user preferences

Upcoming Events

Education

No upcoming events.
indonesia / philippines / australia / education / press release Thursday November 19, 2020 14:25 byWritten by Laya

These universities are not alone. In fact, this struggle for our lives, for our freedom to dictate our destiny, is the struggle of every student, in every institution across the archipelago! All schools, colleges, and universities have their own versions of our very native concept of bayanihan, that entails a camaraderie and solidarity where no one will be left behind. It is in our values and in our history that we can learn what it takes to take our liberty now.

The whirlwinds of danger have raised around us again. Unfortunately for the archipelago, it was in its most literal sense. Over October and the beginning of November 2020, right at the tail end of the yearly typhoon season, five consecutive storms ravaged the Philippines, particularly the easterly provinces of Luzon and Visayas. Marikina and Cagayan are deluged. Bicol and Catanduanes are flattened. This all happened while the government continues to to have no national plan for mass testing and continued mismanagement of the pandemic. Thousands are dead—victims of police killings, pandemic mismanagement, and now, typhoons.

The state's response to these consecutive calamities has been equally disastrous. The state as an institution has seized the functions of society into and for itself, which include pandemic and calamity response. Yet the state abdicates this responsibility. In the place of the state we saw an outpouring of previously-established and spontaneously-formed affinity groups to practice mutual aid.

New Wave of Student Militancy

It is in the context of the Duterte administration's neglect and mismanagement that students around the country have decided that they have had enough. What began as a single student petition from the Ateneo de Manila University has ignited conversations all across the archipelago. At the moment of writing, students all over the Philippines continue to discuss and plan for a strike to protest the government. The whirlwinds of danger, both literal and figurative, have taken the archipelago by storm, giving the youth a clear idea of the inequity that exists in the society that they are a part of, and calls them to stand for the rights of their fellowmen in their most vulnerable hour.

Students have shown they have real power in their hands. The first call for a mass student strike—signed by more than five hundred students from the Ateneo de Manila University—forced the hand of school administrators to cancel classes for a week. Students from other universities like De La Salle University, the University of Santo Tomas, and the University of the Philippines–Diliman were similarly able to get their school administrations to cancel classes. Workers from the University of the Philippines–Diliman took the charge in declaring their own strike as well. Students and workers elsewhere are similarly agitated.

Student militancy is not new in the archipelago. In the dark days leading up to the Marcos dictatorship in 1970, students rallied against the budding dictator in a stormy period now known as the First Quarter Storm. One of the infamous episodes of the First Quarter Storm was the student insurrection known as the Diliman Commune in 1971.

Now history seems to be repeating itself with unprecedented student militancy under the budding dictatorship of President Duterte. The same president who has time and again allied himself with the Marcos family and who, months after his inauguration, arranged for a state funeral of the old dictator, triggering a wave of student militancy against the regime.

Push for a Self-Directed Militancy!

As anarchists in the archipelago, we push for a self-directed militancy. This means that we prefer for struggles to be managed and directed by the people themselves. In labor, this looks like workers leading workers, with workers uniting and organizing among themselves without being bossed around by party cadre or union bureaucrats. In the student struggle, self-directed militancy means students leading students without intermediaries like student government or school officials. So initiatives like the call for a student strike by the Ateneo students are exactly the kinds of initiatives we anarchists want to amplify.

The latest news from Ateneo is that the Sanggunian—the Ateneo autonomous student government—failed a vote to formally endorse the mass student strike. To us anarchists, this only affirms that we cannot rely on official structures to push for the militancy we want to see. However to give credit where it is due, the Council of Student Leaders of the University of the Philippines Los Baños has officially declared a strike. We can only hope other organizations follow.

If the Ateneo strikers cannot secure endorsement from their Sanggunian, then perhaps they must direct their own militancy themselves. Perhaps they can form strike committees independent from their Sanggunian. Politics is too important to be left to elected officials, and more so the national politics against the state's disastrous policies.

A strike that spreads is a strike that wins. What the student strikers are already doing is to connect with students from other schools that want to partake in such a strike. Perhaps strike committees from various schools can federate with another and scale up their efforts.

The strike cannot be limited to the students. Unions and workers must join the fray. Indeed the faculty at the University of the Philippines–Diliman have taken the charge in this. Other unions have also endorsed the mass student strike.
But not all unions are so daring. Perhaps if formal union endorsement cannot be secured, rank-and-file and unorganized workers can also form strike committees in support of the student strikers.

Towards the Welgang Bayan

In the time of dictators and bonapartists, workers and students banded together for the welgang bayan (lit. peoples' strike; general strike). The welgang bayan has been used against the dictator Marcos and in the second People Power revolution.

Will these steps by students for mass student strikes lead to the welgang bayan? We can only hope so. And if these steps do lead to the welgang bayan, we must work with strikers to push for self-directed militancy against those that might co-opt or dilute the militancy.

As the Ateneo saying goes, “Magis!” (lit. more; excel). As the Lasallian saying goes, “Let us start the change we want to see; the change that begins in me.” The Iskos have their honor and excellence and they have proven themselves time and time again. The Thomasians pride themselves in their commitment, compassion, and competence and have a history of militancy since the times of Burgos, Rizal, and Del Pilar.

These universities are not alone. In fact, this struggle for our lives, for our freedom to dictate our destiny, is the struggle of every student, in every institution across the archipelago! All schools, colleges, and universities have their own versions of our very native concept of bayanihan, that entails a camaraderie and solidarity where no one will be left behind. It is in our values and in our history that we can learn what it takes to take our liberty now.

Everything we need is already within reach. Alone we are weak but together we can be a whirlwind against the regime. Act now! The power to strike lies with you. Draw your friends and allies close. You are not alone.

No Online Classes Until Duterte Steps Down!

Support Student Strikes across the Archipelago!

Our Struggles Interlinked!

Mabuhay ang welga!

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εκπαίδευση / Γνώμη / Ανάλυση Wednesday November 04, 2020 18:11 byΕΣΕ Εκπαίδευσης

Μπροσούρα "Επιδημική Σκέψη- Για μια δημόσια, ελευθεριακή παιδεία" από την ΕΣΕ εκπαίδευσης:Μια συλλογή κειμένων που γράφτηκαν από μέλη της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης εκπαίδευσης. Τα κείμενα αυτά προέκυψαν σαν ανάγκη έκφρασης κατά τη διάρκεια της γενικευμένης καραντίνας που επιβλήθηκε λόγω του νέου Κορωνοϊού την περασμένη Άνοιξη, ενόσω η κυβέρνηση προχωρούσε σε ραγδαίες, αντιδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις με πρόσχημα την κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης υπό την απειλή της πανδημίας, εργαλειοποιώντας έτσι την υγειονομική κρίση για να μας καταστήσει κοινωνικά και πολιτικά αδύναμ@ς.

Μπροσούρα "Επιδημική Σκέψη - Για μια δημόσια, ελευθεριακή παιδεία”

Editorial

Κρατάτε στα χέρια σας μια συλλογή κειμένων που γράφτηκαν από μέλη της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης εκπαίδευσης. Τα κείμενα αυτά προέκυψαν σανανάγκη έκφρασης κατά τη διάρκεια της γενικευμένης καραντίνας που επιβλήθηκελόγω του νέου Κορωνοϊού την περασμένη Άνοιξη, ενόσω η κυβέρνηση προχωρούσε σεραγδαίες, αντιδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις με πρόσχημα την κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης υπό την απειλή της πανδημίας, εργαλειοποιώντας έτσι την υγειονομική κρίση γιανα μας καταστήσει κοινωνικά και πολιτικά αδύναμ@ς.

Χειροπιαστή απόδειξη γι’ αυτή της την τακτική αποτέλεσε η εισαγωγή του τότεαντι-εκπαιδευτικού νομοσχεδίου –και πλέον νόμου– που δόθηκε σε διαβούλευση εν μέσωκαραντίνας, κι ενόσω είχε καταστεί πρακτικά αδύνατον να παραχθούν αντιστάσεις πέραντων χλιαρών, (κυριολεκτικά και μεταφορικά) «εικονικών» διαβουλεύσεων. Είναι σαφές ότι η ψήφιση του νομοσχεδίου αυτούδρομολογήθηκε εντός του διαστήματοςόπου «ενσώματες» κινητοποιήσεις όπωςοι γενικές συνελεύσεις σε φυσικό χώρο καιοι διαμαρτυρίες στο δρόμο είχαν απαγορευτεί, έτσι ώστε να υπερισχύσουν εν τέλει μεσυνοπτικές διαδικασίες οι πολιτικές που είχαν αποφασιστεί «πριν από μας, για μας».

Προκειμένου λοιπόν να κινηθούμε ενάντια στην εξαφάνισή μας από το συλλογικό πεδίο δράσης, βαλθήκαμε να συγκροτήσουμε τη σκέψη μας κάτω από συνθήκεςσυλλογικής απομόνωσης, καταγράφονταςκάποιες από τις πτυχές της πραγματικότητας που βιώνουμε ως εργαζόμενες/-οι, άνεργες/-οι και δια βίου καταρτιζόμενες/-οι, στα πλαίσια της –δημόσιας, ιδιωτικής, εξατομικευμένης ή/και ανασφάλιστης– αδήλωτης εργασίας μας στον τομέα της εκπαίδευσης,έτσι ώστε να εντοπίσουμε και να αναδείξουμε με μεγαλύτερη σαφήνεια μια σειρά απόπροβλήματα που χρονίζουν στον κλάδο μας.

Σε γενικές γραμμές, το γεγονός ότι η κάθε νεοεκλεγόμενη κυβέρνηση προσπαθεί ν’ αφήσει τη σφραγίδα της στο χρόνο, καθιστώντας –πρωτίστως– τα παιδιά πειραματόζωα αποτελείκοινή διαπίστωση των γονέων, των εκπαιδευτικών, αλλά και των ίδιων των μαθητριών/-τών.Αντίστοιχα και η τωρινή κυβέρνηση προσπαθεί να πλασάρει με επικοινωνιακά τεχνάσματατην αυξανόμενη υποβάθμιση του θεμελιώδους κοινού αγαθού της παιδείας, την απο-επένδυση στους ανθρώπινους πόρους κι εν τέλει, την απαξίωση της νεολαίας και του μέλλοντός τηςως μια φαντασμαγορική και καινοτόμα παιδαγωγική μεταρρύθμιση, γκρεμίζοντας και ξαναχτίζοντας διαρκώς τα ίδια παρωχημένα εκπαιδευτικά συστήματα με τα ίδια αποσυνθεμένα υλικάκαι μετονομάζοντας απλά με καινούργιους όρους τις ίδιες απαρχαιωμένες μεθοδολογίες.

Επί του παρόντος, η επίθεση στον όποιο εναπομείναντα κοινωνικό χαρακτήρα της παιδείας συνεχίζεται με τη νεοφιλελεύθερη επέλαση προς μια νέα «παιδαγωγική της άγνοιας». Μεαυτό τον όρο αναφερόμαστε στην πρόσφατη απόφαση για εξαφάνιση των τελευταίων μαθημάτων που αποτελούσαν μια –εν δυνάμει– «όαση» δημοκρατικής διαπαιδαγώγησης μέσα σ’ένα ανούσιο κι εθνοκεντρικό αναλυτικό πρόγραμμα, δηλαδή, στην αφαίρεση των καλλιτεχνικών μαθημάτων και της Κοινωνιολογίας από τη Λυκειακή βαθμίδα. Πρόκειται κατά τηνάποψή μας για ένα γεγονός που καθιστά διαφανή την πρόθεση της παρούσας ακροδεξιάς κυβέρνησης να μας πειθαρχήσει όλ@ς με συνοπτικές διαδικασίες σ’ ένα κανονιστικό πλαίσιο αναπαραγωγής ενός ανθρωπολογικού τύπου βαθιά νυχτωμένου ουτιλιταριστή-τριας που θαεξυπηρετεί ιδανικά τη διαιώνιση αυτού του άθλιου, εκμεταλλευτικού συστήματος. Δηλαδή, της αναπαραγωγής ενός είδους απόλυτα χειραγωγήσιμου, μισαλλόδοξου, κοινωνικά αναίσθητου και ηθικά χρεωκοπημένου ανθρώπου που θα τελεί μέσα στη βαθιά άγνοια της μονοπολιτισμικής εθνικής και θρησκευτικής του συνειδητότητας, ενός ανθρώπου που θα στερείται ιστορικής μνήμης και φαντασίας καθώς δεν θα έρχεται σε επαφή με οτιδήποτε σπερματικά ανατρεπτικό, μη- άμεσα χρηστικό, εφαρμόσιμο κι επικερδές (όπως π.χ., οι τέχνες), πουθα φανατίζεται εύκολα ως οπαδός απολυταρχικών ιδεολογιών καθώς θα στερείται της σφαιρικής, ακαδημαϊκής παιδείας που καλλιεργεί την κριτική ικανότητα και την κοινωνική νοημοσύνη, που θα θεωρεί ως προσωπική του ανάπτυξη την παράδοσή του στον ατομισμό καιτον τεχνοκρατισμό, ενός ανθρώπου που θα έχει εσωτερικεύσει τους «λόγους» της δύναμηςπου υποβάλλει ο ταξικός, θετικιστικός ορθολογισμός της περιβόητης αρχής της «αριστείας»,ανταγωνιζόμενος για την επικράτηση σε όλα τα πεδία των συναναστροφών του και υπονομεύοντας τ@ς συναδέλφ@ς του στα διάφορα στάδια της εργασιακής του σταδιοδρομίας.

Ωστόσο, προσπαθώντας να διερευνήσουμε τους τρόπους αντίστασης, σε μια εποχή γενικευμένης επισφάλειας όπου οι σταθερές σχέσεις μισθωτής εργασίας τείνουν να εξαφανιστούν ακόμα και για τις επιστημονικά εξειδικευμένες επαγγελματικές κατηγορίες που μέχρι πρότινος θεωρούνταν «ασφαλείς», καθώς αυτές σταδιακά υποκαθίστανται από νέες μορφές ελαστικής, προσωρινής κι εξ αποστάσεως απασχόλησης στα πλαίσια της ανάπτυξηςμιας «εκπαίδευσης-κονσέρβας» χαμηλού κόστους και με δεδομένη την αυξανόμενη ανεργία, αντιλαμβανόμαστε ότι οι παραδοσιακές μορφές συνδικαλιστικής οργάνωσης καθίστανται όλο και πιο αναποτελεσματικές. Κι αυτό, γιατί απλούστατα, η υπαγωγή στα κλασσικά,συντεχνιακά σωματεία τύπου ΕΛΜΕ απαιτεί την ύπαρξη μιας ασφαλούς σχέσης εργασίαςπου σταδιακά θα γίνεται όλο και πιο σπάνια. Η νέα πραγματικότητα μας δείχνει πως οι άνεργες/-οι εκπαιδευτικοί αυξάνονται παράλληλα με τα λειτουργικά κενά στα σχολεία ενώ παράλληλα, τα ωράρια των ειδικοτήτων μειώνονται, τα σχολεία υπηρέτησης αυξάνονται, η εξαποστάσεως εκπαίδευση καθιερώνεται κι ένα δαπανηρό σύστημα παραπαιδείας ενισχύεται. Ταυτόχρονα, πολλές/-οι από μας περιμένουν κάθε χρόνο με την αγωνία του αν θα επιλεγούν ως αναπληρώτριες/-τες, χωρίς να αποκτούν ποτέ προοπτική μονιμοποίησης παρότι καλύπτουν «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» στη λειτουργία της εκπαίδευσης, υποαπασχολούνται ως ωρομίσθιες/-οι ή φυτοζωούν παραδίδοντας φροντιστηριακά-ιδιαίτερα μαθήματα τόσο δια ζώσης, όσο και μέσω ηλεκτρονικών πλατφορμών τύπου Skype, Webex κ.λπ.

Προφανώς, αυτή η κατ’ ουσίαν αποθεμελίωση του δικαιώματος σε σταθερή κι αξιοπρεπώς αμειβόμενη εργασία αποτελεί αυτή καθεαυτή μια κατασταλτική στρατηγική ενάντια στη διεκδίκηση περισσότερων δικαιωμάτων και καλύτερων εργασιακών συνθηκών. Έχουμε δειπως η ανασφάλεια για την επαύριον υπό το φόβο της ανεργίας εργαλειοποιήθηκε απ’ όλεςανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις ως «σφιχτό χαλινάρι» στη διαχείριση του εργατικού δυναμικού,προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να ενεργούν όλο και πιο πειθήνια και συγκαταβατικά, καταφεύγοντας κατά βάση σε κυκλώματα κομματικών-συνδικαλιστικών ρουσφετιών για να εκπληρώσουν τα αιτήματά τους, ώστε να μη ρισκάρουν να στοχοποιηθούν από την ηγεσία καινα πέσουν στη δυσμένεια των στελεχών μέσα από ανοιχτούς, συλλογικούς αγώνες.

Με δεδομένους όμως τους de facto αποκλεισμούς που παράγει η εντεινόμενη αφαίμαξη των ανθρώπινων πόρων από το καπιταλιστικό σύστημα, ο στενός ορισμός του κλασσικού, συντεχνιακού συνδικαλισμού που προϋποθέτει το είδος της μόνιμης εργασιακήςσχέσης ή, το λιγότερο, αυτής της αναπλήρωσης, δεν μας χωράει πια. Αντιλαμβανόμαστεπως στα πλαίσια αυτής της κατάστασης όπου η «εξαίρεση» της επισφάλειας έχει καταστεί ο κανόνας, ο μόνος πρόσφορος τρόπος να τεθούν τα αναγκαία ζητήματα υπεράσπισης των ζωών μας ενάντια στην υλική και αξιακή μας φτωχοποίηση είναι ο αναρχοσυνδικαλισμός, ως μια αντι-ιεραρχική, οργανωτική φιλοσοφία «από τα κάτω» η οποία θα θίγει τα ζητήματα και θα συμπεριλαμβάνει τα αιτήματα όλου του φάσματος των (εξειδικευμένων και ανειδίκευτων) εργαζομένων κι ανέργων που είναι απαραίτητες/-οι για να διασφαλιστεί η ομαλή λειτουργία των εκπαιδευτικών θεσμών.

Τα επτά κείμενα τα οποία περιέχονται στη συνέχεια θίγουν ζητήματα που απηχούνστους παραπάνω προβληματισμούς: το πρώτο αφορά στη σημασία της καλλιτεχνικής παιδείας, το δεύτερο σκιαγραφεί την κατάσταση της ειδικής αγωγής από την οπτική γωνίαμιας αναπληρώτριας, το τρίτο ασχολείται με την εντατικοποίηση της ακαδημαϊκής έρευνας στα πλαίσια των διδακτορικών σπουδών με όρους χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού,το τέταρτο προσφέρει μια κριτική ανάλυση των αλλαγών που έχουν υιοθετηθεί από τοσύγχρονο ελληνικό σχολείο στα πλαίσια αυτού που η ηγεσία των τελευταίων δεκαετιών αποκαλεί «προοδευτική» ή/και «μαθητοκεντρική» παιδαγωγική, το πέμπτο περιγράφειτους ταπεινωτικούς όρους με τους οποίους απασχολούνται οι ωρομίσθιοι/-ες συνάδελφοίμας στα δημόσια σχολεία με την ελπίδα να μπορέσουν κάποτε να συνάψουν μια πιο σταθερή σχέση εργασίας με βάση αυτή τους την προϋπηρεσία, το έκτο εκθέτει την κατάσταση εργασιακής γαλέρας που επικρατεί στην πλειονότητα των φροντιστηρίων μέσης εκπαίδευσης και το έβδομο εξετάζει τους παράγοντες που ενισχύουν τις ανισότητες και δημιουργούν κοινωνικούς αποκλεισμούς στην εκπαίδευση των παιδιών προσφύγων.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν κατά τη γνώμη μας ότι έχει φτάσει πια η ώρα, ν’ αρχίσουμε να συγκροτούμε τα δικά μας μαχητικά προτάγματα ενάντια στη συναισθηματική παραίτηση που υποθάλπει αυτή η καταθλιπτική κοινωνική πραγματικότητα για να κινητοποιήσουμε μια ριζική αλλαγή τόσο του εργασιακού-συνδικαλιστικού, όσο και του εκπαιδευτικού-παιδαγωγικού μοντέλου, συνδέοντας τα διάφορα πεδία μεταξύ τους με σκοπότη θέσμιση μιας δημόσιας, ελευθεριακής παιδείας που να στηρίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, να εξαλείφει τις ανισότητες και να αίρει τους κοινωνικούς αποκλεισμούς, προςστην κατεύθυνση της δημιουργίας μιας αταξικής κοινωνίας.

Για την αυτεξουσία όλων

ΕΣΕ Εκπαίδευσης

Ιούνης 2020

image 510web.jpg 0.06 Mb

italia / svizzera / scuola e università / opinione / analisi Friday June 26, 2020 17:09 byLucio Garofalo

Io sono un maestro di scuola primaria, e non un docente universitario, per cui posso garantire che i danni arrecati dalla didattica a distanza in questo segmento, e direi in tutto il primo ciclo dell'istruzione, sono notevoli. C'è chi, invece, ripete come una sorta di mantra spirituale la tesi propagandista che la DaD avrebbe "salvato la scuola" dall'emergenza pandemica...

"La DaD ha salvato la baracca"?

Io sono un maestro di scuola primaria, e non un docente universitario, per cui posso garantire che i danni arrecati dalla didattica a distanza in questo segmento, e direi in tutto il primo ciclo dell'istruzione, sono notevoli. C'è chi, invece, ripete come una sorta di mantra spirituale la tesi propagandista che la DaD avrebbe "salvato la scuola" dall'emergenza pandemica. Io so solo che c'è chi ha lavorato sodo, per non sortire granché dai propri alunni, ed a parità di retribuzione, e chi si è "grattato la schiena", per dirla senza peli sulla lingua, percependo regolarmente lo stipendio. Direi che è la prassi vigente anche nella realtà quotidiana di chi vive la scuola in presenza, e direi in tutto il mondo del lavoro: "Fantozzi docet". Ma non è il punto centrale del ragionamento. Non mi interessa il "divide et impera" tra i lavoratori della scuola. Dicevo che c'è chi si dimostra convinto, in buona o in mala fede, che "la DaD ha salvato la scuola". Io dico che ha mortificato, in misura ulteriore, i valori della cultura, della democrazia e della giustizia. Ma non è nemmeno questo l'elemento cruciale della mia riflessione, che non è inficiata da umori personali, né da preconcetti. Il nodo centrale è di natura didattico-educativa e, quindi, culturale. È quasi un assioma apodittico, tale è la sua evidenza, che la DaD non abbia sortito risultati di rilievo sul versante pedagogico e culturale. Nella migliore delle ipotesi, la DaD ha tamponato il vuoto che si è generato in seguito ad una crisi epidemiologica di portata planetaria. Il ricorso agli strumenti digitali è stato utile forse per ricucire un legame virtuale con alcuni allievi, specie i più piccoli e fragili. In alcune situazioni virtuose, quanto eccezionali, la DaD ha mantenuto le classi in relazione telematica ed ha favorito un dialogo tra i docenti e i loro discenti. Ed è stato un bene. Io stesso ho impiegato varie forme di didattica a distanza, anzitutto per ripristinare un rapporto di dialogo ed empatia con gli alunni. Ma non tutti i bambini e le loro famiglie hanno avuto la possibilità di disporre degli strumenti (tecnici, economici, umani e culturali) per poter seguire in maniera efficace le attività didattiche on-line. Ma non è soltanto la questione dei dispositivi digitali in comodato d'uso gratuito a beneficio delle famiglie più bisognose (specie le più numerose), o di connessione alla Rete web. È anche e soprattutto una distanza di origine socio-economica, che si ripercuote a livello culturale, ed è riconducibile ad un profondo divario di classe, di status socio-materiale, che esiste al di là della didattica in remoto, ed è una contraddizione insita nella realtà iniqua del sistema capitalista vigente, che si riflette nelle dinamiche della scuola in presenza, o a distanza. Chi potrebbe negarlo? In classe, un valido insegnante, magari provvisto di qualità umane, morali ed intellettuali, intrise di cultura, di estro creativo, prestigio carismatico ed autorevolezza, di sensibilità e di empatia, avrebbe le potenzialità per riuscire a colmare o almeno a ridurre il divario sociale e culturale tra gli allievi, mentre la DaD concorre solo ad accrescere le distanze. In termini astratti, un tipo di didattica proposta in modalità on-line potrebbe servire ad infondere un ricco bagaglio di nozioni didascaliche, nella migliore delle ipotesi. Ma con chi è studioso di suo. Non a caso, i corsi di recupero e/o di integrazione degli apprendimenti, che dovranno attivarsi nel prossimo mese di settembre, sono la spia che tradisce i limiti e le carenze innegabili derivanti dall'esperienza, fallimentare, della didattica digitale. Ne sono convinto.

Lucio Garofalo
italia / svizzera / scuola e università / opinione / analisi Saturday June 13, 2020 18:18 byLucio Garofalo

L'improvvisa emergenza epidemiologica, dovuta al Covid-19, ha finito (temo) per infliggere il colpo di grazia agli ultimi baluardi o fermenti di resistenza di qualsiasi forma di sapere autentico, vale a dire di matrice umanistica, nella realtà della scuola, oramai asservita a logiche di segno aziendalistico ed al dominio ostentato della burocrazia e delle tecnologie digitali, in funzione degli interessi più luridi del mercato del lavoro e del profitto capitalistico...

Un'esperienza maturata sul campo. Anzi, sul monitor...

L'improvvisa emergenza epidemiologica, dovuta al Covid-19, ha finito (temo) per infliggere il colpo di grazia agli ultimi baluardi o fermenti di resistenza di qualsiasi forma di sapere autentico, vale a dire di matrice umanistica, nella realtà della scuola, oramai asservita a logiche di segno aziendalistico ed al dominio ostentato della burocrazia e delle tecnologie digitali, in funzione degli interessi più luridi del mercato del lavoro e del profitto capitalistico. Le tecnologie digitali vengono imposte come uno strumento di alienazione e di asservimento del soggetto, e non di emancipazione, come dovrebbe essere, per cui io non mi adeguo ad un modello di sviluppo spacciato in termini di un "progresso", che è un falso progresso e che in realtà si rivela come una forma strisciante di schiavismo nuovo, camuffato dietro un paravento ipocrita ed elegante di modernità. Ci hanno imposto un'aberrazione, un ossimoro, la DaD, sotto la pressione psicologica di una psicosi collettiva scatenata da una grave pandemia. Il prolungarsi della didattica digitale è stato logorante ed estenuante per tutti: alunni, genitori e docenti. Ebbene, meno male che è finita! Spero che si ritorni in aula, alla scuola in presenza, in quanto è l'unica forma di scuola che, nel bene e nel male, è formativa, è viva e stimolante, è l'habitat naturale di un pensiero critico e di una crescita integrale della personalità umana, in quanto consente agli studenti di socializzare tra loro e con gli insegnanti in maniera emotiva, dialettica, vitale ed empatica. La DaD, nella migliore delle ipotesi, può servire solo a trasmettere qualche arida ed insulsa nozione di tipo didascalico. Questa è la mia più sincera opinione, elaborata alla luce di un'esperienza che ho maturato sul campo. Anzi, sul monitor.

Lucio Garofalo
italia / svizzera / scuola e università / opinione / analisi Tuesday May 26, 2020 21:06 byLucio Garofalo

Ormai siamo alla conclusione di un anno scolastico anomalo e temo che i bambini siano esausti. Sarò una sorta di bastian contrario, ma è già tanto se gli alunni hanno avuto la pazienza di seguire fino ad oggi la DaD. Secondo me, la didattica digitale non è efficace, tutt'altro. Anche se numerosi presidi propugnano e sponsorizzano la DaD. E persino qualche collega "fanatica".

Una riflessione sincera sulla DaD

Ormai siamo alla conclusione di un anno scolastico anomalo e temo che i bambini siano esausti. Sarò una sorta di bastian contrario, ma è già tanto se gli alunni hanno avuto la pazienza di seguire fino ad oggi la DaD. Secondo me, la didattica digitale non è efficace, tutt'altro. Anche se numerosi presidi propugnano e sponsorizzano la DaD. E persino qualche collega "fanatica". Da settembre, con la speranza che si riparta in una situazione vicina alla normalità, si potrà recuperare. Piaccia o meno, la DaD ha fallito in modo clamoroso ed eclatante. Con la DaD non si può più andare avanti: è noiosa, monotona ed alienante. Pure con le videolezioni i bambini e i ragazzi si addormentano. Chi si professava contrario alla DaD, ha cambiato idea da un giorno all'altro. Un livello di coerenza assai scarso e ridicolo. La nostra categoria ha una credibilità pari a zero. È per questa ragione che ci prendono a pesci in faccia. La DaD costituisce un grave vulnus pedagogico, un precedente serio e pericoloso, che si ritorcerà contro di noi, equiparando i docenti ad uno status impiegatizio. Nel futuro ce ne accorgeremo, ma a nostre spese, ossia quando i dirigenti scolastici potranno imporci la DaD in qualsiasi momento, nei vari periodi di sospensione delle attività didattiche svolte in presenza. E ci tratteranno alla stregua dei colletti bianchi, bensì sottopagati. Anzi, già siamo trattati in tal guisa, se non peggio. Il discorso non si riferisce alla situazione che si è determinata in seguito alla grave emergenza sanitaria, per cui si è avviata la DaD in quanto soluzione "tecnica" tampone, ma solo grazie al nostro volontariato, va ricordato, che alcuni dirigenti scolastici hanno presentato, come al solito, in termini di un obbligo, che non c'è. Il problema si proietta in futuro, allorquando la DaD sugellerà l'ultimo passaggio verso uno stato giuridico da impiegati, quale già siamo visti da molti (dirigenti, genitori ed utenti vari). Mi preme ricordare che la nostra non è una mera professione impiegatizia, bensì una funzione intellettuale assai speciale, da non confondere, però, con una "missione religiosa". Il tutto è calato dall'alto, senza un minimo di discussione e di condivisione collegiale da parte dei docenti, che vivono ogni giorno la realtà concreta della didattica (in presenza oppure a distanza). Ebbene, abbiamo vissuto un precedente grave e preoccupante. Ce ne accorgeremo solo quando sarà troppo tardi. Senza nemmeno sfiorare la questione, assai delicata, della privacy e delle piattaforme digitali (quelle che il MIUR ha sponsorizzato ufficialmente e che fanno capo al colosso Google), che fanno lucrare una multinazionale privata. Un tema a dir poco spinoso e controverso. Così come scottano altri argomenti che non sto qui a sollevare solo per ragioni di spazio e di tempo. Ma una cosa è certa: la messa in atto della DaD ha fornito il pretesto che tanti (dirigenti scolastici, nonché funzionari del MIUR) attendevano da tempo per un ultimo passo verso la subordinazione totale e definitiva del corpo docente in un mero ruolo impiegatizio. Senza offesa per costoro, la professione del docente è di tipo intellettuale ed è molto speciale, in quanto ha lo scopo di educare le menti dei più giovani ad uno spirito critico, ad una capacità di analisi e di giudizio, ad un'attitudine al discernimento e al pensiero libero. Ed è l'esatto contrario di una mansione di ordine impiegatizio.

Lucio Garofalo

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



George Floyd: one death too many in the “land of the free”

George Floyd: one death too many in the “land of the free”

Education

Wed 02 Dec, 12:28

browse text browse image

student_militancy.png imageStudents Lead the Militancy! Nov 19 14:25 by Written by Laya 0 comments

121043521_778024462762244_870802909470528966_n.jpg imageΓια μια δημόσια, ε&#... Nov 04 18:11 by ΕΣΕ Εκπαίδευσης 0 comments

textLa DaD (didattica a distanza) ha salvato la "baracca"? Jun 26 17:09 by Lucio Garofalo 0 comments

textUn'esperienza maturata sul campo. Anzi, sul monitor... Jun 13 18:18 by Lucio Garofalo 0 comments

textUna riflessione sincera sulla DaD May 26 21:06 by Lucio Garofalo 0 comments

alexanderberkman.jpg imageΗ ανάγκη της μετά ... May 14 20:09 by Alexander Berkman 0 comments

023c29a6d1.jpg imageΨηφιακή Αναδιάρθ... May 08 19:01 by Συνέλευση για την Κυκλοφορία των Αγώνων 0 comments

textA Luta Estudantil Anarquista Frente À Pandemia Mar 30 04:24 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

getty_rm_photo_of_kids_running_laughing.jpg imageΟι αρχές της ελευ ... Jan 08 19:37 by Ελευθεριακή Λέσχη Βόλου 0 comments

7mas_jep.jpg image7mas Jornadas de Educación Popular Oct 22 08:44 by CPEP En Lucha 0 comments

cab_uffs.png imageTodo apoio à luta contra a intervenção de Bolsonaro na UFSS Sep 08 05:09 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

sequence_04.jpg imageHigh Schoolers Distributing Leaflets Against ‘Torture Custodies by Police’ Were Taken Into... Dec 24 05:00 by Medyanhaber 0 comments

images947947947.jpg imageΕκπαιδευτικής με... Nov 23 16:37 by αναρχική συλλογικότητα καθ 0 comments

images.jpeg imageΣχέση πανεπιστημ... Nov 22 17:53 by Αυτοοργανωμένο Στέκι Γεωπονικού 0 comments

945957952959769962.jpg image“Εθνικά” υπερήφαν ... Oct 27 06:20 by Ανθός – Ελευθεριακό Φοιτητικό Σχήμα 0 comments

mov.jpg image[Colombia] Entre la crisis actual y las posibilidades latentes Oct 26 17:26 by Acción Libertaria Estudiantil (ALE) 0 comments

unnamed_287_1.jpg imageΝίκη για τους Nuriye Gülmen κ&... Oct 02 18:18 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

textProgettifici e dittatori scolastici Jul 05 23:09 by Lucio Garofalo 0 comments

12271006_10208333839767850_800842283_o.jpg imageΚαμία ανοχή στις ... Jun 12 18:31 by Ελευθεριακά και αυτόνομα σχήματα 0 comments

rocinante.jpg imageΚαμία ανοχή σε πρ ... May 27 17:58 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

ggf.jpg imageΙδρυτική διακήρυ... May 15 19:26 by Quieta Movere 0 comments

17919011_1843264252602462_1529940234_n.png imageNace la televisión comunitaria "Juaricua TV" para ampliar las ondas de la resistencia en l... Apr 15 18:41 by Demián Revart 0 comments

textWelfare, alternanza scuola/lavoro, università Mar 31 06:29 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

ctl.jpg image[Colombia] Ciclo de Talleres Libertarios Mar 13 07:12 by Acción Libertaria Estudiantil (ALE) 0 comments

text[Italia] School bonus per le scuole paritarie Jan 21 22:31 by donato romito 0 comments

apergia2_0_10.jpg imageΑπό την άμπωτη στ ... Jan 13 17:31 by Αυτόνομα Σχήματα 0 comments

"Autonomy and struggle: students and workers decide!" imageBrazil: High school students show way forward for working class resistance Dec 16 20:07 by Jonathan Payn 0 comments

textUna proposta di Educazione digitale Sep 20 16:27 by Lucio Garofalo 0 comments

textDiario di un maestro Sep 11 22:08 by Lucio Garofalo 0 comments

textDiario di un maestro Sep 11 22:05 by Lucio Garofalo 0 comments

more >>
© 2005-2020 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]