user preferences

Upcoming Events

Gender

No upcoming events.
bolivia / peru / ecuador / chile / género / opinión / análisis Wednesday July 18, 2018 06:33 byGema Ortega

Ante la 6ta marcha por Aborto Libre, Seguro y Gratuito como anarcofeministas no podemos restarnos de la lucha por la autonomía y autodeterminación sobre nuestros propios cuerpos y nuestras vidas, sobre todo a la luz de las luchas dads por nuestras hermanas en distintos lugares del mundo.


La lucha por la despenalización total del aborto es una lucha por la autodeterminación y la integridad corporal de las mujeres, que tiene como eje la conquista del propio cuerpo. Esta lucha ha sido emprendida por mujeres en distintas épocas y contextos, donde todas compartimos un punto de partida en común. Este es: la instalación del sistema patriarcal, basado en la división sexual del trabajo, que ubica a las mujeres en una posición subordinada frente a las expectativas sociales, las representaciones culturales y la relación con los medios y modos de producción, además de ligar su vida a su capacidad reproductiva.

Las mujeres no hemos sido libres de disponer de nuestras propias vidas o, ni de nuestros cuerpos, que son ocupados según los intereses del capital y los bienes de intercambio político, entre las franjas reaccionarias y patriarcales. Ejemplo de cómo nos han utilizado como moneda de cambio han sido los anuncios de Piñera en su llamada “agenda de género” o la pretensión de las clínicas privadas de recibir dineros fiscales a pesar de su negativa de practicar abortos, amparados en una supuesta “objeción de consciencia” que sólo opera en casos de aborto, pero no ante la atención de genocidas o abusadores de niñas y niños. De esta manera, el peso de un embarazo no deseado y no buscado, siempre recae en las mujeres más vulnerables que deben recurrir a redes clandestinas y en muchos casos inseguras. Todo en un contexto en el que el aborto no está garantizado ni es gratuito, obligando a muchas mujeres a exponerse a vendedores inescrupulosos, médicos charlatanes o incluso métodos que se acercan más a la tortura que a un procedimiento de salud.

Las mujeres hemos luchando por años para hacer efectiva nuestra autodeterminación y autonomía, lo que a su vez nos ha permitido acceder formalmente a distintos espacios como la educación, el trabajo asalariado o la representación en la política. No obstante, existe una diferencia inexorable entre aquello que los estados enuncian y lo que realmente hacen. Las mujeres hemos resistido por milenios la violencia del Estado sobre nuestras vidas y esta lucha hoy en día tiene características mundiales. Estamos ante una avanzada de lucha feminista inédita que nos permite sostener que este es el momento de conquistar todos los espacios. No podemos olvidar que el feminismo como propuesta radical se rebela incluso frente al orden natural o la naturaleza última del estado de las cosas. Es profundamente revolucionario y no puede empeñar sus demandas por un par de escaños en el parlamento o reformas que resultan solo convenientes para las clases dominantes, que se consolidan de nuestra capacidad reproductiva para contar con nuevas camadas de mano de obra barata. Como feminista, estoy convencida que el feminismo tiene una fuerte potencia anarquista, pero sobre todo como anarquista creo que es indispensable ser feminista y luchar por el aborto libre.

La lucha por el aborto tiene un claro contenido emancipatorio, pues ya no se ve la interrupción del embarazo cómo un procedimiento médico o eugenésico, sino como la autodeterminación de las mujeres. Tal cómo la legislación promovida por Marti Ibânez en la España de 1936: "La autorización para efectuar el aborto representa, pues, una vigorosa afirmación de la maternidad en cuanto afecta a la responsabilidad de la mujer. En adelante, en lo que a su vida sexual se refiere, la mujer quedará liberada de la tiranía egoísta masculina y tendrá unos derechos -de los cuales destaca el de disponer de sí misma y decidir sobre su maternidad- que comprare a costa del precio de unos deberes hasta hoy olvidados". [1]

Debemos recordar que la autodeterminación no es un derecho, sino que es la capacidad de decidir de un modo completamente autónomo la forma de vida que más nos acomode. Esta capacidad puede ser ejercida sólo cuando la soberanía está en manos del individuo como parte de la colectividad, lo que únicamente es posible con la desaparición del Estado y de la propiedad privada. Asimismo, no podemos hablar de autodeterminación cuando estamos sujetas a la idea de la naturaleza como algo inmutable y salvaje y que por tanto, debe ser sometida al orden patriarcal.

¿De qué hablamos cuando hablamos de soberanía? Por soberanía entendemos la participación colectiva en el tiempo y las formas del gasto del excedente de producción. La soberanía se distinguiría por invertir la lógica económica del placer- -trabajo a un momento de singularidad irreductible-. La soberanía se opone a la servidumbre, se opone a cualquier procedimiento de subordinación o explotación, incluso podríamos afirmar que si no dispusiéramos de nuestro propio tiempo y cuerpo, jamás podríamos actuar autónoma o soberanamente. En consecuencia, la autodeterminación sólo puede ser considerada como el resultado de una conquista revolucionaria fruto de la superación del Estado y de la propiedad privada, pues sólo entonces se dan las condiciones mínimas de libertad razonable para decidir sobre nuestras propias condiciones de vida.

El anarquismo encierra una tentativa de subvertir el orden instituido, con el objetivo de producir una más amplia secularización de la vida social. El anarquismo y específicamente la propuesta radical del anarcofeminismo rebate el discurso oficial del Estado, los partidos políticos y la Iglesia, pero también cuestiona el quehacer privado, rompiendo con la moral sexual y el modelo familiar imperante, que sólo se alcanzará al denunciar y superar el privilegio de los varones heterosexuales en los usos cotidianos y sexuales. La lucha por el aborto es una lucha contra la violencia sexual y la explotación, y demanda no sólo la despenalización de la interrupción voluntaria del embarazo sino la destrucción del sistema heterowinkapatriarcal en su conjunto. Como señala Leonor Silvestri:

El paso es, desde algún paso, previo: deshaciendo los géneros, la alianza y los imperativos de poder médico jurídico y económico, se establecerían nuevas posibilidades de interacción entre las aun inimaginables corporalidades que entre otras cosas no redundarían en embarazos no deseados, para poder formar redes de afinidad desde donde y a partir de las cuales apoyarnos mutuamente”.


[1].-Félix Marti Ibânez, "En torno a la reforma eugénica del aborto", Estudios, enero de 1937. También: "Diez meses de labor en Sanidad", pp. 151-152.

aotearoa / pacific islands / gender / opinion / analysis Wednesday May 30, 2018 11:13 byAWSM

This article argues that the recent abortion referendum in Ireland highlights the need for change in such laws in Aotearoa/New Zealand.

After years of facing criticism over their abortion laws, and years of women being forced to travel to another country to receive medical care, The Irish Government gave into pressure from the Irish people and allowed them a chance to express their opinion, and they overwhelmingly voted to repeal their existing laws and, in the words of Terry Bellamak, the president of Abortion Law Reform New Zealand, “said yes to bodily autonomy, human dignity, and the human rights of women and pregnant people.”

The Irish government has now promised to introduce legislation by the end of the year providing for abortion care on request up to 12 weeks, with no reason having to be given. When this law is passed, Ireland’s abortion laws will be more progressive than New Zealand’s.

Under current New Zealand law, women don’t have full bodily autonomy. The decision to have an abortion does not rest with the person who is pregnant, they have to meet strict requirements before they can get an abortion, including gaining the approval of two certifying consultants, who are specially appointed physicians. They decide whether or not the woman meets the grounds for abortion set out in the Crimes Act.

Abortion in New Zealand (until the 20th week of pregnancy) is only legal in the cases of serious danger to the life or mental health of the mother, cases of severe mental or physical handicap of the foetus, incest, or severe mental subnormality of the mother. Rape and extreme ages of the person in question may be taken into account, but are not grounds for abortion. After the 20th week of pregnancy abortion is only legal to save the life of the mother, or to prevent serious permanent injury to the physical or mental health of the mother. Certifying consultants denied an abortion to 216 people in 2014, the last year for which there is data.

Women have to consider many different issues when they make the decision to have an abortion. They may consider the views of their partner, parents and of the society they live in. They may consider the effect it will have on their career or studies. They may think about whether they are ready for motherhood. They may look at the relationship they are in. They may examine their financial and economic situation.

The grounds doctors consider ignore the importance of socio-economic and personal factors in making a decision. In fact we would argue that there should be no need to have specified grounds for abortion. They are disempowering for women.

The Coalition government has asked our Law Commission to consider changes, including removing abortion from the Crimes Act and making it a health issue. Justice Minister Andrew Little says the Law Commission is due to report back to him by the end of this year and, providing the Government can agree on the recommendations, he says it’s possible there could be legislation before Parliament next year.

In Ireland, the matter was given to the people to decide. It seems here any change we are subject to will be via a conscience vote in Parliament. We need to demand a referendum on the issue.

Conscience votes do not reflect the wishes of the electorates in which they reside, they are the personal choices of the elected MP, and the fact is that often people tend to be a lot more progressive than MPs. It should be left up to women to be trusted to look after their own bodies and mental health, and it should be them who decide whether or not to continue a pregnancy, not parliamentarians with a conscience vote and not state-funded doctors.

The Aotearoa Workers Solidarity Movement supports a woman’s right to control her own body, and we believe that control over one’s fertility is an essential part of individual freedom. A woman must have the right to abortion on demand. In defending and defining the right to choose in the broadest way possible, we are defending the right to make choices about how to live our lives. This is our agenda for a future society.

We envisage an anarchist society as a society where people are free to make choices about their own lives. We picture a society where decisions are made at the lowest effective level. For women, this includes the decision whether or not to become pregnant, whether or not to remain pregnant, whether or not to have children.

For anarchists, the best person, indeed the only person, with the right to make that decision, is the woman who is going to have to live with its consequences. There should be no abortion laws or regulations around abortion – we should just simply trust women.
ireland / britain / gender / feature Friday May 25, 2018 19:44 byWSM
featured image
WSM on the 2017 March for Choice in Dublin

On May 25th we in Ireland finally get to vote to Repeal the hated 8th amendment. Here we present the 8 reasons WSM members are voting Yes to Repeal along with many of the articles we have published on the issue in recent months.

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Φύλο / Γνώμη / Ανάλυση Monday April 16, 2018 13:06 byΜωβ καφενείο

Σε μια συνθήκη όπου το να καθορίσουμε εμείς τα βιώματά μας δεν είναι δυνατό, εμείς το διεκδικούμε. Διεκδικούμε το να μιλάμε για αυτά και να το κάνουμε δημόσια. Το να κατανοήσουμε αυτό που μας συμβαίνει και να το αναλύσουμε με όρους πολιτικούς, μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε οι μόνες, δεν είμαστε μόνες. Πολιτικοποιώντας τα βιώματά μας, αναδημιουργούμε την ιστορία. Τις μικρές και μεγάλες αφηγήσεις που μας θέλουν εκτός. Εκτός της ιστορίας, εκτός των αγώνων, εκτός της γλώσσας και των νοημάτων της. Ο φεμινισμός μάς δίνει τη δυνατότητα να διαχειριστούμε τα βιώματά μας και να αντισταθούμε στις συνθήκες που τα προκαλούν, να αντιστρέψουμε τους όρους και να αντεπιτεθούμε.

Πριν λίγο καιρό συντρόφισσα –μέλος συλλογικότητας και σωματείου της πόλης– μοιράστηκε με τα άτομα της συνέλευσής μας το βίωμά της, καταγγέλλοντας τη «σεξουαλική παραβίαση των ορίων της και τη στέρηση του δικαιώματος για αυτοδιάθεση του σώματός της», όπως η ίδια περιέγραψε τη συνθήκη, από τρεις cis1 άντρες, δύο εκ των οποίων μέλη του αντιφασιστικού στεκιού Κάμενικ και ένας πρώην μέλος του. Με το παρόν κείμενο επιχειρούμε αφενός να εκφράσουμε την απόλυτη στήριξή μας στο αίτημα της ίδιας και της συλλογικότητάς της. Για εμάς σημασία έχει το βίωμά της, και εκεί στεκόμαστε. Τόσο οι συγκεκριμένοι τύποι, όσο και τα άτομα που τους στηρίζουν δεν έχουν καμία θέση στα καφενεία και τις εκδηλώσεις μας στο χώρο της Υφανέτ και θα προσπαθήσουμε να διασφαλίσουμε την απουσία τους. Άλλωστε αυτό είναι και ένα από τα ζητούμενα της συνέλευσής μας όλα αυτά τα χρόνια: να καταδείξουμε τέτοιες συμπεριφορές και να τις απομακρύνουμε από τους χώρους μας. Θα θέλαμε, επίσης, να κρατήσουμε αποστάσεις από συλλογικότητες που τους υποστηρίζουν είτε ρητά, είτε σιωπηρά/ουδέτερα. Αφετέρου, με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό, προχωρούμε σε μια αναλυτικότερη κατάθεση των σκεπτικών μας σχετικά με την κουλτούρα του βιασμού, τα προνόμια, τη διαχείριση περιστατικών έμφυλης βίας από τον ευρύτερο ριζοσπαστικό και α/α χώρο, τη σημασία του βιώματος, της συναίνεσης και των φεμινισμών.

H κουλτούρα του βιασμού

Μέσα σε ποιες συνθήκες δομήθηκαν οι παραπάνω (και όχι μόνο) έλληνες, αντίφα, μάτσο «σωστοί άντρες» και πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα άσκησης σωματικής και λεκτικής βίας πάνω σε γυναικεία σώματα; Κανένας βιασμός δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, μια πράξη που εγγράφεται αποσπασματικά στα σώματά μας. Δε συμβαίνει κάτω από ειδικές συνθήκες, ούτε οι βιαστές είναι ράτσα ειδική. Στο δημόσιο λόγο χαρακτηρίζονται ως «δράκοι», εμείς όμως ξέρουμε πως είναι άντρες καθημερινοί: πατεράδες, σύζυγοι, γείτονες, γκόμενοι, σύντροφοι. Η κουλτούρα του βιασμού δεν είναι ένα θεωρητικό-αφαιρετικό σχήμα, είναι συνέπεια της συνολικής ετεροσεξιστικής πατριαρχικής κουλτούρας, είναι η καθημερινή βιωμένη εμπειρία μας. Και είναι τις περισσότερες φορές άρρητη, συγκαλυμμένη, ένα κοινό μυστικό. Είναι σε κάθε σεξιστικό αστείο, στην tv, στη μουσική, στη νομοθεσία, στο δρόμο, στη δουλειά, στη σχολή, στις λέξεις, στα βλέμματα και τις συμπεριφορές. 2 Είναι η μάτσο κουλτούρα του περήφανου στρέητ έλληνα, οι κυρίαρχες ετεροκανονικές αντιλήψεις που συντηρούν και (ανα)παράγουν το αυτονόητο της έμφυλης βίας3 , του μισογυνισμού, της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας και της εθνοπατριαρχικής αηδίας. Είναι τα υποχρεωτικά χαμόγελα για να μας αφήσουν ήσυχες. Είναι να κάνεις πως μιλάς στο κινητό και τα σφιγμένα κλειδιά στο χέρι. Είναι τα ψιτ-ψιτ και τα σφυρίγματα στο δρόμο, το χούφτωμα στο λεωφορείο και να σκέφτεσαι αν σε παίρνει να τον βρίσεις. Είναι να ντρέπεσαι να πεις ότι σε κοζάρει ο θείος σου. Είναι η ντροπή που πρέπει να είναι πάντα δική μας. Είναι να υπομένεις τον πέφτουλα συνάδελφο, αφεντικό, πελάτη και να πρέπει να το βουλώνεις. Είναι ο κάθε μαλάκας που θεωρεί ότι έχει λόγο για τη σεξουαλικότητά μας (πως μια λεσβία θα «έστρωνε» αν είχε τον κατάλληλο cis στρεητ εραστή), καθώς και δικαίωμα πάνω στο σώμα μας και τη συμπεριφορά μας. Είναι οι μάτσο τίποτα, τα παλικάρια και οι λεβέντες που κατεβάζουν τα παράθυρα των αυτοκινήτων τους. Είναι να μη σε πιστεύει κανείς4 . Και είναι το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνουν χώρα ποικίλες μορφές σεξουαλικοποιημένης βίας5 . Βία σωματική, βία ψυχολογική, βία λεκτική.

Μέσα σ’ αυτή τη διάχυτη ελληνική κουλτούρα του βιασμού -όπου οι άντρες εκπαιδεύονται στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα γήπεδα, στα μπαρς και στα μπουρδέλα μαθαίνοντας από νωρίς να περιφρουρούν τα προνόμιά τους- εμείς μάθαμε να φοβόμαστε και να σιωπούμε. Εκπαιδευτήκαμε από μικρά να φοβόμαστε την πιθανότητα του βιασμού και αυτό να μας κρατά πειθαρχημένες. Ο φόβος έχει καθορίσει την κοινωνικοποίησή μας, ώστε πια να ξέρουμε πότε να επιστρατεύουμε τις στρατηγικές προφύλαξής μας. Να συνοδεύουμε τις φίλες μας στο σπίτι, να κρατάμε τον αριθμό του ταξί, να αλλάζουμε πεζοδρόμιο όταν βλέπουμε μαζεμένους άντρες, να σκεφτόμαστε χίλιες φορές αν θα βάλουμε φούστα, κολάν, κραγιόν και ξώβυζο.

Αρρενωπότητες και η διαχείριση της έμφυλης βίας εντός του ριζοσπαστικού και α/α χώρου

Έχουμε μεγαλώσει και πολιτικοποιηθεί κι εμείς μέσα σ’ αυτό τον «χώρο», σ’ αυτές τις συνελεύσεις, σ’ αυτές τις πορείες. Έχουμε έρθει άπειρες φορές αντιμέτωπες με σεξιστικές συμπεριφορές και συνθήματα. Άπειρες φορές προσπαθήσαμε να ακουστούμε και μας διέκοψαν. Άπειρες φορές προσπαθήσαμε να βρούμε χώρο να υπάρξουμε σε εκδηλώσεις και συναυλίες. Και βέβαια άπειρες φορές σιωπήσαμε στο ανελέητο mansplaining 6 των συντρόφων.

Ο «χώρος» δεν είναι μία πραγματικότητα πολύ διαφοροποιημένη από την υπόλοιπη κοινωνία. Θα μπορούσαμε μάλιστα να ισχυριστούμε πως αποτελεί μία αντανάκλαση όλων εκείνων των επιβολών, των εξουσιαστικών συμπεριφορών και των επιτελέσεων που βιώνουμε από μικρές και μας συνοδεύουν στην ενήλικη ζωή μας. Όλων εκείνων των αντρικών προνομίων που παρατηρούμε παντού. Στους πατεράδες μας, στους φίλους και στους συντρόφους που θέλουν να μας προσφέρουν προστασία. Στις αντρικές φωνές που θέλουν να ακούγονται πάντα δυνατότερα, και στις άμυνές τους. Στον χώρο που εύκολα καταλαμβάνουν και δεν τον αφήνουν σε κανένα άλλο υποκείμενο. Στη διάθεσή μας, που δεν θέλουν να μας βλέπουν κατσούφες και νευρικές. Στα σώματά μας, που παρά τα όχι που δε σημαίνουν ναι, αυτοί συνέχισαν. Από τα αθώα σεξιστικά αστειάκια μέχρι τις κακοποιητικές ερωτικές και φιλικές σχέσεις, έχουμε νιώσει στο πετσί μας ότι ο «χώρος» βρωμάει σεξισμό, πατριαρχία και μπράτσα. Το κίνημα δεν χάνει ευκαιρία να μας θυμίζει ότι αν είσαι γυναίκα, αδερφή, λεσβία, αν είσαι ντυμένη τσουλίστικα, αν τα κιλά σου δε χωράνε σε «κανονικά» μεγέθη, αν η σεξουαλικότητά σου ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, πρέπει συνέχεια να αποδεικνύεις ότι αξίζεις σεβασμό. Αυτή είναι η ιστορία μας.

Τα τελευταία χρόνια οι φεμινιστικές φωνές πληθαίνουν. Σε πολλές πόλεις δημιουργούνται ομάδες που ασχολούνται με ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας. Οι κουήρ και ριζοσπαστικές οπτικές μπαίνουν όλο και πιο πολύ στις κουβέντες μας. Ταυτόχρονα, διαβάζουμε και ακούμε όλο και πιο συχνά ιστορίες και καταγγελίες κακοποιήσεων και σεξιστικών συμπεριφορών εντός του κινήματος. Κάποιες έρχονται στα μέιλ μας, άλλες μας τις περιγράφουν από κοντά συντρόφισσες. Οι ιστορίες είναι πάρα πολλές∙ άλλες ανοίγονται πολύ, άλλες αποσιωπώνται. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που άτομα και συνελεύσεις παίρνουν ξεκάθαρα θέση ενάντια σε αυτές τις καταγγελίες (κατηγορίες του τύπου «είσαι διασπαστική/ρουφιάνα») ή/και επιτίθονται στα άτομα που τολμούν να καταγγείλουν ή να στηρίξουν. Κάποιοι δεν τολμούν να πουν ότι είναι αντι-αντισεξιστές.

Η στιγμή αυτή είναι σημαντική για να δημιουργήσουμε χώρους που θα μας συμπεριλαμβάνουν όλες. Να κατανοήσουμε πως ως άτομα κατέχουμε διαφορετικές προνομιακές θέσεις που συνοδεύονται από τις αντίστοιχες επιτελέσεις και επιβολές και μας εμποδίζουν να δούμε τις πραγματικότητες που βρίσκονται έξω από τις δικές μας εμπειρίες και υπερβαίνουν τον δικό μας τρόπο σκέψης. Να προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε βαθύτερα αυτά τα προνόμια και να τα διαχειριστούμε. Να μπούμε στη θέση της άλλης, να αφουγκραστούμε το βίωμά της και να τη φροντίσουμε με ό,τι μέσο διαθέτουμε. Όχι με μια αίσθηση συμπόνιας και λύπησης, αλλά με τη συνειδητή αποδοχή του τραύματος. Όχι για να βουτήξουμε στον βούρκο της απογοήτευσης και του ζόφου, αλλά για να επιχειρήσουμε από κοινού να κάνουμε την ανάγκη μας αισθητή και να μιλήσουμε γι’ αυτά που μας καταπιέζουν.

«Οι άνθρωποι που μιλούν για επανάσταση χωρίς να αναφέρονται ρητά στα ζητήματα φύλου χωρίς να καταλαβαίνουν πως η πατριαρχία είναι καθημερινό βίωμα, που λένε «καλά ρε με αυτά ασχολείσαι;» και το έμφυλο δεν χωρά στην πολιτική τους ατζέντα, αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα πτώμα στο στόμα τους.» (από αυτοκόλλητο των κεραμιδόγατων)

Όποτε προκύπτει μία ιστορία κακοποίησης, μία καταγγελία σεξιστικής συμπεριφοράς ή μπαίνουν έμφυλα ζητήματα σε μία συνέλευση παρατηρούμε τις ίδιες ανδρικές άμυνες κι ακολουθεί ο ίδιος αλγόριθμος:

Το άτομο εκθέτει την ιστορία του.

Δεν το πιστεύουν, αμφισβητούν την ιστορία του, σχετικοποιούν την εμπειρία του: «μήπως είσαι υπερβολική; Είσαι τρελή!, Δεν είναι και τόσο άσχημα όσο πιστεύεις»

Ρίχνουν το φταίξιμο σε αυτό, μεταθέτουν την ευθύνη, δημιουργούν ενοχές: «ναι αλλά κι εσύ προκαλούσες, δεν μιλάς αρκετά και ο λόγος σου δεν έχει πολιτικά επιχειρήματα, έπρεπε να το είχες βάλει ως ζήτημα στη συνέλευση»

Οι άντρες βρίσκουν υποστήριξη και δικαιολογητές των πράξεών τους: «τον ξέρω από παλιά, είναι σύντροφος και δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο»

Το άτομο σωπαίνει.

Δημιουργείται ένα προηγούμενο και μία ανασφαλής συνθήκη για κάθε άτομο που μιλάει

Οι άντρες κι οι δικαιολογητές της βίας ενδυναμώνονται.

Η κατάσταση είναι προνομιακή για να ασκήσουν εξουσία, να παραβιάσουν ξανά και να υποτιμήσουν κι άλλα άτομα.

Η διαδικασία επαναλαμβάνεται.

Πηγή έμπνευσης για το παραπάνω σχήμα αποτελεί «Ο κύκλος της κακοποίησης εναντίων των γυναικών» από τη Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας (Δεκέμβριος 2016)

Η φαντασία του «χώρου» όταν έρχεται αντιμέτωπος με περιστατικά κακοποίησης, φτάνει σε τρομακτικά επίπεδα. Με αφορμή την καταγγελία της συντρόφισσας, κάποιες συλλογικότητες αποφάσισαν ότι το καλύτερο που μπορούν να κάνουν είναι να διερευνήσουν πώς ακριβώς έγιναν τα πράγματα, να ακούσουν όλες τις πλευρές (συντρόφισσα η μία, σύντροφοι κι οι άλλοι βρε παιδί μου!). Πριν από αυτό μας διαβεβαίωσαν, όμως, ότι και οι ίδιοι έχουν εντοπίσει/αντιμετωπίσει πάμπολλες φορές σεξιστικές συμπεριφορές εντός του κινήματος. Με μεγάλη επιτυχία, θα συμπληρώναμε. Από τον Βόλο μέχρι την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, οι διαδικασίες αναρχοδικαστηρίων, πανχωρικών συνελεύσεων κι επιτροπών είναι μία ακόμη ατέλειωτη κακοποίηση. Χωρίς κανένα φεμινιστικό εργαλείο φροντίδας κι αλληλεγγύης, δημιουργούν τους χώρους για να σχετικοποιούνται και να κανονικοποιούνται οι βιασμοί. Κάνουν ακριβώς το ίδιο που κάνει κι η αστική δικαιοσύνη∙ το θύμα πρέπει να αποδείξει ότι δεν έφταιγε. Mε ποια λογική το άτομο που έχει υποστεί μία τραυματική εμπειρία να πρέπει να την αναβιώσει για να μην έχουν απορίες οι σύντροφοι; Με όλα τα προνόμια που φέρουν οι manarchists, από ποια θέση ακριβώς πιστεύουν ότι είναι οι υπεύθυνοι για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και να αποδώσουν δικαιοσύνη;

Είναι σημαντικό για μας να δεχόμαστε τις καταγγελίες χωρίς να αμφισβητείται η καταγγέλουσα. Είναι σημαντικό να μην ψάχνουμε αποδείξεις για να συγκατανεύσουμε στο βίωμά της. Γνωρίζουμε την αλήθεια του γιατί γνωρίζουμε και την αλήθεια της πατριαρχίας. Είναι σημαντικό πέρα από την αποπομπή των βιαστών, να βάζουμε αυτές τις αλήθειες στις ίδιες μας τις συνελεύσεις και στον τρόπο δράσης μας. Να αντιμετωπίσουμε τους φίλους και συντρόφους μας που έχουν σεξιστικές συμπεριφορές. Στην προκειμένη περίπτωση είμαστε χαρούμενες κι αισθανόμαστε δυνατές που γνωρίζουμε ότι πολλές και πολλοί σ’ αυτήν την πόλη, άτομα και συλλογικότητες αντιλαμβάνονται την κουλτούρα του βιασμού, παίρνουν θέση και οργανώνουν τις επιθέσεις τους. Ζητούμενο όμως είναι και να αντιληφθούμε πώς παράγεται αυτή η κουλτούρα. Πώς διαμορφώνει πρακτικές, τρόπους και σκέψεις. Πώς κατασκευάζονται οι αρρενωπότητες που παραβιάζουν και κακοποιούν. Ζητούμενο είναι να καταλάβουμε πως η κινηματική κουλτούρα, η αντιφασιστική, η αναρχική, η κουλτούρα «δρόμου», έχει τη δική της αφήγηση για το πώς πρέπει να είναι ο «άντρας». Αυτή η εξουσία δεν έρχεται ουρανοκατέβατη. Συμπλέει με το κυρίαρχο σύστημα ιεράρχησης των φύλων, την εθνική αφήγηση για τα φύλα και το ρόλο τους σ’ αυτή τη ζωή.
Η σημασία της συναίνεσης και του βιώματος

Μιλώντας για την έμφυλη σεξουαλικοποιημένη βία, χρειάζεται να προσεγγίσουμε την έννοια της συναίνεσης, όχι μονάχα ως μια επιθυμητή συνθήκη στις σεξουαλικές και μη πρακτικές μας, αλλά ως μια απαραίτητη προϋπόθεση για την πραγμάτωση των επιθυμιών και της καύλας μας με όρους σαφήνειας, ασφάλειας και φροντίδας.

Είναι γεγονός πως οι τρόποι που τα κανονιστικά πρότυπα φύλου και επιθυμίας διαμορφώνουν τον έμφυλο εαυτό μας, μας κατευθύνουν να διαμορφώνουμε τις σχέσεις και τις σεξουαλικές εμπειρίες μας. Κι αυτές οι εμπειρίες διαμορφώνονται έτσι ώστε να χωρούν στις κυρίαρχες κοινωνικές επιταγές του φύλου και της (ετερο)σεξουαλικότητας. Επιτελούμε προκειμένου να βιώσουμε την διαπροσωπική και κοινωνική αποδοχή και να αποφύγουμε τις συνέπειες της αποτυχίας μας. Μέσα σε αυτή τη κυρίαρχη συνθήκη, εντοπίζουμε το κενό διερεύνησης της συναίνεσης τόσο θεωρητικά, όσο και σε επίπεδο καθημερινής επαφής στις σχέσεις μας. Λόγω αυτού του κενού, πολλές φορές καταλήγουμε να ενοχοποιούμε τις εαυτές μας για παραβιαστικές συμπεριφορές που δεχτήκαμε και για κακοποιήσεις που βιώσαμε. Ακόμα και αν είμαστε σίγουρες για τη μη συναίνεση από μεριάς μας, μπαίνουμε συνεχώς σε μια διαδικασία να υπερασπιστούμε τις εαυτές μας και να πείσουμε τα άλλα άτομα.

Προσπαθώντας να δομήσουμε μια κουλτούρα συναίνεσης, χρειάζεται να κατανοήσουμε πως η συναίνεση δεν αποτελεί ούτε ένα θολό ζήτημα, ούτε ένα γκρίζο πεδίο διαπραγμάτευσης. Αν η συναίνεση μοιάζει θολή, τότε απλά δεν πρόκειται περί συναίνεσης.

Η συναίνεση δεν είναι δεδομένη βάσει της συντροφικής σχέσης μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών. Η συναίνεση σε μια προηγούμενη σεξουαλική συνθήκη δεν αποτελεί συναίνεση και για μία επόμενη. Η συναίνεση δεν υπάρχει στην εμφάνιση, στον τρόπο που χορεύω, στην περασμένη ώρα, στα ποτά που ήπια, στα ναρκωτικά που πήρα, στο ότι έκανα ή αποδέχτηκα την πρόσκληση.

Η μη έκφραση καταφατικής συναίνεσης σημαίνει μη συναίνεση. Η καταφατική συναίνεση δεν χρειάζεται να είναι λεκτική. Μπορεί να αποτυπωθεί στο πρόσωπο και στο σώμα - εκφάνσεις συναίνεσης οι οποίες υποτιμούνται σημαντικά. Γι' αυτό, χρειάζεται να αφουγκραζόμαστε, να ακούμε, να ρωτάμε, να συζητάμε, ώστε να είμαστε σίγουρα για την ύπαρξή της.

Συναίνεση σημαίνει επιλέγω με ποιο/α υποκείμενο/α θα ασκήσω τις σεξουαλικές πρακτικές μου. Η συναίνεση κάθε εμπλεκόμενου υποκειμένου είναι απαραίτητη. Βέβαια, το ναι δε σημαίνει πάντα ναι, διότι η συναίνεση δεν είναι πάντα αποτέλεσμα επιλογής, αλλά και φόβου και εξαναγκασμού. Η συναίνεση συμβαίνει αυτοβούλως, μη εξαναγκασμένα και συνειδητά. Είναι μια διαδικασία συνεχής και οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να την αποσύρουμε αν θεωρήσουμε ότι τα όρια μας παραβιάζονται ή/και για οποιοδήποτε λόγο δεν θέλουμε να συνεχίσουμε.

Η προσπάθεια απόδειξής της από τη μεριά του υποκειμένου που ασκεί έμφυλη σεξουαλικοποιημένη βία επιβεβαιώνει το ανδρικό προνόμιο που ορίζει το πώς συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν τα πράγματα, πρόκειται για μια εξουσία που προσπαθεί να πείσει ότι δεν είναι εξουσία. Η υποκειμενικότητα της συναίνεσης έγκειται στα όρια του ατόμου τα οποία παραβιάστηκαν και όχι στην υποκειμενική κρίση αυτού που παραβίασε

Γι' αυτό, λοιπόν, χρειάζεται να δώσουμε λόγο στο βίωμα. Η αποσιώπηση του λόγου του υποκειμένου που παραβιάστηκε αποτελεί δεδομένη συνθήκη τόσο εντός της αστικής δικαιοσύνης, όσο κι εντός του ελληνικού καθημερινού συγκείμενου συμπεριλαμβανομένης και της κινηματικής πραγματικότητας. Για εμάς το βίωμα είναι εξ ορισμού πολιτικό, είναι ένα πεδίο επιθυμιών, αντιστάσεων και συγκρούσεων. Είναι ένα σημείο εκκίνησης προς τη συνειδητοποίηση της έμφυλης ασυμμετρίας και ένα εργαλείο φεμινιστικής πολιτικής. Όσα βιώνουμε δεν είναι αποκομμένα από την πατριαρχική κοινωνία στην οποία υπάρχουμε, γι’ αυτό τα αναγνωρίζουμε ως τέτοια. Ό,τι μας συμβαίνει μέσα στις σχέσεις μας, δεν είναι κάτι αποκομμένο από την πολιτική. Δεν υπάρχει μόνο στην ιδιωτική σφαίρα και δε σταματά εκεί. Η πατριαρχική εξουσία δεν ασκείται μόνο μέσα από κρατικές πολιτικές, από εργοδότες και αφεντικά. Είναι διάχυτη και χωράει σε κάθε υποκείμενο που είναι πρόθυμο να τη στεγάσει. Σε κάθε σχέση που υπάρχουν προνόμια και ιεραρχίες χωρίς την απαιτούμενη αμφισβήτηση.

Σίγουρα είναι κατανοητό πως όταν το άτομο καταθέτει την εμπειρία του, μπορεί να αισθανθούμε αμηχανία για το πώς πρέπει να το διαχειριστούμε, λόγω του ότι δεν έχουμε κάποιο κοινό βίωμα, δεν γνωρίζουμε τι είναι πρέπον να ειπωθεί και τι όχι ή πιθανόν δεν έχουμε ξαναβρεθεί σε διαδικασίες όπου δίνεται χώρος και χρόνος στο βίωμα κάποιας. Σε μια τέτοια συνθήκη, όπου το άτομο μοιράζεται μαζί μας το βίωμά του, εμείς, ως φεμινιστική κουήρ συλλογικότητα –ύστερα από λάθη και συνεχή αναστοχασμό- προτιμάμε:

*να το ακούσουμε, να του δώσουμε χρόνο για να εκφραστεί, να μην το διακόψουμε μέχρι να ολοκληρώσει, να μένουμε παρούσες και επικεντρωμένες σε αυτήν και σε αυτά που μοιράζεται. Συμβαίνει συχνά, για παράδειγμα, όταν καμιά μοιράζεται κάτι μαζί μας να προβάλλουμε δικές μας εμπειρίες και να στρέφουμε σε αυτές την προσοχή. Ακούγοντας ενεργά το άτομο βλέπουμε τις δικές του επιθυμίες και μπορούμε να το συνοδεύσουμε σε αυτές.

*να διερωτόμαστε από ποια θέση ακούμε και τοποθετούμαστε.

*να ρωτάμε πώς κατονομάζει το βίωμά του και να μην το ονομάζουμε εμείς.

Κατανοώντας πως το βίωμα είναι εκείνο που ορίζει τι και πώς συνέβη και η αμφισβήτηση ή η αξιολόγησή του είναι μια αρκετά τραυματική διαδικασία, καταλήγουμε στο ότι είναι πολύ σημαντικό:

*να φροντίσουμε ώστε ο λόγος μας να μην είναι κακοποιητικός, να μην ζητήσουμε λεπτομέρειες και περαιτέρω περιγραφές από όσες διάλεξε να μοιραστεί. Να μην προσπαθούμε να κατηγορήσουμε το άτομο που βίωσε μια κακοποιητική συμπεριφορά για το ότι δέχτηκε αυτή την κακοποίηση ή να εξηγήσουμε τι βίωσε και πώς το βίωσε. Να πιστέψουμε το βίωμα∙ αποδεχόμαστε πως το βίωμα είναι μοναδικό, δεν μπορούμε να το κρίνουμε μέσα από τα δικά μας βιώματα και έχει την ίδια σημασία οποιοδήποτε και αν είναι το χρονικό διάστημα που διαμεσολάβησε.

*να το ευχαριστήσουμε που μοιράστηκε μαζί μας το βίωμά του, διότι δεν όφειλε να το κάνει όποια σχέση κι αν έχουμε μαζί του.

*να υπάρχει μη κατευθυντική φροντίδα, να ρωτήσουμε με ποιο τρόπο μπορούμε να το στηρίξουμε και να είμαστε αλληλέγγυες. Πολλές φορές αυθαίρετα θεωρούμε ότι γνωρίζουμε τι είναι σωστό και χρήσιμο για τους άλλους. Γνωρίζουμε, όμως, πως η κακοποίηση αποτελεί μια εμπειρία στην οποία αγνοείται και υποτιμάται η σωματική αυτονομία του υποκειμένου. Είναι ζωτικής σημασίας το τελευταίο να μπορεί να επιλέγει, να αποφασίζει και να ελέγχει κάθε βήμα της διαδικασίας (αν θελήσει να εκκινήσει κάποια διαδικασία).

*να δηλώνουμε με ειλικρίνεια την παρουσία και τη διαθεσιμότητά μας για στήριξη και φροντίδα, όπως και όποτε επιθυμεί το άτομο.

*στην περίπτωση που νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε μόνες μας στη φροντίδα που θέλουμε να δώσουμε, να αναζητούμε και αλλού υποστηρικτικό δίκτυο τόσο για εμάς, όσο και για το άτομο.

*να πάρουμε ξεκάθαρη θέση ενάντια στο υποκείμενο που άσκησε έμφυλη σεξουαλικοποιημένη βία, καθώς και σε όσα άτομα δικαιολογούν την πράξη του.

*Και συνεχώς να αναλογιζόμαστε για τις εαυτές μας, εάν, πώς και σε ποιο βαθμό ασκούμε εξουσία, απολαμβάνοντας συνειδητά ή μη κάποια προνόμια.

"Τι αξία έχουν οι ιδέες που διαψεύδονται από το βίωμα; Δεν επιθυμώ συμμαχίες παρά με ό,τι και όσους με βοηθούν να καταστήσω πιο ζωντανή τη ζωή, τη δική μου και των άλλων."
Ραούλ Βανεγκέμ, Γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έρχεται

Η σημασία των φεμινισμών

Ζώντας σ’ αυτήν την πραγματικότητα από τόσες δα, νιώθουμε πως οι φεμινισμοί μας έσωσαν τη ζωή. Γιατί μας βοήθησαν να αναγνωρίσουμε αρχικά την πατριαρχική βία σαν τέτοια. Μέσα σε μία συνθήκη όπου η κουλτούρα του βιασμού είναι παντού γύρω μας και η αμφισβήτηση των βιωμάτων μας (τόσο εντός, όσο και εκτός του χώρου) ο κανόνας, νιώθουμε την ανάγκη να κατανοήσουμε τη βία που μας ασκείται, να την περιγράψουμε με δικά μας λόγια, να αμφισβητήσουμε τις σεξιστικές λογικές , να αντισταθούμε στις μάτσο εκδοχές και για ακόμη μία φορά, δυστυχώς, να βάλουμε κεντρικά στους λόγους μας τα αυτονόητα αιτήματα της αυτοδιάθεσης των σωμάτων μας και των εαυτών μας. Ακόμη, με τους φεμινισμούς ερχόμαστε πιο κοντά. Μας βοηθάνε να παραμένουμε ψύχραιμες σε συνθήκες πίεσης και χάους, και να βρίσκουμε τους τρόπους να στεκόμαστε αλληλέγγυες στις διαδικασίες που ακολουθούνται όπως οι καταγγελίες, οι δημοσιοποιήσεις κακοποιητικών περιστατικών, ο αποκλεισμός των δραστών κτλ.

Πιστεύουμε σε αγώνες που δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα. Που δεν μετριόμαστε με κανένα αναρχόμετρο, που δεν συμμορφωνόμαστε σε καμία κανονικότητα. Σε εξεγέρσεις που μας χωράνε όλες. Σε επαναστάσεις που μπορούμε και να χορεύουμε. Που οι δικές μας εκδοχές και τα δικά μας βιώματα είναι προτάγματα. Θα το ξαναπούμε, το προσωπικό είναι πολιτικό, και τα όρια ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο είναι δυσδιάκριτα. Οι καθημερινές μας καταπιέσεις κι οι αγωνίες στο σπίτι, στις συνελεύσεις, στη δουλειά έχουν σημασία. Οι ιστορίες κακοποίησης και βιασμού μας, έχουν σημασία κι έχουν δύναμη. Έχουν δύναμη να αλλάξουν τα κινήματα και τις συντροφικές σχέσεις μέσα από πρακτικές ριζοσπαστικής αγάπης και (αυτο)φροντίδας.

Σε μια συνθήκη όπου το να καθορίσουμε εμείς τα βιώματά μας δεν είναι δυνατό, εμείς το διεκδικούμε. Διεκδικούμε το να μιλάμε για αυτά και να το κάνουμε δημόσια. Το να κατανοήσουμε αυτό που μας συμβαίνει και να το αναλύσουμε με όρους πολιτικούς, μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε οι μόνες, δεν είμαστε μόνες. Πολιτικοποιώντας τα βιώματά μας, αναδημιουργούμε την ιστορία. Τις μικρές και μεγάλες αφηγήσεις που μας θέλουν εκτός. Εκτός της ιστορίας, εκτός των αγώνων, εκτός της γλώσσας και των νοημάτων της. Ο φεμινισμός μάς δίνει τη δυνατότητα να διαχειριστούμε τα βιώματά μας και να αντισταθούμε στις συνθήκες που τα προκαλούν, να αντιστρέψουμε τους όρους και να αντεπιτεθούμε.

1 Cis: άτομα τα οποία αναγνωρίζουν ως φύλο τους, το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους ή καλύτερα, το φύλο που εκφράζουν δεν πάει κόντρα στο φύλο που πιστεύουν οι γονείς και η κοινωνία κ.ο.κ. ότι πρέπει να εκφράζουν με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του σώματός τους. Τα άτομα που δεν είναι cis ονομάζονται τρανς. Πηγή: https://tinyurl.com/y9f2fb74 Ο όρος χρησιμοποιείται για να αποστιγματίσει τον όρο τρανς. Όταν παραδέχομαι ότι είμαι cis, σημαίνει ότι αποδέχομαι ότι υπάρχουν και άνθρωποι που δεν είναι cis, και συνεπώς δεν αποδίδω «φυσιολογικότητα» στη δική μου κατάσταση και απαξίωση στη δική τους. Πηγή: http://tinyurl.com/zgg7y5s
2 βλ. κείμενο από το Συντονιστικό ατόμων και ομάδων (ΛΟΑ, bra-stards, Μπεφλόνα) ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού (Αθήνα, Νοέμβρης 2016). Πηγή: https://tinyurl.com/ybj9c8pb
3 Έμφυλη βία: ο όρος αυτός για μας χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη βία που υφίστανται όσα υποκείμενα παρεκκλίνουν από τις κυρίαρχες ηγεμονικές cis αρρενωπότητες. π.χ. cis γυναίκες, λεσβίες, νταλίκες, αδερφές/πουστάρες, τρανς αγόρια, τρανς γυναίκες, intersex +++.
4 βλ. παλαιότερο κείμενο του Μωβ Καφενείου με αφορμή το περιστατικό βιασμού μέσα στο ΑΠΘ (Νοέμβρης 2016) https://tinyurl.com/yaneneay
5 Σεξουαλικοποιημένη βία: χρησιμοποιείται, όχι τυχαία, αντί του όρου σεξουαλική βία γιατί, όπως ωραία εξηγούν κι οι έκ-φυλες, ο δεύτερος «εντάσσει αυτό το είδος της βίας στο πεδίο της σεξουαλικότητας όπου δικαιολογείται πιο εύκολα βάσει μιας πατριαρχικής αντίληψης και θεωρίας για τη σεξουαλικότητα, όπως π.χ. του Freud και δίνει έμφαση στο πρόσχημα της βίαιης δράσης του θύτη, ενώ ο όρος σεξουαλικοποιημένη βία δηλώνει πως για το θύμα η πράξη αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά βία». Από αυτή την σκοπιά λοιπόν, όπου βιώνεται η έμφυλη εξουσία, όπου βιώνεται η καταπίεση του γυναικείου υποκειμένου, όπου η αρρενωπότητα αφήνει τα βίαια σημάδια της, τότε μιλάμε για βιασμό (terminal 119, “ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού!”, τρίτο τεύχος, Σεπτ. 2008).
6 Μansplaining: η διαδικασία μέσω της οποίας ένας άντρας, «εξηγεί» σε μια γυναίκα ένα θέμα που την αφορά άμεσα χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει το θέμα ή να έχει προσωπική εμπειρία μ’ αυτό. Πηγή: https://tinyurl.com/y9f2fb74

image 2.jpg 0.05 Mb

amerik santral / karayib / gender / press release Tuesday March 13, 2018 20:46 byBatay Ouvriye

Anpil ouvriye, anpil fanm nan peyi a pa konnen gen yon dat 8 mas ki enpòtan pou yo. E anpil nan sa ki konnen yo pa reyèlman klè sou kote 8 mas la sòti, sa li vle di reyèlman. Nou menm ouvriye konsyan, ki sou lit, k ap òganize tèt nou, nou dwe toujou konnen rasin nou; nou dwe toujou klè sou lit klas nou an te mennen, leson nou aprann de lit sa yo. Jan nou konn di li deja, lavi nou se travay. Men an menm tan, lavi nou se BATAY.

Piplis toujou, nan klas ouvriyè a nan peyi d AYITI, anpil nan nou ap travay nan koud rad, kidonk nan endistri tèkstil. E dat 8 mas la makònnen ak lit ouvriyè nan endistri tèkstil. Malgre sa, anpil nan nou pa konnen kote 8 mas la sòti.

Depi 1975, ONI deside 8 mas se jounen entènasyonal fanm. Kidonk, jounen entènasyonal tout fanm sou latè. ONI bay fanm yon jou menm jan gen yon jou pou sante, gen yon jou pou alfabetizasyon, andikape... Men ki sa sa vle di?

An jeneral, klas ouvriyè a, mas travayè yo BATAY. BATAY yo gen de dat enpòtans ki parèt ladan yo. Dat sa yo toujou gen yon gwo sans e yo kontinye fè pati BATAY travayè yo, klas ouvriyè a. Nou ka sonje premye me.

An jeneral tou, devan realite sa a, klas dominan yo, boujwazi a onivo entènasyonal, konn fin pa rekonèt dat yo; men yo tou defòme yo, sa vle di: yo wete tout nanm ki nan dat sa yo, fè yo pèdi vre sans yo e WETE YO NAN LOJIK BATAY LA. Yo fè li pou premye me, yo vin rele li jounen entènasyonal travay. Yo fè li pou 8 mas tou. Kidonk, lit ki mennen kont dominasyon fanm sou latè fòse yo bay dat la, men yo deleye li nèt ale.

KI KOTE 8 MAS LA SOTI?

8 mas la se yon dat istorik! 8 mas 1908, se dat boujwa NAN VIL CHIKAGO OZETAZINI METE DIFE NAN YON IZIN TEKSTIL KOTE PLIS PASE 1000 OUVRIYE T AP TRAVAY. 120 ladan yo mouri. Ouvriye sa yo te travay nan izin tèkstil sa a. Kondisyon yo pat bon ditou. Anfèt se te yon reyèl prizon e ouvriye yo tap lite kont jounen travay ki te twò long. Ouvriye sa yo pat tèt bese. Se te ouvriye ki te nan batay e se poutèt sa boujwa sa yo te mete dife, touye yon pakèt ouvriye. E anyen pa fèt devan katastwòf sa a a. Trajedi sa a montre jan kapitalism lan devlope sou kadav ouvriye.
Trajedi sa a vin mennen yon gwo mouvman solidarite onivo entènasyonal, gwo denonsyasyon sitiyasyon ouvriye yo. Se nan kad mouvman sa a, nan peyi ALMAY, yon fanm vanyan revolisyonè ki tap goumen pou reyalizasyon enterè klas ouvriyè a, KLARA ZETKIN, te vini ak pwopozisyon pou fè 8 mas la vin jou entènasyonal fanm. Se FANM OUVRIYÈZ KI VIN AK KESYON AN, NAN KAD LIT KLAS OUVRIYÈ A. E anfèt, jounen entènasyonal fanm lan, se te JOUNEN ENTÈNASYONAL FANM TRAVAYÈZ, ANPATIKILYE OUVRIYÈZ.

Se te yon jounen menm jan ak PREMYE ME. Yon jounen BATAY kont sitiyasyon fanm travayèz yo ap sibi sou tè a. Se te yon jounen BATAY pou defann dwa fanm travayèz yo: batay pou yo touche menm kalite salè ak gason pou menm travay la, batay kont tizonnay (asèlman) y ap fè sou yo nan travay yo, batay kont lefèt se yo ki, apre travay, blije al travay nan kay, se yo pou kont yo ki pou okipe ti moun.

Avek evolisyon lit klas ouvriyè a, gwo bak ki vin fèt patikilyèman nan dezyèm mwatye ventyèm syèk la, jounen entènasyonal fanm lan komanse pèdi vre sans li e vin tounen jounen tout fanm. BATAY la vin dekonekte ak BATAY klas ouvriyè a pou li transfòme lavi li nèt ale. Sa rive fèt tou paske dòt klas vin pran batay fanm yo an men.

Sèten sektè nan boujwazi liberal la ak nan ti boujwazi a, rantre nan batay la, e yo vin melanje tout fanm kòm si tout fanm te gen menm pwoblèm. Yo vin dekonekte batay pou dwa fanm ak BATAY pou chanje lavi travayè. E nan anpil batay, BATAY la vin yon BATAY pou libète sèks. Menm lè li pa rive jouk la, li vin yon batay anlè anlè ki pa konekte ak mas travayè yo, yon batay san pèspektiv klè, yon batay pèdi.

Se pa yon aza se ouvriye ki bay dat 8 mas la. Anfèt, jounen jodi TOUT BATAY POU EMANSIPASYON TRAVAYÈ BLIJE pati de enterè nou menm, klas ouvriyè a. Sa valab tou pou batay pou emansipasyon fanm yo. EMANSIPASYON KLAS OUVRIYÈ A BLIJE YON EMANSIPASYON TOTAL. SI SE PA SA, LI PAP EKZISTE. Emansipasyon klas ouvriyè a, se sèl emansipasyon ki mande, ki kòmande emansipasyon fanm yo tou.

8 mas: yo di se jounen entènasyonal fanm. ANN AYITI yo fete li kom si se te sa vre. Nan peryòd 8 mas la, òganizasyon fanm yo pwofite pou denonse divès abi fanm sibi nan sosyete yo, yo denonse de pwoblèm ki reyèl. Kidonk yo pote kontribisyon yo nan limit klas yo ladan li an, nan lit pou liberasyon fanm. Men 8 mas pou nou menm ouvriye, se dat ki raple nou FAKTORI-PRIZON yo kote si gen dife nou tout ap peri. Li raple nou esplwatasyon nou menm fanm ouvriyèz ap sibi, dominasyon anplis n ap sibi paske nou se fanm, kondisyon patikilye nap sibi esplwatasyon an. Li raple nou kapitalism lan bati sou kadav ouvriye. 8 mas pa dwe sèvi pou mete ouvriyèz Klasik Aparèl nan menm sak ak yon sousèdsan tankou madan Baya. Li pa dwe sèvi pou mete ouvriyèz CEE osnon Vetèks nan menm sak ak yon rapas reyaksyonè tankou Mari Bekè. Li pa ka sèvi pou mete ouvriyèz nimewo 20 Pak Endistriyèl nan menm sak ak Madan Ipolit. Nou dwe toujou klè madan Ipolit, madan Baya, Mari Bekè… yo tout se gwo lènmi nou. Menm sou kesyon fanm lan, nou pa gen anyen pou wè ak yo. Nou pa gen okenn batay ki ka mete nou sou menm bò. 8 mas se dat ki pou raple nou menm lwa ki nan Kòd Travay yo a ki konsène nou menm ouvriyèz, yo pa respekte li. 8 mas dwe raple nou menm ouvriyèz, gen lòt fanm travayèz ki yo menm tou domine nan sosyete a, kit se peyizan machann, ti atizan, divès anplwaye e sitou moun ki travay kay moun yo (bòn, lesivyè, rèstavèk...). Yo menm tou, kòm travayèz e kòm fanm, yo nan kanno. Emansipasyon yo mande inite kan pèp la, inite nan mitan fanm travayèz yo nan lit global yo e nan lit pou emansipasyon nou tout fanm travayèz. Sa mande nou pran responsabilite nou.

N ap sibi tout kalite imilyasyon nan izin yo, kèlkeswa travay n ap fè nou esplwate, imilye, oprime, domine 2 fwa. 8 mas se dat pou nou poze nesesite lit pou emansipasyon nou kòm travayè, kom ouvriye fanm. Sa mande lit kont sistèm ki ponn dominasyon n ap sibi a, lit nan mitan nou pou yon lòt konsepsyon fanm, yon lòt konsepsyon rapò gason ak fanm, yon lòt konsepsyon gason kote nou egal gason nan BATAY nou, nan travay nan kay. E gras a inite nan mitan nou, n ap rive konstwi nouvo sosyete a, sosyete san klas, san dominasyon, san dominasyon sou fanm.

VIV LIT KLAS OUVRIYÈ A!
VIV EMANSIPASYON FANM TRAVAYÈZ AK OUVRIYÈZ YO!

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Gender

Sun 19 Aug, 22:18

browse text browse image

3.jpg image#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile Jul 18 06:33 by Gema Ortega 0 comments

textNow it's Aotearoa's Turn For Abortion Referendum May 30 11:13 by AWSM 0 comments

repeal8thwsmbannerthin.jpg image8 reasons anarchists are voting Yes to Repeal the hated 8th May 25 19:44 by WSM 2 comments

1.jpg imageΓια την κουλτούρ^... Apr 16 13:06 by Μωβ καφενείο 0 comments

img20150308wa0066.jpg imageVre Sans 8 Mas Klas Ouvriyè A Mar 13 20:46 by Batay Ouvriye 0 comments

severas_flores.png imageComunicado sobre el 8 de Marzo Mar 13 06:17 by Colectiva Libertaria Severas Flores 0 comments

publicidad_8_de_marzo_cpep.jpg imagePor un 8 de marzo de lucha y feminista las educadoras populares nos movilizamos Mar 13 06:06 by Coordinadora de Procesos de Educación Popular En Lucha 0 comments

plantn_8_de_marzo.jpg imageDía Internacional de las Mujeres Trabajadoras 2018 Mar 13 06:01 by Grupo Libertario Vía Libre 0 comments

cgt.png imageLa Huelga General del 8 de Marzo, un hito histórico Mar 12 06:16 by SECRETARIADO PERMANENTE DEL COMITÉ CONFEDERAL 0 comments

defensor_dh_thumbnail.png image28 mujeres luchadoras sociales han sido asesinadas en el marco del pos-acuerdo Mar 11 09:28 by Rebeldía Contrainformativa 0 comments

8march300x169.jpg image8 Μάρτη: Ενάντια στ&... Mar 08 03:52 by Aναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

weallcandoit1.png imageDünyadan Anarşist Kadınların Mücadele Mesajları Mar 07 11:37 by Meydan 0 comments

Collage showing politicians who announced referendum in front of one of the protests that forced them to act imageDecades of organising wins new abortion referendum in Ireland Feb 02 18:43 by Emilia & Andrew 0 comments

fotojaviera.jpg image[Chile] El feminismo desde la otra vereda Jan 16 08:05 by Javiera Rivas 0 comments

weallcandoit1.png imageLuttons contre le harcèlement et toutes les violences patriarcales ! Dec 07 03:14 by Relations extérieures - CGA 0 comments

poing_vernis.jpg image#Moi aussi, j’ai #balancé : et après ? Dec 07 03:10 by Julie, Emilie & Flo 0 comments

drapeau_noir_violet.jpg imageContre les violences masculines, solidarité féministe ! Dec 07 03:06 by CGA - Lyon 0 comments

122115a1ad15482bbd2649c87bda8a88.jpg imageΔικαίωμα στην αυ`... Nov 09 04:11 by Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

textExistrans - Face à la transphobie : organisons la résistance ! Oct 21 00:10 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

textRallying for Choice in Belfast Oct 14 00:31 by Kellie 0 comments

textThe WSM on the struggle for abortion rights in Ireland Oct 13 23:32 by National Conference 0 comments

The front of the march passed the GPO imageMarch for Choice 2017 - report & video from Dublin Oct 13 23:03 by Dermo & Andrew 0 comments

1504445232185.jpg imageStatement on Marriage Equality Survey Oct 05 20:50 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

text28 settembre, giornata internazionale per il diritto all’accesso all’aborto dovunque in Eu... Oct 01 00:55 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

shoutprochoice.jpg imageFrom Dublin to Brussels demand universal access to abortion Sep 26 20:09 by International Sec 0 comments

rally4choiceimage.jpg imageRally 4 Choice successfully sees off annual anti-choice parade in Ireland Jul 21 00:17 by Andrew 0 comments

cecenia_1.jpg imageΑλληλεγγύη στα θa... May 13 19:33 by Alternativa Libertaria/fdca 1 comments

text17 Mai : Journée Internationale Contre l’Homophobie. Tchétchénie mais pas seulement. May 13 01:32 by Alternativa Libertaria / FdCA 1 comments

cecenia.jpg image17 maggio, giornata internazionale contro l’omofobia. May 13 00:40 by Alternativa Libertaria/fdca 0 comments

textMay 17, International Day Against Homophobia. Chechnya but not only May 13 00:38 by Alternativa Libertaria/fdca 1 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]