user preferences

Ο αναρχισμός δεν αποτελεί ιστορική συνέχεια αριστερών εθνικοαπελευθερωτικών μετώπων ούτε μαρξιστικών – λενινιστικών αναλύσεων. Αν δεν θέλουμε να αναστοχαζόμαστε τους αγώνες των νεκρών αναρχικών που σφάχτηκαν από το μπολσεβικισμό και αφιέρωσαν τις ζωές τους στην οικοδόμηση της ελευθεριακής επαναστατικής προοπτικής για το πέρασμα στην ατομική, ταξική και κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά της κυριαρχίας και της πατριαρχίας, για μια άλλη κοινωνία με ελευθεριακές αξίες, οφείλουμε να ξαναπιάσουμε το ιστορικό νήμα του αναρχισμού και όχι να συνεχίζουμε αταβιστικά πλάι στους εχθρούς της ελευθερίας, σαν ουρές που σέρνονται πίσω από τον εθνοπατριωτισμό και κρατισμό της αριστεράς.

Ο μύθος της “κινηματικής” ενότητας

“Ένας συνεργάτης του Malatesta και άγριος κριτικός του Trotsky, καθώς και του Στάλιν, ο Luigi Berneri ήταν γνωστός Ιταλός της αναρχικής οργάνωσης και ταξίδεψε στην Ισπανία για να πολεμήσει στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Του δόθηκε θέση στο Συμβούλιο Οικονομίας, αλλά αρνήθηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση. Όταν ξέσπασαν οι συγκρούσεις μεταξύ αναρχικών και μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος που ελεγχόταν από το Στάλιν στην Δημοκρατική Ισπανία, το σπίτι του Berneri που το μοιραζόταν με αρκετούς άλλους αναρχικούς δέχτηκε επίθεση (από σταλινικούς). Αυτός και οι σύντροφοί του χαρακτηρίστηκαν ως «αντεπαναστάτες», αφοπλίστηκαν, στερήθηκαν τα χαρτιά τους και τους απαγορεύτηκε να βγουν έξω στο δρόμο. Στις 5 Μαΐου 1937, οι σταλινικοί δολοφόνησαν τον Berneri μαζί με έναν άλλο Ιταλό αναρχικό, τον Francisco Barbieri.”
Από το Ανήσυχες φωνές των νεκρών αναρχικών

Οι σταλινικοί προτιμούν να σκοτώνουν αναρχικούς όπως εγώ και να αφήσουν τους φασίστες να νικήσουν από το να αναλάβουν τις πολιτικές ευθύνες τους το 1937 στην Ισπανία

Οι φωνές των νεκρών αναρχικών παραμένουν ανήσυχες σήμερα, γιατί οι συστηματικές μέσα στον ιστορικό χρόνο και μαζικές δολοφονίες τους από τον μπολσεβικισμό τείνουν συνεχώς και επιτηδευμένα να ξεχνιούνται, να παραβλέπονται, να αποσιωπούνται εντός των ίδιων των αναρχικών κύκλων.

Η φυλάκιση, εξορία και εκτέλεση χιλιάδων αναρχικών στον κόσμο από το μπολσεβικισμό εδώ και δυο αιώνες, από την Α’ διεθνή και το σχίσμα με τον Μαρξ, την Ρωσία του 1917, την Ισπανία του 1936-39, την Κούβα και αλλού, αντί να αποτελούν ιστορικό μάθημα και πολιτική παρακαταθήκη στο σήμερα, για πολλές πολιτικές ομαδοποιήσεις αποτελούν τυχαία «λαθάκια» που δεν πρόκειται να επαναληφθούν, «λάθη» που υποβαθμίζονται, αγνοούνται και τελικά προσβάλουν τη ζωή και το έργο όσων θυσιάστηκαν για την ελευθερία, για τον ελευθεριακό κομμουνισμό και την αναρχία.

Ταυτόχρονα η δύναμη που εξέπεμψε ο μπολσεβικισμός με το ρίζωμα και την επικράτησή του ιστορικά σε μεγάλες γεωγραφικές περιοχές του πλανήτη, επιβάλλοντας τον κρατισμό, την κάθετη οργάνωση, την ιεραρχία, τείνει να συγκινεί και να αποτελεί σημείο σχεδόν θρησκευτικής λατρείας από μεγάλο κομμάτι του σημερινού “αναρχικού χώρου” στην Ελλάδα. Η προσπάθεια ιστορικής σύνδεσης του αναρχισμού στην Ελλάδα με το τρίπτυχο “ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ” πέρα από ανεδαφική είναι και επικίνδυνη. Τα επιδιωκόμενα μέτωπα με την αριστερά του κρατισμού, επαναλαμβάνονται σαν ιστορική τραγωδία μετά την επικράτηση των σταλινικών στην κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία. Ήδη η σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία της αριστερής κυβέρνησης ως γνήσια πολιτική έκφραση κράτους και κεφαλαίου, η ίδια αριστερά που μέχρι πριν λίγα χρόνια συμμετείχε στο δρόμο στα ίδια αντιφασιστικά και επιμέρους κοινωνικά μέτωπα και κινήματα μαζί με τον «α/α χώρο», συνεχίζει την ίδια δίωξη κάθε αναρχικής έκφρασης ακολουθώντας πιστά τους προηγούμενους πολιτικούς διαχειριστές του ελληνικού κράτους στην μεταπολιτευτική περίοδο, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Οι στοχεύσεις της αριστεράς για κατάληψη της εξουσίας κάθε άλλο παρά σχέση έχουν με τα αναρχικά προτάγματα και τις ελευθεριακές αξίες.

Οι αδυναμίες και οι ελλείψεις σε επίπεδο ελευθεριακής πολιτικής στρατηγικής για το πέρασμα στην κοινωνική απελευθέρωση δεν μπορούν να καλυφθούν, να συμπληρωθούν και να στηριχθούν πάνω σε «δάνεια» από τις πολιτικές στοχεύσεις και τις πολιτικές στρατηγικές της αριστεράς. Η οργάνωση και ο αγώνας με βάση τις ελευθεριακές αξίες δεν έχουν τίποτα κοινό με την αριστερή πυραμιδωτή-ιεραρχική οργάνωση και την στρατηγική κατάληψης της εξουσίας από την αριστερά. Ο μύθος της «κινηματικής» ενότητας, η φαντασιακή θέσμιση ενός κινήματος του “όλοι μαζί” αποτελεί μια δοκιμασμένη ιστορικά συνταγή για την αποτυχία και την ήττα του αναρχικού κινήματος. Η αριστερά ποτέ δεν έπαψε να αντιμετωπίζει ως ευκαιριακές θεματικές τον ιμπεριαλισμό, το νεοναζισμό, την φτωχοποίηση, το μεταναστευτικό κ.α. προκειμένου να προπαγανδίζει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό την πολιτική της θέση και στρατηγική, παρουσιάζοντας το κρατικίστικο μοντέλο της ως μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης των κοινωνικών και πολιτικών αδιεξόδων που επιβάλλει η αστική κυριαρχία πάνω στις ζωές των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων. Παράλληλα εργαλειοποιεί την φαντασιακή έννοια ενός “ενωμένου κινήματος” καθώς την εξυπηρετεί στο να αναδεικνύεται πολιτικά, να ψαρεύει νέα μέλη και να εκταμιεύει στην επόμενη κάλπη, την συμμετοχή της στο “κίνημα”. Σε όλη αυτή την διαδικασία η συμπόρευση με την αριστερά κάθε άλλο παρά αναδεικνύει την αυτοοργάνωση, την οριζοντιότητα, την πάλη ενάντια στην ανάθεση και τον κρατισμό, και κατ’ επέκταση κάθε ελευθεριακή επαναστατική προοπτική για την κοινωνική απελευθέρωση. Όπως έχει ήδη αποδειχτεί πρόσφατα, παρά τις σχετικές εκτιμήσεις, η αριστερή κυβέρνηση δεν έδωσε καμιά “ανάσα” και ο αναρχισμός δεν επιβιώνει καθόλου “καλύτερα” ή πιο “ευνοϊκά”, όπως είχε έντονα καλλιεργηθεί προεκλογικά ως ψευδαίσθηση για να αιτιολογήσει την «υποστήριξη» στην επερχόμενη εκλογική νίκη των συριζαίων “συναγωνιστών”.

“Αν η έννοια της Αναρχίας έχει μέχρι τώρα ερμηνευθεί ως ένα στάδιο υπέρτατης αναταραχής, αυτό γίνεται επειδή οι άνθρωποι έχουν διδαχτεί πως τα ζητήματά τους είναι ρυθμιζόμενα (στμ. από το Κράτος), ότι κυβερνώνται σωστά και πως η εξουσία είναι αναγκαία.” ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ-Του Γιόχαν Μοστ και της Έμμα Γκόλντμαν

Ο αναρχισμός δεν αποτελεί ιστορική συνέχεια αριστερών εθνικοαπελευθερωτικών μετώπων ούτε μαρξιστικών – λενινιστικών αναλύσεων. Αν δεν θέλουμε να αναστοχαζόμαστε τους αγώνες των νεκρών αναρχικών που σφάχτηκαν από το μπολσεβικισμό και αφιέρωσαν τις ζωές τους στην οικοδόμηση της ελευθεριακής επαναστατικής προοπτικής για το πέρασμα στην ατομική, ταξική και κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά της κυριαρχίας και της πατριαρχίας, για μια άλλη κοινωνία με ελευθεριακές αξίες, οφείλουμε να ξαναπιάσουμε το ιστορικό νήμα του αναρχισμού και όχι να συνεχίζουμε αταβιστικά πλάι στους εχθρούς της ελευθερίας, σαν ουρές που σέρνονται πίσω από τον εθνοπατριωτισμό και κρατισμό της αριστεράς.

Κίνημα χωρίς μνήμη, είναι κίνημα χωρίς προοπτική.

image 10400783_1172019116159956_6639923401796788530_n.jpg 0.01 Mb

greece / turkey / cyprus / workplace struggles / news report Saturday May 05, 2018 22:35 byGİDER

We are young workers from shopping malls, cafes', bars, restaurants, fast food shops, and other working places. We are waiters, clerks, carriers, cleaners, stand stuff... We are young workers in service sector. We are workers exploited with the fastness and the intense of the work of capitalist system.

We are young workers from shopping malls, cafes', bars, restaurants, fast food shops, and other working places. We are waiters, clerks, carriers, cleaners, stand stuff... We are young workers in service sector. We are workers exploited with the fastness and the intense of the work of capitalist system.

This May Day, we were in the streets as a selforganisation to shout our rebel. We were in the street to remind May Day is not a celebration but a day to fight. A fight against capitalism, exploitation, bosses, mobbings for justice, for our lives and for freedom.

We came together behind our pancard "Full-time struggle, for not to live part-time". We shout our anger against bosses, chefs, administrators as " Bosses are in palaces, young workers are in the streets." With our halays, with our marches; we show our strength and passion in the struggle of bread, justice, freedom.

We have to unite. We are in everywhere, but we are seperated. We are producing service. We are not servants of capitalism, we are workers in service sector. We know who invent this system; the ones who want rich to prevent his position and forced poor ones to be in the same position.

Now is the time to organise. Now is the time to remind the sturggle of the anarchist workers who started the fire in Haymarket in 1886. Now is the time for the young workers fight against capitalist system.

Young Workers Association (GİDER)

image gider2 1.1 Mb image gider3 1.38 Mb image gider4 0.09 Mb image gider5 1.36 Mb image gider6 0.08 Mb image gider7 0.91 Mb image gider8 0.1 Mb image gider9 0.98 Mb image gider10 1.36 Mb

greece / turkey / cyprus / anti-fascism / non-anarchist press Tuesday April 24, 2018 22:57 byÖnder Kulak and Kansu Yıldırım

After declaring a state of emergency in the country, the decree laws of the government have replaced the law and therefore the constitution (already suspended partially) in Turkey.

The main aim of the government since the failed coup attempt is quickly avoiding the cases slowing down or hindering the construction of the new structure of the state. So that merging the security apparatuses and connecting them directly to the ruler has been undertaken. What is expected is to maintain the absolute power of the ruling party and to surpass the threats against accumulation of capital without any economic or political lost.

These aims were almost achieved in 2017 – especially by the referendum in April 2017. That is to say, the referendum in 2010, that annihilated the division of powers, has been sustained and advanced further by the decree laws since July 2016 to the present and the referendum in 2017. Five major themes have emerged as critical issues in the consolidation of the new structure.

1. The government, ever since the beginning of its rule, has begun to try seizing all public organizations or establishing alternative ones when it has not been strong enough to seize. This effort has now entered a new phase. Article 108 of the constitution has been amended after the referendum in April 2017. This amendment has authorized the state auditing board of the presidency (DDK) to undertake “administrative investigations” for all public agencies and institutions and professional organizations that have the status of public agency or institution. As a result of that authorization, the government has announced that the possible independent structure of organizations except the state is not recognized any longer. That is to say, from now on all independent public organizations are under threat.

2. There has always been a tension between the police and the army in Turkey. Most of the underlying reasons have already been eliminated in favour of the government. Definitely, the main reasons were accepted as the relatively autonomous administration and resource management of the army in comparison to the other. In addition to this, the army had been accepted as the protector of the Kemalist ideology. As is mentioned, most of the reasons have already been eliminated, and the remaining ones have been eliminated by the authorization given to the police department to use the vehicles, arms and properties of the military police department in need without any special permission by Article 12 of the decree law numbered 668.[1] Therefore, the police department, always known as loyal to the ruler, has gained more power against the relatively less loyal structures in the past.

3. Within the old structure of the state, every security apparatus had its own intelligence section. The reason was the different needs and the different uses of the information. Beside this, because of the legal and administrative obstacles, investigating individuals and organizations was not easy “enough” to perform for the intelligence services. These all have been changed by Article 62 of the decree law numbered 694. First of all, the national intelligence coordination council (MIKK) was established under the administration of the president. The main tasks of the MIKK have been defined as merging and managing all the intelligence services both inside and outside of Turkey, providing the coordination between the offices, the public agencies and institutions and also monitoring their tasks and responsibilities, and announcing security forces about them if it is needed. What is more, the MIKK has the authority to perform security clearance for any person, agency or institution. This means everyone and every organization might be monitored – with or without any legitimate reasons.

4. There are many active pro-government paramilitary groups in Turkey. After the declaration of state of emergency, many of them began searching for a way to legalize themselves. Despite their unrecognized status among the state institutions, the groups had the direct support of whom they were working for. Moreover, each was benefiting from many official opportunities. They were more like official organizations rather than civil ones. However the groups were still feeling themselves uncomfortable because of the unofficial recognition of their position in the state. Then the state, under the decree law published with the number 696 on 24th of December 2017, has finally recognized the official status of the paramilitary organizations that were already responsible for many dirty jobs such as using violence against the peaceful opposition.

5. The government has undertaken the revision of the election system in February 2018 by the amendment of many articles in the constitution. Many groups in the opposition describe the revision as the annihilation of the elections due to legitimating some of the anomalies in a possible fair election. One of them is the repeal of the article that the voting envelopes and papers have to be signed and approved officially. The opposition claims that this amendment makes possible to use fake voting envelopes and papers in the upcoming elections. In addition to that amendment, security forces have gained the right to remove everyone in the polling stations if it is needed. It is well known that security forces are mostly supporting the government. Who could claim the privacy of the voting polls any longer by this amendment?

Another amendment is the repeal of the article that makes compulsory for an individual to use voting IDs with the other individuals living in the same location and therefore being on the same voting list. The consistency between the locations and the voting lists was accepted as a measure to prevent giving vote by fake identities. But now the Article is no longer available. However that is not all. Furthermore, the assignment of the chairman of the board of polling stations has been taken over by the government. It is an amendment clearly against the neutrality principle of the chairman.

People from other countries are usually curious about how an anti-intellectual political organization could be so influential on the masses. There are many reasons for this. But one of the main reasons is the bourgeois press. The bourgeois represented in the government owns 90 per cent of all the press in Turkey including TV and radio channels, newspapers, journals, etc. It means when someone relates with a media organ, she or he sees, listens and reads only the same source.

The Press as the Means of Politicization and Depoliticization of the Masses
Today the press is accepted as the fourth power with legislative, executive and judiciary in most countries experiencing a working bourgeois democracy. Besides this, in countries faced with authoritarian or fascist state forms, the press is a crucial part of the total power. However, under all forms of capitalism, the main point of the bourgeois press is to take part in the maintenance of the existing social relations. It is not possible to think otherwise after realizing that the press is usually under the private property of one or two monopolies. It does not matter how much the organs of these monopolies refer to the words “impartial”, “independent”, “objective” press and moreover. By using the term ideological state apparatuses of Louis Althusser, it could be mentioned that the bourgeois press defines the borders and the limits of an official ideology or ideologies to keep the subjects inside the existing order.[2]

As for Turkey, it might be seen that the press is an important instrument of the existing order to persuade the masses for a country without law. The law in Turkey is actually the sum of decisions given by the ruler and his officials. At exactly this point, the need for legitimacy of their decisions is conveniently supplied by the bourgeois press. This could only be done by the press itself. It gathers all individuals together into a common place. Using this opportunity, it gains the chance to persuade or threaten the subjects in favour of the government. And it does not hesitate to use different kinds of manipulation and disinformation for this mission.

The press has always been influentially used during the AKP rule. Many visual and printed media organs have established without caring about their ratings. Here the only measure has usually been making the party ideology, Political Islam more apparent and more effective. What is important is the concrete consequences of the influence performed by the press. And these consequences have been the direct products of the Political Islamist intelligentsia not having any academic or intellectual formations but having fake or fictional titles. These “experts” aim to determine and control the minds of people by the media organs. Various subjects from daily problems to social events are being undertaken by the “experts” at the media organs.

By focusing the minds, Political Islamists have two main ends. One is politicization; and the other is depoliticization of the masses.

For the goal of politicization, the first thing is to polarize and divide the masses for the negative cases in charge of the government. Then passing the buck to the opposition, even if it is the victim. By this process, it is as easy as pie to mark workers, peasants, students, academicians, intellectuals, journalists, engineers, lawyers and many others who protest the violation of their rights as “the devils in human form.” Here the press is the major instrument to declare who is enemy and who is not.[3] After that, it mobilises the masses against the opposition.

The goal of depoliticization is the other side of the coin. It is a process keeping the masses ready to mobilize against the opposition but hindering them to not listen to or to take part in the opposition. The main point here is making people irrelevant to politics up to the call by the ruler. By forming cynic supporters like these, neutrality or apathy of the masses is expected on the decisions of the government. The result of cynical supporters is a relatively social silence which protects the powerful from possible wave of resistance and struggle against the coming violation of rights.[4]

The government has escalated the repression against the opposition after declaring state of emergency by the effective usage of the politicization and depoliticization processes. Also the bourgeoisie has designed its press once more after the accomplishment of the five critical domestic security issues mentioned above. Hereafter the expectation from the press is to formulate every act of the government as “national will” and to mask the class character of the state. •

Endnotes

[1]Actually, Article 12 was planned to be put in to place nearly four years ago. However there were no really adequate technical conditions to realize that process, and then the regulations were postponed for a future time.
[2]Louis Althusser, “Ideology and Ideological State Apparatuses,” trans. Ben Brewster, Marxists.org, 1971.
[3]This situation is like the term mass mobilization against a political ideology belonging to Jacques Ellul in Propaganda: The Formation of Men’s Attitudes. It uses the term in the sense of the power which uses TV, radio and printed media to specify and begin a mobilization against its enemies.
[4]This point should be thought of by the term transformismo associated with Antonio Gramsci and his idea of the formation of passive consent.
Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Ιμπεριαλισμός / Πόλεμος / Γνώμη / Ανάλυση Monday April 23, 2018 20:13 byΠρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης

[Οι θέσεις που ακολουθούν δεν διεκδικούν την αποτύπωση μίας κλειστής θεωρίας, την οποία άλλωστε απεχθανόμαστε. Επιχειρούμε μία πρώτη συμβολή της συλλογικότητάς μας στην κριτική, την αποδόμηση και την εναντίωση στα έθνη, μέσα σε μία συγκυρία όξυνσης διαφόρων εκφάνσεων του εθνικιστικού λόγου. Για την ολική άρνηση στράτευσης σε μία αυταπάτη που συγκροτεί και συγκροτείται από τα κράτη, το κεφάλαιο, τους στρατούς, τα σύνορα και τη μισαλλοδοξία.]

1.
Το έθνος δεν είναι απλά μία φαντασιακή κοινότητα. Είναι μία φαντασιακή κοινότητα που δημιουργήθηκε από το σύγχρονο κράτος και τον καπιταλισμό, δίχως τα οποία θα παρέμενε μία αμελητέα, ασήμαντη και πολύσημη έννοια. Είναι μία πολιτική θρησκεία που εγγυάται τη συνοχή και τη διαιώνιση μίας κοινωνίας διαχωρισμένης με βάση την τάξη, το φύλο, τη φυλή, τη θρησκεία κ.ο.κ. Το ότι δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του νεωτερισμού δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να δημιουργηθεί υπό άλλες συνθήκες. Σε αντίθεση όμως με τις θαυμάσιες αντιστροφές των απανταχού εθνικοφρόνων, αυτό σημαίνει επίσης ότι το έθνος ιστορικά δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά σε οποιαδήποτε άλλη παρελθοντική συνθήκη.

2.
Τα συστατικά των εθνών μπορεί να ποικίλλουν αλλά δεν διαφέρουν ως προς τους κοινωνικούς διαχωρισμούς που επιβάλλουν, έχοντας μια βαθιά αλλεργία στον κοινωνικό/ταξικό ανταγωνισμό και την ιστορική αλήθεια που αυτός συγκροτεί. Ένα έθνος μπορεί να κατασκευάζει και να κατασκευάζεται από μία «γλώσσα», μία «επικράτεια», έναν «πολιτισμό», μία «ιστορία» (ή έναν «οικονομικό τρόπο οργάνωσης» κατά τα κομμουνιστικά δόγματα) κ.ο.κ. αλλά ποτέ από μία κοινωνική ομάδα που καταπιέζεται ή μία τάξη υπό εκμετάλλευση. Η ύπαρξή του δεν ήρθε για να σβήσει τις προϋπάρχουσες και ιστορικές σχέσεις καταπίεσης και εκμετάλλευσης αλλά για να τις επαναορίσει, να τις εκσυγχρονίσει, να τις ανατροφοδοτήσει και να τις επαναθεσμίσει. Ό,τι καταπιεστικό και εξουσιαστικό προηγήθηκε (πατριαρχία, θρησκεία, πολιτική εξουσία, στρατός κ.ά.) ανανεώθηκε και επανατοποθετήθηκε εντός του έθνους βρίσκοντας νέες οδούς, μορφές και περιεχόμενα κοινωνικής αγωγιμότητας και νομιμοποιήσης. Γι αυτό και η εθνική συνείδηση όχι μόνο δεν νοείται δίχως τις έμφυλες καταπιέσεις, την ταξική διάρθρωση και κάθε άλλο κοινωνικό διαχωρισμό, αλλά στην πραγματικότητα δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει δίχως αυτές.

Το έθνος δεν δημιουργήθηκε σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα πειραμάτων πολυπληθών κοινοτήτων. Η φενάκη της -επιλεκτικής- αδελφοσύνης μεταξύ διάφορων πληθυσμών ανά την γη, ήταν άλλο ένα εργαλείο της εξουσίας για την διαιώνιση της κυριαρχίας μέσα σε ένα περιβάλλον κοινωνικού/πολιτικού/οικονομικού μετασχηματισμού, στο πέρασμα δηλαδή από τη φεουδαρχία και την θρησκευτική εξουσία στον καπιταλισμό και την κοσμική εξουσία. Εφόσον οι εξουσιαστικές σχέσεις αποτελούν το πεδίο συγκρότησης ενός έθνους, τότε οποιαδήποτε συλλογικοποίηση των «από κάτω» χωρίς τους καταπιεστές τους αντιτίθεται στην εθνική συγκρότηση. Πόσο μάλλον, όταν οποιαδήποτε τέτοια συλλογικοποίηση συνειδητοποιηθεί, χειραφετηθεί και εναντιωθεί σε κάθε εξουσία. Μόνο όταν οι «από κάτω» γίνουν σε επαρκή βαθμό φορείς νέων εξουσιαστικών και ιεραρχικών σχέσεων, μόνο όταν τελικά αυτό-ακυρωθούν ως τέτοιοι, μπορούν να στραφούν προς μία εθνική ιδιότητα.

3.
Η εξουσία έχει την εγγενή τάση να αναπαράγεται και να διαστέλλεται. Ο καπιταλισμός δεν κατάφερε απλά να επιβιώσει και να εξαπλωθεί παγκόσμια μεταξύ άλλων οικονομικών μοντέλων, αλλά επιβίωσε γιατί κατίσχυσε πάνω σε οποιοδήποτε άλλο μοντέλο βρέθηκε μπροστά του. Η φαντασιακή/πολιτική κοινότητα του έθνους δεν θα μπορούσε ποτέ να επιβιώσει αντίστοιχα, εάν δεν επιβαλλόταν ως τέτοια σε πλανητική έκταση.

Παρ’ όλ’ αυτά, κανένα έθνος -ανεξαρτήτως πληθυσμιακού μεγέθους- δεν βλέπει τον εαυτό του ταυτισμένο με την ανθρωπότητα. Όπως επίσης, κανένα έθνος δεν θα μπορούσε ποτέ να επιβιώσει μόνο του σε έναν κατά τα άλλα α-εθνικό κόσμο. Έτσι, όσο εμμονικά αυτοαναφορικό και αν εμφανίζεται, το έθνος δεν νοείται αφ’ εαυτού αλλά προϋποθέτει να εντάσσεται και να ετεροκαθορίζεται σε συνεχή διάδραση σε μία «Κοινωνία των Εθνών»… Η τελευταία έχει μία διπλή σημασία: από τη μία διευθετεί την αντίφαση αυτής της «αυτιστικής συνύπαρξης» και από την άλλη διαμορφώνει μία καθολική αφήγηση για τον κόσμο, ενός ενιαία κατακερματισμένου κόσμου σε έθνη. Η καθολικότητα αυτής της αφήγησης, μαζί με όλες τις ιδεοπλασίες που συνοδεύουν κάθε έθνος, δίνουν την απαραίτητη εγκυρότητα στα έθνη να λειτουργούν ως πολιτικές θρησκείες. Ως μία κοσμική-ορθολογική-πολιτική αντίληψη με ταυτόχρονη αναφορά σε ανορθολογικές και υπαρξιακές αγωνίες. Ο διττός αυτός χαρακτήρας των εθνών είναι άλλωστε και αυτός που τα επικύρωσε τόσο βαθιά στους θεσμικούς πυλώνες του μοντέρνου κόσμου. Αν ο τελευταίος ορθώθηκε αρπάζοντας την πολιτική εξουσία από την εκκλησία, έπρεπε ταυτόχρονα να βρει τη νέα συγκολλητική ουσία των υπηκόων του. Η μετάβαση αυτή, από το «ποίμνιο» και τον «περιούσιο λαό» του εκάστοτε Θεού ενός βασιλείου ή μίας αυτοκρατορίας στον λαό των πολιτών ενός έθνους-κράτους, μπόρεσε και έγινε μόνο με μπόλικους εθνικούς ύμνους, σύμβολα και περίσσεια εθνική ιδεολογία.

4.
Στον βαθμό που η εθνική αφήγηση είναι καθολική, επιχειρεί να εκταθεί σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Αν τα δύο τελευταία εκφράζονται μέσω της εθνικής κυριαρχίας της πολιτικής/κρατικής εξουσίας, το παρελθόν -ελλείψει οποιασδήποτε εθνοκρατικής υπόστασης- χρειάζεται τη συνδρομή της ιστοριογραφικής ανακατασκευής, της παραχάραξης, της φαλκίδευσης και των μυθοπλασιών.

Βασικότερο εργαλείο της εθνικής επέλασης στο παρελθόν αποτελεί ο αναχρονισμός, ο οποίος μεταφέρει με κάθε αυθαιρεσία το σύγχρονο «εθνικό πνεύμα» σε παρελθοντικές ιστορικές συνθήκες (στις οποίες το έθνος ήταν απλά ανύπαρκτο). Η πρώτη έννοια άλλωστε που έπρεπε να εθνικοποιηθεί ήταν η λέξη «έθνος»: ένας επουσιώδης και δυσεύρετος (αν όχι ανύπαρκτος) όρος σε προκαπιταλιστικές κοινωνίες με πολλαπλές χρήσεις ανά τόπους και χρόνους, ορισμένες από τις οποίες σαρκάζουν τραγελαφικά τη σημερινή της έννοια: η λέξη έθνος σε διάφορες ιστορικές περιόδους ήταν συνώνυμη του αλλοδαπού, ενώ αλλού συναντάται για να χαρακτηρίσει μία συντεχνία, τους φοιτητές ενός πανεπιστημίου ή τους «ξένους» εμπόρους ενός λιμανιού…

Η ρευστότητα της έννοιας του έθνους είναι εμφανής ακόμα και πολύ μετά την «ληξιαρχική πράξη γέννησής» του κατά την Αμερικάνικη και Γαλλική Επανάσταση, όπως για παράδειγμα υποδηλώνει το μνημειώδες «έθνος των προλετάριων» στο μανιφέστο του κομμουνιστικού κόμματος, το 1848. Μία ολοένα και απομειωμένη έκτοτε ρευστότητα που χρειάστηκε το ασύλληπτο μακελειό δύο παγκόσμιων πολέμων για να αποκρυσταλλωθεί εντελώς. Η αναχρονιστική λεηλασία και η απονέκρωση του παρελθόντος σε μία θεαματική διάσταση αποτελεί μία μόνιμη διαδικασία για την κατασκευή της εθνικής ταυτότητας, στην οποία επιστρατεύτηκαν παλιές και νέες μέθοδοι, θεσμοί και επιστήμες: μουσεία, χάρτες, ιστοριογραφίες, εθνολογία, αρχαιολογία, αστικές τέχνες και πολλά άλλα φρόντισαν να μιλήσουν και να εποικήσουν τον παρελθοντικό χρόνο προς χάρη ενός εθνικά περήφανου παρόντος και προς αποτροπή οποιουδήποτε απελεύθερου μέλλοντος. Άνθρωποι, κοινότητες, γεωγραφίες, γεγονότα, σημασίες, απονοηματοδούνται και επανεγγράφονται στην κοινωνική συνείδηση μέσα στα στενά και προκαθορισμένα όρια του κάθε εθνικού πεπρωμένου στο όνομα της εθνικής ολοκλήρωσης. Από τη στιγμή που το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον έχουν αποικηθεί από την εθνικιστική ιδεολογία, κανένα ιστορικό πλαίσιο ή ιστορικό υποκείμενο δεν αφήνεται ανέπαφο…

*Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Φύλο / Γνώμη / Ανάλυση Monday April 16, 2018 13:06 byΜωβ καφενείο

Σε μια συνθήκη όπου το να καθορίσουμε εμείς τα βιώματά μας δεν είναι δυνατό, εμείς το διεκδικούμε. Διεκδικούμε το να μιλάμε για αυτά και να το κάνουμε δημόσια. Το να κατανοήσουμε αυτό που μας συμβαίνει και να το αναλύσουμε με όρους πολιτικούς, μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε οι μόνες, δεν είμαστε μόνες. Πολιτικοποιώντας τα βιώματά μας, αναδημιουργούμε την ιστορία. Τις μικρές και μεγάλες αφηγήσεις που μας θέλουν εκτός. Εκτός της ιστορίας, εκτός των αγώνων, εκτός της γλώσσας και των νοημάτων της. Ο φεμινισμός μάς δίνει τη δυνατότητα να διαχειριστούμε τα βιώματά μας και να αντισταθούμε στις συνθήκες που τα προκαλούν, να αντιστρέψουμε τους όρους και να αντεπιτεθούμε.

Πριν λίγο καιρό συντρόφισσα –μέλος συλλογικότητας και σωματείου της πόλης– μοιράστηκε με τα άτομα της συνέλευσής μας το βίωμά της, καταγγέλλοντας τη «σεξουαλική παραβίαση των ορίων της και τη στέρηση του δικαιώματος για αυτοδιάθεση του σώματός της», όπως η ίδια περιέγραψε τη συνθήκη, από τρεις cis1 άντρες, δύο εκ των οποίων μέλη του αντιφασιστικού στεκιού Κάμενικ και ένας πρώην μέλος του. Με το παρόν κείμενο επιχειρούμε αφενός να εκφράσουμε την απόλυτη στήριξή μας στο αίτημα της ίδιας και της συλλογικότητάς της. Για εμάς σημασία έχει το βίωμά της, και εκεί στεκόμαστε. Τόσο οι συγκεκριμένοι τύποι, όσο και τα άτομα που τους στηρίζουν δεν έχουν καμία θέση στα καφενεία και τις εκδηλώσεις μας στο χώρο της Υφανέτ και θα προσπαθήσουμε να διασφαλίσουμε την απουσία τους. Άλλωστε αυτό είναι και ένα από τα ζητούμενα της συνέλευσής μας όλα αυτά τα χρόνια: να καταδείξουμε τέτοιες συμπεριφορές και να τις απομακρύνουμε από τους χώρους μας. Θα θέλαμε, επίσης, να κρατήσουμε αποστάσεις από συλλογικότητες που τους υποστηρίζουν είτε ρητά, είτε σιωπηρά/ουδέτερα. Αφετέρου, με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό, προχωρούμε σε μια αναλυτικότερη κατάθεση των σκεπτικών μας σχετικά με την κουλτούρα του βιασμού, τα προνόμια, τη διαχείριση περιστατικών έμφυλης βίας από τον ευρύτερο ριζοσπαστικό και α/α χώρο, τη σημασία του βιώματος, της συναίνεσης και των φεμινισμών.

H κουλτούρα του βιασμού

Μέσα σε ποιες συνθήκες δομήθηκαν οι παραπάνω (και όχι μόνο) έλληνες, αντίφα, μάτσο «σωστοί άντρες» και πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα άσκησης σωματικής και λεκτικής βίας πάνω σε γυναικεία σώματα; Κανένας βιασμός δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, μια πράξη που εγγράφεται αποσπασματικά στα σώματά μας. Δε συμβαίνει κάτω από ειδικές συνθήκες, ούτε οι βιαστές είναι ράτσα ειδική. Στο δημόσιο λόγο χαρακτηρίζονται ως «δράκοι», εμείς όμως ξέρουμε πως είναι άντρες καθημερινοί: πατεράδες, σύζυγοι, γείτονες, γκόμενοι, σύντροφοι. Η κουλτούρα του βιασμού δεν είναι ένα θεωρητικό-αφαιρετικό σχήμα, είναι συνέπεια της συνολικής ετεροσεξιστικής πατριαρχικής κουλτούρας, είναι η καθημερινή βιωμένη εμπειρία μας. Και είναι τις περισσότερες φορές άρρητη, συγκαλυμμένη, ένα κοινό μυστικό. Είναι σε κάθε σεξιστικό αστείο, στην tv, στη μουσική, στη νομοθεσία, στο δρόμο, στη δουλειά, στη σχολή, στις λέξεις, στα βλέμματα και τις συμπεριφορές. 2 Είναι η μάτσο κουλτούρα του περήφανου στρέητ έλληνα, οι κυρίαρχες ετεροκανονικές αντιλήψεις που συντηρούν και (ανα)παράγουν το αυτονόητο της έμφυλης βίας3 , του μισογυνισμού, της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας και της εθνοπατριαρχικής αηδίας. Είναι τα υποχρεωτικά χαμόγελα για να μας αφήσουν ήσυχες. Είναι να κάνεις πως μιλάς στο κινητό και τα σφιγμένα κλειδιά στο χέρι. Είναι τα ψιτ-ψιτ και τα σφυρίγματα στο δρόμο, το χούφτωμα στο λεωφορείο και να σκέφτεσαι αν σε παίρνει να τον βρίσεις. Είναι να ντρέπεσαι να πεις ότι σε κοζάρει ο θείος σου. Είναι η ντροπή που πρέπει να είναι πάντα δική μας. Είναι να υπομένεις τον πέφτουλα συνάδελφο, αφεντικό, πελάτη και να πρέπει να το βουλώνεις. Είναι ο κάθε μαλάκας που θεωρεί ότι έχει λόγο για τη σεξουαλικότητά μας (πως μια λεσβία θα «έστρωνε» αν είχε τον κατάλληλο cis στρεητ εραστή), καθώς και δικαίωμα πάνω στο σώμα μας και τη συμπεριφορά μας. Είναι οι μάτσο τίποτα, τα παλικάρια και οι λεβέντες που κατεβάζουν τα παράθυρα των αυτοκινήτων τους. Είναι να μη σε πιστεύει κανείς4 . Και είναι το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνουν χώρα ποικίλες μορφές σεξουαλικοποιημένης βίας5 . Βία σωματική, βία ψυχολογική, βία λεκτική.

Μέσα σ’ αυτή τη διάχυτη ελληνική κουλτούρα του βιασμού -όπου οι άντρες εκπαιδεύονται στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα γήπεδα, στα μπαρς και στα μπουρδέλα μαθαίνοντας από νωρίς να περιφρουρούν τα προνόμιά τους- εμείς μάθαμε να φοβόμαστε και να σιωπούμε. Εκπαιδευτήκαμε από μικρά να φοβόμαστε την πιθανότητα του βιασμού και αυτό να μας κρατά πειθαρχημένες. Ο φόβος έχει καθορίσει την κοινωνικοποίησή μας, ώστε πια να ξέρουμε πότε να επιστρατεύουμε τις στρατηγικές προφύλαξής μας. Να συνοδεύουμε τις φίλες μας στο σπίτι, να κρατάμε τον αριθμό του ταξί, να αλλάζουμε πεζοδρόμιο όταν βλέπουμε μαζεμένους άντρες, να σκεφτόμαστε χίλιες φορές αν θα βάλουμε φούστα, κολάν, κραγιόν και ξώβυζο.

Αρρενωπότητες και η διαχείριση της έμφυλης βίας εντός του ριζοσπαστικού και α/α χώρου

Έχουμε μεγαλώσει και πολιτικοποιηθεί κι εμείς μέσα σ’ αυτό τον «χώρο», σ’ αυτές τις συνελεύσεις, σ’ αυτές τις πορείες. Έχουμε έρθει άπειρες φορές αντιμέτωπες με σεξιστικές συμπεριφορές και συνθήματα. Άπειρες φορές προσπαθήσαμε να ακουστούμε και μας διέκοψαν. Άπειρες φορές προσπαθήσαμε να βρούμε χώρο να υπάρξουμε σε εκδηλώσεις και συναυλίες. Και βέβαια άπειρες φορές σιωπήσαμε στο ανελέητο mansplaining 6 των συντρόφων.

Ο «χώρος» δεν είναι μία πραγματικότητα πολύ διαφοροποιημένη από την υπόλοιπη κοινωνία. Θα μπορούσαμε μάλιστα να ισχυριστούμε πως αποτελεί μία αντανάκλαση όλων εκείνων των επιβολών, των εξουσιαστικών συμπεριφορών και των επιτελέσεων που βιώνουμε από μικρές και μας συνοδεύουν στην ενήλικη ζωή μας. Όλων εκείνων των αντρικών προνομίων που παρατηρούμε παντού. Στους πατεράδες μας, στους φίλους και στους συντρόφους που θέλουν να μας προσφέρουν προστασία. Στις αντρικές φωνές που θέλουν να ακούγονται πάντα δυνατότερα, και στις άμυνές τους. Στον χώρο που εύκολα καταλαμβάνουν και δεν τον αφήνουν σε κανένα άλλο υποκείμενο. Στη διάθεσή μας, που δεν θέλουν να μας βλέπουν κατσούφες και νευρικές. Στα σώματά μας, που παρά τα όχι που δε σημαίνουν ναι, αυτοί συνέχισαν. Από τα αθώα σεξιστικά αστειάκια μέχρι τις κακοποιητικές ερωτικές και φιλικές σχέσεις, έχουμε νιώσει στο πετσί μας ότι ο «χώρος» βρωμάει σεξισμό, πατριαρχία και μπράτσα. Το κίνημα δεν χάνει ευκαιρία να μας θυμίζει ότι αν είσαι γυναίκα, αδερφή, λεσβία, αν είσαι ντυμένη τσουλίστικα, αν τα κιλά σου δε χωράνε σε «κανονικά» μεγέθη, αν η σεξουαλικότητά σου ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, πρέπει συνέχεια να αποδεικνύεις ότι αξίζεις σεβασμό. Αυτή είναι η ιστορία μας.

Τα τελευταία χρόνια οι φεμινιστικές φωνές πληθαίνουν. Σε πολλές πόλεις δημιουργούνται ομάδες που ασχολούνται με ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας. Οι κουήρ και ριζοσπαστικές οπτικές μπαίνουν όλο και πιο πολύ στις κουβέντες μας. Ταυτόχρονα, διαβάζουμε και ακούμε όλο και πιο συχνά ιστορίες και καταγγελίες κακοποιήσεων και σεξιστικών συμπεριφορών εντός του κινήματος. Κάποιες έρχονται στα μέιλ μας, άλλες μας τις περιγράφουν από κοντά συντρόφισσες. Οι ιστορίες είναι πάρα πολλές∙ άλλες ανοίγονται πολύ, άλλες αποσιωπώνται. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που άτομα και συνελεύσεις παίρνουν ξεκάθαρα θέση ενάντια σε αυτές τις καταγγελίες (κατηγορίες του τύπου «είσαι διασπαστική/ρουφιάνα») ή/και επιτίθονται στα άτομα που τολμούν να καταγγείλουν ή να στηρίξουν. Κάποιοι δεν τολμούν να πουν ότι είναι αντι-αντισεξιστές.

Η στιγμή αυτή είναι σημαντική για να δημιουργήσουμε χώρους που θα μας συμπεριλαμβάνουν όλες. Να κατανοήσουμε πως ως άτομα κατέχουμε διαφορετικές προνομιακές θέσεις που συνοδεύονται από τις αντίστοιχες επιτελέσεις και επιβολές και μας εμποδίζουν να δούμε τις πραγματικότητες που βρίσκονται έξω από τις δικές μας εμπειρίες και υπερβαίνουν τον δικό μας τρόπο σκέψης. Να προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε βαθύτερα αυτά τα προνόμια και να τα διαχειριστούμε. Να μπούμε στη θέση της άλλης, να αφουγκραστούμε το βίωμά της και να τη φροντίσουμε με ό,τι μέσο διαθέτουμε. Όχι με μια αίσθηση συμπόνιας και λύπησης, αλλά με τη συνειδητή αποδοχή του τραύματος. Όχι για να βουτήξουμε στον βούρκο της απογοήτευσης και του ζόφου, αλλά για να επιχειρήσουμε από κοινού να κάνουμε την ανάγκη μας αισθητή και να μιλήσουμε γι’ αυτά που μας καταπιέζουν.

«Οι άνθρωποι που μιλούν για επανάσταση χωρίς να αναφέρονται ρητά στα ζητήματα φύλου χωρίς να καταλαβαίνουν πως η πατριαρχία είναι καθημερινό βίωμα, που λένε «καλά ρε με αυτά ασχολείσαι;» και το έμφυλο δεν χωρά στην πολιτική τους ατζέντα, αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα πτώμα στο στόμα τους.» (από αυτοκόλλητο των κεραμιδόγατων)

Όποτε προκύπτει μία ιστορία κακοποίησης, μία καταγγελία σεξιστικής συμπεριφοράς ή μπαίνουν έμφυλα ζητήματα σε μία συνέλευση παρατηρούμε τις ίδιες ανδρικές άμυνες κι ακολουθεί ο ίδιος αλγόριθμος:

Το άτομο εκθέτει την ιστορία του.

Δεν το πιστεύουν, αμφισβητούν την ιστορία του, σχετικοποιούν την εμπειρία του: «μήπως είσαι υπερβολική; Είσαι τρελή!, Δεν είναι και τόσο άσχημα όσο πιστεύεις»

Ρίχνουν το φταίξιμο σε αυτό, μεταθέτουν την ευθύνη, δημιουργούν ενοχές: «ναι αλλά κι εσύ προκαλούσες, δεν μιλάς αρκετά και ο λόγος σου δεν έχει πολιτικά επιχειρήματα, έπρεπε να το είχες βάλει ως ζήτημα στη συνέλευση»

Οι άντρες βρίσκουν υποστήριξη και δικαιολογητές των πράξεών τους: «τον ξέρω από παλιά, είναι σύντροφος και δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο»

Το άτομο σωπαίνει.

Δημιουργείται ένα προηγούμενο και μία ανασφαλής συνθήκη για κάθε άτομο που μιλάει

Οι άντρες κι οι δικαιολογητές της βίας ενδυναμώνονται.

Η κατάσταση είναι προνομιακή για να ασκήσουν εξουσία, να παραβιάσουν ξανά και να υποτιμήσουν κι άλλα άτομα.

Η διαδικασία επαναλαμβάνεται.

Πηγή έμπνευσης για το παραπάνω σχήμα αποτελεί «Ο κύκλος της κακοποίησης εναντίων των γυναικών» από τη Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας (Δεκέμβριος 2016)

Η φαντασία του «χώρου» όταν έρχεται αντιμέτωπος με περιστατικά κακοποίησης, φτάνει σε τρομακτικά επίπεδα. Με αφορμή την καταγγελία της συντρόφισσας, κάποιες συλλογικότητες αποφάσισαν ότι το καλύτερο που μπορούν να κάνουν είναι να διερευνήσουν πώς ακριβώς έγιναν τα πράγματα, να ακούσουν όλες τις πλευρές (συντρόφισσα η μία, σύντροφοι κι οι άλλοι βρε παιδί μου!). Πριν από αυτό μας διαβεβαίωσαν, όμως, ότι και οι ίδιοι έχουν εντοπίσει/αντιμετωπίσει πάμπολλες φορές σεξιστικές συμπεριφορές εντός του κινήματος. Με μεγάλη επιτυχία, θα συμπληρώναμε. Από τον Βόλο μέχρι την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, οι διαδικασίες αναρχοδικαστηρίων, πανχωρικών συνελεύσεων κι επιτροπών είναι μία ακόμη ατέλειωτη κακοποίηση. Χωρίς κανένα φεμινιστικό εργαλείο φροντίδας κι αλληλεγγύης, δημιουργούν τους χώρους για να σχετικοποιούνται και να κανονικοποιούνται οι βιασμοί. Κάνουν ακριβώς το ίδιο που κάνει κι η αστική δικαιοσύνη∙ το θύμα πρέπει να αποδείξει ότι δεν έφταιγε. Mε ποια λογική το άτομο που έχει υποστεί μία τραυματική εμπειρία να πρέπει να την αναβιώσει για να μην έχουν απορίες οι σύντροφοι; Με όλα τα προνόμια που φέρουν οι manarchists, από ποια θέση ακριβώς πιστεύουν ότι είναι οι υπεύθυνοι για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και να αποδώσουν δικαιοσύνη;

Είναι σημαντικό για μας να δεχόμαστε τις καταγγελίες χωρίς να αμφισβητείται η καταγγέλουσα. Είναι σημαντικό να μην ψάχνουμε αποδείξεις για να συγκατανεύσουμε στο βίωμά της. Γνωρίζουμε την αλήθεια του γιατί γνωρίζουμε και την αλήθεια της πατριαρχίας. Είναι σημαντικό πέρα από την αποπομπή των βιαστών, να βάζουμε αυτές τις αλήθειες στις ίδιες μας τις συνελεύσεις και στον τρόπο δράσης μας. Να αντιμετωπίσουμε τους φίλους και συντρόφους μας που έχουν σεξιστικές συμπεριφορές. Στην προκειμένη περίπτωση είμαστε χαρούμενες κι αισθανόμαστε δυνατές που γνωρίζουμε ότι πολλές και πολλοί σ’ αυτήν την πόλη, άτομα και συλλογικότητες αντιλαμβάνονται την κουλτούρα του βιασμού, παίρνουν θέση και οργανώνουν τις επιθέσεις τους. Ζητούμενο όμως είναι και να αντιληφθούμε πώς παράγεται αυτή η κουλτούρα. Πώς διαμορφώνει πρακτικές, τρόπους και σκέψεις. Πώς κατασκευάζονται οι αρρενωπότητες που παραβιάζουν και κακοποιούν. Ζητούμενο είναι να καταλάβουμε πως η κινηματική κουλτούρα, η αντιφασιστική, η αναρχική, η κουλτούρα «δρόμου», έχει τη δική της αφήγηση για το πώς πρέπει να είναι ο «άντρας». Αυτή η εξουσία δεν έρχεται ουρανοκατέβατη. Συμπλέει με το κυρίαρχο σύστημα ιεράρχησης των φύλων, την εθνική αφήγηση για τα φύλα και το ρόλο τους σ’ αυτή τη ζωή.
Η σημασία της συναίνεσης και του βιώματος

Μιλώντας για την έμφυλη σεξουαλικοποιημένη βία, χρειάζεται να προσεγγίσουμε την έννοια της συναίνεσης, όχι μονάχα ως μια επιθυμητή συνθήκη στις σεξουαλικές και μη πρακτικές μας, αλλά ως μια απαραίτητη προϋπόθεση για την πραγμάτωση των επιθυμιών και της καύλας μας με όρους σαφήνειας, ασφάλειας και φροντίδας.

Είναι γεγονός πως οι τρόποι που τα κανονιστικά πρότυπα φύλου και επιθυμίας διαμορφώνουν τον έμφυλο εαυτό μας, μας κατευθύνουν να διαμορφώνουμε τις σχέσεις και τις σεξουαλικές εμπειρίες μας. Κι αυτές οι εμπειρίες διαμορφώνονται έτσι ώστε να χωρούν στις κυρίαρχες κοινωνικές επιταγές του φύλου και της (ετερο)σεξουαλικότητας. Επιτελούμε προκειμένου να βιώσουμε την διαπροσωπική και κοινωνική αποδοχή και να αποφύγουμε τις συνέπειες της αποτυχίας μας. Μέσα σε αυτή τη κυρίαρχη συνθήκη, εντοπίζουμε το κενό διερεύνησης της συναίνεσης τόσο θεωρητικά, όσο και σε επίπεδο καθημερινής επαφής στις σχέσεις μας. Λόγω αυτού του κενού, πολλές φορές καταλήγουμε να ενοχοποιούμε τις εαυτές μας για παραβιαστικές συμπεριφορές που δεχτήκαμε και για κακοποιήσεις που βιώσαμε. Ακόμα και αν είμαστε σίγουρες για τη μη συναίνεση από μεριάς μας, μπαίνουμε συνεχώς σε μια διαδικασία να υπερασπιστούμε τις εαυτές μας και να πείσουμε τα άλλα άτομα.

Προσπαθώντας να δομήσουμε μια κουλτούρα συναίνεσης, χρειάζεται να κατανοήσουμε πως η συναίνεση δεν αποτελεί ούτε ένα θολό ζήτημα, ούτε ένα γκρίζο πεδίο διαπραγμάτευσης. Αν η συναίνεση μοιάζει θολή, τότε απλά δεν πρόκειται περί συναίνεσης.

Η συναίνεση δεν είναι δεδομένη βάσει της συντροφικής σχέσης μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών. Η συναίνεση σε μια προηγούμενη σεξουαλική συνθήκη δεν αποτελεί συναίνεση και για μία επόμενη. Η συναίνεση δεν υπάρχει στην εμφάνιση, στον τρόπο που χορεύω, στην περασμένη ώρα, στα ποτά που ήπια, στα ναρκωτικά που πήρα, στο ότι έκανα ή αποδέχτηκα την πρόσκληση.

Η μη έκφραση καταφατικής συναίνεσης σημαίνει μη συναίνεση. Η καταφατική συναίνεση δεν χρειάζεται να είναι λεκτική. Μπορεί να αποτυπωθεί στο πρόσωπο και στο σώμα - εκφάνσεις συναίνεσης οι οποίες υποτιμούνται σημαντικά. Γι' αυτό, χρειάζεται να αφουγκραζόμαστε, να ακούμε, να ρωτάμε, να συζητάμε, ώστε να είμαστε σίγουρα για την ύπαρξή της.

Συναίνεση σημαίνει επιλέγω με ποιο/α υποκείμενο/α θα ασκήσω τις σεξουαλικές πρακτικές μου. Η συναίνεση κάθε εμπλεκόμενου υποκειμένου είναι απαραίτητη. Βέβαια, το ναι δε σημαίνει πάντα ναι, διότι η συναίνεση δεν είναι πάντα αποτέλεσμα επιλογής, αλλά και φόβου και εξαναγκασμού. Η συναίνεση συμβαίνει αυτοβούλως, μη εξαναγκασμένα και συνειδητά. Είναι μια διαδικασία συνεχής και οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να την αποσύρουμε αν θεωρήσουμε ότι τα όρια μας παραβιάζονται ή/και για οποιοδήποτε λόγο δεν θέλουμε να συνεχίσουμε.

Η προσπάθεια απόδειξής της από τη μεριά του υποκειμένου που ασκεί έμφυλη σεξουαλικοποιημένη βία επιβεβαιώνει το ανδρικό προνόμιο που ορίζει το πώς συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν τα πράγματα, πρόκειται για μια εξουσία που προσπαθεί να πείσει ότι δεν είναι εξουσία. Η υποκειμενικότητα της συναίνεσης έγκειται στα όρια του ατόμου τα οποία παραβιάστηκαν και όχι στην υποκειμενική κρίση αυτού που παραβίασε

Γι' αυτό, λοιπόν, χρειάζεται να δώσουμε λόγο στο βίωμα. Η αποσιώπηση του λόγου του υποκειμένου που παραβιάστηκε αποτελεί δεδομένη συνθήκη τόσο εντός της αστικής δικαιοσύνης, όσο κι εντός του ελληνικού καθημερινού συγκείμενου συμπεριλαμβανομένης και της κινηματικής πραγματικότητας. Για εμάς το βίωμα είναι εξ ορισμού πολιτικό, είναι ένα πεδίο επιθυμιών, αντιστάσεων και συγκρούσεων. Είναι ένα σημείο εκκίνησης προς τη συνειδητοποίηση της έμφυλης ασυμμετρίας και ένα εργαλείο φεμινιστικής πολιτικής. Όσα βιώνουμε δεν είναι αποκομμένα από την πατριαρχική κοινωνία στην οποία υπάρχουμε, γι’ αυτό τα αναγνωρίζουμε ως τέτοια. Ό,τι μας συμβαίνει μέσα στις σχέσεις μας, δεν είναι κάτι αποκομμένο από την πολιτική. Δεν υπάρχει μόνο στην ιδιωτική σφαίρα και δε σταματά εκεί. Η πατριαρχική εξουσία δεν ασκείται μόνο μέσα από κρατικές πολιτικές, από εργοδότες και αφεντικά. Είναι διάχυτη και χωράει σε κάθε υποκείμενο που είναι πρόθυμο να τη στεγάσει. Σε κάθε σχέση που υπάρχουν προνόμια και ιεραρχίες χωρίς την απαιτούμενη αμφισβήτηση.

Σίγουρα είναι κατανοητό πως όταν το άτομο καταθέτει την εμπειρία του, μπορεί να αισθανθούμε αμηχανία για το πώς πρέπει να το διαχειριστούμε, λόγω του ότι δεν έχουμε κάποιο κοινό βίωμα, δεν γνωρίζουμε τι είναι πρέπον να ειπωθεί και τι όχι ή πιθανόν δεν έχουμε ξαναβρεθεί σε διαδικασίες όπου δίνεται χώρος και χρόνος στο βίωμα κάποιας. Σε μια τέτοια συνθήκη, όπου το άτομο μοιράζεται μαζί μας το βίωμά του, εμείς, ως φεμινιστική κουήρ συλλογικότητα –ύστερα από λάθη και συνεχή αναστοχασμό- προτιμάμε:

*να το ακούσουμε, να του δώσουμε χρόνο για να εκφραστεί, να μην το διακόψουμε μέχρι να ολοκληρώσει, να μένουμε παρούσες και επικεντρωμένες σε αυτήν και σε αυτά που μοιράζεται. Συμβαίνει συχνά, για παράδειγμα, όταν καμιά μοιράζεται κάτι μαζί μας να προβάλλουμε δικές μας εμπειρίες και να στρέφουμε σε αυτές την προσοχή. Ακούγοντας ενεργά το άτομο βλέπουμε τις δικές του επιθυμίες και μπορούμε να το συνοδεύσουμε σε αυτές.

*να διερωτόμαστε από ποια θέση ακούμε και τοποθετούμαστε.

*να ρωτάμε πώς κατονομάζει το βίωμά του και να μην το ονομάζουμε εμείς.

Κατανοώντας πως το βίωμα είναι εκείνο που ορίζει τι και πώς συνέβη και η αμφισβήτηση ή η αξιολόγησή του είναι μια αρκετά τραυματική διαδικασία, καταλήγουμε στο ότι είναι πολύ σημαντικό:

*να φροντίσουμε ώστε ο λόγος μας να μην είναι κακοποιητικός, να μην ζητήσουμε λεπτομέρειες και περαιτέρω περιγραφές από όσες διάλεξε να μοιραστεί. Να μην προσπαθούμε να κατηγορήσουμε το άτομο που βίωσε μια κακοποιητική συμπεριφορά για το ότι δέχτηκε αυτή την κακοποίηση ή να εξηγήσουμε τι βίωσε και πώς το βίωσε. Να πιστέψουμε το βίωμα∙ αποδεχόμαστε πως το βίωμα είναι μοναδικό, δεν μπορούμε να το κρίνουμε μέσα από τα δικά μας βιώματα και έχει την ίδια σημασία οποιοδήποτε και αν είναι το χρονικό διάστημα που διαμεσολάβησε.

*να το ευχαριστήσουμε που μοιράστηκε μαζί μας το βίωμά του, διότι δεν όφειλε να το κάνει όποια σχέση κι αν έχουμε μαζί του.

*να υπάρχει μη κατευθυντική φροντίδα, να ρωτήσουμε με ποιο τρόπο μπορούμε να το στηρίξουμε και να είμαστε αλληλέγγυες. Πολλές φορές αυθαίρετα θεωρούμε ότι γνωρίζουμε τι είναι σωστό και χρήσιμο για τους άλλους. Γνωρίζουμε, όμως, πως η κακοποίηση αποτελεί μια εμπειρία στην οποία αγνοείται και υποτιμάται η σωματική αυτονομία του υποκειμένου. Είναι ζωτικής σημασίας το τελευταίο να μπορεί να επιλέγει, να αποφασίζει και να ελέγχει κάθε βήμα της διαδικασίας (αν θελήσει να εκκινήσει κάποια διαδικασία).

*να δηλώνουμε με ειλικρίνεια την παρουσία και τη διαθεσιμότητά μας για στήριξη και φροντίδα, όπως και όποτε επιθυμεί το άτομο.

*στην περίπτωση που νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε μόνες μας στη φροντίδα που θέλουμε να δώσουμε, να αναζητούμε και αλλού υποστηρικτικό δίκτυο τόσο για εμάς, όσο και για το άτομο.

*να πάρουμε ξεκάθαρη θέση ενάντια στο υποκείμενο που άσκησε έμφυλη σεξουαλικοποιημένη βία, καθώς και σε όσα άτομα δικαιολογούν την πράξη του.

*Και συνεχώς να αναλογιζόμαστε για τις εαυτές μας, εάν, πώς και σε ποιο βαθμό ασκούμε εξουσία, απολαμβάνοντας συνειδητά ή μη κάποια προνόμια.

"Τι αξία έχουν οι ιδέες που διαψεύδονται από το βίωμα; Δεν επιθυμώ συμμαχίες παρά με ό,τι και όσους με βοηθούν να καταστήσω πιο ζωντανή τη ζωή, τη δική μου και των άλλων."
Ραούλ Βανεγκέμ, Γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έρχεται

Η σημασία των φεμινισμών

Ζώντας σ’ αυτήν την πραγματικότητα από τόσες δα, νιώθουμε πως οι φεμινισμοί μας έσωσαν τη ζωή. Γιατί μας βοήθησαν να αναγνωρίσουμε αρχικά την πατριαρχική βία σαν τέτοια. Μέσα σε μία συνθήκη όπου η κουλτούρα του βιασμού είναι παντού γύρω μας και η αμφισβήτηση των βιωμάτων μας (τόσο εντός, όσο και εκτός του χώρου) ο κανόνας, νιώθουμε την ανάγκη να κατανοήσουμε τη βία που μας ασκείται, να την περιγράψουμε με δικά μας λόγια, να αμφισβητήσουμε τις σεξιστικές λογικές , να αντισταθούμε στις μάτσο εκδοχές και για ακόμη μία φορά, δυστυχώς, να βάλουμε κεντρικά στους λόγους μας τα αυτονόητα αιτήματα της αυτοδιάθεσης των σωμάτων μας και των εαυτών μας. Ακόμη, με τους φεμινισμούς ερχόμαστε πιο κοντά. Μας βοηθάνε να παραμένουμε ψύχραιμες σε συνθήκες πίεσης και χάους, και να βρίσκουμε τους τρόπους να στεκόμαστε αλληλέγγυες στις διαδικασίες που ακολουθούνται όπως οι καταγγελίες, οι δημοσιοποιήσεις κακοποιητικών περιστατικών, ο αποκλεισμός των δραστών κτλ.

Πιστεύουμε σε αγώνες που δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα. Που δεν μετριόμαστε με κανένα αναρχόμετρο, που δεν συμμορφωνόμαστε σε καμία κανονικότητα. Σε εξεγέρσεις που μας χωράνε όλες. Σε επαναστάσεις που μπορούμε και να χορεύουμε. Που οι δικές μας εκδοχές και τα δικά μας βιώματα είναι προτάγματα. Θα το ξαναπούμε, το προσωπικό είναι πολιτικό, και τα όρια ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο είναι δυσδιάκριτα. Οι καθημερινές μας καταπιέσεις κι οι αγωνίες στο σπίτι, στις συνελεύσεις, στη δουλειά έχουν σημασία. Οι ιστορίες κακοποίησης και βιασμού μας, έχουν σημασία κι έχουν δύναμη. Έχουν δύναμη να αλλάξουν τα κινήματα και τις συντροφικές σχέσεις μέσα από πρακτικές ριζοσπαστικής αγάπης και (αυτο)φροντίδας.

Σε μια συνθήκη όπου το να καθορίσουμε εμείς τα βιώματά μας δεν είναι δυνατό, εμείς το διεκδικούμε. Διεκδικούμε το να μιλάμε για αυτά και να το κάνουμε δημόσια. Το να κατανοήσουμε αυτό που μας συμβαίνει και να το αναλύσουμε με όρους πολιτικούς, μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε οι μόνες, δεν είμαστε μόνες. Πολιτικοποιώντας τα βιώματά μας, αναδημιουργούμε την ιστορία. Τις μικρές και μεγάλες αφηγήσεις που μας θέλουν εκτός. Εκτός της ιστορίας, εκτός των αγώνων, εκτός της γλώσσας και των νοημάτων της. Ο φεμινισμός μάς δίνει τη δυνατότητα να διαχειριστούμε τα βιώματά μας και να αντισταθούμε στις συνθήκες που τα προκαλούν, να αντιστρέψουμε τους όρους και να αντεπιτεθούμε.

1 Cis: άτομα τα οποία αναγνωρίζουν ως φύλο τους, το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους ή καλύτερα, το φύλο που εκφράζουν δεν πάει κόντρα στο φύλο που πιστεύουν οι γονείς και η κοινωνία κ.ο.κ. ότι πρέπει να εκφράζουν με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του σώματός τους. Τα άτομα που δεν είναι cis ονομάζονται τρανς. Πηγή: https://tinyurl.com/y9f2fb74 Ο όρος χρησιμοποιείται για να αποστιγματίσει τον όρο τρανς. Όταν παραδέχομαι ότι είμαι cis, σημαίνει ότι αποδέχομαι ότι υπάρχουν και άνθρωποι που δεν είναι cis, και συνεπώς δεν αποδίδω «φυσιολογικότητα» στη δική μου κατάσταση και απαξίωση στη δική τους. Πηγή: http://tinyurl.com/zgg7y5s
2 βλ. κείμενο από το Συντονιστικό ατόμων και ομάδων (ΛΟΑ, bra-stards, Μπεφλόνα) ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού (Αθήνα, Νοέμβρης 2016). Πηγή: https://tinyurl.com/ybj9c8pb
3 Έμφυλη βία: ο όρος αυτός για μας χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη βία που υφίστανται όσα υποκείμενα παρεκκλίνουν από τις κυρίαρχες ηγεμονικές cis αρρενωπότητες. π.χ. cis γυναίκες, λεσβίες, νταλίκες, αδερφές/πουστάρες, τρανς αγόρια, τρανς γυναίκες, intersex +++.
4 βλ. παλαιότερο κείμενο του Μωβ Καφενείου με αφορμή το περιστατικό βιασμού μέσα στο ΑΠΘ (Νοέμβρης 2016) https://tinyurl.com/yaneneay
5 Σεξουαλικοποιημένη βία: χρησιμοποιείται, όχι τυχαία, αντί του όρου σεξουαλική βία γιατί, όπως ωραία εξηγούν κι οι έκ-φυλες, ο δεύτερος «εντάσσει αυτό το είδος της βίας στο πεδίο της σεξουαλικότητας όπου δικαιολογείται πιο εύκολα βάσει μιας πατριαρχικής αντίληψης και θεωρίας για τη σεξουαλικότητα, όπως π.χ. του Freud και δίνει έμφαση στο πρόσχημα της βίαιης δράσης του θύτη, ενώ ο όρος σεξουαλικοποιημένη βία δηλώνει πως για το θύμα η πράξη αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά βία». Από αυτή την σκοπιά λοιπόν, όπου βιώνεται η έμφυλη εξουσία, όπου βιώνεται η καταπίεση του γυναικείου υποκειμένου, όπου η αρρενωπότητα αφήνει τα βίαια σημάδια της, τότε μιλάμε για βιασμό (terminal 119, “ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού!”, τρίτο τεύχος, Σεπτ. 2008).
6 Μansplaining: η διαδικασία μέσω της οποίας ένας άντρας, «εξηγεί» σε μια γυναίκα ένα θέμα που την αφορά άμεσα χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει το θέμα ή να έχει προσωπική εμπειρία μ’ αυτό. Πηγή: https://tinyurl.com/y9f2fb74

image 2.jpg 0.05 Mb

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Greece / Turkey / Cyprus

Mon 28 May, 06:26

browse text browse image

bare1525625868647.jpg imageΟ μύθος της “κινημ&#... May 07 18:31 by Vectrum 0 comments

gider1 imageYoung Workers Association's in the streets in May Day May 05 22:35 by GİDER 0 comments

textThe “New Turkey”: Permanent State of Emergency and the Dream of Absolute Power Apr 24 22:57 by Önder Kulak and Kansu Yıldırım 0 comments

5a787d615b620c53c910d724dc24e8ef.jpg imageΠερί εθνών και εθ ... Apr 23 20:13 by Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης 0 comments

1.jpg imageΓια την κουλτούρ^... Apr 16 13:06 by Μωβ καφενείο 0 comments

no_nato.jpg imageΟ κόσμος ή αλλάζε ... Apr 13 20:22 by Διεθνιστική Αλληλεγγύη 0 comments

81686ac5a02a786d32fb60278217b1fa.jpg imageΗ τσιφλικοποίηση... Apr 05 19:56 by Πυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας 0 comments

29432501_2022534487962431_4358274405273436160_o.jpg imageThe fire of Kawa's will burn, the struggle against Dehaqs will keep on Mar 23 20:34 by DAF 0 comments

c4a698429e8ba2ed9ba22bc49f3d6674.jpg imageΣυγκέντρωση αλλη... Mar 14 20:35 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

28168571_1385354578236457_5533587909101043784_n.jpg image1300 τίτλοι και συνεχ... Feb 26 09:58 by Μανιφέστο 0 comments

w04155319syllalhthriosyntagma4.jpg imageΤο εθνικιστικό σ`... Feb 21 18:07 by Aναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

Afrin Halkı Kazanacak imageHalklarla Savaşan Devletler Kaybedecek Jan 25 18:21 by DAF 0 comments

liber.jpg imageΣχετικά με τον εμ ... Jan 25 13:30 by Libertatia 0 comments

daf04.jpg imageΤα κράτη θα ηττηθ ... Jan 24 21:49 by DAF (Αναρχική Επαναστατική Δράση) 0 comments

26991887_2063969017172753_3989592990748405220_n.jpg imageΓια το Μακεδονικa... Jan 18 05:42 by Libertatia 0 comments

5d8b2c1c45e967e4f7f8557686e98be7.jpg imageΗ ΒΙΟΜΕ κινδυνεύ^... Jan 10 03:54 by Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας 0 comments

makedonia2750x500.jpg imageΜακεδονία και Εθ_... Jan 09 20:09 by Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_resized393d3a8559f207ef470feeea55d0343f.jpg imageΗ ΒΙΟ.ΜΕ. θα μείνει ... Jan 07 03:41 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

resized393d3a8559f207ef470feeea55d0343f.jpg imageΣτο πλευρό της ΒΙ ... Jan 06 17:00 by Ομάδα φοιτητών/φοιτητριών 0 comments

ioannina.jpg imageΟ αγώνας ενάντια ... Jan 06 06:25 by ΕΣΕ Ιωαννίνων, Σεμπρεβίβα, Κατάληψη Αντιβίωση, Rebel Kollek 0 comments

6a.jpg imageWhere is the Kurdistan Workers’ Party (PKK) heading? Dec 30 22:11 by Zaher Baher 0 comments

8790b33cd8a2f421674de01017d1a2db.jpg imageΗ τρομοκρατία τω_... Dec 25 05:43 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_12038551_1491163201209029_5760855289011874425_n.jpg imageΠαρέμβαση στα Benetton Dec 24 16:20 by ΕΣΕ Ρεθύμνου 0 comments

img_20171215_163946300x225.jpg imageΕπίθεση με μολότ_... Dec 16 17:48 by Ε.Σ.Ε Ιωαννίνων 0 comments

header.jpg imageΔεν είναι ατυχήμ^... Dec 15 17:27 by Πέλοτο 0 comments

20133e0fdca21275db24b1ccc1f939d0.jpg imageΝα αντεπιτεθούμε... Dec 14 04:43 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

do28ajmx0aadwzr_1.jpg imageΌταν τα αφεντικά ... Dec 09 17:51 by Musaferat 0 comments

12311094_1697455980474713_9086228949900891244_n.jpg imageΕνάντια στην επί`... Dec 07 04:31 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

br.png imageΟ σκοπός δεν αγιά ... Dec 06 20:48 by Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

ethn_ant2300x180.jpg imageΥπεράσπιση κυρια... Dec 06 20:39 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Ρεθύμνου 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]