user preferences

Βαλκανικές Χώρες / Λαϊκοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Monday January 15, 2018 20:50 by"Μαύρο και Κόκκινο"

«Βούλγαροι κι Αρβανήτες, Αρμένοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινή ορμή.
Για την ελευθερίαν, να ζώσουμε σπαθί».
(από τον «Θούριο» του Ρήγα, 1797)

Οι φασίστες παντού στον κόσμο μιλούν την ίδια γλώσσα

Πέρα από ότι μπορεί να πιστεύεται γενικώς στην πραγματικότητα οι φασίστες παντού στον κόσμο μιλούν την ίδια γλώσσα. Συνεννοούνται υπέροχα. Οι νεοναζί Χρυσαυγίτες στην Αθήνα, οι Γκρίζοι Λύκοι στην Άγκυρα, οι εθνικιστές στα Σκόπια, το ISIS στη Συρία, οι φασίστες του Σάρλοτσβιλ, οι ακροδεξιοί της Κεντρικής Ευρώπης αποτελούν τα κομμάτια μιας Ένωσης που αν τα σύμβολά της αλλάζουν χρώμα με βάση τη χώρα, η ουσία παραμένει η ίδια. Η γλώσσα τους μιλάει στο όνομα του μίσους, του πολέμου, της καταπίεσης και του θανάτου. Σε όλες τις χώρες, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης παντού και πάντα είναι τα καλύτερα παιδιά των κυβερνήσεων, το παρακρατικό μακρύ χέρι.

Στη Συρία το ISIS με την εγκληματική του δράση αποτελεί μαριονέτα των διεθνών συμφερόντων στην περιοχή ως ορδή αναταραχών και αποσταθεροποιήσεων, στην Τουρκία της κατάστασης Εκτάκτου Ανάγκης ο φασισμός του Ερντογάν ελέγχει ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό, ενώ στην Ελλάδα οι φασίστες αποτελούν πάντα το μισθοφορικό σώμα όλων των κυβερνήσεων όταν θέλουν να αποπροσανατολίσουν μιλώντας για «εθνικά ζητήματα» ή όταν θέλουν να βρουν καλοθελητές που θα κάνουν τη βρώμικη δουλειά, μπράβους του συστήματος και των αφεντικών που θα χτυπήσουν εργάτες, αντιφασίστες, αγωνιστές.

Ο εθνικισμός είναι ενιαίος και αδιαίρετος παντού. Δεν αποτελεί καμιά ιδεολογία, υπάρχει σε όλες τις χώρες γιατί είναι απαραίτητος για την προστασία των αφεντικών. Γι’ αυτό αλληλοτροφοδοτείται. Ο ένας φασίστας δείχνει τον άλλο –όμοιό του- στην απέναντι πλευρά ώστε να συνεχίζει ο φασισμός να σφάζει φτωχούς και τα αφεντικά να συνεχίζουν να κοιμούνται ήσυχα. Ένα από τα πιο παλιά κόλπα των ισχυρών για να συνεχίζουν: το διαίρει και βασίλευε. Να δημιουργούν μια φανταστική εικόνα ψεύτικης ενότητας μεταξύ των δήμιων και των θυμάτων. Κι όταν πια οι εργάτες περισσεύουν από τη μηχανή των καπιταλιστών, γιατί η τελευταία βρίσκεται σε κρίση τότε ο εθνικισμός αποχαλιναγωγείται και ενεργοποιείται δυναμικά από το κράτος και το κεφάλαιο: είναι ο καιρός του πολέμου, ο καιρός δηλαδή όπου θα καταστραφούν υποδομές και θα σκοτωθούν περιττοί άνθρωποι για να ξαναξεκινήσουν οι ισχυροί από την αρχή την ιστορία της εκμετάλλευσης όσων απέμειναν. Ορίστε κύριοι, συμπολίτες και συμπολίτισσες που επιθυμείτε να συμμετάσχετε στη διαδήλωση των εθνικιστών-φασιστών για το όνομα της Μακεδονίας γιατί πραγματικά θα «αγωνιστείτε». Για τον πόλεμο, τη φτώχεια, την εξαθλίωση και το θάνατο. Γιατί αυτό σημαίνει εθνικισμός. Αυτό σήμαινε πάντα.

Λίγη γεωπολιτική ανακατωσούρα

Αποτελεί πάντως άξιο παρατήρησης το γεγονός ότι 25 χρόνια διαξιφισμών πάνω σε αυτό το «δυσεπίλυτο εθνικό ζήτημα» συμπυκνώθηκαν σε δυο βδομάδες και όλοι μοιάζουν πολύ ώριμοι να συζητήσουν σοβαρά πάνω στο ζήτημα. Είναι προφανές για όποιον αρέσκεται να ασχολείται με τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων ότι η νέα παράδοξη μα υπαρκτή συμμαχία της Ρωσίας με την Τουρκία και το Ιράν έχει ταράξει αρκετά τις ισορροπίες της περιόδου της μονοκρατορίας των ΗΠΑ. Οι ανταγωνισμοί οξύνονται και δυνάμεις που μέχρι πρότινος μπορούσαν να έχουν μόνο περιφερειακό ρόλο σήμερα φαίνεται να αναβαθμίζουν την ομοίως με άλλους εγκληματική δράση τους με την ανάμειξή τους σε περισσότερα θερμά μέτωπα πολεμικών συγκρούσεων. Οι Αμερικάνοι δεν μπορούν να μείνουν με τα χέρια σταυρωμένα. Η απώλεια της προοπτικής τους για μια Συρία δίχως Άσσαντ, ο σοβαρός τραυματισμός των σχέσεων με την Τουρκία εξαιτίας των συγκρουόμενων συμφερόντων στη Βόρειο Συρία, η εύρεση συμμάχων από το Ιράν με την οποία σπάει το καθεστώς απομόνωσης που επιχειρούσαν να επιβάλλουν οι ΗΠΑ και η πρώτη σχετικά επιτυχής εμπλοκή της Ρωσίας σε μια πολεμική σύρραξη έξω από τις χώρες δορυφόρους της σηκώνουν άμεσα μέτρα από την πλευρά των ΗΠΑ. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κατανοηθούν οι κινήσεις του κράτους των ΗΠΑ για ενεργό υποστήριξη των στηριγμάτων τους στην ευρύτερη περιοχή. Αυτή τη σημασία είχε η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ που πυροδοτεί έναν νέο κύκλο αίματος στην Παλαιστίνη, αυτό το νόημα έχει και η υποστήριξη των διαπραγματεύσεων για το «Μακεδονικό» με στόχο την εξεύρεση λύσης ώστε η (πΓΔ)
Μακεδονίας να μπει στο ΝΑΤΟ και να συγκροτηθεί ένα μέτωπο σταθερών συμμαχιών στα Βαλκάνια με τους δυτικούς «συμμάχους». Είναι γνωστό ότι στις δυτικές δημοκρατίες ο «κυρίαρχος» λαός είναι κυρίαρχος στο μέτρο που οι επιλογές του, οι οποίες υπαγορεύονται από τα πάνω, συμφωνούν με τις προσταγές του καπιταλιστικού κόσμου. Εάν όμως υπάρξουν μερικές φορές ανακολουθίες τόσο χειρότερο για τους λαούς. Η νέα συγκυρία, την οποία προσπαθούν να εκμεταλλευτούν ΗΠΑ/Ελλάδα έχει να κάνει με την άνοδο στην εξουσία της γείτονος χώρας (μετά από 11 χρόνια) ενός σχηματισμού που δεν προέρχεται πολιτικά από τους εθνικιστές του VMRO του Γκρούεφσκι. Οι σοσιαλδημοκράτες του Ζάεφ θέλουν να ανταλλάξουν τον εθνικισμό της προηγούμενης περιόδου με υποσχέσεις για καλύτερο επίπεδο ζωής στη χώρα μέσα από την σύνδεσή της με την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Απαραίτητη προϋπόθεση γι’ αυτή την προοπτική είναι η συμφωνία με την Ελλάδα. Και αυτό είναι που κυνηγούν σήμερα.

ΣΥΡΙΖΑ: ο νέος Παλιάτσος των Ιμπεριαλιστών στην Ανατολική Μεσόγειο

Η συνέχεια του ελληνικού κράτους και της ελληνικής αστικής τάξης είναι η συνέχεια των στρατηγικών επιλογών τους. Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. τον ανταγωνισμό με τις υπόλοιπες περιφερειακές δυνάμεις στην περιοχή (με σημαντικότερη την Τουρκία) την αναβάθμισή της σε στρατηγικό και πρωτεύοντα εταίρο του Δυτικού μπλοκ και την οικονομική κυριαρχία του ελληνικού κεφαλαίου στη Βαλκανική ενδοχώρα. Μόνο η επένδυση των ΕΛ.ΠΕ. στη γειτονική χώρα ανέρχεται στα 200.000.000 ευρώ ενώ μόλις στις 13/1/18 ανακοινώθηκε η εξαγορά της EDS, εταιρείας ηλεκτρισμού με μεγάλο μερίδιο στη FYROM και άλλες βαλκανικές χώρες από τη ΔΕΗ (για να αναφέρουμε μόνα κάποιες από τις μεγαλύτερες κινήσεις οικονομικής διείσδυσης). Οι στρατηγικές αυτές στοχεύσεις του ελληνικού κράτους/κεφαλαίου δεν μπορούν να αναιρεθούν από καμία «συναγωνιστική» πολιτική δύναμη όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως, στόχος αυτών των δυνάμεων είναι να αποδειχθούν καλύτερες από τις υπόλοιπες παραδοσιακές δυνάμεις που διαχειρίστηκαν τις τακτικές του ελληνικού κράτους στο να αναχθεί αυτό σε κυρίαρχο πόλο στην Ανατολική Μεσόγειο. Κι αυτό κάνει. Η συνάντηση του Παλιάτσου Τσίπρα με τον Τράμπ στην Ουάσινγκτον ήταν παραπάνω από αποκαλυπτική των προθέσεών του. Η δουλικότητα της όλης παρουσίας εξέπεμπε το μήνυμα ότι η Ελλάδα διατίθεται με νέα ορμή να γίνει ο πλασιέ των Αμερικανών στην περιοχή άνευ όρων. Η τιμητική υποδοχή του εγκληματία Νετανιάχου στην Αθήνα, απλώς ολοκλήρωσε την εικόνα της στρατηγικής συμμαχίας με ΗΠΑ-Ισραήλ. Οι «αυστηροί τόνοι» κρατήθηκαν μόνο απέναντι στον φασίστα Ερντογάν όχι βέβαια γιατί καταπιέζει τους λαούς στην Τουρκία ή γιατί έχει την χώρα ουσιαστικά σε μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αλλά τα επονομαζόμενα εθνικά ζητήματα. Άλλωστε την ποιότητα της δράσης της η κυβέρνηση την έδειξε με τη σύλληψη των 9 αριστερών Τούρκων μια μέρα πριν την άφιξη του Ερντογάν.

Με λίγα λόγια, τα νατοϊκά τηλέφωνα σηκώθηκαν και έδωσαν εντολή και στις δύο πλευρές των συνόρων να λύνουν αυτή την ασήμαντη υπόθεση με την εγγύηση φυσικά των μεγάλων αφεντικών. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ άρπαξε την ευκαιρία. Αύριο θα μπορεί να κομπάζει ότι έλυσε το Μακεδονικό, ταυτόχρονα θα βάλει πολιτικό ζήτημα στη ΝΔ εάν θα διαχυθεί ή όχι στο σώμα των ακροδεξιών ενώ ταυτόχρονα θα έχει επιτελέσει τον ρόλο του να ικανοποιήσει τα στρατηγικά συμφέροντα της αστικής τάξης για οικονομική διείσδυση στα Βαλκάνια. Επιπλέον υποβοηθά στην συγκρότηση και ανάπτυξη του φασιστικού εσμού στα δεξιά της ΝΔ με στόχο να κόψει ψήφους από τον βασικό του αντίπαλο στις επόμενες εκλογές. Η χυδαία στάση του ΣΥΡΙΖΑ για να διατηρηθεί στην εξουσία ουσιαστικά υποστηρίζει τους φασίστες, οι οποίοι βγαίνουν κερδισμένοι μέσω μιας ρητορικής που εντός του εθνικιστικού πεδίου για το όνομα ουσιαστικά κατηγορεί την (αριστερή) κυβέρνηση για «προδοσία» και τη δεξιά αντιπολίτευση για αδράνεια. Τέλος φυσικά με τη συζήτηση περί ονοματολογίας τις μέρες ψήφισης του πολυνομοσχεδίου για την αποτροπή των απεργιών αποπροσανατολίσει τα κατώτερα στρώματα από το νέο κύμα μέτρων που θέλει να περάσει. Το πολυνομοσχέδιο που πρόκειται να ψηφιστεί στις 14 Γενάρη, η συνεχόμενη επιβολή όλο και σκληρότερων οικονομικών μέτρων, οι εκδικητικές απολύσεις και οι ολοένα αυξανόμενες εργατικές δολοφονίες, οι πλειστηριασμοί α΄κατοικίας, τα χτυπήματα στους αυτοοργανωνομένους χώρους, οι αλλαγές στον σωφρονιστικό κώδικα έρχονται να ενισχύσουν την επίθεση που έχουν εξαπολύσει κράτος και κεφάλαιο στα πληβειακά στρώματα. Όλα αυτά θα πρέπει να θαφτούν κάτω από τη σκιά του εθνικισμού με αφορμή την ονοματολογία.

Η όλη κατάσταση αποκαλύπτεται δε πλήρως από το γεγονός ότι οι παραδοσιακοί φορείς της αστικής τάξης στην Ελλάδα ουσιαστικά συμπορεύονται με την κυβέρνηση. Η συμμαχία μεγάλου κεφαλαίου-ΝΔ-Εκκλησίας περιμένει να τελειώσει η όλη ιστορία με την ελπίδα να κλείσει το όλο ζήτημα να αποποιηθεί την διαδικασία με το επιχείρημα ότι δεν ήταν αυτή κυβέρνηση και να ασχοληθεί μόνο με την καλύτερη εκμετάλλευση των ντόπιων και βαλκάνιων εργατών. Business as usual.

Το (εθνικιστικό/φασιστικό) συλλαλητήριο της 21ης Γενάρη

Θα φτάσουμε σε μια «Ώρα μηδέν» τη στιγμή που δεν θα αντιλαμβανόμαστε, πλέον, ότι τα «εθνικά μας συμφέροντα» δεν είναι δικά μας συμφέροντα, δεν πηγάζουν και δεν προορίζονται για τους από τα κάτω αυτού του κόσμου, της Ελλάδας, της πΓΔΜ. Τα εθνικά συμφέροντα προσπορίζουν στο φασισμό και ντύνονται με τις σάρκες των προλετάριων, υπό την κυριαρχία του, πάντα, νικητή, κράτους - κεφαλαίου.

Ανεξάρτητα από τι μπορεί να νομίζουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους ορισμένοι εκ της επιτροπής που διοργανώνει το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία (επίσημα πρόκειται για «εθνόψυχους» που θέλουν να κρατήσουν αποστάσεις από τους ανοιχτά ναζί) η κίνηση αυτή θα αποτελέσει τον λαγό για τον φασίστα δρομέα. Ο «αγνός πατριωτισμός» που επικαλούνται κάποιοι από τη βιτρίνα των διοργανωτών δεν είναι παρά η μεγάλη αυλή του εθνικισμού και του φασισμού. Σε μια συγκέντρωση όπου οι κρατικοί φορείς δεν θα βγουν μπροστά αφού ξέρουν πολύ καλά ότι το «εθνικό συμφέρον» (δηλαδή το δικό τους συμφέρον) εξυπηρετείται πολύ καλύτερα από τη συμφωνία με τους Σκοπιανούς. Στην πραγματικότητα βασικός διοργανωτής της συγκέντρωσης της 21ης Γενάρη δεν είναι άλλος από τον φασισμό σε όλες τις εκδοχές του. Νεοναζιστικές γκρούπες όπως οι ΑΜΕ και η ΑΠΕΛΛΑ καλούν ήδη στον Λευκό Πύργο, η Χρυσή Αυγή προετοιμάζει την παρουσία της, ο Ιερός Λόχος μια συνάθροιση χουντικών, φασιστών και ρατσιστών εμφανίζεται ουσιαστικά ως συνδιοργανωτής, επιχειρώντας να ναυλώσει λεωφορεία για να μετακινήσει κόσμο από την επαρχία. Οι διάφοροι πολιτιστικοί σύλλογοι θα παίξουν απλά τον ρόλο του καραγκιόζη της «κοινωνικής μάσκας» των φασιστών που θα σπεύσουν να πιάσουν πρώτη σειρά σε μια φιέστα μίσους. Καμιά συζήτηση δεν έχει να γίνει εκεί. Αυτό που προκύπτει είναι το ξέπλυμα των ναζί της Χρυσής Αυγής/ΑΠΕΛΛΑ/ΑΜΕ μέλη των οποίων συνελήφθησαν μόλις προχθές για τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού σε κοινωνικό χώρο στον Πειραιά. Τα ξενοφοβικά καθάρματα του Ιερού Λόχου που τραμπούκιζαν παιδάκια στο Ωραιόκαστρο και αλλού θα μετατραπούν σε «αγνούς πατριώτες» μέσα στη χαβούζα του Λευκού Πύργου. Τελικά η συγκέντρωση αυτή θα λειτουργήσει ως το ζυμωτήρι του φασισμού στην πόλη. Φυσικά δεν θα λείπουν κι όσοι από τον κρατικό μηχανισμό έχουν ανοιχτά πάρε-δώσε με τους φασίστες της Βορείου Ελλάδας και αδημονούν για τις ψήφους τους. Κάτι περιφερειακοί δήμαρχοι, κάτι προύχοντες σε περιοχές της Μακεδονικής επαρχίας, τίποτε μισοφασίστες βουλευτές της ΝΔ κ.ά. παρατρεχάμενοι θα παρουσιαστούν για να καρπωθούν τη συμμετοχή τους στο φασιστο-συλλαλητήριο. Στην πραγματικότητα η γραμμή των φασιστών και των εθνικιστών υιοθετήθηκε και παίχτηκε ανοιχτά από το ελληνικό κράτος την περίοδο 1991-1995. Μέχρι και εμπάργκο έκαναν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Ωστόσο η εθνικιστική κρατική πολιτική ηττήθηκε. Ήδη η Ελλάδα έχει αναγνωρίσει σύνθετο όνομα με τη Μακεδονία στον τίτλο και γεωγραφικό προσδιορισμό.

Για να μην κοροϊδευόμαστε, λοιπόν, αν θέλουν οι πολιτιστικοί σύλλογοι να αναδείξουν την «πολιτιστική κληρονομιά της Μακεδονίας» ας κανονίσουν ένα διεθνές φεστιβάλ με τους μουσικούς και χορευτικούς συλλόγους των Σλαβομακεδόνων για να ανταλλάξουν πολιτιστικές αφηγήσεις και ερεθίσματα και να αφήσουν τις συγκεντρώσεις με τους ναζί. Αν θέλουν οι διάφοροι «αγωνιστές» να ματώσουν «για τη Μακεδονική γη ενάντια στον ξένο κατακτητή» θα μπορούσαν να αγωνιστούν ενάντια στην El Dorado Gold που καταστρέφει τη γη και τη φύση στη Χαλκιδική και να αφήσουν τις συναθροίσεις με τους νεοναζί. Αν θέλουν οι προασπιστές της ιστορίας και άλλοι «αγαθοεργείς» προοδευτικοί να πουν κάτι για το Μακεδονικό ας βρουν αντιεθνικιστές προοδευτικούς ανθρώπους στη Σλάβόφωνη πλευρά της Μακεδονίας και να μιλήσουν από κοινού. Αλλά δεν θα το κάνουν γιατί είναι υποκριτές και εθνικιστές και γι’ αυτό θα κάνουν απλά πλάτες στον φασισμό συναγελαζόμενοι μαζί του. Ο φασισμός είναι ο μόνος που ξέρει τι ζητάει από αυτή τη συνάθροιση. Να οργανώσει νέους ανθρώπους στις γραμμές του μίσους να τους πωρώσει με τις μισαλλόδοξες ρατσιστικές ηλιθιότητές του και να τους ξαμολύσει ενάντια στους φτωχούς, τους αδύναμους, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, τους αλλόδοξους, τους αγωνιστές τους αντιφασίστες και τους αναρχικούς. Αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.

Εμείς – Γράμμα σε παλιούς συντρόφους

Για μας ο διεθνισμός δεν είναι κάτι αφηρημένο, ένας ελιγμός για να ξεφύγουμε από τη δύσκολη θέση της υπάρχουσας κατάστασης όπου δεσπόζει η καταπίεση και η μισαλλοδοξία. Διεθνισμός σημαίνει αγώνας ενάντια στον εθνικισμό ως ενιαία και αλληλοτροφοδοτούμενη αντίληψη. Σημαίνει την επαφή, συζήτηση και σύμπραξη με συντρόφους σε άλλες χώρες ώστε να αντιπαλέψουμε από κοινού τις συγκρούσεις στις οποίες πάνε να μας εμπλέξουν τα κράτη για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των αρχουσών τάξεων σε κάθε χώρα, να αντιπαλέψουμε τα σχέδια των πλανητικών αφεντικών του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. όχι όμως προσπαθώντας δήθεν να «εκτρέψουμε» τον εθνικισμό ενάντια στις υπερεθνικές ενώσεις, όπως βαυκαλίζεται ότι κάνει ένα τμήμα της αριστεράς, αλλά με πραγματικούς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες σε κάθε πλευρά των συνόρων. Με την έμπρακτη αλληλεγγύη μας σε αγωνιστές σε κάθε χώρα που διώκονται και φυλακίζονται από τις αστυνομίες και τα κράτη τους. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το ζήτημα του ονόματος είναι μια κοροϊδία. Πρώτα απ’ όλα γιατί δεν έχει να κάνει σε τίποτε η διαχείριση του με την ιστορία, τον πολιτισμό και τα τοιαύτα, γιατί εάν είχε να κάνει με αυτά τα ανθρώπινα η λύση θα ήταν εύκολη και θα είχε προκύψει εδώ και καιρό με κοινωνικούς όρους. Χιλιάδες άνθρωποι Έλληνες και Σλαβο-Μακεδόνες αλλάζουν πλευρά στα σύνορα δίχως κανένα πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η ίδια η ύπαρξη του συνόρου. Όλων των συνόρων. Το «ζήτημα» είναι πολιτικό. Βαφτίζεται εθνικό ζήτημα για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η ελληνική αστική τάξη θέλει να κυριαρχήσει στην οικονομική εκμετάλλευση της περιοχής χωρίς καμία αντίδραση. Σε αυτή τη διαδικασία η κάθε πλευρά χρησιμοποιεί τους εθνικιστές ως «ομάδα πίεσης» κάτι τέτοιοι στα Σκόπια σκαρφίστηκαν ότι είναι απόγονοι του Μ. Αλεξάνδρου και κάτι παρόμοιοι στην Αθήνα κατασκεύασαν την εθνική ταυτότητα με Αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο και άλλες φανταστικές εξιστορήσεις. Οι μεν επιλέγουν να ονομάζονται Μακεδόνες για να τονίσουν την υποτιθέμενη αρχαία καταγωγή τους και οι δε αποκαλούν μια χώρα ως πρώην επαρχία μιας άλλης χώρας που δεν υπάρχει πια. Η γελοιότητα δίνει και παίρνει. Όμως από το γελοίο εύκολα μπορούμε να βρεθούμε στο επικίνδυνο. Αφενός η αναβάθμιση των εθνικιστικών παθών σε μια περίοδο όπου ο παγκόσμιος καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση και οι ανταγωνισμοί εύκολα ξεσπούν σε περιφερειακές συγκρούσεις, η προοπτική της μεταφοράς αυτών των συγκρούσεων σε πολεμικά μέτωπα και στη Δύση ολοένα αυξάνεται. Εμπόλεμη κοινωνία είδαμε πολύ καλά τι σημαίνει στην υπόθεση της Συρίας και άλλων χωρών, οι εθνικιστικές συμμορίες να λυμαίνονται τους δρόμους όσο τα γεράκια των δυνάμεων διαλύουν τη χώρα, ένας λαός στην προσφυγιά.

Σήμερα όμως τεράστια σημασία έχει πως θα απαντήσει το ευρύτερο αντιφασιστικό, επαναστατικό και αναρχικό κίνημα σε αυτή τη νέα φασιστική και εθνικιστική πρόσκληση. Γνωρίζουμε ήδη ότι το πράγμα είναι ιδιαιτέρως σοβαρό για να το αφήσουμε να εξελιχθεί. Ήδη οι φασίστες προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τον όποιο παροξυσμό δημιουργούν με το Μακεδονικό για να χτυπήσουν καταλήψεις, μετανάστες κ.λπ. Απευθύνουμε ένα διαρκές κάλεσμα στον κόσμο του αγώνα, σε παλιούς συντρόφους που έχουν αντιμετωπίσει ξανά τις εθνικιστικές εξάρσεις να δηλώσουν το παρόν, να αυξήσουμε την επαγρύπνιση και να προετοιμάσουμε την αντιφασιστική διεθνιστική παρέμβαση και παρουσία στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Το κίνημα και οι αναρχικοί περισσότερο θα πρέπει να απαντήσουμε στον φασισμό και την εθνικιστική απειλή πριν αυτή βρει διευρυμένα ακροατήρια και οπαδούς.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ 21ΗΣ ΓΕΝΑΡΗ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ-ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙ ΚΑΙ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΥΣ
ΣΕ ΤΟΥΡΚΙΑ, ΣΛΑΒΟ/ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΝ ΤΙΠΟΤΕ
ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥΣ ΠΛΑΘΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΗ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑ

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΧΑΜΕΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ
ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΝΑΤΟ – Ε.Ε. – ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό "Μαύρο και Κόκκινο"
μέλος της Α.Π.Ο. - Ο.Σ.

mashriq / arabia / iraq / community struggles / non-anarchist press Wednesday January 10, 2018 19:53 byAraz Bağban

The protests against the high cost of living in the cities of Khorasan province on December 28th soon spread to many cities of Iran incredibly quick and almost turned into a revolt within a week. The protests primarily targeted the high cost of living, financial difficulties and corruption. However, they quickly became politicized and began to target the foundations of the Islamic Republic (IR), namely the religious autocracy. The slogans quickly turned from “death to high cost of living” to “death to the dictator.”

These demonstrations and protests emerged as a result of the spontaneous act of the masses. Currently, it does not have any leading or coordinating center. It is still in its early stages and needs some basic organs, such as local committees and councils to lead it to go further. Due to the present weakness of the progressive opposition forces in Iran, there is no revolutionary structure to lead the movement. But this spontaneity and being leaderless, for this moment, adds a great power to it. This power has deeply shaken the IR. The authorities of the religious dictatorship were almost astonished in the face of this power. Authorities which, under normal conditions, could immediately have linked such a movement to foreign forces began blaming each other. Later, when they realized the destructive power of the rage of the poor, they invited each other to come together against “the world powers’ provocations.” In fact, the different wings and factions of the IR are aware that this revolt has its origins in the economic difficulties of the people. But they are at a loss in understanding how they can control this uprising.

The Origin and Extent of the Demonstrations

The demonstrations first started in four towns of Khorasan. The largest of these was Mashhad. Mashhad is Iran’s biggest city after Tehran. Yet it is not industrialized as are Isfahan, Karaj and Tabriz, despite the latter being much smaller. Mashhad’s economy is based on tourism, as it hosts the Shiites’ eighth imam’s tomb.[1] It is a city that accepts labour force immigration and, consequently, there are large poor neighborhoods around the city. In recent years, the general economic problems, as well as a strained relationship between the Islamic Republic with the Gulf countries, have hit the economy of this city. Increasing unemployment rates, inflation and high cost of living were waiting for a spark to explode. On December 28th, a demonstration of which the origin was a subject of controversy[2] revealed this spark. The protests in Mashhad quickly spread to other cities of Khorasan and turned into mass protests against the high cost of living and corruption. The police attacked the protests and tried to disperse the protesters with pepper spray.

The next day, the demonstrations spread to different regions and towns and there have been more than 80 cities involved in these demonstrations until now. On December 29th there were widespread protests in twenty cities and even some news that the people were clashing with security forces. Especially in the following days, the cities and towns where the Lori people[3] live became the center of the armed conflicts.[4] Though the number of those who participate in the protests is not so big, the anger that arises is huge. The center of these protests is the non-industrialized poor cities in Iran, commonly referred to as ‘the periphery’. Although some protests have been held in big cities like Tehran, Tabriz and Isfahan in recent days, the locomotive for the protests is still small and poor towns. It seems startling to see that these protests are spreading rapidly, become politicized instantly, and the people’s anger is so strong. However, if the difficult living conditions in Iran are taken into consideration, the situation is easy to understand.

In recent years, the high costs of living, high unemployment rates and low wages have been on the agenda even in the parliament. Worker protests and strikes were increasing steadily. Workers and public employees frequently voiced their long-standing demands in front of parliament and ministries. The state authorities were warning the Hassan Rouhani government for the possible breaking out of social unrest of the poor for a long time. Meanwhile, while the Islamic Republic was in search of a so-called solution, it was preparing itself for a possible revolt of the poor.[5] The regime was aware of the fact that this kind of social unrest is not that easy to overcome.

It is worth noting that the emergence of protests by the poor against the high cost of living in Iran is not a new issue. During the two presidential terms of Rafsanjani, under the impact of his brutal neoliberal policies, the great economic difficulties of the people were reflected into the streets in 1992 and 1995. Those protests were suppressed by the sharp attacks of the repressive state apparatus and were prevented from expanding.

The Bases of the Demonstrations

The Islamic Republic prepared the ground for the mass protests with their own internal contradictions. On the one hand, the IR found it convenient to see the structural problems in its economy as accidental, and to postpone the crisis, which is understandable for a capitalist structure. On the other hand, the IR was pleased by and swallowed the long term silence and political stagnation of the working class, and only tried to please the bourgeoisie and middle class who declare their discontent frequently. The IR preferred to regard the poor living conditions of the working class as a secondary problem, making its solution dependent on other factors such the nuclear crisis with western powers.

In fact, the Islamic Republic is struggling with long-standing economic troubles, but succeeded in delaying these troubles by different methods. In the 1990’s, the IR, with President Rafsanjani’s neoliberal policies, aimed to move away from an oil-incomes-dependent structure (in fact the goal of the Islamic Republic was to move away from an economic policy pivoting around the public sector, which was one of the achievements of the 1979 revolution). These practices led to a relative growth in the Iranian economy, but they also established the bases for impoverishing the people. Reformists came to power to thoroughly appease the protest and dissatisfaction that emerged throughout the country against Rafsanjani’s harsh neoliberal policies. Under the leadership of Muhammad Khatami, this wing of the Islamic Republic claimed that it would be possible to carry the country to the utopia they have promised, with reforms within the framework of the regime.

Reformists asked people to accept everything and not to object, emphasizing that political development would bring in its wake economic development. However, at the end of the eight-year reform government people’s economic demands rose. Thus, Mahmoud Ahmadinejad took the stage with a populist economic justice rhetoric against the reformists’ liberal political theses. But, he became the most brutal implementer of neoliberal policies in Iran. The pressure of the economic problems and the tension creating foreign policies started to show their effects. In addition to this problem, the regime faced another problem when widespread unrest spread across the country after reformist voters and politicians claimed the reelection of Ahmadinejad was massively fraudulent. Religious dictatorship had to offer a moderate option that could calm the high tension. So Rouhani emerged as the last solution to the IR problems.

The Islamic Republic was seeking solutions to three major problems after the 2013 presidential elections. The first one was the crisis of legitimacy that challenged the foundations of the IR (among both the people of the country and in international circles) after the popular uprising that followed the 2009 presidential elections. The second was economic problems that made the life of the people unbearable. The third was the international political crisis, such as the nuclear crisis with the West. In 2013 Rouhani’s campaign was established on a very simple assumption. The sanctions are the main source of all the problems and to relieve sanctions he promised to the people that he will solve the crisis over Iran’s nuclear program through negotiations with world powers. According to Rouhani, the deal would open Iran’s closed trade routes and normalize oil exports. The Islamic republic would have the ability to renovate old and worn out oil extraction facilities, or negotiate with major international companies for this purpose. And eventually, the country’s non-functioning industry would start to operate again. This would produce a flood of funds and with competent economic management would improve the living standards of the Iranians. When Rouhani was elected, the people celebrated the results chanting an interesting slogan: “dictator, thank you.” The national satisfaction and the international congratulations after the election pleased the regime.

During his first presidential term, Rouhani secured a deal with the West.[6] The bourgeoisie was pleased with the results. Thanks to this agreement, the middle class, which had played an important role in the 2009 uprising, was also proud of its choice in 2013 election. It seemed that the Islamic republic had largely surpassed the legitimacy crisis that emerged with the 2009 elections. It seemed that the only problem left to be solved was the living standard of the people.

The expectations of the IR from the last elections in May 2017 were also very clear. It aimed to maintain the soft approach toward Iran, created by the nuclear deal; to give signals that its foreign policy will not change much; and to continue the stability that exists in the domestic sphere. The regime hoped to ensure foreign investment in order to inject hopes to the masses that everything is going to be all right.

In spite of these, the living conditions have worsened in recent years. Economic stagnation has continued. The unemployment rate has increased steadily. Hawking in the streets has become the source of income for tens of thousands of people. Thousands of homeless people are living in the streets of the capital city, Tehran. What poor people get is a piece of carton to sleep on or being hunted under the guise of the war on drug dealing. Accordingly, it was clear that the rage of the poor was going to erupt, eventually.

Did the elections change the situation? No, it didn’t. Because the regime only cares about the bourgeoisie and the middle class, which now have an organic relationship with the government. On the other hand, the regime is preparing its forces for a possible uprising of the proletariat. Recently, security forces have conducted exercises against feigned protests, so as to develop their defense of the bourgeoisie. The lack of organizations that can lead the working class obviously makes it easy for the dictatorship to suppress protest that remains local.

Surely, the external factors play a role in the emergence of Iran’s economic troubles. However, the decisive factor is the corrupt structure of the Islamic Republic. Corruption, theft and attempts to make quick and easy windfall profits have paralyzed the Iranian economy like a disease. It is obvious that no medicine will be effective until resolving these problems. People have waited long enough to see that these diseases are going to be cured and when they saw there was no hope they eventually rebelled.

The Difference with the 2009 Uprising

The two uprisings differ in some very basic features. The 2009 uprising started in Tehran and later moved to remote provinces. The big cities actively participated in the uprising, and in the early days (especially in Tehran), demonstrations started with large masses flowing into the squares. The demands were mainly political, but did not exceed the demands of freedom and democratic rights for certain classes. The demands were not very radical until the last days and did not exceed the frame of the demands enforced by the reformist movement. In general, it had the character of a middle class movement so it could not absorb the demands of the working class.

In contrast to the 2009 uprising, this time the small cities and the poor regions are leading the demonstrations. Although the initial protests have emerged in Mashhad (the second largest city in the country), the overall distribution of protests shows that small cities are more active. The demonstrations didn’t start with large participation. Only on the third day it weakly spread to big cities and only on the fifth day big demonstrations took place in these cities. The poor are leading the protests and the demonstrations have rapidly radicalized. Despite being economic in the first place, the demands were rapidly politicized, and express the demands of large segments of society. They cover a wide spectrum, ranging from jobs and bread to social freedoms. The whole regime with all its components is targeted in the slogans of the masses and there is no distinction between reformists and conservatives. Interestingly, no slogan has been chanted about Mousavi and Karroubi’s house arrest in these demonstrations.

Debates on the Legitimacy of the Demonstration of the Poor in Terms of Regional Balances

The rage of the poor has deeply shaken the Islamic Republic. But if we consider the position of Iran in the Middle East and its role in the regional balance of power, it is not difficult to observe that the effects of these demonstrations would not be limited to Iran’s borders alone. The emergence of such a vigorous movement is not a national issue in any country in the Middle East. It is therefore a natural process to assess this uprising in terms of regional balances or even broader international conflicts. Accordingly, a massive movement in Iran worries its allies and those who think this alliance has a progressive role in the region. Indeed, almost from the first day we have witnessed the presence of such concerns within the regional actors and even the international socialist movement. Some socialist groups immediately revealed their position on the first day and opted to support the Islamic Republic.

These concerns can be understood up to a certain point. U.S. imperialism under Trump and its regional allies have long targeted the Islamic Republic and have the potential to try every way to break it down. Thus, question marks may arise about the origin of an uprising targeting the foundations of the IR. It is more comprehensible if we consider the dissatisfaction of Trump and Netanyahu on the latest developments in the Middle East. However, it becomes problematic when we only focus on the regional dynamics and ignore the connection between a social movement and its roots in internal contradictions. This perspective may be the approach of structures like the Syrian regime and Hezbollah, but it should not be the Marxists’ approach. Beyond an abstract anti-imperialist approach, Marxists should evaluate the events from the perspective of the ground for struggle that social contradictions create on the national level, the class position of the elements that drive the struggle, and the opportunities and consequences of the struggle.

Demonstrations in Iran emerged from the demand for the most fundamental rights of the poor but almost turned into a revolt against a 38-year old reactionary dictatorship. For years, this enemy of the workers, of women, of the different ethnic groups, of the environment and of basic human rights has not displayed anything other than oppression and massacre. A reactionary fundamentalist Islamist movement built this system, in its origin, by confiscating the gains of a popular revolution, established its dictatorship by pouring the blood of revolutionaries’, and subsequently survived by exploiting society and nature. Thus, the people’s revolt against this regime is unquestionably legitimate.

It is possible that the reactionary forces of society would confiscate the gains of such a movement.[7] Despite this, the possibility of overthrowing of a reactionary structure like the Islamic Republic with the uprising of the masses does not only provide the prospect of freedom for the masses in Iran, but also may pave the way for the overthrow of other reactionary structures in the Middle East. Eventually, it may open the road to a real struggle against imperialism and Zionism in the region.

Epilogue


It is not easy to predict the outcome of these demonstrations. It may progressively gain in strength or vanish in time. It is a spontaneous mass movement and there is not yet a strong progressive structure to lead it. Long-running mass movements can reveal their own various organizations such as committees and local councils that can protect the masses against the eruptive but disorderly action. If such organizations are properly guided, they can attain significant achievements. On the other hand, we must not forget the rich experience of the IR in suppressing popular uprisings. The IR will mobilize all its means to suppress these demonstrations. As a matter of fact, over the first week more than ten deaths have been confirmed by official sources. This shows how determined the IR is in suppressing these demonstrations which have a great potential to turn into a widespread popular revolt.

It should be noted that, independent of its outcome, this movement will first of all instill a most needed confidence of defeating the environment of oppression and fear. The masses will remember the great feat of demolishing the Pahlavi regime, which was the main fortress of imperialism in the Middle East. Even if they are defeated, these actions will form the basis of new struggles. Here, the most important task falls on progressive forces from within the masses. Those who hear the voice of this rage should organize the masses against the Islamic Republic and drive the destructive power of the mass to destroy the reactionary repressive discriminatory capitalist regime on the national ground and to establish the foundations of the free and revolutionary Middle East on the basis of principles of solidarity and equality on the regional ground.

Endnotes
[1]The structure that governs this type of building is known as Astan-i Gods-i Rezevi, the richest Iranian company known for its proximity to Khamenei. This company, which is a large landowner, banker, factory owner and executor of plenty of other economic activities, is enriched by the Shiites who visit the 8th imam, all the while it dispossesses the Mashhad people.
[2]It is suggested that this protest erupted in the direction of objections by people who did not get what they wanted from the banks and the call was issued by the far-conservative section of the Islamic republic. Similar objections were made in many places that were long-lasting, but the slogans were aimed directly at the high prices even with the people gathered for the same reason.
[3]Lori people is an ethnic group that speaks a dialect of the Persian language living in the Central and South-western part of Iran.
[4]In the conflicts that arose in the town of Ize in the south of Iran, the people controlled state buildings for a short period of time.
[5]At the beginning of the new year, a security drill took place against the threat of workers’ protests in the name of improving the defense of bourgeoisie’s.
[6]On this see our article “Iran’s Nuclear Deal: Escape from Crisis”
[7]For a more comprehensive characterization of the various rival actors within the Islamic Republic, see our article “An Iranian Classic: For the Continuation of the Dictatorship, Long Live Elections!”
italia / svizzera / lotte sul territorio / documento politico Tuesday January 02, 2018 18:55 byEmbat

analisi d’Embat, Organització Llibertària de Catalunya, sulle elezioni del Parlament de Catalunya del 21 dicembre. [Catalá] [Castellano]


Continuismo o rottura. Sulle elezioni del 21 dicembre



1.- Nonostante le voci che hanno tentato di porre fine al cosiddetto processo di sovranità, la sua forza numerica, il suo livello cumulativo e il suo peso nella società, così come la sua capacità di confronto, sono in costante aumento. La mobilitazione delle folle sostenuta e in aumento per alcune settimane è stata in grado di imporre la realizzazione di un referendum illegale l'1 ottobre (cosa mai vista nelle società occidentali), un massiccio sciopero generale del 3 ottobre e una prova generale di controllo territoriale con lo sciopero dei tagli delle rotte di trasporto del giorno 8 novembre. Non esiste altra società europea che al momento abbia commissioni di base e gruppi di cittadini auto-organizzati a favore della Repubblica e contro il governo del loro Stato in tutti i quartieri delle città fino all'ultimo angolo della Catalogna. La pressione popolare ha imposto la proclamazione unilaterale della Repubblica.

2.- Contro questo lo Stato ha risposto con l'applicazione dell'articolo 155: la pura e semplice repressione, con i prigionieri politici e con l'indizione delle elezioni del 21 dicembre. Lo Stato le ha concepite in modo plebiscitario e ha sollecitato la mobilitazione dei suoi sostenitori nel tentativo di sconvolgere le forze indipendentiste attraverso la repressione, la giudizializzazione della politica, l'intervento delle istituzioni e i messaggi di scoraggiamento attraverso i media. In breve, l'indipendentismo è giunto alle elezioni su posizioni difensive. Un altro handicap per l'indipendenza, a priori, era la divisione visibile tra i due partiti che guidavano il blocco sovranista.

Nonostante ciò, l’indipendentismo ha conseguito un successo di voti.

3.- A causa del carattere plebiscitario di queste elezioni, la corrente unionista in Catalogna si è raccolta intorno alla lista dei Ciutadans (sebbene con qualche resistenza da parte del PSC). L'unionismo ha serrato le fila in un "no all'indipendenza" alla ricerca di referenti di unità tra gli spagnoli o basati sull'identità ispanica. Va notato che il voto per i Ciutadans è anche un rifiuto verso il Partito Popolare ed è percepito dai suoi elettori non come un voto di estrema destra ma come un voto per un partito liberale, centrista, moderno, anti-casta ... che differisce dai modi di fare del PP. D'altro canto, i Ciutadans si sono dichiarati fermamente contrari all'indipendenza e talvolta hanno superato lo stesso PP a destra. Questo senza ignorare un possibile voto utile sulla lista che si presumeva vincitrice. In ogni caso, se lo Stato continua ad applicare la repressione senza misura (come sembra essere disposto a fare con le nuove accuse) può erodere questa vittoria.

I Ciutadans basano la loro forza elettorale su una parte della società catalana essenzialmente di lingua spagnola, legata alle loro origini familiari e culturali in altre regioni della Spagna e - cosa importante da sottolineare - lettori dei media spagnoli che in queste settimane hanno bombardato con la festa arancione.

Questo settore della popolazione ha un problema comune a tutte le cinture metropolitane in Europa, minacciate dal populismo di destra. Sono i quartieri più svantaggiati che cadono nell'orbita ideologica o socioculturale del settore più reazionario della nostra società e non quelli della classe media lavoratrice e professionale (molto meno nella sinistra rivoluzionaria). Non è la stessa cosa essere nati e cresciuti in famiglie e quartieri che apprezzano la cultura, che sono interessati alle associazioni o alla cultura popolare, che sono interessati alla politica, che sono linguisticamente diversi, rispetto a chi nasce e cresce sia in quelle famiglie che cercano solo di sopravvivere, sia in quelle che hanno già attraversato questo stadio e ora godono di una posizione salariale con un certo potere d'acquisto o che cercano di salire all'ascensore sociale dell '"imprenditorialità", così caratteristico del nostro tempo, che bevono dalla cultura delle masse del capitalismo.

È necessario capire che questa parte della popolazione ha - in generale - un'idea non solo della questione nazionale, ma anche delle questioni sociali, dei diritti civili, del femminismo, ecc. questo la colloca negli antipodi del movimento popolare quando la sua base sociale dovrebbe esserne parte.

4.- Da parte del movimento popolare della Catalogna, è estremamente necessario porre l'accento sul conflitto politico tra la Catalogna e la Spagna nelle politiche sociali. Questo non significa rinunciare alla questione nazionale, se non lavorando in parallelo. È vitale una costruzione simultanea per risolvere i problemi materiali della sepoltura dello Stato spagnolo e della logica repubblicana di cercare un paese migliore per la sua gente. I militanti rivoluzionari devono essere coinvolti nei sindacati, nelle associazioni di quartiere, nelle case collettive, nella rivitalizzazione delle ondate di mobilitazione, ecc. essere in contatto con la popolazione più colpita dalla crisi. Si devono avanzare alcune richieste che si scontrino con lo status quo sociale, forse a partire dalle misure sociali abrogate dal Tribunale Costituzionale o che ci difendano dall'attacco contro la scuola pubblica catalana.

Crediamo che l'indipendentismo debba abbandonare il tono vittimistico e smettere di crearsi un'identità sulla base della superiorità morale in quanto sono atteggiamenti alienanti verso le classi meno favorite. Un catalanismo escludente non fa che lasciare ampi settori della popolazione al di fuori del quadro ideologico dell'indipendenza, lasciando terreno abbondante per l'unionismo.

In breve, dobbiamo rafforzare e consolidare tutte quelle strutture incipienti di Popolo Forte degne di essere preparate per espandere la nostra base sociale indirizzandosi verso le classi popolari con un chiaro messaggio: la disgregazione e la creazione di una nuova società è vitale per avere una vita migliore.

(traduzione a cura di Alternativa Libertaria/fdca - Ufficio Relazioni Internazionali)

Link esterno: http://embat.info/continuisme-o-ruptura-sobre-les-elecc...-21d/

north america / mexico / community struggles / non-anarchist press Wednesday December 20, 2017 15:48 bySex Worker Solidarity Network

The City of Tampa is rewriting a homophobic bathhouse ordinance to now criminalize sex workers. Please call and email city council members to oppose the criminalization of sex workers and stop the homophobic bathhouse ordinance.

The “Bathhouse Ordinance” it’s called: flying under the radar of dedicated activists and sex workers alike, the City of Tampa has revived a homophobic law in hopes of targeting “sex traffickers.” But it isn’t difficult to see what happens when the state “cracks down” on crime. In true Reaganite and Clintonian fashion, this ordinance presents as a public good while serving to further criminalize and marginalize victims, workers, undocumented immigrants, trans people, black women and all people of color. While touting their own whistles, Guido Maniscalco and Mike Suarez (two of the most sympathetic bureaucrats on city council) have proposed an ordinance targeting “sex-traffickers” which, unsurprisingly, NEVER ONCE mentions sex traffickers. Unfortunately as is often in the narrative surrounding sex trafficking, this ordinance serves only to mass target, surveil, and arrest the most vulnerable workers.

The city likes to cite Florida as being “worst in the US” for sex trafficking and yet, as usual, this is based on outdated and mismanaged statistics. The city continues to dismiss its residents, go above our heads, and assume the experiences and identities of those most harmed by its police state. The city is so certain human trafficking is happening that they’ve created an ordinance to arrest victims, yet they’ve never spoken to a single victim of human trafficking themselves. The Sex Worker Solidarity Network & allies has met with the city to inform them of their misunderstandings in the community they claim to represent and were met with typical bureaucrat rhetoric. The city attorney Mike Schmidt admits this ordinance will not stop human trafficking and will ONLY arrest victims of it. He also admitted that arresting victims is the most creative solution they have come up with.

How long must we continue stigmatizing the experiences, lived and orated, by the marginalized? How much more must we endure the oppression of a state which neither cares nor provides for those in need? The Sex Worker Solidarity Network in Tampa does not DISCARD victims. The SWSN is fighting day in and out to protect honest working people from intentional criminalization and stigmatization, the largest threat to the personhood and safety of victims and sex workers alike, and this work will continue despite the state’s best attempt to infiltrate and disband us. This is a call to action for all allies: stand in solidarity with the workers of Tampa Bay and call out the city for its gross disconnection and subsequent harm done to their own residents. In the mean time the Sex Worker Solidarity Network will continue uplifting the voices of those most silenced by our unfeeling, unlistening, unyielding governing body which believes it knows better for us than we do.

On behalf of workers everywhere, give the city hell about this violation of our speech, existence, and livelihood. In strength and solidarity!

Please email and call Tampa City Council Members. Tell them to oppose the criminalization of sex workers and stop the homophobic bathhouse ordinance.

Guido Maniscalco
(813)274-7071
guido.maniscalco@tampagov.net

Mike Suarez
(813)274-7072
mike.suarez@tampagov.net

Luis Viera
(813) 274-7073
Luis.Viera@tampagov.net

Harry Cohen
(813) 274-8134
harry.cohen@tampagov.net

Yvonne Yolie Capin
(813) 274-8133
yvonne.capin@tampagov.net

Frank Reddick
(813) 274-8189
frank.reddick@tampagov.net

Charlie Miranda
(813) 274-7074
charlie.miranda@tampagov.net

Η πολιτική κατάσταση στη Βενεζουέλα εξακολουθεί να ενοχλείται και η κληρονομιά του Chavismo είναι αυτή που παραμένει αμφισβητήσιμη και συζητήθηκε στα αριστερά. Δημοσιεύουμε αυτή την μεταφρασμένη δήλωση από την Federación Anarquista Uruguaya (FAU) με τις προοπτικές της για την τρέχουσα κατάσταση. Αρχικά δημοσιεύθηκε στο Anarkismo. Μεταφράστηκε από τον Ricardo Araya για την Αναρχική Ομοσπονδία Black Rose. Η παρούσα μετάφραση είναι απο το https://thefreeonline.wordpress.com/2017/12/16/ongoing-...41043

Σχετικά με τη Λαϊκή Εξουσία στη Βενεζουέλα: Μια δήλωση των Αναρχικών της Ουρουγουάης

Η πολιτική κατάσταση στη Βενεζουέλα συνεχίζεται σε σύγκρουση και η κληρονομιά του Chavismo εξακολουθεί να είναι αμφιλεγόμενη και να συζητείται στην αριστερά. Εκδίδουμε εκ νέου αυτή τη δήλωση από την Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης (FAU) με τις απόψεις της για την παρούσα κατάσταση. Ιδρύθηκε το 1956, η FAU ήταν ένα από τα ισχυρότερα αναρχικά κινήματα στη Λατινική Αμερική, επέζησε της περιόδου της δικτατορίας και παραμένει ενεργή σήμερα. Επίσης συστήνουμε την ανάγνωση άλλων κειμένων για την Βενεζουέλας, το αγγλικό « Η“Madurization”του τσαβισμού» δήλωση των αναρχικών και ανάλυση χιλιανών αναρχικών που πραγματοποίησαν πολιτική έρευνα στην Καραϊβική Βενεζουέλα: "Πολιτική κατάσταση στη Βενεζουέλα: κρίση, τάσεις και πρόκληση της ανεξαρτησίας της τάξης".

«Η λαϊκή εξουσία στη Βενεζουέλα, αρχικά οδηγείται από τον χαρισματικό Ούγκο Τσάβες ήταν σε διαρκή ένταση ... Από τα πάνω, οι πόροι έχουν μειωθεί και εμποδίζεται με κάθε δυνατό τρόπο, η ανάπτυξη των κοινοτήτων και της λαϊκής εξουσίας» .

Το 1989 μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές εξεγέρσεις, γνωστές ως "El Caracazo", πήρε σάρκα και οστά στη Βενεζουέλα. Αυτή η λαϊκή εξέγερση υποκινήθηκε από τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση του Carlos Andres Perez, ο οποίος παρέδωσε την οικονομία της Βενεζουέλας στο ΔΝΤ για να εφαρμοστεί μια πολιτική καθαρού νεοφιλελεύθερου σοκ. Η οικονομική κρίση που ζούσε ήδη η χώρα εμβαθύνονταν. Ο ισολογισμός αυτής της τεράστιας λαϊκής κινητοποίησης ήταν 3.000 νεκροί.

Η εμφάνιση στην πολιτική σκηνή του Ούγκο Τσάβες, ένός εθνικιστή στρατιωτικού, πρώτα μέσα από ένα αποτυχημένο πραξικόπημα, μετά τη διεξαγωγή μιας μεγάλης εκστρατεία και την νίκη στις εκλογές, προσέλκυσε και διοχέτευσε όλο τον λαϊκό ενθουσιασμό που είχε σιγήσει προς στιγμήν σε θάνατο.

Το εξαιρετικά διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της Βενεζουέλας δεν παρέχει εξόδους μέσω των Acción Democrática και COPEI (τα δύο παραδοσιακά κόμματα της χώρας). Δεν μπορούσαν να κάνουν καμία πρόταση που θεωρήθηκε έγκυρη. Τα μπαλώματα που χρειάστηκε το καπιταλιστικό σύστημα στη Βενεζουέλα, τελικά, μέσω μιας περίπλοκης διαδικασίας, θα τίθονταν απο τον Τσάβεζ.

Αυτή η λαϊκή προσκόλληση σημαίνει επίσης ότι διάφορες αριστερές ομάδες και ακόμη πρώην αντάρτες περιέβαλλαν τον πρόεδρο Chávez. Ο αδελφός του, ο οποίος ήταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα, είναι μαζί του. Επιπλέον, ήταν ο αδελφός του που τον επηρέασε αποφασιστικά να ενταχθεί στον στρατό για να κάνει κάποια πολιτική δουλειά στο θεσμό.

Και ήρθε το 2002 και το αποτυχημένο πραξικόπημα του AD και του COPEI μαζί με την Fedecámaras, την οντότητα που συγκεντρώνει όλα τα αφεντικά της χώρας. Υπήρχε επίσης δολιοφθορά. Εκατομμύρια άνθρωποι κατεβαίνουν από τους λόφους για να υπερασπιστούν τον Τσάβες και ότι είχαν επιτύχει και αυτό που τους είχε αρνηθεί εδώ και αιώνες. Περισσότερη ελπίδα βρίσκονταν στη νέα κυβέρνηση με πρωταγωνιστή τον Ουγκό Τσάβες.

Γιατί τόσο δημοφιλής υποστήριξη; Η κυβέρνηση του Τσάβες σήμαινε για τους φτωχότερους να έχουν εξασφαλίσει την διατροφή τους και ορισμένες κοινωνικές παροχές. Μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος, η κυβέρνηση Τσάβες υλοποιεί διάφορα σχέδια, που ονομάζονται «αποστολές» και με πρώτη την «Barrio Adentro» και «Mercal», έρχονται να εργαστούν 28 αποστολές το 2010, κατάφερε να εξαλείψει τον αναλφαβητισμό, να δώσουν προσοχή για την υγεία και τις βασικές ανάγκες του συνόλου του πληθυσμού.

Συζητιέται η ¨Λαϊκή Εξουσία" "Poder Popular" και οι λαϊκές γειτονιές οργανώνονται, συμπεριλαμβανομένων των δικών τους πολιτοφυλακών. Οι παραγωγικοί και καταναλωτικοί συνεταιρισμοί ανθίζουν, κοινότητες και μια αρκετά εκτεταμένη περιφερειακή οργάνωση από τα κάτω. Όλα με μεγάλη αυτονομία κοινωνικά, γιατί το κράτος, στην κυβέρνηση, ήταν ακόμα κάποιος έλεγχος από την παλιά γραφειοκρατία που είχε υποστηρίξει το πραξικόπημα.

Φυσικά, η κυβέρνηση Chávez είχε ξεκινήσει το σύνθημα της "Λαϊκής Εξουσίας" αλλά από πάνω, εργαζόταν από εκεί, προσπαθώντας να οικοδομήσει νέους θεσμούς στο καπιταλιστικό κράτος αλλά που λειτουργούσαν το έργο τους, αλλά και με την αντίληψή τους για το κράτος. Είναι αλήθεια ότι δημιουργήθηκε ένας σημαντικός ρόλος σε επίπεδο βάσης, ο οποίος είναι αδύνατο να αγνοηθεί και ότι αυτή τη στιγμή και σε κάποιο βαθμό δομήθηκε μια παράλληλη κοινωνία, πραγματικές οργανώσεις πραγματικής Λαϊκής Εξουσίας, αρχικά με ελάχιστη ή καθόλου κρατική διαμεσολάβηση. Πολλοί ριζοσπάστες ακτιβιστές εντάχθηκαν σε αυτή τη δραστηριότητα της Λαϊκής Εξουσίας και μέσα στην ίδια την καρδιά του λαού έθεσαν την ανάγκη για ανεξαρτησία αυτού του σώματος και αγωνίστηκαν για τους δικούς τους στόχους.

Τα κινήματα της κοινότητας της Βενεζουέλας αναμένεται να υποστηρίξουν τη νέα Συντακτική Συνέλευση (photo by AVN)
Φυσικά, το κράτος δημιουργεί μόνο γραφειοκρατία και νέους αστούς. Μέσα σε λίγα χρόνια, πρώην μαχητές και μερικοί καριεριστές ανέλαβαν τον έλεγχο των διαφόρων περιοχών του κράτους και αφομοίωθηκαν και πλούτισαν. Αυτό είναι το φαινόμενο των "bolirricos". Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για τη στρατιωτική κάστα, για την ανώτερη διοίκηση του Στρατού που έχει κατακτήσει οφέλη όπως ποτέ άλλοτε. Αυτή η διαδικασία συνοδεύτηκε από ένα ορισμένο επίπεδο διαφθοράς.

Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε εθνικοποιήσεις, με την πιο σημαντική από αυτές ήταν του PDVSA, σύμφωνα με την οποία το κράτος της Βενεζουέλας παίρνει τον έλεγχο του πετρελαίου, η Βενεζουέλα είναι ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς πετρελαίου, αξιοποιώντας τις υψηλές τιμές της τελευταίας δεκαετίας . Είναι μια διεργασία διαστρεβλωμένη. Δεν υπάρχει κοινωνικό πείραμα στην καθαρή του κατάσταση.

Εκεί ζουν οι κοινότητες των ανθρώπων με το στρατό, κοινότητες οπαδών του Τσάβες με κάποιο βαθμό ανεξαρτησίας, τομείς εργατικής τάξης με διαφορετικό βαθμό υποστήριξης για τον Τσάβες, εκατομμυριούχοι που πλούτισαν σε βάρος του λαού και της διαφθοράς. Δεν υπάρχει καμία έλλειψη των παραδοσιακών αστών που έχουν ενταχθεί στο Chavismo για να προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση και να επωφεληθούν από αυτόν. Η πλειοψηφία είναι διατεθειμένη να γυρίσει τον άλλο τρόπο όταν τα μικρά συμφέροντά τους τους πουν.

Αλλά αυτό που είναι αναμφισβήτητο στην διαδικασία της Βενεζουέλας, είναι οτι ένα σημαντικό μέρος του λαού, τα "αουτσάιντερ", συμμετείχαν στην οικοδόμηση κάτι που αντιτίθεται στον καπιταλισμό και την αμερικανική ιμπεριαλιστική διείσδυση, την κατασκευή νέων κοινωνικών σχέσεων, το αυτοδιοικούμενο μέρος της παραγωγής, των υπηρεσιών και της κοινωνικής ζωής από μόνο του.

Στο βάθος είναι η εναντίωση κατά της αυτοδιαχείρισης και της προόδου της πραγματικής λαϊκής εξουσίας, από τα κάτω, κατά των κατακτήσεων που διατυπώθηκαν και κερδίθηκαν απο το αντι-καπιταλιστικό και αντι-ιμπεριαλιστικό γενικό αίσθημα, που έχουν υποχρεώσει έως και τις άρχουσες τάξεις της Βενεζουέλας και τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, την κυβέρνηση Trump όπως και του Ομπάμα να παίζουν στο επίπεδο της διεθνούς πίεσης και του οικονομικού αποκλεισμού.

Έχουν επωφεληθεί από μια κατάσταση στην οποία η κυβέρνηση Τσάβες έχει κάποια σημαίνουσα και λαϊκή δυσαρέσκεια πάνω από ανικανότητα και τη συνενοχή να λύσει βασικά προβλήματα, όπως τρόφιμα, φάρμακα και βάναυση αύξηση του κόστους ζωής του. Το πολιτική δεξιά, η μπουρζουαζία και οι ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί σε δράση έχουν εμβαθύνει την κρίση όσο το δυνατόν περισσότερο και δημιούργησαν και αναδημιουργούσαν αυτή την κατάσταση. Αυτό συμβαίνει σε μια εποχή που η κυβέρνηση της Βενεζουέλας, επιπλέον, έχει ελαχιστοποιήσει τη σύνδεσή της με αυτούς που την στήριξαν.

Οι κοινότητες της Βενεζουέλας

Το 2013 καταχωρήθηκαν 1150 κοινότητες και 31670 κοινοτικά συμβούλια. Μέσα από τα Κοινοτικά Συμβούλια ο πληθυσμός λύει άμεσα τις υποθέσεις του και παρεμβαίνει στα έργα κοινωνικής υποδομής χρησιμοποιώντας τους πόρους που δίνει το κράτος στα εν λόγω Συμβούλια. Είναι το φύτρο και η βάση της Λαϊκής Εξουσίας.

Αυτά τα Κοινοτικά Συμβούλια λειτουργούν με βάση τις συνελεύσεις γειτονιάς, όπου οι απαιτήσεις τίθενται αλλά και οργανώνονται για να εκτελούν διάφορα καθήκοντα και να αναπτύσσουν κοινωνικές εργασίες και έργα υποδομής στις γειτονιές. Αυτές οι κοινότητες δημιουργήθηκαν από το 2009 και χρησημοποιήθηκαν από τον Τσάβεζ πριν από το θάνατό του ως κυβερνητικό όργανο της επανάστασης, αυτοδιοικούμενο και αυτοδιαχειριζόμενο. Στην πορεία τους και με την ανεξαρτησία τους όσον αφορά το κράτος και τα πολιτικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του Chavista.

Οι Κοινότητες έχουν έρθει για να αναλάβουν τη συνολική διαχείριση, συμπεριλαμβανομένης και της διανομής των τροφίμων και της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, στέγασης, έργα υποδομής, όπως γέφυρες και έχουν παρακολουθήσει πολλά προβλήματα από τις γειτονιές του πληθυσμού. Ήταν ένα πραγματικό σώμα δημοκρατίας και άμεσης συμμετοχής. Ωστόσο, σταθερά και σε αύξηση έχουν αναχαιτιστεί από τα πάνω, από τον τρούλο της κυβέρνησης Τσάβες που : παρεμποδίζει τη δράση της, επιδιώκει να βασίζονται σε κυβερνητικές υπηρεσίες και οι γραφειοκράτες, καθυστερώντας την υιοθέτηση των νόμων που παρέχουν πόρους και την προστασία και προς όφελος των κοινοτικών δράσεων.

Ένα παράδειγμα που απεικονίζει την λειτουργία μίας Κομμούνα είναι η περίπτωση της Ataroa, που συγκεντρώνει πενήντα κοινωνικές ομάδες κοινοτικά συμβούλια στο Νότιο Μπαρκισιμέτο (τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας) και άλλοι, και όπου, μεταξύ άλλων μικρών επιχειρήσεων, Έχει σχηματίσει ένα εργοστάσιο τούβλων που παρέχει υλικό στα έργα που γίνονται σε αυτές τις γειτονιές.

Η κοινότητα ανέλαβε επίσης τη διαχείριση ενός συστήματος αστικών μεταφορών με οκτώ λεωφορεία. μιας τηλεόρασης, Lara TV. Προσθέστε ένα ενεργό μέλος αυτής της κοινότητας που οι άνθρωποι λύνουν φυσικά τα προβλήματά τους, αλλά «η εμπειρία δεν ήταν χωρίς εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις ενάντια στην αρπαγή της λαϊκής εξουσίας, τη γραφειοκρατία και με συγκρούσεις με άλλους κρατικούς θεσμούς.»

Στη συνέχεια έχουμε τη λαϊκή εξουσία στη Βενεζουέλα, αρχικά να ωθείται από τον χαρισματικο Ούγκο Τσάβες, να είναι σε συνεχή ένταση με το κράτος, το κυβερνών κόμμα, το Bolibourgeoisie, το στρατό και ολόκληρη τη κάστα των γραφειοκρατών οι οποίοι είχαν ανακαλύψει ένα κερδοφόρο πεδίο στην εξουσία και το πετρέλαιο.

Από τα πάνω έχουμε μείωση των πόρων που καθηστούν δυσκολότερη, την ανάπτυξη των κοινοτήτων και της Λαϊκής Εξουσίας, διότι η ανάπτυξη της ίδιας της εμπειρίας αυτής συνεπάγεται μια ισχυρή αντίθεση με το κράτος και την κυρίαρχη δύναμη. Μια σύγκρουση που δεν θα λύσει ειρηνικά, χωρίς τραύματα, χωρίς διαλείμματα, όπως πολλοί θεωρητικοί διατυμπανίζουν, αλλά όπως δείχνει η ιστορία, οι συγκρούσεις και ταξικά συμφέροντα, όταν προκύπτει μια διαδικασία από κάτω της λαϊκής εξουσίας, διευθετούνται μέσω της βίας και σε αυτή τη γραμμή ρήξης με το καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι πραγματικά ο Chavism.

Η δεξιά, η κρίση και ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών

Χωρίς αμφιβολία, τα πράγματα είχαν πάει πολύ μακριά για τη ταραγμένη δεξιά της Βενεζουέλας. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2002, σιγά-σιγά η δεξιά ανοικοδόμησε τις δυνάμεις της και επέστρεψε από τους fueros μετά την ανάλυψη του Maduro. Οι απεργίες των εργοδοτών, οι ελλείψεις δημιουργούνται από τα αφεντικά, μεταξύ των οποίων και οι ιδιοκτήτες του Polar - μια συμπυκνωμένη ομάδα τροφίμων - μεταξύ άλλων.

Στους αργαλειούς της λαϊκής δυσαρέσκειας, αποκτά πλειοψηφία για την Εθνική Συνέλευση. Τοποθετούνται και δοκιμάζονται πολιτικές και τεχνικές αποσταθεροποίησης και πίεσης για να ανατρέψουν τον πρόεδρο Maduro. Αυτό τελικά επιδιώκει να ανατρέψει το καθεστώς του Τσάβες. Οι "Προσωπικότητες" αυτής της Συνέλευσης που ανήκουν στο MUD διεξάγουν διεθνείς αποστολές και διατηρούν επαφές με ηγέτες και πολιτικές οργανώσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και την Ευρώπη με μια έκκληση για πραξικόπημα και που είναι πρόθυμοι να παίξουν την κάρτα της μεγαλύτερης δυνατής παρέμβασης στη Βενεζουέλα.

Στη συνέχεια, οι "guarimbas" και η στρατηγική για τη νίκη στους δρόμους και την αποσταθεροποίηση όσο το δυνατόν περισσότερο με διαφορετικές μεθόδους.

Η υποστήριξη των ΗΠΑ για την αποσταθεροποίηση της Βενεζουέλας ήταν συνολική. Υπάρχουν διάφορες ιμπεριαλιστικές οργανώσεις που παρέχουν οικονομική στήριξη στις δράσεις της καπιταλιστικής φύσης που εκτελεί η δημοκρατική ενότητα (MUD).

Η CIA (Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών) των ΗΠΑ χρηματοδοτεί αυτές τις δραστηριότητες μέσω διαφόρων οργανώσεων όπως NED (National Endowment for Democracy), για διάφορες ONG φορείς προσπαθούν να δημιουργήσουν την απομόνωση και να μποϊκοτάρουν τη Βενεζουέλα . Το «δημοκρατικό κάλεσμα» και δεν έχει «δημοκρατία» και με το πρόσχημα των «Ανθρώπινων Δικαιωμάτων» προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν την πολιτική και κοινωνική εργασία στην Βενεζουέλα.Μία κατάσταση που αυτοί οι οργανισμοί συστηματικά υφαίνουν στο επίπεδο της Λατινικής Αμερικής και στην υφιστάμενη κατάσταση.

Πάρτε, για παράδειγμα την PROVEA, ΜΚΟ που συνδέονται με το θέμα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», αλλά η οποία χρηματοδοτείται από οργανισμούς όπως το Open Society του δισεκατομμυριούχου Τζορτζ Σόρος, το Ίδρυμα Ford, την Πρεσβεία του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων των άλλων πρεσβιών και ποικίλων οργανισμών. Σίγουρα η Ευρωπαϊκή Ένωση ανησυχεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα της Βενεζουέλας και άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής, αλλά όχι τα εκατομμύρια των μεταναστών που φτάνουν και υποφέρουν στις ακτές της, ως αποτέλεσμα των πολέμων που έχουν σπαρθεί στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, μετά απο λεηλασίες για περισσότερο από δύο αιώνες.

Όλα αυτά είναι τεκμηριωμένα. Δεν είναι απλό περιστατικό. Υπάρχουν στοιχεία, αναφορές, που εξασφαλίζουν τη χρηματοδότηση των Yankee στην αντιπολίτευση της Βενεζουέλας, την αντιπολίτευση που θέλει μόνο να δώσει πραξικόπημα. Αντιπολίτευση βαθιά αντι-λαϊκή. Η πρόθεση είναι να εγκαταστήσουν το καθαρό και σκληρό νεοφιλελεύθερο μοντέλο όπως αυτό που ήδη εκτελούν στην Αργεντινή και τη Βραζιλία, αφαιρώντας τις λαϊκές κατακτήσεις και σπέρνοντας περισσότερη δυστυχία.

Επιπλέον πολιτικά ό, τι έχει ασκηθεί στη Βενεζουέλα για χρόνια τώρα, δεν είναι ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο από ό, τι το ίδιο σχέδιο που αναπτύχθηκε στη Χιλή για να ανατρέψουν την κυβέρνηση Αλιέντε το 1973 και να επιβάλουν την βάρβαρη δικτατορία του Πινοσέτ ή να νικήσουν την Επανάσταση Sandinista στη Νικαράγουα στη δεκαετία του '80. Φυσικά, ένα σχέδιο που απαιτούσε ορισμένες προσαρμογές σύμφωνα με το ιστορικό πλαίσιο αλλά το μοντέλο είναι το ίδιο.

Φυσικά υπήρχαν απαντήσεις από την κυβέρνηση Maduro. Μερικοί από τους πολιτικούς υπολογισμούς δεν είναι πολύ επιτυχείς ή έχουν αμφίβολα αποτελέσματα. Δεν ανέστηλαν επαρκώς την τεράστια εσωτερική κατάσταση όπου ο πληθυσμός δεν είχε τα απαραίτητα πράγματα και την τεράστια κερδοσκοπία που ήταν γύρω από αυτή την τραγική κατάσταση. Από την άλλη πλευρά, ξόδεψαν το επιχείρημα της ιμπεριαλιστικής συνωμοσίας μέχρι να την αφήσουν σχεδόν χωρίς αποτέλεσμα. Αυτό που προσπάθησαν ήταν να εκμεταλλευτούν τους μηχανισμούς διείσδυσης και την ιμπεριαλιστική δράση για να φανούν αθώοι.

Τέλος, ζητήθηκε η εκλογή της Εθνικής Συντακτικής Συνέλευσης. Εδώ για τη σύνθεσή του ονομάστηκε, με ένα δειλό τρόπο, σε διάφορες κοινωνικές οργανώσεις για να είναι μέρος αυτής. Παρά τον περιορισμό της συμμετοχής τους, οι λαϊκές οργανώσεις τόνωσαν τη δράση τους ενόψει αυτής της ολοκλήρωσης. Υπάρχουν δείκτες που θεωρούνται και πάλι στο τρέχον έργο, γεγονός που προκάλεσε κάποιες ελπίδες και έδωσε κάποια κοινωνική ζωή σε εκείνους που ήταν κάπως απομακρυσμένοι. Ακόμη και με κάποιους κρίσιμους τόνους, ανέπτυξαν δραστηριότητες υπέρ αυτού του συστατικού σώματος. Ίσως να πιστεύουν ότι μια φορά στη μήτρα του θα μπορούσε να επιτύχουν κάποια ευνοϊκά κοινωνικά αποτελέσματα και κάποιες διορθώσεις.

Μια πολιτική στρατηγική της παρενόχλησης της κυβέρνησης Μαντούρο, η οποία αντιτίθεται σε άλλη που είχε κερδίσει το δρόμο και που απέρριψε δράσεις σε διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένου του διεθνούς. Μια πολιτική στρατηγική που μερικές φορές βυθίστηκε σε μια διαμάχη για το κατά πόσον ήταν νομικά νόμιμη ή όχι. Το περιβάλον στο οποίο διευθετήθηκε το ζήτημα δεν ήταν νομικό, ήταν πολιτικό και ήταν για το ποιος ακολούθησε ή έλαβε την κυβέρνηση. Ούτε η μία ούτε η άλλη αποκάλυψαν την αυθεντικότητα.

Οι απο τα κάτω μίλησαν

Αυτή η πολιτική και οικονομική κρίση που δημιούργησε το δεξιό πραξικόπημα και οι ΗΠΑ είχαν μια άλλη απάντηση. Θα φαινόταν ότι ο λαός της Βενεζουέλας σε ένα γενικό επίπεδο δεν κινητοποιήθηκε, δεν μπορούσε να βρει τρόπους για να σταματήσει αυτό το πραξικόπημα, αλλά και στις περιφερειακές εκλογές στις 15 Οκτωβρίου, η λαϊκή πλειοψηφία «μίλησε» και απέρριψε το δρόμο του προς τα δεξιά και στο πραξικόπημα, δίνοντας τη νίκη στους υποψηφίους του Τσάβες σε 17 από τις 23 πολιτείες.

Ο λαός μίλησε στις εκλογές, όχι τόσο στο δρόμο και επαναλαμβάνοντας τις δραστηριότητες της Λαϊκής Εξουσίας που είναι τελικά αυτό που έχει σημασία, αλλά χωρίς αμφιβολία αυτό σηματοδοτεί ότι κάτι απο τα κάτω, κάτι στον λαϊκό ιστό αναπτύχθηκε, υπάρχει και που Υπάρχει, μια υποκειμενικότητα στο λαϊκό επίπεδο, με ασαφή και αντιφατικά στοιχεία είναι αλήθεια, αλλά αυτό δείχνει ότι το «κάτι» της Λαϊκής Εξουσίας ζει και περπατάει. "Κάτι" της όλης αυτής εμπειρίας είναι εκεί, φρέσκο, ζωντανό και διεκδικεί, ακόμη και σκοντάφτοντας, το χώρο και τη θέση του στην ιστορία.

Στο εκλογικό σώμα η δεξιά δεν μπορούσε να αποδείξει απάτη ή κάτι παρόμοιο. Έδειναν κλοτσιές στον αέρα, αλλά το γεγονός είναι ότι ο λαός της Βενεζουέλας επέλεξε το συγκεκριμένο τρόπο για να ακουστεί και να προσπαθήσει να κρατήσει τα βασικά στοιχεία μιας διαδικασίας για την οποία η αναφορά, αλλά τώρα φαίνεται να εκφράζεται σε αντιφατικές, πανσέτα και μερικές φορές ψευδής

Στη συνέχεια, υπάρχει "κάτι" του λαϊκού πρωταγωνιστή, ιδεολογικά στοιχεία, παραγωγή, διανομή αγαθών, αυτοάμυνα των κοινοτήτων και δεν είναι απλή προπαγάνδα. Είναι σαφές ότι τα στοιχεία αυτά πρέπει να λειτουργούν σε σύνθετο πλαίσιο που προς το παρόν δεν είναι ευνοϊκά.

Αλλά "κάτι" από όλη αυτή τη διαδικασία έχει ένα καθεστώς πραγματικότητας. Υπάρχει λαός στη Λατινική Αμερική που ονειρεύεται και ενεργεί για να χτίσει "κάτι" διαφορετικό από την κοινωνία στην οποία ζούμε. Αυτό το "κάτι" μπορεί να προχωρήσει σε μία ή την άλλη κατεύθυνση. Εξαρτάται από τη λαϊκή υποστήριξη από τα κάτω των Λατινοαμερικανικών λαών, ότι αυτό το "κάτι" μετατρέπεται σε ισχυρό λαό στο δρόμο προς μια αυθεντική Λαϊκή Εξουσία χωρίς καμία κρατική προστασία. Με έναν ορίζοντα σοσιαλισμού στα μάτια του.

Οι ιστορικές-κοινωνικές διαδικασίες δεν είναι τέλειες, δεν είναι εργαστηριακές. Δεν προέρχονται από ένα εγχειρίδιο. Είναι αντιφατικές, αλληλένδετες, πολύ σύνθετες, με την κουλτούρα κάθε πόλης και την ιστορία της. Αλλά είναι ο λαός, οι καταπιεσμένοι, όσοι έχουν εκμεταλλευτεί και έχουν υποστεί λεηλασίες, παραβιάσεις όλων των δικαιωμάτων τους, δίωξη, θάνατος, φυλάκιση, βασανιστήρια.

Αυτές οι εμπειρίες από πόνο και ελπίδα μπορούν να ανοίξουν ένα κενό, να κάνουν διαλείμματα και να αποτελέσουν πηγή νέων δρόμων.
Επιπλέον, όταν η δεξιά έρχεται γύρω, όταν παρεμβαίνει παγκόσμια ιμπεριαλιστική εξουσία, για να βυθίσει περαιτέρω αυτό που θεωρούν «πίσω αυλή» τους, δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολίασε ποια πλευρά πρέπει κάποιος να είναι.

Δεν πρόκειται για υπεράσπιση αυτής ή εκείνης της κυβέρνησης. Για την FAU για τους αναρχικούς το κέντρο της συζήτησης είναι το πώς θα προχωρήσουμε προς την κατεύθυνση των λαών της Λατινικής Αμερικής προς πλήρη χειραφέτηση και την ελευθερία, πώς θα σφυρηλατήσουμε δυνατούς ανθρώπους και εκ των προτέρων για την κατασκευή της λαϊκής εξουσίας.

*Στα αγγλικά εδώ: https://wp.me/pIJl9-aFs (μέσω της Ομοσπονδίας Black Rose).

image 95c08ad223d6e4ac825640de47c9ecd7_w640_h414.jpg 0.08 Mb image anarchyurugay.jpg 0.06 Mb

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



¿Què està passant a Catalunya?

¿Què està passant a Catalunya?

Community struggles

Wed 17 Jan, 03:36

browse text browse image

mak_1.jpg imageΟι φασίστες μιλοa... Jan 15 20:50 by "Μαύρο και Κόκκινο" 0 comments

textThe Rage of the Poor in Iran Jan 10 19:53 by Araz Bağban 0 comments

300_0___20_0_0_0_0_0_1o_referendum_1_de_octubrecatalunadeclaracion_unilateral_de_independenciaespana_250986131_48825056_1024x576.jpg image[Catalogna] Continuismo o rottura. Sulle elezioni del 21 dicembre Jan 02 18:55 by Embat 0 comments

textTampa's Dark Ages Dec 20 15:48 by Sex Worker Solidarity Network 0 comments

venezuela_protest31.jpg imageΛαϊκή Εξουσία στ_... Dec 19 18:57 by FAU 0 comments

20133e0fdca21275db24b1ccc1f939d0.jpg imageΝα αντεπιτεθούμε... Dec 14 04:43 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

br.png imageΟ σκοπός δεν αγιά ... Dec 06 20:48 by Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

c0oudxuaadivp.png imageThe Limits of Hegemony Dec 03 12:17 by Wayne Price 0 comments

Reunión para conformar un CDR en la zona del Eixample de Tarragona (Diari de Tarragona) imageAclaración sobre la coordinación de los CDRs de Catalunya Nov 23 07:59 by Azadi 0 comments

65327777a0f1ee1ab8a82c5d1d88c0c0.jpg imageTraditional Values: Housing & Direct Action Nov 15 11:06 by AWSM 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_28b9eebf550d43177f73a101bb5894a5.jpg imageΗ κατάσταση στην ... Nov 13 19:43 by Aitor Tarradella 0 comments

sebokengphoto0042.jpg imageThe Cheap Politics that Destroy Our Communities Nov 07 23:24 by Nonzukizo Mute 0 comments

textThe Kurdish people should get involved in and support campaigns on Local and National issu... Nov 01 05:22 by Zaher Baher 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_cnt_olot1024x5761024x576_1.jpg image"Δεν είναι απλώς ζ&#... Oct 29 19:59 by Anarkismo / Miguel Pérez (CNT) 0 comments

text¡Santiago Maldonado Vive! Oct 22 00:41 by Federación Anarquista de Rosário 0 comments

Santiago Maldonado imageSantiago Maldonado Present! Oct 21 12:06 by FAR 0 comments

textSantiago Maldonado vive! Oct 21 11:15 by FAR 0 comments

Protest in Freedom Park, south of Johannesburg on 8 May. Photo by: Jonathan Payn (ZACF) imageSouth Africa: Fueling the Fire Oct 12 19:58 by Shawn Hattingh 0 comments

cnt_olot1024x5761024x576.jpeg imageCataluña: Desborde o Tsunami Oct 12 06:34 by Miguel Pérez 0 comments

textΕνάντια στην κατ^... Oct 02 18:41 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

Foto: Tomada hoy por comunero indígena en el lugar de los hechos. A quien le agradecemos y reconocemos su importante trabajo de registro fotográfico imageEjército Colombiano Asesinó a un Campesino y Dejó Dos Más Heridos en Zona Rural de Corinto... Sep 22 08:39 by Centro de Comunicación y Educación Popular Enraizando 0 comments

Trabajo de minería en cajón o laberinto, Sevilla, Valle del Cauca (Fotografía de José Antonio Gutiérrez D.) imagePequeña minería… ¿artesanal o criminal? Sep 18 00:12 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

Camiseta recordando a Edgar Quiroga, dirigente asesinado en 1998 por las AUC en Cerro Azul, San Pablo (Fotografía de José Antonio Gutiérrez D.) image“Porque nos cansamos de arrancar”, el proceso organizativo en Micoahumado, Serranía de San... Sep 16 07:55 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

de8.jpg imageΝα περάσουμε στη_... Sep 04 20:31 by Dmitri 0 comments

21231917_523201901356172_961726168617247121_n.jpg imageΣάββατο, 9 Σεπτεμβ&#... Sep 04 20:27 by Dmitri 0 comments

deth21750x1024.jpg imageΝα περάσουμε στη_... Aug 28 21:22 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

20882143_489923491360291_2464084732346141443_n.jpg imageASESINAN RECLAMANTE DE TIERRAS EN EL CHOCÓ Aug 20 22:22 by Rebeldía Contrainformativa 0 comments

gca_rally.jpeg image[Johannesburg] Housing and Land: We demand answers Aug 16 05:09 by Gauteng Civic Association 1 comments

phpshaf7wpm.jpg image3ª Romería a la Teta de San Lucas, Sur de Bolívar, Colombia Jul 30 06:34 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

La Teta de San Lucas vista desde Mina Vieja, Santa Rosa del Sur, Serranía de San Lucas (Fotografía de José Antonio Gutiérrez D.) imageColonización y resistencia, la experiencia de la Federación Agrominera del Sur de Bolívar Jul 29 07:47 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]