user preferences

Ζώντας σε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει τις γυναίκες είτε σαν ευαίσθητα λουλούδια που χρειάζονται προστάτη για να επιβιώσουν, είτε σαν θηράματα για άρρενες κυνηγούς όταν ξεφεύγουν και αντιστέκονται στους ρόλους που τους έχουν επιβληθεί, δεν πέφτουμε από τα σύννεφα στο άκουσμα ενός βιασμού, αφού σε όλη μας τη ζωή είναι αυτό που προσπαθούμε να αποφύγουμε. Κάποιες φορές τα καταφέρνουμε και άλλες όχι.

Η καθημερινότητα δεν είναι ατυχία, την Ελένη δολοφόνησε η πατριαρχία

Η Ελένη Τ. βρέθηκε δολοφονημένη, στις 28 Νοεμβρίου στη Ρόδο, από δύο άνδρες τον Μανώλη Κούκουρα και τον Αλέξανδρο Λουτσάι. Η Ελένη Τ. δολοφονήθηκε αφού προηγουμένως κακοποιήθηκε και βασανίστηκε γιατί δεν συναίνεσε να κάνει σεξ μαζί τους. Η Ελένη Τ. δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε και η τελευταία στον μακρύ κατάλογο των θυμάτων της πατριαρχίας και σίγουρα δεν πρόκειται για ένα «ατυχές» ή μεμονωμένο περιστατικό. Όμως βρισκόμαστε για μια ακόμα φορά μπροστά στον εκτρωματικό λόγο των ΜΜΕ, που σκιαγραφούν προσωπικές ιστορίες θύματος και θυτών με το φιλοθεάμον κοινό να παρακολουθεί ένα ακόμα «ατυχές περιστατικό» σοκαρισμένο υποκριτικά, από την αγριότητά του. Κρατώντας για λόγους τηλεθέασης τη δολοφονία και ξεχνώντας με μεγάλη επιμέλεια τον έμφυλο χαρακτήρα του εγκλήματος αποσυνδέοντας το από το κοινωνικό έδαφος που αυτό συντελέστηκε. Ακολουθώντας πάντα ένα συγκεκριμένο μοτίβο λέξεων και προθέσεων που αναδεικνύουν την «κακιά στιγμή», «τη ζήλεια που τον θόλωσε», «τον ευέξαπτο χαρακτήρα» ρίχνουν στο συρτάρι της λήθης όλο τον σεξισμό και μισογυνισμό της καθημερινότητας που χτίζει και αναπαράγει την εξουσία της πατριαρχίας που βιώνουμε.

Για μια ακόμα φορά παρακολουθούμε έναν βιασμό και μια δολοφονία να χρησιμοποιείται προσχηματικά για να διαχυθεί ρατσιστικό και φυλετικό μίσος. Γιατί στο προφίλ των βιαστών το πρώτό πράγμα που φαίνεται να έχει σημασία είναι η εθνικότητα, η φυλή και η ταξική θέση, τα οποια χρησιμοποιούνται ανάλογα την περίσταση, είτε σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσουν τον δράστη μιάς και η ταξική του θέση και ανατροφή δεν θα του επέτρεπε φυσικά να κάνει κάτι τέτοιο, είτε για να δώσουν έμφαση σε ένα άλλο χαρακτηριστικό, όπως αυτό του μετανάστη -πόσο μάλλον όταν αυτό είναι συνυφασμένο με ό,τι η κοινωνία θεωρεί παραβατικό μόνο από την ύπαρξη του- και όχι τα πρότυπα της μάτσο-ανδρικής κουλτούρας με τα οποία γαλουχήθηκαν. Κατά αυτόν τον τρόπο δομείται μια πραγματικότητα όπου τα περιστατικά βιασμών από μετανάστες αναπαράγονται χωρίς αμφιβολίες και ελαφρυντικά ενώ τα αντίστοιχα από γηγενείς «ευυπόληπτους πολίτες» μπαίνουν στο μικροσκόπιο, αμφισβητούνται, δικαιολογούνται και τις περισσότερες φορές είναι το θύμα που εν τέλει δικάζεται κοινωνικά. Είναι το θύμα που όχι μόνο θα έρθει αντιμέτωπό με τον βιαστή αλλά με ολόκληρο το σύστημα που τον εκτρέφει. Ένα σύστημα που η βία και η εχθρότητα προς οποιοδήποτε υποκείμενο το οποίο έρχεται να καταρρίψει την επιβαλλόμενη κανονικότητα του, είναι δεδομένη. Χαρακτηριστικές εκφάνσεις της είναι ο καθημερινός λοιδορισμός που βιώνει ένα τρανς άτομο από την άρνηση αναγνώρισης της ταυτότητας φύλου του, τα σχόλια στο δρόμο μέχρι και τον βίαιο ξυλοδαρμό ή και γιατί όχι και βιασμό.

Οφείλουμε στο σημείο αυτό να αναρωτηθούμε τι θα συνέβαινε στην Ελένη Τ. εάν επιζούσε από την επίθεση που δέχτηκε. Σε πόσα δικαστήρια θα έπρεπε να συρθεί, εάν έβρισκε το σθένος, κάτι που καθόλου εύκολο δεν είναι λόγω του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζονται τέτοια περιστατικά, για να αποδείξει πως δεν έφταιγε η φούστα της ή τα εσώρουχα της, δεν έφταιγε η ώρα που ήταν περασμένη, δεν έφταιγε που έκανε παρέα με άντρες ή ότι δεν αμύνθηκε αρκετά για αυτό που της συνέβη. Μέχρι πότε το θύμα θα φοβάται ακόμη και το να αμυνθεί απέναντι στον βιαστή του σε περίπτωση που το δικαστήριο θεωρήσει την αυτοάμυνα «υπερβολική» και τελικά τοποθετήσει το ίδιο στη θέση του θύτη και το καταδικάσει; Πόση θα έπρεπε να υποστεί για να πείσει (αν εν τέλει έπειθε κάποιο δικαστήριο) πως για τον βιασμό φταίνε οι βιαστές;

Ζώντας σε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει τις γυναίκες είτε σαν ευαίσθητα λουλούδια που χρειάζονται προστάτη για να επιβιώσουν, είτε σαν θηράματα για άρρενες κυνηγούς όταν ξεφεύγουν και αντιστέκονται στους ρόλους που τους έχουν επιβληθεί, δεν πέφτουμε από τα σύννεφα στο άκουσμα ενός βιασμού, αφού σε όλη μας τη ζωή είναι αυτό που προσπαθούμε να αποφύγουμε. Κάποιες φορές τα καταφέρνουμε και άλλες όχι. Το μόνο σίγουρο είναι πως σιχαθήκαμε τα παραβιαστικά βλέμματα, τα χουφτώματα από τους συμμαθητές μας για να αποδείξουν ποσό άντρες είναι, να υπακούμε στον αφέντη- σύζυγο, τα σχόλια για το ποσό σεμνότυφα η πουτάνες είμαστε, να περπατάμε με τα κλειδιά στο χέρι , να…να…

Και μπορεί να μην πέφτουμε από τα σύννεφα στο άκουσμα ενός βιασμού αλλά ξεχειλίζουμε από οργή και λύσσα τόσο για τους βιαστές όσο και για την κουλτούρα του βιασμού που τους εκτρέφει.

ΟΣΟ Η ΣΕΞΙΣΤΙΚΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΣΟ ΘΑ ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ

ΘΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΛΕΝΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Αnornin@
Φεμινιστική Αντισεξιστική Ομάδα Μυτιλήνης

12/12/2018

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Αντιφασισμός / Ανακοίνωση Τύπου Thursday December 13, 2018 18:30 byΑντιρατσιστική Ομάδα Αλβανών Μεταναστών

Για μας η λογική της διεθνιστικής αλληλεγγύης βασίζεται στην διαμόρφωση δικτύων μεταξύ ομάδων και συλλογικοτήτων σε διάφορες χώρες, ειδικά στα Βαλκάνια, οι οποίες έχουν έρθει σε ρήξη με το πνεύμα του εθνικισμού και του πατριωτισμού, και που έχουν σαν απώτερο σκοπό του κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες ενάντια στο κεφάλαιο και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα αναλωθούμε στις “ιστορικές αλήθειες του παρελθόντος” αλλά στα ζητήματα του άμεσου και μακρινού μέλλοντος έχοντας ως αφετηρία τους συλλογικούς κοινούς μας αγώνες.

Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό και τον εθνικισμό είναι πάνω απ ‘όλα ένας διεθνιστικός ταξικός αγώνας.

Αυτές τις μέρες, στην Λευκίμμη της Κέρκυρας έλαβε χώρα μια στυγερή, θρασύδειλη, βάρβαρη, ρατσιστική δολοφονία ενός μετανάστη εργάτη γης από την Αλβανία. Πρόκειται για τον 63χρονο οικογενειάρχη Πετρίτ Ζίφλε. Θρασύδειλη, γιατί ο δολοφόνος τον πυροβόλησε πισώπλατα αφού του είχε στήσει καρτέρι, έτσι όπως κάνουν οι δειλοί δολοφόνοι χρυσαυγίτες. Βάρβαρη γιατί τον πέταξε σε ένα χαντάκι χωρίς να σεβαστεί το άψυχο σώμα του. Φαίνεται ότι το εθνικιστικό παραλήρημα που έχει αναζωπυρωθεί τελευταία με αφορμή την ονομασία της Μακεδονίας, αλλά και ύστερα από την δολοφονία του εθνικιστή Κατσίφα από την αλβανική αστυνομία, στο οποίο συνέβαλαν με «συνέπεια» και αφοσίωση τα ΜΜΕ ήταν αρκετά για να οπλίσουν το χέρι του δολοφόνου τρέφοντας το εκδικητικό του μίσος.

Είναι γεγονός ότι δεν είναι πρώτη φορά που είμαστε μάρτυρες αυτών των απάνθρωπων και βάρβαρων δράσεων. Η λίστα με τους δολοφονημένους μετανάστες από τα χέρια τον φασιστών, αστυνομικών αλλά και εθνικοφρόνων Ελλήνων πολιτών είναι μακρά ξεκινώντας από τις αρχές του ‘90 μέχρι και σήμερα. Θύματά τους οι απλοί εργάτες μετανάστες που παλεύουν για ένα μεροκάματο, ανυπεράσπιστοι απέναντι στις ορέξεις των αφεντικών, εκτεθειμένοι στην άγρια εκμετάλλευση και την μαύρη εργασία.

Ωστόσο αν αποδίδουμε αυτές τις δολοφονίες μονάχα σε ένθερμους υπερασπιστές και οπαδούς της Χρυσής Αυγής, αστυνομικούς και μη, προφανώς σφάλουμε. Οι ρίζες είναι βαθύτερες και στέρεες στις οποίες βασίστηκε η δράση και η ιδεολογία της Χρυσής Αυγής. Και είναι βέβαιο ότι και πριν η Χρυσή Αυγή βγάλει το κεφάλι από τη τρύπα της, η καλλιέργεια και η επικράτηση ενός κλίματος ξενοφοβίας από τους κρατικούς μηχανισμούς και τα ΜΜΕ, κοινωνικού ρατσισμού και κοινωνικών διακρίσεων, κρατικής καταστολής με την ανοχή της κοινής γνώμης, ήταν και εξακολουθούν να είναι βασικές πρακτικές που υφίστανται καθημερινά οι μετανάστες. Ο σκοπός αυτών είναι ο έλεγχος της μετανάστευσης φτάνοντας συχνά στο σημείο σωματικής εξόντωσης, διασφαλίζοντας την κοινωνική ασφάλεια από την εξωτερική και εσωτερική απειλή, αλλά και την οικονομική εκμετάλλευση και την υποδούλωση τους.

Το πνεύμα του εθνικισμού και του εθνικιστικού παραληρήματος δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο. Βασίζεται στην διαχρονική διατήρηση και ενίσχυση του εθνικού κορμού ο οποίος αποτελούσε έναν από τους τρεις πυλώνες που χαρακτήριζαν το πνεύμα του νεοελληνισμού. Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Παρόλο που αυτό το τρίπτυχο συνδέεται με τις εποχή των δύο δικτατοριών και αποτελούσαν την ιδεολογική τους βάση, αυτά διέπουν σε ένα μεγάλο βαθμό τον κυρίαρχο πνεύμα που επικράτησε και μετά το 74. Για να υφίσταται ένα συμπαγές έθνος με ομοιογένεια, που σημαίνει ότι οποιαδήποτε εθνοτική ή θρησκευτική ιδιαιτερότητα θα πρέπει να πεταχτεί έξω από τα σύνορα ή στην καλύτερη περίπτωση να αφομοιωθεί, αυτοί οι τρεις πυλώνες θα πρέπει να βρίσκονται σε πλήρη αρμονία. Ο ένας στηρίζει τον άλλον. Η διαταραχή της αρμονίας σημαίνει απώλεια ή και διαταραχή της εθνικής ή θρησκευτικής συνείδησης, σημαίνει απώλεια ή μαρασμό της πατριαρχικής εξουσίας. Επομένως όλες οι συντηρητικές δυνάμεις της κοινωνίας βρίσκουν έκφραση και ταλαντεύονται ανάμεσά σε αυτούς. Υπό αυτή την οπτική γωνία, ο ερχομός των μεταναστών εργατών και οικογενειών τους θεωρείται απειλή για τον εθνικό κορμό, όπως θεωρείται απειλή η κάθε κοινωνική οργανωμένη πολιτική ομάδα ή κοινότητα που αμφισβητεί στην πράξη την έννοια του έθνος και ενστερνίζεται τον διεθνισμό. Επίσης οι κοινωνικές ομάδες που υιοθετούν διαφορετικούς σεξουαλικούς προσανατολισμούς θεωρούνται απειλή που ενδέχεται να αμφισβητήσει τις παραδοσιακές μορφές μιας πατριαρχικής οικογένειας. Οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές από την Μέση Ανατολή, Νότια Ασία και Βόρεια Αφρική επίσης αποτελούν απειλή ως “θρησκευτικά άλλοι”. Δυστυχώς αυτό το τρίπτυχο είχε οπλίσει τα χέρια των δολοφόνων του Ζακ, του Λουκμάν, του Φύσσα, του Γρηγορόπουλου, του Ζίφλε όλων αυτών που θεωρούνται ιδεολογικά, φυλετικά, εθνικά, σεξουαλικά, θρησκευτικά διαφορετικοί και επικίνδυνοι για την υπόλοιπη κοινωνία, επικίνδυνοι γιατί μολύνουν και υποσκάπτουν την ισορροπία του συμπαγούς τρίπτυχου.

Κάθε χώρα, ειδικά στα Βαλκάνια, στηρίζει και καλλιεργεί τον δικό της εθνικό κορμό. Έτσι βασίζονται για παράδειγμα στο πνεύμα του “αλβανισμού” ή του “πανσλαβισμού”, στο δικά τους δίπτυχα ή τρίπτυχα. Αναζητούν στα βάθη του ιστορικού παρελθόντος το δικό τους “εθνικό δίκαιο”, βγάζοντας στην επιφάνεια αδικίες, γεγονότα, ιστορικά δεδομένα και τα χρησιμοποιούν σαν τεκμήρια για την ιστορική τους δικαίωση. Ωστόσο είναι αναμφίβολο ότι αυτό ανοίγει το δρόμο για την καλλιέργεια του μίσους απέναντι στους άλλους λαούς, υιοθετώντας τα δικά τους εθνικιστικά αφηγήματα και το εθνικιστικό παραλήρημα.

Είναι βέβαιο ότι απέναντι σε αυτό το πνεύμα, σε οποιαδήποτε χώρα και αν βρίσκεται και και καλλιεργείται, αποτελούμε μια πραγματική απειλή, έχοντας ασπαστεί το πνεύμα της διεθνιστικής αλληλεγγύης. Ας είμαστε ρεαλιστές. Τα λόγια περί συμφιλίωσης των λαών είναι πολιτικάντικες δημαγωγίες που εξυπηρετούν άλλους πολιτικούς και οικονομικούς σκοπούς των κρατών και κυβερνήσεων. Από την μια μιλούν για συμφιλίωση και από την άλλη σκάβουν στους λαβύρινθους των ιστορικών γεγονότων με την λογική να εδραιώσουν και να ενισχύσουν τον εθνικό κορμό. Για μας η λογική της διεθνιστικής αλληλεγγύης βασίζεται στην διαμόρφωση δικτύων μεταξύ ομάδων και συλλογικοτήτων σε διάφορες χώρες, ειδικά στα Βαλκάνια, οι οποίες έχουν έρθει σε ρήξη με το πνεύμα του εθνικισμού και του πατριωτισμού, και που έχουν σαν απώτερο σκοπό του κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες ενάντια στο κεφάλαιο και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα αναλωθούμε στις “ιστορικές αλήθειες του παρελθόντος” αλλά στα ζητήματα του άμεσου και μακρινού μέλλοντος έχοντας ως αφετηρία τους συλλογικούς κοινούς μας αγώνες.

Αντιρατσιστική Ομάδα Αλβανών Μεταναστών στην Αθήνα

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Αντιφασισμός / Ανακοίνωση Τύπου Wednesday December 05, 2018 20:50 byΚατάληψη Ελαία

Το πρωί της Δευτέρας 26 Νοεμβρίου, στην περιοχή ανάμεσα στα Δραγωτινά και τα Σπαρτερά Λευκίμμης, διερχόμενος κάτοικος εντοπίζει το πτώμα ενός ανθρώπου πεταμένο σε ένα χαντάκι. Μερικές μέρες μετά, στις 29 Νοεμβρίου, η αστυνομία συλλαμβάνει έναν 44χρονο κάτοικο της περιοχής, ο οποίος ομολογεί την ανθρωποκτονία. Από το σημείο αυτό και έπειτα οι πληροφορίες που σιγά σιγά έρχονται στο φως καταδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για ένα απλό έγκλημα, αλλά για κάτι πολύ περισσότερο και πολύ πιο επικίνδυνο. Αυτό που συνέβη στη Λευκίμμη ήταν μια φασιστική δολοφονία.

ΓΙΑ ΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ PETRIT ZIFLE ΣΤΗ ΛΕΥΚΙΜΜΗ

Το πρωί της Δευτέρας 26 Νοεμβρίου, στην περιοχή ανάμεσα στα Δραγωτινά και τα Σπαρτερά Λευκίμμης, διερχόμενος κάτοικος εντοπίζει το πτώμα ενός ανθρώπου πεταμένο σε ένα χαντάκι. Μερικές μέρες μετά, στις 29 Νοεμβρίου, η αστυνομία συλλαμβάνει έναν 44χρονο κάτοικο της περιοχής, ο οποίος ομολογεί την ανθρωποκτονία. Από το σημείο αυτό και έπειτα οι πληροφορίες που σιγά σιγά έρχονται στο φως καταδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για ένα απλό έγκλημα, αλλά για κάτι πολύ περισσότερο και πολύ πιο επικίνδυνο. Αυτό που συνέβη στη Λευκίμμη ήταν μια φασιστική δολοφονία.

...όταν δολοφονείται ένας άνθρωπος δίπλα σου...

Το θύμα της δολοφονίας ονομαζόταν Petrit Zifle. Ηταν ένας 63χρονος εργάτης γης αλβανικής καταγωγής, γνωστός στους περισσότερους απλά ως κος Πέτρος. Όπως όλα δείχνουν, ο Petrit Zifle και ο δράστης βρίσκονταν και οι δύο στο καφενείο το απόγευμα της Κυριακής, 25 Νοεμβρίου, όπου και διαπληκτίστηκαν με έντονο τρόπο. Αιτία υπήρξε η συζήτηση θαμώνων για την Μακεδονία, στην οποία συμμετείχε και ο 44χρονος, μιλώντας με υβριστικό και προσβλητικό τρόπο για όλους τους μη Έλληνες.Ο Petrit Zifle ανταπάντησε στις προσβολές του 44χρονου και κάπως έτσι ξεκίνησε ένας έντονος καυγάς μεταξύ τους, ο οποίος έληξε χάρη στην παρέμβαση των υπόλοιπων παρευρισκόμενων, με τον δράστη να αποχωρεί απειλώντας τη ζωή του 63χρονου. Λίγο αργότερα, ο δράστης εντοπίζει τον Zifle, τον δολοφονεί με κυνηγετική καραμπίνα και πετάει το πτώμα του σε ένα χαντάκι, όπου και τον βρίσκουν την επόμενη μέρα.

Προς έκπληξη κανενός, ο δολοφόνος του Petrit Zifle είναι ένας άνθρωπος γνωστός στην περιοχή για τις φασιστικές του ιδέες και, φυσικά, για τη δημόσια υποστήριξή του στη Χρυσή Αυγή. Ο 44χρονος υπήρξε εκλογικός αντιπρόσωπος της Χρυσής Αυγής στις τελευταίες εκλογές, πολλές φορές είχε συνοδεύσει το «επιτελείο» της Χρυσής Αυγής, όταν αυτό εμφανιζόταν στην Λευκίμμη, ενώ δεν έκρυβε τη σβάστικα που είχε ως τατουάζ στο στήθος του. Και είναι αυτή ακριβώς η ιδιότητά του ως νεοναζί που δείχνει, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι η δολοφονία που διέπραξε είχε ξεκάθαρο ρατσιστικό/φασιστικό κίνητρο. Ο Petrit Zifle δεν δολοφονήθηκε επειδή ήταν άτυχος, ούτε επειδή είχε «προσωπικές διαφορές» ή «νταραβέρια» με τον θύτη, όπως πολλά τοπικά ΜΜΕ άφησαν να εννοηθεί. Ο Petrit Zifle δολοφονήθηκε γιατί ήταν αλβανικής καταγωγής, και γιατί είχε το θάρρος να πει τη γνώμη του και να αντιπαρατεθεί με ένα άτομο γνωστό για τις νεοναζιστικές του απόψεις.

...όταν σε κάποιους άλλους ανθρώπους δίπλα σου ο φασισμός «δεν βρωμάει»...

Η δολοφονία αυτή, αν και πρωτοφανής για τα δεδομένα του νησιού, δεν είναι ούτε «μεμονωμένο περιστατικό» ούτε ασύνδετη με το γενικότερο πολιτικό κλίμα. Η έξαρση του φασισμού τους τελευταίους μήνες, με αφορμή ζητήματα όπως το μακεδονικό και ο Κατσίφας, είναι αδιαμφισβήτητη. Εξίσου αδιαμφισβήτητο είναι το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή, εν όψει του τέλους της δίκης της, αλλά και των επικείμενων εκλογών, προσπαθεί να κερδίσει την κοινωνική συναίνεση πλασάροντας ένα προφίλ «αντισυστημικής» δράσης, όπως είδαμε πρόσφατα να συμβαίνει με τις υποκινούμενες από το νεοναζιστικό κόμμα εθνικιστικές καταλήψεις. Υπό αυτό το πρίσμα, δεν είναι παράξενο που, μερικά χρόνια μετά τις δολοφονίες του Παύλου Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν, λαμβάνει χώρα άλλη μια δολοφονία από υποστηρικτή του νεοναζιστικού αυτού κόμματος.

Ωστόσο, η δολοφονία αυτή παρουσιάζει ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον αν αναλογιστεί κανείς τον τόπο στον οποίο συνέβη. Η Λευκίμμη είναι ένα μέρος γνωστό στο πανελλήνιο ήδη από το 2008 λόγω του σθεναρού αγώνα των κατοίκων της ενάντια στην δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή. Είναι ένα μέρος που έχει κερδίσει την αλληλεγγύη και την υποστήριξη όλως όσων αγωνίζονται ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης, ένα μέρος που επί μία ολόκληρη δεκαετία ενέπνεε τα περιβαλλοντικά κινήματα ολόκληρης της χώρας. Δεν μπορεί κανείς παρά να αναρρωτηθεί πώς είναι δυνατόν σε ένα τέτοιο μέρος οι φασίστες να δρουν ανενόχλητοι.

Δυστυχώς, ήδη από την αρχή του καλοκαιριού, όταν και επανακινήθηκε το ζήτημα του ΧΥΤΑ, είχε γίνει σαφές ότι οι φασίστες προσπαθούσαν να εισχωρήσουν στο κίνημα των κατοίκων της περιοχής ενάντια στη λειτουργία της χωματερής. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του γεγονότος αυτού είναι η ανοχή στην παρουσία του χρυσαυγίτη βουλευτή Αϊβατίδη σε συναυλία διαμαρτυρίας που είχε διοργανώσει ο τοπικός πολιτιστικός - περιβαλλοντικός σύλλογος στο ποτάμι Λευκίμμης στις 02/06. Στη συναυλία αυτή, όταν καταγγέλθηκε η παρουσία του νεοναζί βουλευτή από τον πρόεδρο του Συνδέσμου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Κέρκυρας με την φράση «εδώ βρωμάει φασισμός», η απάντηση του γραμματέα του συλλόγου ήταν «το μόνο που βρωμάει εδώ είναι το ποτάμι». Μια φράση που συμπύκνωνε μια ολόκληρη νοοτροπία: κανείς δεν περισσεύει, όλοι χωράνε στον αγώνα, δεν υπάρχουν αριστεροί και δεξιοί, η ενότητα είναι πάνω απ' όλα, ακόμη κι οι φασίστες δικαιούνται να αγωνιστούν μαζί μας ενάντια στο ΧΥΤΑ.

Το περιστατικό αυτό, βέβαια, αν και απασχόλησε πολύ την κοινωνία του νησιού, στην πραγματικότητα δεν αποτελεί παρά την κορυφή του παγόβουνου. Γιατί η αλήθεια είναι πως, ό,τι και να είπε ο γραμματέας του τοπικού συλλόγου, ο κόσμος της Λευκίμμης είχε τη δυνατότητα να απομονώσει και να καταδικάσει τους φασίστες, όπως είχε και τη δυνατότητα να αποτρέψει την παρουσία τους στα συλλαλητήρια και τις πορείες ενάντια στη λειτουργία της χωματερής. Απλώς, το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας της Λευκίμμης επέλεξε να μην το κάνει. Είτε προς χάριν της περίφημης «ενότητας» του αγώνα, είτε από απλή αδιαφορία για το ζήτημα του φασισμού, το κίνημα της Λευκίμμης ως σύνολο δεν απομόνωσε τα άτομα με φασιστικές απόψεις και συμπεριφορές. Αντιθέτως, οι άνθρωποι που προσπάθησαν να δημιουργήσουν δομές αγώνα ενάντια στον ΧΥΤΑ με ξεκάθαρο αντιφασιστικό πρόσημο, οι άνθρωποι που απ' την αρχή προειδοποιούσαν πως το να δείχνεις ανοχή στον φασισμό και το να δίνεις χώρο στη Χρυσή Αυγή δεν βγαίνει ποτέ σε καλό, οι άνθρωποι αυτοί απομονώθηκαν, στοχοποιήθηκαν, λασπολογήθηκαν και, φυσικά, κατηγορήθηκαν ως «διασπαστές του κινήματος». Και κάπως έτσι, καταλήξαμε όχι μόνο να θρηνούμε το θύμα άλλης μιας φασιστικής δολοφονίας, αλλά και να βλέπουμε τον νεοναζί Αϊβατίδη, πέντε μόλις μέρες μετά τη δολοφονία, να κυκλοφορεί ανενόχλητος στη Λευκίμμη σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

...τότε οφείλεις να πάρεις θέση.

Ο φασισμός έχει ξανασηκώσει κεφάλι, και αποκτά όλο και μεγαλύτερη δύναμη. Και υπεύθυνοι για αυτό δεν είναι μόνο όσοι τον στηρίζουν, όσοι ψηφίζουν ναζιστικά κόμματα ή συμμετέχουν σε φασιστικές οργανώσεις ή παίρνουν μέρος σε εθνικιστικά συλλαλητήρια. Υπεύθυνοι είναι και όλοι όσοι τον ανέχονται χωρίς να μιλούν. Υπεύθυνοι είναι όλοι όσοι του δίνουν χώρο και βήμα στο δημόσιο λόγο. Υπεύθυνοι είναι όσοι τον ξεπλένουν.Υπεύθυνοι είναι όσοι παρουσιάζουν τα εγκλήματα των φασιστών σαν να είναι αποκομμένα από την ιδεολογία τους, όσοι αποκρύπτουν τη δράση τους ή την παρουσιάζουν ωραιοποιημένη. Υπεύθυνοι είναι όλοι όσοι δεν αντιδρούν στην εξάπλωσή του.

Πριν μερικά χρόνια θρηνήσαμε για τη δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα. Σημερα θρηνούμε για τη δολοφνία του Petrit Zifle. Κι αν δεν οργανωθούμε μαζικά για να πολεμήσουμε αυτή τη πανούκλα του καιρού μας, σύντομα θα θρηνήσουμε κι άλλα θύματα. Σύντομα κάποιος άλλος συγχωριανός μας, ή συνάδελφός μας, ή σύντροφός μας θα δολοφονηθεί επειδή τόλμησε να έχει διαφορετική καταγωγή, χρώμα, σεξουαλικό προσανατολισμό ή πολιτικές απόψεις. Ο μόνος τρόπος να εμποδίσουμε αυτό το σενάριο να πραγματοποιηθεί είναι με συνεχή, μαχητικό, μαζικό και οργανωμένο αντιφασιστικό αγώνα.

Έχει έρθει η στιγμή να το συνειδητοποιήσουν όλοι: δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για ουδετερότητα. Η απάθεια, η σιωπή και η ανοχή δεν είναι ουδέτερη στάση, είναι στάση που ενδυναμώνει και στηρίζει το φασισμό. Κι όσοι δεν θέλουν να δουν το φασισμό να θριαμβεύει, οφείλουν να πάρουν άμεση και ξεκάθαρη θέση εναντίον του.

ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΛΕΥΚΙΜΜΗ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ

Κατάληψη Ελαία

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / oικονομία / Γνώμη / Ανάλυση Saturday December 01, 2018 18:33 byDmitri (αναδημοσίευση)

Οι αναρχικοί καλούν τους εργαζομένους σε ανυποχόρητο και διαρκή αγώνα. Δεν αρκεί να γίνονται απεργίες που τελειώνουν σε μια ή δυο μέρες. Οι αναρχικοί πιστεύουν οτι πριν την τελική επανάσταση θα πρέπει να οργανωθούν μαζικές άγριες απεργίες που δεν θα έχουν ημερομηνία λήξης, δηλαδή γενικές απεργίες διαρκείας που θα κάνουν το καπιταλισμό και το κρατικό μηχανισμό να χάσει τόση πολύ δύναμη που θα είναι μετά εύκολο να αποτελειώσουμε το κράτος και το καπιταλισμό με μια μεγάλη επανάσταση που θα δημιουργήσει τη νέα κοινωνία.

Πριν γίνει υπουργός οικονομικών ο Βαρουφάκης ήταν οικονομολόγος. Την ιδεολογία του τις είχε αποκαλύψει σε μια ομιλία του στη Κροατία το 2013, την οποία αργότερα δημοσίευσε ως κείμενο στο ιστολόγιό του και στην Guardian. Όμως οι ιδέες του Βαρουφάκη δεν οδηγούν πουθενά.

Ως οικονομολόγος και ως υπουργός οικονομικών ο Βαρουφάκης αποδέχτηκε πως όλη του η δουλειά ήταν ουσιαστικά υπέρ του καπιταλισμού: "σε όλη μου την ακαδημαϊκή καριέρα αγνόησα τον Μαρξ, και οι πολιτικές που υποστηρίζω δεν μπορούν να περιγραφούν ως μαρξιστικές".

(Να παρατηρήσουμε εδώ πως ο Βαρουφάκης θεωρεί ότι υπάρχει μόνο καπιταλισμός και μαρξισμός, λες και δεν υπάρχουν άλλες οικονομικές θεωρίες και πρακτικές όπως πχ ο αναρχοκομμουνισμός, ο μουτουαλισμός, ή η οικονομία δώρων. Η οικονομία δώρων ειδικά ήταν επί πάρα πολύ καιρό το οικονομικό σύστημα των Ινδιάνων της αμερικής πριν τους φάνε οι Ευρωπαίοι και ως οικονομικό σύστημα ικανοποιούσε τέλεια όλες τις ανάγκες των Ινδιάνων, ενώ οι peer-to-peer κοινότητες σήμερα εφαρμόζουν κι αυτές με απόλυτη επιτυχία την οικονομία δώρων, όπως και οι κοινότητες ελεύθερου λογισμικού, αποδεικνύοντας πως αυτό το οικονομικό σύστημα μπορεί να δουλέψει και σε μια μοντέρνα κοινωνία, και πρέπει να πούμε πως αυτό το οικονομικό μοντέλο ισχύει και μεταξύ μελών κάθε οικογένειας σήμερα και η οικονομία δώρων αναβλύζει αυθόρμητα από τα ένστικτα των ανθρώπων χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζουν συνειδητά αυτό το οικονομικό μοντέλο.)

Ο Βαρουφάκης όμως στην ομιλία του αποκαλύπτει πως ιδεολογικά θεωρεί τον εαυτό του μαρξιστή, όχι ορθόδοξο μαρξιστή, αλλά πάντως σίγουρα θέλει να τον θεωρούμε εντός της παράδοσης του μαρξισμού. (μια παράδοση που αν και εξήγησε πετυχημένα πολλά οικονομολογικά και κοινωνιολογικά φαινόμενα του καπιταλισμού δεν είχε τη σωστή λύση αφού όταν εφαρμόστηκε είχε πολλούς αθώους νεκρούς και κατέληξε σε κρατικοκαπιταλιστικές δικτατορίες που οι ίδιες ξαναέφεραν όταν τις σύμφερε τον ολιγαρχικό καπιταλισμό με ιδιώτες, και πρέπει επίσης να πούμε οτι ο αναρχικός κολλεκτιβιστής Μπακούνιν σωστά προέβλεψε πως οι ιδέες του Μαρξ θα κατέληγαν σε δικτατορία με ολέθριες συνέπειες)

Ενώ ο Βαρουφάκης ασκεί κριτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως αντι-δημοκρατική και μισανθρωπική, λέει σε κάποια στιγμή την εξής επική μπαρούφα που πρέπει μείνει στην ιστορία για να γελάνε οι ιστορικοί του μέλλοντος:

"Η ιστορική υποχρέωση της αριστεράς, σε αυτή την ιστορική στιγμή, είναι να σταθεροποιήσει τον καπιταλισμό, να σώσει τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό από τον εαυτό του και από τους ανόητους γραφειοκράτες της κρίσης της ευρωζώνης... και πρέπει η αριστερά να δουλέψει για μια μεγάλη συμμαχία ακόμα και με δεξιούς”. Γιάνης Βαρουφάκης, επαγγελματίας μπαρουφολόγος και σταθεροποιητής του καπιταλισμού!

Βρε για δες! Ο Βαρουφάκης βρήκε ποιά είναι η ιστορική (!) υποχρέωση (!) της αριστεράς, να σταθεροποιήσει τον καπιταλισμό! Σε συνεργασία με τους δεξιούς! Ποιός χρειάζεται απεργίες, αντάρτικα κι επαναστάσεις, η σταθεροποίηση του καπιταλισμού είναι το νέο υπερ-αριστερό hot trend! Ζήτω ο σταθεροποιημένος καπιταλισμός με αριστερό πρόσημο! Ζήτω ο αριστερός (και μαρξιστής παρακαλώ!) Μπαρουφοφύρερ που παρέα χέρι-χέρι με τους αγαπημένους μας δεξιούς θα μας φέρει τον σταθεροποιημένο καπιταλισμό! Μπαρούφ4Ever!!!

Για να πεις να σταθεροποιήσεις το καπιταλισμό δεν χρειάζεται να δηλώνεις αριστερός και μαρξιστής. Οι κεντρώοι φιλελεύθεροι (που συχνά εμφανίζονται και με τη ταμπέλα της σοσιαλδημοκρατίας, του δημοκρατικού σοσιαλισμού, του προοδευτισμού, ή της οικολογίας) το ίδιο θέλουν, να σταθεροποιήσουν το καπιταλισμό με φόρους στους πλούσιους και επιδόματα στους φτωχούς. Όχι επειδή αγαπάνε τους φτωχούς, αλλά επειδή φοβούνται οτι άμα δεν το κάνουν θα αναπτυχθούν επαναστατικά κινήματα και δεν θέλουν να ξοδεύουν πολλά λεφτά για καταστολή. Αντίθετα, οι νεοφιλελεύθεροι (που κυριαρχούν σήμερα) πιστεύουν οτι δεν μπορούν να αποφύγουν τα επαναστατικά κινήματα κι έτσι επενδύουν στη καταστολή και ταυτόχρονα δημιουργούν επίτηδες μεγάλη ανεργία και φτώχεια για να αισθανθεί η εργατική τάξη τόσο πολύ υποταγμένη που να μη τολμάνε πολλοί εργαζόμενοι να υποστηρίξουν τα επαναστατικά κινήματα. Είναι απλά δυο διαφορετικές στρατηγικές για να επιτύχουν τη συνέχιση της κυριαρχίας των πλουσίων τεμπέληδων πάνω στους φτωχούς εργαζομένους. Αυτό που συμφέρει τον εργαζόμενο είναι η επανάσταση και όχι το επίδομα, επειδή το επίδομα θα το κόψουν μόλις η άρχουσα τάξη καταλάβει οτι μπορεί να το κάνει χωρίς αντιδράσεις.

Ο Βαρουφάκης υποστηρίζει οτι ο λόγος που θέλει να ακολουθήσει αυτή τη πολιτική είναι τα όσα είδε οτι έγιναν στη Βρετανία όπου ενώ σπούδαζε βγήκε κυβέρνηση η νεοφιλελευθεροφασίστρια Θάτσερ νικώντας το εργατικό κόμμα. Η Θάτσερ αμέσως ξεκίνησε μια δεξιά επίθεση στους εργαζομένους διαλύοντας τα συνδικάτα. Ο Βαρουφάκης λέει οτι τότε πίστεψε πως όσο πιο δύσκολη γινόταν η καθημερινή ζωή των εργαζομένων τόσο πιο πολύ θα ψήφιζαν τη σοσιαλιστική αριστερά στις επόμενες εκλογές, αντί τους εργατικούς που το σοσιαλδημοκρατικό τους πρόγραμμα δεν έλυνε ουσιαστικά τα προβλήματα. Όμως αυτό δεν συνέβη, ο κόσμος δεν ψήφισε την αριστερά.

Ο Βαρουφάκης λέει πως κατά τη γνώμη ο λόγος που οι εργαζόμενοι έμειναν μακρυά από την αριστερά παρόλο τη νεοφιλελεύθερη επίθεση που τους έκανε η Θάτσερ ήταν επειδή οι Βρετανοί εργαζόμενοι δεν ήθελαν πραγματικά το σοσιαλισμό. Στο ίδιο συμπέρασμα λέει πως έφτασε και ο Τόνι Μπλερ ο αρχηγός των εργατικών που κέρδισε τις εκλογές στρέφοντας το κόμμα του προς τα δεξιά. Άρα, αν πιστέψουμε το Βαρουφάκη, ο λαός ο ίδιος ήθελε νεοφιλελευθερισμό.

Βέβαια αυτά είναι μπαρούφες. Στο καπιταλισμό τις εκλογές τις κερδίζει όποιος χαλάσει περισσότερα λεφτά για προεκλογική διαφήμιση. Οι καπιταλιστές με τη τέχνη της απάτης που λέγεται μάρκετινγκ ξέρουν πολύ καλά πώς να κοροϊδεύουν το κόσμο και να ελέγχουν συνειδήσεις μέσα από τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης. Γι'αυτό οι αναρχικοί έλεγαν πάντα "κλείστε τη τηλεόραση!".

Κι ο Βαρουφάκης το ξέρει πάρα πολύ καλά οτι λέει μπαρούφες, καθώς έντεχνα αποφεύγει να αναφέρει ένα σωρό περιστατικά άγριου ταξικού πολέμου και το προδοτικό ρόλο των εργατικών, όπως τη μεγάλη απεργία των εργατών στα ορυχία που πρόδοσαν οι συνδικαλιστές των εργατικών.

Ο Βαρουφάκης μετά λέει πως έβγαλε το συμπέρασμα οτι μια οικονομική κρίση μπορεί να κάνει τους εργαζομένους να γίνουν μισάνθρωποι κι έτσι να καταστρέψει εντελώς κάθε ελπίδα για προοδευτική πολιτική. Αυτό λέει, αν η κρίση και η μισανθρωπία συνεχιστούν για πολύ καιρό, έχει ως τελική κατάληξη τον φασισμό. Λέει μετά οτι επειδή οι καπιταλιστές και οι πολιτικοί-μαριονέτες τους δεν μπορούν να σταματήσουν μια παρατεταμένη κρίση, για να αποφύγουμε να πέσουμε στο φασισμό πρέπει αναγκαστικά οι ριζοσπάστες πολιτικοί που καταλαβαίνουν βαθύτερα το τρόπο λειτουργίας του καπιταλισμού να κάνουν οι ίδιοι τη δουλειά που θα πρεπε να κάνουν οι καπιταλιστές. Η μη-σοσιαλιστική πολιτική των σοσιαλιστών λοιπόν είναι να σταθεροποιήσουν το καπιταλισμό και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επί λέξη λέει (εδώ γελάμε!) "όσοι μισούμε την ευρωζώνη έχουμε την ηθική υποχρέωση να τη σώσουμε!".

Η αλήθεια είναι πως αυτά που είδε στη θατσερική Βρετανία ο Βαρουφάκης ήταν πολύ λίγα για να βγάλει τόσο μεγάλα πολιτικά συμπεράσματα. Στη Πρώτη Διεθνή οι μαρξιστές και οι αναρχικοί (πριν χωρίσουν) είχαν μεγάλες διαφωνίες όσον αφορά το αν έπρεπε να ιδρυθούν σοσιαλιστικά κόμματα που να διαχειριστούν τη καπιταλιστική οικονομία μέχρι το χτίσιμο του σοσιαλισμού (αυτή ήταν η κύρια διαφορά μαρξιστών και αναρχικών πριν χωρίσουν, και αυτό που συμφωνούσαν απόλυτα και οι δυο ήταν η υποστήριξη του συνδικαλισμού). Στο 1ο παγκόσμιο πόλεμο τα σοσιαλιστικά κόμματα πρόδωσαν την εργατική τάξη. Καθώς ο Βαρουφάκης είναι happy να τον ονομάζουν μενσεβίκο, θα έπρεπε να γνωρίζει το αποτέλεσμα της πολιτικής των Μενσεβίκων το 1917. Θα πρεπε επίσης να γνωρίζει τις αποτυχίες των σοσιαλιστικών κομμάτων στη Γερμανία, την Ισπανία, και την Ιταλία, όπου απέτυχαν να αποτρέψουν το φασισμό τις δεκαετίες 1920 και 1930. Και σίγουρα θα πρεπε να γνωρίζει την εμπειρία του καθεστώτος του Αλέντε στη Χιλή και του Μιτεράν στη Γαλλία. Αλλά και στη Βρετανία, θα πρεπε να αναλύσει περισσότερο πώς το κόμμα των εργατικών απέτυχε να αποτρέψει την άνοδο της νεοφιλελευθεροφασίστριας Θάτσερ, ενώ η επόμενη κυβέρνηση των εργατικών δεν μπόρεσε να αποτρέψει την οικονομική ύφεση και τη λιτότητα.

Ο Βαρουφάκης υποστήριξε τον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να καταλάβουμε τη ποιότητα του χαρακτήρα του Βαρουφάκη και του πόσο πιστεύει τις μπαρούφες που αραδιάζει. Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με έναν πασόκο, κι αυτό τα λέει όλα. Για τόσο ηλίθιους μας έχει ο Βαρουφάκης που λέει οτι ο Παπανδρέου απέτυχε (λες και προσπάθησε!) να αποτρέψει το μνημόνιο και οτι αυτό προκάλεσε την άνοδο των χρυσαυγιτών (λες και δε καταλαβαίνουμε οτι τη ΧΑ τη χρηματοδότησαν οι εφοπλιστές και οι μεγάλοι κεφαλαιούχοι σίγουρα με τη πλήρη γνώση του Παπανδρέου για να αποθαρρύνουν μια ενδεχόμενη άνοδο των αναρχικών και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς).

Η εμπειρία δεκαετιών δείχνει οτι τα σοσιαλιστικά κόμματα που εκλέγονται δεν κάνουν κάτι καλό για την εργατική τάξη σε περιόδους κρίσης του καπιταλισμού. Οι αναρχικοί και οι επαναστάτες μαρξιστές έχουν βγάλει το συμπέρασμα οτι τα κόμματα αυτά είναι άχρηστα και οτι η μόνη λύση είναι η καταστροφή των καπιταλιστικών κρατών και η αντικατάστασή τους από νέες ριζοσπαστικές δημοκρατικές δομές που θα είναι μη-καπιταλιστικές και μη-κρατικές.

Ο Βαρουφάκης πιστεύει οτι η κρίση που διανύουμε δεν είναι μια κανονική καπιταλιστική ύφεση. Λέει οτι η κρίση αυτή είναι κάτι το ειδικό που συμβαίνει μια φορά κάθε αιώνα, και οτι δεν οφείλεται στον ίδιο το καπιταλισμό αλλά σε απλά ιστορικά τυχαία ατυχήματα με τα οποία ο καπιταλισμός "σκόνταψε και δεν μπορεί να ξανασηκωθεί". Η λύση για αυτού του είδους κρίσης λέει δεν είναι ο Μαρξ αλλά... (εδώ γελάμε!) ο Keynes!

Ο Keynes, αυτό το βρωμερό σκουλήκι της άρχουσας τάξης που με την οικονομολογική θεωρία που έφτιαξε, αντιγράφοντας επιλεκτικά ιδέες του Μαρξ αλλά βγάζοντας οτιδήποτε θεωρούσε "ταξικά επικίνδυνο", προσπάθησε να δώσει στους πολιτικούς της εποχής του εργαλεία για να σταθεροποιήσουν το καπιταλισμό που ήταν έτοιμος να καταρρεύσει εντελώς τότε, με σκοπό να αποφύγουν την άνοδο των επαναστατικών κινημάτων. Το οτι δεν κατέρρευσε εντελώς τότε ο καπιταλισμός και ζούμε ακόμα τη φρίκη αυτού του συστήματος οφείλεται στο σκουλήκι τον Keynes, ίσως ιστορικά τον μεγαλύτερο εχθρό της εργατικής τάξης.

Ο Keynes έλεγε οτι ο καπιταλισμός είναι εντελώς απρόβλεπτος και οτι σε εντελώς τυχαίες στιγμές μπορεί να πέσει σε κρίση λόγω της μαζικής ψυχολογίας των καπιταλιστών. Ο Μαρξ έλεγε οτι ο καπιταλισμός θα αναπτυχθεί ως παγκόσμιο σύστημα και από κάποια στιγμή θα αρχίσει μια μακροχρόνια περίοδος βαθμιαίας διάλυσης. Οι μαρξιστές πίστεψαν οτι αυτό ήδη είχε αρχίσει το 19ο αιώνα.

Ο Βαρουφάκης αρνείται την ιδέα του Μαρξ οτι ο καπιταλισμός θα βρεθεί σε μια τελική φάση μακροχρόνιας διάλυσης. Ο Βαρουφάκης λέει οτι από τη δεκαετία του 1940 ως το 1970 υπήρχε μια περίοδος σχετικά σταθερού και καλού καπιταλισμού που σεβόταν την εργατική τάξη, και ο λόγος κατά τη γνώμη του ήταν η επανάσταση του Λένιν που δημιούργησε τη Σοβιετική Ένωση, κάτι που εξανάγκασε τους καπιταλιστές να δώσουν συντάξεις και ιατρική περίθαλψη στο προλεταριάτο. Όπως λέει, η δημιουργία του κράτους των εργατών (έτσι ονομάζει τη Σοβιετική Ένωση!) εξανάγκασε το καπιταλισμό να γίνει πιο ανθρώπινος, κι εφόσον οι καπιταλιστές δέχτηκαν τότε να το κάνουν αυτό μπορεί να το ξαναδεχτούν και σήμερα.

Ξεχνάει φαίνεται ο Βαρουφάκης οτι πριν γίνει "πολιτισμένος" ο καπιταλισμός πέρασε μια τεράστια κρίση, οι εργαζόμενοι έχασαν πολλές εργατικές επαναστάσεις, ανέβηκε ο φασισμός και ο ναζισμός καθώς και ο σταλινισμός, και ήρθε και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Αυτές οι ήττες της εργατικής τάξης επέτρεψαν την ανασύνταξη του καπιταλισμού μετά το πόλεμο, με την άνοδο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, την νεοαποικιακή υπερεκμετάλλευση των καταπιεσμένων εθνών (όπου ο καπιταλισμός δεν έγινε ποτέ "πολιτισμένος") και τη καταστροφή του περιβάλλοντος. Αυτοί οι παράγοντες συγκράτησαν τη κερδοφορία του κεφαλαίου μέχρι το 1970. Μετά το 1970 ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν έχει πλέον χώρο ανάπτυξης για να αυξήσει τη κερδοφορία του κι έτσι η οικονομία από τότε είναι γενικώς σε συνεχή πτώση οπότε ο καπιταλισμός δείχνει ξανά συμπτώματα κατάρρευσης. Ο καπιταλισμός που καταρρέει είναι η γενεσιουργός αιτία της κρίσης χρέους που περνάμε καθώς και της καταστροφής του περιβάλλοντος που φέρνει κλιματική αλλαγή.

Όλα αυτά εξηγούνται απόλυτα από τη θεωρία του Μαρξ, και η θεωρία προτείνει και τη λύση, δηλαδή την εγκαθίδρυση του κομμουνισμού ως το νέο οικονομικό σύστημα που θα αντικαταστήσει τον σαπισμένο καπιταλισμό (η διαφωνία του αναρχικού κομμουνισμού με τον πολιτικό μαρξισμό και τα διάφορα κομμουνιστικά κόμματα είναι στο οτι οι αναρχικοί θέλουν να φέρουν το κομμουνισμό άμεσα, ενώ οι μαρξιστές θέλουν πρώτα μια φάση κρατικού σοσιαλισμού, που όμως οι αναρχικοί λένε οτι δημιουργεί το κίνδυνο δικτατορίας, κάτι που επιβεβαιώνεται από την ιστορία).

Το πολιτικό πρόγραμμα του Βαρουφάκη δεν μπορεί να δώσει λύση. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός βρίσκεται σε μόνιμη πορεία πτώσης από το 1970, με περιστασιακές ανόδους πότε-πότε, αλλά πάντως η γενική πορεία είναι πτωτική. Η πτώση του καπιταλισμού φέρνει οικολογική καταστροφή, πολέμους, και μεγάλη λύπη για την εργατική τάξη. Το χειρότερο είναι πως η πτώση του καπιταλισμού φέρνει την άνοδο ακροδεξιών εξουσιαστικών καθεστώτων καθώς και φασιστών ή ακόμη και νεοναζιστών.

Η ιδέα του Βαρουφάκη οτι πρέπει να σταθεροποιηθεί ο καπιταλισμός είναι αυτό που κάποτε ο C. Wright Mills αποκάλεσε "ηλίθιο ρεαλισμό". Ακούγεται ωραίο, μπορεί να πετύχει να πείσει τους ψηφοφόρους, αλλά δεν δίνει καμία λύση.

Παρόλο που οι αναρχικοί κομμουνιστές και οι μαρξιστές έχουν διαφορετική αντιμετώπιση όσον αφορά το τρόπο εγκαθίδρυσης του κομμουνισμού, συμφωνούν στο οτι η επανάσταση θα έρθει από την εργατική τάξη. Λόγω της θέσης της εργατικής τάξης μέσα στο μηχανισμό του καπιταλισμού, μόνο η εργατική τάξη έχει τη στρατηγική ικανότητα να ρίξει το καπιταλισμό. Η επανάσταση ή θα γίνει από την εργατική τάξη ή δεν θα γίνει καθόλου μέχρι ο καταρρέων σαπισμένος καπιταλισμός να καταστρέψει όλη την ανθρωπότητα, τα ζώα και τα φυτά λόγω παγκόσμιας οικολογικής καταστροφής από την αλλαγή του κλίματος, κάτι που θα φέρει την εξαφάνιση κάθε μορφής ζωής στο πλανήτη λόγω δηλητηρίασης της ατμόσφαιρας και του νερού. Ούτε η αποίκηση άλλων πλανητών που οραματίζονται μερικοί καπιταλιστές σαν τον Elon Musk μπορεί να αποτρέψει την ολική καταστροφή. Απεναντίας η αποίκιση ενός άλλου πλανήτη όπως πχ ο Άρης θα έφερνε με απόλυτη σιγουριά την εγκαθίδρυση σκλαβοπάζαρου όπου σκλάβοι προλετάριοι από τη Γη θα γίνονται προϊόν για πώληση στον Άρη στιβαγμένοι σε διαστημόπλοια με άθλιες συνθήκες διαβίωσης, και στον Άρη οι σκλάβοι σίγουρα θα χρειάζεται να πληρώνουν ακόμα και για τον αέρα που θα αναπνέουν οπότε η βιολογική επιβίωσή τους θα είναι άμεσα εξαρτημένη από το οξυγόνο που θα κατέχουν οι καπιταλιστές-ιδιοκτήτες τους. Υπάρχουν λοιπόν μόνο δυο προοπτικές για την ανθρωπότητα: αναρχοκομμουνισμός ή θάνατος!

Η βασική ιδέα της μαρξιστικής θεωρίας είναι πως για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η πλοιοψηφία του πλυθησμού έχει συμφέρον και κίνητρο να αλλάξει το σύστημα. Ο σκοπός του σοσιαλιστή επαναστάτη πρέπει να είναι να διδάξει στον προλετάριο αυτή την ιδέα και να κινητοποιήσει αυτή τη πλοιοψηφική μάζα. Αυτή η μάζα είναι η τάξη των εκμεταλλευμένων, η εργατική τάξη. Ο σοσιαλισμός από τη βάση, δηλαδή ένας δημοκρατικός σοσιαλισμός, είναι κάτι που μπορούμε να πετύχουμε αν προσπαθήσουμε. Η εργατική τάξη είναι το επαναστατικό υποκείμενο που θα φέρει το μέλλον, ακόμα κι αν οι εργάτες φαίνονται συχνά αμόρφωτοι ή απολίτιστοι, αυτό οφείλεται στο οτι το σύστημα τους θέλει έτσι.

Ο Βαρουφάκης όμως έχει διαφορετικές ιδέες. Λέει πως από όταν ήταν παιδί πίστευε στη δυνατότητα της αλλαγής μέσω της τεχνολογίας και της ανθρώπινης λογικής. Αυτό είναι τεχνολογικός ντετερμινισμός. Ο Μαρξ όμως ήταν ξεκάθαρος οτι το πρόβλημα του καπιταλισμού δεν είναι οτι είναι άδικο σύστημα αλλά οτι δεν έχει λογική.

Επίσης ο Βαρουφάκης ασκεί κριτική στους κομμουνιστές και τους σοσιαλδημοκράτες επειδή λέει "αντί να πιστέψουν στην ελευθερία και τη λογική επέλεξαν να πιστέψουν στην ισότητα και τη κοινωνική δικαιοσύνη" (!!). Αυτό φυσικά είναι κάτι που προκαλεί γέλια σε κάθε αναρχικό που ξέρει ιστορία. Τόση αγάπη για την ισότητα είχαν οι λενινιστές που δημιούργησαν τη σοβιετική νομενκλατούρα, και τόση αγάπη για κοινωνική δικαιοσύνη είχαν οι σοσιαλδημοκράτες που έστειλαν τους προλετάριους γερμανούς να σφαγιαστούν στο πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Πέρα από αυτά ο Βαρουφάκης μας λέει πόσο πολύ νοιάζεται για την ελευθερία, την οποία όμως αντιλαμβάνεται ως ατομική ελευθερία. Αυτό που πουθενά δεν λέει ο Βαρουφάκης είναι η ανάγκη κινητοποίησης του προλεταριάτου και άλλων καταπιεσμένων ομάδων. Την ελευθερία τη βλέπει με το τρόπο που τη βλέπουν οι αστοί φιλελεύθεροι, ως ατομική ελευθερία, και όχι με ταξικό τρόπο ως ελευθερία του προλεταριάτου.

Ο Βαρουφάκης δεν έχει στόχο να απελευθερωθούν οι εργάτες και να πάρουν τη κοινωνία στα χέρια τους ώστε να φτιάξουν μια νέα κοινωνία που θα είναι δημοκρατική και συνεργατική-κοινοτιστική χωρίς κοινωνικές τάξεις, κράτος, και εκμετάλλευση. Πιστεύει ο Βαρουφάκης πως ο μόνος σκοπός της αριστεράς πρέπει να είναι η σταθεροποίηση και εκλογίκευση του καπιταλισμού.

Επιπρόσθετα ο Βαρουφάκης φαίνεται να μην ξέρει ιστορία, αφού λέει πως ο Μαρξ έκανε το λάθος να μη καταλάβει πως η θεωρία του μπορούσε να οδηγήσει σε δικτατορία. Από την ιστορία ξέρουμε πως ο Μαρξ το γνώριζε αυτό πολύ καλά αφού του το έλεγε συνέχεια ο αναρχικός Μπακούνιν πριν αναγκαστεί ο Μπακούνιν να φύγει από τη Πρώτη Διεθνή.

Έφραψε ο Μπακούνιν: "Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, λένε οι μαρξιστές, θα είναι μορφωμένοι σοσιαλιστές... δεν θα είναι τίποτε άλλο όμως παρά ένας δεσπωτικός έλεγχος πάνω στο λαό από μια νέα μικροάριθμη αριστοκρατία πραγματικών και ψεύτικων επιστημόνων. Οι αμόρφωτοι υπήκοοι δεν θα μετέχουν στη διακυβέρνηση. Μια κυβέρνηση επιστημόνων θα είναι μια πραγματική δικτατορία άσχετα αν έχει δημοκρατική μορφή".

Ο Μπακούνιν δεν ήταν ενάντια στη θεωρία του Μαρξ που εξηγούσε το καπιταλισμό, θαύμαζε το Κεφάλαιο του Μαρξ και αναγνώριζε πως ο Μαρξ κατανόησε σωστά το μηχανισμό του καπιταλισμού και την ανάγκη για σοσιαλισμό. Ενώ όμως ο Βαρουφάκης πιστεύει οτι πρέπει να αποφευχθεί η επανάσταση, ο Μπακούνιν πίστευε οτι πρέπει να γίνει μια πιο ριζοσπαστική και λαϊκή επανάσταση από αυτή που οραματίζοταν ο Μαρξ. Ο Μπακούνιν έλεγε οτι η επανάσταση πρέπει να δημιουργήσει θεσμούς αυτοδιεύθυνσης (εργατικές συνελεύσεις, συνελεύσεις γειτονιάς, εργατικές ένοπλες μιλίτσιες, ώστε όλη η μάζα του εργαζόμενου λαού να μετέχει στη διακυβέρνηση της νέας κοινωνίας, με τις συνελεύσεις να δημιουργούν ομοσπονδία μεταξύ τους για δημοκρατική συνεργασία και επικοινωνία.

Ο Βαρουφάκης επίσης θεωρεί οτι ο Μαρξ έκανε λάθος που πίστευε οτι τα μαθηματικά της θεωρίας του εξηγούσαν απόλυτα το καπιταλισμό, κάτι που ο αναρχικός Ρόνταλντ Ταμπορ ονόμασε "η τυρρανία της θεωρίας". Ο ολοκληρωτισμός του μαρξισμού οφείλεται στο οτι ο Μαρξ πίστευε πως το σύμπαν σε κάθε του έκφανση (ανόργανη ύλη, ζωντανή ύλη, και ανθρώπινες-κοινωνικές δραστηριότητες) μπορεί να εξηγηθεί από μια λογική θεωρία ή φιλοσοφία. Δηλαδή κατά κάποιο τρόπο ο Μαρξ ήταν "μυστικιστής", πιστεύοντας οτι υπάρχει μια "απόλυτη αλήθεια" πίσω από κάθε λειτουργία του σύμπαντος, μια αλήθεια που μπορούσε να βρεθεί με τη λογική.

Πολλοί μαρξιστές έχουν διαφωνήσει με την αυστηρότητα της θεωρίας του Μαρξ, όπως πχ με την ιδέα οτι ο καπιταλισμός με τη πτώση του αναγκαία οδηγεί νομοτελειακά στο σοσιαλισμό. Ο Βαρουφάκης όμως λέει οτι κατά τη γνώμη του ο Μαρξ καταλάβαινε αυτά τα προβλήματα στη θεωρία του αλλά επέλεξε να συνεχίσει να προσπαθεί να πείσει το κόσμο για τη σωστότητα της θεωρίας του επειδή είχε εξουσιαστικές τάσεις. Ο Μαρξ με τα μαθηματικά και τη πολύπλοκη θεωρία του εξουσίαζε το μυαλό των αναγνωστών του. Αυτό φυσικά είναι κάτι που δεν μπορεί να αποδειχτεί, κανείς δε μπορεί να ξέρει αν ο Μαρξ είχε δόλιο σκοπό όταν έγραφε τη θεωρία του. Ωστόσο πρέπει να πούμε πως ενώ ο Μαρξ μπορεί να μην ήταν άγιος, μια τόσο έντονα προσβλητική επίθεση στη προσωπικότητα ενός ανθρώπου θα τη περιμέναμε μόνο από έναν αστό πολιτικό και όχι από έναν ριζοσπάστη.

Η διαφορά των αναρχικών κομμουνιστών από τους μαρξιστές είναι μόνο στο πρόγραμμα της επανάστασης. Οι μαρξιστές θέλουν οι εργάτες μέσω του κομμουνιστικού κόμματος να πάρουν το κράτος στα χέρια τους και να κρατικοποιήσουν τα μέσα παραγωγής, τα οποία το κομμουνιστικό κόμμα θα διαχειρίζεται με τη λογική του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας. Οι αναρχικοί κομμουνιστές διαφωνούν με αυτό και λέγανε από την αρχή οτι μόλις εφαρμοστεί ο μαρξισμός τότε θα έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας γραφειοκρατικής άρχουσας τάξης πάνω σε μια κρατική καπιταλιστική οικονομία. Αντί αυτού οι αναρχικοί αντιπροτείνουν την αντικατάσταση και του καπιταλισμού και του κράτους με ομοσπονδίες και δίκτυα εργατικών συνελεύσεων, συνελεύσεων γειτονιάς, ενώσεις καταναλωτών, και αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες που θα διαχειρίζονται τη βιομηχανία και την αγροτική παραγωγή. Αυτά τα λέγανε οι αναρχικοί πριν εφαρμοστεί ο μαρξισμός, και σήμερα με την ιστορική γνώση που έχουμε από χώρες όπως η Σοβιετική Ένωση και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας μπορούμε να πούμε με απόλυτη βεβαιότητα πως η κριτική των αναρχικών στο πρόγραμμα του Μαρξ ήταν απόλυτα σωστή.

Οι αστοί πολιτικοί, όπως ο Βαρουφάκης, ζητάνε τη ψήφο μας για να εκλεγούν και μετά αφότου εκλεγούν είτε "ξεχνάνε" όσα λέγανε προεκλογικά είτε κάνουν κάτι "καλό" ΓΙΑ το λαό ως ξερόλες φωστήρες που ξέρουν καλύτερα από το λαό τί πρέπει να γίνει. Οι σοσιαλιστές πολιτικοί αν είναι ριζοσπάστες ιδεολόγοι και αδιάφθοροι ζητάνε τη ψήφο μας για να βάλουν σε εφαρμογή το πρόγραμμα τους αλλά αυτό όπως είπαμε δημιουργεί μια νομενκλατούρα πάνω από την εργατική τάξη. Είναι ξεκάθαρο πως δεν θέλουμε ούτε αστούς πολιτικούς, ούτε σοσιαλιστές πολιτικούς. Γι'αυτό οι αναρχικοί λέμε να μην ψηφίζει ο κόσμος.

Οι αναρχικοί, όπως και πολλοί αριστεροί κομμουνιστές και συμβουλιακοί κομμουνιστές, δεν θέλουν να πάρουν την εξουσία και γι'αυτό δεν ζητάνε τη ψήφο του λαού. Ως μέλη της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων, οι αναρχικοί βοηθάνε τη κοινωνία να αυτο-οργανωθεί και να αλλάξει το σύστημα με επανάσταση οργανωμένη από τον ίδιο τον εργαζόμενο λαό. Οι αναρχικοί πιστεύουν οτι καμία φιλοεργατική αλλαγή δεν μπορεί να γίνει στο σύστημα μέσα από το ίδιο με θεσμούς-πράκτορες του καπιταλισμού όπως η αστική κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία που έχει φτιαχτεί μόνο για να κοροϊδεύει το λαό.

Η ανάγκη για ριζική αλλαγή της κοινωνίας δεν σημαίνει οτι δεν μπορούμε να πετύχουμε βελτίωση των συνθηκών ζωής πριν τη τελική επανάσταση. Μπορούμε να εξαναγκάσουμε τους καπιταλιστές να μας δώσουν καλύτερο μισθό κάνωντας αυτο-οργανωμένες απεργίες με πρωτοβάθμεια συνδικάτα υπό τον έλεγχο των εργαζομένων και όχι των κομμάτων. Επίσης μπορούμε να απαιτήσουμε όσες επιχειρήσεις πτωχεύουν αντί να κλείνουν να δίνονται στους εργαζομένους για να τις διαχειριστούν οι ίδιοι ως συναιτερισμό. Αλλά αυτά δεν θα αλλάξουν κάτι ουσιαστικό, απλά απαλύνουν το καθημερινό πόνο των εργατών, για ουσιαστική αλλαγή της κοινωνίας χρειαζόμαστε μια επανάσταση. Καθώς είναι σίγουρο πως οι καπιταλιστές θα απαντήσουν με βία στην επανάσταση, είναι πασιφανές πως η επανάσταση δεν μπορεί να γίνει χωρίς άγρια και λυσσαλαία επαναστατική βία που θα καταστρέφει οποιαδήποτε προσπάθεια των καπιταλιστών να καθυποτάξουν το επαναστατημένο προλεταριάτο.

Οι αναρχικοί καλούν τους εργαζομένους σε ανυποχόρητο και διαρκή αγώνα. Δεν αρκεί να γίνονται απεργίες που τελειώνουν σε μια ή δυο μέρες. Οι αναρχικοί πιστεύουν οτι πριν την τελική επανάσταση θα πρέπει να οργανωθούν μαζικές άγριες απεργίες που δεν θα έχουν ημερομηνία λήξης, δηλαδή γενικές απεργίες διαρκείας που θα κάνουν το καπιταλισμό και το κρατικό μηχανισμό να χάσει τόση πολύ δύναμη που θα είναι μετά εύκολο να αποτελειώσουμε το κράτος και το καπιταλισμό με μια μεγάλη επανάσταση που θα δημιουργήσει τη νέα κοινωνία.

*Άρθρο κατά 90% βασισμένο στο άρθρο του Wayne Price που υπάρχει στο Anarkismo: https://www.anarkismo.net/article/27919

Εάν τα σωματεία αποτελούν το δόρυ στα χέρια των εργατών, η αιχμή του ξεκάθαρα είναι η απεργία. Μια απεργία μακριά από ηγεσίες, γραφειοκράτες και κομματικούς μηχανισμούς, που μόνο σκοπό έχουν να εξυπηρετούν το κράτος και το κεφάλαιο. Μια απεργία που να έρχεται σε ρήξη με τα αφεντικά, μικρά και μεγάλα και όχι να κατεβαίνει μαζί τους στο δρόμο υπό το πρίσμα της κοινωνικής ή και εθνικής συμμαχίας.

Να κάνουμε τον συνδικαλισμό επικίνδυνο

Συγκέντρωση Τετάρτη 28/11/2018, στις 10:30, στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων.

Τις τελευταίες μέρες υπάρχει μεγάλη αναστάτωση στους κύκλους της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ αλλά και του ΠΑΜΕ, όσων αφορά την πραγματοποίηση απεργίας τον Νοέμβριο. Το ιστορικό ξεκινάει με την προκήρυξη απεργίας από τα συνδικάτα οικοδόμων στις 8/11. Η ΑΔΕΔΥ κάλεσε σε απεργία στις 14 του μήνα, αναγκάζοντας τους οικοδόμους να αλλάξουν την ημέρα για τις 14/11 περιμένοντας το κάλεσμα της ΓΣΕΕ. Η ΓΣΕΕ τελικά καλεί στις 28/11 αναγκάζοντας από την μία όλα τα εργατικά κέντρα που ελέγχει το ΠΑΜΕ να καλέσουν κι αυτά στις 28/11, αφήνοντας το κάλεσμα των οικοδόμων για τις 14/11.

Δεν είναι ανάγκη, κάποιος να έχει εντρυφήσει στην συνδικαλιστική ιστορία του τόπου, για να καταλάβει πόσο βρωμάει η υπόθεση. Από την μία, το ΠΑΜΕ προσπάθησε να τραβήξει τη ΓΣΕΕ σε απεργία, πρακτική που ακολουθεί χρόνια τώρα και από την άλλη οι γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ κατάφεραν, αρκετά εύκολα όπως αποδείχτηκε, να δημιουργήσουν μεγάλη αναταραχή στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ αναγκάζοντας τους σε αναδίπλωση.

Κάπου ανάμεσα σε αυτή την κατάσταση, έχουν βρεθεί οι εργαζόμενοι αλλά και πολλά πρωτοβάθμια σωματεία, τα οποία είδαν την κλασσική απεργία – πυροτέχνημα, (λίγο πριν την ψήφιση του προϋπολογισμού) να εκφυλίζεται για άλλη μια φορά. Έχουν γραφτεί αμέτρητα κείμενα για το βρώμικο και διασπαστικό ρόλο των γραφειοκρατικών τριτοβάθμιων οργάνων της χώρας κι έτσι κι αλλιώς δεν περιμέναμε και τίποτα λιγότερο.

Παρά όμως τον ζόφο που επικρατεί στο συνδικαλιστικό πεδίο και τον εκφυλισμό της απεργίας που προωθούν οι ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ, ποτίζοντας ταυτόχρονα το δέντρο της εθνικής συμφιλίωσης, οι εργάτες και οι εργάτριες πρέπει να αντιληφθούμε ότι τα συμφέροντα τα οποία μας εξυπηρετούν είναι ξεκάθαρα τα ταξικά. Τίποτα και ποτέ δεν μας χαρίστηκε χωρίς αγώνα.

Ακόμα και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι οποίες έχουν μπει στην ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν εξόφθαλμα ένα προεκλογικό τρικ. Δε μπορούμε να περιμένουμε από τις κυβερνήσεις και τα αφεντικά να μας χαριστούν. Αντίθετα, θα πρέπει να αγωνιστούμε και να διεκδικήσουμε τους όρους ζωής μας. Η «έξοδος από την κρίση», δεν αποτελεί παρά ένα πλασματικό σενάριο, πράγμα που το καταλαβαίνουμε βέβαια όλοι οι εργαζόμενοι, καθώς δεν έχουμε δει καμία αύξηση στον μισθό μας, καμία καλυτέρευση των υλικών όρων ζωής μας. Tο αυξημένο πρωτογενές πλεόνασμα, για το οποίο τόσο μας έχουν ζαλίσει τα αυτιά, έχει προέρθει από τις βαριές φορολογήσεις της εργατικής τάξης και προορίζεται για τις τσέπες των μαντρόσκυλων του κράτους και των αφεντικών, δηλαδή των καραβανάδων και των μπάτσων, με την μορφή των αναδρομικών.

“Όαση” σε αυτή την κατάσταση, αποτελεί η προσπάθεια των πρωτοβάθμιων σωματείων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη να καλέσουν διακλαδική απεργία στη 1 Νοέμβρη χωρίς να περιμένουν καμία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Η οργάνωση στα σωματεία και η αντίσταση στους χώρους δουλειάς, δεν αποτελεί ένα μότο που έχουμε φετιχοποιήσει, αλλά είναι το όπλο μας απέναντι στα αφεντικά τα οποία το μόνο που δεν θέλουν, είναι εργαζόμενοι που αντιλαμβάνονται την καταπίεση που βιώνουν και την ασφάλεια που μπορεί να τους παρέχει ένα δυνατό συνδικαλιστικό όργανο. Μια ασφάλεια που μας δίνει το αβαντάζ να μπορούμε να διεκδικούμε ό,τι έχει παρθεί, μετά από 8 χρόνια “λιτότητας”.

Τέλος, εάν τα σωματεία αποτελούν το δόρυ στα χέρια των εργατών, η αιχμή του ξεκάθαρα είναι η απεργία. Μια απεργία μακριά από ηγεσίες, γραφειοκράτες και κομματικούς μηχανισμούς, που μόνο σκοπό έχουν να εξυπηρετούν το κράτος και το κεφάλαιο. Μια απεργία που να έρχεται σε ρήξη με τα αφεντικά, μικρά και μεγάλα και όχι να κατεβαίνει μαζί τους στο δρόμο υπό το πρίσμα της κοινωνικής ή και εθνικής συμμαχίας.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ

ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΕ ΓΣΕΕ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΡΙΚΗ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

ese.ioanninon@gmail.com

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Catalŕ Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Greece / Turkey / Cyprus

Sun 16 Dec, 11:26

browse text browse image

untitled_1_k8qnmvj.jpg imageΤην Ελένη δολοφό_... Dec 14 15:07 by Αnornin@ 0 comments

croppeduntitled1.jpg imageΔιεθνιστικός ταξ... Dec 13 18:30 by Αντιρατσιστική Ομάδα Αλβανών Μεταναστών 0 comments

da14eb3df594a0af12ccb36268f17021_l.jpg imageΦασιστική δολοφο... Dec 05 20:50 by Κατάληψη Ελαία 0 comments

yan.jpg imageΗ μπαρουφο-ιδεολ_... Dec 01 18:33 by Dmitri (αναδημοσίευση) 0 comments

croppedlogoese.jpg imageΝα κάνουμε τον συ ... Nov 28 04:39 by ΕΣΕ Ιωαννίνων 0 comments

images947947947.jpg imageΕκπαιδευτικής με... Nov 23 16:37 by αναρχική συλλογικότητα καθ 0 comments

images.jpeg imageΣχέση πανεπιστημ... Nov 22 17:53 by Αυτοοργανωμένο Στέκι Γεωπονικού 0 comments

cmsimage000004686.jpg imageΑπόγνωση, φόβος κ ... Nov 21 19:10 by Common Grounds 0 comments

945957952959769962.jpg image“Εθνικά” υπερήφαν ... Oct 27 06:20 by Ανθός – Ελευθεριακό Φοιτητικό Σχήμα 0 comments

300_0___20_0_0_0_0_0_p_17_04_2017.jpg imageΣυνέντευξη της Devrimci A... Oct 18 21:05 by Paddy Rua* 0 comments

images.jpg imageΟ ρόλος εθνικισμ_... Oct 12 19:15 by Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

zak.jpg imageΟ σύγχρονος φασι`... Oct 03 06:38 by DmitriΑναρχική Συλλογικότητα Manifesto 0 comments

p_17_04_2017.jpeg imageDevrimci Anarşist Faaliyet: "The state’s project of eliminating revolutionary opposit... Oct 01 19:47 by Paddy Rua 0 comments

ceb6ceb1ceba.jpg imageΚοινωνικός κανιβ... Sep 29 18:04 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση 0 comments

cropped5h1a2895_1.jpg imageEutopian Library reopens Sep 27 21:18 by Ευτοπική Βιβλιοθήκη 0 comments

cropped5h1a2895.jpg imageΗ Ευτοπική Βιβλι_... Sep 27 21:13 by Ευτοπική Βιβλιοθήκη 0 comments

38016048_1565638766874703_2001858735969927168_n.jpg imageΕθνικισμός-πατρι... Sep 16 19:47 by Καθ’οδόν & mⒶnifesto 0 comments

textThe US-Turkey stand-off in context: the US and the weaponisation of global finance Sep 13 19:04 by VASSILIS K. FOUSKAS and BULENT GOKAY 0 comments

theblast363x480.jpg imageΜετά την καταστρ_... Aug 16 05:42 by provo 0 comments

textBAKUR OPPRESSO E SFRUTTATO Aug 14 22:11 by Gianni Sartori 0 comments

cropped96194995296576995695795996541.jpg imageΕίμαστε εδώ για ν ... Jul 29 22:53 by ΕΣΕ Ρεθύμνου 0 comments

textI CURDI OPPRESSI SIA DA ANKARA CHE DA TEHERAN Jul 22 16:24 by Gianni Sartori 0 comments

. imageBaşkanlık Seçimlerine Dair; Sandık Kazandı, Sanan Kaybetti Jul 10 01:07 by DAF 0 comments

ba351kanl305kdaf2.jpg imageBaşkanlık Seçimlerine Dair; Kazanan Kim? Kaybeden Kim? Jul 10 01:02 by DAF 0 comments

p_30_12_2016.jpeg imageEcology in Democratic Confederalism Jul 09 20:40 by Ercan Ayboga 0 comments

textTurkish Elections, Looming Fascism and Left Politics Jul 06 18:41 by Baris Karaagac 0 comments

freethemoria35.jpg imageGreece: Campaign #freethemoria35 Jun 24 21:15 by musaferat 0 comments

30f1bba7c7914243989ef2d4e32be519.jpeg imagePresident Erdogan is as dangerous as President Trump May 30 05:05 by Zaher Baher 0 comments

bare1525625868647.jpg imageΟ μύθος της “κινημ&#... May 07 18:31 by Vectrum 0 comments

gider1 imageYoung Workers Association's in the streets in May Day May 05 22:35 by GİDER 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]