user preferences

international / history of anarchism / link to pdf Wednesday October 11, 2017 18:37 byKSL

KSL: Bulletin of the Kate Sharpley Library No. 91-92, October 2017 has just been posted on our site.

The PDF is up at:
Contents page is at:
An obscure heroine by Ida Pilat Isca
Everlasting Murder by Max Baginski
Rejecting the Legend by Louis Mercier Vega
Why I am an anarchist by Nikolai Ivanovich Pavlov
Kropotkin Goes Missing
Postbag / Library News
Crass and Class War in the Thatcher years, by an ex-member of Bristol Class War
[Stop the city]
Stonehenge ’85
Leah Feldman Interview (Leah Feldman, Leo Rosser and Philip Ruff)
[Debating the Miners’ Strike 1] The Miners and the Left
[Debating the Miners’ Strike 2] Letter: [The Miners and the Left]
[Debating the Miners’ Strike 3] Letter: The Miners’ Strike and the Anarchists
[Debating the Miners’ Strike 4] [Letter: Anarchists and the Miners’ strike]
[Debating the Miners’ Strike 5] The Miners & Social Change by Albert Meltzer
international / history of anarchism / debate Wednesday August 23, 2017 21:49 byRené Berthier

This text is a commentary of the contribution of Wayne Price recently published on, « The First International and the Development of Anarchism and Marxism » (
Wayne made a review of my book (among others) : "Social Democracy and Anarchism in the International Workers' Association 1864-1877" (Trans. A.W. Zurbrug.) London: Anarres Editions.

WAYNE PRICE: Years after the final split in the International, Errico Malatesta, a colleague of Bakunin’s, stated that both the anarchists and the Marxists “sought to make use of the International for our own party aims….We, as anarchists, relied chiefly on propaganda…while the Marxists…wanted to impose their ideas by majority strength—which was more or less fictitious….

The Italians belatedly joined the IWA as a federation (1872), even though there were sections before. Their participation in the great debates before Saint-Imier did not, it seems to me, leave an unforgettable memory.
When Malatesta speaks of “we anarchists" in the International, he alludes to the “anti-authoritarian” International after St. Imier, whose working-class base had disintegrated. By saying that "We, as anarchists, relied chiefly on propaganda", he reveals the nature of the activity they were engaged in. Bakunin did not intend to engage only in "propaganda", he advocated that workers should organize themselves into trade unions ("sections of crafts"), local unions ("central sections"), etc.
(See René Berthier, “Bakounine: une thorie de l’organisation”,
He regarded as a priority the daily struggle for increasing wages and reducing working hours (Bakunin, “Politique de l’Internationale” [Policy of the International]
Malatesta sees the International only as a propaganda tool because since the Verviers Congress (1877) it is no longer a class organization but an affinity organization.
This must be borne in mind when Malatesta speaks of "we, anarchists."
Moreover, the examination of the texts of Bakunin reveals that he used the reference to "anarchism" only with great reluctance.

WAYNE PRICE: But actually, there was little direct discussion of theoretical disagreements between Marxism and anarchism.

There was little substantive debate between the "Marxists" and the "Bakuninians" simply because Marx refused the debate. All the texts in which Marx speaks of the tendency of Bakunin are contemptuous caricatures of refutation. On the other hand Bakunin exposes his divergences at length, even if he is wrong to assimilate Lassalle's positions with those of Marx, especially on statism – much of what Bakunin says of the statism of Marx actually concerns Lassalle. But in the absence of Marx's public distance from Lassalle, Bakunin had no way of making a difference.
In their correspondence, Marx and Engels show that they fully understood Bakunin's approach, but they did everything to avoid public debate.

WAYNE PRICE: Marx and his friends accused Bakunin of organizing a secret conspiracy behind the scenes.

That Bakunin created clandestine organizations is indisputable, but it was largely for security reasons: democratic organizations were banned almost everywhere. We must also distinguish the clandestine organizations created before he was an anarchist, whose programs had some "pre-anarchist" character but which cannot be called anarchist. One forgets that Bakunin was an "anarchist" only during the last six years of his life. Many so-called savvy authors develop a critique of Bakunin as if he had always been an anarchist.
It is true that before being an anarchist he had a mania : writing statutes of secret organizations. I wrote somewhere that this corresponded to periods of inactivity or depression (an inactive Bakunin = a depressive Bakunin). I also wrote that one of these statutes is so long and detailed that it is, in my opinion, practically the sketch of a "pre-anarchist civil code" (1866. The Revolutionary Catechism.–Principles and Organization of Revolutionary International Society).
We can say that the longer these statuses, the less credible and effective they are. By way of illustration, the statutes of the Alliance are two pages long.
The famous "Alliance" has caused a lot of… black ink to flow, but it has also made many anarchists fantasize.
But there was also an informal clandestine structure, made up of close friends, which some anarchists of today want to transform into a kind of prefiguration of the Platformist organization, which is totally anachronical. The group around Bakunin did nothing more than what the group around Marx did – defend a political orientation – except that the group around Marx controlled the apparatus of the International without being supported by any federation. Marx and his relatives were generals without troops.
(See: L’“Alliance bakouninienne”, mythes et réalités

WAYNE PRICE: Instead they proposed that each section be able to decide for itself whether to run in elections (which was how the International had been operating from its inception).

The autonomy of the federations advocated by Bakunin meant that they could decide their own path to emancipation (including by elections), which obviously goes against the thesis of those, like Hal Draper, who say that Bakunin intended to take control of the General Council – which he wanted to suppress! The idea that the IWA should be a party organization has spread rapidly in the German-speaking world (see my commentary on the Olten Congress in The End of the First International). Iuri Steklov writes in his History of the First International that the IWA operated according to the principles of "democratic centralism"! ! ! A beautiful anachronism !!!

WAYNE PRICE: Yet Marx and Engels continued to push for workers’ electoral parties, and even argued that they might get elected to state power in some countries, such as Britain and the U.S.

Marx and Engels justified their electoral strategy because they were convinced that the working class was a majority, and that it would ultimately vote for the Socialist Party. For Bakunin, the working class being a majority or not has never been decisive. This is where lies the divide between taking political power (through elections or not) and taking social power through the class organizations of the proletariat. Bakunin says very clearly that if an elected socialist government implements a policy contrary to the interests of the bourgeoisie, the latter will manage to overthrow the government, in all ways.
The facts have widedly proved he was right.
Moreover, Marx and Engels neglected the fact that within the complex social structures of an industrial society, the socialist parties would be forced to do what Bakunin called "unnatural alliances". Marx-Engels had a very schematic vision: they believed that by the concentration of capital the bourgeoisie would diminish numerically, the petty bourgeoisie would proletarianize, and the working class would represent the great majority of the poulation, which is obviously false. Proudhon, who had a much more pertinent sociological view than that of Marx, had perfectly understood that the middle classes would weigh heavily in politics.
The Civil War in France is, according to Bakunin's terms, a "clown travesty" of Marx's thought. In this book Marx says the opposite of what he had said before, and immediately after the event, he returns to his original point of view. Those who think they can build an alternative policy on the basis of this book, and who want to find there another "Marxism", are mistaken. It's a hoax. Bakunin has very well analyzed this, as well as Mehring, the biographer of Marx. Mehring being the only honest Marxist historian of the time explains why Hal Draper hated him.

WAYNE PRICE: The Marxist David Fernbach writes … “the remaining condition for the transformation into a more centralized and disciplined body was a certain degree of ideological homogeneity”

What Fernbach says is interesting because he points to one of the main divergences between Marx and Bakunin. Bakunin insisted on the need not to impose a particular program on the IWA (that is, not to transform it into a political party) because its power resided in the fact that it brought together the mass of the proletariat, on the basis of solidarity.
He said that if a program were imposed on the IWA, it would create splits and there would be “as many internationals as there are programs” .
Bakunin had perfectly understood that the more “ideological homogeneity” was in the organization, the fewer people there were ... Franz Mehring, a perfectly orthodox Marxist, recounts in his biography of Marx that when the Social-Democratic Party developed in Germany, the earlier organization of the International declined.
I think most of Marx's anarchist commentators would benefit from following Fernbach’s advice: read the very texts of Marx and Engels, starting with their correspondence. The "collected works" (Lawrence & Wishart) are an essential tool.

WAYNE PRICE: Marx denounced Bakunin as being a “pan-Slavist” reactionary

Marx and his followers focused all their attacks on Bakunin on the fact that he was a “pan-Slavist”, which was of course false. (See: Bakunin panslaviste? Http://
For Bakunin, pan-Slavism, that is to say, the idea that the emancipation of the Slavs was conditioned by their submission to the Russian Tsar, was absolute horror. To be accused of "Pan-Slavism" was for him the worst of insults. A real conspiracy was organized against him by Marx and his entourage, starting in 1869, operating in the mode of : "slander, there will always remain something". These slanders provoked in him a real trauma.

WAYNE PRICE: In general, it was a network of Bakunin’s fellow-thinkers and friends, spread throughout Europe. At times it had a mass membership

The case of Spanish “Alianza” is particular and complicated. The choice of the name is obviously not a matter of chance. (See “About the Spanish ’Alianza’”, Even Lafargue, who was particularly ill-intentioned, had clearly explained that the Spanish “Alianza” was a strictly Spanish affair in which Bakunin had nothing to do. This organization had quite a large number of members, but it developed on the margins of the Bakuninian Alliance, and when James Guillaume and Arman Ross, for instance, speak of the “Alliance”, they have in mind the small group of followers and friends who are directly around Bakunin.
The Alliance never had a "mass membership". Its strength has never exceeded at best a few dozen contacts. There is a tendency today in the "especifistas" circles to make it a prefiguration of a platformist organization but it is an anachronism. The Alliance has indeed existed as an official section of the IWA in Switzerland. It also existed as a more or less clandestine group whose function was to develop the International, as Wayne Price says very well. But Bakunin and his close friends did nothing but what Marx and his friends were doing on their side. Reading the correspondence of Marx and Engels reveals a large mass of acts of conspiracy to which they have devoted themselves.
The testimony of the close relatives of Bakunin (Guillaume, Ross, etc.) confirms what Wayne Price says, "they ... saw the Alliance as a loose association of comrades" and did not take seriously his delusions about the "invisible dictatorship."

WAYNE PRICE: Especially this included his writings (many not published at the time) which denounced Marx for being a German Jew, and denounced both Germans and Jews in vicious racist terms.

Bakunin’s anti-Semitism has not been really studied, if I’m not wrong. I have a large manuscript on this subject, which I wrote a long time ago, but the more I dug into the question the more obvious appeared to me the dialectical relationship between Bakunin’s antisemitism and Marx & Engel’s virulent antislavism. I’ll certainly never publish this text which does not fit with the present-day « political-correctness » and which is bound to raise endless polemics.
However, here are some indications. Using the CDRom of his works published by the IIHS of Amsterdam, I made a thematic research on the terms "Jewish" and associated. I discovered roughly this: there is no anti-Semitic allusion until 1869 (a violent anti-slav and anti-Bakunin article by Hess, followed by many others) and there is no longer any after 1872-1873 (after Bakunin’s expulsion of the IWA). I conclude that if a researcher were to study Bakunin's anti-Semitism, he or she should wonder what can push a guy to be an anti-Semit for three years of his life.
Bakunin's antisemitic argument lacks originality, but remains faithful to his cultural and linguistic explanation of the peculiarities of each people: the oppression suffered by the Jews shaped their history and shaped their collective behavior. The Jews constitute a "formidable power," says Bakunin, the usual stupid cliché characterizing anti-Semitism – as if there were no Jewish workers… Bakunin's "solution" to the "Jewish question" is surprising, and ultimately in conformity with the nature of the personage: "This power was created by more than twenty-five centuries of persecution, the broadest liberty alone can dissolve it.” ("To the Companions of the Federation of the International Sections of the Jura", February-March 1872.)
Of course, there is no question of relativizing his anti-Semitism, which remains inexcusable.
However, the question to be asked is: does his anti-Semitism invalidate his whole thought, on the assumption that it reveals flaws in his way of defining values ; and these flaws could inevitably have implications in the rest of his thinking.

WAYNE PRICE: The anti-Jewish sentiments [of] Bakunin’s…were often a byproduct of his anti-German attitude.

I think it is more complicated than that.
First of all, Bakunin was not "anti-German" by principle. He clearly distinguished the German people, and especially the proletariat, for whom he had great esteem, on the one hand; and the ruling classes and the state on the other, for whom he was very critical. Moreover, he had too much admiration for German culture, especially philosophy, of which he was impregnated, to reject it totally. Not mentioning music, especially opera.
But if you say that is anti-German a person who is against the politics of the German State, or against the German ruling classes, the German military, so then Bakunin was anti-German. However he insisted on the fact that despite his opposition to Marx, if there was a strike in Germany and the German workers needed support, they had to be supported without hesitation.
The policy advocated by Marx was naturally assimilated by Bakunin to a state policy.
I am quite surprised to see so many anarchists take over the typically Marxist argument of Bakunin being anti-German whereas he never incorporated the German working class into his criticisms of the dominant classes of Germany.
Despite his disagreements with the German Socialists, he declared unambiguously to the Slav workers in Austria: If you have no choice, join the German-speaking Social Democratic Party, alongside your fellow workers, rather than a Slavic nationalist party! Bakunin told the Slavic workers in Austria that they were confronted with the following choice:

1. Following the example of the German workers, "their brothers by social condition, by the community of condition", they adhere to a party which promises them a German state, no doubt, but which is "fundamentally popular, with all the possible economic advantages to the detriment of the capitalists and the possessors and to the benefit of the proletariat".
2. Or, driven by the Slavic patriotic propaganda, they can join the party "at the head of which are their daily exploiters and oppressors, bourgeois, manufacturers, merchants, speculators, Jesuits in cassocks and owners of immense estates.” Such a party promises them "national prison, that is, a Slavic state". Without hesitation, Bakunin says that if there is no other solution, the Slav workers must choose the first solution: "even if they are wrong, they share the common fate of their brothers of work, of convictions, of existence, German or not, it does not matter”. (Etatisme et Anarchie, éditions Champ libre, IV, 247-248.)

I wouldn’t say that this is an « anti-German » attitude.
But there is more to it. Between joining the German-speaking socialist party and a Slav nationalist party, there is a third issue: "the formation and the federal organization of associations of industrial and agricultural workers based on the program of the International".
Bakunin's point of view on the question of the multinationality of the workers of the Austrian Empire is interesting because it shows once again the priority given by the Russian revolutionary to the class criterion on the national criterion

It is true that Bakunin assimilated Jews and Germans. His point of view was as follows: all of Eastern Germany consists of ancient Slav lands conquered and occupied by the Germans since the Middle Ages. Prussia, for example, is an ancient Slavonic land. The Slav peasants were dominated by the German nobility, by the bourgeoisie. The Jews accompanied this conquest and were a decisive factor in the Germanization of the Slavs. Bakunin simply mentions the fact.
When he makes a sort of monograph of the nationalities which make up the population of the different countries of Central and Eastern Europe, he does not distinguish between Jews and Germans. For instance, when he quotes the demographic statistics of the different regions of Central Europe, Germans and Jews are mentioned together. “In Cisleithania, there are 20,500,000 inhabitants, including 7,200,000 Germans and Jews". Citing statistics on the Grand Duchy of Posen, he counts Germans and Jews together.
In the kingdom of Hungary, there are "1,800,000 Jews and Germans". In Austria, there are "9,000,000 Germans and Jews". The "subcategory" constituted by the Jews does not even benefit from a particular quantification: among these 9 million Germans, one will not know how many Jews there are: for Bakunin this does not seem important. This indistinction still appears when Bakunin blames the Germans of Austria for wanting political supremacy in the empire, "although with the Jews they constitute only a quarter of the population." (Bakunin, Statism and Anarchy)
In Statism and Anarchy, which I refer to, the Jews are considered only from the point of view of their historical function – germanizing the Slavs. They were, thought Bakunin, an element in the process of Germanization of Slavic regions.
Engels does not contradict Bakunin's approach to this question: he writes about Central Europe that Jews, "insofar as they belong to any nationality, are in those countries certainly more German than Slavic" (Revolution and Counter Revolution in Germany). So he too considers that there is a sort of fusion between Germans and Jews and it does not seem to bother him more than it bothers Bakunin: the process of denationalization of the Slavs by the Germans is described in a surprisingly identical manner by Bakunin and Engels, although they do not give this process the same meaning: according to Engels it is a positive fact because the Germans brought civilization to the Slavs.
When Bakunin remains in the field of historical reflection, as is the case with Statism and Anarchy, there is no anti-Semitic remark. Besides, Statism and Anarchy was written in 1873, so after the "deadline" of Bakunin’s anti-Semitic period…
(See : Engels and the “Nonhistoric” Peoples. The National Question in the Revolution of 1848, Roman Rosdolsky (1898-1967), Critique Books, UK, 1986.)

WAYNE PRICE: « Mr. Marx is a [German] patriot no less ardent than Bismarck….He desires the establishment of a great Germanic state » (Bakunin)

There is no possible doubt that Marx and Engels were passionately in favor of a unified German State: the reading of their correspondence removes all doubt on this point. And their correspondance shows with no possible doubt that a German victory would mean the victory of their positions over those of Proudhon. For them, the creation of a great unified national State was the indispensable condition for the constitution of the German proletariat as a class adopting a parliamentary strategy. Parliamentary strategy had no sense in a Germany divided into 49 different States.
When the Franco-Prussian war broke out, Marx and Engels hoped for the defeat of France because that way Germany could realize its unity. Their correspondence reveals their aims very clearly, Engels goes so far as to write "Bismack works for us". Marx advised the French not to move and to do their duty by going to vote, for the German victory had offered them a republic ! All this is known (but often forgotten). Marx even went so far as to blame the Socialists of Brunschwig because they had signed an internationalist appeal, which he qualified as « ridiculous » !
It was only when the insurrection of the Commune broke out that he changed his mind, because of course he could no longer do otherwise. That was when he wrote The Civil War in France, in which he took up the theme of federalism when he hated federalism, which he assimilated to an archaic political form of the Middle Ages responsible for the division of Germany : “The conflict between centralization and federalism in Germany is a conflict between modern culture and feudalism”, says Marx (“The Programmes of the Radical-Democratic Party and of the Left at Frankfurt”, Neue Rheinische Zeitung, 7 June 1848, MECW vol. 7). – Which does not speak in favor of its approval of federalism after the Commune of Paris…

WAYNE PRICE: He [Bakunin] claimed that the Slavs and Latin “races” were naturally libertarian, while the Germanic people were invariably authoritarian

Wayne writes “races” in quotation marks, as if to distance himself from the word. In the 19th century the word did not have the same meaning as today.
Bakunin says somewhere that the unity of the "Western world of Europe" must be attributed to the "natural unity of the Germanic race". This thesis is interesting in that it gives Bakunin the opportunity to define what he means by "race": it is the "identity of the natural temperament, customs, manners, sentiments, ideas, and primitive organization brought by the Germanic peoples into the different countries of Europe” (Œuvres, Champ libre, I, 133). We then see that the concept of "race" is exclusively limited to the cultural field; It does not include any "ethnic" or "genetic" characteristics. In fact, it is synonym to “people”.
By saying that the Slavs and the Latins were "naturally" libertarian but not the Germanic (and Northern) peoples, Bakunin was clearly mistaken, but he nevertheless perceived a real problem. Of course the Latin and the Slavonic peoples are not "genetically" revolutionary and the northern peoples "genetically" reformist. What creates the fracture is the use of mediations. In France, Belgium, Italy, Spain and Russia the slightest popular claim comes up against the army and the police who shoot the workers. There is no negotiation, no mediation structures like trade unions and Parliaments (and public opinion). There is therefore no place for reformism: the smallest claim necessarily turns into a revolutionary act. In Northern Europe it is quite different. Political power itself encourages the establishment of mediation structures, even if it occasionally uses repression.
However, France and Belgium were in intermediate positions. When the Belgians had obtained the universal suffrage after two very violent general strikes, the revolutionary tendency of the IWA disappeared. In France the massacres of workers ceased gradually after the unification of the Socialist party which appeared an alternative to the direct action strategy and permanent confrontation with the power.
There is a funny remark by Bakunin in an article he wrote in 1864 when he was in Sweden. He was amazed at this happy people who had no habit of class struggle because the State went ahead of their claims! He found it quite shocking!
Bakunin thus had the intuition of a real situation, but without understanding its causes.

WAYNE PRICE: This anti-Germanism was not unique to Bakunin. His closest comrade, James Guillaume, wrote a book, Karl Marx, Pan-Germanist. This racist anti-Germanism later played a part in persuading a minority of prominent anarchists to support the imperialist Allies against the imperi alist Germans in World War I—including Kropotkin and Guillaume.

Karl Marx pangermaniste et l’Association internationale des travailleurs de 1864 à 1870 (the complete title) was published in 1915 during the First World War. To qualify this brochure as "anti-German racist" does not seem to me right. I re-read it for the occasion, it contains nothing different from what Guillaume already wrote in L’Internationale, documents et souvenirs. Vigorously Anti-Marxist, it certainly is, but how can one be surprised? But the accusations of J. Guillaume are supported by precise references to texts, which are perfectly verifiable. Guillaume provides numerous quotations from Marx and Engels which confirm his thesis concerning Marx being “pan-German” (although the matter is much more complicated if you take the time to weigh things). But in the 1870’s and even more in 1915, James Guillaume was in no mood for subtleties.
It would be interesting for Wayne Price to explain in what way Karl Marx pangermaniste is racist.
Moreover, Kropotkin did not need James Guillaume to determine his opinion on the conduct to be held in case of war between France and Germany: he had long made his choice. It is worth pointing out that Kropotkin's arguments in favor of France are exactly the same as those of Bakunin forty years earlier: France was the repository of cultural values which were considered as being progressive in relation to German militarism.
Bakunin did not pass to posterity with the same negative image as Kropotkin because there was the Commune insurrection, and the war turned out into a revolution! But from the beginning of the war Bakunin had taken sides for France, without hesitation.
But Bakunin and Kropotkin had expected a reaction from the people against the invaders to turn the war into a revolution. This eventuality occurred in 1870 but not in 1914. What would Bakunin have done if there had not been the Commune?
Kropotkin made three incredible mistakes, which in my opinion stem from a certain form of intellectual arrogance: first he imagined that signing the « Manifesto of the Sixteen » could have changed something; Then he neglected to consider whether there were any other means of getting his message across than by signing such a compromising document; But most of all he did not see that when one is not able to change events, it is essential to remain firm on principles. This is what the overwhelming majority of the anarchist movement has done.
(Concerning Kropotkin and the war, see: René Berthier, Kropotkine et la Grande guerre. Les anarchistes, la CGT et la social-démocratie face à la guerre, éditions du Monde Libertaire)

WAYNE PRICE: This issue was somewhat confused, in my opinion, due to the anarchist approach to “power.” Anarchists often declare that they are not in favor of the workers “taking power.”

I have always been irritated by the scruples of anarchists before the use of the word "power". "Power" is also "to be able to achieve something". For a long time I have settled this question by saying that anarchists are opposed to the exercise of political power but favorable to the exercise of social power. It obviously satisfies most comrades when I make conferences.

WAYNE PRICE: Up until World War I, the anarchists still were the mainstream of the far left within the movement.

Before WWI the anarchists were the only revolutionary current. The few small socialist opposition groups who made incursions alongside the anarchists quickly went back home to their social-democratic parties. Rosa Luxemburg was accused by her social-democrat comrades of being an anarchist, which infuriated her because she hated the anarchsits. We must not forget the syndicalist movement, which had close relations with anarchism but can not be confused with it. This is a very complicated question, involving many determinations. I have been working on this for several years. I would simply say this (provisionally): I think that the anarchist movement would have survived as a movement with real visibility (in France at least) if the anarchists had been able to find realistic modalities for defining their relations with the syndicalist movement (I speak for France, at least). The anarchist movement and those syndicalists who were closest to the anarchist movement have been unable to counter the unprecedented methods used by the Bolsheviks to control mass organizations. This is valid at the international level.

I think Wayne Price perfectly understood my thinking on these issues if I judge from the comments he makes on the weaknesses of anarchism. If one wants to “learn from our mistakes and our successes”, as Wayne rightly says, we must begin by defining where our errors lie – something many anarchists are probably not ready to do.

Διεθνή / Αναρχική Ιστορία / Γνώμη / Ανάλυση Wednesday August 23, 2017 20:43 byDmitri (republishing)

Θα ‘θελα να φωνάξω εκδίκηση -μπορώ να σας πω πως θα πέθαινα ευτυχισμένος κάτω απ’ το χέρι του δημίου, αν ήξερα πως θα έπαιρναν άλλοι εκδίκηση για μένα: «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος…

Επιστολή του Βαντσέτι από τις φυλακές του Τσάρλεστον στις 24 Φεβρουαρίου 1924

«… Ο αγώνας για την ελευθερία, ανάμεσα στον καταπιεστή και τον καταπιεζόμενο, θα συνεχιστεί και πέρα απ’ τη ζωή και περ’ απ’ τον τάφο. Ξέρω τι έχουν κάνει και τι κάνουν κάθε μέρα σε μένα και σε εκατοντάδες επαναστατημένες καρδιές. Και ξέρω πως είναι και πως θα είναι πάντα έτοιμοι να μας χτυπήσουν. Ξέρω τις χιλιάδες τους νέους που σκότωσαν, τις χιλιάδες γυναίκες που άφησαν χήρες, τις χιλιάδες μπάσταρδα που εγκατέλειψαν μέσ’ στις βρώμικες τρώγλες ή που ανάθρεψαν για τις αδελφοκτονίες τους. Ξέρω τους γέρους γονείς που σκότωσαν συντρίβοντάς τους την καρδιά κι όλα τα παιδιά που τα κατάντησαν να πεθαίνουν της πείνας και τα νοσοκομεία και τα τρελοκομεία που είναι γεμάτα από τα θύματά τους, και τους νεαρούς εγκληματίες —ανεύθυνα θύματα, καταναγκασμένα σχεδόν στο έγκλημα— που τους εκτελούνε δίχως οίκτο ή τους θάβουν ζωντανούς. Ποτέ τους δεν ένιωσαν οίκτο για τα παιδιά μας, για τις γυναίκες μας κι ούτε ποτέ τους θα νιώσουν.

Ο πόνος των θυμάτων τους βασανίζει το σώμα μου και το πνεύμα μου. Αν ήταν μονάχα για μένα, θα τους συγχωρούσα, μα δεν μπορώ, γιατί θα γινόμουν προδότης της τάξης μου. Μέχρις ότου σταματήσει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν θ’ αφήσουμε απ’ τα χέρια μας το λάβαρο της ελευθερίας.

Μήπως δεν είναι έτοιμοι να κάνουν στους συντρόφους μας ό,τι κάνουν και σε μας; Μήπως δεν είναι αποφασισμένοι να φιμώσουν τον εργάτη για να βγάζουν περισσότερο χρυσάφι; μήπως δεν ετοιμάζουν ένα μεγαλύτερο πόλεμο;

Θα ‘θελα να φωνάξω εκδίκηση -μπορώ να σας πω πως θα πέθαινα ευτυχισμένος κάτω απ’ το χέρι του δημίου, αν ήξερα πως θα έπαιρναν άλλοι εκδίκηση για μένα: «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος»…

Μπαρτολομέο Βαντσέττι

*Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 61, Ιούλιος-Αύγουστος 2007.

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Αναρχική Ιστορία / Κριτική / Παρουσίαση Saturday August 19, 2017 15:47 byΔημήτρης Τρωαδίτης (επιμ.)

Το κείμενο του Κροπότκιν είναι γραμμένο σε απλή γλώσσα κατανοητή από τα λαϊκά στρώμματα. Θίγει σε αυτό καθημερινά πρακτικά ζητήματα και συνιστά ένα κάλεσμα στους νέους, τους νέους στην καρδιά και το πνεύμα, όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά στην πρώτη ήδη παράγραφο. Δεν περιέχει φιλοσοφικές ή οικονομικές αναλύσεις ούτε για να το διαβάσει κάποιος πρέπει να έχει θεωρητική κατάρτιση για να κατανοήσει τα λεγόμενά του.

Πιοτρ Κροπότκιν, Προς τους νέους
Επιμέλεια, εισαγωγή Νίκου Παπαχριστόπουλου
Μετάφραση Ιωάννη Μαγκανάρα
Επίμετρο Πλάτωνος Δρακούλη
Πίνακας εξωφύλλου S. Dakdouk-Kastro


Οι εκδόσεις opportuna, που εδρεύουν στην Πάτρα, έχουν ήδη δημιουργήσει μια άκρως καλαίσθητη και αρκετά επιμελημένη σειρά έργων αναρχικών στοχαστών από τις οποίες έχουν κυκλοφορήσει αρκετές δουλειές.

Μια από αυτές τις δουλειές είναι και το έργο του Πιοτρ Κροπότκιν «Προς τους νέους» σε μια από τις πρώτες μεταφράσεις του στην ελληνική γλώσσα, αυτή του Γιάννη Μαγκανάρα, ως μέρος της όλης προπαγανδιστικής δουλειάς της αναρχικής ομάδας γύρω από την αναρχική εφημερίδα «Επί Τα Πρόσω», που κυκλοφόρησε κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1890 στην Πάτρα.

Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο Πιοτρ Κροπότκιν ολοκλήρωσε το κείμενό του αυτό το 1880, το οποίο αρχικά κυκλοφόρησε σε συνέχειες στην εφημερίδα «Le Révolté» («Ο Εξεγερμένος») που έδρευε τότε στη Γενεύη και ιδρυτής της οποίας ήταν ο ίδιος. Είναι, επίσης, σημαντικό να πούμε ότι οι ορολογίες αναρχισμός, αναρχικός, αναρχικοί κ.λπ., στο αρχικό κείμενο αντικαταστάθηκαν και εννοούνταν με τις λέξεις σοσιαλισμός, σοσιαλιστής και σοσιαλιστές, καθώς εκείνη την εποχή το αναρχικό κίνημα στις χώρες της δυτικής Ευρώπη δεν αυτοπροσδιοριζόταν ως καθαρά αναρχικό, αλλά ως σοσιαλιστικό.

Στην Ελλάδα το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1886, μεταφρασμένο από τον Πλάτωνα Δρακούλη, δημοσιογράφο, εκδότη της εφημερίδα «Άρδην» και έναν από τους πρώτους σοσιαλιστές της εποχής εκείνης.

Όπως αναφέρει ο Δημήτρης Δημητρόπουλος, στο Π. Κροπότκιν «”Προς τους Νέους” - Εκδοτικές τύχες του κειμένου στην Ελλάδα μέχρι τον μεσοπόλεμο»,* το «Προς τους νέους» είναι ένα ζωντανό και ενθουσιώδες έργο, όπως άλλωστε τα περισσότερα του Κροπότκιν (αλλά και άλλων αναρχικών διανοητών της εποχής του), το οποίο απευθύνεται σε κάθε νέο άνθρωπο, αλλά κυρίως στους νέους αυτούς που ασκούν επαγγέλματα μέσω των οποίων έρχονται σε άμεση επαφή με το λαϊκά στρώμματα, όπως γιατροί, νομικοί, μηχανικοί, δάσκαλοι και εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες κάθε είδους και γενικά επιστήμονες και διανοούμενους. Τους θέτει ηθικά διλήμματα, με τα οποία θα βρίσκονταν αντιμέτωποι εάν ασκούσαν το επάγγελμα που επέλεξαν μακριά απο κυκλώματα και σκοπιμότητες, ενδοιασμούς και μισόλογα, πραξεις που θα πλήγωναν παρά θα βοηθούσαν τον λαό. Κατόπιν απευθύνεται στον νέο εργάτη και στη νέα γυναίκα-μητέρα, και, αφού τους υπενθυμίσει όσα αντιμετωπίζουν καθημερινά από την εκμετάλλευση που υφίστανται, τονίζει ότι η στράτευσή τους στον σοσιαλιστικό αγώνα αποτελεί γι’ αυτούς καθήκον.

Για τον Κροπότκιν, αυτή η στάση αποτελεί την κοινή συνισταμένη των επιχειρημάτων που αναπτύσσει ο ίδιος, αφορά όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες στις οποίες επιλέγει να απευθυνθεί και το φυσικό επακόλουθο της στάσης κάθε ανθρώπου που θέλει να διατηρήσει την εντιμότητα και την αξιοπρέπειά του.

Στόχος του κειμένου, όπως ανέφερε ο Κροπότκιν ήταν να αποδείξει στους νέους των ανώτερων τάξεων «ότι μπροστά στο δίλημμα που θα τους προβάλλει η ζωή, θα είναι αναγκασμένοι, αν έχουν θάρρος και την ειλικρίνεια να ταχθούν με το μέρος των σοσιαλιστών και ν’ αναλάβουν μαζί τους τον αγώνα της κοινωνικής επανάστασης». Αναγνώριζε, φυσικά, τις μεγάλες δυσκολίες, που και στις μέρες παραμένουν, σχεδόν αναλλοίωτες σε πολλά σημεία. «Σοφίσματα, προλήψεις και αντιλογίες», είναι το τρίπτυχο όσων έχει κάποιος να αντιμετωπίσει εξαιτίας «της επίδρασης των αστών», ανέφερε. Όμως με τους νέους μπορούσε να είναι «συντομότερος».

Επικαλέστηκε καθημερινά παραδείγματα, όπως η κλοπή που διέπραξε άνεργος πατέρας, ώστε να αφυπνίσει την ανθρώπινη συνείδηση που από τότε διψούσε για αίμα. «Ένας άνθρωπος ενώ τριγύριζε μια μέρα στο Παρίσι κοντά σ’ ένα κρεοπωλείο αρπάζει ξαφνικά ένα μπιφτέκι και φεύγει. Τον πιάνουν, τον εξετάζουν και μαθαίνουν ότι είναι εργάτης χωρίς δουλειά, ότι αυτός και η οικογένειά του έχουν τέσσερις μέρες να φάνε. Παρακαλούν το χασάπη ν’ αφήσει αυτό τον άνθρωπο, μα εκείνος όμως θέλει τον θρίαμβο της δικαιοσύνης. Τον καταγγέλλει και ο δυστυχισμένος καταδικάζεται σ’ έξι μήνες φυλακή».

Συνεπώς, συμπέραινε, απευθυνόμενος στους νέους «ή θα υποχωρείς διαρκώς απέναντι στη συνείδησή σου και στο τέλος θα πεις: ‘Ας χαθεί όλη η ανθρωπότητα, φτάνει μονάχα εγώ να μπορώ να ‘χω όλες τις απολαύσεις μου και να τις χαίρομαι εφόσον ο κόσμος θα ‘ναι τόσο βλάκας ώστε να μ’ αφήνει απείραχτο ή θα πας με το μέρος των σοσιαλιστών και μαζί τους θα εργαστείς για την ολοκληρωτική καταστροφή του σημερινού κοινωνικού συστήματος».

Το κείμενο του Κροπότκιν είναι γραμμένο σε απλή γλώσσα κατανοητή από τα λαϊκά στρώμματα. Θίγει σε αυτό καθημερινά πρακτικά ζητήματα και συνιστά ένα κάλεσμα στους νέους, τους νέους στην καρδιά και το πνεύμα, όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά στην πρώτη ήδη παράγραφο. Δεν περιέχει φιλοσοφικές ή οικονομικές αναλύσεις ούτε για να το διαβάσει κάποιος πρέπει να έχει θεωρητική κατάρτιση για να κατανοήσει τα λεγόμενά του.

«Ημείς πάντες πάσχοντες και υβριζόμενοι είμεθα η άπειρος πληθύς, ημείς ήμεθα ο ωκεανός, όστις το παν δύναται να καταβροχθίση.
Όταν την θέλησι έχωμεν, μια στιγμή αρκεί, όπως γίνη δικαιοσύνη».
Με αυτή τη φράση τελειώνει ο Κροπότκιν το κείμενό του. (Το απόσπασμα αυτό είναι αποτέλεσμα της μετάφρασης του Ιωάννη Μαγκανάρα).
«Εμείς όλοι που υποφέρουμε αποτελούμε ένα τεράστιο πλήθος που κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει. Είμαστε σαν ωκεανός που μπορεί τα πάντα να σκεπάσει. Η θέληση μας λείπει, όταν θα αποκτήσουμε την θέληση μια στιγμή θα είναι αρκετή για να αποδοθεί δικαιοσύνη…». (Το απόσπασμα αυτό είναι το ίδιο με το προηγούμενο και προέρχεται από την έκδοση «Μαρή – Κοροντζή» του 1944).

«…πάντες σεις οι κεκτημένοι, γνώσεις, προτερήματα, εάν έχητε καρδίαν, έλθετε σείς και οι περί σας να χρησιμοποιήσητε τας γνώσεις σας και τα προτερήματά σας υπέρ των εχόντων πλείονα ανάγκην αυτών. Μάθετε δε ότι αν έρχησθε ουχί ως κύριοι, αλλ ως συμμαχηταί, ουχί όπως κυβερνήσητε, αλλ όπως εμπνευσθήτε υπό νέου κόσμου βαίνοντος προς κατάκτησιν του μέλλοντος, ουχί όπως διδάξητε, αλλ όπως εννοήσητε τους πόθους των ομάδων, όπως τους μαντεύσητε και τους διατυπώσητε, είτα δε εργασθήτε, ακαμάτως, διηνεκώς και εν όλω τω σφρίγει της νεότητος ίνα εισαγάγητε αυτούς εις την ζωήν, μάθετε ότι τότε, αλλά μόνον τότε, θα ζήσητε ζωήν τελείαν και αληθή, θα ίδητε ότι εκάστη των προσπαθειών, ας καταβάλλετε προς τούτο, φέρει δαψιλείς καρπούς, η δε συναίσθησις της καθιερωθείσης αρμονίας εν μέσω των πράξεών σας και των υπαγορεύσεων της συνειδήσεώς σας, θα σας δώση δυνάμεις, ας ουδέ καν υποπτεύετε πριν…». (Απόσπασμα στο πίσω εξώφυλο της παρούσας έκδοσης, σεμετάφραση Γιάννη Μαγκανάρα).

Ο επιμελητής της έκδοσης και υπεύθυνος των εκδόσεων opportuna, Νίκος Παπαχριστόπουλος, φαίνεται ότι παραμένει πιστός στις πηγές, δηλαδή, την περίπτωσή μας, στη μετάφραση του Γιάννη Μαγκανάρα στην καθαρεύουσα.
Στο βιβλίο περιλαμβάνεται και το κείμενο «Κοινωνία και Κράτος», το οποιο είναι συνένωση αποσπασμάτων του κειμένου του Κροπότκιν «Το κράτος και ο ιστορικός του ρόλος», το οποίο δημοσίευσε σε δύο συνέχειες ο Πλάτων Δρακούλης στην εφημερίδα του Έρευνα τον Νοέμβρη και Δεκέμβρη του 1908. Στα Παραρτήματα του βιβλίου παρατίθενται εξώφυλλα διαφόρων εκδόσεων του «Προς τους νέους», καθώς και οι σελίδες των δύο προαναφερθέντων τευχών της Έρευνας όπου δημοσιεύεται το κείμενο αυτό του Κροπότκιν.

*«Αρχειοτάξιο» (περιοδικό των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας - ΑΣΚΙ), τεύχος 3, Μάϊος 2001.

Συμπληρώνονται φέτος ενενήντα χρόνια από τη δολοφονία των δύο αναρχικών Σάκκο και Βαντσέτι. Θεωρώντας πως δεν πρέπει να λησμονούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που αγωνίστηκαν μ’ αυταπάρνηση για την αναρχία, παραθέτουμε ένα χρονικό των σημαντικότερων γεγονότων αυτής της υπόθεσης που συντάραξε τον κόσμο και η οποία εξακολουθεί να είναι γνωστή ως μια από τις μεγαλύτερες δίκες σκοπιμότητας με στόχο την εξόντωση ανθρώπων για τις αντικρατικές και απελευθερωτικές απόψεις και πρακτικές τους.

11 Ιουνίου 1888: Γεννιέται στο Βιλαφαλέτο της Βόρειας Ιταλίας ο Μπαρτολομέο Βαντσέτι.

22 Απριλίου 1891: Στο Τορεματζιόρε της Νότιας Ιταλίας γεννιέται ο Νικόλα (βαφτισμένος με το όνομα Φερδινάνδος) Σάκκο.

Απρίλιος 1908: Ο Σάκκο και ο αδελφός του Σαμπίνο μεταναστεύουν στην Αμερική.

Ιούνιος 1908: Ο Βαντσέτι φεύγει μετανάστης στις ΗΠΑ.

Μάιος 1917: Οι Βαντσέτι και Σάκκο γνωρίζονται στην Βοστόνη σε μια συνάντηση αναρχικών που τάσσονταν με τις απόψεις του Λουίτζι Γκαλλεάνι. Μια βδομάδα αργότερα θα φύγουν στο Μεξικό μαζί με άλλους αναρχικούς από την Ιταλία, προκειμένου να αποφύγουν την στράτευση.

Σεπτέμβριος 1917: Οι δύο αναρχικοί επιστρέφουν στις ΗΠΑ.

22 Φεβρουαρίου 1918: Η προπαγάνδα του «κόκκινου τρόμου» βρίσκεται σε έξαρση. Τα γραφεία της Cronaca Sovversiva, μιας αναρχικής εφημερίδας, στην οποία αρθρογραφούν και ενισχύουν οικονομικά οι Σάκκο και Βαντσέτι δέχεται την επιδρομή των μπάτσων. Είναι η πρώτη φορά που τα ονόματα των δύο αναρχικών μπαίνουν στη λίστα αυτών που το κράτος χαρακτηρίζει ως επικίνδυνους.

Φεβρουάριος 1919: «Κτυπήστε τα Κεφάλια!». Ένα έγγραφο που αποδίδεται στους «αμερικανούς αναρχικούς» κάνει την εμφάνισή του στη Νέα Αγγλία. Σ’ αυτό οι αμερικανοί αναρχικοί και πιο συγκεκριμένα οι Ιταλοαμερικανοί, απειλούν με βομβιστικές επιθέσεις κατά κρατικών αξιωματούχων, σε αντίποινα για τις απελάσεις και την διαρκή και εντεινόμενη καταπίεση εναντίον τους.

28 Απριλίου 1919: Αποκαλύπτεται ένα σχέδιο βομβιστικών επιθέσεων σύμφωνα με το οποίο πρόκειται να ριχτούν περισσότερες από 30 βόμβες σε άτομα που θεωρούνται εχθρικά προς τους αναρχικούς, όπως ο Γενικός εισαγγελέας των ΗΠΑ Α. Mitchell Palmer, οι J. P. Morgan και John D. Rockefeller και οι δικαστές Oliver Wendell Holmes και Kenesaw Mountain Landis.

2 Ιουνίου 1919: Σε ένα άλλο περιστατικό βομβιστικών επιθέσεων, μια βόμβα εκρήγνυται στα χέρια του Carlo Valdinoci (ο οποίος είχε βρεθεί στο Μεξικό για τους ίδιους λόγους που είχαν μεταβεί ο Σάκκο και ο Βαντσέτι ). Το συμβάν λαμβάνει χώρα έξω από το σπίτι του Γενικού Εισαγγελέα Α. Mitchell Palmer. Οι φήμες θέλουν τους Σάκκο ναι Βαντσέτι να έχουν συμμετάσχει σ’ αυτή την ενέργεια.

Νοέμβριος 1919: Το υπουργείο δικαιοσύνης προβαίνει σε ομαδικές συλλήψεις υπόπτων.

24 Δεκεμβρίου 1919: Τέσσερα άτομα επιχειρούν να ληστέψουν την μισθοδοσία της εταιρείας L.Q. White Shoe στο Μπριτζγουότερ της Μασαχουσέτης.

Αρχές του 1920: Οι Σάκκο και Βαντσέτι σκέπτονται να επιστρέψουν στην Ιταλία.

8 Μαρτίου, 1920: Οι Roberto Elia και Andrea Salsedo, δυο αναρχικοί που δουλεύουν για την Cronaca Sovversiva συλλαμβάνονται χωρίς κανένα λόγο.

15 Απριλίου, 1920: Στο Σάουθ Μπρέϊντρι της Μασαχουσέτης, δύο ένοπλοι πυροβολούν και σκοτώνουν τους Frederick Parmenter και Alessandro Berardelli, υπαλλήλους της εταιρείας Slater & Morrill Shoe. Τους παίρνουν το ποσόν των 15.775,51 δολαρίων, που μετέφεραν προκειμένου να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζόμενων. Στη συνέχεια διαφεύγουν με αυτοκίνητο που οδηγεί ένα τρίτο άτομο.

16 Απριλίου, 1920: Ο Ferruccio Coacci, ένας ιταλός αναρχικός ο οποίος επρόκειτο να απελαθεί την προηγούμενη μέρα, ενημερώνει τον O. L. Root, Επιθεωρητή του Γραφείου Μετανάστευσης ότι δεν παρουσιάστηκε ως όφειλε, επειδή η γυναίκα του ήταν άρρωστη και ότι έπρεπε να την φροντίσει για μερικές μέρες. Καχύποπτος ο O. L. Root ζητά από τον Michael E. Stewart, επικεφαλής της αστυνομίας του Μπριτζγουότερ, να του επιτρέψει να ελέγξει τους ισχυρισμούς του Coacci. Ο Stewart στέλνει τον Frank LeBaron που ήταν περίπολο να συνοδεύσει τον Root προκειμένου να μιλήσει με τον Coacci. Όταν έφτασαν, βρήκαν την γυναίκα του Coacci μια χαρά και τον ίδιο να πακετάρει τις βαλίτσες του και να ισχυρίζεται πως αναχωρεί αμέσως. Οδηγήθηκε στον τμήμα μετανάστευσης και δύο μέρες μετά απελάθηκε στην Ιταλία. Ο Stewart θα συμπεράνει, εκ των υστέρων, ότι οι δύο ληστείες του Σάουθ Μπρέϊντρι έγιναν από την ίδια ομάδα ιταλών, στην οποία συμμετείχε ο Coacci και της οποίας οι ιδεολογικές κατευθύνσεις ήταν απροσδιόριστες.

17 Απριλίου 1920: Το αυτοκίνητο που χρησιμοποιήθηκε από αυτούς που έκαναν τη ληστεία στο Σάουθ Μπρέϊντρι, μια κλεμμένη Buick, βρίσκεται σε απόσταση δύο μιλίων από τα σπίτια των Coacci και Bοda.

20 Απριλίου 1920: Ο Stewart πηγαίνει στο σπίτι όπου έμενε ο Coacci και συζητά με τον Mario Buda. Αυτός ισχυρίζεται πως είναι πωλητής και ότι το αυτοκίνητό του επισκευάστηκε στο γκαράζ της πλατείας Elm.

22 Απριλίου 1920: Ο Stewart συζητά με τον Simon Johnson ιδιοκτήτη του γκαράζ της πλατείας Elm και στήνει παγίδα στον Buda ζητώντας του να του τηλεφωνήσει οποτεδήποτε έρθει κάποιος να ζητήσει το αυτοκίνητο.

3 Μαΐου 1920: Ο Andrea Salsedo σκοτώνεται πέφτοντας στο κενό από τον 14ο όροφο του κτιρίου της αστυνομικής διοίκησης της Νέας Υόρκης. Κατά μία εκδοχή είχε εξαναγκασθεί να συνεργαστεί με τις αρχές και αυτοκτόνησε από τύψεις. Το πιθανότερο όμως είναι πως οι μπάτσοι τον «ξεφορτώθηκαν» με τον συνηθισμένο τρόπο που ακολουθούσαν, προκειμένου να ξεφορτωθούν τους εχθρούς του κράτους χαρακτηρίζοντας το γεγονός ως αυτοκτονία.

4 Μαΐου 1920: Οι Σάκκο και Βατζέτι πληροφορούνται το θάνατο του συντρόφου τους Andrea Salsedo και ανησυχούν για το ενδεχόμενο εμπλοκής τους σε βομβιστικές επιθέσεις. Συμφωνούν με τον Mario Buda και ένα ακόμη αναρχικό, το Riccardo Orciani να συναντηθούν την επόμενη μέρα στο γκαράζ της πλατείας Elm στο Γουέστ Μπριτζγουότερ (όπου είχε επισκευασθεί το αυτοκίνητο του Buda) και να προσπαθήσουν να κρύψουν έγγραφα, που θα μπορούσαν να τους κάνουν στόχους των κρατικών μηχανισμών. Ο Σάκκο πηγαίνει στη Βοστόνη για να βρει διαβατήριο.

5 Μαΐου 1920: Οι Σάκκο και Βαντσέτι πηγαίνουν με λεωφορείο στο Γουέστ Μπριτζγουότερ, όπου συναντιούνται με τους Bοda και Orciani έξω από το γκαράζ, που είναι κλειστό. Πηγαίνουν στο σπίτι του ιδιοκτήτη, που συμβουλεύει τον Buda να μην πάρει το αυτοκίνητο, γιατί έχει λήξει η άδεια κυκλοφορίας. Στο μεταξύ η γυναίκα του γκαραζιέρη τηλεφωνεί και ενημερώνει τους μπάτσους. Ο Buda και ο Orciani φεύγουν με τη μοτοσικλέτα του Orciani κι ο Σάκκο με τον Βαντσέτι πηγαίνουν να επιβιβαστούν στο λεωφορείο για να γυρίσουν σπίτια τους. Καθώς το λεωφορείο που τους μεταφέρει, μπαίνει στην περιοχή του Brockton, ένας μπάτσος επιβιβάζεται και συλλαμβάνει τους δύο αναρχικούς σαν «ύποπτες φάτσες». Και οι δύο είναι οπλισμένοι. Ο Σάκκο και ο Βαντσέτι λένε στους μπάτσους ψέμματα σχετικά με τις απόψεις τους, τα όπλα, τους λόγους για τους οποίους βρέθηκαν στο Μπριτζγουότερ και αρνούνται ότι γνωρίζουν τους Coacci και Bοda. Τα ίδια ψέμματα επαναλαμβάνουν και στον περιφερειακό εισαγγελέα.

11 Ιουνίου, 1920: Απαγγέλλεται κατηγορία στο Βαντσέτι για την ληστεία του Μπριτζγουότερ. Οδηγείται σε δίκη και καταδικάζεται από τον δικαστή Thayer σε ποινή 12 έως 15 χρόνων.

11 Σεπτεμβρίου, 1920: Απαγγέλλονται κατηγορίες στους Σάκκο και Βαντσέτι για τα εγκλήματα του Σάουθ Μπρέϊντρι.

16 Σεπτεμβρίου, 1920: Μια βόμβα που μεταφέρθηκε σε κάρο με άλογο πυροδοτείται στη γωνία της Wall Street με την Broadway του Μανχάταν σκοτώνοντας 31 άτομα, τραυματίζοντας περισσότερα από 200 και προκαλώντας ζημιές δύο εκατομμυρίων δολαρίων. Η βομβιστική ενέργεια αποδίδεται στον Buda και συσχετίζεται με την υπόθεση των Σάκκο και Βαντσέτι. Την επομένη ημέρα οι επιθεωρητές του ταχυδρομείου ανακαλύπτουν ένα μήνυμα στο οποίο γραφόταν: «Να θυμάστε ότι δεν θα δείξουμε άλλη ανοχή. Ελευθερώστε τους πολιτικούς κρατούμενους, ειδ’ άλλως θα πεθάνετε όλοι σας». Το κείμενο υπογραφόταν από τους «Αμερικανούς Αναρχικούς Μαχητές»

31 Μαΐου 1921: Αρχίζει η δίκη στο Dedham της Μασαχουσέτης.

3 Ιουνίου 1921: Μετά από μερικές μέρες, μόνο τέσσερις ένορκοι έχουν επιλεγεί από ένα ολόκληρο κατάλογο 500 ανθρώπων. Το δικαστήριο διατάζει τον Σερίφη να φέρει έναν κατάλογο από ακόμη 200 πιθανούς ενόρκους.

4 Ιουνίου 1921: Η υπεράσπιση προβάλλει ένσταση για τον τρόπο με τον οποίο επιλέχτηκαν οι 200 υποψήφιοι ένορκοι αλλά ο δικαστής Thayer την απορρίπτει.

7 Ιουνίου 1921: Ο βοηθός εισαγγελέα Harold Williams εκφωνεί το κατηγορητήριο εκ μέρους του κράτους.

9 Ιουνίου 1921: Οι αυτόπτες μάρτυρες Carrigan, Bostock και Wade καταθέτουν ότι αδυνατούν να αναγνωρίσουν κάποιον από τη συμμορία, που είχαν δει την ώρα του εγκλήματος. Η Mary Splaine, λογίστρια, καταθέτει ότι είδε το Σάκκο να γέρνει έξω από το αυτοκίνητο καθώς αυτό διέσχιζε τις σιδηροδρομικές γραμμές. Σε επίμονες ερωτήσεις η Splaine αρνείται τα όσα είχε πει στην προανάκριση και ότι αμφιβάλλει κατά πόσο θα μπορούσε να αναγνωρίσει το Σάκκο, παρά το ότι η δήλωσή της έχει καταγραφεί.

10 Ιουνίου, 1921: Ο Lewis Pelser καταθέτει ότι ο Σάκκο είναι η θαμπή εικόνα του ανθρώπου στο αυτοκίνητο. Μετά από επίμονες ερωτήσεις παραδέχεται πως είχε προηγούμενα αναφέρει στους μπάτσους ότι δεν είδε την ληστεία και ότι είχε φύγει τρέχοντας επειδή φοβήθηκε.

11 Ιουνίου 1921: Η Lola Andrews καταθέτει ότι είχε μιλήσει με κάποιον άνδρα ο οποίος μαστόρευε κάτω από ένα αυτοκίνητο, που ήταν σταθμευμένο μπροστά από το εργοστάσιο υποδημάτων την ημέρα της ληστείας και αναγνώρισε τον Σάκκο σαν τον άνθρωπο με τον οποίο είχε μιλήσει. Αρνήθηκε την δήλωση που είχε κάνει στη διάρκεια μιας συνέντευξης και σύμφωνα με την οποία η φωτογραφία του Σάκκο δεν είχε ομοιότητα με τον άνθρωπο που είχε μιλήσει.

13 Ιουνίου 1921: Ο Βαντσέτι αναγνωρίζεται, από τον σιδηροδρομικό υπάλληλο Michael LeVangie, ως ο οδηγός του αυτοκινήτου της συμμορίας.

14 Ιουνίου 1921: Ο Harry Dolbeare καταθέτει ότι ο Βαντσέτι είναι ο άνθρωπος που βρισκόταν στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου διαφυγής. Δυο άλλοι μάρτυρες, οι Heron και Tracy, καταθέτουν ότι ο Σάκκο είναι ο άνθρωπος που είχαν δει κοντά στο East Braintree την ημέρα της ληστείας.

15 Ιουνίου 1921: Ο τελευταίος αυτόπτης μάρτυρας, ονόματι Goodridge, καταθέτει ότι είδε τον Σάκκο να πυροβολεί από το αυτοκίνητο. Η υπεράσπιση αμφισβητεί την κατάθεσή του, υπαινισσόμενη ότι μια μικρή ποινή, που επρόκειτο να εκτίσει, δεν είχε εκτελεστεί, σε αντάλλαγμα της κατάθεσης που δόθηκε. Ο δικαστής Thayer αρνείται στην υπεράσπιση να καταθέσει τα στοιχεία της.

16 Ιουνίου 1921: Εκδίδεται πόρισμα που αφορά την ανακάλυψη της μαύρης μπουίκ κοντά στο Γουέστ Μπριτζγουότερ. Το αυτοκίνητο είναι αυτό που χρησιμοποιήθηκε για τις ληστείες στο Μπριτζγουότερ και το Σάουθ Μπρέϊντρι.

17 Ιουνίου 1921: Ο Connolly, ο μπάτσος που συνέλαβε τους Σάκκο και Βαντσέτι καταθέτει ότι οι δύο αναρχικοί προσπάθησαν να τραβήξουν τα όπλα τους, όταν πήγε να τους συλλάβει.

20 Ιουνίου 1921: Υπάλληλοι της εταιρείας Iver Johnson καταθέτουν ότι το όπλο που βρέθηκε στον Βαντσέτι , όταν αυτός συνελήφθη, ήταν «ίδιο μοντέλο» με αυτό που άφησε στο μαγαζί του ο δολοφονημένος Berardelli. Το αφεντικό του Σάκκο καταθέτει ότι ένα καπέλο που βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος, ήταν παρόμοιο με αυτό του Σάκκο.

21 Ιουνίου 1921: Ο Proctor, ειδικός στη Βαλλιστική βεβαιώνει ότι οι κάλυκες και τα βλήματα που βρέθηκαν στον τόπο του εγκλήματος και στα σώματα των δολοφονημένων «είναι όμοια με αυτά που προέρχονται από την βαλλιστική εξέταση του πιστολιού του Σάκκο».

22 Ιουνίου 1921: Η υπεράσπιση αρχίζει να αναπτύσσει τα επιχειρήματά της.

28 Ιουνίου 1921: Ο Kurlansky καταθέτει ότι η κα Andrews του είχε πει κάποτε ότι δεν μπορεί να αναγνωρίσει τους κατηγορουμένους και ότι οι πράκτορες της κυβέρνησης την είχαν υποχρεώσει να το κάνει. Ο εμπειρογνώμονας της υπεράσπισης βεβαιώνει, ότι το όπλο του Σάκκο δεν ήταν αυτό με το οποίο είχε πυροβοληθεί ο Berardelli.

5 Ιουλίου 1921: Απολογία του Βαντσέτι. Ερωτάται επίμονα για τις πολιτικές του απόψεις κατά τη διάρκεια της εξέτασης του.

6 Ιουλίου 1921: Απολογία του Σάκκο. Προσπαθεί να φορέσει το καπέλο που βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος, αλλά αυτό δεν του κάνει (παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει διάθεση απαλλαγής του).

7 Ιουλίου 1921: Συνεχίζεται η απολογία του Σάκκο, όπου ερωτάται επί μακρόν για τις πολιτικές του απόψεις.

14 Ιουλίου 1921: Το σώμα των ενόρκων καλείται να αποφασίσει. Στις 7.30 το απόγευμα εκδίδεται η απόφαση: Οι Σάκκο και Βαντσέτι έχουν βρεθεί ένοχοι για δολοφονίες σε πρώτο βαθμό.

8 Νοεμβρίου 1921: Κατατίθεται η αίτηση Ripley για νέα δίκη. Η υπεράσπιση υποστηρίζει ότι πρόκειται για ένα λάθος του προϊσταμένου των ενόρκων Ripley, που επιφέρει ακυρότητα, το γεγονός ότι είχε φέρει μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου ένα φυσίγγιο των 38, προφανώς για να το επιδείξει στους υπόλοιπους ενόρκους. Η υπεράσπιση παρουσιάζει μια ένορκη γραπτή κατάθεση σύμφωνα με την οποία σε ένα σχόλιο ότι οι «κατηγορούμενοι δεν θα πρέπει να είναι ένοχοι», ο Ripley είχε πει ότι «ότι θα έπρεπε να κρεμαστούν».

4 Μαΐου 1922: Κατατίθενται οι αιτήσεις Gould και Pelser. Η αίτηση Gould βασίζεται στη γραπτή ένορκη κατάθεση του Gould, ενός αυτόπτη μάρτυρα, ο οποίος δηλώνει ότι κατά τη διάρκεια των πυροβολισμών τον πυροβόλησε ένα άτομο που επέβαινε σε αυτοκίνητο και το οποίο δεν έμοιαζε ούτε στο Σάκκο, ούτε και στον Βαντσέτι .

Η αίτηση Pelser βασίζεται στην ανάκληση της κατάθεσης του Pelser, ενός μάρτυρα που είχε πει ότι ο Σάκκο ήταν η θαμπή εικόνα του ανθρώπου που πυροβόλησε τον Berardelli. Ο Pelser υποστηρίζει ότι ο βοηθός του περιφερειακού εισαγγελέα Williams, τον εξανάγκασε να προβεί στην αναγνώριση.

22 Ιουλίου 1922: Κατατίθεται η αίτηση Goodridge για νέα δίκη. Βασίζεται στην έλλειψη αξιοπιστίας του μάρτυρα κατηγορίας Goodridge, ενός σεσημασμένου κακοποιού, ο οποίος κατέθεσε με ψεύτικο όνομα.

11 Σεπτεμβρίου 1922: Κατατίθεται η αίτηση Andrews για νέα δίκη. Η αίτηση βασίζεται στην αναίρεση της κατάθεσης της Lola Andrews.

30 Απριλίου 1923: Η αίτηση Hamilton για νέα δίκη μπαίνει στο αρχείο. Η αίτηση βασίζεται στην ένορκη γραπτή κατάθεση του εγκληματολόγου και ειδικευμένου στα όπλα Hamilton. Σ’ αυτήν την κατάθεση δηλώνει ότι οι σφαίρες, που βρέθηκαν στον τόπο του εγκλήματος και στο σώμα του Berardelli, δεν προέρχονταν από το όπλο του Σάκκο.

5 Νοεμβρίου 1923: Κατατίθεται η αίτηση Proctor για νέα δίκη. Ο εμπειρογνώμονας της κατηγορούσας αρχή Proctor, παραδέχεται ότι η χρήση της διφορούμενης φράσης «είναι όμοια με» είχε προσυμφωνηθεί με τον περιφερειακό εισαγγελέα, ούτως ώστε να κατασκευάσει την εντύπωση στους ενόρκους, πως το όπλο του Σάκκο ήταν αυτό με το οποίο σκοτώθηκε ο Berardelli.

1 Οκτωβρίου 1924: Ο δικαστής Thayer απορρίπτει όλες τις αιτήσεις για μια νέα δίκη.

Νοέμβριος 1925: Ο Celestino Medeiros ένας Πορτογάλος υποστηρίζει ότι ο Σάκκο του εκμυστηρεύτηκε πωςι είχε συμμετάσχει στη ληστεία του Σάουθ Μπρέϊντρι.

12 Μαΐου 1926: Το Ανώτατο δικαστήριο κρίσεων της Μασαχουσέτης επικυρώνει την καταδίκη των Σάκκο και Βαντσέτι και απορρίπτει την αίτησή τους για νέα δίκη.

26 Μαΐου 1926: Μπαίνει στο αρχείο μια αίτηση για νέα δίκη με βάση την ομολογία του Medeiros και τα νεώτερα στοιχεία σε σχέση με τη συμμορία Morelli, μια ιταλική συμμορία που είχε ληστέψει αυτοκίνητα με εμπορεύματα στην Providence, R.I. και στο New Bedford.

Τέλη Μαΐου 1926: Οι αναρχικοί καλούν σε βομβιστικές επιθέσεις ως απάντηση στην απόφαση του Ανώτατου δικαστηρίου της Μασαχουσέτης.

1 Ιουνίου 1926: Μια βόμβα εκρήγνυται στο σπίτι του Samuel Johnson. Προφανώς από λάθος θεωρήθηκε πως επρόκειτο για τον αδελφό του Simon, το τηλεφώνημα του οποίου οδήγησε στη σύλληψη των Σάκκο & Βαντσέτι.

13-17 Σεπτεμβρίου, 1926: Η αίτηση του Medeiros συζητείται ενώπιον του δικαστή Thayer.

23 Οκτωβρίου 1926: Ο Thayer απορρίπτει την αίτηση του Medeiros.

27-28 Ιανουαρίου 1927: Συζητείται στο Ανώτατο δικαστήριο κρίσεων η προσφυγή κατά της απόρριψης της αίτησης του Medeiros.

7 Απριλίου 1927: Επικυρώνεται η απόρριψη της αίτησης του Medeiros.

28 Ιουλίου 1927: Μετά από πολύωρη παρουσία και συζήτηση με τον κυβερνήτη Fuller, ο Βαντσέτι του απευθύνει μια επιστολή, όπου εκθέτει με κάθε λεπτομέρεια τις απόψεις του και ζητά να μην πραγματοποιηθούν οι προσχεδιασμένες εκτελέσεις.

3 Αυγούστου, 1927: Ο κυβερνήτης Fuller ανακοινώνει ότι τίποτε δεν θα αναστείλει την εκτέλεση των δύο αναρχικών.

23 Αυγούστου 1927: Οι δύο αναρχικοί δολοφονούνται στην ηλεκτρική καρέκλα.

27 Σεπτεμβρίου 1932: Βόμβα εκρήγνυται στο σπίτι του δικαστή Thayer, προφανώς για το ρόλο του στην υπόθεση Σάκκο και Βαντσέτι .

23 Αυγούστου 1977: Ο Κυβερνήτης της Μασαχουσέτης Μάικλ Δουκάκης καθιερώνει την 23η Αυγούστου, ημέρα μνήμης για τους Νικόλα Σάκκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης πενήντα χρόνων από τη δολοφονία τους.

23 Αυγούστου 1997: Ο ιταλοαμερικανός δήμαρχος της Βοστώνης Τόμας Μενίνο αποδέχεται το μνημείο για τους δύο αναρχικούς. Το μνημείο, που φιλοτεχνήθηκε το 1927 από τον γλύπτη Γκάτζαν Μπόργκλουμ, (που είναι πασίγνωστος για τα προεδρικά πρόσωπα που χάραξε πάνω στο Όρος Ράσμορ), παριστάνει τον Σάκο και τον Βαντσέτι να ατενίζουν τον ζυγό της Δικαιοσύνης, που γέρνει μονόπαντα.

*Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΕΘΡΙΑΣ, φ. 61, Ιούλιος-Αύγουστος 2007

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch

¿Què està passant a Catalunya?

¿Què està passant a Catalunya?

History of anarchism

Mon 23 Oct, 05:49

browse text browse image

textOctober 2017 Kate Sharpley Library Bulletin online Oct 11 18:37 by KSL 0 comments

textComments on “The First International and the Development of Anarchism and Marxism” by Wayn... Aug 23 21:49 by René Berthier 1 comments

sv1.jpg imageΕπιστολή του Βαν`... Aug 23 20:43 by Dmitri (republishing) 0 comments

kropotkine_prostousneous.jpg imageΠιοτρ Κροπότκιν, ... Aug 19 15:47 by Δημήτρης Τρωαδίτης (επιμ.) 0 comments

sv.jpg imageΜνήμη Σάκκο και Β ... Aug 17 20:22 by Dmitri 0 comments

textRemembering Erich Muhsam Jul 10 20:31 by Victor Osprey 1 comments

textMakhnovicina, la rivoluzione sconosciuta Jun 29 21:25 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

c3vzoqmwaaa6jye.jpg imageBook Review: Raymond B. Craib, The Cry of the Renegade. Politics and Poetry in Interwar Ch... Jun 20 03:07 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

marxbakunin.png imageThe First International and the Development of Anarchism and Marxism Jun 11 10:58 by Wayne Price 4 comments

textMay 2017 Kate Sharpley Library Bulletin online May 31 18:47 by KSL 0 comments

9788485735921.jpg imageReseña del libro de José Luis Carretero Miramar “Eduardo Barriobero: Las Luchas de un Jaba... May 24 16:46 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

18342441_324922137923599_3232661247811023757_n.jpg imageΚαμίλλο Μπερνέρι... May 06 16:46 by Φρανκ Μίντζ 0 comments

makhno_group.jpg imageΟ Νέστωρ Μαχνό γι ... May 01 20:54 by Νέστωρ Μαχνό 0 comments

Fotografía de Los Mártires de Chicago de 1887 imageLos Mártires de Chicago: historia de un crimen de clase en la tierra de la “democracia y l... May 01 17:33 by José Antonio Gutiérrez D. 1 comments

240690x426.jpg imageO Μπακούνιν για το&#... Apr 04 18:28 by Εφημερίδα δρόμου 0 comments

textPrison Memoirs of an Anarchist by Alexander Berkman, annotated and introduced by Jessica M... Apr 04 17:42 by KSL 0 comments

17361886_1871951746351091_8786882785282676585_n.jpg image«Η Ισπανία σε κόκκ&#... Mar 21 16:25 by Γιάννης Ανδρουλιδάκης 0 comments

184.jpg imageOAM-Storia e fonti dell'Organizzazione Anarchica Marchigiana Mar 20 03:12 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

peq_2.jpeg imageO que é Anarquismo? Mar 16 23:10 by Coordenação Anarquista Brasileira (CAB) 0 comments

makhno.jpg imagePrecisazioni circa Makhno, Contropiano e le solite calunnie Mar 11 06:31 by Alternativa Libertaria/fdca 0 comments

buenaventuradurrutisquotes7.jpg imageDurruti en la labirinto Mar 11 06:17 by Jurgo Alkasaro 0 comments

delo_trudo.png image[Dielo Truda]. “A Plataforma Organizacional” (fac-simile, nova tradução e ‘Suplemento’) Jan 25 19:46 by Instituto de Teoria e História Anarquista 2 comments

textJanuary 2017 Kate Sharpley Library Bulletin online Jan 24 18:24 by KSL 0 comments

bakh.jpg imageVida e Obra de Bakunin Jan 17 19:40 by Felipe Corrêa 0 comments

15420790_1134457620000348_1939215816335140438_n.jpg imageΈτοιμοι για Επαν^... Dec 19 04:36 by Ασύμμετρη Απειλή 0 comments

textOctober 2016 Kate Sharpley Library Bulletin online Nov 18 03:55 by KSL 0 comments

women052.jpg imageΓυναίκες της Ανα`... Oct 31 20:09 by Dmitri 0 comments

logobien.jpg image60° anniversario della FAU Oct 31 00:26 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

parocivicocolombia.jpg imageBiófilo Panclasta, la CUAR y la Paz. Oct 28 06:59 by Rebeldía Contrainformativa 0 comments

makhno1.jpg imageΗ ιδέα της ισότητ ... Oct 15 19:26 by Νέστωρ Μάχνο 0 comments

more >>
© 2005-2017 Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by [ Disclaimer | Privacy ]