user preferences

france / belgium / luxemburg / community struggles / non-anarchist press Saturday January 12, 2019 19:55 byPamela Anderson

I am glad that the media noticed my brief Twitter take on the situation in France, my adopted country, which has been experiencing a series of mass protests in the last few weeks.



Some followers accused me of "throwing support" behind the riots and violence and not understanding the problem. This is so biased. Why? Let's see! Why these protests now?

Instead of being hypnotized by the burning images, I wanted to ask "where did the protests come from?"

"Yellow Vests" ("Gilets Jaune" named after roadside-safety vests) are a mass popular movement against the current establishment. It is a revolt that has been simmering in France for years. A revolt by ordinary people against the current political system which - as in many other western countries – colludes with the elite and despises its own citizens.

The protest started when President Macron announced an increase in carbon and air pollution taxes. The next increase will happen in January. This is supposed to collect more money for the state budget and also motivate people to use alternatives to diesel-fuelled cars. Macron would like to ban diesel cars by 2040.

But the French state encouraged people to buy diesel fuelled cars for many years. For example, in 2016, 62% of cars in France were diesel cars, as well as 95% of all vans and small lorries. So it is no wonder that many people view the new policy as a total betrayal.

Getting a new car is probably not a big deal for President Macron and his ministers. But it is way too difficult for many people who are already financially stretched to the max . Many poor people will not be able to get to work, especially if there is no reliable public transport in place throughout. Many old people will not be able to get to the shops or to the doctor.

Lots of media see Yellow Vests protesters as criminals causing destruction.

I see forces of destruction on the other side.

What about the violence?

I am a committed pacifist. I despise violence. But I also know that when protests end in violence it is too often the failure and the fault of the state. The failure of the state to enable people to be heard. This is the position of many international human rights organisations including Amnesty International.

Also, the critics of "violent riots" pretend that the current capitalist society is non-violent. Violence is a part of modern society and comes in many forms.

For example, Philippe Bourgois recognises four types of violence.

Political violence is conducted in the name of some state power or ideology.

Structural violence concerns the political and economic order of society in which the conditions of inequality and exploitation are institutionalised, including the exploitation of "cheap labour" and natural resources in the developing world.

Symbolic violence is involved when the oppressed and powerless internalize their humiliation and inequality.

And finally, everyday violence is the violence of "ordinary" life, such as criminality or domestic violence. This violence is often closely linked to structural violence (for example criminality can be associated with poverty) or a symbolic one (domestic violence can be linked to gender inequality).

So what is the violence of all these people and burned luxurious cars compared to the structural violence of the French and global elites?

When some protesters destroy cars and burn shops, they symbolically attack private property that is the basis of capitalism. When they attack police officers, they symbolically reject and challenge repressive state forces - forces that primarily protect the capital.

Moralising about burned cars and banks’ broken windows is misplaced. This must be seen in the context of the current status quo. A status quo in which the power of the powerful and the powerlessness of the powerless is maintained. A status quo of societies where only a few profit and the many loose.

What about the climate change?

Some people might think that Yellow Vests are fighting against good policies that aim to reduce carbon emissions.

But let's not forget that it is the world's richest 10% who are responsible for nearly 50% of total lifestyle consumption emissions.

Also, the stated fight against climate change is often a very lucrative business and used merely as a screen for preferential projects that would not be viable otherwise due to their costs. These projects are often chosen in a way that is not very transparent.

I do not believe that the Yellow Vests support harmful policies that cause climate change. They are against the political system and the politics that did far more for the rich than for the poor.

What is next?

The true question is whether the current protests can turn into something constructive. What comes the day after and if the progressives in France, and all over the world, can find solutions to constructing equal and egalitarian societies.

Yellow Vests are calling for a new social justice order, for the right to live in dignity based on fair wages and a fair tax system. The only solution is to create such a system. A system that will stand for respect of community life: for redistribution of the wealth to the benefit of the people and the nation. Because the people have been excluded from the distribution of wealth thus far and have been left destitute.

More to come. Watch this space!

Love

Pamela
france / belgium / luxemburg / community struggles / opinion / analysis Saturday January 12, 2019 19:53 byJerome Roos

France’s neoliberal order trembles as the yellow vest revolt shatters established political conventions. The new terrain presents both dangers and opportunities.

The present order is the disorder of the future.
— Saint-Just (1767–1794)

As I write these words (11 Dec. 2018), a veritable earthquake is rippling through French politics and society. Four weeks into its most serious social unrest since the banlieue riots of 2005, large parts of the country continue to be shaken by a groundswell of popular protests, roadblocks and occupations. This past Saturday, the so-called gilets jaunes — a loosely structured movement of angry citizens named after the yellow high-visibility vests all French drivers are required to keep in their cars in case of distress — defied an unprecedented security crackdown to return to the streets of Paris and other French cities in their hundreds of thousands. The protests can only be described as a resounding repudiation of the widely-despised president, Emmanuel Macron, and his neoliberal assault on working-class living standards.

Confronted with a change of tactics by riot police, who now found themselves backed by dozens of armored vehicles and water cannon, the gilets jaunes did not manage to overwhelm security forces as they had during the previous two weekends, when some of the wealthiest neighborhoods of the capital were smashed up in scenes of generalized disorder not witnessed in central Paris since May ’68. Nevertheless, even the mobilization of 89,000 riot police and the arrest of over 1,700 protesters across the nation could not withhold the yellow vests from once again descending upon the main avenues leading up to the Champs Élysées for “Act IV” of their mass rebellion. A police spokesperson noted that, due to the more dispersed nature of the riots, the overall damage from property destruction was much greater and much more widespread than in previous weeks. A number of other French cities also witnessed violent clashes, including Bordeaux, Toulouse, Lyon, Dijon, Nantes and Marseille.

What began four weeks ago as a nationwide response to a widely-disseminated Facebook call by two angry truck drivers to block local roads and highway toll stations in protest against a new “ecological” fuel tax introduced by Macron’s government has now spiraled out into a full-blown popular revolt against the banker president and the wealthy corporate elite he so openly represents. While the yellow vest movement — if it can even be properly defined as such — remains inchoate and contradictory in terms of its social composition and ideological orientation, there is little doubt that it has opened up a major fissure in French politics. The neoliberal center finds itself under siege, and the political establishment appears to be at a loss on how to respond. “We are in a state of insurrection,” Jeanne d’Hauteserre, Mayor of the 8th District of Paris, lamented last week. “I’ve never seen anything like it.”

Four weeks in, the uprising also continues to confound mainstream journalists and experts. “The gilets jaunes have blown up the old political categories,” one French media activist told ROAR on Saturday night, after a long day of riots in the capital. “They reject all political leaders, all political parties and any form of political mediation. No one really knows how to confront or deal with this movement — not the media, not the government, nor anyone else. What we are witnessing is unprecedented in French history.” While the outcome of these dramatic developments remains uncertain, it is clear that France is currently living through a rupture of historic proportions, taking the country onto uncharted terrain. For the left, the emerging scenario presents both exciting opportunities, but also a number of significant political risks. How are radical and autonomous social forces to insert themselves into this unfamiliar and uncertain situation without losing sight of the dangers that lie ahead?

A DEEPENING SENSE OF CRISIS

For now, only one thing is certain: the explosion of popular outrage and the implosion of the old political categories has left a gaping hole at the heart of French politics. The resultant sense of crisis and confusion is palpable. For several weeks now, all the major news channels have been airing non-stop footage of roadblocks and burning barricades, while the main newspapers have consistently splashed the gilets jaunes onto their front pages. During “Act III” of the uprising on Saturday, December 1, live TV images broadcast to millions of people from the Alps to the Atlantic revealed how police had effectively lost control over large parts of the capital. As tens of thousands of yellow vests stormed the Champs Élysées, other groups went off into the surrounding beaux quartiers, where they burnt luxury cars, built barricades, smashed bank windows, looted luxury stores and defiled public monuments.

Elsewhere in the country, hundreds of roads, roundabouts and toll stations as well as a number of supermarket distribution centers and eleven Total fuel refineries were blocked by yellow vest protesters, while the port of St Nazaire continues to be occupied as well. Fearing a complete loss of control, some government officials have begun to openly call for a state of emergency and the mobilization of the army to quell the popular revolt — or at least to assist over-stretched police forces in the capital. Authorities on Île de la Réunion, a French dependency in the Indian Ocean with a population of around 865,000, recently declared a curfew after protesters there overran local security forces and blocked access to the main port, the airport and the island prefecture.

This past Saturday, December 8, French authorities — determined to reassert control over the street — placed large parts of central Paris on lockdown, blocking roads, shutting metro stations and sending in armored vehicles and water cannon to reinforce police lines. In the morning, an eerie calm descended upon the French capital as thousands of stores and restaurants shuttered their doors and boarded up their window displays in anticipation of renewed violence. By the early afternoon, it became clear that the government’s unprecedented security operation had — unsurprisingly — failed to deter the gilets jaunes, who once again poured into the streets surrounding the Champs Élysées in large numbers, only appearing strengthened in their resolve to confront the cops and reinforced in their conviction that Macron must go.

Given the heavy-handed police repression, which left at least 120 protesters requiring immediate medical assistance, renewed clashes were all but inevitable. In an appropriate irony, the situation got especially heated around the Boulevard Haussmann, named after the reactionary urban planner under Napoleon III who designed Paris’s iconic broad avenues specifically to maintain social order and forestall further popular uprisings in the wake of the revolution of 1848. Police fired rubber bullets, stun grenades and copious amounts of teargas to keep the gilets jaunes from accessing the Place de l’Étoile where the Arc de Triomphe stands, but repeated attempts to disperse the protesters faltered as different decentralized groups simply kept reassembling on the main avenues. At night, small-scale skirmishes and isolated incidents of looting continued in the area surrounding the Place de la République.

In recent days, the political crisis has been aggravated by what appears to be a veritable convergence of social struggles. On December 1, ambulance drivers joined the fray, demonstrating in front of the presidential palace with screaming sirens. On Monday, December 3, French students radicalized their ongoing struggle by blocking access to over 200 high schools; the following Thursday an estimated 100,000 of them participated in a nationwide walkout against Macron’s changes to university admission procedures and a rise in administrative fees. Shocking footage of several dozen students being placed in stress positions by riot police for an extended period of time soon went viral and served to further inflame the tensions and anti-police sentiment among the gilets jaunes. Then, last Saturday, thousands of environmentalists at a pre-scheduled climate demonstration in Paris donned yellow vests in solidarity. Meanwhile, the main unions for French farmers, truck drivers and public transport workers have all announced their intention to go on strike.

Further compounding the government’s paralysis in the face of these developments is the widespread support the protesters have received from the public. Polls indicate that over two-thirds of respondents approve of the gilets jaunes, presenting a stark contrast to the abysmal 18 percent approval rate for Macron. Interestingly, despite the concerted campaign of disinformation waged by the government and establishment media, which have consistently sought to drive a wedge between the “real” gilets jaunes and an “extremist fringe” of left-wing and right-wing casseurs, or “hooligans”, the protesters themselves have so far largely refused to be divided along these lines, displaying a relatively high tolerance of targeted property destruction and physical confrontations with the police, providing more militant elements with significant room for maneuver. When several banks were smashed and a number of luxury cars went up in flames on Saturday, the crowd could be heard roaring in approval — and subsequently cheered on firefighters as they put out the flames.

AN INCHOATE AND CONTRADICTORY MOVEMENT

Given its inherent complexity, the international media have so far largely failed to make sense of the puzzling yellow vest phenomenon, with many reports lapsing into an uncritical regurgitation of the disdaining moralism proffered by the French bourgeoisie. One columnist for The Guardian even wrote that they had “never seen the kind of wanton destruction that surrounded me on some of the smartest streets of Paris on Saturday — such random, hysterical hatred, directed not just towards the riot police but at shrines to the French republic itself such as the Arc de Triomphe.” For good measure, the author added that “an extreme wing of the gilets jaunes has turned towards the nihilist detestation of democratic institutions and symbols of success and wealth.”

On Monday, the unreconstructed soixante-huitard class traitor Daniel Cohn-Bendit decided to chime in as well, condemning the gilets jaunes — true to style as a classical Bourbon reactionary — for their “extreme” and “frightening” violence, while saying nothing of the notorious brutality of the French riot police. Some of the most horrific injuries inflicted by the CRS and the BAC on Saturday included a young woman in Paris who lost an eyeball after being shot in the head with a rubber bullet, and a man in Nantes who lost a hand after he accidentally picked up a stun grenade thinking it was a teargas canister. The gilets jaunes, of course, have yet to deploy armored vehicles, fire any weapons or dismember a policeman. Their “violence”, as Pamela Anderson — of all people! — has so cogently argued, has been almost entirely symbolic.

For all his bourgeois hallucinations, however, it should be clear that Cohn-Bendit’s derision of the gilets jaunes is far from an isolated occurrence; indeed, it neatly reflects the intense contempt in which the French ruling class have historically held the uneducated jacques bonhommes, the insolent frondeurs, the ill-mannered sans-culottes — in short, all the uncultured peasants and lumpen who somehow mustered the conceit to insubordinate the divine authority of the king. The widespread use of the term casseurs is a testament to this, as is the statement by Interior Minister Christophe Castaner last week that “the movement has given birth to a monster.” It was a choice of words that would not have stood out among the litany of dehumanizing abuse the Versaillais once hurled at the communards, before proceeding to indiscriminately massacre over 20,000 working-class Parisians accused of having participated in the revolt of 1871. As the celebrated young French author Édouard Louis astutely put it, the gilets jaunes, just like their predecessors, “represent a sort of Rorschach test for a large part of the bourgeoisie, [forcing] them to express their class contempt and the violence that they usually only express in an indirect way.”

The reality of the matter is that it is not the movement itself, but the neoliberal restructuring of French society that has given birth to a monster — the monster of a resurgent nationalist far-right. It should not come as a surprise, then, that the gilet jaune phenomenon started out on the wrong foot, as an anti-tax protest initiated by a number of people with known anti-immigrant views and prior association with far-right groups. In the first weeks of the roadblocks, the media widely reported a number of disturbing incidents of racist, sexist and homophobic abuse, especially in some of the more peripheral areas of France. It is also undeniable that several ultra-nationalist, monarchist, fascist and neo-Nazi elements have actively participated in the clashes in Paris in recent weeks.

Nevertheless, despite this problematic start and the continued reference to symbols of national unity like the tricolor and the Marseillaise, the yellow vest uprising quickly overflowed the capacity of far-right elements or Le Pen’s Rassemblement National to claim the movement as their own. As the protests spread like a wildfire and spilled over into a generalized popular insurrection against the child-king Macron and his neoliberal stooges, hundreds of thousands of self-declared “apolitical” citizens — most of them first-time protesters with no prior street fighting experience — were drawn into the roadblocks and mass demonstrations. As a result, the social composition and ideological orientation of the movement has become increasingly diverse with every passing act of the revolt, opening up to a greatly expanded constituency between the relatively conservative Act I and the near-insurrectionary Acts III and IV.

The result is that the gilets jaunes, while certainly not representative of the entire French population, can now safely be classified as a popular mass movement. As such, the social composition and ideological orientation of its participants by definition mirrors some of the diversity found within the wider society — which is a different way of saying that the movement contains many of the same contradictions and pre-existing political fault-lines that run through contemporary France at large. If the gilet jaune phenomenon remains confused and difficult to pin down politically, that probably has less to do with any supposed moral failing on the part of the French working class than it has with the thoroughly disorganized and depoliticized nature of the country’s post-democratic late-capitalist society — itself a consequence of four decades of neoliberal restructuring and political decomposition.

RISKS AND OPPORTUNITIES

But even if we should not condescend the gilets jaunes for the inchoate and contradictory nature of their movement, we can — and certainly should — be wary of the dangers involved in sharing a broader field of contestation with the racist, sexist and homophobic far-right. To some extent, it can be argued that such far-right participation is inevitable in a highly heterogenous mass mobilization like the yellow vests. The challenge for the broader left, then, would not be to denounce such “impurities” from the comfort of its armchairs, but to prevent those far-right elements from establishing a hegemonic position within the movement. Since it does not look like the popular outrage that gave rise to the insurrection will dissipate anytime soon, radical and autonomous social forces have little choice but to actively engage with the movement in an effort to marginalize its racist and nationalist tendencies as much as possible.

Thankfully, the left has plenty of “raw material” to work with in this respect. If there is one thing that unifies the gilets jaunes, it is their shared hatred of President Macron and their collective opposition to his virulent anti-poor policies. As one yellow vest protester explained, “Macron’s first move in office was to slash the wealth tax for the mega-rich while cutting money from poor people’s housing benefits. That is a serious injustice.” Seen from this perspective, the widely despised “ecological” fuel tax is really only an attempt to make up for lost revenue and impose the costs of the climate crisis onto the working class — part and parcel of Macron’s political role as a reverse Robin Hood for the capitalists: stealing from the poor to give to the rich. In an excellent piece for Jacobin, Aurélie Dianara neatly summarizes some of the extreme inequalities at the heart of Macron’s neoliberal project:

Immediately upon reaching office, Macron abolished the Solidarity Wealth Tax (ISF), giving €4 billion to the richest; and has strengthened the Tax Credit for Solidarity and Employment (CICE), a tax cut and exemption program transferring €41 billion a year to French companies, including multinationals. Shortly afterwards, with the 2018 budget bill, Macron established a flat tax that allowed a lowering of taxation on capital, handing another €10 billion to the richest … As if that were not enough, the new “carbon tax” will weigh five times more heavily on the budgets of the middle classes than on that of the upper classes. Yet the government has taken no steps to counterbalance this obviously unequal treatment — for example by giving aid to the families on the most modest budgets.


The challenge for the broader left, then, will be to build on the widespread popular resentment over Macron’s utter disregard for working-class people while trying to steer popular anger in a more explicitly anti-systemic direction, articulating a clear anti-racist discourse and pursuing a broader convergence with striking workers, protesting students and the ever-marginalized banlieues. The good news is that comrades in France have already been making some important advances on several of these fronts, organizing powerful anti-capitalist and anti-racist yellow vest rallies from St. Lazare train station during Acts III and IV, forming militant antifascist brigades to actively remove ultra-nationalist and white supremacist elements from the general demonstrations, and trying to get the wider movement to articulate a more structural critique of capitalism by taking on symbols of state authority and bourgeois excess.

Moreover, in this emerging new phase, radical and autonomous forces will be able to build on the organizational legacies and accumulated experience of a number of important struggles in recent years, including:

  • The struggle against racist police violence in the banlieues, which led to a wave of riots in 2016 and to the subsequent groundwork of the Comité Vérité et Justice pour Adama, a prominent action group founded in response to the unexplained death of 24-year-old Adama Traoré in police custody that year. It was the Comité that called for the formation of an anti-racist bloc alongside the gilets jaunes during Acts III and IV of the uprising.
  • The mass resistance against the Loi Travail in 2016, which involved several months of work stoppages, mass demonstrations, violent clashes and the temporary occupation of the Place de la République by the Nuit Debout movement, in scenes reminiscent of the Spanish indignados, the Greek aganaktismenoi and the international Occupy movement. Macron was one of the most prominent supporters of the widely despised labor law reform, establishing a direct connection between the resistance to the Loi Travail and the yellow vest uprising.
  • The defense of the ZAD, an autonomous zone in the small western commune of Notre-Dame-des-Landes that has been successfully struggling against the construction of an airport in a nearby nature reserve for years, and that earlier this year fended off a violent militarized eviction attempt by the French state following several days of pitched battles with Macron’s riot police. Many Zadistes were present at the St. Lazare yellow vest march on Saturday.
  • The #NousToutes feminist movement, the powerful French equivalent of #MeToo, which has been organizing actions to protest violence against women, including nationwide marches on November 24. In Montpellier, the feminist march was welcomed by the gilets jaunes with a guard of honor.

    The emerging areas of confluence between these ongoing social struggles and the mass mobilizations of the gilets jaunes hint at the possibility that the yellow vest uprising, despite starting out as a tax revolt with conservative overtones, may nevertheless be headed in a more progressive direction. One exciting development in this respect is the recent call by the gilets jaunes of Commercy, in northeastern France, to propose the construction of “autonomous local committees, direct democracy, a sovereign general assembly, delegates with a precise mandate, revocable at any time, rotation of responsibilities.” On this basis, local groups would federate “to avoid political recovery, self-proclaimed leaders, or delegates without an imperative mandate from the grassroots.” As local organizer Pierre Bance puts it, “the time of the communes still rings out!”

    THE MOST BEAUTIFUL OF ALL DOUBTS


    Still, despite these emerging opportunities and the widespread revolutionary enthusiasm, a number of serious challenges remain. When the mass mobilizations gradually begin to fizzle out in the weeks to come — as they inevitably will, especially with the holidays coming up — popular ressentiment will continue to simmer below the surface all over the country. While some of this popular energy will undoubtedly be channeled into new social movements and grassroots initiatives, the more isolated individual frustrations will mostly fail to find any immediately productive outlet. In the comedown, broader questions will therefore arise about the yellow vests’ political legacy, and opposition leaders on the left and right will continue to jostle with one another to be recognized as the legitimate “heir” of the great revolt.

    In this context, the frightening scenario of a Le Pen presidency, reinforced by the momentum of a popular mass mobilization, looms ominously on the horizon. The political fallout of the mass demonstrations in Brazil in 2013 and the Ukrainian revolution of 2014, as well as the pitchfork protests in Italy in 2013, clearly demonstrates that this risk is not to be underestimated. Moreover, as the memory of May ’68 reminds us, we cannot exclude the possibility that, even if radical and progressive forces win the battle in the streets, the right may ultimately win the war at the ballot box. This danger makes it even more important for radical, progressive and autonomous social forces to use the ongoing mass mobilizations to lay down the basic movement infrastructure for a powerful antifascist resistance that can immediately spring into action in the event of an electoral victory for the Rassemblement National.

    Despite these considerable dangers, however, it is important not to conflate the underlying causes of a potential Le Pen presidency with the role of the yellow vest uprising as a catalyst for the collapse of the neoliberal center. In the final analysis, the gilets jaunes are but a symptom of the profound legitimation crisis that has beset the political establishment; they may act to hasten its inevitable implosion, but they are hardly responsible for the present disorder. The concerned citizens who now express a fear that the far-right will seek to capitalize on the protests are not necessarily wrong, but they do tend to overlook the fact that Le Pen actually came within a hair of winning the presidency 18 months ago, and had already overtaken Macron in EU parliamentary election polls last month, before the yellow vest roadblocks had even started. In other words, if Le Pen turns out to become the next president of France, that will not be due to the gilet jaune uprising; it will be a result of the bankruptcy of the old way of doing politics after four decades of widening class polarization. In the absence of a credible and inspiring left, the crisis of the neoliberal center was always already pointing towards the right.

    At the same time, it is also important to note that the outcome of the present disorder is by no means written in stone. While the ongoing revolt could strengthen Le Pen’s position in the next presidential elections, it may just as well undermine it. After all, the far-right leader currently finds herself in an awkward and increasingly untenable position. On the one hand, her carefully crafted image as an anti-establishment outsider effectively compelled her to throw her weight behind the original anti-tax protests when the first yellow vest roadblocks appeared. On the other hand, however, as these protests rapidly escalated into a much more antagonistic mass mobilization against economic inequality and bourgeois class privilege, involving widespread property destruction and violent clashes with the police, she has also had to defend her credentials as the preferred “law and order” candidate of the traditionalist petite bourgeoisie. The result has been a series of contradictory statements denouncing some elements of the revolt while embracing others. This ambiguity potentially opens a door for the left to capitalize on the widespread anti-establishment sentiment by profiling itself as the only authentic opposition force.

    In this light, the more immediate risk for the left would appear to lie in the coming state crackdown on some of the more radical tendencies within the movement. After a strategic reorientation in the wake of its disastrous handling of Acts II and III, the contours of the government’s new approach clearly began to emerge in Macron’s televised address to the nation on Monday night, in which the humiliated president — speaking from behind a gilded desk in the golden room of the Élysée Palace — declared his intent to take into account the grievances of ordinary citizens while simultaneously vowing “zero tolerance” for violent troublemakers. These statements are clearly part of a broader attempt to co-opt the “apolitical masses” within the yellow vest movement while simultaneously cracking down on its “extremist fringes”.

  • france / belgique / luxembourg / divers / critique Monday October 01, 2018 00:21 byLukas Stella

    Nous oublions trop souvent que nos points de vue varient selon les situations, notre histoire et notre culture. Si notre mode de vie influe sur nos perceptions, voir d’une certaine façon crée sa propre réalité. Nous survivons sous influence d’un système qui formate nos conditions d’existences.

    La culture dominante, le formatage de l’éducation, l’abdication aux idéologies économiques, les pressions médiatiques répandues en permanence par les technologies de l’information nous influencent malgré nous, à petites doses sur le long terme. Nous nous adaptons à ces contraintes de manière inconsciente, devenant peu à peu malléables et manipulables, dans une accoutumance pouvant aller jusqu’à une réelle toxicomanie psychologique.
    Croire que ce que l’on voit est la seule véritable réalité est un principe erroné. Il s’agit de comprendre comment notre point de vue n’a plus besoin de partir du constat d’un monde objectif véridique, unique et indépendant de l’être humain qui le décrit, réalité extérieure où évoluent des individus subjectifs soumis à cette réalité étrangère, mais plutôt d’hommes libres vivant dans un monde partagé, composé de multiples réalités personnalisées dépendantes de la situation.

    Il s’agit de voir ce que cela peut nous apporter ; quel intérêt pour appréhender les nouveaux changements d’envergures qui ne manqueront pas d’arriver ; quelle importance cela peut avoir pour dépasser les contradictions insurmontables qui s’annoncent, et pour détourner les conflits qui menacent de se répandre en cette fin de civilisation, période où s’achève une société en ruine où tout dysfonctionne, et où le “chacun-pour-soi “ entraîne une guerre barbare de tous contre tous.

    Il y a urgence de développer des pratiques ouvertes sur de nouvelles possibilités collectives par l’utilisation d’une pensée dialectique situationnelle et antiautoritaire, qui seule nous permettra d’effectuer le renversement de perspective nécessaire à la construction collective d’un changement radical, et ceci, avant de ne plus pouvoir ne pas sombrer, emporté par l’écroulement d’un système nécrosé en décomposition.
    Il est maintenant primordial, dans cette société dite de communication où prolifèrent les prothèses communicantes, là où la communication brille par son absence, de bien comprendre comment fonctionne la communication entre individus, base de la vie sociale, afin de ne pas rester bloquée par ses pièges qui pullulent de partout. Les productions de marchandises de “non-communication », développées par la caste dominante, nous enferment dans des représentations mises en spectacle, envahissant tout l’espace, tout le temps.

    Libérer notre manière d’appréhender le monde de cette aliénation pathologique, nous permettra de nous reconstruire une vie commune dans l’auto-organisation libertaire d’un nouveau monde humain, devenu incontournable en cette fin de société, où règnent confusions et barbaries. Notre pensée contextuelle sans certitude, avec ses contestations dialectiques, est incontrôlable, car elle ne sera pas comprise ni récupérée par les gens de pouvoir. Ils sont dans l’incapacité d’appréhender le vécu dans ses contradictions à partir d’un extérieur possible, un devenir désiré émergeant dans son expérimentation situationnelle, un combat en codérives incertaines et créatives.

    En quelques années, la société marchande s’est mondialisée et informatisée de toutes parts. La confusion a envahi le monde de la pensée, par de nouvelles convictions aveugles, des croyances absolues. La réflexion s’est figée dans la contemplation d’une réalité immuable, qu’on ne peut plus remettre en question. Notre conception du monde a été insidieusement polluée par les médiations d’une réalité mise en représentation par les multinationales de la communication. Nos représentations ont été conditionnées, et ont modifié nos perceptions des réalités qui nous sont devenues étrangères. Nous avons été possédés par la dépossession de notre monde directement vécu. Cette séparation toxique nous a dessaisies de tout pouvoir sur nos conditions d’existence, et les possibilités de changement réel nous apparaissent inaccessibles.

    L’économie n’est qu’une façon de regarder le fonctionnement de la société qui donne à tout ce qui existe, une valeur marchande. Le marché dirige le monde, et les décideurs essaient de suivre sans vraiment comprendre. Avec l’abandon des régulations et la privatisation des décisions par la libéralisation du marché, les dirigeants de l’État ont perdu le pouvoir sur l’économie et la finance, et se retrouvent réduits aux fonctions de simples gestionnaires d’un système qui leur échappent. Alors que tout se complexifie dans de multiples interactions mondialisées, les experts, référents de l’exactitude, spécialiste de leur domaine restreint, sont dépassés par les évènements. Parce qu’ils ne peuvent pas concevoir d’ailleurs à leur totalitarisme économique, les décideurs ne peuvent pas comprendre le système dans son ensemble, n’ayant aucun recul, et c’est pour cela qu’ils ne peuvent pas le gérer rationnellement.

    La majorité des hommes ne voient pas, ou refusent simplement d’admettre, l’agonie du dieu économique, intoxiqué par ses contradictions, et ce, à cause de l’anxiété qui en découle. La mort de l’économie capitaliste commençant à devenir largement envisagée, le désespoir croît et le nihilisme gagne du terrain. Quand le capital menace de s’écrouler comme un château de cartes de crédit, et que l’argent conditionne toutes relations, c’est l’échange généralisé sous la forme barbare du non-partage, le profit égoïste comme seule morale, qui produit l’escroquerie générale, qui répand la misère et la confusion.

    On ne voit que ce que l’on veut bien voir. L’observateur modèle sa vision à son image sans s’en rendre compte, il crée ainsi sa propre réalité intransigeante. C’est alors que nos croyances conditionnent nos perceptions et nos actes. Lorsqu’elles sont partagées par un grand nombre elles constituent un environnement propice, un système sectaire qui renforce cette croyance en une doctrine systématique intransigeante.
    En séparant le monde du sujet observant, on le réduit à une réalité d’objets extérieurs, étrangers au sujet agissant. Le monde est alors objectivé, c’est-à-dire transformé en une accumulation d’objets séparés du vécu. Un monde objectif apparaît comme la seule réalité apparente d’un monde en représentation qu’on ne peut plus saisir directement. L’objectivation réalise son objectif qui est de prendre tout phénomène comme objet de commerce, réifiant l’existence dans ses interactions avec les autres. Toute relation devient échange de marchandises dont on doit, à tout prix, tirer profit aux dépens de l’autre.

    Les rapports marchands, ayant envahi tout le temps et tout l’espace disponible, s’imposent de partout par un automatisme des attitudes. La répétition de certaines situations entraîne une prédisposition réflexe à la reprise de comportements familiers, intégrés comme étant opérationnels. La stéréotypie des habitudes échappe à toute volonté. Les automatismes accommodateurs procèdent par associations analogiques ou par adaptations systématiques à un contexte spécifique, ils déclenchent des procédures inconscientes empêchant la réflexion et rendant inaccessible toute remise en question. La répétition des routines crée l’accoutumance qui engendre des attitudes conservatrices dans une conformité autoprotectrice. C’est un sous-programme tournant en arrière-plan qui n’autorise aucun changement. On croit tout comprendre sans se rendre compte qu’on ne cherche même plus à comprendre.
    On pense trop souvent que ce que l’on voit ou entend est vrai parce que “ça” existe, et que c’est la bonne réalité qu’il faut apprendre aux autres qui ne la partage pas. On doit absolument les convaincre et les persuader. Tant que nous ne permettrons pas aux autres d’être eux-mêmes, comme ils l’entendent, et à nous-mêmes d’être libres de nos choix, il sera impossible de ne pas chercher à posséder les autres, à les soumettre à sa convenance, impossible d’aimer authentiquement, sans névrose, un autre être humain.

    La réalité est une croyance qui n’est pas dans ce qui est observé, mais dans la relation qu’a l’observateur avec des gens qui ne croient pas à la même réalité. Les choses ou les évènements ne sont réels que relativement à la manière dont on les observe. L’explication de l’observateur dépend des rapports qu’il a avec la réalité dont il parle. Le mot n’est qu’une étiquette d’une opération, mais pas la chose elle-même. C’est l’opération d’observation qui fait distinguer les choses et les phénomènes, et par là même, les fait exister. On n’observe pas des objets, on les contextualise dans nos relations avec les autres.
    L’expérience du monde réel n’est pas séparée de nous, sa réalité ne nous est pas extérieure, nous l’expérimentons avec d’autres et l’incarnons en la vivant. C’est notre monde que nous construisons à partir de ce que nous en percevons, que nous formalisons avec nos interprétations et lui donnons du sens avec nos représentations. Quand nous comprenons notre expérimentation du monde, nous faisons corps avec lui, il ne nous échappe plus, et nous pouvons commencer à nous le réapproprier. C’est alors que l’on peut reprendre librement le pouvoir sur notre vie.

    Lukas Stella
    INTOXICATION MENTALE,
    représentation, confusion, aliénation et servitude, 2018 (extraits du premier chapitre).

    Ένα σύντομο άρθρο σχετικά με τη σύνδεση του μεγάλου Κινέζου μυθιστοριογράφου και αναρχικού Ba Jin, με την Οργανωτική Πλατφόρμα των Ελευθεριακών Κομμουνιστών

    Ο Ba Jin και η "Πλατφόρμα του Αρσίνοφ"

    Όταν ο Ba Jin έφτασε στη Γαλλία το Φλεβάρη του 1927 για μια διαμονή που διήρκεσε κάτι λιγότερο από δύο χρόνια, η συζήτηση έχει ήδη “ανάψει” στους αναρχικούς κύκλους τ γαλλικής πρωτεύουσας -και όχι μόνο- για πολλούς μήνες, ιδιαίτερα μεταξύ των πολιτικών εξόριστων, όσον αφορά οργανωτικά και ιδεολογικά ζητήματα. Το εναρκτήριο λάκτισμα δόθηκε το καλοκαίρι του 1925 με πρωτοβουλία των Ρώσων ελευθεριακών αγωνιστών που είχαν αποδράσει από τον τρόμο των Μπολσεβίκων και οι συναντήσεις είχαν κυρίως ως αποτέλεσμα τη δημοσίευση αυτού του κειμένου, τον Ιούνιο του 1926, δηλαδή της Οργανωτικής Πλατφόρμας της Γενικής Ένωσης Αναρχικών - που κακώς ονομάστηκε “η Πλατφόρμα του Αρσίνοφ”, επειδή ήταν ο γραμματέας της συντακτικής ομάδας, δεδομένου ότι ήταν ένα συλλογικό έργο που αποδίδεται στον ονομαστό Μαχνό [1].

    Ο Ba Jin ήταν μόλις λίγες εβδομάδες εκεί όταν εμφανίστηκε δημόσια η πιο γνωστή κριτική εναντίον αυτού του έργου τον Απρίλιο του 1927, η οποία, μολονότι είχε πολλές υπογραφές, γράφτηκε κυρίως από τον Volin [2].

    Οι “πλατφορμιστές”, όπως χαρακτηρίστηκαν, προβάλλοντας την εμπειρία που είχαν οι ίδιοι ζήσει στη χώρα τους, κατηγόρησαν ουσιαστικά για την αποτυχία του αναρχικού κινήματος το ίδιο το αναρχικό κίνημα -εννοώντας το αναρχικό κίνημα ως σύνολο και όχι μόνο το ρωσικό κίνημα, ακόμη και αν η Ρωσική Επανάσταση είχε χρησιμοποιηθεί σε αυτή την περίπτωση ως καταλύτης για προβληματισμό- για “την έλλειψη αρχών και συνεπούς οργανωτικής πρακτικής” [3], και τάσσονταν ενάντια στον “ανεύθυνο ατομικισμό” που στα μάτια τους ήταν αποχαλινωμένος, συνηγορώντας υπέρ της «συλλογικής υπευθυνότητας”. [4]

    Ο Βολίν και οι σύντροφοί του, από την πλευρά τους, “οπλισμένοι” με τις ίδιες εμπειρίες, λοιδώρησαν την “υπερβολική εκτίμηση του ρόλου της οργάνωσης”, καταγγέλοντας αυτό που θεώρησαν ως “ένα καμουφλαρισμένο ρεβιζιονισμό προς τον Μπολσεβικισμό”. [5]. Την ίδια άποψη συμμερίστηκε και ο Ιταλός Ερρίκο Μαλατέστα, ένας άλλος αντίπαλος της “Πλατφόρμας” που έκρινε ότι οι “πλατφορμιστές”, “έχοντας έμμονη ιδέα με την επιτυχία των Μπολσεβίκων στη χώρα τους” ήθελαν “όπως και οι Μπολσεβίκοι, να στρατολογήσουν τους αναρχικούς σε ένα είδος πειθαρχημένου στρατού, ο οποίος υπό την ιδεολογική και πρακτική διαχείριση λίγων ηγετών θα βάδιζε, συμπαγής, επιτεθέμενος στα σημερινά καθεστώτα και θα κατήγαγε μια υλική νίκη που θα μπορούσε να οδηγήσει απευθείας στο σχηματισμό της νέας κοινωνίας”. [6] Βέβαια, οι δυσφημιστές της “Πλατφόρμας” και ο Βολίν ούτως ή άλλως, υποστήριζαν μια “σύνθεση”, σε ιδεολογικό και οργανωτικό επίπεδο, μεταξύ των τριών κύριων ρευμλάτωντου αναρχισμού: κομμουνιστικό, συνδικαλιστικό και ατομικιστικό. [7] Δηλαδή αυτό ακριβώς που καταδίκαζε η “Πλατφόρμα”: «Απορρίπτουμε ως θεωρητικά και πρακτικά αβάσιμη την ιδέα της δημιουργίας μιας οργάνωσης με τη συνταγή της σύνθεσης”. Δηλαδή, φέρνοντας μαζί τους υποστηρικτές των διαφόρων πτυχών του αναρχισμού, μια τέτοια οργάνωση αγκαλιάζει ένα ποτ πουρί στοιχείων (από την άποψη της θεωρίας και της πρακτικής τους) που θα ήταν τίποτα περισσότερο από ένα μηχανικό σύνολο από άτομα με διαφορετικές απόψεις για όλα τα ζητήματα που αφορούν το αναρχικό κίνημα, που αναπόφευκτα θα διασπασθεί μόλις έρθει σε επαφή με την πραγματικότητα”. [8]

    Η διαμάχη είχε ως αποτέλεσμα τη ριζική διαίρεση του γαλλικού αναρχικού κινήματος, τουλάχιστον μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1930: το Νοέμβριο του 1927, η Κομμουνιστική Αναρχική Ένωση (UAC) -της οποίας τον Ιούλιο του 1926, ο Νέστορ Μάχνο και ο Πιοτρ Αρσίνοφ έγιναν μέλη- υιοθέτησε ένα καταστατικό εμπνευσμένο από την “Πλατφόρμα” και η οργάνωση μετονομάστηκε σε Αναρχική Κομμουνιστική Επαναστατική Ένωση (UACR), ενώ οι αντίπαλοι της “Πλατφόρμας”, συγκεντρώθηκαν στην Ένωση Φεντεραλιστών Αναρχικών (AFA) σε “συνθετική” βάση - που ως θεωρία αποκρυσταλλώθηκε από τον Sébastien Faure. [9 ] Και δεν ήταν μέχρι τον Απρίλη του 1930 που η UACR αποκήρυξε οριστικά τις “πλατφορμιστικές” απόψεις και επέστρεψε στις προηγούμενες αρχές της. Τον Μάιο του 1934 συγχωνεύθηκε με την AFA σε μία οργάνωση, την Αναρχική Ένωση (AU). Η "Πλατφόρμα" δεν παρέμεινε νεκρή, δεν θάφτηκε για πολύ και είχε επανειλημμένα αναβιώσει στη Γαλλία ή αλλού.

    Η συντακτική ομάδα της “Πλατφόρμας” είχε ως απτή φιλοδοξία να συγκροτήσει μια Οικουμενική Διεθνή Ένωση Αναρχικών, η οποία θα είναι ένα διεθνές σώμα που θα ένωνε σε μια ενιαία οργάνωση τις γνήσιες δυνάμεις του κινήματος σε πνεύμα αλληλεγγύης και με τις κύριες θεωρητικές θέσεις και πρακτικές προτάσεις που περιγράφονται στην “Πλατφόρμα”. [10] Για το σκοπό αυτό και προκειμένου να “προετοιμαστεί το έδαφος”, συγκροτήθηκε μια “προσωρινή επιτροπή” στις 12η, Φεβρουαρίου 1927 -μια εβδομάδα πριν φτάσει ο Ba Jin στο Gare de Lyon- σε μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε σε ένα παριζιάνικο μπιστρό, στη διεύθυνση 62 Rue de la Roquette, παρουσία Ρώσων, Γάλλων, Ισπανών, Ιταλών, Πολωνών, ακόμη και Κινέζων ελευθεριακών. Στην επιτροπή συμμετείχαν ο Ρώσος Μαχνό, ο Πολωνός Ράνκο (Benjamin Goldberg) και ο Κινέζος Wu Kegang (επονομαζόμενος Chen). [11]

    Ο Wu Kegang ήταν ένας νεαρός φοιτητής Οικονομικών στη Σορβόννη [12], με τον οποίο ο Ba Jin γνωρίστηκε μόλις έφτασε στο Παρίσι. Ήταν ο Wu Kegang που πήγε να συναντήσει τον Ba Jin όταν κατέβηκε από το τρένο, ο Wu Kegang που βρήκε Ba Jin και έναν φίλο του ο οποίος είχε ταξιδέψει μαζί του από την Κίνα, τον Wei Huilin [13], και έμεναν σε ένα ξενοδοχείο, ή μάλλον ένα είδος οικοτροφείου, στη διεύθυνση 5 rue Blainville, στο 5ο διαμέρισμα, όπου ζούσε και ο ίδιος, και ήταν και πάλι ο Wu Kegang ο οποίος, ένα μήνα αργότερα, μετακόμισε με τους δύο συντρόφους του σε ένα άλλο ξενοδοχείο που βρισκόταν κοντά στο πρώτο, στο 2, rue Tournefort.

    Μαζί, οι τρεις νεαροί συνέταξαν ένα κείμενο που εμφανίστηκε στη Σαγκάη, τον Απρίλιο του 1927, με τη μορφή ενός φυλλαδίου με τίτλο “Αναρχισμός και πρακτικά ζητήματα”, το οποίο υπέγραψαν με τα ονόματα Huilin [Wei Huilin] Feigan [Ba Jin] και Jun Yi [Wu Kegang] [14] και στο οποίο πρόβαλαν τα επιχειρήματά τους σχετικά με την ευκαιρία που έχουν οι αναρχικοί να συνεργαστούν με το Kuomintang ή όχι.

    Πάνω απ’ όλα, ο Ba Jin παρενέβη στη συζήτηση για την "Πλατφόρμα" με γραπτή συνεισφορά, απευθυνόμενη στην προσωρινή επιτροπή, της οποίας ήταν μέλος ο Wu Kegang. Για λόγους που έγιναν σαφέστεροι αργότερα, το κείμενο αυτό παρέμεινε αδημοσίευτο, εκτός από ένα απόσπασμα που ο Ba Jin εμπιστεύτηκε με το ψευδώνυμο Renping στο περιοδικό “Pingdeng" (Ισότητα), -ένα κινέζικο περιοδικό αναρχικής κατεύθυνσης με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Σαν Φρανσίσκο- με τον τίτλο "Κινεζικός αναρχισμός και το ζήτημα της οργάνωσης”. [15] Εκεί υπερασπίσηκε την οργάνωση, μια οργάνωση μη συγκεντρωτική, αλλά ποτέ δεν αναφέρθηκε σε αυτό, τουλάχιστον στο δημοσιευμένο μέρος, το πρόγραμμα της ομάδας των Ρώσων Αναρχικών στο Εξωτερικό.

    Η υποστήριξη του Ba Jin στο πλατφορμιστικό κίνημα φαίνεται ότι είχε περιοριστεί σε αυτή τη γραπτή εισήγηση και δεν υπάρχει τίποτα που να μας να δείχνει να υποθέσουμε ότι, για παράδειγμα, συμμετείχε στη μια ή την άλλη από τις συναντήσεις που οργανώθηκαν από τους συντρόφους του Wu Kegang. Δεν συμμετείχε, αλλά, ωστόσο, τον συναντάμε σε μερικές. Αυτά γράφει ο Μαχνό, σύμφωνα με τον Wei Huilin [16], και πιο σίγουρα ο Aniela Wolberg, αλλά και οι Ράνκο και Ida Mett, αν λάβουμε υπόψη το αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα. [17]

    Στις 22 Φεβρουαρίου η προσωρινή επιτροπή πραγματοποίησε ένα διεθνές συνέδριο, που άρχισε στις 20 Μαρτίου 1927 στον κινηματογράφο Les Roses, Rue de Metz, στο L'Hay-les-Roses [18], στα προάστια του Παρισιού, στο οποιο συμμετείχαν αποκλειστικά εκείνοι που υποστήριζαν την "Πλατφόρμα", ακόμα και περιγραμματικά. Μεταξύ των συμμετεχόντων η παρουσία των οποίων ήταν αξιοσημείωτη, ήταν μέλη της UAC -αλλά όχι αντιπρόσωποι γιατί η οργάνωση εκείνη την περίοδο δεν υποστήριζε την “Πλατφόρμα”- όπως οι Peter Lentente, Severin Férandel ή Rene Boucher (ο Pierre Le Meillour απουσίαζε αλλά έστειλε επιστολή υποστήριξης), η Αναρχική Νεολαία, με τον Pierre Odeon (Pierre Perrin), η ομάδα των Ρώσων αναρχικών που ήταν και η οργανώτρια, με τους Αρσίνοφ, Μάχνο και Ida Gilman (Ida Mett), δύο ομάδες Ιταλών, η μια με επικεφαλής τον Viola (Giuseppe Bifolchi), και η ομάδα Pensiero e Volontà με τους Λουίτζι Φάμπρι, Καμίλο Μπερνέρι και Hugo Treni (Ugo Fedeli) [19]), μια ομάδα Πολωνών, μεταξύ των οποίων και ο Ράνκο, ο Jean Walecki (Isaak Gurfinkiel) και ο Aniela Wolberg, μια ομάδα Βούλγαρων με τον Avram Tchelebiev και μια ομάδα Ισπανών. Τέλος, συμμετείχαν και μεμονομένα άτομα όπως ο Achille Dauphin-Meunier ή ο Wu Kegang καθώς και ο Ρώσος Isaac Kantorivtich και ο Ιταλός Mario Frazzoni, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε με ποια ιδιότητα ήταν εκεί.

    Κατά τη διάρκεια της πρωινής συνεδρίασης συζητήθηκε το θέμα της συγκρότησης μιας διεθνούς ένωσης αναρχικών και γι’ αυτό το σκοπό συγκροτήθηκε μια προπαρασκευαστική επιτροπή. Επίσης, κατατέθηκε μια πρόταση διαλόγου, η οποια περιλάμβανε και τα ακόλουθα:
    1) Αναγνώριση της ταξικής πάλης ως της πιο σημαντικής μεθόδου στο σύστημα του αναρχισμού.
    2) Αναγνώριση του συνδικαλισμού ως μία από τις κύριες μεθόδους του αγώνα για τον αναρχισμό.
    3) Αναγνώριση του κομμουνιστικού αναρχισμού ως βάσης του κινήματός μας.
    4) Την ανάγκη ύπαρξης σε κάθε χώρα μιας Γενικής Ένωσης Αναρχικών βασισμένης στην ιδεολογική και τακτική ενότητα και τη συλλογική ευθύνη.
    5) Την ανάγκη συγκρότησης δημιουργικού θετικού προγράμματος για την κοινωνική επανάσταση.

    Οι συζητήσεις προφανώς ήταν ζωηρές. Η ομάδα Pensiero e Volontà δεν τάχθηκε απόλυτα με τις “πλατφορμιστικές” θέσεις. Ο Werny (Fedeli) εκτίμησε ότι η “Πλατφόρμα” που παρουσιάστηκε σε αυτούς ήταν μάλλον ιδανική για το στόχο των Ρώσων συντρόφων και μόνο. Ο Fabbri σοκαρισμένος από κάποια μέρη του ντοκουμέντου, διαφώνησε με την άποψη στην “Πλατφόρμα” για τον “ταξικό πόλεμο”, λέγοντα ότι το αναρχικό ιδεώδες είναι “ανθρώπινο ιδεώδες”, ο εχθρός όλων των Αρχών. [20] Πρότεινε κάποιες τροποποιήσεις, όπως “την αναγνώριση του αγώνα όλων των εκμεταλλευόμενων ενάντια στην εξουσία του κράτους και του κεφαλαίου ως σημαντικό παράγοντα του αναρχικού συστήματος”. Επίσης "την αναγκαιότητα η Γενική Ένωση Αναρχικών σε κάθε χώρα να επιδιώκει τον ίδιο τελικό στόχο, να χαρακτηρίζεται από την ίδια πρακτική τακτική, καθώς και συλλογική ευθύνη”.

    Αλλά την 1η Απριλίου η προσωρινή επιτροπή διένειμε στους συμμετέχοντες ένα κείμενο από το το οποίο απουσίαζε κάθε επιφύλαξη και θεωρείτο δεδομένη η δημιουργία μιας Διεθνούς Επαναστατικής Αναρχικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας, συγκροτημένης με βάση τις επιταγές της “Πλατφόρμας”. Τότε η Pensiero e Volontà ανακοίνωσε ότι δεν συμμετέχει και ότι παίρνει την απόφαση αυτή ακολουθώντας άλλους συμμετέχοντες στο συνέδριο. [21]

    Γιατί αν, κατά τη διάσκεψη, οι διαφωνίες δεν λύθηκαν επειδή η συνεδρίαση διακόπηκε από μια απροσδόκητη επιδρομή της αστυνομίας -προφανώς, ειδοποιημένη από κάποιον πληροφοριοδότη- η οποία και συνέλαβε όλους τους συμμετέχοντες. [22]

    Όπως και οι υπόλοιποι ξένοι συμμετέχοντες που συνελήφθησαν, ο Wu Kegang αποτέλεσε αντικείμενο αστυνομικής έρευνας, ερευνήθηκε και το δωμάτιό του, ενώ ερευνήθηκε και ο Ba Jin. [23] Μετά από αυτό του επιδόθηκε ειδοποίηση απέλασης. Περίπου τριάντα αναρχικοί, Ρώσοι, Πολωνοί, Βούλγαροι, Ιταλοί, Κινέζοι και Ισπανοί έλαβαν ειδοποίηση απέλασης και τους ζητήθηκε να εγκαταλείψουν τη Γαλλία πριν τις 10 Ιούνη. Αυτοί οι άνθρωποι, που εκδιώχθηκαν τόσο άγρια από τη Γαλλία, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις αντίστοιχες χώρες τους όπου βασίλευαν σκληρές δικτατορίες, οι οποίες έθεσαν τους αναρχικούς εκτός νόμου. Μεταξύ εκείνων που εκδιώχθηκαν ήταν και ένας ακόμα φοιτητής από την Κίνα… [24]

    Ο Ba Jin, ο οποίος μας θυμίζει το επεισόδιο στη σύντομη ιστορία του «Aniela Wolberg», έσπευσε να πληροφορήσει τους ανταποκριτές του, στην περίπτωση αυτή τους αναρχικούς Emma Goldman και Alexander Berkman, [25] ότι ο Wu Kegang απελάθηκε από τη χώρα. Στην πραγματικότητα, ο τελευταίος δεν έφυγε από τη Γαλλία μέχρι το φθινόπωρο του 1927 και τότε έφυγε με πλοίο που πήρε επίσης τον Jacques Reclus [26] στη Σαγκάη. Οι γαλλικές Αρχές τον Οκτώβριο του 1927, ανακοίνωσαν ότι «το πρόσωπο που ονομάζεται Woo Yang Hao [Wu Kegang], [...] εξακολουθεί να υπόκειται σε έρευνα» [27]. Στις αρχές του επόμενου χρόνου, όταν είχε ήδη επιστρέψει στην Κίνα, επέτρεψαν σε αυτόν καθώς και στους Καμίλο Μπερνέρι, Ida Mett, Isaac Kantorovitch, Avram Tchelebiev και Luigi Fabbri, να διαμείνουν στη Γαλλία, “σε μια δοκιμαστική περίοδο τριών μηνών”. [28]

    Εκεί το θέμα “κάθισε”. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, η συντακτική ομάδα της “Πλατφόρμας” απάντησε στον Βολίν με ένα κείμενο με τίτλο “Οι μπερδεμένοι του Αναρχισμού” [29], και λίγο αργότερα -όπως έχουμε δει- η “Πλατφόρμα” υιοθετήθηκε από την UAC. Ωστόσο, η Διεθνής Επαναστατική Αναρχική Κομμουνιστική Ομοσπονδία δεν είδε ποτέ το φως της ημέρας και οι περισσότερες απελάσεις έγιναν όταν οι αναχωρήσεις δεν ήταν εθελοντικές. [30]

    Στην περίπτωση του Ba Jin, αυτός τον Ιούλη του 1927 εγκατασταθηκε στο Chateau-Thierry, στην Aisne, εκατό χιλιόμετρα από το Παρίσι. Έχουμε παραθέσει κάπου αλλού τους λόγους που είχε πάντα για να εξηγήσει την απόφαση αυτή -να προσφέρει στους άρρωστους πνεύμονές του έναν υγιέστερο αέρα από αυτόν της πρωτεύουσας, αλλά και για να κάνει μια λιγότερο ακριβή ζωή- συν το ότι δεν ήθελε να εμπλακεί στα ζητήματα στα οποία μπλέχτηκε και ο Wu Kegang και, τελικά, με τα οποία σχετίστηκε μόνο από απόστααση ίσως ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες στην ιστορία της υγειονομικής περίθαλψης και μπορεί να θεωρηθεί ότι ο Wu Kegang ήταν μόνο από μια απόσταση [31].
    Angel Pino

    [1] Δημοσιεύτηκε αρχικά στα ρωσικά στη επιθεώρηση Dielo Truda (Η Υπόθεση της Εργασίας ή Εργατική Υπόθεση) σε σειρές, αρχίζοντας από τον Ιούνη 1926. Μεταφράσηκε στα γαλλικά τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου παραδόξως από τον Βολίν, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι αλλοίωσε το αυθεντικό κείμενο: The Russian Anarchist Group Abroad , The Organisational Platform of the General Union of Anarchists (Draft), ακολουθούμενο από το "Supplement to the Platform for organisation of the General Union of Anarchists (questions and answers)", Librarie Internationale, 1926.
    [2] Απάντηση αρκετών Ρώσων αναρχικών στην “Πλατφόρμα”, Librarie Internationale, Paris 1927 (Sobol, Fléchin, Schwartz, Steiner, Volin, Lia, Roman, Ervantian). Μερικά από αυτά τα ντοκουμέντα μαζί με άλλα αναδημοσιεύτηκαν σε δύο βιβλία: Alexandre Skirda, Autonomie individuelle et force collective: les anarchistes et l’organisation de Proudhon à nos jours, Paris, AS, 1987 και L’Organisation anarchiste: textes fondateurs, les éditions de l’Entr’aide,, [Παρίσι], 2005. Για τις αμφιβολίες για το βιβλίο του Skirda δες Gaetano Manfredonia, Le Débat “plate-forme” ou “synthèse”, στο L’Organisation anarchiste, σελ. 5-22 (repris de la revue Itinéraire: une vie, une pensée, n° 13, “Voline”, 1995, σελ. 33-41) και René Berthier, Leçons d’octobre: à propos des 80 ans de la Révolution russe, Le Monde libertaire, hors-série n° 9, 18 Décembre 1997-29 Janvier 1998
    [3] Το παραθέτει ο Alexander Skirda, στο Alexander Skirda, σελ. 253.
    [4] Στο ίδιο, σελ. 280.
    [ 5] Απάντηση αρκετών Ρώσων αναρχικών στο L’Organisation anarchiste, σελ. 120.
    [6] Ερρίκο Malatesta, “Απάντηση στην Πλατφόρμα" (1927), στο ίδιο, σελ. 133.
    [7] Δες το άρθρο του “De la synthèse”, στο La Revue anarchiste, Νο 25 και 27 Μάρτης και Μάης 1924, σελ. 2-8 και 2-4.
    [8] Archinov, “Εισαγωγή στην Πλατφόρμα” (20 June 1926), στο: Alexander Skirda, σελ. 255.
    [9] Sébastien Faure, " La Synthèse anarchiste " (1928), στο L’Organisation anarchiste , σελ. 135-146.
    [10] Οι πληροφορίες αυτές, εκτός αν αποδειχθεί κάτι διαφορετικό, προέρχονται από την αναφορά "International Meeting, anarchist movie theatre of Roses, L'Hay-les-Roses, March 20," dated March 21, 1927 (Αρχεία Αστυνομίας, BA, 1899, 350,000-H6); και κατάθεση του Ugo Fedeli, "Principi e metodi dell'organizzazione" Volontà 4-5, 15 November 1948, σελ. 267-272, και No. 6, January 15, 1949, σελ. 373-382.
    [11] Άλλες φορές το όνομά του εμφανίζεται ως Cen ή Tchen. Αυτός είναι μάλλον ο “Κινέζος” που συμμετείχε και στη συνέλευση για την πρώτη επέτειο της Dielo Truda, στις 20 Ιούνη 1926 (στο Skirda, σελ. 164).
    [12] Ο Wu Kegang (1903-1999) -ή Wu Yanghao (Woo Yang-hao)- ήταν βιβλιοθηκάριος, δάσκαλος και ειδικός στη συνεργατική οικονομία και εγκαταστάθηκε στην Ταϊβάν μετά το 1945, όπου πέθανε. Δες: Angel Pino, notice "Wu Kegang", in: Dictionnaire biographique du mouvement libertaire francophone [DBMLF].
    [13] Ο Wei Huilin (Wei Hwei-lin, 1900-1992), ήταν εθνολόγος και κοινωνιολόγος, φοιτητής του Paris Celestin Bougie. Το 1949, όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα ήρθε στην εξουσία στην Κίνα, εγκαταστάθηκε στην Ταϊβάν. Δες: Angel Pino, notice "Wei Huilin", in: DBMLF (forthcoming).
    [14] Για τους Huilin [Wei Huilin], Feigan [Ba Jin] και Jun Yi [Wu Kegang] Wuzhengfuzhuyi shiji wenti yu (Anarchism and practical issues), δες Minzhong, Shanghai, April 1927.
    [15] Renping [Ba Jin], "Zhongguo yu wuzhengfuzhuyi zuzhi wenti" ("Chinese Anarchism and the question of organisation") Pingdeng (Equality), San Francisco, vol. 1, No. 2, August 1, 1927; now in Ba Jin Quanji (Complete Works of Ba Jin), Renmin wenxue chubanshe, Beijing, vol. 18, 1993, p. 129-132.
    [16] Δες Paul Avrich, Anarchist Voices: An Oral History of Anarchism in America, Oakland (California, USA) / Edinburgh (Scotland), AK Press, 2005, p. 408.
    [17] Ο Ba Jin έχει φτιάξει χαρακτήρες εμπνεόμενος από αυτούς, μαζί βέβαεια με τον Wu Kegang, στα έργα του “Yalianna" [Aniela] (1931) και "Yalianna Woboerge" [Aniela Wolberg] (1933). Στη γαλλική μετάφρασή τους τα ονόματά τους προφέρθηκαν λανθασμένα. Αλλά πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Ba Jin, με την προφορά Sichuan που είχε, συναντουσε δυσκολίες να ξεχωρίσει ανάμεσα σε διαφορετικούς ήχους. Πρέπει να διαβαστούν Aniela Wolberg για Ariana Volberg και Ranko για Handke. Δες Pa Kin, Le Secret de Robespierre, et autres nouvelles, διάφοροι μεταφραστές, Paris, Mazarine, coll. "Roman", 1980, p. 139-153 και 155-165.
    [18] Και όχι 20 Απρίλη στο Bourg-la-Reine, όπως δημοσιεύτηκε κάποιες φορές, με το μπέρδεμα να προέρχεται από τον Fedeli.
    [19] Στα Αρχεία της Αστυνομίας καταγράφεται ως Hugo Werny, ρωσικής εθνότητας (Arch. PPo, BA 1899).
    [20] Όπως σημειώνει ο Gaetano Manfredonia στο La Lutte humaine: Luigi Fabbri, le mouvement anarchiste italien et la lutte contre le fascisme, Paris, Editions du Monde libertarire, Paris, 1994 p. 136 sq. Για τον Σκιρντά, αντίθετα, ο Φάμπρι πρότεινε μόνο μια ελαφρά αναδιάταξη (σελ. 178).
    [21] Κανείς μπορεί να βρει στις “Σημειώσεις για μια βιβλιογραφία για τον Μπερνέρι” που συγκροτήθηκε από τον Giovambattista Carroza" στο πλαίσιο της έκδοσης των Διαλεχτών Έργων του Camillo Berneri (εισαγωγή Gino Cerrito, Paris, Editions duMonde Libertaire, 1988, p. 322-323), ένν κατάλογο από θέσεις των Ιταλών αναρχικών, ειδικά αυτών που συμμετείχαν στο Συνέδριο για την “Πλατφόρμα”.
    [22] Ο Malcolm Menzies δίνει μια ελαφρά διαφορετική εικόνα του γεγονότος, που δεν βασίζεται σε εξακριβωμένα γεγονότα. Το Συνέδριο μπορεί και να μην είχε γίνει στο σινεμά ακριβώς αλλά σε ένα διαμέρισμα ακριβώς από πάνω. Η Αστυνομία είχε περικυκλώσει το κτίριο. Τότε οι συμμετέχοντες προσπάθησαν να διαφύγουν, αφου έκαψαν κάποια έγγραφα, αλλά χωρίς επιτυχία. (Makhno, an epic: the anarchist uprising in Ukraine from 1918 to 1921, σε μετάφραση στα αγγλικά του Michel Chrestien, Paris, Belfond, 1972, p. 237).
    [ 23 ] Ba Jin, "Ariana Volberg," σελ. 158.
    [ 24 ] F. [Férandel], "Mass Expulsion of libertarian activists", Le Libertaire, June 10, 1927.
    [25] Επιστολή του Li Yao Tang [Ba Jin] στην Emma Goldman, 5 Ιούλη 1927, The Emma Goldman Papers, reel 18, επιστολή Li Tang Yao στον Αλεξάντερ Μπέρκμαν, 18 Ιούλη 1927, International Institute of Social History,Amsterdam, IISG, Alexander Berkman Papers, General Correspondence, 47, letter of May 20, 1925.
    [26] Shaokelu [Jacques Reclus], "Wo suo renshide Li Yuying xiansheng" (Mr. Li Yuying as I knew),Zhuanji wenxue (Biographical Literature), 45, No. 3, 1984, seven. pp. 87-88.
    [27] [Georges] Renard, διευθυντής Γενικής Ασφαλείας, γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών, 10 Οκτωβρίου 1927. (Arch.PPo, BA 1899 ).
    [28] Ο Υπουργός Εσωτερικών (Minister of the Interior to the Prefect of Police, Office, Office 1, 9 January 1928 - Arch. PPo, BA 1899).
    [29] Ομάδα Ρώσων Αναρχικών στο Εξωτερικό (Group of Russian Anarchists Abroad), “Reply to the confusionists of anarchism’, Librarie Internationale, 1927 text republished in Skirda, σελ. 295-311.
    [30] Ο Makhno έμεινε στη Γαλλία -παρακολουθούμενος όμως στενά από την Αστυνομία- κατόπιν ενεργειών του Γάλλου αναρχικού Louis Lecoin. (Louis Lecoin De prison en prison, 1947 Antony, σελ. 176-177).
    [31] Angel Pino, "Ba Jin, la France et Chateau-Thierry", in : Ba Jin, un écrivain du peuple au pays de Jean de la Fontaine, Chateau-Thierry, , Musée Jean de la Fontaine Museum, 2009, σελ. 193.

    *Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά στο τεύχος 45 του γαλλικού αναρχικού περιοδικού “A Contretemps: Bulletin de Critique BIbliographique (Μάρτης 2013). Αγγλική μετάφραση: Nick Heath. Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”.

    https://libcom.org/history/ba-jin-%E2%80%9Carshinov-pla...80%9D

    image delo_truda.jpg 0.01 Mb

    Κριτική βιβλίου για τον ονομαστό αναρχικό Γάλλο σκηνοθέτη Jean Vigo.
    Jean Vigo by P.E. Salles Gomes (London: Faber & Faber, 1988), pp. 266, ISBN: 0-571-19610-1

    Μέχρι την ηλικία των 27 ετών δίδασκα ήδη για 6 χρόνια και αισθανόμουν κάπως αμφιλεγόμενα γι’ αυτό. Μου άρεσε η ανταλλαγή πληροφοριών και η βοήθεια σε άτομα με αναπηρίες αλλά μισούσα τις γραφειοκρατικές δομές των σχολικών συστημάτων. Επέστρεψα σπίτι μια μέρα και αισθανόμουν απογοητευμένος. Έβαλα να δω μια ταινία που μόλις είχα αγοράσει. Ονομαζόταν “Zero de Conduite” (στμ. στα ελληνικά “Zero for Conduct” - Μηδέν Συμπεριφορά ή Μηδέν για τη Συμπεριφορά), παραγωγής του 1933, και ήταν ακριβώς η κατάλληλη κίνηση στην κατάλληλη στιγμή. Ήμουν ήδη μπροστά σε μια από αυτές τις σπάνιες “πριν και μετά” εμπειρίες.

    Περί τίνος επρόκειτο λοιπόν; Η ταινία ανοίγει σε ένα βαγόνι αμαξοστοιχίας και βλέπουμε αγόρια να παίζουν. Επιστρέφουν στο οικοτροφείο τους. Εισαγόμαστε στην εικόνα και την κατάσταση του εν λόγω μέρους. Ένα ίδρυμα όπου δεξάγονται νυχτερινές επιθεωρήσεις από τον αναπληρωτή διευθυντή. Όποιος δεν τηρεί τα προσδοκόμενα από τον κανονισμό λαμβάνει το "Zero for Conduct" ως τίτλο ή τιμωρία. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, η παιδική χαρά παρέχεται δωρεάν. Ανακαλύπτουμε μια τρόικα μαθητών που σχεδιάζουν μια εξέγερση. Υπάρχουν σκηνές της αντιφατικής συμπεριφοράς ενός νέου φιλελεύθερου δασκάλου, ενός μαθήματος που δίνεται από έναν ανατριχιαστικό κορυφαίο επιστήμονα καθώς και το πομπώδες και υστερικό κυνήγι εκ μέρους του διευθυντή. Η εξέγερση πραγματοποιείται την ημέρα της επίσκεψης υψηλών προσώπων και επισήμων, με τους αξιωματούχους να γκρεμίζονται από την οροφή και άλλα αγόρια να κυματίζουν μια πειρατική σημαία. Η εξέγερση τερματίζεται με τους αρχηγούς της να αναρριχώνται στην οροφή, με τα χέρια υψωμένα σε ένδειξη θλίψης.

    Η ταινία εκτυλίσσεται από την οπτική γωνία των αγοριών, με έναν πραγματικό σεβασμό στη δημιουργικότητα της νεολαίας. Χρησιμοποιεί μια ποικιλία τεχνικών, συμπεριλαμβανομένης της κινούμενης εικόνας, ανατροφοδοτώντας το θέμα του σουρρεαλισμού και της λυρικής ομορφιάς. Το όλο πακέτο με ενθουσίασε. Ανακάλυψα ότι ο σκηνοθέτης της ταινίας, ο Jean Vigo, ήταν γιος αναρχικών αγωνιστών. Η ταινία έγινε (και στη συνέχεια η δημόσια προβολή της απαγορεύτηκε για 15 χρόνια) όταν ήταν 27 ετών και ο Vigo πέθανε σε ηλικία μόλις 29 ετών. Λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία και την κατάστασή μου, έπρεπε να μάθω περισσότερα με αποτελέσμα να ανακαλύψω τη βιογραφία του Vigo γραμμένη από τον P.E. Salles Gomes.

    Είναι φυσικό μια βιογραφία να ξεκινά με την περιγραφή της οικογένειας του βιογραφούμενου. Ολόκληρο το αρχικό κεφάλαιο εστιάζεται στη ζωή και δράση του πατέρα του Vigo. Ήταν αναρχικός που ασχολείτο κυρίως με την αντιμιλιταριστική δράση και δημοσιογράφος, με αποτέλεσμα τη φυλάκιση και τον θάνατό του ενόσω ήταν υπό τη ‘φροντίδα” του κράτους. Ο σκοπός της παράθεσης της δράσης του εν λόγω αγωνιστή είναι να δοθεί ο τεράστιος συναισθηματικός και δημιουργικός αντίκτυπος που είχε ο πατέρας του στον Jean. Με λίγα λόγια, λάτρεψε τον πατέρα του μετά το θάνατό του. Ο συγγραφέας με μια λεπτή δουλειά δείχνει ότι αυτή η λατρεία είναι κάπως χαμένη και στο κεφάλαιο αυτό παρατίθεται μια ενδιαφέρουσα χαρακτηρολογική μελέτη. Αυτο, βέβεια, για όσους αναγνώστες είναι αρκετά έμπειροι στην πολιτική τωμ πρώτων χρόνων του εικοστού αιώνα στη Γαλλία. Πολλά ονόματα παρατίθενται αλλά η σημασία τους είναι συχνά ασαφής, ακόμη και όταν παρέχεται το ανάλογο πλαίσιο. Ένα ξαναδούλεμα του κειμένου ή ορισμένες υποσημειώσεις θα βοηθούσαν πολύ.

    Το επόμενο κεφάλαιο είναι μια περιγραφή της ζωής του Vigo, η οποία ήταν επίσης γεμάτη αντιξοότητες. Βρισκόταν σε οικοτροφείο και αγωνιζόταν συνεχώς με κακή υγεία και άσχημη οικονομική κατάσταση καθ’ όλη τη σύντομη ζωή του. Λόγω κάποιων τυχερών σε αυτόν γεγονότων και οικογενειακών επαφών, ο Jean εισήλθε τελικά στον κόσμο των ταινιών. Η ευκαιρία του να κάνει μια μεγάλου μήκους ταινία απ’ όπου προήλθε η παρούσα ταινία, εκπληρώθηκε με την γνωριμία του με έναν εκτροφέα αλόγων ο οποίος δεν είχε καμία εμπειρία παραγωγής ταινιών. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

    Μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο ο Gomes εφιστεί την προσοχή του αναγνώστη εδώ στα βιογραφικά στοιχεία του έργου του Vigo. Ο πειρασμός αποφεύγεται όσον αφορά τις κινηματογραφικές επιρροές στον Vigo. Αναφέρονται ρωσικές τεχνικές επεξεργασίας καθώς και ο “Ανδαλουσιανός σκύλος” (1928) των Dali και Bunuel, αλλά αυτό δεν τονίζεται πολύ. Ο συγγραφέας βλέπει τον Vigo ως πειραματιστή, που δεν κατηγοριοποιείται εύκολα (ή αρκετά κατάλληλα!) σε μια “σχολή” παραγωγής ταινιών. Είναι μια δίκαιη εκτίμηση και ακριβώς η σωστή ανάλυση για τον αναγνώστη εκείνον που δεν ενδιαφέρεται για τις, κάποιες φορές, θλιβερές συζητήσεις των σκληροπυρηνικών κινηματογραφιστών.

    Τα επόμενα δύο κεφάλαια εξετάζουν τις ταινίες του Vigo. Ο Salles Gomes ασχολείται εδώ με τη μορφή του έργου του Vigo. Καθιστά σαφές ότι είναι γεμάτο από τεχνικές και άλλες ατέλειες. Αν η κριτική αυτή είναι σωστή τότε γιατί το έργο του Vigo φαίνεται νέο σε μένα; Ο συγγραφέας παραθέτει δύο επεξηγηματικά στοιχεία γι’ αυτό. Από τη μια, τη βασική αυθεντικότητα του σεναρίου που στο Zero έχει πραγματική ισχύ, είναι ριζωμένη στις εμπειρίες του Vigo και στην αναρχική ευαισθησία που κληρονόμησε από τον πατέρα του. Από την άλλη, το γεγονός ότι "αν κάνει λάθη", τα μεταθέτει πιο συχνά σε μας με τον τρόπο που κάνουν οι ποιητές. Βρήκα αυτό το επιχείρημα αρκετά πειστικό.

    Το υπόλοιπο του βιβλίου αποτελείται από ένα κεφάλαιο για το θάνατο του Vigo και ένα παράρτημα, σε μια προσπάθεια να καθοριστεί η κριτική επιτυχία και επίδραση στο αποτέλεσμα της δουλειάς του Vigo. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της συζήτησης επικεντρώνεται στην κριτική των αναρχικών, των φασιστών και των μαρξιστών στη Γαλλία και την Ιταλία από τη δεκαετία του '30 έως τη δεκαετία του '50. Είναι καλογραμμένο και θα ευχαριστήσει όσους ασχολούνται με την θεωρία του κινηματογράφου, αλλά δεν είναι ζωτικής σημασίας για τους υπόλοιπους από μας. Υπάρχει επίσης ένας Πρόλογος, που παρέχει πληροφορίες για το διάστημα μετά τη δεκαετία του 1990.

    Φυσικά, δεν υπάρχει βιβλίο που να υποκαθιστά μια ταινία από πρώτο χέρι και η δουλειά του Salles Gomes δεν είναι η μοναδική για τον Vigo. Ωστόσο, δεν χάνετε τίποτα να τη διαβάσετε. Όσον αφορά εμένα, σήμερα μια δεκαετία μετά είμαι ακόμα εδώ.

    *Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο έντυπο “Aotearoa Dissident Voice”, τεύχος 8, Μάρτης 2005, σελίδα 18. Το κείμενο δημοσιεύτηκε και εδώ: https://www.anarkismo.net/article/30970 από όπου μεταφράστηκε στα ελληνικά από το “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”. Ο Barrie Sargeant είναι μέλος της Aotearoa Workers Solidarity Movement (AWSM), αναρχοκομμουνιστικής ομάδας της Νέας Ζηλανδίας. Σχετικός σύνδεσμος: http://awsm.nz/ Να πούμε ότι Aotearoa είναι η ιθαγενής ονομασία Νέας Ζηλανδίας.

    This page has not been translated into 한국어 yet.

    This page can be viewed in
    English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



    #Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

    #Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

    France / Belgium / Luxemburg

    Sun 20 Jan, 12:45

    browse text browse image

    textYellow Vests and I Jan 12 19:55 by Pamela Anderson 0 comments

    218553.png image“The Gilets Jaunes have blown up the old political categories” Jan 12 19:53 by Jerome Roos 0 comments

    textCONDITIONNEMENT TOXIQUE Oct 01 00:21 by Lukas Stella 0 comments

    ba_jin.jpg imageΟ Ba Jin και η "Πλατφόρμ&... Jun 06 20:18 by Angel Pino 0 comments

    41cbhezm4nl_1.jpg image“Zero de Conduite” του Jean Vigo May 11 21:00 by Barrie Sargeant 0 comments

    41cbhezm4nl.jpg imageBook Review: Jean Vigo by P.E. Salles Gomes (1998) May 07 11:09 by Barrie Sargeant 0 comments

    vraies_rouges59e26_4.jpg imageΔιαγαλαξιακή αλλ... Apr 12 10:10 by ZAD 0 comments

    expulsion_zad.jpg image[ZAD] Les expulsions ont commencé, la zad appelle à se mobiliser Apr 12 08:34 by ZAD 0 comments

    valse05611_3.jpg imageAppel pour une solidarité intergalactique et des actions partout pour mettre fin à la dest... Apr 12 07:57 by ZAD 0 comments

    valse05611_1.jpg image[ZAD] Los desalojos empezaron, la ZAD llama a la movilización Apr 12 07:41 by ZAD 0 comments

    expulsion_zad_1.jpg image[ZAD] Le espulsioni sono cominciate, la ZAD lancia un appello di mobilitazione Apr 12 07:39 by ZAD 0 comments

    expulsion_zad_2.jpg image[ZAD] For Immediate Release - Evictions Have Begun; the ZAD Calls for Mobilization Apr 12 07:37 by ZAD 1 comments

    valse05611_2.jpg imageA call for intergalactic solidarity actions everywhere to end the destruction of the zad Apr 11 23:23 by ZAD 0 comments

    weallcandoit1.png imageLuttons contre le harcèlement et toutes les violences patriarcales ! Dec 07 03:14 by Relations extérieures - CGA 0 comments

    antifascism.jpg imageNouvelle attaque fasciste sur une soirée militante : solidarité ! Oct 28 02:15 by Relations extérieures de la CGA 0 comments

    textExistrans - Face à la transphobie : organisons la résistance ! Oct 21 00:10 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

    6a.jpg imageTout “Le Monde” déteste le PKK. Histoire d’une censure Sep 22 16:03 by Pierre Bance 0 comments

    textLoi travail 2017 : Tout le pouvoir aux patrons ! Sep 08 06:38 by Stéphane Ortega 0 comments

    textMettons Jupiter à terre ! Sep 07 21:35 by Alternative Libertaire 0 comments

    textPour faire plier le gouvernement : réussir le 12 septembre et... les jours suivants ! Sep 07 21:32 by Coordination des Groupes Anarchistes 0 comments

    textPour faire plier le gouvernement : réussir le 12 septembre et... les jours suivants ! Sep 04 14:25 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

    textFace aux directives du gouvernement et au durcissement de la politique migratoire, amplifi... Aug 10 23:38 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

    textFace aux groupuscules et à l’idéologie fascistes : vigilance et résistance collectives ! Jun 06 15:25 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

    logoindex.gif imageDès maintenant, passons de la défiance à la résistance sociale ! May 18 22:36 by Relations Extérieures de la CGA 1 comments

    textContre le capitalisme national ou libéral, une seule voix : les luttes sociales ! May 01 15:08 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

    1486395120135_2.jpg image¡Solidaridad con Théo y con todas las otras víctimas de las violencias policiales! ¡No a l... Feb 16 04:10 by Coordination des Groupes Anarchistes 0 comments

    1486395120135_1.jpg imageSolidarity with Théo and every victim of police abuse! No to the “Public Security” law! Feb 15 02:22 by Coordination des Groupes Anarchistes 0 comments

    1486395120135.jpg imageSolidarité avec Théo et toutes les victimes des violences policières ! Non à la loi « Sécu... Feb 14 05:55 by Relations Extérieures de la CGA 1 comments

    etaturgence3.jpg imageNon à l'état d'urgence permanent ! Dec 19 14:57 by Relations Extérieures de la CGA 1 comments

    laplumenoirenouvellefacade9608.jpg imageΥποστηρίξτε το «La Plume ... Nov 25 17:41 by «La Plume Noire» 0 comments

    more >>
    © 2005-2019 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]