user preferences

Ας συνδυάσουμε όλο τον πλούτο που έχουμε γεννήσει τις τελευταίες δεκαετίες. Την αυτοοργάνωση, τον αντιφασισμό (θα βρούμε πολλούς πατριώτες μπροστά μας, να μην αφήσουμε στους φασίστες χώρο), την κριτική στον σπισισμό και την καταστροφή της φύσης, την μάχη ενάντια στην πατριαρχία (η απληστία και η αδιαφορία για τη φύση είναι συγκροτητικό της πατριαρχίας), τις πρακτικές άμεσης δράσης. Και ας δοκιμάσουμε αυτό που τόσο συχνά λέμε. Την συνδιαμόρφωση με άλλους, έξω από εμάς, παράλληλα με την δικιά μας παρέμβαση.

Να κηρύξουμε τον πόλεμο ενάντια στους ενεργειακούς σχεδιασμούς. Να αυξήσουμε το κόστος για κράτος και εταιρείες

Δεδομένου του ότι ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός/αυτοοργανωμένος χώρος δεν ασχολείται συστηματικά με τους ενεργειακούς σχεδιασμούς του ελληνικού κράτους και της πορείας «κατά των εξορύξεων υδρογονανθράκων» που καλείται στα Προπύλαια στις 21 Φλεβάρη είναι μια καλή ευκαιρία να ανοίξει μια ανάλογη συζήτηση.

1. Το «γενικό» πρόβλημα της ενέργειας

Το «πρόβλημα» της ενέργειας εμφανίζεται συστηματικά από τα μίντια και την πολιτική τάξη διεθνώς ως ένα γενικό πρόβλημα των κοινωνιών. Υπονοούν περίπου πως δε θα φτάνει το ηλεκτρικό ρεύμα για να φορτίζουμε τα κινητά, ότι δε θα έχουμε θέρμανση (λες και τώρα έχουμε) και ότι θα πεθάνουμε της πείνας επειδή θα τελειώσουν τα πετρέλαια και το φαγητό δε θα φτάνει για όλους. Είναι δικιά μας δουλειά να δείχνουμε συνέχεια ότι αυτό που παρουσιάζεται ως γενικό πρόβλημα είναι ειδικό πρόβλημα των καπιταλιστών και δε μας αφορά καθόλου.

Η ζήτηση για την ενέργεια δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια «φυσική» συνέπεια της λογικής της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Η θέληση των κυρίαρχων, από τότε που υπάρχουν, για αύξηση της ισχύος τους εμφανίζεται στον καπιταλισμό ως επιδίωξη για αύξηση των κερδών. Αύξηση της υπεραξίας με κάθε μέσο. Με υποτίμηση της εργατικής δύναμης, με επέκταση του συστήματος της αγοράς/της κυκλοφορίας του εμπορεύματος σε όλο και περισσότερες πτυχές της ζωής (στη Κίνα πουλάνε αέρα κοπανιστό αφού ο αέρας δεν αναπνέεται πια, στην Δύση δουλεύεις για να συναρμολογείς τα έπιπλα ΙΚΕΑ για αυτούς που τα αγοράζουν) και φυσικά με όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων.

Το ειδικό πρόβλημα «έλλειψη της ενέργειας» εμφανίζεται με δύο τρόπους στον καπιταλισμό. Αφενός, ως απαραίτητη προϋπόθεση της επέκτασης του συστήματος της αγοράς, αφετέρου ως ένα ειδικό εμπόρευμα προς πώληση. Στην πρώτη περίπτωση, η διαρκής ανάγκη για νέα εμπορεύματα και άρα αύξηση της ζήτησης για την παραγωγική και την καταναλωτική διαδικασία εμφανίζεται απλοϊκά ως ανάγκη για να καίμε περισσότερο, για να δουλεύει η μηχανή. Είτε μια μηχανή που την κινεί η μισθωτή εργασία για να παράξει προϊόντα (πχ. σε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων ή στον προγραμματισμό), είτε για τις μηχανές που απαιτούνται για την μετακίνηση και την πώληση των εμπορευμάτων (πχ. τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή τα καταστήματα ρούχων). Το ζήτημα (από πρακτικής σκοπιάς) είναι ότι κάτι πρέπει να κάνεις για να παράξεις ηλεκτρικό ρεύμα (να γυρνάς τη μανιβέλα με το μαγνήτη) και συνήθως (με την εξαίρεση της ηλιακής) κάτι πρέπει να γυρνάς. Το ποιος θα το κάνει αυτό είναι γνωστό, δεν υπάρχει ερώτημα επί τούτου. Η ανθρώπινη εργασία. Όσο κι αν κάψεις, όσο κι αν φυσήξει πάντοτε χρειάζεται η ανθρώπινη ενέργεια για να παραχθεί το κέρδος. Για την αέναη επέκταση του καπιταλιστικού συστήματος (που την ονομάζει ανάπτυξη) χρειάζεται όμως να βρίσκει και συνεχώς νέους πόρους και αυτοί να είναι όσο πιο φτηνοί γίνεται.

Νέοι και παλιοί τρόποι παραγωγής ενέργειας: Αντικατάσταση ή απλή πρόσθεση.

Ένας άλλος μύθος που κυκλοφορεί παρέα με αυτόν περί γενικού προβλήματος της ενέργειας είναι ότι τελειώνουν οι μέχρι τώρα φυσικοί πόροι άρα πρέπει να βρούμε νέους. Είναι βασική μεθοδολογία των από πάνω να παρομοιάζουν τα προβλήματα του καπιταλισμού με απλά καθημερινά προβλήματα που βιώνουμε στην άμεση εμπειρία μας.

Είναι σα να λένε για παράδειγμα το εξής: Φέτος, έχεις 2 τόνους πετρέλαιο και 100 κιλά ξύλα για να βγάλεις το χειμώνα. Του χρόνου δε θα σου φτάσουν γιατί θα είναι διαθέσιμα μόνο 1 τόνος πετρέλαιο και 60 κιλά ξύλα. Άρα θα σε φάει το κρύο. Η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική. Για να κάνουμε μια τίμια αναλογία με την καθημερινή εμπειρία το ενεργειακό πρόβλημα του καπιταλισμού έχει να κάνει με το ότι: Του χρόνου, δε θα σου φτάσουν οι 2 τόνοι πετρέλαιο και τα 100 κιλά ξύλα όχι επειδή δε θα είναι διαθέσιμες αυτές οι ποσότητες αλλά επειδή ΕΣΥ θα χρειάζεσαι 3 τόνους πετρέλαιο και 250 κιλά ξύλα για να καλύψεις τις ανάγκες σου.

Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι η αύξηση της ζήτησης και όχι η μείωση των πόρων. Η εκμετάλλευση του άνθρακα, του πετρελαίου και των πυρηνικών θα συνεχίζεται αμείωτη (για να μην πω αυξανόμενη) και οι νέες μορφές ενέργειας (ήλιος, αέρας) θα έρχονται να προστεθούν στις παλιές και όχι να τις αντικαταστήσουν για να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες. Δεν τα λέω εγώ αυτά, τα λένε μόνοι τους. Ρίξτε μια ματιά στις εκτιμήσεις του International Energy Agency.

Σε αυτή τη ζήτηση πρέπει να προσθέσουμε και την προσπάθεια των παραγωγών της ενέργειας να πουλήσουν ντε και καλά το προϊόν τους ανεξάρτητα αν καλύπτει κάποια κοινωνική ανάγκη. Την ανάγκη θα την δημιουργήσουν με το ζόρι όπως κάνουν με όλων των ειδών τα εμπορεύματα όταν προσπαθούν να τα πουλήσουν. Τίποτα ιδιαίτερο εδώ.

2. Το ελληνικό κράτος

Το ελληνικό κράτος ως διακριτός εκφραστής συμφερόντων των καπιταλιστών αλλά και άλλων κοινωνικών τάξεων ξεδιπλώνει συνεχώς μια στρατηγική για να υπηρετήσει αυτά τα συμφέροντα. Σήμερα αυτή η στρατηγική εκφράζεται με τον λεγόμενο «πυλώνα σταθερότητας της περιοχής». Δηλαδή, η συμμαχία και εξυπηρέτηση γενικότερων καπιταλιστικών συμφερόντων (που οργανώνονται στρατιωτικά κυρίως υπό τη μορφή του ΝΑΤΟ αλλά και της ΕΕ, η οποία χρόνο με το χρόνο αυξάνει γεωμετρικά τα λεφτά για στρατιωτική αναβάθμιση) και η δικιά του ισχυροποίηση εντός και εκτός της επικράτειας του.

Πώς αποτυπώνεται αυτή η στρατηγική; Με την αναβάθμιση των βάσεων του ΝΑΤΟ και τη δημιουργία νέων σε όλη την επικράτεια, χτίσιμο νέων συμμαχιών (διμερών/τριμερών κτλ), την στρατοπέδευση χιλιάδων μεταναστών υπό τη δικαιοδοσία του ελληνικού στρατού, την διευκόλυνση επενδυτών στον τομέα των ακινήτων (βλ. βίζα και Κινέζους/Ρώσους επενδυτές), την αναβάθμιση των υποδομών για την ενέργεια και την κυκλοφορία των εμπορευμάτων (είτε μιλάμε για τα ενεργειακά έργα, είτε για τη σύνδεση λιμανιών-τρένων κτλ, είτε τους εθνικούς δρόμους). Ακόμα με τον εσωτερικό πόλεμο για την αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, την ταχύτερη λειτουργία της κρατικής διοίκησης και την αναβάθμιση του ελέγχου (βλ. εδώ και την ψηφιοποίηση σε όλα τα μέτωπα – taxis, κτηματολόγιο, ΜΜΜ κτλ). Οργανώνει συνεχώς τις κοινωνικές σχέσεις και δυναμικές με σκοπό την ενδυνάμωσή του ως καπιταλιστικό κράτος ενταγμένο στα 30-40 πιο ισχυρά κράτη στον κόσμο. Η ανάπτυξή του ως τέτοιο είναι εξαιρετικά κρίσιμη σε μια εποχή ανακατατάξεων που ευνοεί την άνοδο (και την κάθοδο) στην ιεραρχία του παγκόσμιου καπιταλισμού. Μην ξεχνάμε ότι το ελληνικό κράτος παραδοσιακά και από τα γεννοφάσκια του έχει συνδέσει την εδραίωση και ανάπτυξή του με τέτοιες κρίσιμες εποχές (από το 1821 και την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι και την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας η ελληνική ιστορία είναι η απόδειξη αυτού του ισχυρισμού).

Η ανάπτυξη ενεργειακών υποδομών (παραγωγή, δίκτυα, αποθήκευση) εντός του ελληνικού κράτος είναι πολιτική πράξη που αυξάνει την ισχύ του ελληνικού κράτους αφού δημιουργεί εξαρτήσεις και υλικά συμφέροντα με άλλα κράτη. Οι διακρατικές συμμαχίες με Ισραήλ, Κύπρο, Αίγυπτο είναι μια ορατή περίπτωση. Όπως θα το έλεγε και ο διευθύνων σύμβουλος της ΤΕΡΝΑ η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει «μπαταρία» του Ευρωπαϊκού Νότου. Και όποιος μπορεί να γίνει μπαταρία κάνει κουμάντο.

Συστηματικά οι έρευνες για εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα ξεκίνησε στην χρυσή εποχή του ελληνικού καπιταλισμού (αν και έχουν γίνει και παλιότερα όχι συστηματικά) την δεκαετία του ’60 και του ’70 φτάνοντας το 1975 στην ίδρυση της Δημόσιας Επιχείρησης Πετρελαίου. Τότε γίνεται και η ανακάλυψη του κοιτάσματος του Πρίνου στην Καβάλα, του οποίου η άντληση ξεκινά το 1981. Τότε γίνονται και οι ανακαλύψεις άλλων κοιτασμάτων (πχ Κατάκολο) που απασχολούν σήμερα πάλι τις εταιρείες.

Την δεκαετία του ’90 αλλάζει το καθεστώς στα πλαίσια της φιλελευθεροποίησης και το 1996 γίνεται ο πρώτος διεθνής διαγωνισμός παραχωρήσεων στις ίδιες περίπου περιοχές που σήμερα έχουν δοθεί για έρευνες (Ιωάννινα, Αιτωλοακαρνανία, ΒΔ Πελοπόννησος, Πατραϊκός Κόλπος). Για διάφορους λόγους (τεχνικούς/κόστους κτλ) δεν προχώρησαν αυτές οι επενδύσεις. Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ο μακροχρόνιος σχεδιασμός από τη μεριά του κράτους. Είναι κρίσιμο να αντιληφθούμε την ιστορία που έχει από πίσω του και τα όρια που αυτό θέτει στη στρατηγική μας.

Από το 2009 και μετά ξεκινάνε πιο δυναμικά οι διαδικασίες για παραχώρηση περιοχών για έρευνες με κεντρικό πολιτικό πρόσωπο που ακόμα και σήμερα δουλεύει πάνω στο θέμα τον Μανιάτη, υφυπουργό του ΠΑΣΟΚ. Στις μέρες του δόθηκε η παραχώρηση για τις Σκουριές και με το νόμο 4001/2011 για την αγορά ενέργειας ρυθμίζονται τα ζητήματα σχετικά με τις έρευνες υδρογονανθράκων.

Τα οικόπεδα μοιράστηκαν, οι διαγωνισμοί άνοιξαν και άρχισαν να δίνονται τα οικόπεδα. Οι εταιρείες Repsol, Εxxon Μobil, Τotal, Edison, ΕΛΠΕ και Calfrac μοιράζονται προς το παρόν την πίτα είτε μόνες τους, είτε συνήθως με συμπράξεις.

Είναι σημαντικό εδώ να αναφέρουμε και τις υποδομές αγωγών του φυσικού αερίου που συνιστούν επίσης και υλικές στρατηγικές συμμαχίες με τα γειτονικά κράτη: TAP (Τουρκία, Ελλάδα, Αλβανία), IGB (Βουλγαρία, Ελλάδα), IGI (Τουρκία, Ελλάδα, Ιταλία) και τα σχέδια για τον αγωγό East Med που πιθανολογείται ότι θα εξυπηρετεί τη μεταφορά αερίου από τις αραβικές χώρες στο Ισραήλ με την Κύπρο, την Ελλάδα, τη Λιβύη, την Ιταλία και μετά Βόρεια Ευρώπη. Παράλληλα, η ταχύτατη εξάπλωση των ΑΠΕ (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, βιομάζα κτλ κτλ) είναι ήδη μια πραγματικότητα – αλλά δε θα εστιάσω σε αυτά εδώ.

Είναι απαραίτητο να αποκτούμε μια συνολική εικόνα για τις υποδομές του ελληνικού κράτους που φανερώνουν εν τέλει και την πραγματική του πολιτική ανεξάρτητα από το ιδεολογικό της περίβλημα. Είτε αυτό έχει να κάνει με τα ενεργειακά, είτε με οτιδήποτε άλλο. Επειδή δεν μπορώ να δώσω μια τέτοια εικόνα αναφέρω αποσπασματικά κάποια στοιχεία.

3. Η φάση της έρευνας ως λεηλασία της φύσης και ως ευκαιρία

Στα τέλη του 2014 υπογράφεται η πρώτη σύμβαση παραχώρησης για έρευνες υδρογονανθράκων. Ήδη, έχουν αρχίσει οι έρευνες στα Γιάννενα και Θεσπρωτία. Σεισμικές έρευνες που γίνονται με εκρήξεις (περίπου 11.500 για το «οικόπεδο» των Ιωαννίνων). Στις παραχωρήσεις που γίνονται συμπεριλαμβάνεται και το στάδιο της έρευνας και της εκμετάλλευσης. Το πρώτο στάδιο της έρευνας αποτελείται και αυτό από 3 υποστάδια: της αρχικής έρευνας, των γεωτρήσεων με σκοπό των εντοπισμών των κοιτασμάτων και τον καθορισμό των κοιτασμάτων που αξίζουν εμπορικά να αξιοποιηθούν. Ύστερα ακολουθεί η δεύτερη φάση της εκμετάλλευσης που περιλαμβάνει την εξόρυξη, την ανάπτυξη υποδομών αποθήκευσης, επεξεργασίας και δικτύων μεταφοράς. Σύμφωνα με εκτιμήσεις η πρώτη φάση διαρκεί περίπου 7 χρόνια. Ας το κρατήσουμε αυτό.

Για να αποφασίσει μια εταιρεία να πραγματοποιήσει μια επένδυση σημαίνει ότι έχει ισχυρότατες ενδείξεις ότι τα κέρδη της θα είναι πάνω από ένα συγκεκριμένο ποσοστό που αυτή έχει ορίσει. Δεν μιλάμε δηλαδή απλά για απόσβεση αλλά για κέρδη. Ας υποθέσουμε ότι θέλει να έχει κέρδη του 10%. Είμαι άσχετος από αυτά, το λέω στη τύχη. Όταν, λοιπόν, θα κάνει τις εξισώσεις του το οικονομικό τμήμα της εταιρείας θα έχει από τη μια μεριά τα κόστη και από την άλλη τα εκτιμώμενα έσοδα από τη πώληση. Προσπαθεί με τα χίλια ζόρια να ρίξει τα κόστη. Το ελληνικό κράτος παραχωρεί τζάμπα αρκετά πράγματα και δε ζητάει και πολλά. Για παράδειγμα, υπεύθυνη για τον έλεγχο των περιβαλλοντικών επιπτώσεων είναι η ίδια εταιρεία. Οπότε μειώνονται και άλλο τα κόστη αφού δε θα χρειαστεί να αποζημιώσουν κανέναν, αφού «δεν θα υπάρχουν» σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις (γιάννης κερνάει, γιάννης πίνει).

Εμείς ως κοινωνία και ως κινήματα βρισκόμαστε στην μεριά του κόστους. Αυτά τα 7 χρόνια που διαρκεί η περίοδος των ερευνών και θα εμφανίζονται τα κόστη είμαστε υποχρεωμένοι να αυξήσουμε το κόστος τόσο πολύ που τελικά να μειώνεται το ποσοστό εκτιμώμενου κέρδους και να καταστήσουμε το έργο μη κερδοφόρο. Τα γεωστρατηγικά οφέλη των έργων θα κάνουν το ελληνικό κράτος να καλύψει πολλά από αυτά τα κόστη (είτε στις υποδομές, είτε στην καταστολή – πολλά όπως είπαμε θα τα προσφέρει τζάμπα). Αυτό είναι ένα σημείο κλειδί πάνω στο οποίο πρέπει να χτίσουμε την στρατηγική μας αντί για γενικόλογα περί κράτους και καπιταλισμού. Να γίνουμε κόστος για τις εταιρείες και το κράτος. Αυτός είναι ένας χειροπιαστός σκοπός. Και το κόστος υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αυξηθεί.

4. Το πλαίσιο εντός του οποίου είμαστε υποχρεωμένοι/ες να αναπτύξουμε την επίθεσή μας Ο πρωταρχικός αντικειμενικός σκοπός του πολέμου ενάντια στους ενεργειακούς σχεδιασμούς δεν μπορεί παρά να είναι αυτό που στη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων αποκαλείται «Μηδενική λύση» ή αλλιώς η μη υλοποίηση των έργων. Στη βάση αυτού του σκοπού πρέπει να συναντηθούμε με τις ευρύτερες κοινωνικές αντιστάσεις που αναδύονται και δραστηριοποιούνται αυτή τη στιγμή και όχι στη βάση της ιδεολογικής συμφωνίας.

Κάποια σημεία για το πλαίσιο του κοινωνικού αγώνα.

Η επίτευξη του σκοπού της μηδενικής λύσης είναι το πρώτο που ενδιαφέρει όσους ανθρώπους δραστηριοποιούνται γύρω από αυτά. Οι άνθρωποι αυτοί, πολλοί από την επαρχία και χωρίς αναγκαστικά πρότερη κινηματική εμπειρία ή πολιτικοποίηση χρησιμοποιούν αναγκαστικά τις ήδη υπάρχουσες μορφές συλλογικής οργάνωσης για να αντισταθούν. Είτε αυτό είναι σύλλογοι, παρατάξεις, πολιτικές ομάδες ή αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες. Είμαστε τυχεροί γιατί έχει αναπτυχθεί μια κουλτούρα αδιαμεσολάβητων αγώνων. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει με το καλημέρα να περιμένουμε από άλλους να υιοθετούν μορφές πάλης που υποστηρίζουμε εμείς. Για παράδειγμα, δεχόμαστε μορφές οργάνωσης που έχουν οι μεταναστευτικές κοινότητες όταν υπάρχει ένα άμεσο επίδικο. Μορφές οργάνωσης που είναι ιεραρχικές, πατριαρχικές και μπορεί να έχουν όλα τα κακά του κόσμου. Το ίδιο πρέπει να γίνει και εδώ. Είναι μέσα από την πρακτική εμπειρία του αγώνα που ριζοσπαστικοποιούνται οι άνθρωποι, όχι μέσα από καλές ιδέες.

Παράλληλα, πρέπει να δεχθούμε ότι για την αποτελεσματικότητα αυτής της μάχης θα χρειαστούν όλα τα μέσα. Από παρεμβάσεις στα συμβούλια των Δήμων και των Περιφερειών για να δώσουν αρνητικές γνωμοδοτήσεις ή αποφάσεις (όπως έγινε στην Άρτα) μέχρι συλλογή υπογραφών για το Συμβούλιο της Επικρατείας, από καταλήψεις σε δρόμους μέχρι την χρήση της άμεσης δράσης για σαμποτάζ και παρεμπόδιση ή ακόμα και την «παρέμβαση» σε φυσικά πρόσωπα. Όλα τα μέσα με το κατάλληλο τρόπο. Αύξηση του κόστους με όλα τα μέσα. Αυτό σημαίνει ότι όλες οι μορφές οργάνωσης της πάλης πρέπει στο σύνολό τους να λειτουργήσουν για τον σκοπό ακόμα και αν διαφωνούμε με κάποια από αυτά.

Εμείς μπορούμε να γίνουμε ένα μέρος αυτής της κοινωνικής κίνησης. Ένα μέρος που θα αναδεικνύει το δομικό ρόλο του ελληνικού κράτους ενάντια σε λογικές εξάρτησης από τις πολυεθνικές και τις μεγάλες δυνάμεις (όπου μια καλή κυβέρνηση θα έλυνε το πρόβλημα – ο ΣΥΡΙΖΑ δόξα το θεό μας βοηθάει σε αυτό). Ένα μέρος που θα μοιράζεται την γνώση της αδιαμεσολάβητης, αυτόνομης, αντιιεραρχικής οργάνωσης μέσα στην κοινωνία, ένα μέρος που θα μοιράζεται όλες τις μεθόδους που μπορούν να οξύνουν τους αγώνες. Και ένα μέρος που θα μαθαίνει από την κοινωνία να αγωνίζεται. Δάσκαλοι και μαθητές ταυτόχρονα.

Υπάρχει ένα αντικειμενικό πλεονέκτημα. Οι περιοχές που πλήττονται είναι τόσες πολλές που σε ένα μοίρασμα σε ένα τυχαίο δείγμα ανθρώπων στο μετρό ή στο λεωφορείο είναι αρκετά πιθανό να συναντήσεις κάποιον/α που έχει ένα υλικό/συναισθηματικό/κοινωνικό συμφέρον να σε ακούσει και ίσως να συμφωνήσει μαζί σου, δεδομένου ότι ο μισός πληθυσμός στην Ελλάδα και παραπάνω ζει στην Αθήνα. Είναι ένα στοίχημα πως απέναντι στους τόνους μικροαστισμού, πατριωτισμού και αγάπης για την παράδοση μπορούμε να αντιτάξουμε την εμπειρία των αγώνων μας για να μετατοπίσουμε τις συνειδήσεις. Για παράδειγμα, στην Αλβανία υπάρχουν μέρη που έχουν λεηλατηθεί από τις εξορύξεις πετρελαίου και περιοχές που οι άνθρωποι δεν μπορούν να πιουν νερό επειδή έχει ανακατευτεί το πετρέλαιο με το νερό μετά από την εξόρυξη. Τέτοια παραδείγματα δείχνουν τα κοινά συμφέροντα ενάντια στο ρατσισμό. Η γενική στρατηγική του ελληνικού κράτους που αναφέρω στην αρχή μπορεί να ενοποιήσει τις εξορύξεις, με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και την ξεφτίλα των εργασιακών σχέσεων. Μόνο η γενική αντίληψη και γνώση μπορεί να μας κάνει να συναντηθούμε με την κοινωνία και να μετατοπίσουμε τις συνειδήσεις. Ούτε τα τσιτάτα, ούτε οι τσαμπουκάδες, ούτε η απομόνωση και ο σεχταρισμός. Αν έχουμε δίκιο τότε μπορούμε σίγουρα να το επικοινωνήσουμε.

Υπάρχει κι ένα αντικειμενικό πρόβλημα. Η άμεση εμπειρία των ανθρώπων (και ειδικά των κινηματικών) που ζούνε ή/και έχουν μεγαλώσει στην Αθήνα δεν συμπεριλαμβάνει τις επιπτώσεις που έχουν αυτά τα ενεργειακά έργα. Αν μπορούμε να πάμε στην Πέτρου Ράλλη και να δούμε τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του κράτους που κρατάει έγκλειστους τους μετανάστες, αν καθημερινά βιώνουμε στους δρόμους της Αθήνας, στη δουλειά τον κόσμο της εξουσίας, δεν βλέπουμε τις ανεμογεννήτριες στα Άγραφα, ούτε και τις έρευνες στη Ζίτσα Ιωαννίνων. Και είμαστε αρκετά συνηθισμένοι να αγωνιζόμαστε για ότι βρίσκεται στην άμεση εμπειρία μας και μπορούμε συναισθηματικά να συνδεθούμε. Όμως ο αγώνας μας ως αναρχικοί/ες δεν αρκείται στην ικανοποίηση των ειδικών συμφερόντων αλλά στο γενικό συμφέρον, στην συνολική απελευθέρωση.

Αυτή η μάχη ενάντια στα ενεργειακά μας καλεί να αναμετρηθούμε με αυτή ακριβώς την αιχμή των προταγμάτων μας. Τη συνολική ελευθερία.

Το με ποιες μορφές οργάνωσης, ποιους τρόπους παρέμβασης θα επιλέξουμε ή πως θα εντάξουμε αυτόν τον αγώνα στις ατζέντες μας όχι ως θεματικό αγώνα αλλά ενοποιημένο με το συνολικό αγώνα είναι ερωτήματα που δεν απαντιούνται θεωρητικά παρά μόνο μέσα από τις συλλογικές διεργασίες και προπαντός μέσα στον ίδιο τον αγώνα.

Ας συνδυάσουμε όλο τον πλούτο που έχουμε γεννήσει τις τελευταίες δεκαετίες. Την αυτοοργάνωση, τον αντιφασισμό (θα βρούμε πολλούς πατριώτες μπροστά μας, να μην αφήσουμε στους φασίστες χώρο), την κριτική στον σπισισμό και την καταστροφή της φύσης, την μάχη ενάντια στην πατριαρχία (η απληστία και η αδιαφορία για τη φύση είναι συγκροτητικό της πατριαρχίας), τις πρακτικές άμεσης δράσης. Και ας δοκιμάσουμε αυτό που τόσο συχνά λέμε. Την συνδιαμόρφωση με άλλους, έξω από εμάς, παράλληλα με την δικιά μας παρέμβαση.

{Να δώσω ένα ακόμα παράδειγμα. Κάποιοι θα λέγανε πως η πατριαρχική καταπίεση είναι ένα δευτερεύον ζήτημα σε αυτούς τους αγώνες. Αντίθετα, όμως η επιμονή για να αναδείξουμε τον καθημερινό καταναγκασμό της πατριαρχίας (και ειδικά στην επαρχία) και πως αυτή έχει καθορίσει την αντίληψη για τη λεηλασία της φύσης ή τις μορφές οργάνωσης που ήδη υπάρχουν (σύλλογοι, πρωτοβουλίες κτλ) και δεν συμπεριλαμβάνουν τις γυναίκες, μπορεί ακριβώς να απελευθερώσει ένα νέο δυναμικό κομμάτι που είναι πρωτοπόρο έτσι κι αλλιώς σήμερα είτε στα «αμιγώς» ζητήματα έμφυλης καταπίεσης, είτε στους αγώνες γύρω από την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η ενσυναίσθηση και η φροντίδα που η γυναίκα έχει αναπτύξει μέσα στην πατριαρχία είναι ικανότητες που την καθιστούν πιο κατάλληλη να αντιληφθεί τις συνέπειες της λεηλασίας της φύσης αντίθετα με τον φτωχό συναισθηματικά άνδρα που θεωρεί αυθόρμητα αυτά τα ζητήματα φλώρικα και εξίσου αυθόρμητα εμπλέκεται σε αγώνες μέσα από τους οποίους υπάρχει η δυνατότητα να γίνει ήρωας με υψωμένη γροθιά.}

Αυτά.

Έχουμε μια θερμή δεκαετία επίθεσης μπροστά μας. Έχουμε μια θερμή δεκαετία αγώνα μπροστά μας; Ας απαντήσουμε θετικά σε αυτό το ερώτημα ως μέρος του.

grecia / turchia / cipro / repressione / prigionieri / opinione / analisi Monday January 28, 2019 22:39 byGianni Sartori

La manifestazione del 16 febbraio a Roma: un appello per la liberazione di tutti i prigionieri politici in Turchia e per la difesa dell'esperienza rivoluzionaria in Rojava


16 FEBBRAIO: LIBERARE TUTTI!

Venti anni or sono Ocalan veniva rapito in Kenia e rinchiuso nell'isola-carcere di Imrali (non vi ricorda Robben Island ?). Grazie anche alla dabbenaggine di Massimo D'Alema e Fausto Bertinotti che prima gli avevano garantito l'asilo politico – successivamente concesso, ma dopo che ormai era stato sequestrato – per poi cacciarlo fuori dall'Italia (su richiesta si presume di Clinton) consegnandolo di fatto ai suoi aguzzini.

Dal 2011 al leader curdo viene negata la possibilità di incontrare i suoi avvocati e dal 2015 versa in un isolamento pressoché totale.

Recentemente gli è stato concesso un brevissimo incontro di pochi minuti con il fratello a seguito delle proteste di centinaia di prigionieri politici in sciopero della fame (e in particolare della deputata di HDP Leyla Guven).

Perché tanta ferocia nei suoi confronti?

Perché un prigioniero suscita ancora tanta paura?

Evidentemente (così come avvenne con Antonio Gramsci, Nelson Mandela, George Jackson, Patsy O'Hara, Bobby Sands... ) nemmeno le dure condizioni carcerarie hanno potuto ”impedire al suo cervello di funzionare” (per citare quanto Mussolini auspicava per l'esponente comunista rinchiuso nella prigione di Turi).

Screditare Ocalan, impedirgli di interagire con il suo popolo, svalorizzare quanto ha saputo elaborare – i principi teorici del Confederalismo democratico alla base della rivoluzione in Rojava - nella prospettiva di una risoluzione politica dei conflitti mediorientali (in primis, quello tra il popolo curdo e lo stato turco)...

Questo lo scopo – neanche tanto malcelato – della dura, repressiva politica carceraria adottata nei suoi confronti.

Nel nord della Siria gli scritti di Ocalan hanno fornito le basi teoriche e pratiche sia per la resistenza alle aggressioni dello Stato islamico, sia per la costruzione di un esperimento sociale di natura libertaria, inter-etnico, basato sulla parità di genere, laico ed egualitario.

Una speranza per le popolazioni del Medio Oriente (e non solo), ma anche una potenziale minaccia per i regimi autoritari, sessisti, razzisti (nei confronti delle minoranze, sia etniche che religiose), talvolta apertamente integralisti. Con una mai sopita vocazione al genocidio e all'etnocidio.

Regimi a cui rivolgere l'epiteto di nazi-fascistoidi non sembra proprio una esagerazione.

Non è un caso che in questi ultimi anni la repressione

si sia inasprita, sia in Turchia che in Iran (tanto per citarne un paio di stati autoritari). In Turchia il numero dei prigionieri politici (sia curdi che turchi, militanti della sinistra democratica e rivoluzionaria) ha raggiunto e superato quota 260mila. Molti di loro vengono sottoposti ad angherie, maltrattamenti, torture. E sempre più si diffonde la pratica dell'isolamento e della deprivazione.

Ma la violenza statale non si esercita solamente nei confronti delle popolazioni più o meno indocili, non rassegnate e non addomesticate (come appunto i curdi o i palestinesi).

Si scatena anche nei confronti di Madre Terra, delle foreste (vedi gli incendi devastanti nel Bakur provocati dai militari turchi), della fauna e delle acque. Emblematico il sequestro (come definirlo altrimenti?) del Tigri e dell'Eufrate – autentico “patrimonio dell'Umanità” - irregimentati con una miriade di dighe causando la sommersione di insostituibili tesori archeologici (vedi Hasankyef). Per non parlare delle catastrofi umanitarie come quella innescata dalle devastanti operazioni dell'esercito turco nella città di Afrin.

Per porre un confine a tutto questo, alla morte elargita a piene mani da dittatori, autocrati e fanatici in armi, la richiesta di scarcerazione per Ocalan e per tutti i prigionieri politici rimane un passo fondamentale, ineludibile. Il potenziale ruolo di Ocalan è sicuramente paragonabile a quello svolto a suo tempo da Nelson Mandela. Con la medesima autorevolezza, il leader curdo potrebbe traghettare (o meglio: dovrebbe poter traghettare) sulle sponde di un sistema autenticamente democratico le martoriate popolazioni ancora sottoposte a inique, ingiuste e inutili sofferenze.

Il suo contributo è necessario, indispensabile, insostituibile.

Anche per questo è fondamentale partecipare massicciamente alla Manifestazione nazionale del 16 febbraio 2019 a Roma (ore 14, Piazza della Repubblica).

Libertà per Ocalan e per tutte e tutti i prigionieri politici
Difendiamo il Rojava per la libertà e la pace in Medio Oriente

Gianni Sartori

grecia / turchia / cipro / imperialismo / guerra / cronaca Friday January 11, 2019 00:46 byGianni Sartori

Dalla testimonianza di un ex appartenente alla forze speciali, emerge tutto l'orrore della repressione operata dallo stato turco contro la popolazione civile curda

TESTIMONIANZA: UN MEMBRO DEI CORPI SPECIALI RACCONTA COME LA TURCHIA HA TRATTATO I CURDI IN BAKUR TRA IL 2015 E IL 2017

(Gianni Sartori)

Leggendo la testimonianza – l'originale era apparso su un sito turco, poi ripreso da Kurdistan au feminin - del poliziotto fuggito dalla Turchia, uno magari si chiede perché non ha reagito prima. Oppure se non stia recitando la parte del “buono” (o del pentito) per garantirsi l'asilo in Svizzera. Racconta in dettaglio le poco onorevoli gesta dei suoi commilitoni, ma appare un po' reticente in merito alle sue. Quasi fosse stato uno spettatore capitato lì per caso.

Poi decidi che in fondo dovrà vedersela con la sua coscienza. Rimane la testimonianza, comunque cruda. E amara.

Il poliziotto turco Ahmet Gun – ex membro dei corpi speciali - ha deciso di svuotare il sacco. O almeno così dice.

Ha trascorso nove anni nei territori curdi sotto amministrazione turca (il Bakur). Tra il 2015 e il 2017 era impegnato a combattere la resistenza dei curdi a Cizre, Sur, Lice, Nusaybin e Derik.

Un passo indietro. Al momento Ahmet vive, da rifugiato, in Svizzera con la famiglia. Racconta di essere stato licenziato come sospetto seguace di Fettullah Gulen. Con l'aggravante – aggiunge - di essersi rifiutato di eseguire ordini da lui ritenuti troppo crudeli, disumani, durante gli scontri sanguinosi che si sono svolti nelle città curde assediate.

A Nusaybin (praticamente rasa al suolo, dove i soldati si facevano immortalare con la bandiera turca posata sulle macerie) durante il coprifuoco “se per caso dei civili erano rimasti nelle loro case in una via dove noi avevamo l'ordine di entrare, venivano sistematicamente e duramente picchiati”. Come aveva potuto vedere con i suoi occhi innumerevoli volte, almeno 20 dice. E ha spiegato che questo – picchiare la gente inerme che tentava invano di giustificarsi “avveniva con uno zelo quasi religioso”. Un giorno, mentre si trovava all'interno di un veicolo blindato (da almeno dieci ore, precisa), uno dei suoi commilitoni scese a terra per orinare. Dopo un poco si sentirono degli spari. Quando risalì il militare spiegò di aver aperto il fuoco contro alcuni ragazzini che si trovavano nei paraggi in quanto “c'è il coprifuoco”. Coprifuoco che in quei frangenti i turchi imponevano anche di giorno.

Ha poi raccontato di case colpite a cannonate senza alcuna ragione. Magari solo per divertimento o perché un militare voleva filmare la scena.
Incidenti, provocazioni che costavano la vita a vecchi, donne e bambini inermi. Nel contempo venivano distrutte le riserve d'acqua, in periodi con la temperatura a oltre 40°. Ahmet Gun ha confermato che erano proprio gli stessi militari a lasciare sui muri diroccati scritte inneggianti alle “Forze di Esedullah” in quanto anche nell'esercito turco si andava diffondendo una mentalità salafita (da integralisti religiosi che praticano la jihad). Fino al 2008, aggiungeva “questa mentalità nell'esercito e nella polizia non esisteva e i militari si limitavano a scrivere sui muri frasi volgari e sconce. Oppure rubavano dalle case indumenti intimi femminili”. Ragazzate in fondo, sembra suggerire.

Il comandante delle forze speciali turche era stato chiaro al momento di fornire le regole d'ingaggio:

“Voglio vedere tutto raso al suolo e non voglio vedere teste attaccate al corpo”.

Si ricordava di un uomo anziano - sempre durante il coprifuoco, praticamente perenne – uscito in strada con un bambino malato di due anni. Un poliziotto gli ha sparato contro un tracciante per intimidirlo, ma l'uomo è rimasto dov'era dicendo che avrebbero anche potuto ammazzarlo, ma che almeno portassero il bambino all'ospedale. Invece lo costrinsero a rientrare senza chiamare un'ambulanza.

“Quel bambino – osserva - era molto ammalato e difficilmente può essere sopravvissuto”.

Era il 2016 e a quell'epoca “dei morti si era perso il conto. Non importava a nessuno se i cadaveri restavano nelle strade anche per dieci giorni. Quelli erano gli ordini, quello era il clima”.

A quel tempo, riconosce l'ex agente, il suo punto di vista era sostanzialmente identico a quello dei suoi commilitoni e chiede perdono a Dio per “quello che ho fatto in quei giorni”.

Dice però di non aver “mai sparato a un innocente o danneggiato dei beni, ma comunque avrei potuto dimettermi. Poi sono stato espulso, ma avrei potuto andarmene molto prima”.

TERRORISMO DI STATO CONTRO I CIVILI CURDI

“Per noi – si giustifica – le persone (intende i curdi nda), anche i bambini, erano tutti dei potenziali terroristi. Quelli che non se ne erano andati al momento delle operazioni, quelli che rimanevano per noi erano dei traditori”.

In sostanza dicevano agli abitanti rimasti nelle città: “Se lo Stato vi dice di andarvene, voi dovete partire. Se rimanete, ne pagherete il prezzo”. Promessa poi mantenuta.

Spiega che la maggior parte dei membri delle forze speciali erano simpatizzanti dei Lupi grigi.

Riconosce onestamente che - una volta che ci si trova a disporre del potere, della forza dello Stato - è difficile opporsi “mettersi di traverso”.

Si diventa una “macchina da guerra criminale”.

Racconta di aver assistito allo sterminio di decine di persone – anziani, donne, feriti: non certo “terroristi” – rifugiate nel sottosuolo. Alla fine vennero estratti ben 120 cadaveri. Non poteva assolutamente trattarsi di esponenti del PKK perché – spiega l'ex militare - questi “non agiscono mai in gruppi superiori alle sette persone”.

I militari sparavano anche sulle ambulanze. Al di fuori di ogni regola, anche di quelle di guerra.

Al punto che ci furono discussioni accese tra militari e poliziotti, dato che non tutti accettavano di adeguarsi ciecamente a questi metodi barbari.

Anche quando sarebbe stato possibile far uscire, evacuare, la gente dai rifugi – magari con i lacrimogeni – i comandanti preferivano attaccare con i carri armati. Chi non è morto sotto le macerie è stato divorato dalle fiamme. “Dal sottosuolo – ha concluso – abbiamo estratto decine di corpi di bambini”.

Gli avvenimenti del 2015-2017, secondo il transfuga turco, erano al di fuori di ogni norma sia religiosa che legale.

Così come le operazioni qui condotte non avevano alcun fondamento dal punto di vista militare. E' giunto alla conclusione che fossero meramente e interamente un'operazione politica. Condotta, ovviamente, contro la popolazione e la resistenza curda; per umiliarle, demoralizzarle, terrorizzarle...

Ma sempre invano, come si è visto.

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Ιμπεριαλισμός / Πόλεμος / Ανακοίνωση Τύπου Sunday December 30, 2018 18:50 byΠρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης

Κείμενο που μοιράστηκε στις 17/12 σε εκατοντάδες αντίτυπα στο κέντρο της Αθήνας κατά τη διάρκεια αντιεθνικής παρέμβασης αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης. Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την ολική άρνηση στράτευσης.

Εθνικιστική ή διεθνιστική είναι η κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα

Η σημερινή εκδήλωση (17/12) στο Ινστιτούτο Γκαίτε από το κυβερνητικό πλυντήριο «Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς» με τίτλο: «Διεθνισμός ή Εθνικισμός» – «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», πραγματοποιείται καθόλου τυχαία στο πλαίσιο της όξυνσης της κρατικής προπαγάνδας υπέρ των εθνικών συμφερόντων, δικαιολογώντας από τη μία τον (αριστερό) πατριωτισμό και εθνοκεντρισμό και επιχειρώντας από την άλλη να αφομοιώσει τους χειραφετητικούς αγώνες στα εθνοκρατικά φληναφήματα της κυριαρχίας.

Την εκδήλωση αυτή προλογίζει ο Αριστείδης Μπαλτάς, πρώην υπουργός και νυν βουλευτής του (συγ)κυβερνώντος αριστερού κόμματος, ένας εκ των ιθυνόντων νόων του ρηξικέλευθου κυβερνητικού προγράμματος αυτής της τεράστιας στιγμής του ελληνικού έθνους που ονομάζεται «πρώτη-και-δεύτερη φορά αριστερά, στην τρίτη καίγεστε». Θα μας συγχωρήσει ο πολιτικός ανήρ την ασέβεια, αλλά διωκόμενοι γαρ (και) από τον ίδιο και το κόμμα του επειδή αρνούμαστε τα έθνη και τους στρατούς, έχουμε το θράσος να (αντι)ομιλούμε κοινωνικά και ενεργοποιούμε την αδιαμεσολάβητη και αντιθεσμική αλληλεγγύη χωρίς να συνδιαλεγόμεθα με τους εθνοπατέρες της γαλανόλευκης καταστολής και του χακί εκβιασμού.

Κύριος ομιλητής της εκδήλωσης είναι ο Μικαέλ Λεβί, ακαδημαϊκός, επινοητής «επαναστατικών συγγενειών» μαρξιστών και αναρχικών ακόμα και κατά τις περιόδους ωμής καταστολής ή μηχανορραφιών των πρώτων ενάντια στους δεύτερους, αντίστοιχα κρυψίνους των πραγματικών εθνοκρατικών συγγενειών διαφόρων μαρξιστών και καπιταλιστών, καθώς και διαχρονικός απολογητής του ορθόδοξου μαρξισμού, του «αριστερού πατριωτισμού» και φυσικά του κράτους. Έστω του σοσιαλιστικού. Την ασέβειά μας λοιπόν και στους διανοούμενους, τους απολογητές της «κυρίαρχης κοινωνικής τάξης», όπως θα έλεγε και ο -καθόλου αναρχικός- Γκράμσι.

Πιστός υπηρέτης των εθνικών συμφερόντων, ο διεθνισμός διώκει και πολιορκεί (ποινικά και οικονομικά) όσους αρνούνται την στρατιωτική θητεία ως εθνικιστικό καταναγκασμό, δημιουργεί και γεμίζει στρατόπεδα συγκέντρωσης/ομηρίας των «απάτριδων» προσφύγων και μεταναστ(ρι)ών, στρατιωτικοποιεί και δολοφονεί στα σύνορα, ενισχύει και καθαγιάζει την πολεμική μηχανή του εθνικού στρατού και του ΝΑΤΟ, διαχέει και τονώνει κοινωνικά τον πατριωτισμό και τον εθνολαϊκισμό. Κι αυτό διότι οι διαφορές μεταξύ εθνικισμού και διεθνισμού δεν αφορούν σε μία διαπάλη υπέρ ή κατά του έθνους-κράτους αντίστοιχα, αλλά στις διαφορετικές όψεις του ίδιου «εθνικού» νομίσματος που καθυποτάσσει τις ζωές και τις συνειδήσεις μας. Τα έθνη (ανεξάρτητα του αν διαβάζονται ως φαντασιακές κοινότητες, ιδεολογίες, ιστορικά φαινόμενα, επινοήσεις ή κατασκευές) εξακολουθούν να μυστικοποιούνται, να φυσικοποιούνται και να νομιμοποιούνται κοινωνικά όσο δεν αποκαλύπτεται η πραγματική τους φύση: ως η πολιτική θρησκεία του σύγχρονου κράτους.

Τα έθνη δεν είναι χορτοφάγα…

«Πατριωτισμός είναι να κάνουμε την Ελλάδα ηγέτιδα δύναμη στα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης»

Α. Τσίπρας, Ιούνιος 2018

«Η Ελλάδα γίνεται ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια και την νοτιοανατολική Μεσόγειο… Δεν θα τους επιτρέψουμε να μας εγκαλούν για μειοδοσία και εθνομηδενισμό… Εμείς απελευθερώσαμε τη χώρα και ανακτήσαμε την περηφάνια των Ελλήνων… Μόνος οδηγός μας ο πατριωτισμός… »

Α. Τσίπρας, Δεκέμβριος 2018

Τα κράτη με όλους τους ιδεολογικούς και κατασταλτικούς τους μηχανισμούς, οι θεσμοί με όλες τις διαμεσολαβήσεις τους, οι ακαδημίες με όλη την επιστημοσύνη τους, οι θρησκείες με όλη τη μεταφυσική τους, η πατριαρχία με όλη την κανονικότητά της, όπως και κάθε άλλη πτυχή του εξουσιαστικού συρφετού που διαφεντεύει τις ζωές μας συμφωνούν: καθένα εξ αυτών αποτελεί την βαθιά έκφραση του εκάστοτε εθνικού πεπρωμένου. Ενός πεπρωμένου τόσο μοντέρνου και τόσο επινοημένου που για να επιβληθεί στην ιστορία ως “προαιώνιο” και “αληθινό” μακέλεψε μέσα σε δύο αιώνες σχεδόν κάθε γωνιά του πλανήτη, κατακερματίζοντας τον κόσμο σε επιμέρους έθνη και προσφέροντας στην ανθρωπότητα τα πιο απάνθρωπα ανδραγαθήματά της.

Τα έθνη γεννιούνται κατά την ιστορική μετάβαση από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό. Η όποια «επαναστατική» τους αφετηρία δεν αφορά σε τίποτα άλλο από τη μετάβαση της κυριαρχίας και των εξουσιαστικών σχέσεων από το πλαίσιο των θεοκρατικών αυτοκρατοριών σε αυτό των σύγχρονων κρατών. Γι’ αυτό και από την πρώτη στιγμή της θεμελίωσής τους ως πολιτικές οντότητες (μόλις πριν από δυόμιση αιώνες) ανοίγουν ένα νέο κύκλο υποταγής, εκμετάλλευσης, εξανδραποδισμού και στρατιωτικοποίησης των «από κάτω». Τα εθνικά ιδεώδη (ανα)παράγουν και θεσμίζουν τις ταξικές, φυλετικές, έμφυλες ή πολιτισμικές ιεραρχίες (αστική τάξη, λευκή ανωτερότητα, αρρενωπότητα, θρησκεία, αρτιμέλεια κτλ) υπονομεύοντας την όξυνση του κοινωνικού/ταξικού ανταγωνισμού. Ενώ η ομογενοποίηση των υπηκόων στα εθνικιστικά πρότυπα του εκάστοτε «κυρίαρχου λαού» (είτε με εκτεταμένες εθνοκαθάρσεις και εκτοπισμούς, είτε με τη βίαιη αφομοίωση των «διαφορετικών») έρχεται χέρι-χέρι με την καθυπόταξή τους στην ηγεμονία του κράτους και σε ό,τι αυτή οργανώνει και περιφρουρεί.

Είναι η επιδίωξη της κατάκτησης αυτής ακριβώς της ηγεμονίας (ή αντίστοιχα ο αγνωστικισμός απέναντι σε αυτήν) που επέτρεψε στα έθνη να αποτελούν το φαντασιακό υπόστρωμα κάθε νεωτεριστικού μοντέλου εξουσίας και ως το τέτοια να μονοπωλούν και να εγκλωβίζουν την κοινωνική συνείδηση και τον αγώνα για χειραφέτηση. Η κατάκτηση αυτής της εξουσίας, ως στυγνός αυτοσκοπός, ως δημοκρατική πεμπτουσία ή ως «απαραίτητο στάδιο για τον σοσιαλισμό», διαμορφώνει και τους ανάλογους εναγκαλισμούς με τις εθνικές αυταπάτες. Οι εθνικιστικές και διεθνιστικές αντιλήψεις, ασχέτως των μεταξύ τους διαφορών ή/και συμπτώσεων στη διαχείριση της εξουσίας, στην πραγματικότητα δεν αποτελούν παρά δύο από τα βασικότερα ιδεολογήματα του «εθνικού συμφέροντος». Κι αν στην εν πολλοίς εμφυλιακή ελληνική ιστορία ουδέποτε έλλειψαν οι περιπτώσεις και οι συγκλίσεις της «εθνικής ενότητας» μεταξύ εθνικιστών και διεθνιστών (ή δεξιών και αριστερών αντίστοιχα), τα τελευταία χρόνια αυτές οι συγκλίσεις θεσμίσθηκαν όσο ποτέ άλλοτε, διαμέσου των συγκυβερνήσεων του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και ειδικότερα της τελευταίας τετραετίας μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Οι αβάσταχτες κοινοτοπίες (του Είναι) διεθνιστών και εθνικιστών

Αν η κυβερνητική συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ αντιμετωπίστηκε αρχικά με απαισιοδοξία για τις «αντοχές» της, τα εθνικά ζητήματα αποτελούσαν τον βασικότερο λόγο. Εν τέλει, αποδείχθηκε και στους πλέον ανυποψίαστους ότι οι υπαρκτές σημειακές διαφορές του «δεξιού εθνικισμού» και του «αριστερού πατριωτισμού» σκοπίμως υπερμεγεθύνονται προκειμένου να εδραιωθεί το κυριαρχικό ψευδοδίπολο «διεθνισμός ή εθνικισμός». Ένα δίπολο που αποκρύπτει ότι εντός του δεν υπάρχει τίποτα εν γένει ρηξιακό ή αντιθετικό με τις εθνικές ιδεολογίες και ό,τι εξουσιαστικό αυτές φέρουν. Για τον λόγο αυτό, η «πρώτη φορά διεθνιστική» κυβέρνηση σε αγαστή συνεργασία με τους εθνοκαμμένους ΑΝΕΛ απέδειξε ότι εκτός από το κράτος, συνέχεια έχει και το έθνος.

Στο πλαίσιο αυτό, τα έργα και οι ημέρες της διεθνιστικής εξουσίας όχι μόνο συνέχισαν αλλά βάθαιναν ακόμα περισσότερο το εθνο-πατριωτικό πλαίσιο της πολιτικής των προκατόχων της. Η παλινόρθωση των κοινοβουλευτικών θεσμών του έθνους (οι οποίοι διολίσθαιναν κοινωνικά διαρκώς μέχρι και το 2015), η επιχειρούμενη πρόσδεση των κοινωνικών/ταξικών αγώνων στον «κρατικό αγώνα» για «λαϊκή κυριαρχία», η εθνικοποίηση των κοινωνικών αντιστάσεων μέσω αντι-ιμπεριαλιστικών ιδεολογιών, η μεταγραφή της οικονομικής κρίσης από κοινωνική/ταξική λεηλασία σε «εθνική συμφορά» (η οποία αθωώνει την αστική τάξη και νομιμοποιεί τις γνωστές «ασύμμετρες θεραπείες» ενάντια στους «από κάτω»), ο «εκδημοκρατισμός» των πραιτοριανών μπάτσων που συνεχίζουν να δολοφονούν σε δρόμους και αστυνομικά τμήματα, η δυναμική επαναφορά του στρατού ως κοινωνικού «προστάτη» είναι μόνο κάποια από τα μνημειώδη κρατικά κατορθώματα του διεθνισμού που θα ζήλευε κάθε εθνικιστής.

Ωστόσο, το πεδίο στο οποίο ο διεθνισμός του αριστερού κράτους διέπρεψε δεν ήταν άλλο από το πεδίο των «εθνικών ζητημάτων». Από την «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» (αρχής γενομένης από τα κράτη της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ που από «εχθροί του λαού» έγιναν οι «καλύτεροι διαθέσιμοι σύμμαχοί του») έως την «πατριωτική εθνική άμυνα», ο εθνοκεντρισμός γίνεται ο αυτοσκοπός και το επίδικο σε κάθε δημόσια ατζέντα. Οι διάφοροι διακρατικοί και εθνικοί ανταγωνισμοί -για τις ΑΟΖ, τις ονομασίες και τις υφαλοκρηπίδες (τουρκία, μακεδονία, αλβανία)- με τους «εχθρούς γείτονες» που πρέπει είτε να πολεμηθούν είτε να ποδηγετηθούν για το «συμφέρον της πατρίδας», η αγαστή πολιτική/οικονομική/στρατιωτική συνεργασία και οι χαριεντισμοί με τους σφαγείς δικτάτορες της Αιγύπτου (της άλλοτε «συγκινητικής» για την αριστερά «αραβικής άνοιξης») και με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ (του ίδιου κράτους που μέχρι πρότινος αποτελούσε κόκκινο πανί για τη «διεθνιστική αλληλεγγύη»), και φυσικά η χυδαία ανάδειξη «της γης των κολασμένων» μεταναστ(ρι)ών-προσφύγων ως «εθνικού κίνδυνου», ο οποίος αντιμετωπίστηκε με την αδυσώπητη φιλανθρωπία των αντιμεταναστευτικών πολιτικών, των φραχτών, της στρατιωτικοποίησης των συνόρων, των χιλιάδων δολοφονιών (πολλές εκ των οποίων καθαρά «παραδειγματικές»), των δεκάδων στρατοπέδων συγκέντρωσης και ομηρίας, του θεσμικού αποκλεισμού από την παροχή ασύλου και του κοινωνικού αποκλεισμού από τις γειτονιές, τα σχολεία, την εργασία και τις πλατείες. Είναι αυτή ακριβώς η διεθνιστική πολιτική που θέτοντας το έθνος στο επίκεντρο των κοινωνικών ζητημάτων, δίνει το πάτημα στον «εθνικό κορμό» να εκδηλώνει απερίφραστα το σκοτάδι του, ενώ κάθε λογής εθνικιστικά κατακάθια, φασιστικές και ναζιστικές γκρούπες, ρατσιστές, σεξιστές, μιλιταριστές και ρασοφόροι χύνουν το μισαλλόδοξο, σοβινιστικό και πατριαρχικό δηλητήριό τους ακόμα πιο απροκάλυπτα.

Η στρατιωτική εκδοχή επί διεθνιστικής διαχείρισης δεν θα μπορούσε παρά να ακολουθήσει τα ίδια ένδοξα μονοπάτια. Από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα, μόνο επί αριστερής διακυβέρνησης κατάφερε ο ελληνικός στρατός να εμφανιστεί τόσο γρήγορα και τόσο αθόρυβα ως διαχειριστής κοινωνικών ζητημάτων (αντιμεταναστευτική πολιτική, διαχείριση «περιβαλλοντικών καταστροφών», ανάληψη δημοσίων έργων κ.α.), επιχειρώντας να θέσει ένα μανδύα «κοινωνικής πρόνοιας» στον βαθύ κατασταλτικό του ρόλο ενάντια στις κοινωνικές αντιστάσεις και τους «περισσευούμενους» πληθυσμούς (σε θαλάσσια και χερσαία σύνορα και στα στρατόπεδα της ενδοχώρας). Παράλληλα, οι εξοπλισμοί και τα στρατιωτικά κονδύλια όχι μόνο συνεχίζουν στους ίδιους ξέφρενους ρυθμούς του «δεξιού εθνικισμού» αλλά το τελευταίο διάστημα έχουν αρχίσει να δοκιμάζονται στην πράξη πάνω σε πραγματικά πεδία και σώματα (είτε μέσω της καταστολής των μεταναστ(ρι)ών-προσφύγων, είτε μέσω της στρατιωτικοποίησης των συνόρων και των διακρατικών ανταγωνισμών). Ενώ, οι επιχειρησιακές συνεργασίες και οι ασκήσεις με το ΝΑΤΟ ή με τον ισραηλινό στρατό (προκειμένου να μπορούν να βομβαρδίζουν με περισσότερες «ειρηνευτικές βόμβες» τους δρόμους της Γάζας ή του Ιράκ), από τη μία πληθαίνουν και από την άλλη συχνά βρίσκουν τον ελληνικό στρατό σε αρμοδιότητες εκπαιδευτή και όχι εκπαιδευόμενου. Έτσι, αποδεικνύεται ότι στα θερμά επεισόδια ή στις πολεμικές επιχειρήσεις που διεξάγουν ή προετοιμάζουν κράτη και αφεντικά, η διεθνιστική ιδεολογία έχει ήδη πάρει τη δική της θέση του «εθνικού εγγυητή» και του «φονιά των λαών».

Ολική άρνηση στράτευσης στα έθνη και τις πατρίδες, στον πόλεμο και την ειρήνη

Μπροστά στο σαθρό δίλημμα «διεθνισμός ή εθνικισμός», η στρατιωτική καταστολή ενάντια σε όσους αρνούνται στην πράξη τα έθνη και τους εθνικισμούς στέκεται ενιαία και αδιαίρετη. Στα χρόνια των διεθνιστών κυβερνώντων, οι ποινικοί, θεσμικοί και οικονομικοί εκβιασμοί ενάντια στους ολικούς αρνητές στράτευσης και τους ανυπότακτους (ενάντια σε όσους αρνούνται να αναγνωρίσουν και να συνδιαλλαγούν την εθνική προσταγή της καταναγκαστικής στρατιωτικής θητείας) όχι μόνο παρέμειναν αλλά πλήθυναν ποιοτικά και ποσοτικά. Τα στρατοδικεία (μετά από μία προσωρινή παύση όπου με μία μαφιόζικη διάταξη-τελεσίγραφο εκβιαζόταν η ρύθμιση της ανυποταξίας) συνεχίζουν να δικάζουν επαναλαμβανόμενα τους ίδιους ανθρώπους για το ίδιο «αδίκημα» (με αποτέλεσμα κάποιες φορές οι ποινές να μην έχουν ανασταλτικό χαρακτήρα). Άλλωστε, είναι χαρακτηριστικό της όξυνσης της στρατιωτικής καταστολής ότι την ίδια μέρα και στο ίδιο μέρος (στρατοδικείο Ρουφ, 6 Φεβρουαρίου 2019) διώκονται δύο ολικοί αρνητές στράτευσης. Επιπλέον, οι στρατολογίες συνεχίζουν να επιβάλλουν επαναλαμβανόμενα πρόστιμα 6 χιλιάδων ευρώ για κάθε ανυποταξία (σε διάφορες περιπτώσεις ολικοί αρνητές στράτευσης βρίσκονται σε λίγους μήνες με πρόστιμα δεκάδων χιλιάδων ευρώ), ενώ ένα θεσμικό πλέγμα εφοριών, μπάτσων, τραπεζών, ηλεκτρονικών φακελωμάτων επιχειρεί μία επιμελημένη πολιορκητική φθορά των ολικών αρνητών στράτευσης (με αναζητήσεις, προσαγωγές και συλλήψεις, κατασχέσεις λογαριασμών κ.α.) για την επιλογή τους να αρνούνται τον στρατό, το έθνος και τον κόσμο της εξουσίας.

Μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η δυσωδία του εθνοπατριωτισμού εξαπλώνεται από τα ανώτατα κρατικά αξιώματα μέχρι τις εθνικιστικές συγκεντρώσεις καλώντας μας να υποταχθούμε στις εντολές των δήμιών μας, μέσα σε μία περίοδο όπου η στρατιωτικοποίηση και η εθνική υπερηφάνεια συνοδεύεται από δολοφονίες του εθνικού κορμού ενάντια σε όσους/ες τολμούν ή τυχαίνει να αμαυρώνουν τα σάβανά του (όπως η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου/Zackie Oh στο κέντρο της Αθήνας από ελληναράδες μαγαζάτορες και μπάτσους), μπροστά σε μία συνθήκη όπου οι πολεμικές επιχειρήσεις προετοιμάζουν τα νέα «ειρηνευτικά σχέδια» των αφεντικών, η πολιτική σημασία των διώξεων των ολικών αρνητών στράτευσης γίνεται όλο και πιο έκδηλη. Η ολική άρνηση στράτευσης είναι μια πολιτική στάση που τοποθετείται όχι μόνο στην άρνηση της θητείας, αλλά στην εναντίωση στο σύνολο του στρατιωτικού μηχανισμού, του μιλιταρισμού, των εθνών-κρατών. Μια στάση ζωής που προτάσσει την ελευθερία, την αυτοοργάνωση, την ατομική και κοινωνική χειραφέτηση και στέκεται ενάντια στην εξουσία, την ιεραρχία, τα έθνη-κράτη, τους διαχωρισμούς και τις κυρίαρχες θεσμίσεις. Η ολική άρνηση στράτευσης δεν είναι «απλά» μια στάση ζωής που μισεί τους πολέμους των κυρίαρχων. Μισεί άλλο τόσο και την ειρήνη τους…

Ούτε εθνικιστές, ούτε διεθνιστές

Ανυπότακτοι, απάτριδες και αντιμιλιταριστές

Κάτω τα κράτη, τα έθνη και οι στρατοί

Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης (Αθήνα)

olikiarnisi.espivblogs.net

Δεκέμβρης 2018

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Λαϊκοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Thursday December 27, 2018 19:17 byDmitri (αναδημοσίευση)

Πράγματα, κοινωνικές σχέσεις και χώρος αλέθονται στο μύλο του τουριστικού lifestyle (και όχι μόνο), για να παραδοθούν απονευρωμένα και διπλά ψεύτικα ως καταναλωτικά προϊόντα. Έτσι λοιπόν, το ελληνικό τουριστικό μοντέλο με τη συμβολή του airbnb, δεν πουλάει πλέον τους ελληνικούς προορισμός ως κάτι μυθικό, όπως προέτρεπε η αξέχαστη καμπάνια του ΕΟΤ προς τους τουρίστες, αλλά την ίδια την εμπειρία της ελληνικής πραγματικότητας.

Τουριστικοποίηση και το φαινόμενου του airbnb

Τα τελευταία χρόνια ο τουρισμός στην Ελλάδα βρίσκεται σε τροχιά ολοένα ανοδική. Είναι πρόδηλο πως αυτή η τουριστική υπερανάπτυξη έχει προκαλέσει χαμόγελα ευχαρίστησης, σε πολλούς από τους εμπλεκόμενους φορείς. Οι επιχειρηματίες του τουρισμού χαμογελούν, το κράτος έχει ενθουσιαστεί, ενώ οι αναλυτές επικροτούν εκστασιασμένοι, o τουρισμός εξάλλου, όπως λένε, θα μας βγάλει από την κρίση.

Ο τουρισμός στην Ελλάδα δεν είναι ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο. Ήδη από τη δεκαετία του 1960, το ελληνικό κράτος επενδύει στη διεθνή άνοδο του μαζικού τουρισμού εκμεταλλευόμενο, κατά κύριο λόγο, το φυσικό περιβάλλον και το ψιλοένδοξο παρελθόν του. Σε γενικές γραμμές αυτή η διογκούμενη ανάπτυξη του τουρισμού στα μέρη μας δεν αποτελεί εξαίρεση. Η Ελλάδα αναπτύσσεται τουριστικά εδώ και μισό αιώνα, ωστόσο αυτό που διαφοροποιεί το τελευταίο κύμα τουριστικής ανάπτυξης από τα υπόλοιπα, είναι τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά.

Χρόνια τώρα ο διακαής πόθος των εμπλεκόμενων φορέων στον τουρισμό, ήταν η επέκταση της τουριστικής περιόδου σε όλη τη διάρκεια του έτους. Αναπόφευκτα, η επίτευξη αυτού του στόχου περνούσε μέσα από τη διεύρυνση της τουριστικής βιομηχανίας, στην ηπειρωτική Ελλάδα και δη τις μεγάλες πόλεις. Πέραν των νησιών, ως τουριστικών προϊόντων φυσικού κάλλους και αχαλίνωτης διασκέδασης, και οι υπόλοιπες ελλαδικές πόλεις έπρεπε να μετατραπούν σε πόλους έλξης στην τουριστική ανθρωπογεωγραφία. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, χαροποιώντας όλους τους εμπλεκόμενους φορείς. Βέβαια, αν και ο μετασχηματισμός του τουριστικού μοντέλου είναι ένα φαινόμενο πολυπαραγοντικό και σύνθετο, η ανάπτυξη των υπηρεσιών βραχυχρόνιας μίσθωσης, με προεξέχουσα την περίπτωση της airbnb, κατέχουν κομβικό ρόλο σε αυτήν τη διαδικασία.

Τον Αύγουστο του 2008 τρεις νέοι απ’ το Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ, είχαν τη φαεινή ιδέα να δημιουργήσουν μια διαδικτυακή πλατφόρμα, στην οποία κάποιος / α μπορεί να προσφέρει ένα δωμάτιο του σπιτιού του με ελάχιστα κομφόρ: ένα φουσκωτό στρώμα και πρωινό, σε ανθρώπους που ψάχνουν φτηνό κατάλυμα. Έτσι δημιουργήθηκε στην αρχή η airbednbreakfast, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε airbnb. Μια εταιρία που μέσα σε 10 χρόνια εξελίχθηκε σε κολοσσό, με πάνω από 5 εκατομμύρια σπίτια και διαμερίσματα καταχωρημένα στο site και σε πάνω από 191 χώρες. Μαζί με την Uber είναι πρωτοπόροι αυτής της νέας καπιταλιστικής συνθήκης, που γιγαντώθηκε με τη μαζική διείσδυση του ίντερνετ στους πληθυσμούς και ονομάστηκε «οικονομία του διαμοιρασμού», ένας οργουελικός όρος που δίνει θετικό κοινωνικό πρόσημο σε επιχειρήσεις παγκόσμιας μεσιτείας διάφορων υπηρεσιών (μετακινήσεις, καταλύματα).

Στο δικό μας εγχώριο παράδειγμα, η ραγδαία αύξηση της χρήσης υπηρεσιών βραχυχρόνιας μίσθωσης, θα εισάγει στο κάδρο των χαρούμενων εμπλεκόμενων φορέων, μια νέα κατηγορία ανθρώπων ιδιαίτερα γνωστής κι αγαπητής στα μέρη μας, ειδικά τα χρόνια της κρίσης, τους λεγόμενους ιδιοκτήτες (κατόχους ακίνητης περιουσίας μικρής ή μεγάλης). Είναι λογικό, το airbnb αποτελεί για την εν λόγω κοινωνική ομάδα το καταλληλότερο εργαλείο για να ρεφάρει με κάποιο τρόπο την υποτιμημένη, εξ’ αιτίας της κρίσης, περιουσία της. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δεν μας προκαλεί καμία έκπληξη, ότι οι μικρομεσαίοι ιδιοκτήτες ακινήτων προβαίνουν, κατά πλειοψηφία, σε μια εκτός ελέγχου και πέραν κάθε κοινωνικής λογικής κερδοθηρία. Μιλάμε άλλωστε για τους ανθρώπους που ενώ τους παρακαλούσες να σου αλλάξουν ένα θερμοσίφωνα, ξαφνικά βρίσκουν τα κεφάλαια να ανακαινίσουν τα χρέπια τους και να παριστάνουν τους ξενοδόχους. Είναι γνωστό εξάλλου ότι οι Έλληνες μικροαστοί τρέχουν στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους, με ταχύτητα αντιστρόφως ανάλογη του προσκυνήματός τους στις εκκλησίες της Τήνου. Φυσικά δεν είναι μόνο οι μικρομεσαίοι ιδιοκτήτες που επωφελούνται, ελληνικά και ξένα κτηματομεσιτικά κεφαλαία επενδύουν σε αυτή την αναδυόμενη τουριστική αγορά, η οποία φαίνεται να γίνεται το όχημα για την επίτευξη της πολυθρύλητης, οικονομικής ανάπτυξης. Ο τουρισμός, όπως ενθουσιασμένοι αναφωνούν οι φορείς, όντως μας «βγάζει» από την κρίση. Ωστόσο, παρατηρούμε, με μια κάποια αμηχανία, πως καθώς «βγαίνουμε» από την κρίση υπάρχει μια τάση να βγαίνουμε κι από τα σπίτια μας.

Τον τελευταίο καιρό εύκολα διαπιστώνει κανείς, εκτός κι αν είναι ήδη τουρίστας της πραγματικότητας, πως η εύρεση σπιτιού προς ενοικίαση, στο κέντρο της Αθήνας και τις πέριξ αυτού περιοχές, έχει καταστεί μία ιδιαίτερα γκροτέσκα εμπειρία. Η μαζική ένταξη των κατοικιών στις πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης, αφαιρεί από την αγορά ακινήτων σπίτια που μέχρι πρότινος προορίζονταν για τους μόνιμους κατοίκους της πόλης. Οι υπηρεσίες βραχυχρόνιας μίσθωσης εκθέτουν τα διαθέσιμα προς ενοικίαση σπίτια σε μία διεθνή αγορά, της οποίας η ζήτηση ξεπερνά κατά πολύ την εγχώρια προσφορά. Το προφανές αποτέλεσμα είναι η ραγδαία αύξηση των τιμών των ενοικίων, στα κέντρα των πόλεων. Ενώ σε ένα πρώτο επίπεδο η ανατίμηση των ενοικίων φαίνεται να περιορίζεται, κατά κύριο λόγο σε περιοχές ειδικού τουριστικού ενδιαφέροντος, είναι επόμενο η έλλειψη σπιτιών στις περιοχές του κέντρου να συμπαρασύρει τις τιμές των ενοικίων ευρύτερα.

Ήδη, οι περισσότερες περιοχές του κέντρου τείνουν να γίνουν απλησίαστες για την πλειοψηφία του πληθυσμού, ενώ ακόμη και σε περιοχές όπως Πετράλωνα, Θησείο, Παγκράτι, Μετς, Αμπελόκηποι, Γκύζη, Κυψέλη οι τιμές των ενοικίων έχουν φτάσει πλέον σε τιμές προ κρίσεως. Επιπλέον, ακόμη κι αν κάποιος / α βρει ή ζει ήδη σε ένα σπίτι με μια λογική τιμή, δεν σταματά να βρίσκεται σε κατάσταση μόνιμης ανασφάλειας, καθώς οι εξώσεις ή οι παράλογες ανατιμήσεις με τη λήξη των συμβολαίων αποκτούν διαστάσεις επιδημίας. Αν αναλογιστούμε ότι οι υπηρεσίες βραχυχρόνιας μίσθωσης μετρούν ουσιαστικά μόλις δύο με τρία χρόνια ζωής, στην ελληνική τουριστική βιομηχανία, αντιλαμβανόμαστε ότι το μέλλον για όσους / ες μένουν σε ενοίκιο δεν προδιαγράφεται λαμπρό. Ωστόσο, η άνοδος στις τιμές των ενοικίων και η επακόλουθη εκτόξευση του συνολικού κόστους ζωής, κρίσιμο χαρακτηριστικό αυτής της τουριστικής υπερανάπτυξης, δεν είναι η μοναδική συνέπεια.

Συνοικίες της Αθήνας που κρατούν ακόμη ζωντανές κάποιες δομές γειτονικότητας, με όσα θετικά αλλά και αρνητικά εμπεριέχει αυτή η συνθήκη, χάνουν σταδιακά το χαρακτήρα τους. Οι όποιες γειτονικές σχέσεις, διαμορφωμένες ή διαμορφούμενες, χάνουν τη ζωτική τους λειτουργικότητα, και παραχωρούν τη θέση τους στις άνευρες και φευγαλέες σχέσεις μεταξύ των τουριστών. Αν οι κοινωνικές σχέσεις δομούνται μέσα από την αργόσυρτη διαδικασία της κοινωνικής αλληλεπίδρασης και των εμπειριών μιας πολυεπίπεδης πραγματικότητας, οι σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα σε αυτές τις αναδυόμενες γειτονιές των τουριστών δομούνται ακριβώς στην αντίθετη συνθήκη· τη μονοδιάστατη εμπειρία της κατανάλωσης είτε αυτή αφορά τη διασκέδαση καθαυτή, είτε εκτείνεται ευρύτερα στην κατανάλωση εμπειριών.

Ένα από τα πιο φρικαλέα παραδείγματα «θεαματικοποίησης» της ιστορίας ενός τόπου και της συλλογικής μνήμης, το συναντάμε στις εκατοντάδες χαζοχαρούμενες selfie με φόντο τα κρεματόρια και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία. Όταν η κυρίαρχη τουριστική τάση φτάνει στο σημείο να αντιμετωπίζει τον ίδιο το θάνατο ως ντεκόρ για μία selfie, δεν έχουμε καμία αμφιβολία για το πως αντιλαμβάνονται αυτοί οι άνθρωποι οποιαδήποτε άλλη ζωντανή συνθήκη. Και στα μέρη μας δεν είναι λίγα τα παραδείγματα. Είναι ακόμη νωπή η μνήμη της καμπάνιας, του κατά τα άλλα προοδευτικού και κοσμοπολίτικου Guardian, για ένα πακέτο διακοπών στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και του προσφυγικού. Επιπρόσθετα, δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε συναντήσει σε πορείες και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, τουρίστες να χάσκουν με ένα χαμόγελο συγκατάβασης ή ενθουσιασμού.

Και φυσικά αυτό συμβαίνει γιατί στα μάτια ενός τουρίστα, τα όσα διαδραματίζονται στους τουριστικούς προορισμούς αποτελούν συχνά μέρος μιας ξεχωριστής και εξωτικής εμπειρίας, αποκομμένης από τα κοινωνικά της συμφραζόμενα και αίτια. Γεγονότα που απορρέουν από μια πολυσύνθετη πραγματικότητα γίνονται αντιληπτά από τον τουρίστα ως τα «έξτρα» του εκάστοτε τουριστικού πακέτου που έχει προπληρώσει. Η κοινωνική εμπειρία ξεπέφτει στο επίπεδο μιας τουριστικής ατραξιόν, ένα γεγονός που για τις σταχτιές μάζες του τουριστών βιώνεται ως κάτι cool (!) και awesome (!). Το ίδιο φυσικά συμβαίνει σε οτιδήποτε ζωντανό αντιστέκεται, συνειδητά ή ασυνείδητα, στην επέλαση της καπιταλιστικής ομοιογένειας της κατανάλωσης. Πράγματα, κοινωνικές σχέσεις και χώρος αλέθονται στο μύλο του τουριστικού lifestyle (και όχι μόνο), για να παραδοθούν απονευρωμένα και διπλά ψεύτικα ως καταναλωτικά προϊόντα. Έτσι λοιπόν, το ελληνικό τουριστικό μοντέλο με τη συμβολή του airbnb, δεν πουλάει πλέον τους ελληνικούς προορισμός ως κάτι μυθικό, όπως προέτρεπε η αξέχαστη καμπάνια του ΕΟΤ προς τους τουρίστες, αλλά την ίδια την εμπειρία της ελληνικής πραγματικότητας.

Απ’ την άλλη μεριά, εμείς είμαστε οι βασικοί αποδέκτες όλων των παραπάνω βλαβερών συνεπειών της τουριστικοποίησης και του airbnb. Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που βρεθήκαμε μέσα από οριζόντιες διαδικασίες, διεκδικούμε τη ζωή και τις κοινωνικές σχέσεις μέσα στις γειτονιές μας και νιώθουμε τις σχέσεις αυτές να συμπιέζονται ασφυχτικά κάτω απ’ τα ροδάκια των βαλιτσών που σέρνουν χαρούμενα μέρα-νύχτα οι τουρίστες.

Είμαστε οι ενοικιαστές / τριες που τα ενοίκια που πληρώνουμε καταλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο μέρος του έτσι κι αλλιώς ισχνού μισθού μας. Είμαστε μικροϊδιοκτήτες που αντιστεκόμαστε και δεν επιθυμούμε συνειδητά, να βάλουμε τα σπίτια μας στο airbnb.

Είμαστε εργαζόμενες / οι που βιώνουμε ακόμα μεγαλύτερη εντατικοποίηση της εργασίας μας, κι έναν βίαιο μετασχηματισμό των οικονομικών σχέσεων της γειτονιάς, με μοναδικό προσανατολισμό την άμεση εξυπηρέτηση των τουριστών.

Κι επειδή δεν είμαστε μόνο εμείς που μας ενοχλεί αυτό το φαινόμενο αλλά αφορά ευρύτερα την κοινωνία, η οποία εδώ και πολύ καιρό ασφυκτιά απ’ την καπιταλιστική κιμαδομηχανή, στρεφόμαστε προς όλα αυτά τα σώματα προσπαθώντας να συλλογικοποιήσουμε την αντιμετώπιση του προβλήματος, να διερευνήσουμε τρόπους αντίστασης και να βρούμε εργαλεία για την προστασία της αξιοπρέπειας και της ζωής μας.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Greece / Turkey / Cyprus

Sun 24 Feb, 09:05

browse text browse image

2019_02_21___2.jpg imageΕνάντια στους εν^... Feb 01 21:50 by BA 0 comments

a0456565350_10.jpg imageOcalan Libero! Liberare Tutti! Jan 28 22:39 by Gianni Sartori 0 comments

ybs_and_pkk_fighters_holding_up_a_painting_of_abdullah_calan.jpg imageAnkara Contro I Curdi Del Bakur Jan 11 00:46 by Gianni Sartori 0 comments

f1803c979bd92d686ce0d7aac54a4375.jpg imageΤα έθνη δεν είναι &#... Dec 30 18:50 by Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης 0 comments

e74bb6ebfd5c898fbe19c0fd7d7a721d.jpg imageΤουριστικοποίησ... Dec 27 19:17 by Dmitri (αναδημοσίευση) 0 comments

48379723_1174700826034845_8760836494668595200_o.jpg imageYoung Workers Association's in the streets Against Economic Crisis Dec 24 23:45 by DAF 0 comments

sequence_04.jpg imageHigh Schoolers Distributing Leaflets Against ‘Torture Custodies by Police’ Were Taken Into... Dec 24 05:00 by Medyanhaber 0 comments

212131320.jpg imageΓια το φετιχισμό ... Dec 19 19:05 by Αναρχική Συλλογικότητα ΚΑΘ 0 comments

untitled_1_k8qnmvj.jpg imageΤην Ελένη δολοφό_... Dec 14 15:07 by Αnornin@ 0 comments

croppeduntitled1.jpg imageΔιεθνιστικός ταξ... Dec 13 18:30 by Αντιρατσιστική Ομάδα Αλβανών Μεταναστών 0 comments

da14eb3df594a0af12ccb36268f17021_l.jpg imageΦασιστική δολοφο... Dec 05 20:50 by Κατάληψη Ελαία 0 comments

yan.jpg imageΗ μπαρουφο-ιδεολ_... Dec 01 18:33 by Dmitri (αναδημοσίευση) 0 comments

croppedlogoese.jpg imageΝα κάνουμε τον συ ... Nov 28 04:39 by ΕΣΕ Ιωαννίνων 0 comments

images947947947.jpg imageΕκπαιδευτικής με... Nov 23 16:37 by αναρχική συλλογικότητα καθ 0 comments

images.jpeg imageΣχέση πανεπιστημ... Nov 22 17:53 by Αυτοοργανωμένο Στέκι Γεωπονικού 0 comments

cmsimage000004686.jpg imageΑπόγνωση, φόβος κ ... Nov 21 19:10 by Common Grounds 0 comments

945957952959769962.jpg image“Εθνικά” υπερήφαν ... Oct 27 06:20 by Ανθός – Ελευθεριακό Φοιτητικό Σχήμα 0 comments

300_0___20_0_0_0_0_0_p_17_04_2017.jpg imageΣυνέντευξη της Devrimci A... Oct 18 21:05 by Paddy Rua* 0 comments

images.jpg imageΟ ρόλος εθνικισμ_... Oct 12 19:15 by Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

zak.jpg imageΟ σύγχρονος φασι`... Oct 03 06:38 by DmitriΑναρχική Συλλογικότητα Manifesto 0 comments

p_17_04_2017.jpeg imageDevrimci Anarşist Faaliyet: "The state’s project of eliminating revolutionary opposit... Oct 01 19:47 by Paddy Rua 0 comments

ceb6ceb1ceba.jpg imageΚοινωνικός κανιβ... Sep 29 18:04 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση 0 comments

cropped5h1a2895_1.jpg imageEutopian Library reopens Sep 27 21:18 by Ευτοπική Βιβλιοθήκη 0 comments

cropped5h1a2895.jpg imageΗ Ευτοπική Βιβλι_... Sep 27 21:13 by Ευτοπική Βιβλιοθήκη 0 comments

38016048_1565638766874703_2001858735969927168_n.jpg imageΕθνικισμός-πατρι... Sep 16 19:47 by Καθ’οδόν & mⒶnifesto 0 comments

textThe US-Turkey stand-off in context: the US and the weaponisation of global finance Sep 13 19:04 by VASSILIS K. FOUSKAS and BULENT GOKAY 0 comments

theblast363x480.jpg imageΜετά την καταστρ_... Aug 16 05:42 by provo 0 comments

textBAKUR OPPRESSO E SFRUTTATO Aug 14 22:11 by Gianni Sartori 0 comments

cropped96194995296576995695795996541.jpg imageΕίμαστε εδώ για ν ... Jul 29 22:53 by ΕΣΕ Ρεθύμνου 0 comments

textI CURDI OPPRESSI SIA DA ANKARA CHE DA TEHERAN Jul 22 16:24 by Gianni Sartori 0 comments

more >>
© 2005-2019 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]