to the province or country in which they were born, or the language that they speak.

For as long as woman are not safe and respected, whether in the streets, at work or in their homes, we are not free. For as long as women are excluded from decision making we are not free. We are committed to building women’s power in struggle.

For as long as workers are exploited we are not fee. We need to build a progressive bloc that can unite organised workers, communities and movements in struggle.

We cannot lie to ourselves and say that we are free when those who are occupying land in order to live are tortured, harassed and murdered by the Anti-Land Invasion Unit, the Red Ants and Law Enforcement, as well as the ruling party. We must be honest. In 2018 we are still oppressed. We are still being murdered in the struggle for land and dignity. Our lives still count for nothing in the eyes of the state.

We first called for the expropriation of land in 2005. Since then we have occupied and held land in numerous occupations at great cost. Our members know that the cost of land for impoverished black people is paid in suffering, blood and life. Knowing this our members continue to occupy and to hold land.

Today the ruling party speaks the language of Expropriation of Land without Compensation. But there are no clear answers to all the questions that arise: Who is doing the expropriation? Which land is going to be expropriated? Who will be given the land that is expropriated? Will it be politicians, the rich, traditional authority or impoverished people? What will the expropriated land be used for? How will the expropriated land be governed?

Private property was imposed by colonial conquest. Will there be a redistribution of private property from white to black owners? Will land be placed under the authority of chiefs who are no longer chiefs by the people but are now oppressors of the people? Or will land be placed under democratic and collective forms of ownership?

Our members have repeatedly stated and shown that they are willing to die for land. Yet the same people who are willing to suffer and to sacrifice their lives in the struggle for land, the same people who are actually occupying land, are not included in this new discussion about land.

We reject the new position that has been taken on the land question by the ANC as a lie to lure votes, a lie by an oppressive ruling party that has lost credibility among impoverished black people. If the ANC want to be seen as being on the side of the people they must immediately stop their on-going repression of land occupations and recognise that the land occupations in the cities are a form of urban planning from below. They must recognise that justice requires that the social value of land, land for living, is placed before its commercial value. They must support land occupations.

We will continue to build the democratic power of the oppressed from below. We will continue to build women’s power in the democratic movement from below. We will continue to make alliances with other popular organisations and struggles in South Africa and internationally to build a powerful and democratic movement from below for real freedom. We will continue to occupy land for living and survival.

We will make two major announcements that will be of interest to the media during UnFreedom Day. We have now concluded a long process, involving thousands of people in numerous discussions over many months, to arrive at a collective position on the land question. We will announce our position on the land question during UnFreedom Day. We have also been undertaking a membership audit. We will also announce the audited figure of our members in good standing.

Freedom without dignity is meaningless. Therefore Freedom Without Land Means Nothing.

Revolutionary democracy will make the path that will take us forward.

Land. Housing. Dignity.

Occupy. Resist. Develop.

Contact people:

Thapelo Mohapi 062 8925 323
Mqapheli Bonono 073 067 3274
Zandile Nsibande 062 947 1947
iberia / community struggles / opinión / análisis Wednesday April 18, 2018 23:42 byEmbat

El ámbito de Vivienda de Embat (Organización Libertaria de Cataluña) se constituyó hace unos meses y está formado esencialmente por militantes de base de varios grupos, sindicatos, asambleas o asociaciones vinculadas a la lucha por el derecho a la vivienda.

Nos dotamos de este espacio para poder plantear cuestiones de carácter más analítico y estratégico, que echamos de menos en nuestros espacios de militancia habituales por el ritmo frenético y de conflicto cotidiano que se deriva de la lucha por la Vivienda.

Las principales carencias que encontramos en este ámbito de cara a mejorar nuestra incidencia social, capacidad de movilización, reconocimiento público y construcción de poder popular en definitiva, son a nivel organizativo. Vemos la necesidad de construir un movimiento popular organizado.

¿Qué significa esto exactamente y cómo proponemos hacerlo?

Recientemente se han producido varias reuniones, al menos en el área metropolitana de Barcelona, que denotan cierto interés por remar en la dirección que apuntamos, por empezar a actuar más como un Movimiento Popular Organizado. Se mencionó la idea de la organización a medio y largo plazo durante el debate Por una posible ofensiva, el Movimiento de la Vivienda más allá de la resistencia, en el Ateneo Cooperativo La Base el día 24 de febrero; y también se tanteó durante el último encuentro del espacio Barcelona No Está en Venta, el 10 de marzo, con una alta participación de los movimientos de vivienda de Barcelona, ​ que consideramos podría ser un precedente importante a tener en cuenta. También durante las últimas semanas hemos visto como, a raíz la represión que ha sufrido la PAC Badalona, ​​se ha creado un espacio de coordinación entre colectivos.

Parece evidente pues, la necesidad de profundizar a nivel organizativo en Catalunya, tanto para mejorar nuestras capacidades defensivas como para obtener victorias que puedan darnos un empujón, demostrando que más allá de la resignación y la resistencia ante las vulneraciones más flagrantes, se puede hacer frente a las mafias a las que nos enfrentamos día a día en nuestros barrios. Somos conscientes de la diversidad que puede existir entre los grupos de vivienda y de lo importante de fortalecer la apuesta por la organización de base en los barrios, pero creemos que es posible y es imprescindible dotarnos de estructuras que vayan más allá de la atomización o de encuentros puntuales. Grupos, redes, sindicatos, oficinas de vivienda... Podemos ponerle nombres diferentes pero en el fondo es mucho más lo que nos une que lo que nos separa. Hay que hacer pues, de estos planteamientos comunes una fuerza que nos multiplique.

Es por ello que creemos necesario imaginar un Movimiento Popular Organizado por la Vivienda.

¿Cómo? Pues, aunque sabemos que no tiene ningún precedente claro en estas latitudes en los últimos años, creemos que la celebración de un congreso de movimientos sociales vinculados a la lucha por la vivienda, a la manera, salvando las distancias, del congreso de Sants de 1918, puede ser una fórmula a explorar. Para nosotros, hay tres elementos que definen un Movimiento Popular Organizado:

  • La existencia de objetivos comunes definidos a corto, medio y largo plazo. Más allá de la consigna "Ninguna vecina fuera del barrio" hay que analizar conjuntamente la situación y establecer objetivos alcanzables y contrastables.
  • Herramientas organizativas que nos permitan actuar como un solo músculo social cuando sea necesario. Tanto a escala de acción como de comunicación. Es decir, por un lado ser capaces de golpear juntas cuando la ocasión sea más propicia. Por otro, aumentar la eficiencia de nuestro esfuerzo cotidiano.
  • La existencia de tácticas y estrategias comunes que nos ayuden a alcanzar los objetivos. Como el enemigo, nosotros también necesitamos actualizar nuestras herramientas de lucha, que las compartimos y las podamos defender y desplegar juntas. Por ejemplo, si el objetivo común es evitar la expulsión del vecindario, la estrategia podría ser lograr una victoria contra un gran fondo de inversor concreto para marcar un precedente y la táctica podría ser detener su actividad económica a través de la acción directa o señalar a los responsables a través de escarnios u otras formas de ostracismo social.

    Evidentemente organizarse como movimiento requiere profundizar en nuestra capacidad para comprometernos entre nosotras, ser capaces de cumplir con unos acuerdos aunque manteniendo nuestra autonomía en lo cotidiano. El equilibrio entre esta autonomía y la creación de una fuerza colectiva es la clave para que este proceso nos potencie y nos lleve más allá de lo que los encuentros y coordinadoras precedentes nos han llevado.

    Un congreso se trata de un encuentro de diferentes actores sociales con el objetivo de debatir y aprobar una serie de materiales (documentos, dinámicas, responsabilidades, creación de comisiones, etc.) con carácter vinculante y que es finito en el tiempo. Hay que apuntar que el congreso es un proceso que dura meses en su preparación y que finalmente concluye en un encuentro presencial de varios días donde tomar decisiones. También creemos que la celebración de un congreso, además de hacernos más capaces a nivel organizativo, puede servir para dar visibilidad al movimiento e iniciar un proceso de ampliación de la base social organizada en este ámbito, aspecto del todo imprescindible si queremos cambiar la situación, pues, mal nos pese, seguimos siendo pocas en comparación a los ataques que estamos recibiendo. La preparación del congreso nos daría la oportunidad de reunirnos, debatir, dinamizar y decidir los puntos que nos organizarían como movimiento sin necesidad de prescindir de la fuerza militante del día a día, delegando esta tarea a un grupo reducido de gente.

    Un congreso se puede montar de multitud de maneras hay toda una serie de cuestiones a ser habladas y debatidas antes de que se fije una fecha para celebrarlo.

    Es necesario que exista, por tanto, un grupo motor que dedique parte de su tiempo militante a cerrar estos temas. Este sería el responsable de elaborar los documentos base, preparar la convocatoria y crear, en definitiva, una propuesta completa de congreso. Hemos detectado varios retos de cara a comenzar un proceso de esta magnitud: ¿Qué colectivos estarán invitados? ¿Qué herramientas y documentos tendremos para deliberar, debatir y hacer enmiendas? ¿Cuál será la forma de voto? Individual por militante, delegado por grupo? ¿Cuál sería el alcance de los debates dentro de este congreso para poder llegar a acuerdos y no atascarse en los ámbitos donde seguramente no se pueden dar acuerdos? Este trabajo, no es fácil, ni tendrá resultados inmediatos, pero en el medio y largo plazo puede ayudar a dotarnos de un esqueleto a los pequeños músculos sociales que tenemos repartidos por el territorio. Tampoco pueden primar las prisas en un proceso así. Si la propuesta se ve con buenos ojos y se comienza la preparación de un congreso de este tipo, es posible que no pueda celebrarse hasta que hayan pasado algunos meses.

    Con este documento queremos haceros llegar la propuesta formal de poner en marcha un proceso que, en resumen, sería el siguiente:

    - Aceptación por una parte importante de los colectivos y grupos de vivienda en la participación en un congreso que nos ayude a conformarnos como Movimiento Popular Organizado.

    - Creación de un grupo motor con delegadas con capacidad ejecutiva por parte de los diferentes grupos involucrados.

    - Apertura de un período de unos meses para la preparación del congreso en dos fases: definición del modelo de congreso, inicio del proceso deliberativo con la definición de los puntos a tratar y el envío de ponencias.

    - Congreso presencial de un par de días de donde pudiéramos salir con acuerdos claros y, porque no, con algún tipo de declaración pública.

    Sabemos que no todos los grupos tienen las mismas energías ni situaciones, por eso para valorar si sacar adelante una propuesta como esta os pedimos una respuesta de entre las siguientes:

    A- Nuestro grupo quiere participar en el congreso y puede destinar al menos una persona en su preparación.

    B- Nuestro grupo quiere participar en el congreso pero actualmente no puede destinar ninguna persona a su preparación.

    C- Nuestro grupo no quiere participar en el congreso.

    Conscientes de los ritmos que tenemos los grupos de vivienda, hemos pensado dar un mes de margen para recibir las respuestas de todos los grupos, en función de la cantidad de grupos interesados ​​(respuestas A y B) convocaremos un primer encuentro del grupo motor.

    Aclarar que el papel de Embat-Habitatge en este asunto acabaría con la convocatoria de esta primera reunión donde participaremos, si así lo decide nuestro grupo, como militantes de nuestros respectivos colectivos y no como Embat-Habitatge.

    Saludos fraternales, arriba las que luchan!

  • ibèria / community struggles / opinion/analysis Wednesday April 18, 2018 23:40 byEmbat

    Llançem una proposta que valorem com a necessària per organitzar-nos millor i construir #PoderPopular en la lluita pel dret a l’habitatge. Aquí podeu llegir el què, el perquè i el com de la proposta #CongrésHabitatge #ConstruimMPH #MovimentPopularHabitatge.

    L’àmbit d’habitatge d’Embat (Organització Llibertària de Catalunya) es va constituir fa uns mesos i està format bàsicament per militants de base de diversos grups, sindicats, assemblees o associacions vinculades a la lluita pel dret a l’habitatge.

    És un espai que hem dotat per a poder plantejar qüestions de caire més analític i estratègic, que trobem a faltar als nostres espais de militància, pel ritme frenètic i de lluita quotidiana que s’esdevé en la lluita per l’Habitatge.

    Les principals mancances que trobem en aquest àmbit de cara a millorar la nostra incidència social, capacitat de mobilització, reconeixement públic i construcció de poder popular en definitiva, són a nivell organitzatiu. Trobem la necessitat d’esdevenir un moviment popular organitzat.

    Què significa això exactament i com proposem fer-ho?

    > Seguiu llegint el document

    Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Λαϊκοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Thursday April 05, 2018 19:56 byΠυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας

    Στον θεσσαλικό κάμπο, ακόμα και σήμερα, η φεουδαρχία επιβιώνει κατά τόπους. Γιατί, ως φεουδαρχική και μόνον, μπορούμε να θεωρήσουμε την άτυπη, μα απόλυτα υπαρκτή, ιδιοκτησιακή κατοχύρωση των δημόσιων γαιών και δασών προς όφελος ορισμένων νεο-ολιγαρχών, οι οποίοι κρατούν ή επιχειρούν να κρατήσουν ζωντανούς τους δεσμούς τους με το επίσημο φεουδαρχικό παρελθόν τους. Οι νεοτσιφλικάδες αυτοί είναι συγκεκριμένοι. Είναι τα μοναστήρια και ο κλήρος, είναι οι απόγονοι των προεστών, οι τωρινοί μεγαλογαιοκτήμονες, καθώς και επιφανή στελέχη της τοπικής πολιτικής ελίτ, μέλη κομματικών σχηματισμών.

    Να τελειώνουμε με τα κατάλοιπα της φεουδαρχίας και τους νεοτσιφλικάδες

    Λίγα λόγια για την τσιφλικοποίηση των Μετεώρων

    Στις 25/4/2017 μόλις λίγες μέρες πριν τη σύγκληση του Περιφερειακού Συμβουλίου, οι πολίτες της Καλαμπάκας ανακάλυψαν πως το συμβούλιο θα γνωμοδοτούσε για ένα ήδη κατατεθειμένο Προεδρικό Διάταγμα που αφορά τα Μετέωρα και ακριβέστερα το ιδιοκτησιακό καθεστώς τους. Ο δήμαρχος Καλαμπάκας, Χ. Σινάνης, απέκρυπτε συνειδητά για άγνωστο χρονικό διάστημα την ύπαρξη του Π.Δ. Πάντως, λίγο-πολύ, οι θέσεις του για το εν λόγω ζήτημα είναι γνωστές ήδη από το 2014. Συγκεκριμένα, συμφωνούσε μέσω επιστολής του με τις απαγορεύσεις που είχε συντάξει η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Τρικάλων, Ματζανά.

    Τι ορίζουν, λοιπόν, αυτές οι απαγορεύσεις για το χώρο των Μετεώρων; Υπαγορεύουν: α) την απομάκρυνση των αυτοαπασχολούμενων μικροπωλητών, β) την απαγόρευση αθλητικών-ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων (βλ. αναρρίχηση και άλλα extremesports), γ) την απαγόρευση λήψης φωτογραφιών και βιντεοσκόπησης, δ) την απαγόρευση του ελεύθερου camping, ε) την εκδίωξη όσων διατηρούν μικροεκτάσεις εντός της αδόμητης ζώνης.

    Το συγκεκριμένο Π.Δ. επισφραγίζει και ισχυροποιεί την επικυριαρχία του κλήρου σε ένα ολόκληρο φυσικό τοπίο, που ουσιαστικά καθίσταται φέουδο στα χέρια των ρασοφόρων. Αυτές οι μεθοδεύσεις αποσκοπούν στη μετατροπή των Μετεώρων σε ένα άβατο, για το οποίο τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο έχουν τα μοναστήρια. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η εκκλησία είναι από τα ισχυρότερα κεφάλαια στη χώρα κατέχοντας αμύθητες αφορολόγητες περιουσίες, κινητής και ακίνητης ιδιοκτησίας, οι οποίες ανάγονται στο μακρύ παρελθόν και εδράζονται κατά βάση σε αυτοκρατορικά χρυσόβουλα της βυζαντινής αυτοκρατορίας, σε διατάγματα της τότε οθωμανικής εξουσίας και σε κομπρεμί με χούντες, δικτατορίες και στελέχη της μεταπολιτευτικής κρατικής ελίτ. Με λίγα λόγια, μιλάμε για καταχρηστική ιδιοποίηση δημόσιου-κοινοτικού πλούτου με την αρωγή της εκάστοτε εξουσίας. Αυτόν τον ρόλο, άλλωστε, επιτελούσε διαχρονικά η εκκλησία και συνεχίζει ακάθεκτη και σήμερα. Αποτελεί δεκανίκι της εκάστοτε εξουσίας, με σκοπό τη συμβολή στη διαιώνιση της υποτέλειας των από τα κάτω, ώστε να μην κλονίζονται τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Ακόμα, μετατοπίζει την εστίαση από τον υλικό κόσμο, στο ιδεαλιστικό κατασκεύασμα μεταφυσικής έμπνευσης της μεταθανάτιας, παραδείσιας ή κολάσιμης ζωής, με αποτέλεσμα να αποπροσανατολίζει τους από τα κάτω από τις υλικές συνθήκες της οικονομικής εκμετάλλευσης και πολιτικής ανελευθερίας και καταπίεσης που βιώνουν, από τους εγκόσμιους δυνάστες τους.

    Στο φλέγον ζήτημα των Μετεώρων εμφανίζονται τακτικά κατευθυνόμενες αντιδραστικές φωνές που υποστηρίζουν την αποστείρωση και την τσιφλικοποίηση των Μετεώρων. Όπως και στο παρελθόν υπήρχαν λακέδες των τσιφλικάδων που επικροτούσαν ανοιχτά –ή και όχι- την ασυδοσία των προεστών, έτσι και σήμερα στρατευμένες πένες των μοναχών και της τοπικής εξουσίας, μέσα από ΜΜΕ της περιοχής (βλ. Stagon News και Μετεώρων Λιθόπολις) και δημοτικά συμβούλια αβαντάρουν την ολοκληρωτική παράδοση των Μετεώρων στα μοναστήρια και τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες, σε ένα περιβάλλον συνεργασίας, αλλά και ανταγωνισμού μεταξύ των μοναστηριών, των τουριστικών επιχειρήσεων και των ξενοδοχειακών μονάδων. Η σαθρή επιχειρηματολογία αυτών των στρατευμένων φωνών της κληρικαλιστικής αντίδρασης στηρίζεται σε έναν βαθύτατο συντηρητισμό και πουριτανισμό, ο οποίος αντανακλάται άλλωστε και στην υπόσταση του ίδιου του μοναστικού κέντρου, το οποίο οι ίδιοι υπερασπίζονται μετά μανίας. Διατείνονται πως τα Μετέωρα αποτελούν ανέγγιχτο και αποκλειστικό φυλάκιο υπεράσπισης του ελληνικού έθνους και της ορθόδοξης πίστης, γι’ αυτό και «πρέπει» να βρίσκονται στο απυρόβλητο. Η θέση τους αυτή, θεωρείται από τους ίδιους ως θέσφατο και αυτονόητα, κοινώς παραδεκτή από όλους. Στο όνομα όμως της πατρίδας και του χριστιανισμού συντελέστηκε αυτή η αλόγιστη κλοπή δημόσιου πλούτου και η συνακόλουθη μετατροπή του φυσικού τοπίου σε κτήμα των μοναστηριών.

    Η επίκληση στην ιερότητα και στη διαφύλαξη, μέσα από σειρά απαγορεύσεων, των Μετεώρων βρίσκεται ενώπιον εσωτερικών αντιφάσεων και παραδοξοτήτων. Τα λόγια τους έρχονται σε σύγκρουση με τις πράξεις τους. Η προστασία του φυσικού τοπίου, όχι μόνο δε διαφυλάσσεται, αλλά υποσκάπτεται συστηματικά μέσω των παράνομων εκβραχισμών, των ανεγέρσεων ορόφων, των εσωτερικών και εξωτερικών ανακαινίσεων σε μονές, των διανοίξεων νέων ασφαλτόδρομων και διαπλατύνσεων των ήδη υφιστάμενων, των περιτοιχίσεων και των εκχερσώσεων δασικών εκτάσεων, καθώς και των κατασκευών χώρων στάθμευσης δίπλα από τα μοναστήρια. Από το πλήθος των κατασκευαστικών εργασιών, παράγονται μπάζα, απόβλητα και υπολείμματα σοβάδων, τα οποία καταλήγουν στα μονοπάτια, τα βράχια και τα δάση των Μετεώρων, δημιουργώντας μια ιδιότυπη χωματερή με επιβλαβείς συνέπειες για το φυσικό περιβάλλον. Όλα αυτά γίνονται για την εξυπηρέτηση των εκατομμυρίων τουριστών, που πρόκειται να αποθέσουν τον οβολό τους στα παγκάρια των μονών και στους πάγκους που αυτές διατηρούν για την πώληση των θρησκευτικών τους σουβενίρ.Τέλος, τα μοναστήρια διατηρούν υπό την κυριότητά τους, ως άλλοι φεουδάρχες, τεράστιες δασικές εκτάσεις και βοσκοτόπια, τα οποία νοικιάζουν σε ιδιοκτήτες μεγάλων κτηνοτροφικών μονάδων.

    Λίγα λόγια για την καταπάτηση του δάσους “Μπάρμπα” στο Ελάφι Καλαμπάκας

    Στις 4/9/2017 συνεργείο υλοτόμων με την επικουρία 80 μπάτσων βάλθηκαν να απλώσουν τα ξερά τους και να προχωρήσουν στην υλοτόμηση του δάσους “Μπάρμπα” στο Ελάφι Καλαμπάκας, το οποίο παραμένει ελεύθερο και ανέγγιχτο εδώ και 40 χρόνια, χάρη στα καίρια αντανακλαστικά των κατοίκων της περιοχής, που έχουν μπλοκάρει από το 1968 κάθε προσπάθεια κατακρεούργησης του δάσους από ιδιώτες. Τον τελευταίο καιρό έχουν εμφανιστεί ορισμένοι διεκδικητές του δάσους, με καταβολές από γνωστά αστικά τζάκια της περιοχής, στους οποίους συγκαταλέγεται και επιφανής βουλευτής του Σύριζα Τρικάλων, οι οποίοι αυτόκλητα λογαριάζουν τους εαυτούς τους ως «νόμιμους» κατόχους του δάσους. Για να ξετυλίξουμε όλο το κουβάρι αυτής της υπόθεσης, πρέπει να ανατρέξουμε στο πρόσφατο παρελθόν της οθωμανοκρατίας (έστω και αν θεωρούμε πως αυτός ο όρος δεν είναι πολιτικά εντελώς δόκιμος, καθώς η άρχουσα κάστα της εποχής δεν ήταν αποκλειστικά και μόνο οθωμανικής καταγωγής, βλ. Έλληνες προύχοντες και προεστοί). Με την αποχώρησή τους από τον ελλαδικό χώρο, οι οθωμανικές αρχές παραχώρησαν δασικές εκτάσεις, αλλά και χωράφια και βοσκοτόπια, στους προεστούς της περιοχής, παρέχοντάς τους δικαιώματα χρήσης, αλλά όχι κυριότητας. Αυτά βέβαια είναι ψιλά γράμματα, καθώς το ιδιοκτησιακό καθεστώς των γαιών, επί της ουσίας μεταβιβάστηκε από τον έναν αφέντη στον άλλο, διατηρώντας την εκμετάλλευση των άκληρων και υποτελών μαζών. Με το πέρασμα των χρόνων όμως, αυτό το άτυπο καθεστώς καταχρηστικής και κληρονομικής ιδιοκτησίας των γαιών , δεν έχει θιχτεί ούτε στο παραμικρό.

    Οι σύγχρονοι τσιφλικάδες θέλουν να επιβάλλουν την πυγμή τους σε μια ολόκληρη τοπική κοινότητα, επικαλούμενοι την καταγωγή τους από τους τότε προεστούς, αυτούς που ζούσαν δηλαδή από τον κάματο των φτωχών, τους οποίους ξεζούμιζαν για ένα πιάτο φαγητό. Αυτό το κληρονομικό «δικαίωμα» επιβολής έρχονται να πραγματώσουν με τη βοήθεια των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, κοινώς την αστυνομία, αποσκοπώντας στην τρομοκράτηση των κατοίκων του Ελαφιού. Οι απόγονοι των προεστών θέλουν να ρημάξουν τη φύση προς ίδιον όφελος. Όμως συνάντησαν τις αντιστάσεις των κατοίκων του χωριού, οι οποίοι έσπευσαν να υπερασπιστούν τον φυσικό πλούτο της περιοχής τους από τις καπιταλιστικές ορέξεις όσων επιβουλεύονται την ακεραιότητά του. Ο Σύριζα όμως, δεν το έβαλε κάτω. Προσπάθησε να κάνει, αυτό που πράττει από τότε που ανέλαβε την κρατική διαχείριση. Να εξαγοράσει δηλαδή τη λαϊκή συναίνεση με κούφια λόγια και υποσχέσεις για την υποτιθέμενη ευημερία του συνόλου, απονεκρώνοντας τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις. Στην πραγματικότητα όμως, αποτελεί το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, που μασκαρεύτηκε με προοδευτικό και ανθρωπιστικό προσωπείο.

    Για μας η φερόμενη σοσιαλδημοκρατική διαχείριση δεν μπορεί επ’ ουδενί να μεταρρυθμίσει το κράτος και τον καπιταλισμό, οδηγώντας το σύστημα προς μια πιο «ανθρώπινη» τροχιά. Είναι ο ίδιος ο πυρήνας του κράτους και του κεφαλαίου, που θεσμικά και δομικά ορίζει την εκμετάλλευση ανθρώπου και φύσης από άνθρωπο, την καταπίεση και την κυριαρχία του κράτους εις βάρος ολόκληρης της κοινωνικής πλειοψηφίας, με σκοπό την αποτελεσματικότερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης. Μεριμνά δηλαδή για τα συμφέροντα των λίγων εις βάρος των πολλών. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις και συνδιαλλαγές των από τα κάτω με όργανα της εξουσίας, θα τους βρίσκουν πάντοτε ζημιωμένους. Αποτελούν πράξεις ειρήνευσης με τον ταξικό μας εχθρό. Τα αρνιά δε ζητούνε προστασία από τον λύκο. Αυτήν την ωμή πραγματικότητα βίωσαν και οι κάτοικοι του Ελαφιού, όταν εξαπατήθηκαν από τις θολές υποσχέσεις των στελεχών του Σύριζα, οι οποίοι όχι μόνο τις διέψευσαν, αλλά μόλις μετά από δύο μέρες έστειλαν διμοιρίες μπάτσων για να προχωρήσουν ανέφελα οι διεργασίες υλοτόμησης. Οι βουλευτές του Σύριζα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τον κρατικό τους θώκο, ώστε να καρπωθούν την περιουσία, που κατ’ εμάς θα έπρεπε να ανήκει στην κοινότητα, με όρους κοινοκτημοσύνης και αυτοδιαχείρισης, όντας με αυτόν τον τρόπο πραγματικά δημόσια, κοινοτική και διαθέσιμη για την εξυπηρέτηση των αναγκών του συνόλου και όχι των λίγων. Την εξαγορά της συνείδησης των εκμεταλλευόμενων επιχείρησε να κατοχυρώσει με μια επίδειξη τυχοδιωκτισμού και η Χρυσή Αυγή, η οποία ως ανοιχτά δηλωμένο φασιστικό μόρφωμα, αποτελεί την πιο επιθετική εφεδρεία του κεφαλαίου, αλλά και εχθρό όλων των καταπιεσμένων.

    Στον θεσσαλικό κάμπο, ακόμα και σήμερα, η φεουδαρχία επιβιώνει κατά τόπους. Γιατί, ως φεουδαρχική και μόνον, μπορούμε να θεωρήσουμε την άτυπη, μα απόλυτα υπαρκτή, ιδιοκτησιακή κατοχύρωση των δημόσιων γαιών και δασών προς όφελος ορισμένων νεο-ολιγαρχών, οι οποίοι κρατούν ή επιχειρούν να κρατήσουν ζωντανούς τους δεσμούς τους με το επίσημο φεουδαρχικό παρελθόν τους. Οι νεοτσιφλικάδες αυτοί είναι συγκεκριμένοι. Είναι τα μοναστήρια και ο κλήρος, είναι οι απόγονοι των προεστών, οι τωρινοί μεγαλογαιοκτήμονες, καθώς και επιφανή στελέχη της τοπικής πολιτικής ελίτ, μέλη κομματικών σχηματισμών. Όσο οι καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε πολιτικούς μεσσίες, όσο εμπιστεύονται με σχεδόν θρησκευτικό ζήλο την αστική νομοθεσία και δικαιοσύνη, όσο ελπίζουν στον κοινοβουλευτισμό και την συνδιαλλαγή με τους από τα πάνω, τόσο θα βιώνουν την ήττα και την απογοήτευση. Δεν μπορούμε να δεχτούμε το τέλος της ιστορίας που θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι κυρίαρχοι, για να αποδεχόμαστε παθητικά την εξαθλίωση που προδιαγράφουν οι υπάρχουσες κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις, ειδικά εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης. Οι ακηδεμόνευτοι, συλλογικοί, κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες, με όπλο την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση των από τα κάτω, μπορούν να ανοίξουν δρόμους για μερικές νίκες των καταπιεσμένων, εντάσσοντας την καθημερινή μας πάλη, σε όποια πτυχή του κοινωνικού πεδίου και αν εκτυλίσσεται, ως οργανικό και αναπόσπαστο κομμάτι του συνολικού αγώνα για την πανανθρώπινη χειραφέτηση από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου. Η κοινωνία της γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, της ελευθερίας, της ισότητας, της αλληλοβοήθειας και της κοινοκτημοσύνης, για την οποία αγωνιζόμαστε, επιδιώκουμε να επαναπροσδιορίσει τη σχέση ανθρώπου και φύσης, σε ενιαία μια οικολογική συνύπαρξη, λογαριάζοντας τη φύση και τον άνθρωπο, ως οργανικούς κρίκους του οικοσυστήματος, τη στιγμή που ο καπιταλισμός έχει ισοπεδώσει την φύση και το περιβάλλον στα πλαίσια της συνεχούς εμπορευματοποίησης για την ακόρεστη αναπαραγωγή του κεφαλαίου.

    ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΦΥΣΗ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΕΟΤΣΙΦΛΙΚΑΔΩΝ

    ΝΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΕΣΤΙΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΟ

    Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

    Πυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας

    This page has not been translated into 한국어 yet.

    This page can be viewed in
    English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



    Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

    Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

    Community struggles

    Sun 27 May, 02:31

    browse text browse image

    Omar Aziz image"Τοπικά Συμβούλι^... May 14 19:28 by Hourriya 0 comments

    textAbahlali baseMjondolo to hold their annual UnFreedom Day rally tomorrow Apr 22 02:43 by Abahlali baseMjondolo 0 comments

    download_1.png image[Catalunya] Propuesta de creación de un movimiento popular de la vivienda Apr 18 23:42 by Embat 0 comments

    download.png imageCap a un Moviment Popular de l’Habitatge Apr 18 23:40 by Embat 0 comments

    81686ac5a02a786d32fb60278217b1fa.jpg imageΗ τσιφλικοποίηση... Apr 05 19:56 by Πυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας 0 comments

    textIgnorate dalle grandi compagnie di Telecomunicazione, le comunita' emarginate di Detroit s... Mar 10 15:12 by Kaleigh Rogers 0 comments

    Circus. Joan Miró. 1934 imageΕργατική και κοι_... Feb 22 19:02 by Γιώργος Μεριζιώτης / Μάρτιν Μπούμπερ 0 comments

    26232864_1606405956113067_8790640267982520795_o1.jpg imageThe Cacahuatepec Massacre, Guerrero: First notes concerning an emergency that “nobody want... Feb 08 16:20 by Demián Revart 0 comments

    textSaguenay (Canada) : Les morts vont prendre leur revanche Jan 26 22:48 by Collectif anarchiste Emma Goldman 0 comments

    textThe Iran Protests: A Third Path to Political Change? Jan 19 06:36 by Fouad Oveisy and Behnam Amini 0 comments

    mak_1.jpg imageΟι φασίστες μιλοa... Jan 15 20:50 by "Μαύρο και Κόκκινο" 0 comments

    textThe Rage of the Poor in Iran Jan 10 19:53 by Araz Bağban 0 comments

    300_0___20_0_0_0_0_0_1o_referendum_1_de_octubrecatalunadeclaracion_unilateral_de_independenciaespana_250986131_48825056_1024x576.jpg image[Catalogna] Continuismo o rottura. Sulle elezioni del 21 dicembre Jan 02 18:55 by Embat 0 comments

    textTampa's Dark Ages Dec 20 15:48 by Sex Worker Solidarity Network 0 comments

    venezuela_protest31.jpg imageΛαϊκή Εξουσία στ_... Dec 19 18:57 by FAU 0 comments

    20133e0fdca21275db24b1ccc1f939d0.jpg imageΝα αντεπιτεθούμε... Dec 14 04:43 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

    br.png imageΟ σκοπός δεν αγιά ... Dec 06 20:48 by Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

    c0oudxuaadivp.png imageThe Limits of Hegemony Dec 03 12:17 by Wayne Price 0 comments

    Reunión para conformar un CDR en la zona del Eixample de Tarragona (Diari de Tarragona) imageAclaración sobre la coordinación de los CDRs de Catalunya Nov 23 07:59 by Azadi 0 comments

    65327777a0f1ee1ab8a82c5d1d88c0c0.jpg imageTraditional Values: Housing & Direct Action Nov 15 11:06 by AWSM 0 comments

    460_0___30_0_0_0_0_0_28b9eebf550d43177f73a101bb5894a5.jpg imageΗ κατάσταση στην ... Nov 13 19:43 by Aitor Tarradella 0 comments

    sebokengphoto0042.jpg imageThe Cheap Politics that Destroy Our Communities Nov 07 23:24 by Nonzukizo Mute 0 comments

    textThe Kurdish people should get involved in and support campaigns on Local and National issu... Nov 01 05:22 by Zaher Baher 0 comments

    460_0___30_0_0_0_0_0_cnt_olot1024x5761024x576_1.jpg image"Δεν είναι απλώς ζ&#... Oct 29 19:59 by Anarkismo / Miguel Pérez (CNT) 0 comments

    text¡Santiago Maldonado Vive! Oct 22 00:41 by Federación Anarquista de Rosário 0 comments

    Santiago Maldonado imageSantiago Maldonado Present! Oct 21 12:06 by FAR 0 comments

    textSantiago Maldonado vive! Oct 21 11:15 by FAR 0 comments

    Protest in Freedom Park, south of Johannesburg on 8 May. Photo by: Jonathan Payn (ZACF) imageSouth Africa: Fueling the Fire Oct 12 19:58 by Shawn Hattingh 0 comments

    cnt_olot1024x5761024x576.jpeg imageCataluña: Desborde o Tsunami Oct 12 06:34 by Miguel Pérez 0 comments

    textΕνάντια στην κατ^... Oct 02 18:41 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

    more >>
    © 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]