user preferences

Ο διεθνισμός, λοιπόν, αποτελεί την μόνη εφικτή, ενωτική και ειρηνική λύση. Κι αυτό γιατί δεν επιζητεί την εξόντωση πληθυσμών και ολόκληρων λαών. Αντίθετα, προτάσσει την αλληλεγγύη των προλετάριων και των καταπιεσμένων ενάντια σ’ αυτούς που μας εκμεταλλεύονται και καταστρέφουν τις ζωές μας. Κι ας μην γελιόμαστε. Μπορεί το περιεχόμενο να αλλάζει, όμως η μορφή της εκμετάλλευσης είναι ίδια και στις δυο πλευρές των συνόρων, όπως και σε κάθε κράτος. Φτωχοποίηση, υποβάθμιση των ζωών μας, αφαίρεση των δικαιωμάτων μας είναι μόνο μερικές από τις πτυχές της επίθεσης που έχουν εξαπολύσει κράτος και κεφάλαιο εναντίον μας. Και η μόνη πραγματική αντίσταση είναι η ταξική-αντικρατική-διεθνιστική.

Πολιτική ανάλυση για το μακεδονικό ζήτημα

«Αυτοί εδώ οι χωριάτες δε θέλουν νάναι μήτε "Μπουλγκάρ", μήτε "Σρρπ", μήτε "Γκρρτς". Μοναχά "Μακεντόν ορτοντόξ"»
Στρατής Μυριβήλης, «Η ζωή εν τάφω»

Το τελευταίο διάστημα με αφορμή την πρόθεση των κυβερνήσεων Ελλάδας και ΠΓΔΜ για εξέρευση λύσης στο θέμα του ονόματος της δεύτερης, η εθνικιστική ρητορική έχει κατακλύσει ξανά το δημόσιο λόγο προσφέροντας εύφορο έδαφος στον υφέρποντα φασισμό της ελληνικής κοινωνίας. Η ιστορία αυτή, όμως, πάει πάνω από έναν αιώνα πίσω, διαπλέκοντας τα συγκρουόμενα συμφέροντα του ελληνικού εθνικισμού και των εθνικισμών άλλων βαλκανικών χωρών. Η εθνική αφήγηση έχει αλλάξει κατά καιρούς πότε θεωρώντας αυτούς τους πληθυσμούς ως «βουλγαρικούς» πότε ως «βουλγαρόφωνους Έλληνες πιστούς στο Πατριαρχείο» πότε ως «Μακεδόνες» προκειμένου να ενσωματωθούν στο ελληνικό κράτος και πότε ως «Σλαβομακεδόνες». Η τωρινή θέση εθνικιστικών κύκλων ότι η Μακεδονία είναι μία και ελληνική δεν μας εκπλήσσει καθόλου ότι προέρχεται από τη χουντική περίοδο και ξεθάφτηκε το 1992 από τον τότε σύμβουλο του Μητσοτάκη για τα «εθνικά ζητήματα» αλλά και αντιπρόεδρο επί χούντας της (διορισμένης από τον Παπαδόπουλο) «Συμβουλευτικής», Νικόλαο Μέρτζο. Η θέση αυτή συμβαδίζει αρκετά με την πολιτική του ελληνικού κράτους ως σήμερα, παρόλο που έχει υιοθετηθεί μια ηπιότερη στάση από τις εκάστοτε κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια. Κάθε φορά, όμως, αυτό που παραμένει ίδιο είναι μια εθνική αφήγηση πλήρως ευθυγραμμισμένη με τα εκάστοτε «εθνικά συμφέροντα», που δεν είναι άλλα από τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.

«Μακεδονικό ζήτημα»: μια παλιά υπόθεση

Είναι εντυπωσιακό πως στο συγκεκριμένο ζήτημα η ακροδεξιά ατζέντα και μυθολογία έχει εναρμονιστεί σε πολλά σημεία με την εθνική πολιτική. Ένα από τα σημεία αυτά είναι και η πεποίθηση ότι η ονομασία «Μακεδόνες» εμφανίζεται το 1943-44 και είναι κατασκεύασμα του Τίτο. Η αλήθεια είναι ότι η ονομασία αυτή εμφανίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς τίθεται το ζήτημα της εθνικής προέλευσης των σλαβόφωνων χριστιανικών πληθυσμών της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας.

Έχοντας κεντρική θέση στα Βαλκάνια, η Μακεδονία, με τα τρία βιλαέτια της Σελανίκ (Θεσσαλονίκης), του Μοναστηρίου (Βιτολίων) και του Ουσκούμπ (των Σκοπίων, που μετά το 1877 ονομάστηκε βιλαέτι του Κόσσοβου), βρισκόταν στο επίκεντρο των αντιμαχόμενων εθνικισμών. Η Μακεδονία υπήρξε ένας τόπος στον οποίο συναντήθηκαν και συμβίωσαν -ειρηνικά ως επί το πλείστον- πολλές διακριτές γλωσσικές και θρησκευτικές κοινότητες. Ο μακεδονικός χώρος διαχρονικά αποτέλεσε ένα μεγάλο χωνευτήρι λαών και πολιτισμών. Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Ρωμαίους, Έλληνες ή εξελληνισμένοι ντόπιοι πληθυσμοί, Ρωμαίοι ή εκλατινισμένοι Έλληνες, Ιλλύριοι, Θράκες, Παίονες, Ούννοι, Γότθοι και Βησιγότθοι, Σλάβοι, Αλβανοί και Τούρκοι συμβίωσαν, επί μακρόν ή για μικρά διαστήματα, ειρηνικά ή εχθρικά μεταξύ τους, υπό ποικίλους κυριάρχους.

Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο πληθυσμός της περιοχής αποτελούνταν από διάφορες εθνοτικές ομάδες που συνέκλιναν και επικαλύπτονταν: Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι, Τούρκοι, Εβραίοι, Βλάχοι και Αλβανοί, αλλά και διάφορες παραλλαγές τους. Όλοι αυτοί συνιστούσαν το πολύχρωμο μωσαϊκό της Μακεδονίας. Είναι νομίζουμε φανερό ότι η εθνολογική διάκριση μιας τόσο πολυπολιτισμικής περιοχής δεν μπορούσε να βασιστεί σε κανένα κριτήριο (γλώσσα, θρησκεία, ήθη, έθιμα), καθώς το ένα μπορούσε κάλλιστα να αντιφάσκει με το άλλο. Για παράδειγμα, ο γνωστός μακεδονομάχος καπετάν Κώττας μιλώντας προς τους προεστούς των Κορεστίων αναφέρει: «Ημείς οι Μακεδόνες διά ν' αποκτήσωμεν ελευθερίαν έχομεν δύο δρόμους ν' ακολουθήσωμεν. Ο ένας πηγαίνει εις την Βουλγαρίαν, ο άλλος πηγαίνει εις την Ελλάδα.»Η ομιλία αυτή έγινε σε μια γλώσσα την οποία ο Παύλος Μελάς που υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας αναφέρει ως «μακεδονικά». Και είναι ο ίδιος ο καπετάν Κώττας, ο οποίος -όντας σλαβόφωνος- την ώρα που εκτελούνταν από τους Οθωμανούς φώναξε: «Ντα ζίβι Γκ(ά)ρτσια! (Ζήτω η Ελλάς)».

Οπότε έπρεπε να ξεκαθαρίσουν δυο πράγματα: ποια από τα υπάρχοντα έθνη-κράτη (Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία) θα ενσωματώσει την περιοχή και σε δεύτερο χρόνο τι θα γίνει με τους πληθυσμούς που έχουν διαφορετική γλώσσα, θρησκεία κτλ. Για το πρώτο ζήτημα, από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα ως και τις παραμονές του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου συγκρούστηκαν στην περιοχή τρεις επιθετικοί εθνικισμοί με αλυτρωτικές βλέψεις: η “Βουλγαρία του Αγίου Στεφάνου”, η “Μεγάλη Σερβία” και η “Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών” βρέθηκαν αντιμέτωπες σε μια ανελέητη σφαγή που έντεχνα ονομάστηκε μακεδονικός αγώνας. Εντέλει το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος.

Μέσα σ’ αυτόν τον κυκεώνα αλληλοφαγώματος και σφαγών μεταξύ των ντόπιων πληθυσμών εμφανίστηκε και ο μακεδονικός εθνικισμός που άρχισε να δημιουργεί τη δική του εθνική αφήγηση και οριστικά εκπλήρωσε τους πόθους του για κρατική υπόσταση το 1991. Από τη στιγμή της εμφάνισής του, αλλά κυρίως μετά το 1991, ο μακεδονικός εθνικισμός, όπως κάθε εθνικισμός, κατασκευάζει τη δική του εθνική αφήγηση. Μια αφήγηση γεμάτη από αναχρονισμούς, αποσιωπήσεις, αποσπάσεις από τα ιστορικά γεγονότα, και φυσικά μύθους που δομούν την εθνική ταυτότητα. Η συζήτηση γύρω από τη χρήση του ονόματος Μακεδονία αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της χειραγώγησης των ιστορικών γεγονότων για την εξυπηρέτηση των εθνικιστικών αντιλήψεων. Τα τελευταία χρόνια εκφράζει διάφορες αλυτρωτικές βλέψεις, ακολουθώντας τα χνάρια των άλλων βαλκανικών εθνικισμών, ενώ έχει προσφύγει σε μια ανιστόρητη και κιτς πολιτική προπαγάνδα με ανεγέρσεις αγαλμάτων, ονοματοδοσίες κτλ.

Όσον αφορά το δεύτερο ζήτημα, είναι γνωστές οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον στα Βαλκάνια: εκδιώξεις, εξοντώσεις, μαζικές εκκαθαρίσεις και βίαιες διαδικασίες ομογενοποίησης των πληθυσμών προκειμένου οι εξαιρετικά πολύπλοκες εθνοτικά, θρησκευτικά και γλωσσικά περιοχές να ενσωματωθούν σε κυρίαρχα έθνη-κράτη. Κάτι τέτοιο συνέβη και στο κομμάτι της Μακεδονίας που περιήλθε στο ελληνικό κράτος, καθώς η πλειοψηφία του πληθυσμού του εκείνη την περίοδο δεν ήταν ελληνική ή τουλάχιστον ελληνόφωνη.

Ενάντια σε κάθε εθνικιστική απειλή

Το ζήτημα, λοιπόν, που προέκυψε «ξαφνικά» πριν από 25 χρόνια ανακινείται ξανά τώρα. Ο πολιτικός κόσμος εμφανίζεται ώριμος και έτοιμος να λύσει το ζήτημα μια και καλή, χωρίς να κάνει πολιτικές εκπτώσεις και υποχωρήσεις από τις προηγούμενες πολιτικές που ακολουθήθηκαν, ενώ οι διάφοροι «μακεδονομάχοι» δηλώνουν έτοιμοι να πάρουν τους δρόμους για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Για άλλη μια φορά στην ελληνική κοινωνία μπαίνουν ψευτοδιλήμματα που την αποπροσανατολίζουν από την πραγματική χροιά του ζητήματος, που δεν είναι η εθνική, όπως διατείνονται όλοι, αλλά η πολιτική-ταξική.

Κι αυτό γιατί το νόημα της όλης βιασύνης για να λυθεί το ζήτημα είναι η πρόθεση του γειτονικού κράτους να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και η αναγκαιότητα της σταθεροποίησης της συμμαχίας Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου στην περιοχή υπό την αιγίδα των ΗΠΑ. Με την εξεύρεση λύσης στο όνομα, η Ελλάδα μπορεί να παίξει ρόλο ισχυρού εταίρου στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, ενώ ταυτόχρονα εξυπηρετεί και τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, καθώς σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της ΠΓΔΜ, από το σύνολο των άμεσων ξένων επενδύσεων στη χώρα, η Ελλάδα έρχεται τρίτη με επενδύσεις που ανέρχονται σε 477,3 εκ. ευρώ και 10,8% επί του συνόλου. Ταυτόχρονα, η κινητοποίηση μιας μερίδας του πληθυσμού γύρω από το ζήτημα, αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη, την ίδια ώρα που ψηφίζονται μέτρα, όπως η κατάργηση της απεργίας. Αυτός, εξάλλου, είναι και ο ιστορικός ρόλος του εθνικισμού: συσπείρωση του πληθυσμού γύρω από έναν κοινό εχθρό στο εξωτερικό, ώστε να ξεχαστούν τα προβλήματα στο εσωτερικό της χώρας, να αποδυναμωθούν τα ριζοσπαστικά κινήματα, να αλληλοφαγωθούν οι προλετάριοι και οι καταπιεσμένοι και εντέλει κερδισμένη να βγει η άρχουσα τάξη, πολιτικά ισχυρή και μη αμφισβητήσιμη.

Οι τάξεις δεν μετριούνται σε έθνος και φυλή

Αυτό είναι και το σημαντικό που πρέπει να κατανοήσουμε. Η καταπίεση και η περαιτέρω υποβάθμιση των ζωών μας δεν πρόκειται να αλλάξουν. Ο αποπροσανατολισμός μας από την εντεινόμενη αυτή συνθήκη το μόνο που θα κάνει είναι να ενισχύσει το κράτος και το κεφάλαιο. Εξάλλου, το μακρύ του χέρι, οι φασίστες θα βρίσκονται στα συλλαλητήρια για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Δεν είναι τυχαίο ότι μαζί με τους διάφορους «παμμακεδονικούς συλλόγους», καλούν φασιστικές και νεοναζιστικές γκρούπες, ακροδεξιοί σύνδεσμοι εφέδρων και αξιωματικών και φυσικά μια σταθερά εθνικιστική και μισαλλόδοξη μερίδα της ελληνικής εκκλησίας. Το δήθεν «ακομμάτιστο» αυτό συνονθύλευμα το μόνο που θα κάνει είναι να δώσει δημόσιο λόγο και κοινωνική νομιμοποίηση σε κάθε λογής φασίστες για να χύσουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο ενάντια σε καθετί που θεωρείται επικίνδυνο από το σύστημα και πρέπει να εξαφανιστεί.

Εδώ είναι που μπαίνει και το πραγματικό ερώτημα: τι Βαλκάνια θέλουμε; Θέλουμε τα Βαλκάνια των αλυτρωτικών εθνικισμών, των «ανταλλαγών πληθυσμών», των εθνοκαθάρσεων και του αλληλοφαγώματος; Τα Βαλκάνια της Μικρασιατικής Καταστροφής, της γενοκτονίας των Ποντίων, της Σρεμπρένιτσα και του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου; Ή θέλουμε τα Βαλκάνια της συναδέλφωσης των λαών, της αλληλεγγύης, της διεθνιστικής συσπείρωσης γύρω από τους κοινούς μας εχθρούς (κράτος, κεφάλαιο, εθνικισμό);

Μόνη πραγματική απάντηση ο διεθνισμός και η αλληλεγγύη

Ο διεθνισμός, λοιπόν, αποτελεί την μόνη εφικτή, ενωτική και ειρηνική λύση. Κι αυτό γιατί δεν επιζητεί την εξόντωση πληθυσμών και ολόκληρων λαών. Αντίθετα, προτάσσει την αλληλεγγύη των προλετάριων και των καταπιεσμένων ενάντια σ’ αυτούς που μας εκμεταλλεύονται και καταστρέφουν τις ζωές μας. Κι ας μην γελιόμαστε. Μπορεί το περιεχόμενο να αλλάζει, όμως η μορφή της εκμετάλλευσης είναι ίδια και στις δυο πλευρές των συνόρων, όπως και σε κάθε κράτος. Φτωχοποίηση, υποβάθμιση των ζωών μας, αφαίρεση των δικαιωμάτων μας είναι μόνο μερικές από τις πτυχές της επίθεσης που έχουν εξαπολύσει κράτος και κεφάλαιο εναντίον μας. Και η μόνη πραγματική αντίσταση είναι η ταξική-αντικρατική-διεθνιστική.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΗ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Wednesday January 10, 2018 03:54 byΑντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας

ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση που καλεί η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Βιο.Με Αθήνας [1] την Πέμπτη 11 Γενάρη στην Κλαυθμώνος στο Υπουργείο

Ζούμε στο καθεστώς των πλειστηριασμών όπου μια ολόκληρη κοινωνία ανήμπορη να αντιδράσει, παρακολουθεί την ξέφρενη πορεία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου των τραπεζών να αρπάξουν και να ρευστοποιήσουν το έχειν και το είναι των φτωχών και εργαζόμενων. Σύμμαχός του σε αυτήν λησταρχική προσπάθεια το κράτος και η κυβέρνηση η οποία με πρόταγμα τα συμφέροντα των τραπεζών πρώτα, επιβάλλει και θεσμοθετεί διευκολύνοντας και νομιμοποιώντας αυτή τη βαρβαρότητα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα έρχεται άλλος ένας πλειστηριασμός του αυτοδιαχειριζόμενου εργοστασίου τη ΒΙΟΜΕ την Πέμπτη 11 Γενάρη στη Θεσσαλονίκη.

Αντί να δημευτεί η περιουσία της Φίλκεραμ ΑΕ και ΒΙΟΜΕ ΑΕ για τα τεράστια ποσά που χρωστούν, και να δοθεί στην συνεργατική ΒΙΟΜΕ, αδιαφορούν βάζοντας σε κίνδυνο την ύπαρξη του αυτό διαχειριζόμενου εργοστασίου. Και αν η προηγούμενη κυβέρνηση το 2012 προέβη στη δήμευση ενός οικοπέδου (και άρα εξαιρετέου από τον πλειστηριασμό) αυτή η κυβέρνηση αφήνει τους αλλεπάλληλους πλειστηριασμούς που έρχονται ει βάρος της ΒΙΟΜΕ, νίπτοντας τας χείρας.

Είμαστε μαζί με τους εργαζόμενους και είναι οι λόγοι που παραθέτουν οι ίδιοι:

«Με συμμετοχή τόσο των εργαζομένων όσο και της κοινωνίας στον έλεγχο της παραγωγής και της διανομής.
Με έλεγχο μέσα από συνελεύσεις όλης της οικονομικής λειτουργίας.
Με απόλυτη ισότητα στις αποφάσεις αφού έχουμε όλοι μια ψήφο.
Με ίσο μεροκάματο για ίσο χρόνο εργασίας.
Με προσανατολισμό της παραγωγής στις κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανάγκες και όχι στη συσσώρευση κέρδους.
Αυτά παλεύουμε τόσα χρόνια τώρα. Οι κυβερνήσεις που έχουν περάσει όλο αυτό το διάστημα δεν έχουν κάνει αυτά που έχουν υποσχεθεί. Δεν έχουν καταθέσει και καμία πρόταση που να στοιχειοθετείται νομικά, άσχετα με ισχυρισμούς μελών πολιτικών παρατάξεων που τους στηρίζουν. Όσα ισχυρίζονται είναι απλά αποπροσανατολισμός και πολιτική παραφιλολογία που απλά δεν ισχύουν».

ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση που καλεί η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Βιο.Με Αθήνας [1] την Πέμπτη 11 Γενάρη στην Κλαυθμώνος στο Υπουργείο

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Ιμπεριαλισμός / Πόλεμος / Γνώμη / Ανάλυση Tuesday January 09, 2018 20:09 byΑντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας

Για όλα αυτά λοιπόν, παλεύουµε σήµερα:

για την αναγνώριση της µακεδονικής µειονότητας, της γλώσσας της και της παράδοσή της και την άνευ όρων επιστροφή των µακεδόνων πολιτικών προσφύγων.
ενάντια στον ελληνικό (και κάθε) εθνικισµό - οικονοµικό ιµπεριαλισµό.
για τον κοινό αγώνα εργαζοµένων-κοινωνιών σε Ελλάδα-Μακεδονία-Βαλκάνια, ενάντια στο κεφάλαιο και τα κράτη και τους σχεδιασµούς τους.

Το ζήτηµα που έχει προκύψει από τις αρχές του 1990 για την ονοµασία της ∆ηµοκρατίας της Μακεδονίας και απασχολεί την ελληνική κοινωνία ως σήµερα είναι πολύ πιο βαθύ από όσο εµφανίζεται και σίγουρα ιδιαίτερα σηµαντικό για όσους και όσες από εµάς συµµετέχουν στο λεγόµενο ριζοσπαστικό, επαναστατικό, ανταγωνιστικό ή όπως αλλιώς κίνηµα. Και είναι σηµαντικό για τρεις κυρίως λόγους. Πρώτον, το µακεδονικό ζήτηµα µε όλες του τις προεκτάσεις είναι βασικός άξονας συγκρότησης του ελληνικού εθνικισµού και του κράτους του. ∆εύτερον, υπάρχει το πολύ συγκεκριµένο επίδικο ζήτηµα της µακεδονικής µειονότητας στην ελληνική επικράτεια. Τρίτον, απλά και µόνο το γεγονός ότι αυτή η υπόθεση αφορά πλειοψηφικά την ελληνική κοινωνία, η οποία ήδη έχει πάρει θέση, αναδεικνύεται σε δείκτη ωριµότητας και υπευθυνότητας αυτού του κινήµατος να πάρει και αυτό θέση δηµόσια.

1.Το μακεδονικό ζήτημα ως βασικός άξονας συγκρότησης του ελληνικού εθνικισμού

Για να κατανοήσουµε την εθνικιστική στάση της ελληνικής κοινωνίας πρέπει να αντιληφθούµε ότι στην Ελλάδα, όπως και σε όλη τη Βαλκανική, κύριο φαντασιακό αυτοπαράστασης της κοινωνίας αποτέλεσε και αποτελεί η ιδέα του έθνους στη ροµαντική της εκδοχή, ελλείψει ιδιαίτερης σχέσης µε το κίνηµα του ∆ιαφωτισµού. Αντίθετα µε τον πολιτικό εθνικισµό που αναδύθηκε στην αµερικάνικη και γαλλική επανάσταση, όπου το έθνος συγκροτήθηκε στη βάση πολιτικών σωµάτων ισότιµων πολιτών που δηµιούργησαν το σύνταγµά τους ή εναντιώθηκαν στον βασιλιά που δρούσε ενάντια στα συµφέροντα τους, ο ροµαντικός εθνικισµός επικαλείται το αίµα, το αρχέγονο της καταγωγής και της γλώσσας και το ένδοξο παρελθόν.

Στην περίπτωση της Ελλάδας πρέπει να προσθέσουµε και τη συνύφανση της ορθοδοξίας στον εθνικό µύθο, η οποία ακόµη και σήµερα πηγαίνει χέρι-χέρι µε το ελληνικό κράτος και τον εθνικισµό. Χαρακτηριστικό του ροµαντικού εθνικισµού είναι ότι αποκρύπτει την ιστορικότητα της δηµιουργίας του εκάστοτε έθνους και δηµιουργεί την πεποίθηση ότι το συγκεκριµένο έθνος υπήρχε ανέκαθεν. Αυτό το πλαίσιο συγκροτεί ένα βαθιά υπερβατικό και ετερόνοµο θεµέλιο θέσµισης της κοινωνίας. Η εθνικιστική κοινωνία φαντάζει σαν ένας εκτεταµένος ιδιόκοσµος, φαντάζεται δηλαδή τον εαυτό της, σαν να είναι το κέντρο του κόσµου και της ιστορίας, να βάλλεται από κάθε κατεύθυνση και φυσικά εχθρεύεται ο,τιδήποτε απειλεί αυτήν την τάξη πραγµάτων. Και ό,τι δεν µπορεί να το αφοµοιώσει, φυσικά προσπαθεί να το εξολοθρεύσει.

Γι’ αυτό και τα τυπικά επιχειρήµατα κάποιας Ελληνίδας ή κάποιου Έλληνα εναντίον της συνταγµατικής ονοµασίας της ∆ηµοκρατίας της Μακεδονίας είναι ότι “ο Μέγας Αλέξανδρος µίλαγε ελληνικά, όχι βουλγάρικα” ή ότι “τη Μακεδονία την κατοικούσαν από τα αρχαία χρόνια οι Έλληνες”, γι’ αυτό και η συγκάλυψη ή και άρνηση ακόµα ύπαρξης της µακεδονικής µειονότητας και της καταπίεσής της. Αν και υπάρχει µια τάση “υποβίβασης” του ζητήµατος σε ιστορικό από πολιτικό, αναγκαία είναι η ιστορική αναφορά και στα εγκλήµατα του ελληνικού κράτους στην προσπάθειά του να δηµιουργήσει το ελληνικό έθνος. (Να σηµειώσουµε ότι το ζήτηµα δεν είναι ιστορικό, πόσο µάλλον γεωγραφικό όπως παρουσιάζεται, γιατί τότε το µόνο που θα αρκούσε για την επίλυσή του θα ήταν ένα καλό βιβλίο ιστορίας, αλλά ούτως ή άλλως τέτοια υπάρχουν αρκετά). Το ελληνικό κράτος από τη στιγµή της ίδρυσής του προβάλλει το αίτηµα ότι ο ιστορικός του ρόλος, να συµπεριλάβει στην έκτασή του το σύνολο του ιστορικού ελληνισµού, µένει ανικανοποίητος. Υπάρχει όµως ένα πρόβληµα. Σε αυτές τις περιοχές που διεκδικεί το ελληνικό κράτος κατοικούν και άλλοι άνθρωποι οι οποίοι δύσκολα µπορούν να χαρακτηριστούν “Έλληνες” αφού είναι Αρβανίτες, Βλάχοι, Μουσουλµάνοι (Τούρκοι δηλαδή), Σλάβοι, Βούλγαροι και διάφορες άλλες εθνοτικές οµάδες.

Στη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας όµως υπάρχουν ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα και άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονται εθνικά ως “Μακεδόνες”. Το 1893 ιδρύεται η ΕΜΕΟ µε πρόγραµµα την ανεξαρτητοποίηση του µακεδονικού κράτους και τη δηµιουργία µιας βαλκανικής οµοσπονδίας. Κορύφωση αυτής της κίνησης ήταν η εξέγερση του Ίλιντεν το 1903, η οποία καταπνίχτηκε στο αίµα από τον Σουλτάνο. Μετά την αποτυχηµένη απόπειρα του 1897, όταν ο ελληνικός στρατός νικήθηκε κατά κράτος από τον οθωµανικό, το ελληνικό κράτος προετοιµάζει ξανά την επέλασή του προς το Βορρά. Στέλνει στην περιοχή της Μακεδονίας παραστρατιωτικές οµάδες γνωστές ως “Μακεδονοµάχους” µε σκοπό τον προσεταιρισµό του ορθόδοξου πληθυσµού και την εκτόπιση του βουλγαρικού και του µουσουλµανικού στοιχείου από την περιοχή. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι Μακεδονοµάχοι έχουν µείνει στην εθνική µυθολογία ως ήρωες που πολέµησαν έναν άνισο πόλεµο, ενώ στην πραγµατικότητα αυτό που έκαναν ήταν ό,τι κάνει κάθε στρατός: φόνους, βιασµούς, εµπρησµούς, καταστροφές.

Με τους βαλκανικούς πολέµους του 1912-13 το µεγαλύτερο µέρος της Μακεδονίας πηγαίνει στο ελληνικό κράτος, ένα στο σερβικό και ένα στο βουλγάρικο. Το πρόβληµα όµως παρέµενε το ίδιο. Στο µεγαλύτερο µέρος της η Μακεδονία δεν ήταν ελληνική!

Χαρακτηριστική είναι η φράση του Χ. Τρικούπη: “Όταν έλθει ο µέγας πόλεµος η Μακεδονία θα γίνει Ελληνική ή Βουλγαρική κατά τον νικήσαντα. Αν τη λάβωσιν οι Βούλγαροι θα εκσλαβίσωσι τον πληθυ- σµόν. Αν ηµείς την λάβοµεν, θα τους κάνοµεν όλους έλληνας µέχρι της Ανατολικής Ρωµυλίας”.

Σύµφωνα µε στοιχεία του Οικουµενικού Πατριαρχείου, πριν από τον πόλεµο µόνο το 10% περίπου του πληθυσµού αποτελείτο από ελληνόφωνες Μακεδόνες, ενώ το 40% αποτελείτο από σλαβόφωνες Μακεδόνες και το υπόλοιπο 40% από Μουσουλµάνους Μακεδόνες. Σχετικά ολιγάριθµα πληθυσµιακά στοιχεία της Μακεδονίας αποτελούσαν οι λατινόφωνοι Βλάχοι, οι Αλβανοί, οι Εβραίοι και οι Τσιγγάνοι. Πλειοψηφικό στοιχείο αποτελούσαν οι Εβραίοι µόνο στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Από την κατάκτηση και έπειτα όµως εκτοπίζονται χιλιάδες εξαρχικοί Μακεδόνες και Μουσουλµάνοι και στη θέση τους εγκαθίστανται Έλληνες πρόσφυγες.

Αν και το ελληνικό κράτος σήµερα δεν δέχεται επίσηµα την ύπαρξη µακεδονικής µειονότητας στην επικράτειά του, τότε γνώριζε καλά ότι υπήρχε. Από το πλήθος αποδεικτικών στοιχείων χαρακτηριστικότερο είναι η έκδοση του (σλαβο)µακεδονικού αλφαβηταρίου ABECEDAR το 1925. Με βασικό άξονα την οµογενοποίηση της περιοχής από το 1926 αρχίζει η συστηµατική εθνοκάθαρση των (σλαβο)µακεδόνων από το ελληνικό κράτος µε το κλείσιµο των σχολείων τους, την απαγόρευση χρήσης της γλώσσας τους ακόµη και στον ιδιωτικό τους χώρο, µε δηµόσιες τελετές αποκήρυξης της γλώσσας τους, µε αλλαγές τοπωνυµίων και ονοµάτων µε φυλακίσεις και βασανισµούς. Ο δεύτερος γύρος εθνοκάθαρσης της περιοχής από τους (σλαβο)µακεδόνες συντελείται µετά από το τέλος του εµφυλίου πολέµου και την ήττα του ∆ΣΕ. Τότε πολλοί (σλαβο)µακεδόνες που συµµετείχαν στο ∆ΣΕ αναγκάστηκαν να καταφύγουν στο εξωτερικό ως πολιτικοί πρόσφυγες, λόγω της πολιτικής του µετεµφυλιακού ελληνικού κράτους. Το 1982 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. επέτρεψε την επιστροφή όλων των πολιτικών προσφύγων στη χώρα πλην αυτών που ήταν ‘‘µη Έλληνες το γένος’’. Τα περί κατασκευασµένου από τον Τίτο µακεδονικού έθνους όπως γίνεται φανερό, στον βαθµό που συγκαλύπτει την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων, είναι µπούρδες.

τα έθνη κράτη είναι (και στα Βαλκάνια) πολιτικές κατασκευές
Ούτως ή άλλως η Λαϊκή ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας υπάρχει από το 1945, χωρίς ποτέ να υπάρξει τόσο σοβαρό πρόβληµα διµερών σχέσεων µέχρι το 1991, όταν η ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας κήρυξε την ανεξαρτησία της. Μάλλον γιατί δεν ετίθετο από κάποιον ως τότε ζήτηµα αναγνώρισης της µακεδονικής µειονότητας στην ελληνική επικράτεια. Επίσης γελοία είναι η ρητορική περί απειλής της Ελλάδας από τη ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας, ενός κράτους στρατιωτικά υποδεέστερου από το ελληνικό, τη στιγµή µάλιστα που το τελευταίο είναι µέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Ενός κράτους οικονοµικά εξαρτηµένου, αφού τη στιγµή που το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας “διαρρηγνύει τα ιµάτιά του” για το όνοµα και την ελληνικότητα της Μακεδονίας, τα ελληνικά κεφάλαια αλωνίζουν στη ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας, αναδεικνύοντας για άλλη µια φορά ότι ενώ, αντίθετα από τις επιθυµίες µας, µερικές φορές οι προλετάριοι έχουνε πατρίδα, το κεφάλαιο δεν έχει καμιά.

Είναι σηµαντικό βέβαια να αναφέρουµε ότι και η ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας πέρασε τα αναγκαία των εθνοκρατικογένεσεων με την ανάδυση ενός εθνικισμού (αντιπαραθετικού και πυροδοτούμενου από τον ελληνικό), µε τη µακεδονική κοινωνία να µοιάζει µε εργαστήρι παραγωγής έθνους. Μπορεί να δει κανείς εκεί την κατασκευή της εθνικιστικής ιστοριογραφίας, µυθολογίας και µίσους, µε γραφικές μετονομασίες οδών και συλλαλητήρια. Η ανάρτηση ελληνικών σηµαιών µε τη σβάστικα βέβαια δεν απέχει πολύ από το ελληνικό συνήθειο αναπαράστασης της σηµαίας των Η.Π.Α. µε τη σβάστικα. Και τα επεισόδια σε ελληνικούς στόχους στη ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας είναι στο ίδιο µήκος κύµατος µε τα εθνικιστικά συλλαλητήρια στην Ελλάδα, όπου κυριαρχούσε το σύνθηµα “η λύση είναι µία, σύνορα µε τη Σερβία”. Όπως επίσης η καταπίεση των µακεδόνων πολιτών που ζητούν βουλγαρικό διαβατήριο (µεταξύ αυτών και ο µέχρι πρότινος Μακεδόνας εθνικιστής πρωθυπουργός Λιούµπτσο Γκεοργκέφσκι!) και η αντιμετώπιση τους ως προδότες εντάσσεται στο ίδιο εθνικιστικό πλαίσιο.

Οι παρακινδυνευμένες αλλαγές τοπωνυμίων (αγαπηµένη τακτική και του ελληνικού κράτους) και η προγονική επίκληση στο ‘‘Μεγαλέξαντρο’’ είναι όντως αρκετά χοντροκοµµένα. Αλλά πρέπει να αναγνωρίσουµε ότι ενώ η Ελλάδα είχε περίπου έναν αιώνα να κατασκευάσει τη δική της εθνική ταυτότητα (µε ό,τι αυτό συνεπάγεται), η ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας είχε µόλις µια 15ετία! Η πολιτική σκοπιµότητα του ελληνικού κράτους µη αναγνώρισης της συνταγµατικής ονοµασίας της ∆ηµοκρατίας της Μακεδονίας είναι συγκεκριµένη. Αναγνώριση του ονόµατος σηµαίνει αναγνώριση της µακεδονικής εθνότητας και της αντίστοιχης µακεδονικής µειονότητας και της εθνοκάθαρσής της, και κάτι τέτοιο αποτελεί απειλή για τους εθνικιστικούς µύθους των Ελλήνων.

Ελλάδα: το αφεντικό των Βαλκανίων
ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΠΕΝ∆ΥΣΕΙΣ ΣΕ πΓ∆Μ (2006)

Τo µακεδονικό ζήτηµα αποτελεί πλήγµα για την εικόνα της “ψωροκώσταινας” Ελλάδας, του ανάδελφου έθνους που όλες οι δυνάµεις το χτυπούν αλύπητα, αυτό όµως αντιστέκεται και συνεχίζει την πορεία του. Παραθέτουµε από την ιστοσελίδα του υπουργείου εξωτερικών: «Το µέγεθος των ελληνικών επενδύσεων, σύµφωνα µε το επενδεδυµένο κεφάλαιο είναι ανώτερο του επισήµως εγγεγραµµένου και ανέρχεται σε €950 εκατ. καταλαµβάνοντας την πρώτη θέση, απασχολούν άνω των 20.000 ατόµων και οι σαράντα µεγαλύτερες εταιρείες ελληνικών συµφερόντων σε πΓ∆Μ διαθέτουν επενδεδυµένο κεφάλαιο €830 εκατ.»

Ήταν βέβαια αυτή η Ελλαδίτσα που από την ίδρυσή της µέχρι σήµερα έχει υπερδιπλασιάσει τα εδάφη της, που το 1992 συζητούσε το σενάριο διαµελισµού της ∆ηµοκρατίας της Μακεδονίας από κοινού µε τον σφαγέα Μιλόσεβιτς, της επέβαλε εµπάργκο το 1994 και τώρα ασκεί veto για την ένταξη της ∆ηµοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Φυσικά δεν µας κόπτει εάν η ∆ηµοκρατία της Μακεδονίας θα ενταχθεί στο στρατιωτικό και δολοφόνο οργανισµό του ΝΑΤΟ. Θέλουµε να αναδείξουµε τη συνεπή ιµπεριαλιστική και ηγεµονική στάση του ελληνικού κράτους στην περιοχή.

Από τη πλευρά µας ελπίζουµε ότι η ίδια η µακεδονική κοινωνία θα αντισταθεί σε αυτή την κίνηση του µακεδονικού κράτους και στεκόµαστε αλληλέγγυοι/ες στις αντινατοϊκές, αντικαπιταλιστικές και αντικαθεστωτικές φωνές εκεί. Κριτική πρέπει να γίνει οπωσδήποτε και στην Αριστερά (εκτός φωτεινών εξαιρέσεων) εντός και εκτός κοινοβουλίου, η οποία εν ονόµατι ενός συνωµοσιολογικού αντι-ιµπεριαλισµού και αντι-αµερικανισµού έχει ενσωµατώσει (όχι µε µεγάλη δυσκολία) µέρος της πατριωτικής-εθνικιστικής ρητορικής σε πολλά ζητήµατα της λεγόµενης “εξωτερικής πολιτικής” όπως και τώρα όσον αφορά το µακεδονικό.

Με µικροµέγαλες συµπεριφορές (του τύπου ‘‘αν ήµουν κυβέρνηση εγώ θα...’’), διατυπώνονται απόψεις του τύπου “δεν µπορούµε να δώσουµε λευκή επιταγή στον ιµπεριαλισµό όσον αφορά το όνοµα”, απόψεις που είναι ξεκάθαρο (τουλάχιστον για αυτούς που βλέπουν) ότι πριµοδοτούν τον ελληνικό εθνικισµό. Κριτική πρέπει να γίνει όµως και σε λογικές που υποβιβάζουν το ζήτηµα µε λαϊκισµούς όπως “προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώµη από τα σηµαντικά ζητήµατα”.

Το γεγονός ότι τις µακεδονικές θέσεις τις υπερασπίζονται οι Η.Π.Α., ότι υπάρχουν κόντρες συµφερόντων του ρωσικού και αµερικανικού ‘‘τόξου’’ στα Βαλκάνια, ότι ο µακεδονικός εθνικισµός είναι υποκινούµενος από κάποια ‘‘σκοτεινά συµφέροντα’’, πολύ ή λίγο έχουν σχέση µε την πραγµατικότητα. Είναι ένας ακόµη λόγος όµως, όχι τόσο για το ελληνικό κράτος όσο για την ελληνική κοινωνία, να αλλάξει γραµµή πλεύσης εγκαταλείποντας τον εθνικισµό και να προτάξει τη συναδέλφωση των λαών και την ισότητα των µειονοτήτων πάνω σε διεθνιστικές βάσεις, και όχι βάσεις ‘‘ισορροπίας δυνάµεων’’ και ‘‘εθνικών συµφερόντων’’.

Η Εθνική Ενότητα Είναι Παγίδα
Ψευτοδιλήµµατα δεν υπάρχουν. Όταν η κοινωνία θέτει στο σύνολό της ζητήµατα είσαι υποχρεωµένος να πάρεις θέση. Αλλιώς είσαι έξω από το πολιτικό - κοινωνικό. Εµείς που προσεγγίζουµε τα πράγµατα από την αντικρατική, διεθνιστική µεριά οφείλουµε να αντιπαλέψουµε κάθε εθνικισµό και µισαλλοδοξία. Οφείλουµε να παλέψουµε για µια κοινωνία που η διάκριση σε εθνότητες θα είναι αδιάφορη και δεν θα αποτελεί αιτία πολέµων, σφαγών και διακρίσεων. Οφείλουµε να παλέψουµε για µια κοινωνία όπου η ίδια στο σύνολό της θα αποφασίζει για τις υποθέσεις της απαλλαγµένη από τον γραφειοκρατικό βραχνά του κράτους. Αυτή η πάλη όµως αρχίζει σήµερα µε την αναγνώριση και ισοτιµία των µειονοτήτων, το δικαίωµα στον αυτοπροσδιορισµό, την αποεθνικοποίηση του δηµόσιου χώρου και βέβαια την εκδίωξη της εκκλησίας από αυτόν.

Για όλα αυτά λοιπόν, παλεύουµε σήµερα:

για την αναγνώριση της µακεδονικής µειονότητας, της γλώσσας της και της παράδοσή της και την άνευ όρων επιστροφή των µακεδόνων πολιτικών προσφύγων.
ενάντια στον ελληνικό (και κάθε) εθνικισµό - οικονοµικό ιµπεριαλισµό.
για τον κοινό αγώνα εργαζοµένων-κοινωνιών σε Ελλάδα-Μακεδονία-Βαλκάνια, ενάντια στο κεφάλαιο και τα κράτη και τους σχεδιασµούς τους.

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας

Γενάρης 2018

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Sunday January 07, 2018 03:41 byΕλευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Για μας η ΒΙΟ.ΜΕ. αποτελεί ένα ελευθεριακό παράδειγμα ταξικής αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης της παραγωγής. Ο αγώνας των εργαζομένων της είναι δίκαιος. Είναι μια προωθημένη και ριζοσπαστική απάντηση των εργατών προς τους καπιταλιστές που ζούνε από την εργασία των πρώτων, μέσω της άντλησης της υπεραξίας, στηριζόμενοι στην καταχρηστική κατοχή ατομικής ιδιοκτησίας. Ο αγώνας για αυτοδιαχείριση είναι κομμάτι του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και ως τέτοιο καλούμαστε να το υπερασπιστούμε.

Τον Αύγουστο του 2011 η Βιομηχανική Μεταλλευτική (ΒΙΟ.ΜΕ.), θυγατρική εταιρία της Philkeram Johnson, ιδιοκτησίας της οικογένειας Φιλίππου, χρεώνεται από τη μητρική της εταιρία με δάνειο ύψους 1,9 εκατομμυρίων ευρώ, σε μια προσπάθεια της Philkeram Johnson να παρουσιάσει πλασματικό παθητικό, ισοσκελίζοντας έτσι με αυτήν την κομπίνα τον αρνητικό ισολογισμό της εταιρίας. Οι εργαζόμενοι παρέμεναν όμως απλήρωτοι και έπειτα από 18 μήνες επίσχεσης εργασίας, το σωματείο της ΒΙΟ.ΜΕ., που λειτουργεί με διαδικασίες οριζοντιότητας, αποφάσισε, στη γενική του συνέλευση την αυτοδιαχείριση της ΒΙΟ.ΜΕ, προχωρώντας στην κατάληψη του εργοστασίου. Σήμερα η ΒΙΟ.ΜΕ. λειτουργεί με αυτοδιαχείριση της παραγωγής με εργατικό έλεγχο, χωρίς αφεντικά, με τους ίδιους τους εργάτες να συναποφασίζουν για ότι αφορά τη λειτουργία του, αμεσοδημοκρατικά.

Στις 11/1 πρόκειται να ξεκινήσει στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης ο πλειστηριασμός ολόκληρου του εργοστασιακού οικοπέδου και όχι μόνο του τμήματος της Philkeram Johnson όπως είχαν προτείνει οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ.. Συντονισμένα, υπό την ταύτιση των συμφερόντων τους, κράτος και αφεντικά επιδιώκουν να τερματίσουν το εγχείρημα της εργατικής αυτοδιαχείρισης της ΒΙΟ.ΜΕ. και να ωθήσουν τους εργάτες της στην ανέχεια και την ανεργία. Σημειωτέον, στο πλευρό της εργοδοσίας στέκονται οι εργαζόμενοι της Philkeram Johnson, οι οποίοι έχουν υιοθετήσει μια αντιδραστική στάση κανιβαλισμού μέσα στους κόλπους της εργατικής τάξης. Αλλοτριωμένοι και συναινετικοί απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία, έχουν επιλέξει να στραφούν απέναντι στους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ., ερχόμενοι σε πλήρη ρήξη με τα πραγματικά τους ταξικά τους συμφέροντα και κάθε έννοια αξιοπρέπειας, με την οικογένεια Φιλίππου τους υπόσχεται πως με το πέρας του πλειστηριασμού του συνόλου του οικοπέδου, θα τους καταβάλλει τα χρήματα που τους χρωστάει.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προεκλογικά επιχείρησε να προσεγγίσει τους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ. υποσχόμενος πως μόλις γίνει κυβέρνηση θα διευθετήσει το ζήτημα. Οι κίβδηλες αυτές υποσχέσεις που είχαν σκοπό την εξαργύρωση ψήφων στις κάλπες κατέρρευσαν με τον πιο εξόφθαλμο τρόπο όταν τον Ιούλιο του 2016 τα ΜΑΤ επιτέθηκαν σε εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. και αλληλέγγυους πραγματοποιώντας 2 προσαγωγές αλληλέγγυων και τραυματίζοντας διαδηλωτές (τους 2 προσαχθέντες, 2 εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. και έναν αλληλέγγυο). Το κράτος έχει συνέχεια. Είτε η διαχείριση του είναι δεξιά είτε αριστερή, ο ρόλος του είναι η διαιώνιση της πολιτικής ανελευθερίας και της οικονομικής εκμετάλλευσης των από τα κάτω, με την καταστολή να αποτελεί πάγιο μέσο επιβολής του. Το κράτος διασφαλίζει την αναπαραγωγή και τη διεύρυνση των συμφερόντων των προνομιούχων εις βάρος των άκληρων στρωμάτων.

Το κράτος και το κεφάλαιο εξοντώνουν καθημερινά την κοινωνική βάση εντείνοντας τη φτώχεια και την εκμετάλλευση μέσα από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές ταξικής αφαίμαξης που απαιτεί η αναδιάρθρωση του κεφαλαίου λόγω της καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης. Για να μη μένει η τάξη μας θεατής στην εξόντωση της, είναι επιτακτική η ανάγκη να περάσουμε στην αντεπίθεση. Να οργανωθούμε σε σωματεία βάσης και να αντιπαλέψουμε την ασυδοσία των αφεντικών, είτε μεγάλων είτε μικρών, τις ξεπουλημένες γραφειοκρατικές-καθεστωτικές συνδικαλιστικές παρατάξεις και τα πατερναλιστικά συνδικάτα. Δε χρειαζόμαστε ούτε ηγεσίες, ούτε αντιπροσώπους. Γνωρίζουμε καλά οι ίδιοι τα συμφέροντά μας ως τάξη, τις ανάγκες μας και τις επιθυμίες μας. Η αυτοοργάνωση και η αυτενέργεια μέσα από οριζόντια και αντιιεραρχικά κοινωνικά και ταξικά σχήματα είναι που μπορούν να ανοίξουν το δρόμο για το ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, την κοινωνική επανάσταση, που θα συνεπιφέρει την ατομική και συλλογική χειραφέτηση μέσω της αναδιοργάνωσης των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων, για την ελευθερία του καθενός, την ισότητα όλων και την κοινοκτημοσύνη σε μια κοινωνία γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, οργανωμένη στις βάσεις του ελευθεριακού κομμουνισμού.

Για μας η ΒΙΟ.ΜΕ. αποτελεί ένα ελευθεριακό παράδειγμα ταξικής αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης της παραγωγής. Ο αγώνας των εργαζομένων της είναι δίκαιος. Είναι μια προωθημένη και ριζοσπαστική απάντηση των εργατών προς τους καπιταλιστές που ζούνε από την εργασία των πρώτων, μέσω της άντλησης της υπεραξίας, στηριζόμενοι στην καταχρηστική κατοχή ατομικής ιδιοκτησίας. Ο αγώνας για αυτοδιαχείριση είναι κομμάτι του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και ως τέτοιο καλούμαστε να το υπερασπιστούμε. Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. αντιλαμβάνονται πως κανένας θεσμικός ή νομικός φορέας δεν μπορεί να τους εγγυηθεί την αξιοπρέπειά τους. Μόνο οι ανυποχώρητοι αγώνες τους μπορούν να δώσουν νικηφόρα έκβαση. Στεκόμαστε δίπλα τους, με όπλο μας την ταξική αλληλεγγύη, έχοντας πάντα το βλέμμα μας στραμμένο στο συνεχή δρόμο για την κοινωνική επανάσταση για μια αυτοδιεθυνόμενη κοινωνία.

ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ

Η ΒΙΟ.ΜΕ. ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΕ ΧΕΡΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ. ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕΝΟ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΒΙΟ.ΜΕ.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΠΕΜΠΤΗ 11/1
11:00

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης – μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας

lib_thess@hotmail.com

libertasalonica.wordpress.com

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Saturday January 06, 2018 17:00 byΟμάδα φοιτητών/φοιτητριών

Η αυτοδιαχείριση, όμως, δε σταματά στη ΒΙΟ.ΜΕ. Αφορά έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας, από τα κάτω, χωρίς αφεντικά και σχέσεις εκμετάλλευσης, με βασικό γνώμονα τις ανάγκες των ανθρώπων που την αποτελούν και τα ήδη ενεργά αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα, τόσο στο πανεπιστήμιο, (στέκι στο βιολογικό, Α.Κ.Ι., καμαράκια, στέκια, κ.ά.), όσο και στην εργασία (αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια διεθνώς), το αποδεικνύουν. Μέσα από τη συλλογική δράση, τον επαναπροσδιορισμό των αναγκών, των αξιών και των κοινωνικών μας σχέσεων, θεωρούμε αναγκαίο η αυτοδιαχείριση να επεκταθεί, στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές μας... σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Για να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας!

Φοιτητές και φοιτήτριες στο πλευρό της ΒΙΟΜΕ

Ξεκινώντας, να συστηθούμε! Είμαστε φοιτητές και φοιτήτριες που συναντηθήκαμε, έχοντας ως κοινή ανάγκη τη δημιουργία ομάδας αλληλεγγύης στο εγχείρημα της αυτοδιαχειριζόμενης ΒΙΟ.ΜΕ. Βασικό σκοπό και επιθυμία μας αποτελεί, τόσο η έμπρακτη στήριξη του αγώνα των εργαζομένων, όσο και η σύνδεση της φοιτητικής κοινότητας με ένα διαφορετικό παράδειγμα έμπνευσης, αλλά και οργάνωσης, όπως αυτό της αυτοδιαχείρισης και της άμεσης δημοκρατίας. Επιλέγοντας τις ανοιχτές συνελεύσεις, ως χώρο και μέσο αλληλεπίδρασης και συνδιαμόρφωσης, συμμετέχουμε ο καθένας και η καθεμία με την παρουσία και τον λόγο του/της, ισότιμα, ενάντια σε λογικές ιεραρχίας και ανάθεσης, με την συλλογική δράση να αποτελεί καίρια ανάγκη και επιθυμία μας.

Για εμάς η ταυτότητα, αλλά κι η ίδια η ύπαρξη των υποκειμένων της φοιτητικής κοινότητας, δεν εξαντλούνται στην ακαδημαϊκή διάσταση των αποστειρωμένων αμφιθεάτρων, αλλά προεκτείνονται στην κοινωνική πραγματικότητα και στην ανάγκη σύνδεσης με αυτήν. Επιλέγοντας να μην βλέπουμε στους εαυτούς μας το ρόλο που επιβάλλεται από κυρίαρχα παραδείγματα, αναγνωρίζουμε τη σημαντικότητα οι φοιτήτριες και φοιτητές να είμαστε ανοιχτές/οί σε κινηματικές δράσεις-παρεμβάσεις και σε δραστηριότητες ελεύθερης έκφρασης που ζωντανεύουν το πανεπιστήμιο και συσχετίζονται με την κοινωνία. Κάπως έτσι προκύπτει η διαφορετική ιδέα, που έχουμε για το πανεπιστήμιο, καθώς το θεωρούμε και το αντιμετωπίζουμε ως χώρο δημιουργίας, δράσης και ανταλλαγής ιδεών, ανοιχτό σε κάθε άνθρωπο που το αντιλαμβάνεται έτσι και σε άμεση διασύνδεση με τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Ένα χώρο όπου οι φοιτητές/τριες δε θα είμαστε φιλοξενούμενοι/ες και παθητικοί δέκτες, αλλά θα τον αισθανόμαστε, ως δικό μας και θα τον διεκδικούμε διαρκώς. Ενάντια στην καταστολή που βλέπουμε ολοένα να κλιμακώνεται, με διώξεις φοιτητών, κλειδώματα πτερύγων, εξώσεις ομάδων κλπ., με αποκορύφωμα το αφήγημα της κατάλυσης του ασύλου και ενάντια σε λογικές ιδιωτικοποίησης και εντατικοποίησης, αναγνωρίζουμε, ως επιτακτική, την ανάγκη της επανοικειοποίησης του πανεπιστημίου.

Οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. (Βιομηχανική Μεταλλευτική), του μοναδικού αυτοδιαχειριζόμενου εργοστασίου στην Ελλάδα, απλήρωτοι, από το Μάιο του 2011, αντιστέκονται στο κλείσιμο του εργοστασίου και στην προοπτική της ανεργίας, παίρνοντας στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής και καταλαμβάνοντας τον εγκαταλελειμμένο χώρο, τον Ιανουάριο του 2013. Έκτοτε το εργοστάσιο λειτουργεί παράγοντας φυσικά και οικολογικά καθαριστικά προϊόντα, με όρους άμεσης δημοκρατίας και ισότιμης συμμετοχής όλων στη λήψη των αποφάσεων. Με βασικό άξονα τις οριζόντιες διαδικασίες, οι εργαζόμενοι αμείβονται ισότιμα και επαναπροσδιορίζουν τους όρους της βιωσιμότητας και της αποτελεσματικότητας της παραγωγής, αφού στοχεύουν στην κάλυψη των αναγκών τους, και όχι στο κέρδος. Στην προσπάθεια σύνδεσης του αγώνα τους με την κοινωνία, εντάσσεται και η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στη ΒΙΟ.ΜΕ., αλλά και το Εργατικό Ιατρείο στη ΒΙΟ.ΜΕ., που λειτουργεί στο εργοστάσιο, τόσο για τους εργαζόμενους, όσο και για άλλα μέλη της κοινότητας.
Μέσα από τη συνδιαμόρφωση δράσεων, παρεμβάσεων και την έμπρακτη αλληλεγγύη στον αγώνα, όσων πλήττονται καθημερινά προωθείται ένας διαφορετικός τρόπος εργασίας, ζωής και τελικά ένα σαφές μήνυμα για κοινωνική αλλαγή.

Η αυτοδιαχείριση, όμως, δε σταματά στη ΒΙΟ.ΜΕ. Αφορά έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας, από τα κάτω, χωρίς αφεντικά και σχέσεις εκμετάλλευσης, με βασικό γνώμονα τις ανάγκες των ανθρώπων που την αποτελούν και τα ήδη ενεργά αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα, τόσο στο πανεπιστήμιο, (στέκι στο βιολογικό, Α.Κ.Ι., καμαράκια, στέκια, κ.ά.), όσο και στην εργασία (αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια διεθνώς), το αποδεικνύουν. Μέσα από τη συλλογική δράση, τον επαναπροσδιορισμό των αναγκών, των αξιών και των κοινωνικών μας σχέσεων, θεωρούμε αναγκαίο η αυτοδιαχείριση να επεκταθεί, στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές μας... σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Για να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας!

Η αλληλεγγύη στη ΒΙΟ.ΜΕ. μας βρίσκει όλους άμεσα ενδιαφερόμενους για να προκαλέσουμε ρωγμές στο κυρίαρχο και να αντιταχθούμε στην αδράνεια της παθητικότητας.

Ανοιχτή Συνέλευση κάθε Παρασκευή στις 19.00 [ακριβώς] στο στέκι, στο νέο κτίριο της Φιλοσοφικής ΑΠΘ (ισόγειο, δίπλα από το αμφιθέατρο Β)

Επικοινωνία: students_solidarityviome@espiv.net

Ομάδα φοιτητών/φοιτητριών για την αλληλεγγύη στον αγώνα της ΒΙΟ.ΜΕ.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Catalŕ Ελληνικά Deutsch



żQuč estŕ passant a Catalunya?

żQuč estŕ passant a Catalunya?

Greece / Turkey / Cyprus

Thu 18 Jan, 13:40

browse text browse image

26991887_2063969017172753_3989592990748405220_n.jpg imageΓια το Μακεδονικa... Jan 18 05:42 by Libertatia 0 comments

5d8b2c1c45e967e4f7f8557686e98be7.jpg imageΗ ΒΙΟΜΕ κινδυνεύ^... Jan 10 03:54 by Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας 0 comments

makedonia2750x500.jpg imageΜακεδονία και Εθ_... Jan 09 20:09 by Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_resized393d3a8559f207ef470feeea55d0343f.jpg imageΗ ΒΙΟ.ΜΕ. θα μείνει ... Jan 07 03:41 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

resized393d3a8559f207ef470feeea55d0343f.jpg imageΣτο πλευρό της ΒΙ ... Jan 06 17:00 by Ομάδα φοιτητών/φοιτητριών 0 comments

ioannina.jpg imageΟ αγώνας ενάντια ... Jan 06 06:25 by ΕΣΕ Ιωαννίνων, Σεμπρεβίβα, Κατάληψη Αντιβίωση, Rebel Kollek 0 comments

6a.jpg imageWhere is the Kurdistan Workers’ Party (PKK) heading? Dec 30 22:11 by Zaher Baher 0 comments

8790b33cd8a2f421674de01017d1a2db.jpg imageΗ τρομοκρατία τω_... Dec 25 05:43 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_12038551_1491163201209029_5760855289011874425_n.jpg imageΠαρέμβαση στα Benetton Dec 24 16:20 by ΕΣΕ Ρεθύμνου 0 comments

img_20171215_163946300x225.jpg imageΕπίθεση με μολότ_... Dec 16 17:48 by Ε.Σ.Ε Ιωαννίνων 0 comments

header.jpg imageΔεν είναι ατυχήμ^... Dec 15 17:27 by Πέλοτο 0 comments

20133e0fdca21275db24b1ccc1f939d0.jpg imageΝα αντεπιτεθούμε... Dec 14 04:43 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

do28ajmx0aadwzr_1.jpg imageΌταν τα αφεντικά ... Dec 09 17:51 by Musaferat 0 comments

12311094_1697455980474713_9086228949900891244_n.jpg imageΕνάντια στην επί`... Dec 07 04:31 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

br.png imageΟ σκοπός δεν αγιά ... Dec 06 20:48 by Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

ethn_ant2300x180.jpg imageΥπεράσπιση κυρια... Dec 06 20:39 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Ρεθύμνου 0 comments

textNURIYE LIBERA! Dec 05 04:38 by Gianni Sartori 1 comments

apo.jpg imageChi Spara Sui Curdi Spara Sulla Rivoluzione Nov 29 23:00 by Gianni Sartori 0 comments

7929d203bb9eef73195fa774cc94892d.jpg imageΗ Black Friday βρωμάει! Nov 25 18:16 by ΕΣΕ Ιωαννίνων 0 comments

1286890_06_0025_11172017_20171117203118__mg_49251510945375_4_1.jpg imageΕνάντια στον αντ^... Nov 20 04:31 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

donosl8waaaumn7.jpg image17 Νοέμβρη, Όλοι στο... Nov 15 18:09 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

15.jpg imageΌχι πυρηνικά στο_... Nov 13 04:18 by «δυσήνιος ίππος» 0 comments

122115a1ad15482bbd2649c87bda8a88.jpg imageΔικαίωμα στην αυ`... Nov 09 04:11 by Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

22894420_334488646961270_2113698137217963_n.jpg imageΚυριακή δεν δουλ^... Nov 03 18:56 by ΕΣΕ Ιωαννίνων / ΕΣΕ Ρεθύμνου 0 comments

59acbf1300f6818df5e93c200f9527f3.jpg imageΘεσ/νίκη: Aντιφασι&#... Nov 01 19:32 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

1924033_1507295902909617_4635732569287267410_n.jpg imageΙστορίες δυστοπί... Oct 28 16:16 by Vectrum 0 comments

saronikos.jpg imageΣαρωνικός, η θαλά ... Oct 24 17:23 by Αγρός 0 comments

tabela_2.jpg imageΈξω η ταμπέλα γρά ... Oct 22 17:51 by Κωστής Μαργιόλης – Αλλότρια 0 comments

download.jpg imageΝίκη στους Nuriye Gülmen και S... Oct 16 17:52 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

unnamed_287_1.jpg imageΝίκη για τους Nuriye Gülmen κ&... Oct 02 18:18 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]