user preferences

Upcoming Events

Gender

No upcoming events.
Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Φύλο / Γνώμη / Ανάλυση Monday April 16, 2018 13:06 byΜωβ καφενείο

Σε μια συνθήκη όπου το να καθορίσουμε εμείς τα βιώματά μας δεν είναι δυνατό, εμείς το διεκδικούμε. Διεκδικούμε το να μιλάμε για αυτά και να το κάνουμε δημόσια. Το να κατανοήσουμε αυτό που μας συμβαίνει και να το αναλύσουμε με όρους πολιτικούς, μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε οι μόνες, δεν είμαστε μόνες. Πολιτικοποιώντας τα βιώματά μας, αναδημιουργούμε την ιστορία. Τις μικρές και μεγάλες αφηγήσεις που μας θέλουν εκτός. Εκτός της ιστορίας, εκτός των αγώνων, εκτός της γλώσσας και των νοημάτων της. Ο φεμινισμός μάς δίνει τη δυνατότητα να διαχειριστούμε τα βιώματά μας και να αντισταθούμε στις συνθήκες που τα προκαλούν, να αντιστρέψουμε τους όρους και να αντεπιτεθούμε.

Πριν λίγο καιρό συντρόφισσα –μέλος συλλογικότητας και σωματείου της πόλης– μοιράστηκε με τα άτομα της συνέλευσής μας το βίωμά της, καταγγέλλοντας τη «σεξουαλική παραβίαση των ορίων της και τη στέρηση του δικαιώματος για αυτοδιάθεση του σώματός της», όπως η ίδια περιέγραψε τη συνθήκη, από τρεις cis1 άντρες, δύο εκ των οποίων μέλη του αντιφασιστικού στεκιού Κάμενικ και ένας πρώην μέλος του. Με το παρόν κείμενο επιχειρούμε αφενός να εκφράσουμε την απόλυτη στήριξή μας στο αίτημα της ίδιας και της συλλογικότητάς της. Για εμάς σημασία έχει το βίωμά της, και εκεί στεκόμαστε. Τόσο οι συγκεκριμένοι τύποι, όσο και τα άτομα που τους στηρίζουν δεν έχουν καμία θέση στα καφενεία και τις εκδηλώσεις μας στο χώρο της Υφανέτ και θα προσπαθήσουμε να διασφαλίσουμε την απουσία τους. Άλλωστε αυτό είναι και ένα από τα ζητούμενα της συνέλευσής μας όλα αυτά τα χρόνια: να καταδείξουμε τέτοιες συμπεριφορές και να τις απομακρύνουμε από τους χώρους μας. Θα θέλαμε, επίσης, να κρατήσουμε αποστάσεις από συλλογικότητες που τους υποστηρίζουν είτε ρητά, είτε σιωπηρά/ουδέτερα. Αφετέρου, με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό, προχωρούμε σε μια αναλυτικότερη κατάθεση των σκεπτικών μας σχετικά με την κουλτούρα του βιασμού, τα προνόμια, τη διαχείριση περιστατικών έμφυλης βίας από τον ευρύτερο ριζοσπαστικό και α/α χώρο, τη σημασία του βιώματος, της συναίνεσης και των φεμινισμών.

H κουλτούρα του βιασμού

Μέσα σε ποιες συνθήκες δομήθηκαν οι παραπάνω (και όχι μόνο) έλληνες, αντίφα, μάτσο «σωστοί άντρες» και πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα άσκησης σωματικής και λεκτικής βίας πάνω σε γυναικεία σώματα; Κανένας βιασμός δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, μια πράξη που εγγράφεται αποσπασματικά στα σώματά μας. Δε συμβαίνει κάτω από ειδικές συνθήκες, ούτε οι βιαστές είναι ράτσα ειδική. Στο δημόσιο λόγο χαρακτηρίζονται ως «δράκοι», εμείς όμως ξέρουμε πως είναι άντρες καθημερινοί: πατεράδες, σύζυγοι, γείτονες, γκόμενοι, σύντροφοι. Η κουλτούρα του βιασμού δεν είναι ένα θεωρητικό-αφαιρετικό σχήμα, είναι συνέπεια της συνολικής ετεροσεξιστικής πατριαρχικής κουλτούρας, είναι η καθημερινή βιωμένη εμπειρία μας. Και είναι τις περισσότερες φορές άρρητη, συγκαλυμμένη, ένα κοινό μυστικό. Είναι σε κάθε σεξιστικό αστείο, στην tv, στη μουσική, στη νομοθεσία, στο δρόμο, στη δουλειά, στη σχολή, στις λέξεις, στα βλέμματα και τις συμπεριφορές. 2 Είναι η μάτσο κουλτούρα του περήφανου στρέητ έλληνα, οι κυρίαρχες ετεροκανονικές αντιλήψεις που συντηρούν και (ανα)παράγουν το αυτονόητο της έμφυλης βίας3 , του μισογυνισμού, της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας και της εθνοπατριαρχικής αηδίας. Είναι τα υποχρεωτικά χαμόγελα για να μας αφήσουν ήσυχες. Είναι να κάνεις πως μιλάς στο κινητό και τα σφιγμένα κλειδιά στο χέρι. Είναι τα ψιτ-ψιτ και τα σφυρίγματα στο δρόμο, το χούφτωμα στο λεωφορείο και να σκέφτεσαι αν σε παίρνει να τον βρίσεις. Είναι να ντρέπεσαι να πεις ότι σε κοζάρει ο θείος σου. Είναι η ντροπή που πρέπει να είναι πάντα δική μας. Είναι να υπομένεις τον πέφτουλα συνάδελφο, αφεντικό, πελάτη και να πρέπει να το βουλώνεις. Είναι ο κάθε μαλάκας που θεωρεί ότι έχει λόγο για τη σεξουαλικότητά μας (πως μια λεσβία θα «έστρωνε» αν είχε τον κατάλληλο cis στρεητ εραστή), καθώς και δικαίωμα πάνω στο σώμα μας και τη συμπεριφορά μας. Είναι οι μάτσο τίποτα, τα παλικάρια και οι λεβέντες που κατεβάζουν τα παράθυρα των αυτοκινήτων τους. Είναι να μη σε πιστεύει κανείς4 . Και είναι το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνουν χώρα ποικίλες μορφές σεξουαλικοποιημένης βίας5 . Βία σωματική, βία ψυχολογική, βία λεκτική.

Μέσα σ’ αυτή τη διάχυτη ελληνική κουλτούρα του βιασμού -όπου οι άντρες εκπαιδεύονται στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα γήπεδα, στα μπαρς και στα μπουρδέλα μαθαίνοντας από νωρίς να περιφρουρούν τα προνόμιά τους- εμείς μάθαμε να φοβόμαστε και να σιωπούμε. Εκπαιδευτήκαμε από μικρά να φοβόμαστε την πιθανότητα του βιασμού και αυτό να μας κρατά πειθαρχημένες. Ο φόβος έχει καθορίσει την κοινωνικοποίησή μας, ώστε πια να ξέρουμε πότε να επιστρατεύουμε τις στρατηγικές προφύλαξής μας. Να συνοδεύουμε τις φίλες μας στο σπίτι, να κρατάμε τον αριθμό του ταξί, να αλλάζουμε πεζοδρόμιο όταν βλέπουμε μαζεμένους άντρες, να σκεφτόμαστε χίλιες φορές αν θα βάλουμε φούστα, κολάν, κραγιόν και ξώβυζο.

Αρρενωπότητες και η διαχείριση της έμφυλης βίας εντός του ριζοσπαστικού και α/α χώρου

Έχουμε μεγαλώσει και πολιτικοποιηθεί κι εμείς μέσα σ’ αυτό τον «χώρο», σ’ αυτές τις συνελεύσεις, σ’ αυτές τις πορείες. Έχουμε έρθει άπειρες φορές αντιμέτωπες με σεξιστικές συμπεριφορές και συνθήματα. Άπειρες φορές προσπαθήσαμε να ακουστούμε και μας διέκοψαν. Άπειρες φορές προσπαθήσαμε να βρούμε χώρο να υπάρξουμε σε εκδηλώσεις και συναυλίες. Και βέβαια άπειρες φορές σιωπήσαμε στο ανελέητο mansplaining 6 των συντρόφων.

Ο «χώρος» δεν είναι μία πραγματικότητα πολύ διαφοροποιημένη από την υπόλοιπη κοινωνία. Θα μπορούσαμε μάλιστα να ισχυριστούμε πως αποτελεί μία αντανάκλαση όλων εκείνων των επιβολών, των εξουσιαστικών συμπεριφορών και των επιτελέσεων που βιώνουμε από μικρές και μας συνοδεύουν στην ενήλικη ζωή μας. Όλων εκείνων των αντρικών προνομίων που παρατηρούμε παντού. Στους πατεράδες μας, στους φίλους και στους συντρόφους που θέλουν να μας προσφέρουν προστασία. Στις αντρικές φωνές που θέλουν να ακούγονται πάντα δυνατότερα, και στις άμυνές τους. Στον χώρο που εύκολα καταλαμβάνουν και δεν τον αφήνουν σε κανένα άλλο υποκείμενο. Στη διάθεσή μας, που δεν θέλουν να μας βλέπουν κατσούφες και νευρικές. Στα σώματά μας, που παρά τα όχι που δε σημαίνουν ναι, αυτοί συνέχισαν. Από τα αθώα σεξιστικά αστειάκια μέχρι τις κακοποιητικές ερωτικές και φιλικές σχέσεις, έχουμε νιώσει στο πετσί μας ότι ο «χώρος» βρωμάει σεξισμό, πατριαρχία και μπράτσα. Το κίνημα δεν χάνει ευκαιρία να μας θυμίζει ότι αν είσαι γυναίκα, αδερφή, λεσβία, αν είσαι ντυμένη τσουλίστικα, αν τα κιλά σου δε χωράνε σε «κανονικά» μεγέθη, αν η σεξουαλικότητά σου ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, πρέπει συνέχεια να αποδεικνύεις ότι αξίζεις σεβασμό. Αυτή είναι η ιστορία μας.

Τα τελευταία χρόνια οι φεμινιστικές φωνές πληθαίνουν. Σε πολλές πόλεις δημιουργούνται ομάδες που ασχολούνται με ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας. Οι κουήρ και ριζοσπαστικές οπτικές μπαίνουν όλο και πιο πολύ στις κουβέντες μας. Ταυτόχρονα, διαβάζουμε και ακούμε όλο και πιο συχνά ιστορίες και καταγγελίες κακοποιήσεων και σεξιστικών συμπεριφορών εντός του κινήματος. Κάποιες έρχονται στα μέιλ μας, άλλες μας τις περιγράφουν από κοντά συντρόφισσες. Οι ιστορίες είναι πάρα πολλές∙ άλλες ανοίγονται πολύ, άλλες αποσιωπώνται. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που άτομα και συνελεύσεις παίρνουν ξεκάθαρα θέση ενάντια σε αυτές τις καταγγελίες (κατηγορίες του τύπου «είσαι διασπαστική/ρουφιάνα») ή/και επιτίθονται στα άτομα που τολμούν να καταγγείλουν ή να στηρίξουν. Κάποιοι δεν τολμούν να πουν ότι είναι αντι-αντισεξιστές.

Η στιγμή αυτή είναι σημαντική για να δημιουργήσουμε χώρους που θα μας συμπεριλαμβάνουν όλες. Να κατανοήσουμε πως ως άτομα κατέχουμε διαφορετικές προνομιακές θέσεις που συνοδεύονται από τις αντίστοιχες επιτελέσεις και επιβολές και μας εμποδίζουν να δούμε τις πραγματικότητες που βρίσκονται έξω από τις δικές μας εμπειρίες και υπερβαίνουν τον δικό μας τρόπο σκέψης. Να προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε βαθύτερα αυτά τα προνόμια και να τα διαχειριστούμε. Να μπούμε στη θέση της άλλης, να αφουγκραστούμε το βίωμά της και να τη φροντίσουμε με ό,τι μέσο διαθέτουμε. Όχι με μια αίσθηση συμπόνιας και λύπησης, αλλά με τη συνειδητή αποδοχή του τραύματος. Όχι για να βουτήξουμε στον βούρκο της απογοήτευσης και του ζόφου, αλλά για να επιχειρήσουμε από κοινού να κάνουμε την ανάγκη μας αισθητή και να μιλήσουμε γι’ αυτά που μας καταπιέζουν.

«Οι άνθρωποι που μιλούν για επανάσταση χωρίς να αναφέρονται ρητά στα ζητήματα φύλου χωρίς να καταλαβαίνουν πως η πατριαρχία είναι καθημερινό βίωμα, που λένε «καλά ρε με αυτά ασχολείσαι;» και το έμφυλο δεν χωρά στην πολιτική τους ατζέντα, αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα πτώμα στο στόμα τους.» (από αυτοκόλλητο των κεραμιδόγατων)

Όποτε προκύπτει μία ιστορία κακοποίησης, μία καταγγελία σεξιστικής συμπεριφοράς ή μπαίνουν έμφυλα ζητήματα σε μία συνέλευση παρατηρούμε τις ίδιες ανδρικές άμυνες κι ακολουθεί ο ίδιος αλγόριθμος:

Το άτομο εκθέτει την ιστορία του.

Δεν το πιστεύουν, αμφισβητούν την ιστορία του, σχετικοποιούν την εμπειρία του: «μήπως είσαι υπερβολική; Είσαι τρελή!, Δεν είναι και τόσο άσχημα όσο πιστεύεις»

Ρίχνουν το φταίξιμο σε αυτό, μεταθέτουν την ευθύνη, δημιουργούν ενοχές: «ναι αλλά κι εσύ προκαλούσες, δεν μιλάς αρκετά και ο λόγος σου δεν έχει πολιτικά επιχειρήματα, έπρεπε να το είχες βάλει ως ζήτημα στη συνέλευση»

Οι άντρες βρίσκουν υποστήριξη και δικαιολογητές των πράξεών τους: «τον ξέρω από παλιά, είναι σύντροφος και δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο»

Το άτομο σωπαίνει.

Δημιουργείται ένα προηγούμενο και μία ανασφαλής συνθήκη για κάθε άτομο που μιλάει

Οι άντρες κι οι δικαιολογητές της βίας ενδυναμώνονται.

Η κατάσταση είναι προνομιακή για να ασκήσουν εξουσία, να παραβιάσουν ξανά και να υποτιμήσουν κι άλλα άτομα.

Η διαδικασία επαναλαμβάνεται.

Πηγή έμπνευσης για το παραπάνω σχήμα αποτελεί «Ο κύκλος της κακοποίησης εναντίων των γυναικών» από τη Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας (Δεκέμβριος 2016)

Η φαντασία του «χώρου» όταν έρχεται αντιμέτωπος με περιστατικά κακοποίησης, φτάνει σε τρομακτικά επίπεδα. Με αφορμή την καταγγελία της συντρόφισσας, κάποιες συλλογικότητες αποφάσισαν ότι το καλύτερο που μπορούν να κάνουν είναι να διερευνήσουν πώς ακριβώς έγιναν τα πράγματα, να ακούσουν όλες τις πλευρές (συντρόφισσα η μία, σύντροφοι κι οι άλλοι βρε παιδί μου!). Πριν από αυτό μας διαβεβαίωσαν, όμως, ότι και οι ίδιοι έχουν εντοπίσει/αντιμετωπίσει πάμπολλες φορές σεξιστικές συμπεριφορές εντός του κινήματος. Με μεγάλη επιτυχία, θα συμπληρώναμε. Από τον Βόλο μέχρι την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, οι διαδικασίες αναρχοδικαστηρίων, πανχωρικών συνελεύσεων κι επιτροπών είναι μία ακόμη ατέλειωτη κακοποίηση. Χωρίς κανένα φεμινιστικό εργαλείο φροντίδας κι αλληλεγγύης, δημιουργούν τους χώρους για να σχετικοποιούνται και να κανονικοποιούνται οι βιασμοί. Κάνουν ακριβώς το ίδιο που κάνει κι η αστική δικαιοσύνη∙ το θύμα πρέπει να αποδείξει ότι δεν έφταιγε. Mε ποια λογική το άτομο που έχει υποστεί μία τραυματική εμπειρία να πρέπει να την αναβιώσει για να μην έχουν απορίες οι σύντροφοι; Με όλα τα προνόμια που φέρουν οι manarchists, από ποια θέση ακριβώς πιστεύουν ότι είναι οι υπεύθυνοι για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και να αποδώσουν δικαιοσύνη;

Είναι σημαντικό για μας να δεχόμαστε τις καταγγελίες χωρίς να αμφισβητείται η καταγγέλουσα. Είναι σημαντικό να μην ψάχνουμε αποδείξεις για να συγκατανεύσουμε στο βίωμά της. Γνωρίζουμε την αλήθεια του γιατί γνωρίζουμε και την αλήθεια της πατριαρχίας. Είναι σημαντικό πέρα από την αποπομπή των βιαστών, να βάζουμε αυτές τις αλήθειες στις ίδιες μας τις συνελεύσεις και στον τρόπο δράσης μας. Να αντιμετωπίσουμε τους φίλους και συντρόφους μας που έχουν σεξιστικές συμπεριφορές. Στην προκειμένη περίπτωση είμαστε χαρούμενες κι αισθανόμαστε δυνατές που γνωρίζουμε ότι πολλές και πολλοί σ’ αυτήν την πόλη, άτομα και συλλογικότητες αντιλαμβάνονται την κουλτούρα του βιασμού, παίρνουν θέση και οργανώνουν τις επιθέσεις τους. Ζητούμενο όμως είναι και να αντιληφθούμε πώς παράγεται αυτή η κουλτούρα. Πώς διαμορφώνει πρακτικές, τρόπους και σκέψεις. Πώς κατασκευάζονται οι αρρενωπότητες που παραβιάζουν και κακοποιούν. Ζητούμενο είναι να καταλάβουμε πως η κινηματική κουλτούρα, η αντιφασιστική, η αναρχική, η κουλτούρα «δρόμου», έχει τη δική της αφήγηση για το πώς πρέπει να είναι ο «άντρας». Αυτή η εξουσία δεν έρχεται ουρανοκατέβατη. Συμπλέει με το κυρίαρχο σύστημα ιεράρχησης των φύλων, την εθνική αφήγηση για τα φύλα και το ρόλο τους σ’ αυτή τη ζωή.
Η σημασία της συναίνεσης και του βιώματος

Μιλώντας για την έμφυλη σεξουαλικοποιημένη βία, χρειάζεται να προσεγγίσουμε την έννοια της συναίνεσης, όχι μονάχα ως μια επιθυμητή συνθήκη στις σεξουαλικές και μη πρακτικές μας, αλλά ως μια απαραίτητη προϋπόθεση για την πραγμάτωση των επιθυμιών και της καύλας μας με όρους σαφήνειας, ασφάλειας και φροντίδας.

Είναι γεγονός πως οι τρόποι που τα κανονιστικά πρότυπα φύλου και επιθυμίας διαμορφώνουν τον έμφυλο εαυτό μας, μας κατευθύνουν να διαμορφώνουμε τις σχέσεις και τις σεξουαλικές εμπειρίες μας. Κι αυτές οι εμπειρίες διαμορφώνονται έτσι ώστε να χωρούν στις κυρίαρχες κοινωνικές επιταγές του φύλου και της (ετερο)σεξουαλικότητας. Επιτελούμε προκειμένου να βιώσουμε την διαπροσωπική και κοινωνική αποδοχή και να αποφύγουμε τις συνέπειες της αποτυχίας μας. Μέσα σε αυτή τη κυρίαρχη συνθήκη, εντοπίζουμε το κενό διερεύνησης της συναίνεσης τόσο θεωρητικά, όσο και σε επίπεδο καθημερινής επαφής στις σχέσεις μας. Λόγω αυτού του κενού, πολλές φορές καταλήγουμε να ενοχοποιούμε τις εαυτές μας για παραβιαστικές συμπεριφορές που δεχτήκαμε και για κακοποιήσεις που βιώσαμε. Ακόμα και αν είμαστε σίγουρες για τη μη συναίνεση από μεριάς μας, μπαίνουμε συνεχώς σε μια διαδικασία να υπερασπιστούμε τις εαυτές μας και να πείσουμε τα άλλα άτομα.

Προσπαθώντας να δομήσουμε μια κουλτούρα συναίνεσης, χρειάζεται να κατανοήσουμε πως η συναίνεση δεν αποτελεί ούτε ένα θολό ζήτημα, ούτε ένα γκρίζο πεδίο διαπραγμάτευσης. Αν η συναίνεση μοιάζει θολή, τότε απλά δεν πρόκειται περί συναίνεσης.

Η συναίνεση δεν είναι δεδομένη βάσει της συντροφικής σχέσης μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών. Η συναίνεση σε μια προηγούμενη σεξουαλική συνθήκη δεν αποτελεί συναίνεση και για μία επόμενη. Η συναίνεση δεν υπάρχει στην εμφάνιση, στον τρόπο που χορεύω, στην περασμένη ώρα, στα ποτά που ήπια, στα ναρκωτικά που πήρα, στο ότι έκανα ή αποδέχτηκα την πρόσκληση.

Η μη έκφραση καταφατικής συναίνεσης σημαίνει μη συναίνεση. Η καταφατική συναίνεση δεν χρειάζεται να είναι λεκτική. Μπορεί να αποτυπωθεί στο πρόσωπο και στο σώμα - εκφάνσεις συναίνεσης οι οποίες υποτιμούνται σημαντικά. Γι' αυτό, χρειάζεται να αφουγκραζόμαστε, να ακούμε, να ρωτάμε, να συζητάμε, ώστε να είμαστε σίγουρα για την ύπαρξή της.

Συναίνεση σημαίνει επιλέγω με ποιο/α υποκείμενο/α θα ασκήσω τις σεξουαλικές πρακτικές μου. Η συναίνεση κάθε εμπλεκόμενου υποκειμένου είναι απαραίτητη. Βέβαια, το ναι δε σημαίνει πάντα ναι, διότι η συναίνεση δεν είναι πάντα αποτέλεσμα επιλογής, αλλά και φόβου και εξαναγκασμού. Η συναίνεση συμβαίνει αυτοβούλως, μη εξαναγκασμένα και συνειδητά. Είναι μια διαδικασία συνεχής και οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να την αποσύρουμε αν θεωρήσουμε ότι τα όρια μας παραβιάζονται ή/και για οποιοδήποτε λόγο δεν θέλουμε να συνεχίσουμε.

Η προσπάθεια απόδειξής της από τη μεριά του υποκειμένου που ασκεί έμφυλη σεξουαλικοποιημένη βία επιβεβαιώνει το ανδρικό προνόμιο που ορίζει το πώς συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν τα πράγματα, πρόκειται για μια εξουσία που προσπαθεί να πείσει ότι δεν είναι εξουσία. Η υποκειμενικότητα της συναίνεσης έγκειται στα όρια του ατόμου τα οποία παραβιάστηκαν και όχι στην υποκειμενική κρίση αυτού που παραβίασε

Γι' αυτό, λοιπόν, χρειάζεται να δώσουμε λόγο στο βίωμα. Η αποσιώπηση του λόγου του υποκειμένου που παραβιάστηκε αποτελεί δεδομένη συνθήκη τόσο εντός της αστικής δικαιοσύνης, όσο κι εντός του ελληνικού καθημερινού συγκείμενου συμπεριλαμβανομένης και της κινηματικής πραγματικότητας. Για εμάς το βίωμα είναι εξ ορισμού πολιτικό, είναι ένα πεδίο επιθυμιών, αντιστάσεων και συγκρούσεων. Είναι ένα σημείο εκκίνησης προς τη συνειδητοποίηση της έμφυλης ασυμμετρίας και ένα εργαλείο φεμινιστικής πολιτικής. Όσα βιώνουμε δεν είναι αποκομμένα από την πατριαρχική κοινωνία στην οποία υπάρχουμε, γι’ αυτό τα αναγνωρίζουμε ως τέτοια. Ό,τι μας συμβαίνει μέσα στις σχέσεις μας, δεν είναι κάτι αποκομμένο από την πολιτική. Δεν υπάρχει μόνο στην ιδιωτική σφαίρα και δε σταματά εκεί. Η πατριαρχική εξουσία δεν ασκείται μόνο μέσα από κρατικές πολιτικές, από εργοδότες και αφεντικά. Είναι διάχυτη και χωράει σε κάθε υποκείμενο που είναι πρόθυμο να τη στεγάσει. Σε κάθε σχέση που υπάρχουν προνόμια και ιεραρχίες χωρίς την απαιτούμενη αμφισβήτηση.

Σίγουρα είναι κατανοητό πως όταν το άτομο καταθέτει την εμπειρία του, μπορεί να αισθανθούμε αμηχανία για το πώς πρέπει να το διαχειριστούμε, λόγω του ότι δεν έχουμε κάποιο κοινό βίωμα, δεν γνωρίζουμε τι είναι πρέπον να ειπωθεί και τι όχι ή πιθανόν δεν έχουμε ξαναβρεθεί σε διαδικασίες όπου δίνεται χώρος και χρόνος στο βίωμα κάποιας. Σε μια τέτοια συνθήκη, όπου το άτομο μοιράζεται μαζί μας το βίωμά του, εμείς, ως φεμινιστική κουήρ συλλογικότητα –ύστερα από λάθη και συνεχή αναστοχασμό- προτιμάμε:

*να το ακούσουμε, να του δώσουμε χρόνο για να εκφραστεί, να μην το διακόψουμε μέχρι να ολοκληρώσει, να μένουμε παρούσες και επικεντρωμένες σε αυτήν και σε αυτά που μοιράζεται. Συμβαίνει συχνά, για παράδειγμα, όταν καμιά μοιράζεται κάτι μαζί μας να προβάλλουμε δικές μας εμπειρίες και να στρέφουμε σε αυτές την προσοχή. Ακούγοντας ενεργά το άτομο βλέπουμε τις δικές του επιθυμίες και μπορούμε να το συνοδεύσουμε σε αυτές.

*να διερωτόμαστε από ποια θέση ακούμε και τοποθετούμαστε.

*να ρωτάμε πώς κατονομάζει το βίωμά του και να μην το ονομάζουμε εμείς.

Κατανοώντας πως το βίωμα είναι εκείνο που ορίζει τι και πώς συνέβη και η αμφισβήτηση ή η αξιολόγησή του είναι μια αρκετά τραυματική διαδικασία, καταλήγουμε στο ότι είναι πολύ σημαντικό:

*να φροντίσουμε ώστε ο λόγος μας να μην είναι κακοποιητικός, να μην ζητήσουμε λεπτομέρειες και περαιτέρω περιγραφές από όσες διάλεξε να μοιραστεί. Να μην προσπαθούμε να κατηγορήσουμε το άτομο που βίωσε μια κακοποιητική συμπεριφορά για το ότι δέχτηκε αυτή την κακοποίηση ή να εξηγήσουμε τι βίωσε και πώς το βίωσε. Να πιστέψουμε το βίωμα∙ αποδεχόμαστε πως το βίωμα είναι μοναδικό, δεν μπορούμε να το κρίνουμε μέσα από τα δικά μας βιώματα και έχει την ίδια σημασία οποιοδήποτε και αν είναι το χρονικό διάστημα που διαμεσολάβησε.

*να το ευχαριστήσουμε που μοιράστηκε μαζί μας το βίωμά του, διότι δεν όφειλε να το κάνει όποια σχέση κι αν έχουμε μαζί του.

*να υπάρχει μη κατευθυντική φροντίδα, να ρωτήσουμε με ποιο τρόπο μπορούμε να το στηρίξουμε και να είμαστε αλληλέγγυες. Πολλές φορές αυθαίρετα θεωρούμε ότι γνωρίζουμε τι είναι σωστό και χρήσιμο για τους άλλους. Γνωρίζουμε, όμως, πως η κακοποίηση αποτελεί μια εμπειρία στην οποία αγνοείται και υποτιμάται η σωματική αυτονομία του υποκειμένου. Είναι ζωτικής σημασίας το τελευταίο να μπορεί να επιλέγει, να αποφασίζει και να ελέγχει κάθε βήμα της διαδικασίας (αν θελήσει να εκκινήσει κάποια διαδικασία).

*να δηλώνουμε με ειλικρίνεια την παρουσία και τη διαθεσιμότητά μας για στήριξη και φροντίδα, όπως και όποτε επιθυμεί το άτομο.

*στην περίπτωση που νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε μόνες μας στη φροντίδα που θέλουμε να δώσουμε, να αναζητούμε και αλλού υποστηρικτικό δίκτυο τόσο για εμάς, όσο και για το άτομο.

*να πάρουμε ξεκάθαρη θέση ενάντια στο υποκείμενο που άσκησε έμφυλη σεξουαλικοποιημένη βία, καθώς και σε όσα άτομα δικαιολογούν την πράξη του.

*Και συνεχώς να αναλογιζόμαστε για τις εαυτές μας, εάν, πώς και σε ποιο βαθμό ασκούμε εξουσία, απολαμβάνοντας συνειδητά ή μη κάποια προνόμια.

"Τι αξία έχουν οι ιδέες που διαψεύδονται από το βίωμα; Δεν επιθυμώ συμμαχίες παρά με ό,τι και όσους με βοηθούν να καταστήσω πιο ζωντανή τη ζωή, τη δική μου και των άλλων."
Ραούλ Βανεγκέμ, Γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έρχεται

Η σημασία των φεμινισμών

Ζώντας σ’ αυτήν την πραγματικότητα από τόσες δα, νιώθουμε πως οι φεμινισμοί μας έσωσαν τη ζωή. Γιατί μας βοήθησαν να αναγνωρίσουμε αρχικά την πατριαρχική βία σαν τέτοια. Μέσα σε μία συνθήκη όπου η κουλτούρα του βιασμού είναι παντού γύρω μας και η αμφισβήτηση των βιωμάτων μας (τόσο εντός, όσο και εκτός του χώρου) ο κανόνας, νιώθουμε την ανάγκη να κατανοήσουμε τη βία που μας ασκείται, να την περιγράψουμε με δικά μας λόγια, να αμφισβητήσουμε τις σεξιστικές λογικές , να αντισταθούμε στις μάτσο εκδοχές και για ακόμη μία φορά, δυστυχώς, να βάλουμε κεντρικά στους λόγους μας τα αυτονόητα αιτήματα της αυτοδιάθεσης των σωμάτων μας και των εαυτών μας. Ακόμη, με τους φεμινισμούς ερχόμαστε πιο κοντά. Μας βοηθάνε να παραμένουμε ψύχραιμες σε συνθήκες πίεσης και χάους, και να βρίσκουμε τους τρόπους να στεκόμαστε αλληλέγγυες στις διαδικασίες που ακολουθούνται όπως οι καταγγελίες, οι δημοσιοποιήσεις κακοποιητικών περιστατικών, ο αποκλεισμός των δραστών κτλ.

Πιστεύουμε σε αγώνες που δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα. Που δεν μετριόμαστε με κανένα αναρχόμετρο, που δεν συμμορφωνόμαστε σε καμία κανονικότητα. Σε εξεγέρσεις που μας χωράνε όλες. Σε επαναστάσεις που μπορούμε και να χορεύουμε. Που οι δικές μας εκδοχές και τα δικά μας βιώματα είναι προτάγματα. Θα το ξαναπούμε, το προσωπικό είναι πολιτικό, και τα όρια ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο είναι δυσδιάκριτα. Οι καθημερινές μας καταπιέσεις κι οι αγωνίες στο σπίτι, στις συνελεύσεις, στη δουλειά έχουν σημασία. Οι ιστορίες κακοποίησης και βιασμού μας, έχουν σημασία κι έχουν δύναμη. Έχουν δύναμη να αλλάξουν τα κινήματα και τις συντροφικές σχέσεις μέσα από πρακτικές ριζοσπαστικής αγάπης και (αυτο)φροντίδας.

Σε μια συνθήκη όπου το να καθορίσουμε εμείς τα βιώματά μας δεν είναι δυνατό, εμείς το διεκδικούμε. Διεκδικούμε το να μιλάμε για αυτά και να το κάνουμε δημόσια. Το να κατανοήσουμε αυτό που μας συμβαίνει και να το αναλύσουμε με όρους πολιτικούς, μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε οι μόνες, δεν είμαστε μόνες. Πολιτικοποιώντας τα βιώματά μας, αναδημιουργούμε την ιστορία. Τις μικρές και μεγάλες αφηγήσεις που μας θέλουν εκτός. Εκτός της ιστορίας, εκτός των αγώνων, εκτός της γλώσσας και των νοημάτων της. Ο φεμινισμός μάς δίνει τη δυνατότητα να διαχειριστούμε τα βιώματά μας και να αντισταθούμε στις συνθήκες που τα προκαλούν, να αντιστρέψουμε τους όρους και να αντεπιτεθούμε.

1 Cis: άτομα τα οποία αναγνωρίζουν ως φύλο τους, το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους ή καλύτερα, το φύλο που εκφράζουν δεν πάει κόντρα στο φύλο που πιστεύουν οι γονείς και η κοινωνία κ.ο.κ. ότι πρέπει να εκφράζουν με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του σώματός τους. Τα άτομα που δεν είναι cis ονομάζονται τρανς. Πηγή: https://tinyurl.com/y9f2fb74 Ο όρος χρησιμοποιείται για να αποστιγματίσει τον όρο τρανς. Όταν παραδέχομαι ότι είμαι cis, σημαίνει ότι αποδέχομαι ότι υπάρχουν και άνθρωποι που δεν είναι cis, και συνεπώς δεν αποδίδω «φυσιολογικότητα» στη δική μου κατάσταση και απαξίωση στη δική τους. Πηγή: http://tinyurl.com/zgg7y5s
2 βλ. κείμενο από το Συντονιστικό ατόμων και ομάδων (ΛΟΑ, bra-stards, Μπεφλόνα) ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού (Αθήνα, Νοέμβρης 2016). Πηγή: https://tinyurl.com/ybj9c8pb
3 Έμφυλη βία: ο όρος αυτός για μας χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη βία που υφίστανται όσα υποκείμενα παρεκκλίνουν από τις κυρίαρχες ηγεμονικές cis αρρενωπότητες. π.χ. cis γυναίκες, λεσβίες, νταλίκες, αδερφές/πουστάρες, τρανς αγόρια, τρανς γυναίκες, intersex +++.
4 βλ. παλαιότερο κείμενο του Μωβ Καφενείου με αφορμή το περιστατικό βιασμού μέσα στο ΑΠΘ (Νοέμβρης 2016) https://tinyurl.com/yaneneay
5 Σεξουαλικοποιημένη βία: χρησιμοποιείται, όχι τυχαία, αντί του όρου σεξουαλική βία γιατί, όπως ωραία εξηγούν κι οι έκ-φυλες, ο δεύτερος «εντάσσει αυτό το είδος της βίας στο πεδίο της σεξουαλικότητας όπου δικαιολογείται πιο εύκολα βάσει μιας πατριαρχικής αντίληψης και θεωρίας για τη σεξουαλικότητα, όπως π.χ. του Freud και δίνει έμφαση στο πρόσχημα της βίαιης δράσης του θύτη, ενώ ο όρος σεξουαλικοποιημένη βία δηλώνει πως για το θύμα η πράξη αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά βία». Από αυτή την σκοπιά λοιπόν, όπου βιώνεται η έμφυλη εξουσία, όπου βιώνεται η καταπίεση του γυναικείου υποκειμένου, όπου η αρρενωπότητα αφήνει τα βίαια σημάδια της, τότε μιλάμε για βιασμό (terminal 119, “ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού!”, τρίτο τεύχος, Σεπτ. 2008).
6 Μansplaining: η διαδικασία μέσω της οποίας ένας άντρας, «εξηγεί» σε μια γυναίκα ένα θέμα που την αφορά άμεσα χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει το θέμα ή να έχει προσωπική εμπειρία μ’ αυτό. Πηγή: https://tinyurl.com/y9f2fb74

image 2.jpg 0.05 Mb

amerik santral / karayib / gender / press release Tuesday March 13, 2018 20:46 byBatay Ouvriye

Anpil ouvriye, anpil fanm nan peyi a pa konnen gen yon dat 8 mas ki enpòtan pou yo. E anpil nan sa ki konnen yo pa reyèlman klè sou kote 8 mas la sòti, sa li vle di reyèlman. Nou menm ouvriye konsyan, ki sou lit, k ap òganize tèt nou, nou dwe toujou konnen rasin nou; nou dwe toujou klè sou lit klas nou an te mennen, leson nou aprann de lit sa yo. Jan nou konn di li deja, lavi nou se travay. Men an menm tan, lavi nou se BATAY.

Piplis toujou, nan klas ouvriyè a nan peyi d AYITI, anpil nan nou ap travay nan koud rad, kidonk nan endistri tèkstil. E dat 8 mas la makònnen ak lit ouvriyè nan endistri tèkstil. Malgre sa, anpil nan nou pa konnen kote 8 mas la sòti.

Depi 1975, ONI deside 8 mas se jounen entènasyonal fanm. Kidonk, jounen entènasyonal tout fanm sou latè. ONI bay fanm yon jou menm jan gen yon jou pou sante, gen yon jou pou alfabetizasyon, andikape... Men ki sa sa vle di?

An jeneral, klas ouvriyè a, mas travayè yo BATAY. BATAY yo gen de dat enpòtans ki parèt ladan yo. Dat sa yo toujou gen yon gwo sans e yo kontinye fè pati BATAY travayè yo, klas ouvriyè a. Nou ka sonje premye me.

An jeneral tou, devan realite sa a, klas dominan yo, boujwazi a onivo entènasyonal, konn fin pa rekonèt dat yo; men yo tou defòme yo, sa vle di: yo wete tout nanm ki nan dat sa yo, fè yo pèdi vre sans yo e WETE YO NAN LOJIK BATAY LA. Yo fè li pou premye me, yo vin rele li jounen entènasyonal travay. Yo fè li pou 8 mas tou. Kidonk, lit ki mennen kont dominasyon fanm sou latè fòse yo bay dat la, men yo deleye li nèt ale.

KI KOTE 8 MAS LA SOTI?

8 mas la se yon dat istorik! 8 mas 1908, se dat boujwa NAN VIL CHIKAGO OZETAZINI METE DIFE NAN YON IZIN TEKSTIL KOTE PLIS PASE 1000 OUVRIYE T AP TRAVAY. 120 ladan yo mouri. Ouvriye sa yo te travay nan izin tèkstil sa a. Kondisyon yo pat bon ditou. Anfèt se te yon reyèl prizon e ouvriye yo tap lite kont jounen travay ki te twò long. Ouvriye sa yo pat tèt bese. Se te ouvriye ki te nan batay e se poutèt sa boujwa sa yo te mete dife, touye yon pakèt ouvriye. E anyen pa fèt devan katastwòf sa a a. Trajedi sa a montre jan kapitalism lan devlope sou kadav ouvriye.
Trajedi sa a vin mennen yon gwo mouvman solidarite onivo entènasyonal, gwo denonsyasyon sitiyasyon ouvriye yo. Se nan kad mouvman sa a, nan peyi ALMAY, yon fanm vanyan revolisyonè ki tap goumen pou reyalizasyon enterè klas ouvriyè a, KLARA ZETKIN, te vini ak pwopozisyon pou fè 8 mas la vin jou entènasyonal fanm. Se FANM OUVRIYÈZ KI VIN AK KESYON AN, NAN KAD LIT KLAS OUVRIYÈ A. E anfèt, jounen entènasyonal fanm lan, se te JOUNEN ENTÈNASYONAL FANM TRAVAYÈZ, ANPATIKILYE OUVRIYÈZ.

Se te yon jounen menm jan ak PREMYE ME. Yon jounen BATAY kont sitiyasyon fanm travayèz yo ap sibi sou tè a. Se te yon jounen BATAY pou defann dwa fanm travayèz yo: batay pou yo touche menm kalite salè ak gason pou menm travay la, batay kont tizonnay (asèlman) y ap fè sou yo nan travay yo, batay kont lefèt se yo ki, apre travay, blije al travay nan kay, se yo pou kont yo ki pou okipe ti moun.

Avek evolisyon lit klas ouvriyè a, gwo bak ki vin fèt patikilyèman nan dezyèm mwatye ventyèm syèk la, jounen entènasyonal fanm lan komanse pèdi vre sans li e vin tounen jounen tout fanm. BATAY la vin dekonekte ak BATAY klas ouvriyè a pou li transfòme lavi li nèt ale. Sa rive fèt tou paske dòt klas vin pran batay fanm yo an men.

Sèten sektè nan boujwazi liberal la ak nan ti boujwazi a, rantre nan batay la, e yo vin melanje tout fanm kòm si tout fanm te gen menm pwoblèm. Yo vin dekonekte batay pou dwa fanm ak BATAY pou chanje lavi travayè. E nan anpil batay, BATAY la vin yon BATAY pou libète sèks. Menm lè li pa rive jouk la, li vin yon batay anlè anlè ki pa konekte ak mas travayè yo, yon batay san pèspektiv klè, yon batay pèdi.

Se pa yon aza se ouvriye ki bay dat 8 mas la. Anfèt, jounen jodi TOUT BATAY POU EMANSIPASYON TRAVAYÈ BLIJE pati de enterè nou menm, klas ouvriyè a. Sa valab tou pou batay pou emansipasyon fanm yo. EMANSIPASYON KLAS OUVRIYÈ A BLIJE YON EMANSIPASYON TOTAL. SI SE PA SA, LI PAP EKZISTE. Emansipasyon klas ouvriyè a, se sèl emansipasyon ki mande, ki kòmande emansipasyon fanm yo tou.

8 mas: yo di se jounen entènasyonal fanm. ANN AYITI yo fete li kom si se te sa vre. Nan peryòd 8 mas la, òganizasyon fanm yo pwofite pou denonse divès abi fanm sibi nan sosyete yo, yo denonse de pwoblèm ki reyèl. Kidonk yo pote kontribisyon yo nan limit klas yo ladan li an, nan lit pou liberasyon fanm. Men 8 mas pou nou menm ouvriye, se dat ki raple nou FAKTORI-PRIZON yo kote si gen dife nou tout ap peri. Li raple nou esplwatasyon nou menm fanm ouvriyèz ap sibi, dominasyon anplis n ap sibi paske nou se fanm, kondisyon patikilye nap sibi esplwatasyon an. Li raple nou kapitalism lan bati sou kadav ouvriye. 8 mas pa dwe sèvi pou mete ouvriyèz Klasik Aparèl nan menm sak ak yon sousèdsan tankou madan Baya. Li pa dwe sèvi pou mete ouvriyèz CEE osnon Vetèks nan menm sak ak yon rapas reyaksyonè tankou Mari Bekè. Li pa ka sèvi pou mete ouvriyèz nimewo 20 Pak Endistriyèl nan menm sak ak Madan Ipolit. Nou dwe toujou klè madan Ipolit, madan Baya, Mari Bekè… yo tout se gwo lènmi nou. Menm sou kesyon fanm lan, nou pa gen anyen pou wè ak yo. Nou pa gen okenn batay ki ka mete nou sou menm bò. 8 mas se dat ki pou raple nou menm lwa ki nan Kòd Travay yo a ki konsène nou menm ouvriyèz, yo pa respekte li. 8 mas dwe raple nou menm ouvriyèz, gen lòt fanm travayèz ki yo menm tou domine nan sosyete a, kit se peyizan machann, ti atizan, divès anplwaye e sitou moun ki travay kay moun yo (bòn, lesivyè, rèstavèk...). Yo menm tou, kòm travayèz e kòm fanm, yo nan kanno. Emansipasyon yo mande inite kan pèp la, inite nan mitan fanm travayèz yo nan lit global yo e nan lit pou emansipasyon nou tout fanm travayèz. Sa mande nou pran responsabilite nou.

N ap sibi tout kalite imilyasyon nan izin yo, kèlkeswa travay n ap fè nou esplwate, imilye, oprime, domine 2 fwa. 8 mas se dat pou nou poze nesesite lit pou emansipasyon nou kòm travayè, kom ouvriye fanm. Sa mande lit kont sistèm ki ponn dominasyon n ap sibi a, lit nan mitan nou pou yon lòt konsepsyon fanm, yon lòt konsepsyon rapò gason ak fanm, yon lòt konsepsyon gason kote nou egal gason nan BATAY nou, nan travay nan kay. E gras a inite nan mitan nou, n ap rive konstwi nouvo sosyete a, sosyete san klas, san dominasyon, san dominasyon sou fanm.

VIV LIT KLAS OUVRIYÈ A!
VIV EMANSIPASYON FANM TRAVAYÈZ AK OUVRIYÈZ YO!

venezuela / colombia / género / comunicado de prensa Tuesday March 13, 2018 06:17 byColectiva Libertaria Severas Flores

Como personas asignadas “hombres” al nacer, disidentes del género binario y del sexo heteronormado, reconocemos que nuestro papel en la lucha feminista puede ser establecer puentes de solidaridad efectiva/afectiva, contribuir en la construcción de espacios en los que las mujeres puedan alzar la voz y trabajar en la eliminación de las violencias que las relega al silencio o a agachar la cabeza. Este esfuerzo nos obliga a trabajar la deconstrucción de privilegios que, aún por los ejercicios de naturalización cotidiana, siguen siendo invisibles a los ojos de muchos y muchas. Por eso, como nos dice la compañera sodomita Asier Santamarica (2018) la lucha marica (no la lucha gay/blanca homosexual) tiene que ser una lucha profundamente adscrita a la lucha feminista “Porque empoderarnos como maricas es empoderarnos en nuestra feminidad. Es aunar nuestras otredades “no-hombre” y nuestras fronteras para cercar a esos machunos y decirles con absoluto convencimiento que somos muchas. Por esto como opresores, es decir hombres en el sentido de cuerpos que personifican las relaciones del patriarcado debemos dejar el dramatismo y la autovictimización cuando se nos interpela en relación a nuestras prácticas machistas; es pues nuestro deber plantarle cara a estas violencias, reconociendo que cada privilegio del que gozamos implica una opresión que alguien sufre.


COMUNICADO SOBRE EL 8 DE MARZO

En esta fecha conmemoramos no sólo el asesinato de 130 mujeres trabajadoras en una fábrica de Nueva York en 1908, sino todas las muertes y diferentes violencias que las personas asignadas al nacer como mujeres, o que son leídas como femeninas, continúan sufriendo y resistiendo en nuestros días a raíz del contundente y organizado sistema que entendemos como heteropatriarcado articulado con el capitalismo, el racismo y los demás sistemas de opresión.

Sin embargo, y al igual que sucede con la fecha del 1 de mayo, hemos visto una serie de estrategias descaradas del poder hegemónico vigente , para aumentar el consumo y por ende las ganancias entorno al “día de la mujer”, por ejemplo entregando rosas cultivadas por mujeres campesinas empobrecidas y explotadas para decir un feliz día a personas que el resto del año reciben un maltrato sistemático desde diversas y complejas vías en que la heteronorma busca subordinarlas, violarlas, ningunearlas y asesinarlas. Es necesario preguntarnos si es apropiado conmemorar masacres regalando flores, dulces y chocolates. Los feminicidas, maltratadores, abusadores o violadores no son personas locas, enfermas, desviadas o sencillamente casos aislados; todo lo contrario, son hijos sanos del machismo que desde nuestra infancia nos ha moldeado en la familia, el colegio, a través de los contenidos audiovisuales, públicos, en nuestras prácticas sexo-afectivas y un sinfín de espacios que conforman el espectro educativo de un ser humano.

Como personas asignadas “hombres” al nacer, disidentes del género binario y del sexo heteronormado, reconocemos que nuestro papel en la lucha feminista puede ser establecer puentes de solidaridad efectiva/afectiva, contribuir en la construcción de espacios en los que las mujeres puedan alzar la voz y trabajar en la eliminación de las violencias que las relega al silencio o a agachar la cabeza. Este esfuerzo nos obliga a trabajar la deconstrucción de privilegios que, aún por los ejercicios de naturalización cotidiana, siguen siendo invisibles a los ojos de muchos y muchas. Por eso, como nos dice la compañera sodomita Asier Santamarica (2018) la lucha marica (no la lucha gay/blanca homosexual) tiene que ser una lucha profundamente adscrita a la lucha feminista “Porque empoderarnos como maricas es empoderarnos en nuestra feminidad. Es aunar nuestras otredades “no-hombre” y nuestras fronteras para cercar a esos machunos y decirles con absoluto convencimiento que somos muchas. Por esto como opresores, es decir hombres en el sentido de cuerpos que personifican las relaciones del patriarcado debemos dejar el dramatismo y la autovictimización cuando se nos interpela en relación a nuestras prácticas machistas; es pues nuestro deber plantarle cara a estas violencias, reconociendo que cada privilegio del que gozamos implica una opresión que alguien sufre.

Es necesario reconocer que el trabajo doméstico en los hogares continua como uno de los principales lugares de explotación que ha sido naturalizada e invisibilizada, por lo que tenemos que continuar creando estrategias en nuestros espacios tanto domésticos, laborales y organizativos para promover prácticas de autonomía en las que los que ensucian, limpien; los que comen, cocinen y el trabajo se comparta de maneras más colectivas. El trabajo doméstico tiene que dejar de ser imposición y explotación para las abuelas, las madres, las hijas y mujeres empobrecidas a través del denominado servicio doméstico. El día conmemorativo internacional de la mujer trabajadora nos lleva a cuestionar como se ha asumido convencionalmente el trabajo en el marco de una lucha feminista reconociendo las posturas de los feminismos de color que han denunciado como los procesos de racialización dan un matiz a las relaciones de genero patriarcales, así para muchas mujeres negras su situación de opresión no habría estado localizada en el ámbito del hogar y la familia; así como el trabajo no habría consistido en una experiencia liberadora puesto que durante mucho tiempo fueron y son obligadas a trabajar en plantaciones de algodón o azúcar, de forma precaria en la fabricas industriales o en las casas de mujeres blancas.

Esta fecha es una oportunidad para visibilizar las millones de mujeres que son explotadas día a día, de todas las formas posibles, mujeres cuyo trabajo es menospreciado y por lo tanto no se reconoce como susceptible de ser remunerado; confinadas a trabajos que procuran la vida y el cuidado, pero que sin embargo son despreciados en la lógica masculina dominante del sistema hegemónico que procura la muerte y explotación de millones de seres y especies en la tierra. Ese trabajo es eclipsado y apropiado por figuras masculinas que se llevan todos los créditos.

Nos proponemos cuestionar para destruir estas dos categorías únicas posibles en las que el régimen heterosexual nos obliga a vivir; constituye una lucha que debemos dar contra nosotras mismas y contra el sistema como parte de una lucha feminista antihetero-binaria. No nos sirve el binarismo mujeres-domestica-emociones-cuidado y hombres-publico-racional-guerra; por esto lo queremos atacar marikeandonos todes, haciendonos mas cuidadores, más responsables de nosotres mismes y de las situaciones en las que somos opresores y de igual manera tornarnos más revolucionarios para transformar las situaciones en las que somos oprimidas. No queremos más violencias hacia personas trans o hacia personas de las disidencias sexuales y de género. También resistimos el heteropatriarcado y seguiremos atacando la norma machista cristiana que impera en las casas, en las calles, lugares de estudio y trabajo.

Como lo señalan los feminismos Negros y de Color, estas violencias no solo se presentan en clave del patriarcado sino también del racismo, el especismo, el capitalismo y otros sistemas que producen y reproducen cuerpos oprimidos y lugares de opresión. Por lo tanto no se puede atacar a un sistema efectivamente sin la intención de atacarlos a todos al tiempo. Esto no nos debe llevar a un inmovilismo en donde haga lo que haga, siempre violento a alguien, entonces ¿qué importa?; sino que debe llevarnos paso a paso, autocríticamente y de forma colectiva en el camino de ir desmontando todas estas estructuras violentas que viven a partir de nuestras acciones diarias, acción u omisión.

De igual forma cuestionamos los dispositivos políticos que construyen cuerpos feminizados destinándolos a lugares de violencia y opresión, por ejemplo a las animales no humanas asignadas como hembras a quienes se las somete a la explotación, tortura y finalmente consumo por un capricho y privilegio perpetuado por los sistemas de opresión. Es una masacre y explotación que continúa siento ocultada y naturalizada pues para muchos y muchas esas vidas siguen sin importar.

Por éstas razones y como parte de nuestro ejercicio autocrítico-decolonizador, debemos cuestionarnos el lugar de lo humano-masculino como un lugar privilegiado desde el cual se ejercen violencias hacia las mujeres, los animales no humanos, las personas trans y disidencias sexuales entre otras categorías subalternizadas a el hombre; es menester entonces tomar partido para construir juntas un mundo mejor, en el que nos relacionemos de manera horizontal, solidariamente, respetando a la otra, desde la multiplicidad de formas de existencia para la construcción de vidas sin explotación, libres para crear autonomía y bienestar en nuestras comunidades.

¡Por un mundo marika en el que quepan muchos mundos!

¡Arriba las que luchan!

venezuela / colombia / género / comunicado de prensa Tuesday March 13, 2018 06:06 byCoordinadora de Procesos de Educación Popular En Lucha

Como educadoras populares nuestra responsabilidad con la lucha feminista es la construcción de una educación no sexista; fomentando y desarrollando escenarios educativos que rompan con la reducción de la diversidad humana a la dupla hombres-mujeres, las normas de la heterosexualidad como única forma de vida y el machismo. Desde nuestra práctica, dentro y fuera del aula, buscamos generar resistencias al sistema patriarcal y construir proyectos educativos con perspectiva de género, donde las voces históricamente silenciadas cobren protagonismo, donde se fomente una educación sexual crítica que nos permita el reconocimiento, el goce y el cuidado de nuestros cuerpos, donde se estimule la organización y participación igualitaria de las mujeres y las diversidades sexuales en todos los ámbitos de la vida. Así que científicas, filósofas, historiadoras, poetas, académicas, campesinas y lideresas sociales recorren nuestros programas educativos y enriquecen las sesiones de clase.


¡POR UN 8 DE MARZO DE LUCHA Y FEMINISTA LAS EDUCADORAS POPULARES NOS MOVILIZAMOS!

¡El 8 de marzo de 2018 las calles serán de las mujeres movilizadas! Lo serán para recordar y denunciar las opresiones y las agresiones a las que históricamente, las mujeres han sido sometidas. Indígenas, afrocolombianas, campesinas, trabajadoras sexuales, feministas, defensoras de los DDHH, víctimas del conflicto armado, educadoras populares, estudiantes, mujeres transgénero, intersexuales, lesbianas, lideresas sociales, entre otras, vestirán las calles de arcoíris de piel porque: ¡No olvidamos! Porque la lucha continúa y porque la defensa de los derechos de las mujeres y la construcción de una sociedad sin patriarcado ni normas que sólo reconozcan la obligación de la heterosexualidad es ahora.

Lo que buscamos es igualdad de condiciones en el ámbito educativo y laboral. Luchamos por la liberación de los cuerpos porque las mujeres puedan salir a las calles sin miedo y porque sean reconocidas como lo que son: personas. Gritamos: “Ni una menos”, porque estamos cansadas de ver mujeres asesinadas que a diario encabezan las portadas de los periódicos amarillistas o los titulares de los noticieros. Gritamos: “Ni una más”, porque no queremos más agresores que violen y golpeen los cuerpos de las personas que han sido asignadas como mujeres; estamos hartas de la atribución sobre los cuerpos, ajenos que muchos creen, pasando por encima de las decisiones de las mujeres sobre su propio cuerpo. “Ni una menos” porque queremos que las mujeres dejen de ganar menores salarios que los hombres y estén más expuestas al trabajo precario, el desempleo y el acoso laboral, “Ni una más” porque buscamos que las mujeres dejen de estar atadas al trabajo doméstico no reconocido ni remunerado, excluidas de la participación política y sometidas a las normas que les enseñan a sentir y callar.

Como educadoras populares nuestra responsabilidad con la lucha feminista es la construcción de una educación no sexista; fomentando y desarrollando escenarios educativos que rompan con la reducción de la diversidad humana a la dupla hombres-mujeres, las normas de la heterosexualidad como única forma de vida y el machismo. Desde nuestra práctica, dentro y fuera del aula, buscamos generar resistencias al sistema patriarcal y construir proyectos educativos con perspectiva de género, donde las voces históricamente silenciadas cobren protagonismo, donde se fomente una educación sexual crítica que nos permita el reconocimiento, el goce y el cuidado de nuestros cuerpos, donde se estimule la organización y participación igualitaria de las mujeres y las diversidades sexuales en todos los ámbitos de la vida. Así que científicas, filósofas, historiadoras, poetas, académicas, campesinas y lideresas sociales recorren nuestros programas educativos y enriquecen las sesiones de clase.

Finalmente, queremos manifestar todo nuestro apoyo a Andrea Gómez, docente transgénero de Tuluá (Valle del Cauca), que fue agredida, violentada y discriminada, por ser mujer y lesbiana que, además, no cumple con el prototipo de “mujer” de esta sociedad. Rechazamos las acciones de los directivos de la Institución Educativa La Inmaculada al exigirle a Andrea que se presente como un hombre o a que se vista como “mujer” y rechazamos, con contundencia, las acciones de violencia que casi le cuestan la vida. Hoy decimos: Yo apoyo a mi profe Andrea y le enviamos, desde la fría Bogotá, un abrazo caluroso y lleno de solidaridad. Como educadoras populares nuestra apuesta es por construir una educación transformadora que no sólo busca acabar con la desigualdad social sino, también, romper con toda forma de opresión.

En este sentido, rechazamos el agresivo control sobre cuerpos que se salen del orden binario de división de los sexos y la heterosexualidad. No buscamos la tolerancia, sino un cambio profundo que no tenga como modelo el pequeño y excluyente molde al hombre burgués heterosexual blanco. Por el contrario, buscamos una educación y un sistema que reconozca todas las identidades; una educación multicultural, multiétnica y que no reproduzca las opresiones de clase, género y raza, en resumen, una educación y un mundo más justo y más libre para las mujeres.

Comunicado 8 marzo

¡Apoyemos a la profesora Andrea!

¡A construir una educación no sexista!

¡Las educadoras populares nos movilizamos

contra la educación sexista y el sistema patriarcal!

Coordinadora de Procesos de Educación Popular en Lucha

venezuela / colombia / género / comunicado de prensa Tuesday March 13, 2018 06:01 byGrupo Libertario Vía Libre

Pensamos que el feminismo y el movimiento de mujeres y diversidades sexuales juega hoy un papel clave en las luchas sociales a nivel local y mundial. En ese sentido la lucha contra la dominación masculina tiene un potencial liberador que se enriquece sí aportamos una mirada libertaria que junta esta pelea con la apuesta por un mundo sin ninguna otra dominación social. Creemos que la pelea por la liberación de las mujeres va en paralelo y es una condición necesaria para la eficaz liberación de la clase trabajadora y los pueblos del mundo. Continuemos entonces la lucha por el feminismo, el socialismo y la libertad.


Día Internacional de las Mujeres Trabajadoras – 2018

Este 8 de marzo celebramos y conmemoramos un nuevo Día Internacional de las Mujeres Trabajadoras. Este hito de la historia contemporánea, fue creado por las propias mujeres obreras y rebeldes en los primeros años del siglo XX como una fecha propia, fruto de sus esperanzas y búsquedas de una nueva sociedad, opuesta a las celebraciones oficiales y eclesiásticas que reforzaban su condición de dominadas. La fecha fue inicialmente una jornada general de protesta en demanda de los plenos derechos civiles, políticos y económicos, organizado en la Conferencia Mundial de Mujeres Socialistas de 1911. Más tarde sería fortalecida en 1917 cuando en los mismos días del año, una huelga obrera mayoritariamente femenina iniciada en la industria textil de Petrogrado pidiendo pan y paz, desencadenaría los acontecimientos de la Revolución Rusa.

Este 8 marzo también está convocándose un segundo Paro Internacional de Mujeres, tras la poderosa y renovadora experiencia del 2017. La convocatoria en países con movimientos sindicales fuertes como Argentina, Uruguay y España va a asumir la forma parcial de una huelga laboral, mientras que en Colombia y la mayor parte del mundo será sobre todo un llamado a reforzar la movilización e interrumpir las labores domésticas y de cuidado.

El Paro de Mujeres cuenta con significativos antecedentes como la huelga de mujeres del 4 de octubre de 1975 en Islandia por la igualdad sexual en el trabajo que consiguió paralizar la industria telefónica, la prensa, la televisión, la banca, la educación y el sector de alimentos, y obtener la primera ley nacional de igualdad salarial; las movilizaciones mundiales del 2000 y el 2001 organizadas por la Campaña Mundial por un Salario por el Trabajo Doméstico contra la guerra y por el reconocimiento económico de las labores del hogar; la protesta negra del 3 de octubre de 2016 realizado por el movimiento de mujeres en Polonia en rechazo al proyecto de prohibición total del aborto que sería finalmente derrotado; y el Paro Nacional de Mujeres del 19 de octubre de 2016 en Argentina contra los feminicidios, la violencia machista y patriarcal que lograría generar demostraciones masivas y la Marcha de las Mujeres en Washington del 21 de enero de 2017, por los derechos de las mujeres y contra el gobierno de Donald Trump en Estados Unidos.

Este 8 de marzo, pues nos reunimos para conmemorar una historia de lucha de las mujeres por el pleno disfrute de la vida, para movilizarnos por las históricas y nuevas las demandas y para preparar y acumular fuerzas para un paro económico y político que demuestre con la fuerza de las que luchan, que el mundo no puede funcionar sin el trabajo de las mujeres.

Hoy luchamos

Hoy denunciamos los asesinatos de mujeres por razón de su género, femicidios que solo en este 2018 han cobrado la vida, entre otras, de Valentina Fajardo en Huila, Leidy Sofía Torres en Bolívar, Yeniffer Andrea Bedoya en Antioquia, Rosileny Huertas Gómez y Beatriz Zuliema Troches en el Valle. Según la cifras de la policía en 2017 se registraron 940 femicidios en Colombia, es decir que en el país del Sagrado Corazón se asesina a una mujer, solamente por el hecho de ser mujer, cada 9 horas. Por esto reafirmamos la necesidad imperiosa de caminar hacia la abolición del patriarcado y toda la cadena de violencias y agresiones sexuales y de género que preparan el femicidio, así como construir nuevas relaciones afectivas, proteger la vida de las mujeres con políticas estatales eficaces y con presupuesto, con redes de cuidado robustas tejidas entre ellas y los movimientos populares y con ideas sobre el valor de su vida y la importancia de la denuncia y la auto defensa.

Hoy decimos basta de asesinatos de lideresas sociales y populares, teniendo presente a Yolanda Maturana activista ambiental en Risaralda, Sandra Yaneth Luna activista campesina en Norte de Santander, Luz Yeni Montaño activista comunitaria en Nariño, Liliana Astrid Ramírez dirigente magisterial en Tolima e Idali Castillo Narváez dirigente campesina en Cauca, asesinadas desde mediados de 2017 hasta hoy. Según la Defensoría del Pueblo entre 2016 y 2018 se han presentado 40 asesinatos de lideresas sociales, que significan una muerte cada 19 días. Y esto en el contexto general del asesinato de 322 líderes sociales entre 2016 y febrero de 2018, según registros de Indepaz, que acercan al país a una nueva ola de genocidio político contra la izquierda y los movimientos populares. Por eso defendemos la necesidad de arrancar programas de protección para las lideresas vulnerables, desmontar de raíz los rearmados grupos paramilitares fomentados por terratenientes y empresarios y visibilizar a los responsables políticos e intelectuales que actúan desde la economía, la política, la academia y la gran prensa empresarial.

Hoy nos movilizamos para revindicar la lucha de las maestras, la principal fuerza del movimiento docente, que el pasado 21 de febrero, realizaron una gran huelga de 24 horas en procura de sus exigencias laborales, y las mujeres que de forma minoritaria pero activa han participado en las huelgas de los trabajadores tercerizados de Ecopetrol, Indupalma y pilotos de Avianca. Según estudios de la Universidad Jorge Tadeo Lozano, las mujeres ganan, ejerciendo los mismas tareas y en los mismos cargos que los hombres, un 7% menos en el caso de las asalariadas, un 35% en el de las independientes y un 12% en el de las universitarias. Son ellas también las expuestas al más marcado desempleo con el 12.8% varios puntos por encima de los hombres, así como a trabajos más precarios y menos valorados, prácticas recurrentes de acoso y negación de beneficios socioeconómicos. Todo en un contexto donde el 65% de la población trabajadora no alcanza a ganar el salario mínimo, solo un tercio de la población obrera cuenta con trabajo formal y se presentan 600 muertes anuales en accidentes laborales. Por eso retomamos con fuerza la demanda de a igual trabajo igual salario, llamamos a sindicalizar y formalizar laboralmente de forma masiva a las mujeres para conseguir la igualdad laboral en todos los órdenes, mejorando a su vez las condiciones laborales y económicas de toda la clase trabajadora.

Hoy nos reunimos para que las mujeres decidan de forma libre e informada sobre sus cuerpos, sexualidad y reproducción. Reclamamos políticas de educación sexual crítica e integral en todos los niveles educativos, programas anticonceptivos gratuitos y de acceso universal provisto por el sistema de salud y el aborto libre, seguro y legal. Según el Ministerio de Salud 93.000 mujeres anualmente sufren serias afectaciones a su salud debido a la práctica de abortos inseguros y clandestinos, una de las principales causas de muerte de mujeres jóvenes en el país.

Hoy nos congregamos para que las mujeres participen en pie de igualdad en la vida pública, sus pensamientos, voces y experiencias sean valoradas y su liderazgo reconocido y potenciado. Buscamos cimentar una perspectiva feminista y de género transversal a todas los movimientos sociales y populares, conformar espacios específicos de mujeres y géneros en todos los planos de la lucha social, construir organizaciones seguras, agradables y solidarias para el completo desarrollo de las capacidades de las féminas, generar liderazgos colectivos y con criterio de equidad de género, y rodear al movimiento de mujeres y diversidades sexuales de las más amplia solidaridad y el más activo compromiso por parte de la clase trabajadora y el pueblo.

Hoy recodamos al joven Sergio Urrego empujado al suicidio en 2014 por el acoso institucional al que fue sometido por directivas de su Colegio, llenas de odio hacia la diversidad sexual y que nos reafirman en la urgencia que es construir desde hoy una educación no sexista. Hoy apoyamos a la profesora Andrea Gómez, docente trans de la ciudad de Tuluá que sufre tanto la persecución laboral de sus empleadores como de intentos de asesinato por su valiente decisión de afirmar su identidad, lo que nos muestra lo imperativo de luchar por la plena inclusión laboral de trans y diversidades sexuales así como la garantía de la vida y el ejercicio de los derechos personales y gremiales.

Perspectiva anarquista

Apuntamos que candidatas mujeres como la neoliberal y guerrerista Marta Lucia Ramírez, mal que les pese, lograron sus posiciones como consecuencia de la larga lucha feminista por la igualdad política. Sin embargo sus figuras y programas no representan ningún avance para el movimiento de mujeres, antes bien, muestran la acción del sector femenino de una clase política estructuralmente corrupta y violenta que se congracia con el patriarcado, buscando para sí y solo para sí la obtención de ciertos derechos que debieran ser universales y se convierten en privilegios de casta, mientras reafirma los valores tradicionales machistas y las políticas estatales de precarización que confina a la mayoría de mujeres trabajadoras a la opresión y el silencio.

Pensamos que el feminismo y el movimiento de mujeres y diversidades sexuales juega hoy un papel clave en las luchas sociales a nivel local y mundial. En ese sentido la lucha contra la dominación masculina tiene un potencial liberador que se enriquece sí aportamos una mirada libertaria que junta esta pelea con la apuesta por un mundo sin ninguna otra dominación social. Creemos que la pelea por la liberación de las mujeres va en paralelo y es una condición necesaria para la eficaz liberación de la clase trabajadora y los pueblos del mundo. Continuemos entonces la lucha por el feminismo, el socialismo y la libertad.

¡Por un 8 de marzo de lucha y feminista!
¡Arriba las que luchan!

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Gender

Mon 23 Apr, 11:04

browse text browse image

1.jpg imageΓια την κουλτούρ^... Apr 16 13:06 by Μωβ καφενείο 0 comments

img20150308wa0066.jpg imageVre Sans 8 Mas Klas Ouvriyè A Mar 13 20:46 by Batay Ouvriye 0 comments

severas_flores.png imageComunicado sobre el 8 de Marzo Mar 13 06:17 by Colectiva Libertaria Severas Flores 0 comments

publicidad_8_de_marzo_cpep.jpg imagePor un 8 de marzo de lucha y feminista las educadoras populares nos movilizamos Mar 13 06:06 by Coordinadora de Procesos de Educación Popular En Lucha 0 comments

plantn_8_de_marzo.jpg imageDía Internacional de las Mujeres Trabajadoras 2018 Mar 13 06:01 by Grupo Libertario Vía Libre 0 comments

cgt.png imageLa Huelga General del 8 de Marzo, un hito histórico Mar 12 06:16 by SECRETARIADO PERMANENTE DEL COMITÉ CONFEDERAL 0 comments

defensor_dh_thumbnail.png image28 mujeres luchadoras sociales han sido asesinadas en el marco del pos-acuerdo Mar 11 09:28 by Rebeldía Contrainformativa 0 comments

8march300x169.jpg image8 Μάρτη: Ενάντια στ&... Mar 08 03:52 by Aναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

weallcandoit1.png imageDünyadan Anarşist Kadınların Mücadele Mesajları Mar 07 11:37 by Meydan 0 comments

Collage showing politicians who announced referendum in front of one of the protests that forced them to act imageDecades of organising wins new abortion referendum in Ireland Feb 02 18:43 by Emilia & Andrew 0 comments

fotojaviera.jpg image[Chile] El feminismo desde la otra vereda Jan 16 08:05 by Javiera Rivas 0 comments

weallcandoit1.png imageLuttons contre le harcèlement et toutes les violences patriarcales ! Dec 07 03:14 by Relations extérieures - CGA 0 comments

poing_vernis.jpg image#Moi aussi, j’ai #balancé : et après ? Dec 07 03:10 by Julie, Emilie & Flo 0 comments

drapeau_noir_violet.jpg imageContre les violences masculines, solidarité féministe ! Dec 07 03:06 by CGA - Lyon 0 comments

122115a1ad15482bbd2649c87bda8a88.jpg imageΔικαίωμα στην αυ`... Nov 09 04:11 by Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

textExistrans - Face à la transphobie : organisons la résistance ! Oct 21 00:10 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

textRallying for Choice in Belfast Oct 14 00:31 by Kellie 0 comments

textThe WSM on the struggle for abortion rights in Ireland Oct 13 23:32 by National Conference 0 comments

The front of the march passed the GPO imageMarch for Choice 2017 - report & video from Dublin Oct 13 23:03 by Dermo & Andrew 0 comments

1504445232185.jpg imageStatement on Marriage Equality Survey Oct 05 20:50 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

text28 settembre, giornata internazionale per il diritto all’accesso all’aborto dovunque in Eu... Oct 01 00:55 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

shoutprochoice.jpg imageFrom Dublin to Brussels demand universal access to abortion Sep 26 20:09 by International Sec 0 comments

rally4choiceimage.jpg imageRally 4 Choice successfully sees off annual anti-choice parade in Ireland Jul 21 00:17 by Andrew 0 comments

cecenia_1.jpg imageΑλληλεγγύη στα θa... May 13 19:33 by Alternativa Libertaria/fdca 1 comments

text17 Mai : Journée Internationale Contre l’Homophobie. Tchétchénie mais pas seulement. May 13 01:32 by Alternativa Libertaria / FdCA 1 comments

cecenia.jpg image17 maggio, giornata internazionale contro l’omofobia. May 13 00:40 by Alternativa Libertaria/fdca 0 comments

textMay 17, International Day Against Homophobia. Chechnya but not only May 13 00:38 by Alternativa Libertaria/fdca 1 comments

vl.jpg image[Colombia] Comunicado público ante situación de violencia machista al interior de nuestra ... Apr 12 03:17 by Grupo Libertario Vía Libre 0 comments

img_2072.jpg image[Chile] Las mujeres decimos No+AFP Apr 10 18:29 by María Carrasco 0 comments

Dublin's main bridge was occupied imageThousands take part in pro-choice #Strike4Repeal in Ireland Mar 30 18:46 by Andrew 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]