user preferences

Βλαχοευρωπαίοι της σαχλαμάρας, τσανακογλύφτες της αντιπαροχής και του πανωσηκώματος, υπανάπτυκτοι της ανάπτυξης, μωροφιλόδοξοι αεριτζήδες, διαχρονικά μικρονοϊκοί και εθελόδουλοι. Αδέλφια μου, αλήτες, σκουλικαντέρες. Εδώ στις ακρογιαλιές του Ομήρου, που ο Ελύτης έγινε πια ντεμοντέ, εδώ στο κέντρο μια ωκεάνιας νηνεμίας που προμηνύει τον αφανισμό, εδώ στο φτερό μια κοινωνίας που ίπταται πάνω από τη δυστυχία των άλλων, εδώ στο μεταίχμιο μια εποχής τεράτων, μουλιάζουμε όλοι μαζί. Θα σωθούμε;

Στο όνομα των απελπισμένων μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε

Χθες βράδυ στο σινεμά. Όλο πολεμικά έργα, ένα πολύ καλό, έδειχνε ένα πλοίο γεμάτο πρόσφυγες που βομβαρδιζόταν κάπου στη Μεσόγειο. Οι θεατές διασκέδαζαν πολύ με τα πλάνα ενός μεγαλόσωμου, χοντρού ανθρώπου που προσπαθούσε να ξεφύγει κολυμπώντας, ενώ ένα ελικόπτερο τον κυνηγούσε. Πρώτα, τον έβλεπες να τσαλαβουτάει στα νερά σαν δελφίνι, ύστερα, ανάμεσα από τις ριπές των πολυβόλων που έριχναν τα ελικόπτερα, μετά γέμισε τρύπες και η θάλασσα γύρω του κοκκίνισε και βυθίστηκε σαν να μπήκε το νερό από τις τρύπες. Οι θεατές ούρλιαζαν από το γέλια όταν βυθιζόταν.
Τζορτζ Όργουελ, “1984”

Μαζί με τους πρόσφυγες στο πέλαγος πνίγεται αυτό τον καιρό και η ελληνική κοινωνία. Παρά τα παραδείγματα αυθόρμητης αλληλοβοήθειας τον γενικό τόνο δίνει ξανά ο ρατσισμός. Από τις οργανωμένες μπίζνες των κάθε λογής (Μ)ΚΟ ως τις ανοργάνωτες κομπίνες των παραμεθόριων παραγόντων, το αθάνατο επιχειρηματικό δαιμόνιο του Έλληνα θριαμβεύει. Λίγα μέτρα πιο πέρα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα hotspots συμπληρώνουν το πλέγμα της “ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής”. Μια κοινωνία δέκα εκατομμυρίων με τη μικρότερη πυκνότητα πληθυσμού στην Ευρώπη, αντί να καλοδέχεται τον κυνηγημένο, τον εξοντώνει οικονομικά, τον φυλακίζει, τον εξωθεί σε απεγνωσμένες απόπειρες –ποίος, τάχα, θα έβαζε μικρά παιδιά σε μια σάπια βάρκα αν δεν ήταν απελπισμένος; Ελλάδα και Ευρώπη, σε πλήρη συναντίληψη, διαπραγματεύονται μόνο τις επιμέρους επιβαρύνσεις και τα αντισταθμιστικά ανταλλάγματα. Η αγορά θριαμβεύει επί της ζωής.

Οι Έλληνες που εισηγήθηκαν κάποτε τον ρατσισμό κατασκευάζοντας την εθνική τους ιδιοσυστασία στο όνομα του πας μη Έλλην, σήμερα νιώθουν Ευρωπαίοι όντας ρατσιστές. Το θέαμα των κατατρεγμένων γίνεται φάρμακο στη μιζέρια. Η Δύση ως πληρεξούσιος της ελληνικής ταυτότητας δεν κληρονόμησε μόνο το πνεύμα του υψηλού αλλά και την ιδεολογία της φυλετικής ανωτερότητες, πάνω στην οποία –και δια της αποικιοκρατικής της εφαρμογής– χρηματοδοτήθηκαν τα οικοδομικά της επιτεύγματα. Από τον πόλεμο κατάκτησης ως τη φυσική εξόντωση, από την κοινωνία της αγοράς ως το στρατόπεδο συγκέντρωσης, ο λαμπρός ελληνοδυτικός πολιτισμός σμίλεψε τον πλανήτη με φωτιά και με σίδερο. Η οδύνη αυτού του κόσμου, αυτό που ήταν κάποτε το επώνυμο της διαλεκτικής του δυτικού εκπολιτισμού, η ευαίσθητη αυτοσυνειδησία μιας κοινότητας που οραματίστηκε μια εξισωτική και ελεύθερη κοινωνία, εξοντώθηκε ως επικίνδυνη (εσωτερική) αντιπολίτευση, πνίγηκε στα νερά του Σπρέε, στα οδοφράγματα της Βαρκελώνης, της Βουδαπέστης και του Παρισιού.

Με όρους παγκόσμιου καταμερισμού είμαστε κοινωνία μικροαστών, έθνος μικρομεσαίων και αυτή η μικρομέγαλη ιδιοπροσωπία αντανακλάται στην εθνική ιδεολογία της ατομικής και συλλογικής υποτέλειας. Θέλουμε να παραμείνουμε στην Ευρώπη πάση θυσία, τουτέστιν εν πάση επαιτεία καλοντυμένοι σερβιτόροι στο άθλιο κλαμπ των κραταιών προσδοκώντας ένα ξεροκόμματο: λιγότερο μόχθο, αποχή από τα λερωμένα χέρια της δουλειάς του χειρώνακτα. Είμαστε πολιτισμένοι όσο έχουμε τη δυνατότητα να εκμισθώνουμε ανθρώπους. Η φωτορύπανση της αγοράς μας υποβιβάζει στο σκοτάδι της απόλυτης ετερονομίας εντός του οποίου ο συλλογικός καθρέπτης αχρηστεύεται.

Βλαχοευρωπαίοι της σαχλαμάρας, τσανακογλύφτες της αντιπαροχής και του πανωσηκώματος, υπανάπτυκτοι της ανάπτυξης, μωροφιλόδοξοι αεριτζήδες, διαχρονικά μικρονοϊκοί και εθελόδουλοι. Αδέλφια μου, αλήτες, σκουλικαντέρες. Εδώ στις ακρογιαλιές του Ομήρου, που ο Ελύτης έγινε πια ντεμοντέ, εδώ στο κέντρο μια ωκεάνιας νηνεμίας που προμηνύει τον αφανισμό, εδώ στο φτερό μια κοινωνίας που ίπταται πάνω από τη δυστυχία των άλλων, εδώ στο μεταίχμιο μια εποχής τεράτων, μουλιάζουμε όλοι μαζί. Θα σωθούμε;

Αν μας κληρώνει ακόμα μια ελπίδα, τη χρωστάμε στην ευσπλαχνία των απελπισμένων.

*Αναδημοσίευση από το μπλογκ Αντιστροφή Προοπτικής στο http://stratigos-anemos.blogspot.com/2017/04/blog-post_....html

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Καταστολή / Φυλακές / Ανακοίνωση Τύπου Sunday April 23, 2017 18:16 byΣυνέλευση Αναρχικών από τα Ανατολικά Ελευθερια_

Η αλληλεγγύη στον αγώνα των ασθενών-κρατουμένων του κολαστηρίου και των κρατουμένων στις γυναικείες πτέρυγες του Κορυδαλλού για πρόσβαση στην περίθαλψη, όπως και η αλληλεγγύη σε κάθε αγώνα που απαιτεί ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης μέσα στις φυλακές, άδειες για τους κρατούμενους ή τήρηση της νομοθεσίας, η οποία συχνά καταστρατηγείται (ειδικά όταν πρόκειται για πολιτικούς κρατουμένους) είναι αναπόσπαστο μέρος της ταξικής πάλης.

Νοσοκομείο Φυλακών Κορυδαλλού “Άγιος Παύλος”: ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟ

Oι συνθήκες που επικρατούν εντός του Νοσοκομείου Κρατουμένων Κορυδαλλού – “Άγιος Παύλος” έγιναν γνωστές στις 15 Φεβρουαρίου 2014, όταν 180 ασθενείς – κρατούμενοι αποφάσισαν να απέχουν από το συσσίτιο και τη λήψη φαρμάκων, διαμαρτυρόμενοι για τις άθλιες συνθήκες.

Το “νοσοκομείο” στεγάζεται σε ένα άθλιο, παλιό κτήριο, με υποδομές ξεπερασμένες εδώ και 50 χρόνια. Στους θαλάμους του, ικανούς να “φιλοξενήσουν” 5-6 ασθενείς, στοιβάζονται 18-20 άτομα, με αποτέλεσμα οι μεταδοτικές ασθένειες, ακόμα και η φυματίωση, να μεταδίδονται από τον έναν ασθενή στον άλλο. Στο σύνολό τους, οι εγκαταστάσεις του εξυπηρετούν τις “ανάγκες” των 2.500 κρατουμένων του Κορυδαλλού, ενώ υποδέχεται και όλους τους κρατούμενους από τις υπόλοιπες φυλακές, πριν αυτοί μεταφερθούν στα νοσοκομεία του ΕΣΥ, αν κριθεί αναγκαίο. Ο εξοπλισμός του είναι ελλιπέστατος (υπάρχει μόνο ακτινολογικό και βιοχημικό εργαστήριο) με αποτέλεσμα οι ασθενείς που χρειάζονται δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια περίθαλψη να μην έχουν καμία πρόσβαση στις αναγκαίες υπηρεσίες υγείας. Ασθενοφόρο, παρά τις δεσμεύσεις των εκάστοτε υπουργών, συνεχίζει να μην υπάρχει. Οι γιατροί και νοσηλευτές είναι ανεπαρκείς σε αριθμό, ενώ εφημερίες δεν υπάρχουν. Από φάρμακα, οι ασθενείς μπορούν να λαμβάνουν μόνο τα απολύτως απαραίτητα, ενώ τα αντιγριπικά, για παράδειγμα, θεωρούνται πολυτέλεια. Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, ότι το νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού δεν έχει μέχρι και σήμερα ενταχθεί στο ΕΣΥ – κάτι που αποτελεί πάγιο αίτημα των κρατουμένων.

Μέσα στο κολαστήριο κρατούνται ασθενείς με ποσοστό αναπηρίας πάνω του 67% ή ακόμα και του 80%, και υπερήλικες που έχουν να εκτίσουν μεγάλες ποινές και είναι ουσιαστικά μελλοθάνατοι. Ο πρώτος κύκλος κινητοποιήσεων, το 2014, είχε νικηφόρα έκβαση με τη ψήφιση του ν.4322/2015. Ο νόμος αυτός επέκτεινε το νόμο 110Α, ο οποίος ίσχυε για τους βαριά ασθενείς σε όλες τις παλιότερες ποινές. Ενώ ο νόμος σαφώς όριζε την αποφυλάκιση των ατόμων με πιστοποιημένη από τα ΚΕΠΑ αναπηρία άνω του 67%, τα οποία είχαν εκτίσει τον προβλεπόμενο βάσει νόμου χρόνο έκτισης, οι δικαστικές αρχές του Πειραιά επέμεναν να μην αναγνωρίζουν τις πιστοποιήσεις των ΚΕΠΑ, παρερμηνεύοντας στην ουσία τον νόμο, ζητώντας είτε εκ νέου πραγματογνωμοσύνες είτε νέες γνωμοδοτήσεις από τα ΚΕΠΑ επί διάφορων λεπτομερειών των πιστοποιήσεων, μόνο και μόνο για να μην επιτρέψουν την αποφυλάκιση. Στην πράξη, λοιπόν, οι δικαστές Πειραιά κατέστησαν το νόμο ανενεργό, αφήνοντας τους ασθενείς με πιστοποιημένη αναπηρία άνω του 67% να πεθαίνουν μέσα στους θαλάμους-κελιά του κολαστηρίου, χωρίς το αναγκαίο ιατρικό προσωπικό, φάρμακα και εξοπλισμό.

Στην πραγματικότητα οι δικαστές και εισαγγελείς δεν υλοποιούσαν το νόμο απλά γιατί… δεν ήθελαν να το κάνουν, καθώς σε γνωμάτευσή τους χαρακτηρίζουν το νόμο “κερκόπορτα σε βάρος της Δημόσιας Τάξης”. Το άρθρο 23 του Ν 4356/2015 που ακολούθησε νομοθέτησε πλέον και τυπικά τη δικαστική αυθαιρεσία και ακύρωσε στην πράξη τις ευεργετικές διατάξεις του προηγούμενου νόμου. Έτσι, με την -στην πράξη- ακύρωση όσων οι ίδιοι οι ασθενείς κρατούμενοι είχαν κερδίσει με τους αγώνες τους, το κολαστήριο βλέπει κατά μέσο όρο ένα νεκρό το μήνα (13 μέσα στο 2016).

Ωστόσο, αυτό δεν εμποδίζει το δικαστικό σύστημα να εφαρμόζει αυτούς τους νόμους για “VIP” κρατούμενους, παλιούς συνεργάτες του οι οποίοι έτυχε να πέσουν στα δίχτυα των “κυνηγών της διαφθοράς”. Έτσι κάθε είδους Τσοχατζόπουλοι και Παπαγεωργόπουλοι τυγχάνουν της εύνοιας αυτών των ρυθμιστικών διατάξεων, αποδεικνύοντας την ταξική φύση της δικαιοσύνης.

Παράλληλα, οι κρατούμενες στις γυναικείες πτέρυγες των φυλακών Κορυδαλλού αγωνίζονται, με άρνηση κλειδώματος των κελιών από τη Δευτέρα 27-3-17, ζητώντας και αυτές την αυτονόητη πρόσβαση στην υγεία. Τα αιτήματα τους περιλαμβάνουν την αποφυλάκιση των βαριά αρρώστων κρατουμένων, την ύπαρξη γιατρού στη φυλακή, στην οποία ως τώρα ιατρικό προσωπικό έρχεται κάποιες μόνο μέρες και για λίγες ώρες, και την απόκτηση του απαραίτητου εξοπλισμού. Αφορμή για τον αγώνα ήταν η υπόθεση μιας κρατούμενης με σοβαρότατο πρόβλημα υγείας, η οποία αν και έχει μόνο λίγους μήνες ζωής παραμένει στη φυλακή.

Οι φυλακές, πέρα από όλες τις άλλες λειτουργίες που επιτελούν προς χάριν της διαιώνισης του καπιταλιστικού συστήματος, αποτελούν ένα μέρος όπου στοιβάζεται μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης που για τον έναν ή τον άλλο λόγο δεν μπόρεσε να ενταχθεί ομαλά στην παραγωγική διαδικασία. Η διαχείριση αυτού του κοινωνικού κομματιού γίνεται με ποικίλους τρόπους, διαφορετικούς σε κάθε χρονική συγκυρία, με άξονα το τι είναι αυτό που εξυπηρετεί τις συγκεκριμένες ανάγκες που έχει το κεφάλαιο. Έτσι, άλλες φορές δίνεται περισσότερο βάρος στην “αναμόρφωση” των κρατουμένων ώστε να ενταχθούν στην παραγωγική διαδικασία ή να αποτελέσουν εργασιακή εφεδρεία σε αναμονή, άλλες φορές στον εξαναγκασμό τους στην άμισθη εργασία. Τέλος, σε συνθήκες όπως η σημερινή, όπου αυτό το κομμάτι αποτελεί στην ουσία μέρος του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού χωρίς ιδιαίτερη αξία για το κεφάλαιο, οι φυλακές λειτουργούν κυρίως ως «αποθήκες ψυχών» που αφήνονται στη μοίρα τους, ή ακόμα και οδηγούνται στην εξόντωση.

Εδώ και κάποια χρόνια διανύουμε μια περίοδο όπου η αναδιάρθρωση του κεφαλαίου επιβάλλεται με ριζικές αλλαγές στην κυρίαρχη κρατική πολιτική. Κεκτημένα των από τα κάτω που κερδήθηκαν με αιματοβαμμένους αγώνες του παρελθόντος αφαιρούνται το ένα μετά το άλλο, αφού πρώτα η κυριαρχία είχε φροντίσει να τα παρουσιάσει ως «παροχές» που έδινε «απ’ την καλή της την καρδιά» ώστε να απονοηματοδοτήσει αυτούς τους αγώνες και να εξασφαλίσει την κοινωνική ειρήνη. Σήμερα, λοιπόν, που μεγάλο κομμάτι της εργατικής δύναμης περισσεύει, που οι συλλογικές αντιστάσεις των εκμεταλλευόμενων έχουν ατονήσει, η τάξη μας βιώνει μια τεράστια επίθεση των αφεντικών. Μειώσεις σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα, όλο και πιο ελαστική εργασία, όλο και μεγαλύτερο κόστος ζωής.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, το πιο υποτιμημένο τμήμα της τάξης μας -οι ανασφάλιστοι, οι μετανάστες, οι άνεργοι- σχεδόν αδυνατεί να καλύψει ακόμα και τις καθαρά βιοποριστικές ανάγκες του. Και μέσα σε αυτή τη γενικευμένη συνθήκη υποτίμησης της τάξης μας, το πιο εξαθλιωμένο κομμάτι του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού αντικρίζει το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας, δίχως σχεδόν κανένα μακιγιάζ. Εντός των ελληνικών φυλακών -εκεί που υπερπολλαπλάσιοι κρατούμενοι στοιβάζονται σε μικρά κελιά, χωρίς θέρμανση, σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης, με συχνούς ξυλοδαρμούς από τους δεσμοφύλακες, εκεί που γενικά η ζωή μετράει “αλλιώς” για το κράτος- μέσα στα κλειστά δωμάτια του κολαστηρίου, μέσα στις γυναικείες φυλακές του Κορυδαλλού, μέσα σε κάθε φυλακή, άνθρωποι βασανίζονται ή οδηγούνται στον θάνατο. Αυτό που η εξουσία κάνει συγκαλυμμένα εκτός των τειχών, μπορεί και το κάνει απροκάλυπτα εντός τους.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κρατούμενοι και οι κρατούμενες όσον αφορά την πρόσβαση τους στην περίθαλψη, ή για την ακρίβεια τον αποκλεισμό τους από αυτήν, είναι παρόμοια και άμεσα συνδεδεμένα με αυτά που αντιμετωπίζουμε όλοι όσοι ανήκουμε στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα εκτός των τειχών. Το σύστημα υγείας όλο και ξηλώνεται, τεράστια κομμάτια της περίθαλψης περνάν πια στην καθαρά ιδιωτική πρωτοβουλία με αποτέλεσμα το κόστος για την πρόσβαση σε αυτή να αυξάνεται, με ακόμα και απαραίτητα για την επιβίωση φάρμακα να μη συνταγογραφούνται ή συνταγογραφούνται μερικώς, ενώ επιχειρήθηκε μέχρι και η επιβολή της καταβολής αντιτίμου 5 € για κάθε επίσκεψη στα νοσοκομεία. Για τους μετανάστες που αποτελούν και αυτοί, όπως και οι κρατούμενοι, ένα από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη, καθώς, παρότι αυτό ορίζεται ρητά από το νόμο, τα ΚΕΠ αρνούνται να τους χορηγήσουν ΑΜΚΑ στερώντας τους κάθε πρόσβαση στην υγεία.

Η αλληλεγγύη στον αγώνα των ασθενών-κρατουμένων του κολαστηρίου και των κρατουμένων στις γυναικείες πτέρυγες του Κορυδαλλού για πρόσβαση στην περίθαλψη, όπως και η αλληλεγγύη σε κάθε αγώνα που απαιτεί ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης μέσα στις φυλακές, άδειες για τους κρατούμενους ή τήρηση της νομοθεσίας, η οποία συχνά καταστρατηγείται (ειδικά όταν πρόκειται για πολιτικούς κρατουμένους) είναι αναπόσπαστο μέρος της ταξικής πάλης.

Οι αγώνες των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων που αντιστέκονται στην επέλαση κράτους και κεφαλαίου ή που διεκδικούν καλύτερους όρους ζωής, είτε λαμβάνουν χώρα εντός των τειχών είτε εκτός, είναι αναγκαίοι. Είναι αναγκαίοι για να μπορέσουμε να ζήσουμε, να ανασάνουμε, να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη που έχουμε όταν στεκόμαστε ενωμένοι, να βρούμε τους τρόπους για να αγωνιστούμε αποτελεσματικότερα. Γνωρίζουμε, παρόλα αυτά, ότι από μόνοι τους δεν αρκούν. Γιατί η εκμετάλλευση και η καταπίεση που βιώνουμε σε κάθε πτυχή της ζωής μας, οι επεκτατικοί πόλεμοι, οι δολοφονίες και οι ξεριζωμοί χιλιάδων ανθρώπων, η καταστροφή της φύσης, τα εργασιακά κάτεργα, τα ψυχιατρεία, οι φυλακές είναι δομικά στοιχεία ενός συστήματος που βασίζεται στην αποκόμιση και τη συσσώρευση κέρδους από λίγους σε βάρος της πλειοψηφίας. Αν θέλουμε λοιπόν να ζήσουμε σε έναν κόσμο χωρίς όλα τα παραπάνω, τότε θα πρέπει οι επιμέρους διεκδικητικοί αγώνες μας να συνδεθούν σε μια κοινή επαναστατική προοπτική που θα στοχεύει στην επίτευξη της καταστροφής κράτους και καπιταλισμού.

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΠΤΕΡΥΓΕΣ ΤΟΥ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών από τα Ανατολικά
Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Λαϊκοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Saturday April 22, 2017 14:11 byΣυνέλευση για την Κυκλοφορία των Αγώνων

Η επικείμενη εισαγωγή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου στα ΜΜΜ της Αθήνας και οι αντιδράσεις που ήδη υπάρχουν φαίνεται να ανοίγουν ξανά στο δημόσιο διάλογο το θέμα των μεταφορών στη μητρόπολη. Στις παρακάτω γραμμές θα προσπαθήσουμε να βάλουμε κάποιους προβληματισμούς που αφορούν κυρίως στο πώς έχει αντιδράσει μέχρι στιγμής ο πολιτικά οργανωμένος κόσμος και λιγότερο το ποιές είναι ακριβώς οι παράμετροι της σχεδιαζόμενης αναδιάρθρωσης στα ΜΜΜ. Στόχος μας είναι να συνεισφέρουμε στην αποτελεσματικότητα του αγώνα για το μπλοκάρισμα της αναδιάρθρωσης.

Ενάντια Στο Τέλος Της Διαδρομής: σκέψεις για την συνέχιση και διεύρυνση του αγώνα στα μέσα μεταφοράς

Η επικείμενη εισαγωγή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου στα ΜΜΜ της Αθήνας και οι αντιδράσεις που ήδη υπάρχουν φαίνεται να ανοίγουν ξανά στο δημόσιο διάλογο το θέμα των μεταφορών στη μητρόπολη. Στις παρακάτω γραμμές θα προσπαθήσουμε να βάλουμε κάποιους προβληματισμούς που αφορούν κυρίως στο πώς έχει αντιδράσει μέχρι στιγμής ο πολιτικά οργανωμένος κόσμος και λιγότερο το ποιές είναι ακριβώς οι παράμετροι της σχεδιαζόμενης αναδιάρθρωσης στα ΜΜΜ. Στόχος μας είναι να συνεισφέρουμε στην αποτελεσματικότητα του αγώνα για το μπλοκάρισμα της αναδιάρθρωσης.

— ❦ —

Σίγουρα οι τελευταίες εξελίξεις δεν εκπλήσσουν κανένα και καμία που έχει εξοικειωθεί με την ντόπια πραγματικότητα της καπιταλιστικής κρίσης τα τελευταία 7-8 χρόνια ή που έχει εμπειρία του πώς λειτουργούν τα ΜΜΜ σε άλλες χώρες του «αναπτυγμένου» καπιταλιστικού κόσμου. Παρ’ όλα αυτά, είναι σημαντικό να διευκρινίσουμε τι εξυπηρετεί η εισαγωγή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου. Κατά τη γνώμη μας, το ηλεκτρονικό εισιτήριο έρχεται βασικά να απαντήσει σε μια υπολογίσιμη άρνηση πληρωμής εισιτηρίου στα ΜΜΜ τα προηγούμενα χρόνια, η οποία προκάλεσε σοβαρό οικονομικό κόστος στους οργανισμούς των μαζικών συγκοινωνιών. Μια άρνηση πληρωμής που προσεγγίζει το 25-30% (σύμφωνα με στοιχεία του ΟΑΣΑ) και εκφράστηκε από διάφορες μοριακές πρακτικές που ανέπτυξαν οι εκμεταλλευόμενοι/ες. Είτε πρόκειται για την είσοδο στα μέσα μεταφοράς χωρίς εισιτήριο ή κάρτα, είτε πρόκειται για την πρακτική του «αφήνω το εισιτήριο» για να το χρησιμοποιήσει ο επόμενος επιβάτης, είτε για την πρακτική της χρησιμοποίησης «πλαστών» βεβαιώσεων ανεργίας, ώστε η μετακίνηση να γίνεται δωρεάν, μιλάμε για πρακτικές που τα στελέχη αυτών των οργανισμών θέλουν να εξαφανίσουν ή να περιορίσουν δραστικά. Επιπλέον, η εισαγωγή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου θα βοηθήσει ενδεχομένως στο χωρισμό των επιμέρους δρομολογίων του μετρό ή των λεωφορείων σε ζώνες πλούτου και φτώχιας και φυσικά στην ακόμη μεγαλύτερη αύξηση της τιμής του εισιτηρίου όταν ο επιβάτης μεταβαίνει από μια ζώνη σε μια άλλη. Το μέτρο αποτελεί λοιπόν ένα σημαντικό βήμα για την περαιτέρω εμπορευματοποίηση των μεταφορών στη μητρόπολη, αλλά και για την περαιτέρω υποβάθμιση των υπηρεσιών με ταξικά κριτήρια. Κι αυτό μπορεί να συμβεί ανεξάρτητα από το (κρατικό ή ιδιωτικό) «ιδιοκτησιακό καθεστώς» των ΜΜΜ. Συνεπώς, είναι κατά τη γνώμη μας λάθος να αντιμετωπίζουμε την εισαγωγή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου αποκλειστικά ως ένα σχέδιο διεύρυνσης του κρατικού ελέγχου στην καθημερινότητα των-από-κάτω. Αντίθετα, πρέπει κυρίως να τη δούμε ως μέρος του συνολικού σχεδίου υποτίμησης των εκμεταλλευόμενων και μεταφοράς του κόστους αναπαραγωγής στις πλάτες τους.

Οι πρώτες αντιδράσεις ενάντια στην εισαγωγή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου προέρχονται, όπως ήταν αναμενόμενο, από πολιτικοποιημένο κόσμο του αντιεξουσιαστικού/αναρχικού χώρου. Ελπίζοντας πώς δεν απλουστεύουμε επικίνδυνα και δεν αδικούμε απόψεις και πρακτικές, δυο είναι τα βασικά χαρακτηριστικά που μπορεί κανείς να διακρίνει:

(α) Οι περισσότερες παρεμβάσεις κινούνται στη λογική του ακτιβισμού έχοντας αποσπασματικό χαρακτήρα, με ιδιαίτερη έμφαση στην πρακτική του σαμποτάζ μηχανημάτων στους σταθμούς και τα λεωφορεία.

(β) Το πολιτικό περιεχόμενο των παρεμβάσεων επικεντρώνεται στο γενικό σύνθημα «ελεύθερες/δωρεάν μετακινήσεις για όλους».
Παρότι για την πλειοψηφία του κόσμου που συμμετέχει στις παρεμβάσεις τα δυο παραπάνω χαρακτηριστικά φαντάζουν, δυστυχώς, αυτονόητα, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Κατ’ αρχάς το ζήτημα δεν είναι να κρίνουμε απλοϊκά ως «καλή» ή «κακή» την πρακτική του σαμποτάζ ή να αποτιμήσουμε τα αποτελέσματά της με «λογιστικούς όρους». Όσοι δίνουν έμφαση στην πρακτική του σαμποτάζ συνήθως θεωρούν ότι ο «απλός κόσμος» θα χειροκροτήσει/στηρίξει τις δυναμικές ενέργειες ενός κλειστού πυρήνα ακτιβιστών – μια λογική έμπρακτης προπαγάνδας που έχει αποδειχθεί διαχρονικά αναποτελεσματική. Το πραγματικό πολιτικό ζήτημα για εμάς είναι κατά πόσο αυτή η πρακτική είναι οικειοποιήσιμη από τους εκμεταλλευόμενους/ες που χρησιμοποιούν καθημερινά τα ΜΜΜ – και η άμεση εμπειρία δείχνει πώς δεν είναι. Στον προηγούμενο κύκλο αγώνα στα ΜΜΜ, την περίοδο 2010-11, είχαμε προσανατολιστεί στην προπαγάνδιση της μαζικής άρνησης πληρωμών στα λεωφορεία και τα μετρό, αλλά η πλειοψηφία των επιβατών δεν είχε ανταποκριθεί σ’ αυτή την πρακτική ούτε στο βαθμό που ελπίζαμε, ούτε με τον τρόπο που φανταζόμασταν. Γιατί τώρα θα πρέπει να περιμένουμε ότι θα οικειοποιηθεί μια πρακτική με σαφώς μεγαλύτερο επίπεδο βίας/παραβατικότητας;

Επιπλέον, το σαμποτάζ μηχανημάτων στους σταθμούς πραγματοποιείται μέσα από μια πολύ πιο κλειστή διαδικασία σε σύγκριση με τα δημόσια μπλοκαρίσματα των ακυρωτικών που οργάνωναν οι διάφορες τοπικές συνελεύσεις τα προηγούμενα χρόνια. Άρα το σαμποτάζ, με τους όρους που συμβαίνει, λειτουργεί περισσότερο ως επιβεβαίωση «επαναστατικότητας» και βίαιης αντιπαράθεσης με το κράτος για τους συμμετέχοντες, παρά ως παράδειγμα για τους υπόλοιπους εκμεταλλευόμενους/ες.

Απ’ την άλλη το σύνθημα για «ελεύθερες/δωρεάν μετακινήσεις για όλους» ανοίγει πιο σύνθετα ζητήματα. Είναι σαφές ότι κάθε αγώνας οφείλει να ξεκινάει από την υπεράσπιση των δικών μας αναγκών και πως είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι χρησιμοποιούμε τα ΜΜΜ σε μεγάλο βαθμό για να πάμε στη δουλειά ή στη σχολή, για να μετακινηθούμε προς ή από τις ζώνες διασκέδασης ή ακόμη για να ψάξουμε για δουλειά. Άρα το κόστος μετακίνησης θα έπρεπε να βαραίνει κυρίως τα αφεντικά. Το πρόβλημα είναι ότι η αποκλειστική επικέντρωση στο γενικό αίτημα για «ελεύθερες/δωρεάν μετακινήσεις για όλους», με την ταυτόχρονη απουσία οποιασδήποτε επιμέρους διεκδίκησης, περισσότερο μοιάζει με την προσπάθεια να απαντήσουμε σε ένα πραγματικό ζήτημα με όρους «ιδεολογικής καθαρότητας» παρά να βγάλουμε στο προσκήνιο τις ανάγκες ή τις μοριακές πρακτικές αντίστασης των-από-κάτω. Με απλά λόγια, αφού δεν έχουμε συγκεκριμένα αιτήματα, αποφεύγουμε την αφομοίωση από το κράτος, αποφεύγοντας επίσης επιμελώς να απαντήσουμε και σε οποιοδήποτε πρακτικό ζήτημα. Εντωμεταξύ οι όροι της καθημερινής μας αναπαραγωγής διαρκώς δυσκολεύουν και οι πολύ σοβαρές αντιφάσεις που προκαλεί αυτή η κατάσταση στην καθημερινή μας ζωή κρύβονται επιμελώς «κάτω απ’ το χαλί». Έτσι, παράλληλα με το γενικό αίτημα για «ελεύθερες/δωρεάν μετακινήσεις», ένα αίτημα π.χ. για μείωση του εισιτηρίου τις ώρες μετακίνησης προς ή από την εργασία ή μια διεκδίκηση για μεταφορά του κόστους μετακίνησης στο αφεντικό θα αφορούσε πολύ κόσμο που καθημερινά διαπιστώνει την αυξανόμενη δυσκολία να πληρώσει το εισιτήριο στα ΜΜΜ.

Προφανώς γνωρίζουμε ότι όλα τα μερικά αιτήματα μπορούν να αφομοιωθούν από το κράτος. Όμως το βασικό πρόβλημα εδώ είναι ότι δε γίνεται κατανοητή η διαλεκτική σχέση μερικών αιτημάτων και γενικών στόχων και ότι η άμεση δράση (που μπορεί κάλλιστα να έχει και παραβατικά χαρακτηριστικά) θεωρείται αντιθετική προς οποιαδήποτε διεκδικητική πρακτική. Για παράδειγμα, η θεσμοθέτηση της δωρεάν μετακίνησης των ανέργων στα ΜΜΜ της Αθήνας 2015, μπορεί να ήταν μέρος του διεκδικητικού πλαισίου ορισμένων συλλογικοτήτων ανέργων το προηγούμενο διάστημα, χρησιμοποιήθηκε όμως (σε ένα παραβατικό πλαίσιο) από ανθρώπους που δεν ήταν άνεργοι για να μετακινηθούν δωρεάν. Σε κάθε περίπτωση, αν ο αγώνας ξεκινάει από την υπεράσπιση των αναγκών μας, οφείλει επίσης να μην φέρνει σε πλήρη αντίφαση την πολιτική μας τοποθέτηση με την καθημερινή μας πρακτική μέσα στα ΜΜΜ.
Τι θα μπορούσε λοιπόν να αρχίσει να γίνεται διαφορετικά;
Στην κατεύθυνση συνεισφοράς προς μια στρατηγική αγώνα με διάρκεια που θα καταστήσει αποτελεσματικότερο το μπλοκάρισμα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, όπως εκφράζεται στο πεδίο της κοινωνικής αναπαραγωγής και ειδικότερα στην αύξηση του κόστους και του ελέγχου των μετακινήσεων στην πόλη, μπορούμε να συνοψίσουμε τα εξής:

– Να μελετήσουμε σοβαρά και με πρακτικό τρόπο την κατάσταση και την συμπεριφορά της τάξης μας στα μέσα μαζικής μεταφοράς ώστε να βρούμε ήδη στα δικά μας βιώματα και πρακτικές τις δυνατότητες αγώνα και να συνδεθούμε πραγματικά με τους άλλους εκμεταλλευόμενους και εκμεταλλευόμενες. Αν σε ένα επιφανειακό επίπεδο ο κόσμος μοιάζει να αποδέχεται παθητικά τα νέα μέτρα, τότε χρειάζεται να αναπτύξουμε τα αναλυτικά μας εργαλεία ώστε να βρούμε και να αναγνωρίσουμε τις ήδη υπάρχουσες μικρές και μεγάλες καθημερινές αρνήσεις στην υποτίμηση της ζωής μας, αντί να υποθέσουμε εκ των προτέρων ότι είμαστε οι μόνοι και οι μόνες που θέλουν να αγωνιστούν.

– Να διερευνήσουμε την δυνατότητα δημιουργίας σχέσεων αγώνα με εργαζόμενους κι εργαζόμενες στα μέσα μεταφοράς ως έναν στρατηγικό στόχο που, όχι μόνο θα μας φέρει σε καλύτερη θέση για να συγκρουστούμε με το κράτος και να πετύχουμε το μπλοκάρισμα των μέτρων, αλλά θα δώσει διαφορετικό πολιτικό περιεχόμενο στον αγώνα, συνδέοντας διαφορετικά υποκείμενα και σπάζοντας στο μέτρο του δυνατού τις διαιρέσεις που επιβάλλονται από το κράτος και το κεφάλαιο. Η σύνδεση μεταξύ των εκμεταλλευόμενων-εργαζομένων στις υπηρεσίες και των εκμεταλλευόμενων-χρηστών των υπηρεσιών έξω από τον θεσμικό γραφειοκρατικό συνδικαλισμό είναι κομβικής σημασίας για την αυτονομία, μαχητικότητα και αποτελεσματικότητα των αγώνων στο πεδίο της κοινωνικής αναπαραγωγής.

– Να δούμε τις κινητοποιήσεις που έχουν ξεκινήσει γύρω από τα μέσα μεταφοράς σαν ευκαιρία για ανασυγκρότηση ανοιχτών και μαζικών κοινοτήτων αγώνα, από τις οποίες τα τελευταία 3-4 χρόνια απομακρύνθηκε πολύς κόσμος νιώθοντας απογοητευμένος ή ηττημένος. Για να το πετύχουμε αυτό, χρειάζεται τα βήματα που κάνουμε σήμερα να ενσωματώνουν έμπρακτα την αυτοκριτική μας γύρω από τα όρια και τα αδιέξοδα μπροστά στα οποία βρεθήκαμε κατά τον προηγούμενο κύκλο αγώνων. Να βάλουμε μπροστά τις ανάγκες μας ως κομμάτι της τάξης των εκμεταλλευόμενων και όχι ως διαχωρισμένα πολιτικά υποκείμενα, τοποθετώντας τους εαυτούς μας σε πρώτο πρόσωπο μέσα στον αγώνα. Να φτιάξουμε δομές ταξικής αλληλεγγύης που θα καταφέρουν να προασπιστούν άμεσα τα συμφέροντά μας απέναντι στα πρόστιμα και την βία των ελεγκτών. Να βρούμε τις συλλογικές πρακτικές που θα καταφέρουν να πείσουν ότι οι αγώνες μπορούν να φέρουν πρακτικά αποτελέσματα.

Το κυρίαρχο ζήτημα είναι το πώς ένας αγώνας μπορεί να δοθεί με ανοιχτούς κοινωνικούς όρους, τι αποτελέσματα παράγει και φυσικά τι παρακαταθήκη αφήνει για τους επόμενους και τις επόμενες που θα αποφασίσουν να αγωνιστούν…

Συνέλευση για την Κυκλοφορία των Αγώνων

Μάρτιος ’17

https://skya.espiv.net/2017/03/20/leaflet-mmm032017/

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Thursday April 20, 2017 17:44 byΕΣΕ Θεσσαλονίκης

Είμαστε αναγκασμένοι να βγούμε στο δρόμο να απαντήσουμε στις επιταγές του κεφαλαίου. Να απαιτήσουμε υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, μείωση του ορίου των απολύσεων, κατάργηση του υποκατώτατου μισθού, επαναφορά των τριετιών, καλύτερες και ασφαλέστερες συνθήκες εργασίας. Να παλέψουμε ενάντια στην μαύρη εργασία, να διεκδικήσουμε επιδόματα για ανέργους. Οφείλουμε να βγούμε με επιθετικά προτάγματα στο δρόμο, μέσα από μαχητικά σωματεία βάσης στους χώρους δουλειάς. Να ξανακάνουμε τον συνδικαλισμό επικίνδυνο για τα αφεντικά, μακριά από τους εργατοπατέρες-γραφειοκράτες συνδικαλιστές (ΓΣΕΕ, ΠΑΜΕ). Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

Ένα μικρό εργαλείο για τον νέο αντεργατικό νόμο

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε στα μίντια τον εμπαιγμό μας σαν εργατική τάξη, με την κυβέρνηση να δίνει δήθεν σκληρές μάχες με τους θεσμούς σε ένα παιχνίδι που είναι ήδη στημένο. Αυτή τη φορά το φλέγον ζήτημα που τίθεται για την εκταμίευση της δόσης είναι η αναθεώρηση του συνδικαλιστικού νόμου – ενός συνδικαλιστικού νόμου που είχε ψηφιστεί εν μέσω αγώνων των εργατών την περίοδο της μεταπολίτευσης και αποτέλεσε ένα μεγάλο κεκτημένο των εργαζομένων της εποχής. Αυτά τα δεδομένα για εμάς προσπαθούν να τα αναιρέσουν, καταστρατηγώντας και τα ελάχιστα εναπομείναντα μέσα υπεράσπισής μας απέναντι στην εργοδοσία. Παρακάτω παραθέτουμε τις πιθανές αλλαγές πάνω στη νομοθεσία:

Συλλογικές Συμβάσεις

Η θεσμοθέτηση των συλλογικών-κλαδικών συμβάσεων υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά κεκτημένα των εργαζομένων κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης. Πλέον οι εργαζόμενοι-ες μπορούσαν να κοστολογούν ανά κλάδο ή επάγγελμα την εργασία τους, ενώ για οποιαδήποτε αλλαγή στις συμβάσεις είχαν λόγο τα σωματεία και οι αντίστοιχες ομοσπονδίες. Με το δεύτερο μνημόνιο ουσιαστικά παγώνουν οι συλλογικές συμβάσεις και πλέον εφαρμόζονται αποκλειστικά επιχειρησιακές-ατομικές, ανοίγοντας περαιτέρω το δρόμο για την εφαρμογή των ευέλικτων ωραρίων, νομιμοποιώντας τη μισθολογική αυθαιρεσία και αμφισβητώντας τη θεμελιώδη αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης για τον εργαζόμενο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της στοχευμένης επίθεσης των αφεντικών αποτελεί το γεγονός ότι με την ψήφιση του νομοσχεδίου χιλιάδες μεγάλες και μικρές επιχειρήσεις έσπευσαν να εφαρμόσουν το νέο μέτρο υποβάθμισης της εργατικής δύναμης, πολλές φορές εν μέσω απειλών για απόλυση-μη ανανέωση σύμβασης, όπως συνέβη πρόσφατα με την εξαγορά του Μαρινόπουλου από τον Σκλαβενίτη. Πλέον οι ευρωπαίοι εντολοδόχοι των αφεντικών απαιτούν από την κυβέρνηση να καταργήσει πλήρως τις συλλογικές συμβάσεις, ως προαπαιτούμενο για να λάβει η χώρα τη νέα δόση.

Κατώτατος Μισθός (ή βασικός όπως λένε τα αφεντικά)

Χρόνια τώρα τα αφεντικά και τα τσιράκια τους (Μίντια) προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο κατώτατος μισθός λέγεται βασικός. Βασικός όμως για ποιούς; Μάλλον για κανέναν γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν επαρκεί ούτε για τα είδη πρώτης ανάγκης. Την εικόνα συμπληρώνει η ύπαρξη του υποκατώτατου μισθού, μέτρο το οποίο όμως αντιβαίνει στον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη (έχει υπογραφεί από την Ενωμένη Ευρώπη) που απαγορεύει ρητά τις διακρίσεις στη μισθοδοσία βάσει της ηλικίας. Παρ’ όλα αυτά βλέπουμε πως αυτό το μέτρο συμφέρει τα αφεντικά πάσης φύσεως καθώς ακόμα και μεγάλες ‘κερδοφόρες’ επιχειρήσεις (βλέπε Πλαίσιο, Public) εφαρμόζουν κατ’ εξακολούθηση την πολιτική πρόσληψης φτηνού εργατικού δυναμικού. Η κυβέρνηση προτίθεται λοιπόν να υποβαθμίσει κι άλλο την εργατική μας δύναμη καθώς καλείται να περικόψει επιδόματα και τριετίες, για όσους ακόμα τα εισέπρατταν, καθώς και να περικόψει επιπλέον χρήματα από τον υποκατώτατο.

Απελευθέρωση ορίου απολύσεων

Ένα ακόμα ζήτημα είναι η αύξηση του ορίου των απολύσεων στις μεγάλες εταιρείες. Είναι εμφανές ότι εργαζόμενοι που δε θα συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις των εργοδοτών τους θα βλέπουν το δρόμο για το σπίτι τους, πλέον μαζικά και νόμιμα. Είναι βέβαια ένα θέμα που «καίει» τις τόσο ευνοημένες από τα μνημόνια ελληνικές τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, για τις οποίες η επόμενη μέρα τις θέλει να προβαίνουν σε συρρίκνωση του προσωπικού τους, καθώς μέχρι τώρα οι ‘εθελούσιες έξοδοι’ που έχουν διενεργήσει είναι πολυέξοδες.

Κήρυξη απεργιών-Νομιμοποίηση της ανταπεργίας ( Λοκ άουτ)

Τέλος επίμαχο σημείο της τροποποίησης της συνδικαλιστικής νομοθεσίας, αποτελεί η διαδικασία κήρυξης απεργιών, μετατρέποντας την προϋπόθεση της εξασφάλισης της πλειοψηφίας των μελών σε γενική συνέλευση σε πλειοψηφία των εγγεγραμμένων μελών, καθιστώντας πρακτικά αδύνατη την κήρυξη απεργίας σε σωματεία. Με αυτόν τον τρόπο καταργείται το σημαντικότερο όπλο των εργαζομένων ενάντια στην εκμετάλλευση των αφεντικών τους. Ακόμα επανέρχεται η νομιμοποίηση της ανταπεργίας (λοκ άουτ), που είχε απαγορευτεί στη μεταπολίτευση. Η διεξαγωγή νόμιμης ανταπεργίας συνεπάγεται την αναστολή των αμοιβαίων υποχρεώσεων των μερών: παροχή εργασίας από την μία και καταβολή μισθού από την άλλη. Με λίγα λόγια τα αφεντικά μιας επιχείρησης θα δικαιούνται πλέον να προσλάβουν απεργοσπάστες κατά τη διάρκεια μιας απεργίας και επίσης να προσβάλουν ως καταχρηστική την απεργία-επίσχεση από πλευράς εργαζομένων.

Είναι προφανές ότι, με τη δικαιολογία της κρίσης, κράτος και αφεντικά δημιουργούν ένα φτηνό εργατικό δυναμικό, καταργώντας διεκδικήσεις και δικαιώματα που κερδίθηκαν με αίμα. Ξέρουμε πολύ καλά ότι πίσω από τη λέξη ‘ανάπτυξη’ κρύβεται η πειθάρχηση των εργαζομένων ώστε να γλυκαθούν ντόπιοι και ξένοι εκμεταλλευτές και να φέρουν την ευημερία στις τσέπες τους ενώ παράλληλα θα αυτοπροβάλλονται ως ευεργέτες.

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι μέσα από σωματεία βάσης μπορούν να δημιουργηθούν εστίες αγώνα, έξω από τα στενά όρια του κυρίαρχου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και γι’ αυτό επιδιώκουν την καταστολή των εργατικών διεκδικήσεων.

Βιώνουμε την καταπίεση και την εκμετάλλευση κάθε μέρα στη δουλειά. Άγχος, κούραση, υποτιμητική συμπεριφορά από πλευράς αφεντικού, και στο τέλος του μήνα δε μας μένει δεκάρα στην τσέπη. Επιπλέον οι συνθήκες ασφαλείας στους χώρους εργασίας πάνε περίπατο, όπως διαπιστώνουμε και από τις πρόσφατες εργατικές δολοφονίες σε μετρό, μικέλ, everest. Κάθε μέρα μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν θα είμαστε οι επόμενοι. Τέλος με το φάντασμα της ανεργίας να πλανάται και τις ατελείωτες ουρές έξω από τον ΟΑΕΔ να γίνονται καθημερινός εφιάλτης, η τρομοκρατία των αφεντικών μας αναγκάζει να χάνουμε και την ελάχιστη αξιοπρέπειά μας.

Η υπάρχουσα συνθήκη μας δίνει δύο επιλογές: Να αργοπεθαίνουμε μίζεροι μες στην καθημερινότητα ή να σηκώσουμε κεφάλι και να αγωνιστούμε απέναντι στην εκμετάλλευση, απέναντι στην οργανωμένη επίθεση των αφεντικών προς τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τις μετανάστριες. Αφού πλέον δεν μας έχει απομείνει τίποτα, το μόνο που μένει είναι να εναντιωθούμε συλλογικά απέναντι σε αυτούς που μας καταδίκασαν στην εξαθλίωση.

Είμαστε αναγκασμένοι να βγούμε στο δρόμο να απαντήσουμε στις επιταγές του κεφαλαίου. Να απαιτήσουμε υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, μείωση του ορίου των απολύσεων, κατάργηση του υποκατώτατου μισθού, επαναφορά των τριετιών, καλύτερες και ασφαλέστερες συνθήκες εργασίας. Να παλέψουμε ενάντια στην μαύρη εργασία, να διεκδικήσουμε επιδόματα για ανέργους. Οφείλουμε να βγούμε με επιθετικά προτάγματα στο δρόμο, μέσα από μαχητικά σωματεία βάσης στους χώρους δουλειάς. Να ξανακάνουμε τον συνδικαλισμό επικίνδυνο για τα αφεντικά, μακριά από τους εργατοπατέρες-γραφειοκράτες συνδικαλιστές (ΓΣΕΕ, ΠΑΜΕ). Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

ΕΣΕ Θεσσαλονίκης

yunanistan / türkiye / kıbrıs / miscellaneous / feature Sunday April 16, 2017 23:50 byDAF
featured image

Seçimli sistemlerin tümünde, çoğunluk olan iktidar olur. Demokraside, çoğunluğun iktidarı demokratiktir. Çoğunluk olan iktidardır, azınlık olan ise iktidar olamamıştır. Çoğunluğun ve azınlığın ilişkisi, seçimler sürecince iki ayrı yöntemin tartışması şeklinde sürmüştür. Tartışmadıkları tek şey ise seçimlerdir. Seçimler bir grubun toplumu “ben-biz yönetmek istiyoruz” sözüyle başlayan, diğer grubun ise “hayır ben-biz yönetmek istiyoruz” sözüyle karşılık bulduğu bir iddiadır. Seçimler, iddianın taraflarının anlaşarak başlattığı seçmen sayma sürecidir ve seçmenler olmadan gerçekleşemez. Hangi tarafın seçmeni diğerinden çoksa, toplumun yönetimi de o tarafta olacaktır. Seçmen, bu iddialaşmada sadece sayısal bir değerdir. Bu sayısal değer gündelik yaşamında birçok sorunu çözmeye çalışarak yaşayan vatandaş için önemsenecek bir değer değildir. İddialaşmanın tarafları seçimlerdeki katılımı arttırmak için, vatandaşı, sayılan seçmen sıfatından çıkarıp iddianın içine sokmak isterler. Böylece iddiaya katılım artacaktır. Katılımın artması, bir sayı olan seçmenin, öncelikle iddiayı ve sonrasında ise seçimleri ve daha da sonrasında seçimlerin sonucunda oluşacak iktidarı içselleştirmesini sağlayacaktır. Seçmen kazansa da kaybetse de seçimin sonucunu ve seçilmiş tarafın iktidarını kabullenecektir. Vatandaşın bu kabullenmesi, seçimlerde iddialaşan her grubun kazanımıdır. Seçimi kazanan hükümetini sürdürdükçe, kaybeden de muhalefetini sürdürecek ve her iki taraf da bir dahaki seçimleri bekleyeceklerdir.

[Français] [English][Ελληνικά]

Also read :
  • Regarding Referendum 2 DAF
  • Referanduma Dair 2 DAF
  • This page has not been translated into 한국어 yet.

    This page can be viewed in
    English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



    Greece / Turkey / Cyprus

    Thu 27 Apr, 20:57

    browse text browse image

    frn6.jpg imageΜπορούμε ακόμα ν^... Apr 27 17:32 by Dmitri 0 comments

    .jpg imageΚολαστήριο! Apr 23 18:16 by Συνέλευση Αναρχικών από τα Ανατολικά Ελευθερια_ 0 comments

    077489454290x290.jpg imageΕνάντια Στο Τέλο`... Apr 22 14:11 by Συνέλευση για την Κυκλοφορία των Αγώνων 0 comments

    safe_image.jpg imageΜικρό εργαλείο γ_... Apr 20 17:44 by ΕΣΕ Θεσσαλονίκης 0 comments

    oy vermek birşeyleri değiştirseydi imageDAF’ın Referandum Üzerine Birinci Bildirisi: Apr 16 23:50 by DAF 0 comments

    textSur le référendum [en Turquie, NdT] Apr 16 23:36 by DAF 0 comments

    meydan_kartal_dagitim.jpg imageRegarding Referendum 2 Apr 15 22:15 by DAF 0 comments

    textΚείμενο της Επαν^... Apr 15 19:00 by DAF 0 comments

    textCHI HA PORTATO IN SIRIA IL GAS SARIN? Apr 15 01:37 by Gianni Sartori 0 comments

    textCHI HA PORTATO IN SIRIA IL GAS SARIN? Apr 15 01:34 by Gianni Sartori 0 comments

    emma_goldman_1.jpg imageOn Referendum Apr 12 20:46 by DAF 0 comments

    hkatastolhtwnantimilitaristwnsthnepoxhtoysyrizaapril2017cover.jpg imageKαταστολή των αντ ... Apr 11 17:43 by Ξυπόλυτο Τάγμα 0 comments

    img56150_68cc580b1f17185f421c4e99b49ba0af_354_552.jpg imageΑπό τα Κοινά στον &#... Apr 10 22:00 by Κώστας Σβόλης 0 comments

    textORA I TURCHI BOMBARDANO ANCHE I CIMITERI Apr 10 04:52 by Gianni Sartori 0 comments

    gsee.jpg imageΟι εμποροϋπάλλη_... Apr 08 10:07 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση - ΕΣΕ 0 comments

    gettyimages517215518714x476.jpg imageGreece: NGO Control Over Refugees Mar 29 17:52 by Dmitri (ed.) 0 comments

    metanasteusi_mia_eukairia_gia_to_kefalaio_to_paradeigma_tis_elladas_kai_i_prosfati_prosfugiki_krisi.jpg imageΜετανάστευση, ευ_... Mar 26 17:21 by Dmitri 0 comments

    wp_20160611_002_1.jpg imageΣυγχαρητήριο μήν... Mar 24 15:32 by ΕΣΕ Αθήνας 0 comments

    17240259_1861861610696387_2532171986647156223_o.jpg imageNewroz Piroz Be! Mar 22 00:57 by DAF 0 comments

    ese.jpg image"Ατύχημα" εργοτάξ ... Mar 20 15:23 by @ΕΣΕ Θεσσαλονίκης 0 comments

    17270281_1286177794837314_1611122275_n.jpg imageΤύφλα να’ χει το πα&... Mar 20 15:19 by ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (ΕΣΕ Αθήνας) 0 comments

    vilazografou.jpg imageΗ αλληλεγγύη δεν ... Mar 14 15:15 by Αλληλέγγυοι Λειτουργοί Υγείας 0 comments

    ekkenosialkiviadou.jpg imageΑντιστεκόμαστε - ... Mar 13 20:02 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

    image.png imageLa liberación de las hijas del sol y el fuego Mar 11 12:48 by Alejandro Azadî 0 comments

    socialanarchy_2_m_1.jpg imageΟργάνωση ενάντια... Mar 09 17:54 by Αντώνης Δρακωνάκης 0 comments

    anarsistkadinlar031.jpg imageÖzgürlüğümüz Mücadelemizdedir Mar 08 16:18 by Meydan 0 comments

    anarsistkadinlar031_1.jpg imageOur Freedom Is In Our Struggle Mar 08 16:14 by Meydan 0 comments

    tumblr_static_tumblr_static_7djoa9v4eaw4ocws4o8ccc400_focused_v31080x675.png imageΟργάνωση ενάντια... Mar 06 18:03 by Αντώνης Δρακωνάκης 0 comments

    Imágenes de Nusaybin, destruida por las fuerzas turcas imageEl asedio a Xerabê Bava: la invasión turca al Kurdistán Mar 03 10:33 by Alejandro Azadî 0 comments

    lamia2.jpg image"Κορκονέας" Κορκο ... Mar 02 15:04 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

    more >>
    © 2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]