user preferences

aotearoa / pacific islands / community struggles / opinion / analysis Wednesday November 15, 2017 11:06 byAWSM

This brief article advocates a return to traditional values of solidarity and direct action to tackle the housing crisis in Aotearoa.

In the recent election, the issue of homelessness and the availability of affordable housing, were prominent issues. The new government has its own ideas about how to deal with this. They are motivated in part by a xenophobic approach to ‘foreign speculators’ snapping up properties and an ideological commitment to working with ‘social partners’ including the private construction companies and employers. Before just resigning ourselves to this approach, it’s worth remembering that the problem of housing is not a new one in this country and that other methods exist for dealing with it.

There is a tendency on the wider Left, here and internationally to run from the idea of ‘traditional values’. The latter is an expression owned by the Right and most of their opponents have been content with that. Perhaps a better approach is to ask the question…which traditional values? Once upon a time, working people had ready access and inclination to use a range of techniques they had developed themselves to deal with social and economic problems. One of these was direct action, whereby people dealt with things themselves rather than looking to outside authorities to seek remedies. Of course, success was not always possible or long lasting but in today’s environment, it’s worth remembering that self-empowerment by working people could have positive results. Here is an historical example of direct action as applied to housing in Aotearoa during the early 1930’s:

In Auckland an Anti-Eviction League was formed, whose members occupied and barricaded houses under threat of eviction, rallied neighbours for support, and prevented the bailiffs gaining access. In a number of cases these tactics were successful in saving a family’s home, or at least gaining a respite. The climax of the campaign came in October 1931 at 21 Norfolk Street, Ponsonby, where 15 armed defenders faced the combined strength of police and bailiffs.

The tenant of this house was a woman with five young children, who had been deserted by her unemployed husband. After the rent had remained unpaid for 11 weeks, the landlord obtained an eviction order, but members of the Anti-Eviction League took over the house, nailed down the windows, and tied banners to the verandah posts reading ‘No work, No Rent’ and ‘Stop the Evictions’. A red flag was hoisted from the roof.

After some preliminary skirmishes with the bailiffs, a strong force of police arrived on the scene. Using crowbars they broke down the front door and arrested the occupants who surrendered their homemade weapons: wooden batons, iron bars and lengths of piping. The bailiffs then entered and moved all the family’s furniture into the street. A crowd of up to 500, who had booed the police and cheered the anti-evictionists, now took up a collection for the mother and her young children. ‘Never mind, we’re not beaten yet’, she called out when a woman from Ponsonby Road offered her a temporary home
” (From: Toil & Trouble, Roth/Hammond (Auckland, 1981, p. 120)

The use of this old technique of direct action and a return to the traditional value of solidarity amongst those of us at the bottom, is something just as valid today.

Also See:

Ιβηρική / Λαϊκοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Monday November 13, 2017 19:43 byAitor Tarradella

Ένα εισαγωγικό άρθρο σχετικά με την κατάσταση της Καταλονίας και τις θέσεις ορισμένων Καταλανών αναρχικών. Εάν κάποιοι από τους Ισπανούς συντρόφους μας δεν μπορούν να κατανοήσουν την πολυπλοκότητα της θέσης μας ούτε και οι διεθνείς μας φίλοι, έγραψα αυτό το άρθρο στα καλύτερα αγγλικά που μπορώ, για να προσπαθήσω να εξηγήσω τη θέση πολλών Καταλανών αντικαπιταλιστών που υποστηρίζουν την Καταλανική Δημοκρατία.

Το Αντικαπιταλιστικό Κίνημα στην Καταλανική Δημοκρατία

Ένα εισαγωγικό άρθρο σχετικά με την κατάσταση της Καταλονίας και τις θέσεις ορισμένων Καταλανών αναρχικών.

Εάν κάποιοι από τους Ισπανούς συντρόφους μας δεν μπορούν να κατανοήσουν την πολυπλοκότητα της θέσης μας ούτε και οι διεθνείς μας φίλοι, έγραψα αυτό το άρθρο στα καλύτερα αγγλικά που μπορώ, για να προσπαθήσω να εξηγήσω τη θέση πολλών Καταλανών αντικαπιταλιστών που υποστηρίζουν την Καταλανική Δημοκρατία.

Είμαι μέλος της Embat, μιας πολιτικής οργάνωσης που επικεντρώνει τη δράση της στην Καταλονία και εργάζεται για τον κοινωνικό αναρχισμό, οπότε η άποψή μου πηγάζει από αυτή την θέση. Κάποιες απόψεις δεν θα γίνουν αποδεκτές από κάποιους που έχουν διαφορετικές θέσεις, καθώς άλλοι αναρχικοί ή το αριστερό κίνημα που εργάζεται για την ανεξαρτησία (Arran, Endavant, CUP ...), από ό,τι έχω δει και ακούσει, έχουν πολλές ομοιότητες μεταξύ τους.

Από ό,τι έχω δει, υπάρχει πολλή άγνοια για τη συμμετοχή των κοινωνικών κινημάτων στην καταλανική διαδικασία και κάθε επιχείρημα περιορίζεται είτε σε εθνικιστικά αίτια είτε στην κοινοβουλευτική δράση. Πρώτον, θα προσπαθήσω να εξηγήσω την πολιτική ιστορία της Ισπανίας και της Καταλονίας και, στη συνέχεια, θα παραθέσω την άποψή μου για το τι συμβαίνει σήμερα καθώς και τη γνώμη μας για αυτό.


Όπως πρέπει να γνωρίζετε, η Ισπανία έχει κυβερνηθεί, αυτά τα 40 χρόνια δημοκρατίας, κυρίως από δύο κόμματα.Το πρώτο είναι το Partido Popular (ή το PP - Λαϊκό Κόμμα) που αντιπροσωπεύει ένα ευρύ φάσμα της δεξιάς και οι ιδρυτές του ήταν μέλη της κυβέρνησης του Φράνκο.Το άλλο είναι το Partido Socialista Obrero Español (ή το PSOE - Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) που απηχεί πλεόν κεντροαριστερές θέσεις μετά την εγκατάλειψη της μαρξιστικής ιδεολογίας.

Για περισσότερα από 30 χρόνια, τίποτα δεν έχει υπάρχει καμιά βαθιά αλλαγή στο ισπανικό κράτος και μια δημοφιλής θέση της Αριστεράς είναι ότι αυτά τα κόμματα αντιπροσωπεύουν το καθεστώς του '78, δηλαδή εργάζονται σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1978 που εξακολουθεί να είναι σε ισχύ.

Το 2011, μετά από τρία χρόνια οικονομικής κρίσης, εμφανίστηκε το κίνημα Occupy (που στην Ισπανία ονομάστηκε κίνημα 15-M) και αποτέλεσε ευκαιρία για την ανάπτυξη διαφορετικών κομμάτων, κυρίως του Ciudadanos (φιλελεύθερου πολιτικού κόμματος) και του Podemos. Με τους Podemos, πολλά μικρότερα αριστερά κόμματα προσχώρησαν σε συνασπισμούς για να κερδίσουν τις δημοτικές εκλογές του 2015. Μετά τη νίκη στη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη, οι Podemos και τα άλλα πολιτικά κόμματα προσπάθησαν να κάνουν το ίδιο στις γενικές εκλογές του 2016. Δυστυχώς, αυτός ο συνασπισμός δεν λειτούργησε, το Λαϊκό Κόμμα κέρδισε τις εκλογές και οι Podemos κατέλαβαν την τρίτη θέση (δεύτερο ήρθε το PSOE, φυσικά).

Το κύριο κοινωνικό κίνημα στην Ισπανία στις μέρες μας είναι η Plataforma de Afectados por la Hipoteca (ή PAH), ένα κίνημα για το δικαίωμα στην κατοικία πολύ κοντά στους Podemos. Έκαναν μια σπουδαία δουλειά που σταμάτησε τις εξώσεις και ηγήθηκε μιας πρωτοβουλία για τα δικαιώματα στέγης αλλά απορρίφθηκε από την κυβέρνηση του ΡΡ.

Έτσι, προς το παρόν, η μόνη εναλλακτική λύση στην Ισπανία εκπροσωπείται από τους Podemos και τη δυνατότητα αριστερού συνασπισμού στις γενικές εκλογές του 2020. Ωστόσο, στις κύριες δημοσκοπήσεις, οι Podemos χάνουν τις ψήφους τους και αυτές του ΡΡ συνεχώς αυξάνονται.


Στην Καταλονία, το καθεστώς του '78 έχει τους δικούς του πρωταγωνιστές όσον αφορά το δικομματικό σύστημα: το Convergència i Unió (ή CiU) που είναι ένας ευρύς δεξιός συνασπισμός και το Partit Socialista de Catalunya (ή PSC) το οποίο είναι η καταλανική ομοσπονδία του PSOE.

Το 2011, ο λαός της Καταλονίας προσχώρησε επίσης στο κίνημα 15-Μ, ενώ οι Ciudadanos και οι Podemos εμφανίστηκαν επίσης στο πολιτικό φάσμα της Καταλονίας, αλλά με λιγότερη επιρροή. Επίσης, εμφανίστηκε και η Candidatura d'Unitat Popular (ή CUP), αριστερό κόμμα που αγωνίζεται για την ανεξαρτησία και έχει σαφή αντικαπιταλιστική και φεμινιστική προσέγγιση. Το κίνημα για την ανεξαρτησία άρχισε να δυναμωνει με τη δημιουργία της Assemblea Nacional Catalana (ή ANC - Εθνικής Καταλάνικης Συνέλευσης), την αύξηση της δημοτικότητας του Òmnium Cultural καθώς και τις τεράστιες διαμαρτυρίες κατά την εθνική καταλανική ημέρα στις 11 Σεπτεμβρίου. Οι δύο αυτές οργανώσεις έχουν εθνικής-ανεξαρτησιακές απόψεις και βρίσκονται πολύ κοντά στον κύριο συνασπισμό για την ανεξαρτησία Junts Pel Sí. Αυτός ο χώρος ελέγχει τώρα την καταλανική κυβέρνηση, αλλά το ίδιο γίνεται και με άλλα κόμματα προσκείμενα στην ανεξαρτησία, όπως το Esquerra Republicana de Catalunya (ή ERC) και το CiU.

Έτσι, πριν από το δημοψήφισμα, η μόνη μεγάλη εναλλακτική στην Καταλονία κατά του καθεστώτος του '78 εκπροσωπήθηκε από αυτό το κίνημα ανεξαρτησίας που δεν έχει κοινωνικό περιεχόμενο.

Εκείνη τη στιγμή κατανοήσαμε ότι δεν μπορούσαμε να πολεμήσουμε τα εθνικιστικά ιδανικά ούτε να δημιουργήσουμε μια αντικαπιταλιστική εναλλακτική λύση. Παρ’ όλα αυτά, υποστηρίξαμε την ιδέα ότι ένα σπάσιμο των δομών του καθεστώτος του '78 στην Ισπανία, θα μπορούσε να αποτελέσει μια ευκαιρία για την ανάπτυξη των αντικαπιταλιστικών συλλογικοτήτων, καθώς οι άνθρωποι θα πλησιάσουν στα ριζοσπαστικά ιδεώδη και τις πρακτικές. Συνεπώς, υποστηρίξαμε το δημοψήφισμα και την ανεξαρτησία χωρίς όμως μεγάλο ενθουσιασμό.

Η υπεράσπιση του δημοψηφίσματος

Με την κυβέρνηση του ΡΡ προσπαθώντας να απαγορεύσει το δημοψήφισμα και την επιβολή καταστολής μεγάλης κλίμακας, τα πράγματα άλλαξαν δραστικά. Στις 20 Σεπτεμβρίου, η ισπανική αστυνομία προσπάθησε να εισέλθει στα κεντρικά γραφεία του CUP και συνέλαβε ορισμένους επίσημους από την κυβέρνηση της Καταλονίας. Επίσης, άρχισαν μερικοί διαδηλώσεις από Ισπανούς συνδικαλιστές υπέρ της ισπανικής ενότητας, με τη συμμετοχή πολλών φασιστικών ομάδων.

Σε πολλά χωριά και γειτονιές το αριστερό κίνημα ξεκίνησε την ίδρυση των Comitès de Defensa del Referèndum (ή CDRs - Επιτροπές Υπεράσπιση του Δημοψηφίσματος), που ήταν τοπικές λαϊκές επιτροπές, για να υπερασπιστούν τις γειτονιές και τα εκλογικά κέντρα από την ισπανική αστυνομία και τους φασίστες.

Κατανοήσαμε ότι αυτό το κίνημα ανεξαρτησίας είναι κάτι περισσότερο από ένα εθνικιστικό ή κοινοβουλευτικό κίνημα. Είχε γίνει ένα ποικίλο κοινωνικό κίνημα και με πολλές δυνατότητες. Ως αναρχικοί πιστεύαμε ότι θα ήταν καλύτερο για το κίνημά μας να συμμετάσχουμε σε αυτές τις επιτροπές, οπότε θα έπρεπε να έχουμε και την ευκαιρία να προτείνουμε τις πρακτικές και τις ιδέες μας και να σχετιστούμε με ανθρώπους που συνήθως μας βλέπουν σαν φρικιά. Έτσι στις γειτονιές και τα χωριά μας ξεκινήσαμε ή συμμετείχαμε στα CDRs.

Για παράδειγμα, στη γειτονιά της Vallcarca (Βαρκελώνη), οι αναρχικοί ήταν από τους πρώτους που πρότειναν τη δημιουργία μιας τέτοιας τοπικής επιτροπής.Το κύριο κατηλειμμένο κοινωνικό κέντρο έγινε το αρχηγείο της επιτροπής άμυνας και οι συναντήσεις γίνονταν με τη μορφή συνέλευσης, με ανακλητότητα και όσο το δυνατόν πιο οριζόντια.

Επίσης, τα εναλλακτικά εργατικά συνδικάτα (κυρίως οι CGT, COS και IAC) άρχισαν να μιλούν για γενική απεργία στις 3 Οκτωβρίου για να απαντήσουν σε περίπτωση μεγάλης καταστολής.

Την ημέρα του δημοψηφίσματος, η ισπανική αστυνομία επιτέθηκε με ακραία βιαιότητα σε κάποιες από τις εκλογικές επιτροπές, προκαλώντας σχεδόν χίλιους τραυματίες στην Καταλονία, αλλά οι επιτροπές απάντησαν με μεθόδους άμεσης δράσης.Τα φορτηγά και άλλα οχήματα από τις αγροτικές περιοχές εμπόδισαν το δρόμο στην αστυνομία, οι άνθρωποι έκρυβαν τις κάλπες, τις άλλαζαν με ψεύτικες, σχημάτιζαν ανθρώπινα τείχη, οργάνωσαν την επικοινωνία και τη φροντίδα για τους τραυματίες κλπ. Υπήρξε μια καθολική απογραφή για το δημοψήφισμα (μπορούσαμε να ψηφίσουμε σε οποιοδήποτε κέντρο θέλαμε), οπότε υπήρξε ένας μεγάλος συντονισμός στις επιτροπές για να ανακατευθύνουν τους ψηφοφόρους σε άλλα κολέγια – εκλογικά κέντρα. Στο τέλος, η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ανήλθε στο 42% και μόνο το 14% των εκλογικών κέντρων έκλεισαν, παρ΄ότι περίπου 20.000 Ισπανοί αστυνομικοί αναπτύχθηκαν στην καταλανική επικράτεια.

Η γενική απεργία ξεκίνησε δύο ημέρες αργότερα με την ANC, την Òmnium Cultural και μερικές οργανώσεις εργοδοτών να προσχωρούν σε αυτήν. Μπροστά από τις κάμερες, η απεργία δεν είχε καμιά εργατική εμφάνιση, αλλά είχε καλεστεί και καθοδηγηθεί απά τα εναλλακτικά συνδικάτα. Ούτε η CCOO ούτε η UGT, τα κυριότερα ισπανικά συνδικάτα, ήταν μέρος της απεργίας.

Τις επόμενες μέρες είδαμε την άνοδο των φασιστών σε πολλές διαδηλώσεις που κατέληξαν σε τραυματισμό μερικών ανθρώπων στη Βαρκελώνη, τη Βαλένθια και τη Μαγιόρκα με τη συνολική συνενοχή της ισπανικής αστυνομίας και της κυβέρνησης. Από την άλλη πλευρά, τα CDRs άρχισαν να αυξάνονται και να πληθαίνουν, αποτελέωντας τα τοπικά σημεία άμυνας για τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας. Ωστόσο, η ANC και η Òmnium Cultural εξακολουθούν να έχουν σημαντική επιρροή στο κίνημα που πρέπει να αμφισβητήσουμε.

Η θέση μας για το τώρα

Αυτό που είδαμε σήμερα είναι η πόλωση της ισπανικής και της καταλανικής κοινωνίας σε πιο ριζοσπαστικές θέσεις, ένα πολιτικό σπάσιμο που σήμερα αντιπροσωπεύεται από τη ν ανακήρυξη της Καταλανικής Δημοκρατίας και την αναστολή της αυτονομίας των Καταλανών με βάση το Άρθρο 155 του ισπανικού Συντάγματος. Έχουμε ένα μεγάλο μέρος του κινήματος της ανεξαρτησίας που στρέφεται προς τα αριστερά και μερικές εργατικές οργανώσεις να προσπαθούν να διατηρήσουν αυτόν τον παλμό αλλά και με τα δεξιά κόμματα.

Έχουμε επίσης την άνοδο του φασισμού, κυρίως στην ισπανική επικράτεια και δεν υπάρχει κανένα κίνημα ικανό να το αντιμετωπίσει. Οι Podemos προσπαθούν να διατηρήσουν ένα καλό προφίλ για να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές (αντιμετωπίζοντας εχθρικά τόσο τη δήλωση της ανεξαρτησίας όσο και την καταπίεση της ισπανικής κυβέρνησης).

Στην Καταλονία, πρέπει να συνεχίσουμε να πιέζουμε για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας από τα CDRs. Προκειμένου να δημιουργηθεί ένας μεγάλος αριστερός πόλος, πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για τη συστατική διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσει τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει την ενδυνάμωση των αντικαπιταλιστικών οργανώσεων και την ανάκτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των γυναικών και του περιβάλλοντος. Ίσως έχουμε την ευκαιρία να έχουμε κάτι περισσότερο από ένα άλλο φιλελεύθερο ευρωπαϊκό κράτος.

Αντιλαμβανόμαστε, επίσης, ότι αυτό το σπάσιμο μπορεί να είναι ένα επεκτατικό κύμα σε άλλα κινήματα που ενδεχομένως αναπτυχθούν στην Ισπανία και την Ευρώπη, οπότε πιστεύουμε ότι η υπεράσπιση της Καταλανικής Δημοκρατίας από αριστερή άποψη στην Ευρώπη θα μπορούσε να σημαίνει την ανάπτυξη των λαϊκών κινημάτων στην Ήπειρο. Νομίζω ότι αυτός είναι ο λόγος που μας υποστηρίζει το κουρδικό κίνημα.

Λοιπόν, έγραψα αυτό το κείμενο για να εξηγήσω τη θέση μας, αλλά και να ζητήσουμε την αλληλεγγύη σας σε πολιτικό επίπεδο. Παρακαλούμε, διαδώστε το μήνυμά μας σε άλλους αντικαπιταλιστές, φεμινίστριες, οικολόγους, αναρχικούς και άλλους ριζοσπάστες αριστερούς και συνεχίζετε να αγωνίζεστε.

Aitor Tarradella, Νοέμβριος 2017.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε και εδώ: Σε ελληνική μετάφραση εμφανίστηε εδώ: από όπου (ανα)δημοσιεύεται εδώ με μικρές παρεμβάσεις στη μετάφραση.

southern africa / community struggles / news report Tuesday November 07, 2017 23:24 byNonzukizo Mute

Political fighting has destroyed the peace in Sebokeng township in the Vaal. Politicians are using government resources for private purposes, and parties and factions are fighting over which politicians get the most.

Published in “Tokologo: Newsletter of the Tokologo African Anarchist Collective”, numbers 7/8, November 2017

Political fighting has destroyed the peace in Sebokeng township in the Vaal. Politicians are using government resources for private purposes, and parties and factions are fighting over which politicians get the most.

There has been no peace in the Emfuleni Local Municipality’s Ward 17 since the August 2016 municipal elections. Ward 17 is a ward in Sebokeng, and consists of Eskom Village, Hostels 1and 2, the Masiza Flats and other places, as well as Zone 20. Emfuleni municipality is part of the Sedibeng District Municipality.

The African National Congress (ANC) controls the Ward, but is deeply split. ANC members vote against ANC members, complaining of a lack of accountability in the organisation. They claim that the people who represent the party and the local community in the Council do not represent the majority in the local party. This means the minority has the last say, with power and control over the masses through its positions.

The local ANC is divided into two groups and the conflict spills over into the community. The problem did not start in 2016. An ANC faction approached the Sedibeng mayor of 2011-2015, Mr Simon Mofokeng, complaining a Ward councillor was employing his siblings and friends. The Mayor responded by dividing four projects in the affected Ward between the two factions.

Mofokeng became Emfuleni Mayor later in 2015. In 2017, he was accused in the media of spending nearly R2 million on KFC and Nando’s fast food, and luxury hotels from 2011-2017.

A public housing project was introduced by the provincial Department in February 2013. This involved a massive contract to the black capitalist firm Malgotamishe Building Construction.

In August 2013, when the project started, the Department of Housing established a Project Steering Committee with different groupings, so the project could run smoothly and the information flow to all stakeholders.

However, a section of the SA Communist Party (SACP) appeared on the scene, through the African National Congress (ANC)-led Alliance. The Alliance is made of the ANC, the SACP, and the Congress of SA Trade Unions (COSATU). It convinced the community that the project’s Community Liaison Officer (CLO) was only employing his friends, also pressuring desperate women in need of jobs into his bed. They called a community meeting to complain about the CLO, saying that they did not want the CLO because he was stubborn. They complained about the employment criteria he used, without consulting the community leaders or the Steering Committee.

After the dismissal of the first CLO, the SACP group used the community to appoint its members the new CLO and the Local Development Officer (LDO). Then they forced new rules onto the Project Steering Committee, which resulted in the project stopping for nine months. Then the project started again, running smoothly for one year and six months, until violence and hate speech came back, dividing the community again.

The fight is over the houses, the jobs and the positions. An SACP person involved in the fights said the old people in the area “must go back to the Eastern Cape” as they are “expired.” These are former migrant workers; going back means losing access to the new housing in Sebokeng. The problems led to block committees disbanding, although block committees are independent structures not affiliated with party structures.

Major housing developments started taking place at Golden Gardens, close to the Golden Highway, around the Ward 17 area. The beneficiaries are mainly young people, who have access to the new subsidised “RDP” houses. Older people and workers are refusing to leave the old KwaMasiza Hostel, because it might be renovated and they want to benefit.

The Ward councillor is using his followers to fight for control of key projects: rival groups have ended in hospital, beaten up by his group.

Cheap politics destroys our communities. We need something better.

international / community struggles / opinion / analysis Wednesday November 01, 2017 05:22 byZaher Baher

This article explains the problems that the ethnic minorities are facing and who is their common enemy. This article particularly concentrates on Kurdish diaspora who lives in Europe, US and other countries; it provides evidence that the Kurdish diaspora faces the same problems as the native people in the host country. Despite being facing the same problems or sometimes even more so, but they still do not involve themselves in the local and national campaigns.

The article points at the reasons that may contribute to the cause of not involving the campaigns.

The Kurdish people should get involved in and support campaigns on Local and National issues

Zaher Baher
Oct 2017

The emigration of Kurdish people to Europe, Scandinavia, the United States (USA) and other countries started during World War ll. However, they remained a tiny minority, compared to immigrants from many other countries, until the mid-1970s and early 1980s, when major waves of Kurdish migration from the different parts of Kurdistan started. In Iraqi Kurdistan emigration started after the collapse of the Kurdish movement led by Mustafa Barzani in March 1975. In Iranian Kurdistan it started after the “revolution” when the Islamists came to power. In Turkish Kurdistan it started as soon as the PKK movement emerged in the 1980s. In Syrian Kurdistan it started in 80s, but was very slow until the start of the “Arab Spring”.
At present, there are no data on the number of Kurds in these countries. However, one thing is clear, Kurds from Iraq and Turkey make up the majority of Kurdish migrants.

The Kurdish diaspora has many problems in common with migrants from other nations. These include language, housing, social connections, employment, and looking after family left behind in the homeland. What brought all migrants to their destinations were political reasons including economic issues. Many of them have suffered from imprisonment, repression and persecution. Attacks on some of their nations by the US, Russia and Western countries, or subjugation of their governments to the demands and wishes of these countries were also another major factor.
All the above problems were and still are common among almost all ethnic minorities. If we look at migrants from Africa as a whole, the Middle East, Asia, Central Asia, South East Asia, the Far East, some Eastern European countries and South America, we can see this is the reality. Their people have left their countries not least because of such reasons.

Given the main reasons for emigration to Europe and elsewhere are war and political issues we should ask an important question. Why are these people not involved in politics here, in their new countries? There could be various reasons for this. Seeking to avoid politicising their present suffering compared to the past, not connecting the cause of past suffering to the government in their new homeland, fear of attack and suppression from the countries they came from, family problems, lack of confidence, and social problems. There are probably other reasons too, related to what people face in their everyday lives: discrimination and prejudice, inequality and injustice. However, whatever their reasons, not participating in what goes on in their new countries cannot be justified.

In addition to the common causes that resulted in their emigration, migrants, wherever they came from, have enemies in common too. Migrants who have escaped their homelands now often live in States that are creating wars around the world; and that support the terrorist groups and make the arms deals with dictatorial and fascist governments that result in the displacement of people. Not only are these States causing mass migration, at the same time they are closing their borders in their face of those they have displaced. Given this, why are these people silent and failing to translate their anger and hope into some productive action?

In the rest of this article I will try to concentrate on the Kurdish diaspora in respect of their activities and involvement in politics. Many of them are very active for their own causes. However, generally, they do not connect their struggle to the machinations of the State in their country of destination and so do not expand their activities to actions against their new state, or to support for campaigns about local and national issues in their new homeland.

We all know our communities in Britain are under threat from whoever is in power, Labour, Tory or Lib Dem. We have been under this threat to the point at which we are at risk of losing our identity, our individual freedom, and whatever the present or previous generations have achieved. Indeed, we face losing almost everything. Look at the history of the past three or four decades: the restriction of freedoms, the installation of over 15 million surveillance cameras to invade our freedom by spying on us, being terrorised by the police through implementation of laws promulgating the so-called the war on terror, the attacks on trade union and workers’ rights, constant changes in the rules and regulations relating to qualifying for benefits and housing, homelessness, selling social housing, expanding academy schools, closing down maternity and A&E wards in many hospitals, trying to privatise other health services, long hospital waiting lists, the introduction of tuition fees, increase in utilities bills, increases in the pension age, the introduction of zero-hours contracts, over 6.5 million workers receiving less than the minimum wage, so many children living in poverty, over half a million people relying on food banks, and increases in pollution levels. The list can go on and on - in short we have modern slavery.

Most or all of the above problems affect Kurdish people, and other ethnic minority people, more so than native British people. The reasons for them being affected so badly are because they have large families, family problems here and back home, language difficulties, lack of understanding of the system, and psychological and health problems due to their social and political experiences.

There are many groups in different boroughs in London and in other cities campaigning against the government and corporations on each of the issues raised above. These groups have fought back against the government and the corporations in their own way and some of them have been successful. There is no doubt that the victories of any of these campaigns are much more beneficial to the Kurdish community and other ethnic minorities than to native people due to their special circumstances.

Kurdish people should be involved and campaign hard shoulder to shoulder with other people. It is time to escape the self-marginalisation, it is time to fully participate in local campaigns, it is time to publicise the issues affecting the Kurdish community here by going to meetings, taking part in demos, protests and offering solidarity to local campaigns and in return getting back support and solidarity with issues that are more specifically Kurdish.

With regard to the latter, Kurdish people should use this solidarity to make their own issues into local and national issues. Simply doing demos attended only by the Kurdish community, organising rallies and protests alone - making a bit of noise, raising some placards and pictures of one leader or another are not enough. If they expect this activity is sufficient for their voice to be heard by the media and the authorities here, they are mistaken.

If Kurdish people want their voices to be heard by the rest of the population, the State and local authorities they should integrate into wider society in order to get their sympathy, support and solidarity. It is not right to expect others to help you but not help them in exchange. The truth is everybody shares the fruit of winning campaigns.

Having said the above it does not mean Kurdish people should leave their own question behind and concentrate only on what is going here. More it is that if you want to gain more support and solidarity you should be involved in politics in the country you live in as well as your own questions. The Kurdish people should know that those who support their enemies back home are the State and corporations here. The weaker the State and the corporations here, the weaker the government in their own home countries, and the stronger the struggle and the faster the victory.

This is not simply a problem in Britain. I know through other comrades and friends in European and Scandinavian countries and the USA that there are hardly any Kurdish people taking part in activities unless those activities directly relate purely to the Kurdish struggle.

Here in UK, especially in London, where I have lived for a long time, I know there are many boroughs where the Kurdish Community constitutes a fair proportion of the ethnic minorities in the borough. In these boroughs there are major issues that people, including the Kurds, are facing. These issues directly affect the Kurdish people, but still they have been silent, concentrating on their own affairs as if these problems are nothing to do with them.

In Haringey where I live, we have major problems with the local authority and central government. While a great many of Kurdish people live in the borough, and indeed have a few community centres here, as far as I am aware, only a tiny minority of them are involved in any of the many ongoing campaigns in Haringey.

Ιβηρική / Λαϊκοί Αγώνες / Συνέντευξη Sunday October 29, 2017 19:59 byAnarkismo / Miguel Pérez (CNT)

Στη μέση μιας ταραχώδους εβδομάδας της κρίσης μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης στη Μαδρίτη και της καταλανικής κυβέρνησης, το Anarkismo μίλησε με τον υπεύθυνο Εξωτερικών Υποθέσεων της Confederación Nacional del Trabajo (CNT), Miguel Pérez. Σε αυτή τη συνέντευξη, ο ίδιος ασχολείται με τη θέση που έχει υιοθετηθεί απο την αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση στην Καταλονία και τα σενάρια που ανοίγει η σημερινή κατάσταση για την ταξικούς, ελευθεριακούς και επαναστατικούς τομείς, σε όλο το ισπανικό κράτος. «Δεν πρόκειται απλώς για ανασύνταξη των συνόρων, αλλά για αναδιατύπωση των δομών και του κρατικού συστήματος».

Καταλονία: Miguel Pérez (CNT) "Δεν είναι απλώς ένα ζήτημα ανασύνταξης ενός συνόρου"

Στη μέση μιας ταραχώδους εβδομάδας της κρίσης μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης στη Μαδρίτη και της καταλανικής κυβέρνησης, το Anarkismo μίλησε με τον υπεύθυνο Εξωτερικών Υποθέσεων της Confederación Nacional del Trabajo (CNT), Miguel Pérez. Σε αυτή τη συνέντευξη, ο ίδιος ασχολείται με τη θέση που έχει υιοθετηθεί απο την αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση στην Καταλονία και τα σενάρια που ανοίγει η σημερινή κατάσταση για την ταξικούς, ελευθεριακούς και επαναστατικούς τομείς, σε όλο το ισπανικό κράτος. «Δεν πρόκειται απλώς για ανασύνταξη των συνόρων, αλλά για αναδιατύπωση των δομών και του κρατικού συστήματος».

Πώς χαρακτηρίζετε εσείς ως CNT, την κρίση στην Καταλονία και στο ισπανικό κράτος; Τι διακυβεύεται πραγματικά;
Στην CNT δεν συγχέουμε την προέλευση της τρέχουσας κατάστασης. Προφανώς, ανταποκρίνεται σε μια σύγκρουση μεταξύ ελίτ για να εξασφαλίσει την επιβίωσή τους και να εξασφαλίσει τον έλεγχο της επικράτειας προς όφελός τους. Ωστόσο, η ανάπτυξη της κατάστασης, με τη μαζική κινητοποίηση ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού στην Καταλονία, ανοίγει μια σειρά κοινωνικών και οικονομικών χώρων παρέμβασης που δεν υπήρχαν πριν από ένα χρόνο ή τουλάχιστον όχι με τον ίδιο τρόπο.

Η περίπτωση της κυβέρνησης της Καταλανίας είναι πολύ σαφής. Η Generalitat (τοπική κυβέρνηση της Καταλονίας) ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό για 40 χρόνια από τα μετριοπαθή εθνικιστικά κόμματα. Ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης τα τελευταία χρόνια, η διοίκησή της έχει επικριθεί έντονα, ειδικά μετά την έκρηξη του 15Μ το 2011. Οι περικοπές στις κοινωνικές υπηρεσίες, τα σκάνδαλα διαφθοράς, η ασταμάτητη αύξηση του χρέους, η αγανάκτηση για την καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων... όλα φαινόταν να είναι ενάντια στην Generalitat. Ακριβώς από εκείνη τη στιγμή, οι πιο αμφισβητούμενοι πολιτικοί έσυραν την κάρτα ανεξαρτησίας, ξεκινώντας μια διαδικασία που οδηγεί στην τρέχουσα κατάσταση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε ένα σημαντικό τμήμα οπαδών της ανεξαρτησίας στην καταλανική κοινωνία πριν, αλλά ο πολιτικός ελιγμός είναι προφανής.

Από την πλευρά της, στην περίπτωση της κεντρικής κυβέρνησης, είναι ο εκπρόσωπος ενός μοντέλου κράτους και κοινωνίας που προέκυψε μετά το θάνατο του Φράνκο, μια διαδικασία γνωστή ως Μεταβατική. Από το 1978, όταν τέθηκε σε ισχύ το ισχύον Σύνταγμα, το κράτος βασίστηκε σε μια σειρά αρχών, όπως η μοναρχία, σε μεγάλο βαθμό διπλωματική κοινοβουλευτική δημοκρατία, η εκπροσώπηση των ενώσεων μέσω των εκλογών, η ενότητα της Ισπανίας με περιορισμένη αυτοδιοίκηση για τις περιφέρειες κ.λπ. Όποιος αντιτίθεται σε οποιαδήποτε από αυτές τις αρχές αντιμετώπισε αμέσως την κρατική μηχανή. Αυτό συνέβη με την CNT, πάντα αρνηθήκαμε (και εξακολουθούμε να αρνούμαστε) να αποδεχθούμε το σημερινό μοντέλο συνδικάτου, βασισμένο σε συμμαχίες πλειοψηφίας που λειτουργούν ως βαλβίδες ελέγχου για τη δυσαρέσκεια των εργαζομένων. Αυτό το "καθεστώς του ’78 έχει επίσης διερευνηθεί ευρέως από το 2011, για λόγους παρόμοιους με εκείνους της καταλανικής υπόθεσης. Στην πραγματικότητα, αξίζει να θυμηθούμε ότι ορισμένοι από τους πολιτικούς που ήταν επικεφαλής της διαδικασίας ανεξαρτησίας ήταν και είναι οι τοπικοί εκπρόσωποι του ίδιου καθεστώτος στην Καταλονία. Ως εκ τούτου, είναι δυνατό να μιλήσουμε για μια αντιπαράθεση μεταξύ ελίτ, πολιτικών, οικονομικών και συνδικάτων, που ασχολούνται με τη διασφάλιση του ελέγχου τους σε μια συγκεκριμένη περιοχή.

Η πρόκληση για την ενότητα της Ισπανίας, η οποία ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Καταλανικής ανεξαρτησίας, είναι μόνο ένας από τους πιο εμφανείς παράγοντες αυτής της αμφισβήτησης του καθεστώτος.Υπάρχουν όμως και άλλα στοιχεία. Δεν είναι μόνο ότι ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού στην Καταλονία θέλει να είναι ανεξάρτητο, αλλά θέλουν να είναι μέρος αυτού του μοντέλου κράτους. Σε πολλές περιπτώσεις δεν πρόκειται μόνο για ανασύνταξη των συνόρων, αλλά για αναδιατύπωση των δομών και του κρατικού συστήματος. Όπως μου είπε πρόσφατα ένας Καταλανός σύντροφος, "ας μην γελιώμαστε, βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας δεύτερης μετάβασης”. Αυτή είναι μια διαδικασία που θα αλλάξει ουσιαστικά τις δομές ολόκληρου του ισπανικού κράτους. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση της Μαδρίτης μιλάει ήδη για τη μεταρρύθμιση του Συντάγματος κ.λπ.

Φυσικά, ο σκοπός αυτών των μεταρρυθμίσεων και οι αλλαγές που πραγματοποιούνται δεν αποφασίζονται εκ των προτέρων. Μια πολύ πραγματική πιθανότητα είναι ότι θα οδηγήσουν σε ένα ακόμα πιο αυταρχικό μοντέλο, ως αντίδραση στην απειλή για το σύστημα, εκμεταλλευόμενοι την ισπανική εθνικιστική αίσθηση που βιώνει μια έκρηξη σε αντιπαράθεση με την καταλανική ανεξαρτησία. Αυτός ο εθνικισμός, που παρασκευάζεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ενθαρρύνεται από την κεντρική κυβέρνηση, έχει μια σαφή συνιστώσα της άκρας δεξιάς (η ενότητα της Ισπανίας ήταν πάντα ένα αγαπημένο θέμα της δεξιάς), που μπορεί να οδηγήσει σε αποδοχή του φασισμού. Με αυτή την έννοια, εμείς στην CNT πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο να βγούμε στους δρόμους, να συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις και να προωθήσουμε τα στοιχεία της κριτικής στο σύστημα που υπάρχουν ήδη στις σημερινές απαιτήσεις.Τόσο για να περιοριστεί αυτή τη δεξιά κίνηση και για να συμβάλουμε στην επέκταση των δυνατοτήτων μας, έτσι, η αναδιάρθρωση του ισπανικού κρατικού μοντέλου να οδηγήσει την εργατική τάξη να κερδίσει θέσεις στα κεφάλια των επίσημων οργάνων, και όχι το αντίστροφο. Το θεωρούμε επίσης ως μια ευκαιρία να συμπεριλάβουμε στοιχεία κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης σε ένα πλαίσιο στο οποίο διαφορετικά θα έλειπαν.

Γιατί, ως συνδικαλιστική οργάνωση, για ένα ζήτημα που εκ πρώτης όψεως φαίνεται πολύ πολιτικό, αποφάσισε η CNT να ζητήσει γενική απεργία;
Η προφανής πρόθεση των εθνικισμών, ισπανικών και καταλανικών, ήταν να χρησιμοποιήσουν τον πληθυσμό ως τζόκερ σε αυτή τη διαδικασία. Από την άλλη πλευρά, αυτό είναι κάτι που κάνουν πάντα. Αλλά στην περίπτωση του δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας την 1η Οκτωβρίου, το ισπανικό κράτος απάντησε με την αστυνομία και την καταστολή και άφησε εκατοντάδες τραυματίες. Σε μεγάλο βαθμό, η γενική απεργία κλήθηκε κατά της καταστολής αυτής.Τα οργανώτρια σωματεία, ως εργατικές οργανώσεις, κατέφυγαν στο δικό τους εργαλείο, το οποίο είναι η απεργία.

Εν πάση περιπτώσει, αναμενόταν ότι αυτή θα ήταν η απάντηση του κεντρικού κράτους στο δημοψήφισμα, καθώς στις εβδομάδες πριν από το δημοψήφισμα η αστυνομική παρουσία στην Καταλονία αυξήθηκε σημαντικά. Ήταν επίσης αναμενόμενο ότι από εκείνη την ημερομηνία μια έντονη περίοδος κινητοποίησης θα άνοιγε σε όλη την περιοχή και καταλάβαμε ότι μια γενική απεργία, στο πλαίσιο αυτό, ήταν η πιο συνεκτική δράση από την πλευρά μας.

Όπως είπα στην αρχή, η στάση ορισμένων τομέων εθνικισμού στην απεργία καθιστά σαφές την πρόθεσή της να χρησιμοποιήσει τον πληθυσμό ως ασπίδα. Σε ορισμένες από τις συσκέψεις πριν από τη σύγκληση, εκπρόσωποι των κομμάτων υπέρ της ανεξαρτησίας προσπάθησαν να πείσουν τα συνδικάτα ότι η απεργία πρέπει να διεξαχθεί την ίδια ημέρα με το δημοψήφισμα, ώστε οι απεργοί να μπορέσουν να υπερασπιστούν το δημοψήφισμα ενάντια στην αστυνομική δράση. Σαφώς αρνήθηκε να τραβηχτεί στο παιχνίδι με αυτόν τον τρόπο.

Αξίζει επίσης να σχολιάσουμε τη δράση των συνδικάτων πλειοψηφίας, του καθεστώτος, με την ευκαιρία αυτής της απεργίας. Πριν από τις σκηνές της αστυνομικής βίας την 1η Οκτωβρίου, την ίδια νύχτα, τα καταλανικά τμήματα τους εντάχθηκαν στην κλήση για απεργία. Αλλά το επόμενο πρωί αποσύρθηκαν, χωρίς αμφιβολία, αφού έλαβαν εντολές από τα κεντρικά στελέχη της στη Μαδρίτη. Αντί για μια απεργία, υπερασπίστηκαν έναν κάλεσμα για μια απεργία των πολιτών, όπου οι εργάτες ζήτησαν άδεια από τους προϊστάμενους να φύγουν για λίγο. Άφωνος… Προφανώς, οι κεντρικοί ηγέτες τους ανησυχούσαν για την αποσταθεροποιητική επίδραση που θα μπορούσε να έχει μια απεργία των εργαζομένων και της μάχης σε ένα καθεστώς το οποίο αποτελεί μέρος του εαυτού τους. Σε κάθε περίπτωση, η απεργία προχώρησε και είναι η πρώτη φορά σε 40 χρόνια που τα σωματεία της μειοψηφίας διεξάγουν επιτυχημένη γενική απεργία σε μια επικράτεια,παρά το μποϊκοτάζ των κυριότερων κεντρικών συνδικαλιστικών οργανώσεων του καθεστώτος.Η μετατόπιση του παραδείγματος είναι εμφανής.

Ένα τελευταίο σημείο σχετικά με την απεργία. Κατά τις τελευταίες εβδομάδες υπήρξαν πολλές διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, ενέργειες κ.λπ. για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας ή άλλων παρόμοιων κινήτρων μέσα στην εθνικιστική ατζέντα. Η CNT δεν έχει συμμετάσχει ούτε υποστηρίξει κανένα από αυτά, επειδή έχουν αυστηρά πολιτική πρόθεση και δεν είναι κάτι στο οποίο θα συμμετάσχουμε. Αντίθετα, οι συνάδελφοί μας και οι συντρόφισσες μας στην Καταλονία έχουν εμπλακεί με συνελεύσεις, συναντήσεις, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κλπ. (εκτός από την ίδια την απεργία), όπου η θέση μας ήταν πάντα ξεκάθαρη, την ανάγκη ξεπεράσματος της καθαρά εθνικιστικής διαδικασίας για να συμπεριλάβουμε οικονομικά και κοινωνικά στοιχεία. Γνωρίζουμε ότι μερικές φορές είναι δύσκολο να κάνουμε τη διαφορά, ειδικά στο εξωτερικό, αλλά ελπίζουμε ότι μπορούμε να συμβάλουμε σε αυτό το θέμα.

Η παρούσα πρόσκληση υποβλήθηκε από κοινού με άλλα συνδικάτα και οργανώσεις με ελευθεριακή τάση. Με ποια έννοια πιέζει αυτή τη στιγμή και γιατί, σε υψηλότερα επίπεδα ενότητας; Ποια συμβολή νομίζετε ότι οι ελευθεριακοί μπορούν να έχουν σε αυτό το κίνημα που βιώνουμε;
Η CNT έχει εγκαταλείψει εδώ και καιρό την απομονωτική στάση που την έκανε να αρνείται να συνεργαστεί στενότερα με άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις.Με αυτή την έννοια, οι εκκλήσεις ή οι κοινές ανακοινώσεις δεν είναι κάτι καινούργιο. Η περίπτωση της απεργίας είναι ένα ακόμα παράδειγμα. Ωστόσο, γνωρίζουμε επίσης τους περιορισμούς αυτής της συνεργασίας. Τα τελευταία χρόνια, η CNT εργάστηκε σκληρά για να αναπτύξει το πρότυπο των συνδικαλιστικών τμημάτων (συνέλευση εργαζομένων μιας ένωσης σε μια επιχείρηση ή εργασιακό χώρο) και να αξιοποιήσει τις δυνατότητές της για αποτελεσματική συνδικαλιστική εργασία χωρίς την ανάγκη συμμετοχής στις συνδικαλιστικές εκλογές. Η ενέργεια αυτή κάνει μια σαφή διαφορά στον τρόπο με τον οποίο η CNT ενεργεί και λαμβάνει αποφάσεις σχετικά με άλλα συνδικάτα. Τα μοντέλα των συνδικάτων μας είναι σαφώς διαφορετικά και σε ορισμένες περιπτώσεις αυτό είναι ένας περιορισμός όταν πρόκειται για συνεργασία. Όσον αφορά την κατάσταση στην Καταλονία και στο υπόλοιπο κράτος, φαίνεται ότι υπάρχει ένας ευρύς χώρος συνεργασίας για την αντιμετώπιση της καταπίεσης και για την αντίθεσή της στη δεξιά εκτροπή του κράτους και ορισμένων τομέων της κοινωνίας. Αλλά αυτό εξαρτάται και πάλι από την τοπική πραγματικότητα κάθε οργανισμού, η οποία θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετική.

Όσον αφορά τη συμβολή των ελευθεριακών, είναι περίεργο να σημειώσουμε ότι, ενώ ορισμένες ομάδες και οργανώσεις έχουν παρόμοιες θέσεις με τη δική μας (και στην πραγματικότητα η προπαγάνδα για την απεργία της 3ης Οκτωβρίου περιελάμβανε και τις υπογραφές τους), άλλοι υποστηρίζουν σαφώς την ανεξαρτησία, από αναρχοσυνδικαλισική θέση. Άλλοι, ωστόσο, αντιτίθενται σε οποιαδήποτε μορφή συμμετοχής, θεωρώντας ότι πρόκειται για μια αποκλειστικά εθνικιστική διαδικασία, αν και αυτό είναι πιο συνηθισμένο σε ομάδες εκτός της Καταλονίας. Νομίζω ότι όλοι έχουμε σαφές ότι το κύριο κίνητρο των κινητοποιήσεων είναι εθνικιστικό και υπέρ της ανεξαρτησίας. Αυτό δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, δεν έχουμε τη δυνατότητα να το αλλάξουμε. Από εκεί και πέρα, κάποιοι καταλαβαίνουν ότι ανοίγει ένα χώρο δράσης, όπως ήδη ανέφερα, στον οποίο θέλουμε να επικεντρωθούμε.

Ποιες είναι οι κυριότερες απειλές και δυνατότητες για τους ανθρώπους που παρουσιάζονται στην τρέχουσα συγκυρία;
Η κύρια απειλή, και όχι μικρή, είναι η άνοδος του ισπανικού φασισμού, ως αντίδραση κατά της πιθανότητας να σπάσει η ενότητα της Ισπανίας. Στην πραγματικότητα, έχει ήδη σημειωθεί αύξηση της δραστηριότητας ακραίων δεξιών ομάδων, με επιθετικότητα και επιθέσεις κατά το φως της ημέρας. Μέχρι στιγμής, η Ισπανία δεν είχε δει την άνοδο του λαϊκίστικου και ξενοφοβικού εθνικισμού που είναι ασταθής σε άλλες χώρες της Ευρώπης ή των Ηνωμένων Πολιτειών. Αντίθετα, η λαϊκή αντίδραση στην κρίση ήταν ριζικά αντίθετη, με την εμφάνιση του 15Μ κίνημα. Αυτή τη στιγμή μπορεί να αρχίσει να αλλάζει. Αν και μερικές φασιστικές ομάδες είχαν επιτύχει μια συγκεκριμένη εμφύτευση που μιμείται την τακτική της Χρυσής Αυγής, όπως η διανομή της κοινωνικής βοήθειας μόνο στον εθνικό πληθυσμό τους κλπ., Μέχρι τώρα αυτό ήταν μια μειοψηφία. Ωστόσο, η σημερινή κατάσταση,σε συνδυασμό με τον αντιμεταναστευτικό και ισλομοφοβικό λόγο, μπορεί να δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μίγμα που μπορεί να μετατραπεί σε πραγματικό κίνδυνο στους δρόμους.

Από την άλλη πλευρά, η ίδια η ιστορία της CNT δείχνει ότι ο καλύτερος τρόπος για να σταματήσει αυτή η έκρηξη είναι η κινητοποίηση του λαού στο δρόμο, με μια σαφή επαναστατική ώθηση. Προφανώς, είμαστε πολύ μακριά από τα επίπεδα κινητοποίησης και πολιτικού ριζοσπαστισμού της δεκαετίας του '30 ή του '70, αλλά το μάθημα παραμένει σε ισχύ. Όταν αυτό που έχει τεθεί στο τραπέζι δεν είναι παρά μια επανοικοδόμηση του καθεστώτος, μια ανακατανομή της εξισορρόπησης εξουσίας στο ισπανικό κράτος, είναι προφανές ότι είναι ανοιχτό ένα ευρύ φάσμα δυνατοτήτων και φυσικών ευκαιριών. Είναι απαραίτητο να κατακτήσουμε νέους χώρους δράσης, να αλλάξουμε τα παραδείγματα και να σπάσουμε τα μονοπώλια στον έλεγχο της επικράτειας που διατηρούνται μέχρι σήμερα. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο από το δρόμο. Στη δεκαετία του 1970, όταν σχεδίαζαν αυτό το καθεστώς και αυτό το δημοκρατικό πλαίσιο,ο ρόλος της ανάκαμψης και της ενσωμάτωσης των αριστερών πολιτικών κομμάτων που συμμετείχαν στα θεσμικά όργανα έχει ήδη καταστεί σαφής. Επί του παρόντος έχουμε άλλους παρόμοιους ηθοποιούς, που εμφανίστηκαν στη ζέστη των 15Μ, οι οποίοι θα καταλήξουν να παίζουν παρόμοιο ρόλο, συνειδητά ή ασυνείδητα. Η πίεση που κλίνει την ισορροπία προς μία ή την άλλη κατεύθυνση πρέπει να προέρχεται από την κινητοποίηση.

Ποια είναι η σημερινή κατάσταση της CNT στην Ιβηρική Χερσόνησο και ποιος είναι ο κύριος ρόλος που εκπληρώνει στην παρούσα συγκυρία; Σε ποιο βαθμό αυτό σχετίζεται με τις συζητήσεις και την πρόοδο που σημειώθηκε στο συνέδριο XI;
Η CNT βρίσκεται εδώ και μερικά χρόνια σε μια σημαντική διαδικασία ανάπτυξης και ενοποίησης. Όχι μόνο με μια προφανή αριθμητική έννοια, αν και εξακολουθούμε να είμαστε ολιγομελείς, αλλά με την ανάπτυξη πιο φιλόδοξων πρωτοβουλιών, τον διακανονισμό και την εφαρμογή του μοντέλου της ένωσής μας κλπ. Αυτό επέτρεψε, πάνω απ 'όλα, μεγαλύτερη παρουσία στο χώρο εργασίας και στο κοινωνικό επίπεδο. Μπορούμε να πούμε ότι η γενική αντίληψη της CNT, μεταξύ άλλων κοινωνικών κινημάτων και του πληθυσμού εν γένει, είναι πολύ καλύτερη σήμερα από ό, τι πριν από μία δεκαετία. Αυτό είναι αξιοσημείωτο και σημαντικό όταν παρεμβαίνει σε καταστάσεις όπως η Καταλονία. Ο λόγος έχει περισσότερη αξιοπιστία αν προέρχεται από ανθρώπους που είναι γνωστοί και σεβαστοί στην περιοχή, από το αν έχετε επιδείξει σεχταριστική στάση στο παρελθόν και κανείς δεν σας εμπιστεύεται.

Ωστόσο, αυτή η διαδικασία εξυγίανσης ήταν άνιση και παρουσιάζει μια σειρά προκλήσεων. Αρχικά, παρ’ ότι τα περισσότερα τοπικά συνδικάτα επέλεξαν να εφαρμόσουν και να αναπτύξουν τις πρόσφατες συμφωνίες μας, σύμφωνα με τα τελευταία συνέδρια, άλλοι δεν ήθελαν ή δεν ήταν σε θέση να το πράξουν. Γενικά, αυτό έχει οδηγήσει σε απώλεια μελών και απώλεια της ικανότητας αυτών των συνδικάτων να ενεργήσουν. Κατά συνέπεια, ένας περιφερειακός χάρτης δίνεται με αξιοσημείωτες ανισότητες μεταξύ των τοπικών τοποθεσιών, γεγονός που αποτελεί αυτόνομο πρόβλημα. Αυτό συμβαίνει επίσης στην Καταλονία, όπου τα συνδικάτα βρίσκονται σε κατάσταση έντονης δύναμης και ήταν σε θέση να ασκήσουν έντονη δραστηριότητα εν όψει της πρόσφατης κατάστασης, ενώ άλλα δεν μπόρεσαν να επηρεάσουν τα γεγονότα. Αυτό που αξίζει σε όλα αυτά είναι να μάθουμε πώς οι τοπικές ενώσεις που ήταν καλά τοποθετημένες εκ των προτέρων όταν προέκυψε μια κρίσιμη κατάσταση, τόσο από την άποψη του αριθμού των ακτιβιστών όσο και από πλευράς απόδοσης, κατάφεραν να ανταποκριθούν στην κρίση, ενώ οι άλλοι οχι. Το ίδιο θα συνέβαινε σε οποιαδήποτε απομακρυσμένη επαναστατική κατάσταση. Τα πλεονεκτήματα της οικοδόμησης οργάνωσης για χρόνια είναι προφανή.

Επιπλέον, κάθε οργάνωση που αναπτύσσεται (ειδικά αν έχει επαναστατικούς στόχους, όπως και ο δικός μας) πρέπει να αντιμετωπίσει μια σειρά συγκεκριμένων προβλημάτων. Αυτά είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που παρενοχλούν μια στάσιμη οργάνωση, αλλά δεν είναι λιγότερο αληθινά. Για παράδειγμα, είναι καλό να έχουμε πολλούς νέους δεσμούς, αλλά είναι απαραίτητο να ενσωματώσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους στη λειτουργία και τον πολιτισμό της ίδιας της οργάνωσης, από τη συμμετοχή σε μαχητικότητα κ.λπ. Κανείς δεν αρνείται αυτές τις προκλήσεις, αλλά βεβαίως πρόκειται για προβλήματα που θα δεν προκύπτουν εάν δεν υπάρχουν νέες σχέσεις. Κανείς δεν είπε ότι η οικοδόμηση μιας επαναστατικής οργάνωσης ήταν εύκολη. Μία από τις επιλογές είναι, φυσικά, να παραμείνει για πάντα μια ομάδα φίλων σε μια παμπ ή ένα κοινωνικό κέντρο, αλλά αυτό είναι εντελώς αντίθετο σε οποιοδήποτε επαναστατικό σχέδιο. Δεν μπορούμε να δεχθούμε αυτή τη λύση.

Όσον αφορά το συνέδριο XI, αν και μπορεί να φαίνεται περίεργο τώρα, το γεγονός είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν εξετάστηκε το σημερινό σενάριο στην Καταλονία. Παρ’ ότι η διαδικασία ανεξαρτησίας έχει σφυρηλατηθεί πολλά χρόνια, πολλές οργανώσεις που δεν συμμετέχουν ή δεν συμμετείχαν, δεν ήταν αρκετά παρούσες. Ξέραμε ότι ήταν εκεί, αλλά δεν είδαμε αυτή την πιθανή έκρηξη. Με αυτή την έννοια, το τελευταίο συνέδριο επιβεβαίωσε τις συμφωνίες μας για υποστήριξη της αυτοδιάθεσης του παλαιστινιακού, κουρδικού ή σαχαρικού λαού, αλλά η Καταλωνία δεν αναφέρθηκε ρητά. Ωστόσο, πρέπει να ειπωθεί ότι δεν βλέπουμε την ανάγκη να κάνουμε τυχόν εξαιρέσεις στην περίπτωση αυτή. Ως εκ τούτου, η CNT υποστηρίζει την αυτοδιάθεση του καταλανικού λαού, που δεν την κατανοούμε κατά τρόπο κρατιστικό, όπως οι εθνικιστές πολιτικοί θα ήθελαν, αλλά ως αυτο-οργάνωση της τάξης σε μια δεδομένη περιοχή.

Ίσως αυτή η έλλειψη συγκεκριμενοποίησης είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ορισμένες τοπικές συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν εκφράσει τις αμφιβολίες τους ή τη διαφωνία τους με την προσέγγιση των Καταλανών συναδέλφων. Φυσικά, είναι φυσιολογικό, σε πολύπλοκα ζητήματα και σε καταστάσεις κρίσης, να προκύψουν αμφιβολίες για την πιο κατάλληλη στρατηγική. Στην πραγματικότητα, καθώς δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική σε έναν πλουραλιστικό οργανισμό όπως η CNT, ο διάλογος είναι σταθερός σχετικά με την πιο κατάλληλη προσέγγιση ή τη δράση για κάθε νέα εξέλιξη της κατάστασης. Δεν έχουμε κανένα ενδιαφέρον να προβάλλουμε την εικόνα μιας μονολιθικής οργάνωσης, διότι δεν είμαστε, ούτε υποκρινόμαστε ότι είμαστε. Όλα είναι μέρος της συνεχούς συζήτησης ιδεών και στρατηγικών που δίνεται στην CNT και σε αυτή τη σύνθετη περίπτωση, αναμενόταν ότι θα υπήρχε μια ποικιλία απόψεων.

Τέλος, όπως ίσως γνωρίζετε, το XI Συνέδριο της CNT ξεκίνησε μια παγκόσμια πρόταση για τη δημιουργία ενός νέου διεθνούς χώρου.Αυτή η διαδικασία έχει ήδη απλωθεί σε πολλά μέρη του κόσμου, έστω και μόνο με την εγκαθίδρυση πυκνών δικτύων επαφών μεταξύ αναρχοσυνδικαλιστικών και επαναστατικών συνδικαλιστών οργανώσεων. Αυτό μας επέτρεψε να διατηρούμε μια συνεχή ροή πληροφοριών με αυτές τις οργανώσεις (που περιορίζονται μόνο από τη δική μας ικανότητα εργασίας), οι οποίες έχουν διαδραματίσει θεμελιώδη ρόλο βοηθώντας μας να εξηγήσουμε τις θέσεις μας σε μια κατάσταση που προφανώς δεν είναι εύκολη. Το πιο σημαντικό είναι ότι η αλληλεγγύη αυτών των οργανώσεων επιδείχθηκε σε μια σειρά από εκκλήσεις για υποστήριξη στη γενική απεργία στην Καταλονία, καθώς υπήρχαν μέχρι 60 πράξεις σε διάφορες χώρες σε όλο τον κόσμο. Δεν μπορούμε να επαναλάβουμε πόσο ευγνώμονες είμαστε σε όλους.

Πώς νομίζετε ότι η κινητοποίηση στην Καταλονία μπορεί να οικοδομήσει γέφυρες με τα κινήματα και τις οργανώσεις στην υπόλοιπη Ισπανία;
Όπως είπα προηγουμένως, θα χρειαστεί πολλή κινητοποίηση και μεγάλη προσπάθεια για να ανακατευθυνθεί αυτή η διαδικασία "επανάληψης" και να την ακολουθήσουμε σε προσεγγίσεις που είναι ελάχιστα επωφελείς για την εργατική τάξη. Φυσικά, η CNT δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει μόνη της, δεν είμαστε ακόμη σαφείς ότι το να το κάνουμε αυτό θα ήταν το καλύτερο, ακόμα κι αν μπορούσαμε. Υπό αυτή την έννοια, η συνεργασία θα είναι αναγκαστική και αναγκαία.

Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι κάθε ομάδα, κίνηση ή οργάνωση πρόκειται να καταφύγει σε αυτή τη σύγκλιση με τους δικούς της στόχους και τις ατζέντες της. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά και στην CNT δεν θα πέσουμε στο παιδιάστικο σκεπτικό ότι ξαφνικά πρόκειται να έχουμε μια αδελφότητα των προλεταριάτων χωρίς περιορισμούς.

Ούτε θα παραιτηθούμε από τους επαναστατικούς μας στόχους, τους οποίους, φυσικά, δεν μοιράζονται όλοι όσοι μπορούν να προσθέσουν σε αυτή την προσπάθεια για να ξεπεράσουν την τρέχουσα κατάσταση. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα σημαντικά σημεία στα οποία μπορούμε να ξεκινήσουμε την οικοδόμηση αυτής της σύγκλισης, όπως η απόρριψη της καταστολής και του φασιστικού ισπανισμού. Σε αυτή τη βάση, έχουν ήδη ληφθεί μέτρα για να συνεργαστούμε, με συναντήσεις, συζητήσεις, ανακοινώσεις κ.λπ. Ελπίζουμε ότι αυτή η συνεργασία θα προχωρήσει περαιτέρω, καθώς εξελίσσεται η κατάσταση.Ίσως μερικές φορές αυτό το κοινό έργο να δημιουργεί συγκρούσεις και αμφιβολίες για την πορεία προς τα εμπρός, όπως ήδη γίνεται στην καταλανική σκηνή. Αλλά παίξαμε πολύ ως τάξη σε αυτή τη συγκυρία, σαν να κοιτούσαμε αντίστροφα.

Ως επαναστατική οργάνωση, η CNT κατανοεί ότι πρέπει να είναι πάντα παρούσα στις μεγάλες συγκρούσεις της τάξης μας, όταν υπάρχει η ευκαιρία να προβάλουμε το μήνυμά μας, να εξηγήσουμε τη θέση μας, να ριζοσπαστικοποιήσουμε τη σύγκρουση κλπ. Έχουμε τα εσωτερικά εργαλεία που είναι απαραίτητα για την προώθηση αυτής της διαδικασία συλλογικά, συζητώντας στρατηγικές και εκφράζοντας αμφιβολίες ή διαφωνίες. Περιμένουμε χρόνια συγκρούσεων, αγώνων και κινητοποίησης. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά είμαι βέβαιος ότι ολόκληρη η CNT θα ανταποκριθεί στις συνθήκες.

*Αρχικά δημοσιεύθηκε από τον Anarkismo. Η μετάφραση έγινε από το Enough is Enough.

image 460_0___30_0_0_0_0_0_cnt_3_1.jpg 0.03 Mb

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch

¿Què està passant a Catalunya?

¿Què està passant a Catalunya?

Community struggles

Mon 20 Nov, 17:15

browse text browse image

65327777a0f1ee1ab8a82c5d1d88c0c0.jpg imageTraditional Values: Housing & Direct Action Nov 15 11:06 by AWSM 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_28b9eebf550d43177f73a101bb5894a5.jpg imageΗ κατάσταση στην ... Nov 13 19:43 by Aitor Tarradella 0 comments

sebokengphoto0042.jpg imageThe Cheap Politics that Destroy Our Communities Nov 07 23:24 by Nonzukizo Mute 0 comments

textThe Kurdish people should get involved in and support campaigns on Local and National issu... Nov 01 05:22 by Zaher Baher 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_cnt_olot1024x5761024x576_1.jpg image"Δεν είναι απλώς ζ&#... Oct 29 19:59 by Anarkismo / Miguel Pérez (CNT) 0 comments

text¡Santiago Maldonado Vive! Oct 22 00:41 by Federación Anarquista de Rosário 0 comments

Santiago Maldonado imageSantiago Maldonado Present! Oct 21 12:06 by FAR 0 comments

textSantiago Maldonado vive! Oct 21 11:15 by FAR 0 comments

Protest in Freedom Park, south of Johannesburg on 8 May. Photo by: Jonathan Payn (ZACF) imageSouth Africa: Fueling the Fire Oct 12 19:58 by Shawn Hattingh 0 comments

cnt_olot1024x5761024x576.jpeg imageCataluña: Desborde o Tsunami Oct 12 06:34 by Miguel Pérez 0 comments

textΕνάντια στην κατ^... Oct 02 18:41 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

Foto: Tomada hoy por comunero indígena en el lugar de los hechos. A quien le agradecemos y reconocemos su importante trabajo de registro fotográfico imageEjército Colombiano Asesinó a un Campesino y Dejó Dos Más Heridos en Zona Rural de Corinto... Sep 22 08:39 by Centro de Comunicación y Educación Popular Enraizando 0 comments

Trabajo de minería en cajón o laberinto, Sevilla, Valle del Cauca (Fotografía de José Antonio Gutiérrez D.) imagePequeña minería… ¿artesanal o criminal? Sep 18 00:12 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

Camiseta recordando a Edgar Quiroga, dirigente asesinado en 1998 por las AUC en Cerro Azul, San Pablo (Fotografía de José Antonio Gutiérrez D.) image“Porque nos cansamos de arrancar”, el proceso organizativo en Micoahumado, Serranía de San... Sep 16 07:55 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

de8.jpg imageΝα περάσουμε στη_... Sep 04 20:31 by Dmitri 0 comments

21231917_523201901356172_961726168617247121_n.jpg imageΣάββατο, 9 Σεπτεμβ&#... Sep 04 20:27 by Dmitri 0 comments

deth21750x1024.jpg imageΝα περάσουμε στη_... Aug 28 21:22 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

20882143_489923491360291_2464084732346141443_n.jpg imageASESINAN RECLAMANTE DE TIERRAS EN EL CHOCÓ Aug 20 22:22 by Rebeldía Contrainformativa 0 comments

gca_rally.jpeg image[Johannesburg] Housing and Land: We demand answers Aug 16 05:09 by Gauteng Civic Association 1 comments

phpshaf7wpm.jpg image3ª Romería a la Teta de San Lucas, Sur de Bolívar, Colombia Jul 30 06:34 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

La Teta de San Lucas vista desde Mina Vieja, Santa Rosa del Sur, Serranía de San Lucas (Fotografía de José Antonio Gutiérrez D.) imageColonización y resistencia, la experiencia de la Federación Agrominera del Sur de Bolívar Jul 29 07:47 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

textIn Ireland Jobstown not Guilty verdict points to a Garda conspiracy Jul 21 00:26 by Andrew 0 comments

ayutlaconsejo_popularupoegayotzinapacabildos_milima20141129_0134_11.jpg imageΑποβάλλουν τα πο_... Jul 03 19:21 by ελευθεριακή κοινότητα 0 comments

jobstownjoan.jpg imageIrish state fails in bid to frame community activists for false imprisonment Jun 30 23:27 by Various 0 comments

portada.jpg imageEncuentro internacional de liberadoras y liberadores de la Madre Tierra Jun 30 03:40 by Proceso de Liberación de la Madre Tierra 0 comments

text[South Africa] Kroonstad explodes – Call for solidarity Jun 29 05:16 by Maokeng Advice And Resource Centre 0 comments

afondo_mexico_1.jpg imageAyutla de los Libres municipality will govern itself without political parties; it’s peopl... Jun 28 19:10 by Demián Revart 0 comments

grenfelltowerfire1704hero.jpg imageΑς μιλήσουμε για ... Jun 24 18:23 by Μαρία Μπουσδέκη 0 comments

afondo_mexico.jpg imageAyutla de los Libres se regirá sin partidos políticos y por la autonomía; es hora de que l... Jun 16 17:32 by Demián Revart 0 comments

textCampaña internacional de video-mensajes en solidaridad con la Confederación de Mujeres de ... Jun 10 15:30 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

more >>
© 2005-2017 Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by [ Disclaimer | Privacy ]