user preferences

france / belgique / luxembourg / divers / critique Monday October 01, 2018 00:21 byLukas Stella

Nous oublions trop souvent que nos points de vue varient selon les situations, notre histoire et notre culture. Si notre mode de vie influe sur nos perceptions, voir d’une certaine façon crée sa propre réalité. Nous survivons sous influence d’un système qui formate nos conditions d’existences.

La culture dominante, le formatage de l’éducation, l’abdication aux idéologies économiques, les pressions médiatiques répandues en permanence par les technologies de l’information nous influencent malgré nous, à petites doses sur le long terme. Nous nous adaptons à ces contraintes de manière inconsciente, devenant peu à peu malléables et manipulables, dans une accoutumance pouvant aller jusqu’à une réelle toxicomanie psychologique.
Croire que ce que l’on voit est la seule véritable réalité est un principe erroné. Il s’agit de comprendre comment notre point de vue n’a plus besoin de partir du constat d’un monde objectif véridique, unique et indépendant de l’être humain qui le décrit, réalité extérieure où évoluent des individus subjectifs soumis à cette réalité étrangère, mais plutôt d’hommes libres vivant dans un monde partagé, composé de multiples réalités personnalisées dépendantes de la situation.

Il s’agit de voir ce que cela peut nous apporter ; quel intérêt pour appréhender les nouveaux changements d’envergures qui ne manqueront pas d’arriver ; quelle importance cela peut avoir pour dépasser les contradictions insurmontables qui s’annoncent, et pour détourner les conflits qui menacent de se répandre en cette fin de civilisation, période où s’achève une société en ruine où tout dysfonctionne, et où le “chacun-pour-soi “ entraîne une guerre barbare de tous contre tous.

Il y a urgence de développer des pratiques ouvertes sur de nouvelles possibilités collectives par l’utilisation d’une pensée dialectique situationnelle et antiautoritaire, qui seule nous permettra d’effectuer le renversement de perspective nécessaire à la construction collective d’un changement radical, et ceci, avant de ne plus pouvoir ne pas sombrer, emporté par l’écroulement d’un système nécrosé en décomposition.
Il est maintenant primordial, dans cette société dite de communication où prolifèrent les prothèses communicantes, là où la communication brille par son absence, de bien comprendre comment fonctionne la communication entre individus, base de la vie sociale, afin de ne pas rester bloquée par ses pièges qui pullulent de partout. Les productions de marchandises de “non-communication », développées par la caste dominante, nous enferment dans des représentations mises en spectacle, envahissant tout l’espace, tout le temps.

Libérer notre manière d’appréhender le monde de cette aliénation pathologique, nous permettra de nous reconstruire une vie commune dans l’auto-organisation libertaire d’un nouveau monde humain, devenu incontournable en cette fin de société, où règnent confusions et barbaries. Notre pensée contextuelle sans certitude, avec ses contestations dialectiques, est incontrôlable, car elle ne sera pas comprise ni récupérée par les gens de pouvoir. Ils sont dans l’incapacité d’appréhender le vécu dans ses contradictions à partir d’un extérieur possible, un devenir désiré émergeant dans son expérimentation situationnelle, un combat en codérives incertaines et créatives.

En quelques années, la société marchande s’est mondialisée et informatisée de toutes parts. La confusion a envahi le monde de la pensée, par de nouvelles convictions aveugles, des croyances absolues. La réflexion s’est figée dans la contemplation d’une réalité immuable, qu’on ne peut plus remettre en question. Notre conception du monde a été insidieusement polluée par les médiations d’une réalité mise en représentation par les multinationales de la communication. Nos représentations ont été conditionnées, et ont modifié nos perceptions des réalités qui nous sont devenues étrangères. Nous avons été possédés par la dépossession de notre monde directement vécu. Cette séparation toxique nous a dessaisies de tout pouvoir sur nos conditions d’existence, et les possibilités de changement réel nous apparaissent inaccessibles.

L’économie n’est qu’une façon de regarder le fonctionnement de la société qui donne à tout ce qui existe, une valeur marchande. Le marché dirige le monde, et les décideurs essaient de suivre sans vraiment comprendre. Avec l’abandon des régulations et la privatisation des décisions par la libéralisation du marché, les dirigeants de l’État ont perdu le pouvoir sur l’économie et la finance, et se retrouvent réduits aux fonctions de simples gestionnaires d’un système qui leur échappent. Alors que tout se complexifie dans de multiples interactions mondialisées, les experts, référents de l’exactitude, spécialiste de leur domaine restreint, sont dépassés par les évènements. Parce qu’ils ne peuvent pas concevoir d’ailleurs à leur totalitarisme économique, les décideurs ne peuvent pas comprendre le système dans son ensemble, n’ayant aucun recul, et c’est pour cela qu’ils ne peuvent pas le gérer rationnellement.

La majorité des hommes ne voient pas, ou refusent simplement d’admettre, l’agonie du dieu économique, intoxiqué par ses contradictions, et ce, à cause de l’anxiété qui en découle. La mort de l’économie capitaliste commençant à devenir largement envisagée, le désespoir croît et le nihilisme gagne du terrain. Quand le capital menace de s’écrouler comme un château de cartes de crédit, et que l’argent conditionne toutes relations, c’est l’échange généralisé sous la forme barbare du non-partage, le profit égoïste comme seule morale, qui produit l’escroquerie générale, qui répand la misère et la confusion.

On ne voit que ce que l’on veut bien voir. L’observateur modèle sa vision à son image sans s’en rendre compte, il crée ainsi sa propre réalité intransigeante. C’est alors que nos croyances conditionnent nos perceptions et nos actes. Lorsqu’elles sont partagées par un grand nombre elles constituent un environnement propice, un système sectaire qui renforce cette croyance en une doctrine systématique intransigeante.
En séparant le monde du sujet observant, on le réduit à une réalité d’objets extérieurs, étrangers au sujet agissant. Le monde est alors objectivé, c’est-à-dire transformé en une accumulation d’objets séparés du vécu. Un monde objectif apparaît comme la seule réalité apparente d’un monde en représentation qu’on ne peut plus saisir directement. L’objectivation réalise son objectif qui est de prendre tout phénomène comme objet de commerce, réifiant l’existence dans ses interactions avec les autres. Toute relation devient échange de marchandises dont on doit, à tout prix, tirer profit aux dépens de l’autre.

Les rapports marchands, ayant envahi tout le temps et tout l’espace disponible, s’imposent de partout par un automatisme des attitudes. La répétition de certaines situations entraîne une prédisposition réflexe à la reprise de comportements familiers, intégrés comme étant opérationnels. La stéréotypie des habitudes échappe à toute volonté. Les automatismes accommodateurs procèdent par associations analogiques ou par adaptations systématiques à un contexte spécifique, ils déclenchent des procédures inconscientes empêchant la réflexion et rendant inaccessible toute remise en question. La répétition des routines crée l’accoutumance qui engendre des attitudes conservatrices dans une conformité autoprotectrice. C’est un sous-programme tournant en arrière-plan qui n’autorise aucun changement. On croit tout comprendre sans se rendre compte qu’on ne cherche même plus à comprendre.
On pense trop souvent que ce que l’on voit ou entend est vrai parce que “ça” existe, et que c’est la bonne réalité qu’il faut apprendre aux autres qui ne la partage pas. On doit absolument les convaincre et les persuader. Tant que nous ne permettrons pas aux autres d’être eux-mêmes, comme ils l’entendent, et à nous-mêmes d’être libres de nos choix, il sera impossible de ne pas chercher à posséder les autres, à les soumettre à sa convenance, impossible d’aimer authentiquement, sans névrose, un autre être humain.

La réalité est une croyance qui n’est pas dans ce qui est observé, mais dans la relation qu’a l’observateur avec des gens qui ne croient pas à la même réalité. Les choses ou les évènements ne sont réels que relativement à la manière dont on les observe. L’explication de l’observateur dépend des rapports qu’il a avec la réalité dont il parle. Le mot n’est qu’une étiquette d’une opération, mais pas la chose elle-même. C’est l’opération d’observation qui fait distinguer les choses et les phénomènes, et par là même, les fait exister. On n’observe pas des objets, on les contextualise dans nos relations avec les autres.
L’expérience du monde réel n’est pas séparée de nous, sa réalité ne nous est pas extérieure, nous l’expérimentons avec d’autres et l’incarnons en la vivant. C’est notre monde que nous construisons à partir de ce que nous en percevons, que nous formalisons avec nos interprétations et lui donnons du sens avec nos représentations. Quand nous comprenons notre expérimentation du monde, nous faisons corps avec lui, il ne nous échappe plus, et nous pouvons commencer à nous le réapproprier. C’est alors que l’on peut reprendre librement le pouvoir sur notre vie.

Lukas Stella
INTOXICATION MENTALE,
représentation, confusion, aliénation et servitude, 2018 (extraits du premier chapitre).

Ένα σύντομο άρθρο σχετικά με τη σύνδεση του μεγάλου Κινέζου μυθιστοριογράφου και αναρχικού Ba Jin, με την Οργανωτική Πλατφόρμα των Ελευθεριακών Κομμουνιστών

Ο Ba Jin και η "Πλατφόρμα του Αρσίνοφ"

Όταν ο Ba Jin έφτασε στη Γαλλία το Φλεβάρη του 1927 για μια διαμονή που διήρκεσε κάτι λιγότερο από δύο χρόνια, η συζήτηση έχει ήδη “ανάψει” στους αναρχικούς κύκλους τ γαλλικής πρωτεύουσας -και όχι μόνο- για πολλούς μήνες, ιδιαίτερα μεταξύ των πολιτικών εξόριστων, όσον αφορά οργανωτικά και ιδεολογικά ζητήματα. Το εναρκτήριο λάκτισμα δόθηκε το καλοκαίρι του 1925 με πρωτοβουλία των Ρώσων ελευθεριακών αγωνιστών που είχαν αποδράσει από τον τρόμο των Μπολσεβίκων και οι συναντήσεις είχαν κυρίως ως αποτέλεσμα τη δημοσίευση αυτού του κειμένου, τον Ιούνιο του 1926, δηλαδή της Οργανωτικής Πλατφόρμας της Γενικής Ένωσης Αναρχικών - που κακώς ονομάστηκε “η Πλατφόρμα του Αρσίνοφ”, επειδή ήταν ο γραμματέας της συντακτικής ομάδας, δεδομένου ότι ήταν ένα συλλογικό έργο που αποδίδεται στον ονομαστό Μαχνό [1].

Ο Ba Jin ήταν μόλις λίγες εβδομάδες εκεί όταν εμφανίστηκε δημόσια η πιο γνωστή κριτική εναντίον αυτού του έργου τον Απρίλιο του 1927, η οποία, μολονότι είχε πολλές υπογραφές, γράφτηκε κυρίως από τον Volin [2].

Οι “πλατφορμιστές”, όπως χαρακτηρίστηκαν, προβάλλοντας την εμπειρία που είχαν οι ίδιοι ζήσει στη χώρα τους, κατηγόρησαν ουσιαστικά για την αποτυχία του αναρχικού κινήματος το ίδιο το αναρχικό κίνημα -εννοώντας το αναρχικό κίνημα ως σύνολο και όχι μόνο το ρωσικό κίνημα, ακόμη και αν η Ρωσική Επανάσταση είχε χρησιμοποιηθεί σε αυτή την περίπτωση ως καταλύτης για προβληματισμό- για “την έλλειψη αρχών και συνεπούς οργανωτικής πρακτικής” [3], και τάσσονταν ενάντια στον “ανεύθυνο ατομικισμό” που στα μάτια τους ήταν αποχαλινωμένος, συνηγορώντας υπέρ της «συλλογικής υπευθυνότητας”. [4]

Ο Βολίν και οι σύντροφοί του, από την πλευρά τους, “οπλισμένοι” με τις ίδιες εμπειρίες, λοιδώρησαν την “υπερβολική εκτίμηση του ρόλου της οργάνωσης”, καταγγέλοντας αυτό που θεώρησαν ως “ένα καμουφλαρισμένο ρεβιζιονισμό προς τον Μπολσεβικισμό”. [5]. Την ίδια άποψη συμμερίστηκε και ο Ιταλός Ερρίκο Μαλατέστα, ένας άλλος αντίπαλος της “Πλατφόρμας” που έκρινε ότι οι “πλατφορμιστές”, “έχοντας έμμονη ιδέα με την επιτυχία των Μπολσεβίκων στη χώρα τους” ήθελαν “όπως και οι Μπολσεβίκοι, να στρατολογήσουν τους αναρχικούς σε ένα είδος πειθαρχημένου στρατού, ο οποίος υπό την ιδεολογική και πρακτική διαχείριση λίγων ηγετών θα βάδιζε, συμπαγής, επιτεθέμενος στα σημερινά καθεστώτα και θα κατήγαγε μια υλική νίκη που θα μπορούσε να οδηγήσει απευθείας στο σχηματισμό της νέας κοινωνίας”. [6] Βέβαια, οι δυσφημιστές της “Πλατφόρμας” και ο Βολίν ούτως ή άλλως, υποστήριζαν μια “σύνθεση”, σε ιδεολογικό και οργανωτικό επίπεδο, μεταξύ των τριών κύριων ρευμλάτωντου αναρχισμού: κομμουνιστικό, συνδικαλιστικό και ατομικιστικό. [7] Δηλαδή αυτό ακριβώς που καταδίκαζε η “Πλατφόρμα”: «Απορρίπτουμε ως θεωρητικά και πρακτικά αβάσιμη την ιδέα της δημιουργίας μιας οργάνωσης με τη συνταγή της σύνθεσης”. Δηλαδή, φέρνοντας μαζί τους υποστηρικτές των διαφόρων πτυχών του αναρχισμού, μια τέτοια οργάνωση αγκαλιάζει ένα ποτ πουρί στοιχείων (από την άποψη της θεωρίας και της πρακτικής τους) που θα ήταν τίποτα περισσότερο από ένα μηχανικό σύνολο από άτομα με διαφορετικές απόψεις για όλα τα ζητήματα που αφορούν το αναρχικό κίνημα, που αναπόφευκτα θα διασπασθεί μόλις έρθει σε επαφή με την πραγματικότητα”. [8]

Η διαμάχη είχε ως αποτέλεσμα τη ριζική διαίρεση του γαλλικού αναρχικού κινήματος, τουλάχιστον μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1930: το Νοέμβριο του 1927, η Κομμουνιστική Αναρχική Ένωση (UAC) -της οποίας τον Ιούλιο του 1926, ο Νέστορ Μάχνο και ο Πιοτρ Αρσίνοφ έγιναν μέλη- υιοθέτησε ένα καταστατικό εμπνευσμένο από την “Πλατφόρμα” και η οργάνωση μετονομάστηκε σε Αναρχική Κομμουνιστική Επαναστατική Ένωση (UACR), ενώ οι αντίπαλοι της “Πλατφόρμας”, συγκεντρώθηκαν στην Ένωση Φεντεραλιστών Αναρχικών (AFA) σε “συνθετική” βάση - που ως θεωρία αποκρυσταλλώθηκε από τον Sébastien Faure. [9 ] Και δεν ήταν μέχρι τον Απρίλη του 1930 που η UACR αποκήρυξε οριστικά τις “πλατφορμιστικές” απόψεις και επέστρεψε στις προηγούμενες αρχές της. Τον Μάιο του 1934 συγχωνεύθηκε με την AFA σε μία οργάνωση, την Αναρχική Ένωση (AU). Η "Πλατφόρμα" δεν παρέμεινε νεκρή, δεν θάφτηκε για πολύ και είχε επανειλημμένα αναβιώσει στη Γαλλία ή αλλού.

Η συντακτική ομάδα της “Πλατφόρμας” είχε ως απτή φιλοδοξία να συγκροτήσει μια Οικουμενική Διεθνή Ένωση Αναρχικών, η οποία θα είναι ένα διεθνές σώμα που θα ένωνε σε μια ενιαία οργάνωση τις γνήσιες δυνάμεις του κινήματος σε πνεύμα αλληλεγγύης και με τις κύριες θεωρητικές θέσεις και πρακτικές προτάσεις που περιγράφονται στην “Πλατφόρμα”. [10] Για το σκοπό αυτό και προκειμένου να “προετοιμαστεί το έδαφος”, συγκροτήθηκε μια “προσωρινή επιτροπή” στις 12η, Φεβρουαρίου 1927 -μια εβδομάδα πριν φτάσει ο Ba Jin στο Gare de Lyon- σε μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε σε ένα παριζιάνικο μπιστρό, στη διεύθυνση 62 Rue de la Roquette, παρουσία Ρώσων, Γάλλων, Ισπανών, Ιταλών, Πολωνών, ακόμη και Κινέζων ελευθεριακών. Στην επιτροπή συμμετείχαν ο Ρώσος Μαχνό, ο Πολωνός Ράνκο (Benjamin Goldberg) και ο Κινέζος Wu Kegang (επονομαζόμενος Chen). [11]

Ο Wu Kegang ήταν ένας νεαρός φοιτητής Οικονομικών στη Σορβόννη [12], με τον οποίο ο Ba Jin γνωρίστηκε μόλις έφτασε στο Παρίσι. Ήταν ο Wu Kegang που πήγε να συναντήσει τον Ba Jin όταν κατέβηκε από το τρένο, ο Wu Kegang που βρήκε Ba Jin και έναν φίλο του ο οποίος είχε ταξιδέψει μαζί του από την Κίνα, τον Wei Huilin [13], και έμεναν σε ένα ξενοδοχείο, ή μάλλον ένα είδος οικοτροφείου, στη διεύθυνση 5 rue Blainville, στο 5ο διαμέρισμα, όπου ζούσε και ο ίδιος, και ήταν και πάλι ο Wu Kegang ο οποίος, ένα μήνα αργότερα, μετακόμισε με τους δύο συντρόφους του σε ένα άλλο ξενοδοχείο που βρισκόταν κοντά στο πρώτο, στο 2, rue Tournefort.

Μαζί, οι τρεις νεαροί συνέταξαν ένα κείμενο που εμφανίστηκε στη Σαγκάη, τον Απρίλιο του 1927, με τη μορφή ενός φυλλαδίου με τίτλο “Αναρχισμός και πρακτικά ζητήματα”, το οποίο υπέγραψαν με τα ονόματα Huilin [Wei Huilin] Feigan [Ba Jin] και Jun Yi [Wu Kegang] [14] και στο οποίο πρόβαλαν τα επιχειρήματά τους σχετικά με την ευκαιρία που έχουν οι αναρχικοί να συνεργαστούν με το Kuomintang ή όχι.

Πάνω απ’ όλα, ο Ba Jin παρενέβη στη συζήτηση για την "Πλατφόρμα" με γραπτή συνεισφορά, απευθυνόμενη στην προσωρινή επιτροπή, της οποίας ήταν μέλος ο Wu Kegang. Για λόγους που έγιναν σαφέστεροι αργότερα, το κείμενο αυτό παρέμεινε αδημοσίευτο, εκτός από ένα απόσπασμα που ο Ba Jin εμπιστεύτηκε με το ψευδώνυμο Renping στο περιοδικό “Pingdeng" (Ισότητα), -ένα κινέζικο περιοδικό αναρχικής κατεύθυνσης με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Σαν Φρανσίσκο- με τον τίτλο "Κινεζικός αναρχισμός και το ζήτημα της οργάνωσης”. [15] Εκεί υπερασπίσηκε την οργάνωση, μια οργάνωση μη συγκεντρωτική, αλλά ποτέ δεν αναφέρθηκε σε αυτό, τουλάχιστον στο δημοσιευμένο μέρος, το πρόγραμμα της ομάδας των Ρώσων Αναρχικών στο Εξωτερικό.

Η υποστήριξη του Ba Jin στο πλατφορμιστικό κίνημα φαίνεται ότι είχε περιοριστεί σε αυτή τη γραπτή εισήγηση και δεν υπάρχει τίποτα που να μας να δείχνει να υποθέσουμε ότι, για παράδειγμα, συμμετείχε στη μια ή την άλλη από τις συναντήσεις που οργανώθηκαν από τους συντρόφους του Wu Kegang. Δεν συμμετείχε, αλλά, ωστόσο, τον συναντάμε σε μερικές. Αυτά γράφει ο Μαχνό, σύμφωνα με τον Wei Huilin [16], και πιο σίγουρα ο Aniela Wolberg, αλλά και οι Ράνκο και Ida Mett, αν λάβουμε υπόψη το αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα. [17]

Στις 22 Φεβρουαρίου η προσωρινή επιτροπή πραγματοποίησε ένα διεθνές συνέδριο, που άρχισε στις 20 Μαρτίου 1927 στον κινηματογράφο Les Roses, Rue de Metz, στο L'Hay-les-Roses [18], στα προάστια του Παρισιού, στο οποιο συμμετείχαν αποκλειστικά εκείνοι που υποστήριζαν την "Πλατφόρμα", ακόμα και περιγραμματικά. Μεταξύ των συμμετεχόντων η παρουσία των οποίων ήταν αξιοσημείωτη, ήταν μέλη της UAC -αλλά όχι αντιπρόσωποι γιατί η οργάνωση εκείνη την περίοδο δεν υποστήριζε την “Πλατφόρμα”- όπως οι Peter Lentente, Severin Férandel ή Rene Boucher (ο Pierre Le Meillour απουσίαζε αλλά έστειλε επιστολή υποστήριξης), η Αναρχική Νεολαία, με τον Pierre Odeon (Pierre Perrin), η ομάδα των Ρώσων αναρχικών που ήταν και η οργανώτρια, με τους Αρσίνοφ, Μάχνο και Ida Gilman (Ida Mett), δύο ομάδες Ιταλών, η μια με επικεφαλής τον Viola (Giuseppe Bifolchi), και η ομάδα Pensiero e Volontà με τους Λουίτζι Φάμπρι, Καμίλο Μπερνέρι και Hugo Treni (Ugo Fedeli) [19]), μια ομάδα Πολωνών, μεταξύ των οποίων και ο Ράνκο, ο Jean Walecki (Isaak Gurfinkiel) και ο Aniela Wolberg, μια ομάδα Βούλγαρων με τον Avram Tchelebiev και μια ομάδα Ισπανών. Τέλος, συμμετείχαν και μεμονομένα άτομα όπως ο Achille Dauphin-Meunier ή ο Wu Kegang καθώς και ο Ρώσος Isaac Kantorivtich και ο Ιταλός Mario Frazzoni, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε με ποια ιδιότητα ήταν εκεί.

Κατά τη διάρκεια της πρωινής συνεδρίασης συζητήθηκε το θέμα της συγκρότησης μιας διεθνούς ένωσης αναρχικών και γι’ αυτό το σκοπό συγκροτήθηκε μια προπαρασκευαστική επιτροπή. Επίσης, κατατέθηκε μια πρόταση διαλόγου, η οποια περιλάμβανε και τα ακόλουθα:
1) Αναγνώριση της ταξικής πάλης ως της πιο σημαντικής μεθόδου στο σύστημα του αναρχισμού.
2) Αναγνώριση του συνδικαλισμού ως μία από τις κύριες μεθόδους του αγώνα για τον αναρχισμό.
3) Αναγνώριση του κομμουνιστικού αναρχισμού ως βάσης του κινήματός μας.
4) Την ανάγκη ύπαρξης σε κάθε χώρα μιας Γενικής Ένωσης Αναρχικών βασισμένης στην ιδεολογική και τακτική ενότητα και τη συλλογική ευθύνη.
5) Την ανάγκη συγκρότησης δημιουργικού θετικού προγράμματος για την κοινωνική επανάσταση.

Οι συζητήσεις προφανώς ήταν ζωηρές. Η ομάδα Pensiero e Volontà δεν τάχθηκε απόλυτα με τις “πλατφορμιστικές” θέσεις. Ο Werny (Fedeli) εκτίμησε ότι η “Πλατφόρμα” που παρουσιάστηκε σε αυτούς ήταν μάλλον ιδανική για το στόχο των Ρώσων συντρόφων και μόνο. Ο Fabbri σοκαρισμένος από κάποια μέρη του ντοκουμέντου, διαφώνησε με την άποψη στην “Πλατφόρμα” για τον “ταξικό πόλεμο”, λέγοντα ότι το αναρχικό ιδεώδες είναι “ανθρώπινο ιδεώδες”, ο εχθρός όλων των Αρχών. [20] Πρότεινε κάποιες τροποποιήσεις, όπως “την αναγνώριση του αγώνα όλων των εκμεταλλευόμενων ενάντια στην εξουσία του κράτους και του κεφαλαίου ως σημαντικό παράγοντα του αναρχικού συστήματος”. Επίσης "την αναγκαιότητα η Γενική Ένωση Αναρχικών σε κάθε χώρα να επιδιώκει τον ίδιο τελικό στόχο, να χαρακτηρίζεται από την ίδια πρακτική τακτική, καθώς και συλλογική ευθύνη”.

Αλλά την 1η Απριλίου η προσωρινή επιτροπή διένειμε στους συμμετέχοντες ένα κείμενο από το το οποίο απουσίαζε κάθε επιφύλαξη και θεωρείτο δεδομένη η δημιουργία μιας Διεθνούς Επαναστατικής Αναρχικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας, συγκροτημένης με βάση τις επιταγές της “Πλατφόρμας”. Τότε η Pensiero e Volontà ανακοίνωσε ότι δεν συμμετέχει και ότι παίρνει την απόφαση αυτή ακολουθώντας άλλους συμμετέχοντες στο συνέδριο. [21]

Γιατί αν, κατά τη διάσκεψη, οι διαφωνίες δεν λύθηκαν επειδή η συνεδρίαση διακόπηκε από μια απροσδόκητη επιδρομή της αστυνομίας -προφανώς, ειδοποιημένη από κάποιον πληροφοριοδότη- η οποία και συνέλαβε όλους τους συμμετέχοντες. [22]

Όπως και οι υπόλοιποι ξένοι συμμετέχοντες που συνελήφθησαν, ο Wu Kegang αποτέλεσε αντικείμενο αστυνομικής έρευνας, ερευνήθηκε και το δωμάτιό του, ενώ ερευνήθηκε και ο Ba Jin. [23] Μετά από αυτό του επιδόθηκε ειδοποίηση απέλασης. Περίπου τριάντα αναρχικοί, Ρώσοι, Πολωνοί, Βούλγαροι, Ιταλοί, Κινέζοι και Ισπανοί έλαβαν ειδοποίηση απέλασης και τους ζητήθηκε να εγκαταλείψουν τη Γαλλία πριν τις 10 Ιούνη. Αυτοί οι άνθρωποι, που εκδιώχθηκαν τόσο άγρια από τη Γαλλία, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις αντίστοιχες χώρες τους όπου βασίλευαν σκληρές δικτατορίες, οι οποίες έθεσαν τους αναρχικούς εκτός νόμου. Μεταξύ εκείνων που εκδιώχθηκαν ήταν και ένας ακόμα φοιτητής από την Κίνα… [24]

Ο Ba Jin, ο οποίος μας θυμίζει το επεισόδιο στη σύντομη ιστορία του «Aniela Wolberg», έσπευσε να πληροφορήσει τους ανταποκριτές του, στην περίπτωση αυτή τους αναρχικούς Emma Goldman και Alexander Berkman, [25] ότι ο Wu Kegang απελάθηκε από τη χώρα. Στην πραγματικότητα, ο τελευταίος δεν έφυγε από τη Γαλλία μέχρι το φθινόπωρο του 1927 και τότε έφυγε με πλοίο που πήρε επίσης τον Jacques Reclus [26] στη Σαγκάη. Οι γαλλικές Αρχές τον Οκτώβριο του 1927, ανακοίνωσαν ότι «το πρόσωπο που ονομάζεται Woo Yang Hao [Wu Kegang], [...] εξακολουθεί να υπόκειται σε έρευνα» [27]. Στις αρχές του επόμενου χρόνου, όταν είχε ήδη επιστρέψει στην Κίνα, επέτρεψαν σε αυτόν καθώς και στους Καμίλο Μπερνέρι, Ida Mett, Isaac Kantorovitch, Avram Tchelebiev και Luigi Fabbri, να διαμείνουν στη Γαλλία, “σε μια δοκιμαστική περίοδο τριών μηνών”. [28]

Εκεί το θέμα “κάθισε”. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, η συντακτική ομάδα της “Πλατφόρμας” απάντησε στον Βολίν με ένα κείμενο με τίτλο “Οι μπερδεμένοι του Αναρχισμού” [29], και λίγο αργότερα -όπως έχουμε δει- η “Πλατφόρμα” υιοθετήθηκε από την UAC. Ωστόσο, η Διεθνής Επαναστατική Αναρχική Κομμουνιστική Ομοσπονδία δεν είδε ποτέ το φως της ημέρας και οι περισσότερες απελάσεις έγιναν όταν οι αναχωρήσεις δεν ήταν εθελοντικές. [30]

Στην περίπτωση του Ba Jin, αυτός τον Ιούλη του 1927 εγκατασταθηκε στο Chateau-Thierry, στην Aisne, εκατό χιλιόμετρα από το Παρίσι. Έχουμε παραθέσει κάπου αλλού τους λόγους που είχε πάντα για να εξηγήσει την απόφαση αυτή -να προσφέρει στους άρρωστους πνεύμονές του έναν υγιέστερο αέρα από αυτόν της πρωτεύουσας, αλλά και για να κάνει μια λιγότερο ακριβή ζωή- συν το ότι δεν ήθελε να εμπλακεί στα ζητήματα στα οποία μπλέχτηκε και ο Wu Kegang και, τελικά, με τα οποία σχετίστηκε μόνο από απόστααση ίσως ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες στην ιστορία της υγειονομικής περίθαλψης και μπορεί να θεωρηθεί ότι ο Wu Kegang ήταν μόνο από μια απόσταση [31].
Angel Pino

[1] Δημοσιεύτηκε αρχικά στα ρωσικά στη επιθεώρηση Dielo Truda (Η Υπόθεση της Εργασίας ή Εργατική Υπόθεση) σε σειρές, αρχίζοντας από τον Ιούνη 1926. Μεταφράσηκε στα γαλλικά τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου παραδόξως από τον Βολίν, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι αλλοίωσε το αυθεντικό κείμενο: The Russian Anarchist Group Abroad , The Organisational Platform of the General Union of Anarchists (Draft), ακολουθούμενο από το "Supplement to the Platform for organisation of the General Union of Anarchists (questions and answers)", Librarie Internationale, 1926.
[2] Απάντηση αρκετών Ρώσων αναρχικών στην “Πλατφόρμα”, Librarie Internationale, Paris 1927 (Sobol, Fléchin, Schwartz, Steiner, Volin, Lia, Roman, Ervantian). Μερικά από αυτά τα ντοκουμέντα μαζί με άλλα αναδημοσιεύτηκαν σε δύο βιβλία: Alexandre Skirda, Autonomie individuelle et force collective: les anarchistes et l’organisation de Proudhon à nos jours, Paris, AS, 1987 και L’Organisation anarchiste: textes fondateurs, les éditions de l’Entr’aide,, [Παρίσι], 2005. Για τις αμφιβολίες για το βιβλίο του Skirda δες Gaetano Manfredonia, Le Débat “plate-forme” ou “synthèse”, στο L’Organisation anarchiste, σελ. 5-22 (repris de la revue Itinéraire: une vie, une pensée, n° 13, “Voline”, 1995, σελ. 33-41) και René Berthier, Leçons d’octobre: à propos des 80 ans de la Révolution russe, Le Monde libertaire, hors-série n° 9, 18 Décembre 1997-29 Janvier 1998
[3] Το παραθέτει ο Alexander Skirda, στο Alexander Skirda, σελ. 253.
[4] Στο ίδιο, σελ. 280.
[ 5] Απάντηση αρκετών Ρώσων αναρχικών στο L’Organisation anarchiste, σελ. 120.
[6] Ερρίκο Malatesta, “Απάντηση στην Πλατφόρμα" (1927), στο ίδιο, σελ. 133.
[7] Δες το άρθρο του “De la synthèse”, στο La Revue anarchiste, Νο 25 και 27 Μάρτης και Μάης 1924, σελ. 2-8 και 2-4.
[8] Archinov, “Εισαγωγή στην Πλατφόρμα” (20 June 1926), στο: Alexander Skirda, σελ. 255.
[9] Sébastien Faure, " La Synthèse anarchiste " (1928), στο L’Organisation anarchiste , σελ. 135-146.
[10] Οι πληροφορίες αυτές, εκτός αν αποδειχθεί κάτι διαφορετικό, προέρχονται από την αναφορά "International Meeting, anarchist movie theatre of Roses, L'Hay-les-Roses, March 20," dated March 21, 1927 (Αρχεία Αστυνομίας, BA, 1899, 350,000-H6); και κατάθεση του Ugo Fedeli, "Principi e metodi dell'organizzazione" Volontà 4-5, 15 November 1948, σελ. 267-272, και No. 6, January 15, 1949, σελ. 373-382.
[11] Άλλες φορές το όνομά του εμφανίζεται ως Cen ή Tchen. Αυτός είναι μάλλον ο “Κινέζος” που συμμετείχε και στη συνέλευση για την πρώτη επέτειο της Dielo Truda, στις 20 Ιούνη 1926 (στο Skirda, σελ. 164).
[12] Ο Wu Kegang (1903-1999) -ή Wu Yanghao (Woo Yang-hao)- ήταν βιβλιοθηκάριος, δάσκαλος και ειδικός στη συνεργατική οικονομία και εγκαταστάθηκε στην Ταϊβάν μετά το 1945, όπου πέθανε. Δες: Angel Pino, notice "Wu Kegang", in: Dictionnaire biographique du mouvement libertaire francophone [DBMLF].
[13] Ο Wei Huilin (Wei Hwei-lin, 1900-1992), ήταν εθνολόγος και κοινωνιολόγος, φοιτητής του Paris Celestin Bougie. Το 1949, όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα ήρθε στην εξουσία στην Κίνα, εγκαταστάθηκε στην Ταϊβάν. Δες: Angel Pino, notice "Wei Huilin", in: DBMLF (forthcoming).
[14] Για τους Huilin [Wei Huilin], Feigan [Ba Jin] και Jun Yi [Wu Kegang] Wuzhengfuzhuyi shiji wenti yu (Anarchism and practical issues), δες Minzhong, Shanghai, April 1927.
[15] Renping [Ba Jin], "Zhongguo yu wuzhengfuzhuyi zuzhi wenti" ("Chinese Anarchism and the question of organisation") Pingdeng (Equality), San Francisco, vol. 1, No. 2, August 1, 1927; now in Ba Jin Quanji (Complete Works of Ba Jin), Renmin wenxue chubanshe, Beijing, vol. 18, 1993, p. 129-132.
[16] Δες Paul Avrich, Anarchist Voices: An Oral History of Anarchism in America, Oakland (California, USA) / Edinburgh (Scotland), AK Press, 2005, p. 408.
[17] Ο Ba Jin έχει φτιάξει χαρακτήρες εμπνεόμενος από αυτούς, μαζί βέβαεια με τον Wu Kegang, στα έργα του “Yalianna" [Aniela] (1931) και "Yalianna Woboerge" [Aniela Wolberg] (1933). Στη γαλλική μετάφρασή τους τα ονόματά τους προφέρθηκαν λανθασμένα. Αλλά πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Ba Jin, με την προφορά Sichuan που είχε, συναντουσε δυσκολίες να ξεχωρίσει ανάμεσα σε διαφορετικούς ήχους. Πρέπει να διαβαστούν Aniela Wolberg για Ariana Volberg και Ranko για Handke. Δες Pa Kin, Le Secret de Robespierre, et autres nouvelles, διάφοροι μεταφραστές, Paris, Mazarine, coll. "Roman", 1980, p. 139-153 και 155-165.
[18] Και όχι 20 Απρίλη στο Bourg-la-Reine, όπως δημοσιεύτηκε κάποιες φορές, με το μπέρδεμα να προέρχεται από τον Fedeli.
[19] Στα Αρχεία της Αστυνομίας καταγράφεται ως Hugo Werny, ρωσικής εθνότητας (Arch. PPo, BA 1899).
[20] Όπως σημειώνει ο Gaetano Manfredonia στο La Lutte humaine: Luigi Fabbri, le mouvement anarchiste italien et la lutte contre le fascisme, Paris, Editions du Monde libertarire, Paris, 1994 p. 136 sq. Για τον Σκιρντά, αντίθετα, ο Φάμπρι πρότεινε μόνο μια ελαφρά αναδιάταξη (σελ. 178).
[21] Κανείς μπορεί να βρει στις “Σημειώσεις για μια βιβλιογραφία για τον Μπερνέρι” που συγκροτήθηκε από τον Giovambattista Carroza" στο πλαίσιο της έκδοσης των Διαλεχτών Έργων του Camillo Berneri (εισαγωγή Gino Cerrito, Paris, Editions duMonde Libertaire, 1988, p. 322-323), ένν κατάλογο από θέσεις των Ιταλών αναρχικών, ειδικά αυτών που συμμετείχαν στο Συνέδριο για την “Πλατφόρμα”.
[22] Ο Malcolm Menzies δίνει μια ελαφρά διαφορετική εικόνα του γεγονότος, που δεν βασίζεται σε εξακριβωμένα γεγονότα. Το Συνέδριο μπορεί και να μην είχε γίνει στο σινεμά ακριβώς αλλά σε ένα διαμέρισμα ακριβώς από πάνω. Η Αστυνομία είχε περικυκλώσει το κτίριο. Τότε οι συμμετέχοντες προσπάθησαν να διαφύγουν, αφου έκαψαν κάποια έγγραφα, αλλά χωρίς επιτυχία. (Makhno, an epic: the anarchist uprising in Ukraine from 1918 to 1921, σε μετάφραση στα αγγλικά του Michel Chrestien, Paris, Belfond, 1972, p. 237).
[ 23 ] Ba Jin, "Ariana Volberg," σελ. 158.
[ 24 ] F. [Férandel], "Mass Expulsion of libertarian activists", Le Libertaire, June 10, 1927.
[25] Επιστολή του Li Yao Tang [Ba Jin] στην Emma Goldman, 5 Ιούλη 1927, The Emma Goldman Papers, reel 18, επιστολή Li Tang Yao στον Αλεξάντερ Μπέρκμαν, 18 Ιούλη 1927, International Institute of Social History,Amsterdam, IISG, Alexander Berkman Papers, General Correspondence, 47, letter of May 20, 1925.
[26] Shaokelu [Jacques Reclus], "Wo suo renshide Li Yuying xiansheng" (Mr. Li Yuying as I knew),Zhuanji wenxue (Biographical Literature), 45, No. 3, 1984, seven. pp. 87-88.
[27] [Georges] Renard, διευθυντής Γενικής Ασφαλείας, γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών, 10 Οκτωβρίου 1927. (Arch.PPo, BA 1899 ).
[28] Ο Υπουργός Εσωτερικών (Minister of the Interior to the Prefect of Police, Office, Office 1, 9 January 1928 - Arch. PPo, BA 1899).
[29] Ομάδα Ρώσων Αναρχικών στο Εξωτερικό (Group of Russian Anarchists Abroad), “Reply to the confusionists of anarchism’, Librarie Internationale, 1927 text republished in Skirda, σελ. 295-311.
[30] Ο Makhno έμεινε στη Γαλλία -παρακολουθούμενος όμως στενά από την Αστυνομία- κατόπιν ενεργειών του Γάλλου αναρχικού Louis Lecoin. (Louis Lecoin De prison en prison, 1947 Antony, σελ. 176-177).
[31] Angel Pino, "Ba Jin, la France et Chateau-Thierry", in : Ba Jin, un écrivain du peuple au pays de Jean de la Fontaine, Chateau-Thierry, , Musée Jean de la Fontaine Museum, 2009, σελ. 193.

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά στο τεύχος 45 του γαλλικού αναρχικού περιοδικού “A Contretemps: Bulletin de Critique BIbliographique (Μάρτης 2013). Αγγλική μετάφραση: Nick Heath. Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”.

https://libcom.org/history/ba-jin-%E2%80%9Carshinov-pla...80%9D

image delo_truda.jpg 0.01 Mb

Κριτική βιβλίου για τον ονομαστό αναρχικό Γάλλο σκηνοθέτη Jean Vigo.
Jean Vigo by P.E. Salles Gomes (London: Faber & Faber, 1988), pp. 266, ISBN: 0-571-19610-1

Μέχρι την ηλικία των 27 ετών δίδασκα ήδη για 6 χρόνια και αισθανόμουν κάπως αμφιλεγόμενα γι’ αυτό. Μου άρεσε η ανταλλαγή πληροφοριών και η βοήθεια σε άτομα με αναπηρίες αλλά μισούσα τις γραφειοκρατικές δομές των σχολικών συστημάτων. Επέστρεψα σπίτι μια μέρα και αισθανόμουν απογοητευμένος. Έβαλα να δω μια ταινία που μόλις είχα αγοράσει. Ονομαζόταν “Zero de Conduite” (στμ. στα ελληνικά “Zero for Conduct” - Μηδέν Συμπεριφορά ή Μηδέν για τη Συμπεριφορά), παραγωγής του 1933, και ήταν ακριβώς η κατάλληλη κίνηση στην κατάλληλη στιγμή. Ήμουν ήδη μπροστά σε μια από αυτές τις σπάνιες “πριν και μετά” εμπειρίες.

Περί τίνος επρόκειτο λοιπόν; Η ταινία ανοίγει σε ένα βαγόνι αμαξοστοιχίας και βλέπουμε αγόρια να παίζουν. Επιστρέφουν στο οικοτροφείο τους. Εισαγόμαστε στην εικόνα και την κατάσταση του εν λόγω μέρους. Ένα ίδρυμα όπου δεξάγονται νυχτερινές επιθεωρήσεις από τον αναπληρωτή διευθυντή. Όποιος δεν τηρεί τα προσδοκόμενα από τον κανονισμό λαμβάνει το "Zero for Conduct" ως τίτλο ή τιμωρία. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, η παιδική χαρά παρέχεται δωρεάν. Ανακαλύπτουμε μια τρόικα μαθητών που σχεδιάζουν μια εξέγερση. Υπάρχουν σκηνές της αντιφατικής συμπεριφοράς ενός νέου φιλελεύθερου δασκάλου, ενός μαθήματος που δίνεται από έναν ανατριχιαστικό κορυφαίο επιστήμονα καθώς και το πομπώδες και υστερικό κυνήγι εκ μέρους του διευθυντή. Η εξέγερση πραγματοποιείται την ημέρα της επίσκεψης υψηλών προσώπων και επισήμων, με τους αξιωματούχους να γκρεμίζονται από την οροφή και άλλα αγόρια να κυματίζουν μια πειρατική σημαία. Η εξέγερση τερματίζεται με τους αρχηγούς της να αναρριχώνται στην οροφή, με τα χέρια υψωμένα σε ένδειξη θλίψης.

Η ταινία εκτυλίσσεται από την οπτική γωνία των αγοριών, με έναν πραγματικό σεβασμό στη δημιουργικότητα της νεολαίας. Χρησιμοποιεί μια ποικιλία τεχνικών, συμπεριλαμβανομένης της κινούμενης εικόνας, ανατροφοδοτώντας το θέμα του σουρρεαλισμού και της λυρικής ομορφιάς. Το όλο πακέτο με ενθουσίασε. Ανακάλυψα ότι ο σκηνοθέτης της ταινίας, ο Jean Vigo, ήταν γιος αναρχικών αγωνιστών. Η ταινία έγινε (και στη συνέχεια η δημόσια προβολή της απαγορεύτηκε για 15 χρόνια) όταν ήταν 27 ετών και ο Vigo πέθανε σε ηλικία μόλις 29 ετών. Λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία και την κατάστασή μου, έπρεπε να μάθω περισσότερα με αποτελέσμα να ανακαλύψω τη βιογραφία του Vigo γραμμένη από τον P.E. Salles Gomes.

Είναι φυσικό μια βιογραφία να ξεκινά με την περιγραφή της οικογένειας του βιογραφούμενου. Ολόκληρο το αρχικό κεφάλαιο εστιάζεται στη ζωή και δράση του πατέρα του Vigo. Ήταν αναρχικός που ασχολείτο κυρίως με την αντιμιλιταριστική δράση και δημοσιογράφος, με αποτέλεσμα τη φυλάκιση και τον θάνατό του ενόσω ήταν υπό τη ‘φροντίδα” του κράτους. Ο σκοπός της παράθεσης της δράσης του εν λόγω αγωνιστή είναι να δοθεί ο τεράστιος συναισθηματικός και δημιουργικός αντίκτυπος που είχε ο πατέρας του στον Jean. Με λίγα λόγια, λάτρεψε τον πατέρα του μετά το θάνατό του. Ο συγγραφέας με μια λεπτή δουλειά δείχνει ότι αυτή η λατρεία είναι κάπως χαμένη και στο κεφάλαιο αυτό παρατίθεται μια ενδιαφέρουσα χαρακτηρολογική μελέτη. Αυτο, βέβεια, για όσους αναγνώστες είναι αρκετά έμπειροι στην πολιτική τωμ πρώτων χρόνων του εικοστού αιώνα στη Γαλλία. Πολλά ονόματα παρατίθενται αλλά η σημασία τους είναι συχνά ασαφής, ακόμη και όταν παρέχεται το ανάλογο πλαίσιο. Ένα ξαναδούλεμα του κειμένου ή ορισμένες υποσημειώσεις θα βοηθούσαν πολύ.

Το επόμενο κεφάλαιο είναι μια περιγραφή της ζωής του Vigo, η οποία ήταν επίσης γεμάτη αντιξοότητες. Βρισκόταν σε οικοτροφείο και αγωνιζόταν συνεχώς με κακή υγεία και άσχημη οικονομική κατάσταση καθ’ όλη τη σύντομη ζωή του. Λόγω κάποιων τυχερών σε αυτόν γεγονότων και οικογενειακών επαφών, ο Jean εισήλθε τελικά στον κόσμο των ταινιών. Η ευκαιρία του να κάνει μια μεγάλου μήκους ταινία απ’ όπου προήλθε η παρούσα ταινία, εκπληρώθηκε με την γνωριμία του με έναν εκτροφέα αλόγων ο οποίος δεν είχε καμία εμπειρία παραγωγής ταινιών. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο ο Gomes εφιστεί την προσοχή του αναγνώστη εδώ στα βιογραφικά στοιχεία του έργου του Vigo. Ο πειρασμός αποφεύγεται όσον αφορά τις κινηματογραφικές επιρροές στον Vigo. Αναφέρονται ρωσικές τεχνικές επεξεργασίας καθώς και ο “Ανδαλουσιανός σκύλος” (1928) των Dali και Bunuel, αλλά αυτό δεν τονίζεται πολύ. Ο συγγραφέας βλέπει τον Vigo ως πειραματιστή, που δεν κατηγοριοποιείται εύκολα (ή αρκετά κατάλληλα!) σε μια “σχολή” παραγωγής ταινιών. Είναι μια δίκαιη εκτίμηση και ακριβώς η σωστή ανάλυση για τον αναγνώστη εκείνον που δεν ενδιαφέρεται για τις, κάποιες φορές, θλιβερές συζητήσεις των σκληροπυρηνικών κινηματογραφιστών.

Τα επόμενα δύο κεφάλαια εξετάζουν τις ταινίες του Vigo. Ο Salles Gomes ασχολείται εδώ με τη μορφή του έργου του Vigo. Καθιστά σαφές ότι είναι γεμάτο από τεχνικές και άλλες ατέλειες. Αν η κριτική αυτή είναι σωστή τότε γιατί το έργο του Vigo φαίνεται νέο σε μένα; Ο συγγραφέας παραθέτει δύο επεξηγηματικά στοιχεία γι’ αυτό. Από τη μια, τη βασική αυθεντικότητα του σεναρίου που στο Zero έχει πραγματική ισχύ, είναι ριζωμένη στις εμπειρίες του Vigo και στην αναρχική ευαισθησία που κληρονόμησε από τον πατέρα του. Από την άλλη, το γεγονός ότι "αν κάνει λάθη", τα μεταθέτει πιο συχνά σε μας με τον τρόπο που κάνουν οι ποιητές. Βρήκα αυτό το επιχείρημα αρκετά πειστικό.

Το υπόλοιπο του βιβλίου αποτελείται από ένα κεφάλαιο για το θάνατο του Vigo και ένα παράρτημα, σε μια προσπάθεια να καθοριστεί η κριτική επιτυχία και επίδραση στο αποτέλεσμα της δουλειάς του Vigo. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της συζήτησης επικεντρώνεται στην κριτική των αναρχικών, των φασιστών και των μαρξιστών στη Γαλλία και την Ιταλία από τη δεκαετία του '30 έως τη δεκαετία του '50. Είναι καλογραμμένο και θα ευχαριστήσει όσους ασχολούνται με την θεωρία του κινηματογράφου, αλλά δεν είναι ζωτικής σημασίας για τους υπόλοιπους από μας. Υπάρχει επίσης ένας Πρόλογος, που παρέχει πληροφορίες για το διάστημα μετά τη δεκαετία του 1990.

Φυσικά, δεν υπάρχει βιβλίο που να υποκαθιστά μια ταινία από πρώτο χέρι και η δουλειά του Salles Gomes δεν είναι η μοναδική για τον Vigo. Ωστόσο, δεν χάνετε τίποτα να τη διαβάσετε. Όσον αφορά εμένα, σήμερα μια δεκαετία μετά είμαι ακόμα εδώ.

*Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο έντυπο “Aotearoa Dissident Voice”, τεύχος 8, Μάρτης 2005, σελίδα 18. Το κείμενο δημοσιεύτηκε και εδώ: https://www.anarkismo.net/article/30970 από όπου μεταφράστηκε στα ελληνικά από το “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”. Ο Barrie Sargeant είναι μέλος της Aotearoa Workers Solidarity Movement (AWSM), αναρχοκομμουνιστικής ομάδας της Νέας Ζηλανδίας. Σχετικός σύνδεσμος: http://awsm.nz/ Να πούμε ότι Aotearoa είναι η ιθαγενής ονομασία Νέας Ζηλανδίας.

france / belgium / luxemburg / culture / review Monday May 07, 2018 11:09 byBarrie Sargeant

This is a review of a book about the famous anarchist-inspired French film auteur Jean Vigo.

Jean Vigo by P.E. Salles Gomes (London: Faber & Faber, 1988), pp. 266, ISBN: 0-571-19610-1

BARRIE SARGEANT

By the age of 27 I had taught for 6 years and was feeling ambivalent about it. I liked sharing information and helping people but hated the authoritarian and bureaucratic structures of school systems. I went home one day feeling especially frustrated. I popped on a newly purchased movie. It was called Zero de Conduite/Zero for Conduct (1933) and was just the right thing at the right time. It became one of those rare ‘before and after’ experiences.

So what was it about? The movie opens in a train carriage and we see boys playing. They return to their boarding school. We are introduced to the regime of the place. Nightly inspections occur, undertaken by the stern Deputy Principal. Anyone not meeting expected standards receives the ‘Zero for Conduct’ of the title. During the day, the playground antics of the boys are given free rein. We discover a troika of pupils plotting a rebellion. There are scenes showing the contradictory behaviour of a new liberal teacher, a lesson given by a creepy Science master and the pompous and hysterical ranting of the Principal. The revolt happens on the day V.I.Ps’ visit, with the officials being pelted from the roof and other boys waving a pirate flag. It ends with the ringleaders climbing the roof, hands raised in jubilation.

The movie is told from the boys’ perspective, with a genuine respect for the creativity of youth. It uses a diverse range of techniques, including animation integrated into the main action and reverse slow motion, giving it moments of both surrealism and lyrical beauty. The whole package intrigued me. I found out that its Director, Jean Vigo, was the son of Anarchist militants. The film was made (and subsequently banned for 15 years) when he was 27 and Vigo died at only 29. Given my own age and circumstances, I had to learn more and discovered P.E. Salles Gomes’ biography.

It is natural to begin a biography with a bit on the family background of its subject. Here the entire initial chapter centers on the life and political career of Vigo’s father. He was an anarchist involved in anti-militarist activism and a journalist, these efforts resulting in imprisonment and eventual murder while in the ‘care’ of the state. The purpose in cataloguing this activist career is to establish the huge emotional and creative impact his father had on Jean. In short, he worshipped his father after his death. The author does a subtle job of showing that this worship was somewhat misplaced and the chapter gives an interesting character study. Unfortunately it is marred by an assumption the reader is well versed in the politics of early Twentieth Century France. Lots of names are dropped in, but their significance is often unclear, even when context is provided. A re-working of the text or some footnotes would help a lot.

The next chapter is a description of Vigo’s own life which was also full of adversity. He was bullied at boarding school and constantly struggled with ill-health and poor finances all through his short life. Due to some lucky breaks and family contacts, Jean finally got into films. His chance to direct the full length feature that became Zero, eventually came his way via a sympathetic horse breeder with no experience as a film producer. The rest is history. I liked the way Salles Gomes keeps the focus here on the biographical elements of Vigo’s work. The temptation is avoided to speculate at length about the cinematic influences upon Vigo. Mention is made of Russian montage techniques and Un Chien Andalou (1928) by Dali and Bunuel, but this isn’t pushed too far. The author sees Vigo as an experimentalist, not easily categorized in (appropriately enough!) a ‘school’ of film-making. It’s a fair assessment and just the right amount of analysis for the general reader unconcerned with the sometimes arcane debates of hard-core cineastes.

The next two chapters look at Vigo’s films themselves. Salles Gomes tells us of the frequently chaotic creative process in Vigo’s work and we are offered a detailed analysis of each movie. He makes it clear that they are filled with technical and acting flaws. These criticisms are valid, so why does Vigo’s work still seem so fresh to viewers like me? The writer makes two explanatory points. The basic authenticity of the scenario in Zero has real power, rooted as it was in Vigo’s own experiences and an anarchist sensibility inherited from his father. Coupled with this is the fact that “If he makes “mistakes”, more often than not he imposes them on us the way poets do”. I found this pretty convincing.

The remainder of the book consists of a chapter on Vigo’s death and an appendix attempting to determine the critical success and impact of Vigo’s output. Most of this discussion centers on Anarchist, Fascist and Marxist critics in France and Italy from the 1930’s -1950’s. It is well written
and will please those into film theory, but isn’t vital reading for the rest of us. There is also a Foreword, updating information to the late 1990’s.

Of course, no book is ever a substitute for experiencing a movie first hand and Salles Gomes’ work is not the only one about Vigo. It is not a bad thing to read though, if you are looking for some background info on this little known anarcho-gem. And me? Well it’s nearly a decade later and I’m ‘between jobs’.

N.B: This review first appeared in Aotearoa Dissident Voice, Issue 8, March 2005, pg. 18

"Οι μπουλντόζες, υποστηριζόμενες από 2500 αστυνομικές δυνάμεις, τεθωρακισμένα οχήματα, ελικόπτερα και αεροσκάφη, βομβαρδίζουν αυτά τα δάση, τους βοσκοτόπους και τους υγρότοπους για να συντρίψουν το μέλλον που χτίζουμε εδώ στο ZAD. Σας καλούμε να προβείτε σε ενέργειες αλληλεγγύης παντού, θα μπορούσατε να πραγματοποιήσετε διαμαρτυρίες στην τοπική γαλλική πρεσβεία ή το προξενείο σας ή να κάνετε ενέργειες εναντίον κάθε κατάλληλου συμβόλου (εταιρικό ή άλλο) της Γαλλίας!"

Και να διαβάσεις στα αγγλικά: For immediate release - Evictions have begun; the ZAD calls for mobilization

Γράφουμε με τη μυρωδιά του δακρυγόνου που ανεβαίνει από τα δάχτυλά μας. Η ανοιξιάτικη συμφωνία της ορνιθοπανίδας σηματοδοτείται από την εκρηκτική ηχώ των χειροβομβίδων. Τα μάτια μας είναι δακρυσμένα, λιγότερο από το αέριο απο ότι απο τη θλίψη. γιατί τα σπίτια των φίλων μας, οι αχυρώνες και τα βιολογικά αγροκτήματα καταστρέφονται. Οι μπουλντόζες, υποστηριζόμενες από 2500 αστυνομικές δυνάμεις, τεθωρακισμένα οχήματα, ελικόπτερα και αεροσκάφη, βομβαρδίζουν αυτά τα δάση, τους βοσκοτόπους και τους υγρότοπους για να συντρίψουν το μέλλον που χτίζουμε εδώ στο ZAD.

Σας καλούμε να προβείτε σε ενέργειες αλληλεγγύης παντού, θα μπορούσατε να πραγματοποιήσετε διαμαρτυρίες στην τοπική γαλλική πρεσβεία ή το προξενείο σας ή να κάνετε ενέργειες εναντίον κάθε κατάλληλου συμβόλου (εταιρικό ή άλλο) της Γαλλίας! Και αν δεν είστε πολύ μακριά, φέρετε τα ανυπάκουτα σώματα σας για να γίνετε μαζί μας στη ζώνη. Εάν η γαλλική κυβέρνηση εκδιώξει την ZAD, θα είναι σαν να εκδιώκει την ελπίδα.

Για πενήντα χρόνια, αυτό το μοναδικό τοπίο του chequerboard ήταν ο τόπος μιας αδυσώπητης πάλης ενάντια σε μια ακόμα καταστροφή της κλιματικής υποδομής
ένα νέο αεροδρόμιο για την κοντινή πόλη της Νάντης. Οι αγρότες και οι χωρικοί, οι ακτιβιστές και οι φυσιολάτρες, οι καταληψίες και οι συνδικαλιστές ένωσαν μια άθραυστη οικολογία αγωνιζόμενοι μαζί και πριν από τρεις μήνες στις 17 Ιανουαρίου, η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα εγκαταλειφθεί το έργο του αεροδρομίου. Αλλά αυτή η απίστευτη νίκη, που κερδίθηκε μέσα από μια ποικιλία δημιουργικών τακτικών από καταγκελίες έως άμεσες ενέργειες, νομικές προκλήσεις έως σαμποτάζ, είχε μια σκούρα σκιά. Με την ίδια ανάσα που ανακοινώθηκε η εγκατάλειψη της δημιουργίας του αεροδρομίου, ήρθε η ανακοίνωση ότι ο λαός που καταλαμβάνει αυτά τα 4000 στρέμματα απελευθερωμένης περιοχής, οι 300 από μας που ζουν και καλλιεργούν σε 80 διαφορετικές συλλογικότητες, θα εκδιωχθούν γιατί δεν τολμήσαμε απλά να είμαστε εναντίον του αεροδρομίου, αλλά εναντίων του Κόσμο του.

Από εκείνη την νικηφόρα ημέρα, η μάχη έχει αλλάξει και τώρα δεν αφορά πλέον ένα καταστροφικό έργο υποδομής, αλλά για την κατανομή της επικράτειας στην οποία κατοικούμε. Σταματήσαμε το να μην καλυφθεί αυτό το μέρος από σκυρόδεμα και έτσι εναπόκειται σε εμάς να φροντίσουμε το μέλλον του. Συνεπώς, το κίνημα υποστηρίζει ότι θα πρέπει να έχουμε το δικαίωμα να διαχειριστούμε τη γη ως κοινότητα (βλ. Τη δήλωσή της "Οι έξι βαθμοί για το Ζαντ επειδή δεν θα υπάρχει ποτέ αεροδρόμιο"). Σήμερα αυτός είναι ο αγώνας του ZAD(ζώνη για την υπεράσπιση) της Notre Dame Des Landes.

To ZAD ξεκίνησε το 2009 μετά από μια επιστολή (που διανεμήθηκε κατά τη διάρκεια του πρώτου γαλλικού κλιματικού στρατοπέδου εδώ), γραμμένη από τους ντόπιους που προσκαλούσαν τους ανθρώπους να καταλάβουν τη ζώνη και να μείνουν στα εγκαταλελειμμένα αγροκτήματα. Τώρα η ζώνη έχει γίνει ένα από τα μεγαλύτερα εργαστήρια κοινής χρήσης της Ευρώπης. Με αρτοποιεία, πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό, εργαστήριο επισκευής ελκυστήρων, ζυθοποιείο, αναρρητηριακές καμπίνες, αίθουσα δεξιώσεων, ιατρικούς κήπους με βότανα, ραπ στούντιο, γαλακτοκομικά, λαχανικά, εβδομαδιαίες εφημερίδες, αλευρόμυλους, βιβλιοθήκη και ακόμη και σουρεαλιστικό φάρο. Έχει γίνει ένα συγκεκριμένο πείραμα στην ανάκτηση του ελέγχου της καθημερινής ζωής.

Το 2012 η προσπάθεια του γαλλικού κράτους να εκδιώξει τη ζώνη για την κατασκευή του αεροδρομίου βρήκε έντονη αντίσταση, και παρά τις πολυάριθμες καταστροφές, 40.000 άνθρωποι εμφανίστηκαν για να την ανοικοδομήσουν και η κυβέρνηση αποσύρθηκε. Η αστυνομία δεν έβαλε το πόδι στην ZAD απο τότε, δηλαδή, μέχρι το πρωί της Δευτέρας, όταν στις 3πμ οι χωροφύλακες εισέβαλαν στη ζώνη.

Την πρώτη μέρα κατέστρεψαν μερικές από τις πιο όμορφες καμπίνες και οχυρώσεις, αλλά χθες τους σταματήσαμε απο το να φτάσουν στο Vraies Rouge, που τυχαίνει ένας από τους διαπραγματευτές μας με την κυβέρνηση να ζει εκεί. Η καταστροφή του σπιτιού όσων συμφώνησαν να καθίσουν μαζί σας στο τραπέζι των διαπραγματέυσεων ήταν ένα στρατηγικό λάθος. Η υπέροχη ομάδα τύπου του ZAD χρησιμοποίησε αυτό το γεγονός και σήμερα κερδίζουμε τη μάχη της ιστορίας. Εάν αρκετοί άνθρωποι φτάσουν στη ζώνη τις επόμενες μέρες θα μπορούσαμε να κερδίσουμε τη μάχη και στην περιοχή. Χρειαζόμαστε τα πάντα, από τους μάγειρες μέχρι τους ιατρούς, απο μαχητές έως μάρτυρες. Αμφιβάλουμε ότι αυτή η αγροτική εξέγερση θα ολοκληρωθεί πριν από το Σαββατοκύριακο, και καλούμε επίσης τους ανθρώπους να έρθουν και να ανοικοδομήσουνν μαζικά.

Ήδη έχουν γίνει διαδηλώσεις αλληλεγγύης σε περισσότερες από 100 πόλεις σε ολόκληρη τη Γαλλία, ενώ δημαρχεία πολλών πόλεων καταλήφθηκαν. Ο Ζαπατίστας διαδήλωσαν στο Μεξικό Τσιάπας, υπήρξαν ενέργειες στις Βρυξέλλες, την Ισπανία, το Λίβανο, το Λονδίνο, την Πολωνία, την Παλαιστίνη και τη Νέα Υόρκη και ο υπόγειος χώρος στάθμευσης της γαλλικής πρεσβείας στο Μόναχο υπέστη σαμποτάζ. Δεν θα μπορέσουν ποτέ να εκτοπίσουν την αλληλεγγύη μας.

Δημοσιεύστε τις αναφορές σας στο twitter @zad_nddl #zad #nddl και στο μήνυμα αλληλεγγύης αλληλεγγύης μας soutienzad@riseup.net για περισσότερες πληροφορίες στα αγγλικά δείτε www.zadforever.blog και παρακολουθήστε αυτό το βίντεο για να δείτε τι καταστρέφεται: https://youtu.be/lqrtUkBmv8s

για το Σάββατο 14 Απριλίου - Έχει καλεστεί μεγάλη διαδήλωση ενάντια στην καταστολή στην Ναντ στις 4:30 μ.μ. Place du cirque (πλατεία του τσίρκου)
την Κυριακή 15 Απριλίου - Συγκέντρωση στο ZAD μετά από μια εβδομάδα καταστολής για να απαντηθεί στο έδαφος η επιχείρηση εκκένωσης.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

France / Belgium / Luxemburg

Wed 24 Oct, 01:01

browse text browse image

textCONDITIONNEMENT TOXIQUE Oct 01 00:21 by Lukas Stella 0 comments

ba_jin.jpg imageΟ Ba Jin και η "Πλατφόρμ&... Jun 06 20:18 by Angel Pino 0 comments

41cbhezm4nl_1.jpg image“Zero de Conduite” του Jean Vigo May 11 21:00 by Barrie Sargeant 0 comments

41cbhezm4nl.jpg imageBook Review: Jean Vigo by P.E. Salles Gomes (1998) May 07 11:09 by Barrie Sargeant 0 comments

vraies_rouges59e26_4.jpg imageΔιαγαλαξιακή αλλ... Apr 12 10:10 by ZAD 0 comments

expulsion_zad.jpg image[ZAD] Les expulsions ont commencé, la zad appelle à se mobiliser Apr 12 08:34 by ZAD 0 comments

valse05611_3.jpg imageAppel pour une solidarité intergalactique et des actions partout pour mettre fin à la dest... Apr 12 07:57 by ZAD 0 comments

valse05611_1.jpg image[ZAD] Los desalojos empezaron, la ZAD llama a la movilización Apr 12 07:41 by ZAD 0 comments

expulsion_zad_1.jpg image[ZAD] Le espulsioni sono cominciate, la ZAD lancia un appello di mobilitazione Apr 12 07:39 by ZAD 0 comments

expulsion_zad_2.jpg image[ZAD] For Immediate Release - Evictions Have Begun; the ZAD Calls for Mobilization Apr 12 07:37 by ZAD 1 comments

valse05611_2.jpg imageA call for intergalactic solidarity actions everywhere to end the destruction of the zad Apr 11 23:23 by ZAD 0 comments

weallcandoit1.png imageLuttons contre le harcèlement et toutes les violences patriarcales ! Dec 07 03:14 by Relations extérieures - CGA 0 comments

antifascism.jpg imageNouvelle attaque fasciste sur une soirée militante : solidarité ! Oct 28 02:15 by Relations extérieures de la CGA 0 comments

textExistrans - Face à la transphobie : organisons la résistance ! Oct 21 00:10 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

6a.jpg imageTout “Le Monde” déteste le PKK. Histoire d’une censure Sep 22 16:03 by Pierre Bance 0 comments

textLoi travail 2017 : Tout le pouvoir aux patrons ! Sep 08 06:38 by Stéphane Ortega 0 comments

textMettons Jupiter à terre ! Sep 07 21:35 by Alternative Libertaire 0 comments

textPour faire plier le gouvernement : réussir le 12 septembre et... les jours suivants ! Sep 07 21:32 by Coordination des Groupes Anarchistes 0 comments

textPour faire plier le gouvernement : réussir le 12 septembre et... les jours suivants ! Sep 04 14:25 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

textFace aux directives du gouvernement et au durcissement de la politique migratoire, amplifi... Aug 10 23:38 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

textFace aux groupuscules et à l’idéologie fascistes : vigilance et résistance collectives ! Jun 06 15:25 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

logoindex.gif imageDès maintenant, passons de la défiance à la résistance sociale ! May 18 22:36 by Relations Extérieures de la CGA 1 comments

textContre le capitalisme national ou libéral, une seule voix : les luttes sociales ! May 01 15:08 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

1486395120135_2.jpg image¡Solidaridad con Théo y con todas las otras víctimas de las violencias policiales! ¡No a l... Feb 16 04:10 by Coordination des Groupes Anarchistes 0 comments

1486395120135_1.jpg imageSolidarity with Théo and every victim of police abuse! No to the “Public Security” law! Feb 15 02:22 by Coordination des Groupes Anarchistes 0 comments

1486395120135.jpg imageSolidarité avec Théo et toutes les victimes des violences policières ! Non à la loi « Sécu... Feb 14 05:55 by Relations Extérieures de la CGA 1 comments

etaturgence3.jpg imageNon à l'état d'urgence permanent ! Dec 19 14:57 by Relations Extérieures de la CGA 1 comments

laplumenoirenouvellefacade9608.jpg imageΥποστηρίξτε το «La Plume ... Nov 25 17:41 by «La Plume Noire» 0 comments

cga_3.jpg imageFascistische aanval in Croix Rousse (Lyon) en tegen de anarchistische boekenwinkel La Plum... Nov 24 19:35 by Coordination des Groupes Anarchistes - Lyon 0 comments

cga_2.jpg imageAttacco fascista in Croix Rousse (Lione) ed alla libreria anarchica la Plume Noire Nov 24 19:19 by Coordination des Groupes Anarchistes - Lyon 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]