user preferences

bolivia / peru / ecuador / chile / luchas indígenas / opinión / análisis Tuesday January 16, 2018 08:01 byClaudio Alvarado

No hace falta adentrarse mucho en la historia de la izquierda en Chile para percatar una actitud, digamos, no muy cercana a las profundas resonancias del lugar mapuche al interior del sistema político, económico y cultural en Chile. Es cierto que existe, sobre todo durante las últimas décadas, una ola solidarizante anclada al proceso de emergencia de una movimentalidad mapuche que trastocó la pasividad de la posdictadura neoliberal, lo cual permitió construir en lo mapuche un espacio de resistencia que fortificaba la moral de una izquierda magullada.

Lo mapuche se edificó como una figura que permitía mantener en pie las utopías moribundas. Eso hasta la aparición pública de diversas expresiones sociales en lucha del pueblo chileno: ahora la esperanza de esa izquierda podía depositarse, otra vez, en la chilenidad popular. Desde mi punto de vista eso no representa un problema, sino que incluso da cuenta de dos historicidades que sustentan la posibilidad de hablar de dos pueblos trenzados – malamente trenzados quizás – pero distintos.

El desanclaje en torno a las temporalidades de cada movimiento, el mapuche y el chileno, es una prueba contundente en torno a las complejidades y divergencias en su relación con la consolidación del capitalismo. Y quizás aquí se ubica justamente aquella solidaridad de cierta izquierda que no ha encontrado una articulación política profunda con el movimiento mapuche, toda vez que analíticamente no ha comprendido la dimensión interseccional, combinada y articulada – dirían los viejos marxistas – de la dominación capitalista. Y digo dominación para remarcar la cuestión política y cultural en torno a la generación de plusvalía, la cual, nosotros insistimos, tiene un componente racial y colonial en Chile que las izquierdas deben comenzar a reflexionar para encontrar cauces comunes y densos con la sociedad mapuche, y superar así aquella solidaridad nominal y muchas veces caritativa. Avancemos entonces sobre ciertos elementos, particularmente en torno a la cuestión racial, para comenzar a trenzar una crítica anticapitalista y antiracista en nuestros programas comunes.

Racismo y deshumanización

El año 1883 es una fecha fatídica para el andar de las vidas mapuche. Ese año, como símbolo, marca el comienzo de los tiempos coloniales. Sabemos, ya es de conocimiento público, y solo es negado por el conservadurismo ciego y vil, que la “pacificación” fue un proceso que inauguró las actuales condiciones en Ngulumapu. El arma, a contrapelo del discurso historiográfico oficial, no fue el mosto, aquel elixir que pena como estigma en la imagen del indio borracho, sino que fue la violencia real y simbólica: la pólvora y la inferiorización. Es que las violencias coloniales, sostenidas sobre la construcción de un antagonismo entre civilización y barbarie, condenó las vidas mapuche a la reducción territorial y a la negación de nuestras diversas formas de existir, desde ahí se construyó un sistema mediante el cual los cuerpos y los saberes mapuche fueron catalogados como inferiores, despreciables, condenados al exterminio civilizador. Detengámonos en esto, en el racismo como dispositivo y relación global que ha definido el siglo XX mapuche.

La opresión colonial enclaustra e inferioriza: además de impedir el desarrollo autodeterminado como pueblo, deshumaniza a los miembros de los oprimidos. Para ello la violencia, real y simbólica, tiene un papel fundamental. Dice Fanon que la violencia colonial animaliza al colonizado, que el lenguaje del colonizador es un lenguaje zoológico, “se alude a los movimientos de reptil del amarillo, a las emanaciones de la ciudad indígena, a las hordas, a la peste, el pulular, el hormigueo, las gesticulaciones. El colono, cuando quiere describir y encontrar la palabra justa, se refiere constantemente al bestiario”. El colonizado constituye una bestia, un cuerpo más cercano al animal que a lo humano, y desde ahí debe ocupar roles definidos al interior de las jerarquías fijadas por el colonizador. Este proceso de deshumanización no pretende aniquilar al ser colonizado, dado que borrar al catalogado como inferior impediría el ejercicio de superioridad, sino que la intención es la permanente agonía del indio. El ideal agónico del otro es lo que permitió la reducción territorial mapuche, mantener esas vidas en el hilo agobiante del empobrecimiento y la inferioridad, hacer del mapuche un indio, un ser que interiorizara la negatividad, un ser cabizbajo, silencioso, taciturno. Fue esa imaginería la que sustentó la incredulidad y la rabia de la oligarquía colonial cuando vieron al indio alzado: aquellos seres sin historia, aquellas vidas definidas como serviles, entrando de golpe y fracturando el consenso racista del Estado nacional.

El colonialismo, aquel proyecto en donde un grupo autodenominado racialmente superior invade, conquista y domina a otro, estableciendo tanto máquinas administrativas de sujeción, formas de operativizar una mano de obra racializada e instalando en el “espíritu” del colonizado una imagen inferiorizada de él mismo, es por sobre todo un modelo sustentado en la violencia. La(s) violencia(s) compone(n) todas las relaciones entre colonos y colonizados, nada queda por fuera del garrote, del abuso, de la explotación. Basta adentrarse en los escenarios cotidianos por donde la chilenización forzada y, su contraparte complementaria, la autopercepción negativa como mapuche, se forjaban. Tal como sentenció Martin Alonqueo: “Todos los actos y hechos abusivos formaron cadenas de ignominias o cercos de hierros de explotación, apropiación y despojos fraudulentos de su tierra y animales (…) Estos hechos paulatinamente se tradujeron en angustias, desesperaciones, miserias y descalabros económicos que produjeron una psicosis colectiva, incertidumbre y desconfianza en la mente de los mapuche que se tradujeron en su propio desprecio dando nacimiento al odio a su propia cultura e idioma (…). Ya muchos mapuches no querían que sus hijos aprendieran a hablar su idioma para que no fueran víctimas de burlas, engaños y atropellos” (Alonqueo, 1985).

La inferiorización se instaló lentamente en los cuerpos y subjetividades mapuche. El colonialismo se internalizó mediante las operaciones cotidianas, entre ellas las violencias escolares. Ahora se era indio; categoría colonial que naturalizó desigualdades y discriminaciones (Pillalef, 2012), “el ‘indio’ fue inscrito en la economía política colonial como raza inferior, sujeto inferior o cuerpo despojable que debía estar al servicio de quienes se arrogaron y auto-legitimaron como superiores o civilizados” (Nahuelpan, 2013).

Ahora bien, si durante gran parte del siglo XX histórico la obsesión civilizatoria obnubiló la presencia indígena, desde la tibia emergencia del indigenismo criollo primero y de la imposición de cuño multicultural después, hemos vivido una reactualización de aquellas violencias coloniales, las cuales actualmente se expresan mediante una aceptación cultural que no interviene ni en los procesos productivos, ni en el sistema político que, a fin de cuentas, son los centros de irradación del sistema colonial. En últimas, de lo que se trata actualmente es de establecer un “indio permitido” bajo los criterios de los gobiernos neoliberales. Con ello, la deshumanización colonial y aquella arrogancia cognitiva del opresor, se intenta superar mediante un juego multicultural de aceptaciones despolitizadas. En otras palabras, la aprobación de lo mapuche, y con ello la supuesta superación del racismo, se da por medio de una acogida controlada por parte de los gobiernos neoliberales, los cuales, además de no problematizar las relaciones de poder a toda escala, configuran una imagen de lo mapuche objetivada e inmóvil, es decir, otra vez, sin historia.

Hacia una izquierda anti-racista y anti-colonial

La cuestión racial, como elemento que sustenta una relación colonial, es profundamente productiva para sostener una construcción sobre lo mapuche anclada a las disposiciones de la inferioridad o a las celebraciones multiculturales. En ambas circunstancias es vital un cuerpo indio cosificado, sin historia, sin movilidad. Una solidaridad de izquierdas implicaría desde un principio luchar contra el racismo que inferioriza, y desde ahí dar el salto hacia la crítica al colonialismo latente en Chile que sustenta el extractivismo en territorio mapuche e impide la libredeterminación de nuestro pueblo. Ahora, por otro lado, aquel racismo igualmente constituye un artefacto político que permite un falso encuentro entre la burguesía y los sectores populares chilenos. En esa edificación identitaria, que tiene como alteridad al indio y al negro, se construye un nosotros que profundiza la hegemonía capitalista. Ya lo decía Marx cuando señalaba que “el obrero inglés ordinario detesta al obrero irlandés (…) se siente, por su parte, miembro de una nación dominante, cosa que lo hace instrumento de sus aristócratas y capitalistas contra Irlanda y consolida con ello el poder de éstos sobre él mismo”. El racismo, que en el caso mapuche fortifica una relación colonial, y que tiene su expresión también sobre las vidas de los inmigrantes peruanos y afrocaribeños en nuestra contemporaneidad, constituye un armazón ideológico, una variedad de significaciones con efectos concretos que las izquierdas deben comenzar a problematizar, y que en particular para el caso mapuche deben adoptar bajo una mirada anti-colonial que observe en lo mapuche a un pueblo con derecho al territorio y a la autodeterminación. Solo así sera posible superar aquella solidaridad nominal y, muchas veces, caritativa.

Αυστραλία: Πώς χρησιμοποιείται το σχολείο για τον έλεγχο της κυριαρχίας και της αυτοδιάθεσης των ιθαγενών λαών
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο The Conversation . Έχει εκ νέου δημοσιευτεί στο https://intercontinentalcry.org/school-used-control-sov...oples

Τα σχολεία αποστολών δημιουργήθηκαν αρχικά για να προστατεύσουν τους ιθαγενείς πληθυσμούς από λευκές σφαγές και άλλες βιαιότητες που σχετίζονται με την αποικιοκρατία. John T. Collins / Κρατική Βιβλιοθήκη της Βικτώριας, CC BY

Οι αυτόχθονες Αυστραλοί στερούνται αυτοδιάθεσης εδώ και δεκαετίες. Αυτό έχει προσβάλει την ικανότητά τους να επηρεάζουν την εκπαίδευση και άλλες πολιτικές σε εθνικό και κρατικό επίπεδο. Πρόσφατα, ο πρωθυπουργός Turnbull απέρριψε τη σύσταση να αναγνωρισθεί συνταγματικά η φωνή των αυτόχθονων στο κοινοβούλιο. Είπε ότι δεν πιστεύει ότι θα λάβει στήριξη και θα ήταν "αντίθετη προς τις αρχές της ισότητας και της ιθαγένειας".

Αυτή η ρητορική δεν είναι τόσο διαφορετική από εκείνη που χρησιμοποιείται για τον εξορθολογισμό της αποστολής ιθαγενών παιδιών σε σχολεία αποστολών. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η σχολική φοίτηση των ιθαγενών πληθυσμών έχει χρησιμοποιηθεί ιστορικά ως εργαλείο χειραγώγησης και ελέγχου από λευκά όργανα διοίκησης και όχι ως πηγή απελευθέρωσης.

Εκπαίδευση στις ιστορικές αποστολές των Αβορίγινων της Βικτώριας
Οι αποστολές ήταν καταυλισμοί που χτίστηκαν σε απομακρυσμένα μέρη της Βικτώριας. Αρχικά δημιουργήθηκαν για να προστατεύσουν τους αυτόχθονες πληθυσμούς από λευκές σφαγές και άλλες βιαιότητες που σχετίζονται με την αποικιοκρατία. Η εμπειρία των ιθαγενών στο σύστημα αποστολών της Βικτώριας μεταξύ 1864 και 1964 υπογραμμίζει τον τρόπο με τον οποίο η εκπαίδευση χρησιμοποιήθηκε στην Αυστραλία για πολιτικούς σκοπούς και όχι για την προώθηση των αυτόχθονων λαών.

Η βικτοριανή πράξη των Αβορίγινων του 1869 καθιέρωσε το νομικό υπόβαθρο για την υποχρεωτική «προστασία» των ιθαγενών ενηλίκων και των παιδιών μέσω του συστήματος αποστολής. Καθορίστηκε η συμπεριφορά της καθημερινής ζωής τους για πάνω από 100 χρόνια.

Με βάση τα σχόλια των κορυφαίων αποίκων, μια νεοσυσταθείσα επιτροπή προστασίας δήλωσε ότι οι αυτόχθονες λαοί (νέοι και ηλικιωμένοι) είναι « πραγματικά, αλλά ανήμπορα παιδιά ». Αυτός ο ρατσιστικός χαρακτηρισμός εξακολούθησε σε μια μορφή ή σε άλλο πεδίο στον εικοστό αιώνα. Χρησίμευσε ως αλήθεια για να νομιμοποιήσει την άρνηση των αυτόχθονων δυνάμεων κυριαρχίας και αυτοδιοίκησης στο παρόν.

Τα παιδιά αναγκάστηκαν να ζήσουν σε κοιτώνες αποστολής, ένα άλλο μέτρο ελέγχου. Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστραλίας

ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΠΑΙΔΙΩΝ

Η σχολική φοίτηση ήταν ένα μέσο για την κατάρτιση παιδιών, με τους γονείς τους να ακολουθούν, στις αποστολές. Στα πρώτα χρόνια της εγκατάστασής τους, οι σχολικές εστίες των αποστολών αποτελούσαν ένα επιπλέον μέσο άρνησης της αυτοδιάθεσης. Αυτό έγινε με το διαχωρισμό των παιδιών από τους γονείς τους μέσα στα όρια των σταθμών αποστολής.

Μετά από μια βασιλική προμήθεια το 1877, όλα τα σχολεία αποστολής ήρθαν υπό τον έλεγχο του εκπαιδευτικού τμήματος. Επίσης, ένας αναθεωρημένος Νόμος για την Προστασία των Αβορίγινων (1886) ανέτρεψε τον ορισμό της Αρχιτεκτονικότητας στην πράξη προστασίας του 1869, εξαιρουμένων εκείνων που καλύπτονται στην αρχική πράξη. Συγκεκριμένα, " κάθε ιθαγενής μισής κάστας ή παιδί μισής-κάστας ".

Η κρατική εκπαίδευση εντάχθηκε σε ένα πρόγραμμα συγχώνευσης των αυτόχθονων παιδιών στη λευκή κοινωνία. Βοήθησε να νομιμοποιήσει την εξαναγκαστική απομάκρυνση των νέων από την αποστολή στην ηλικία αποχώρησης από το σχολείο επιμένοντας ότι οι αποκαλούμενες "μισές κάστες" είχαν ανώτερη ικανότητα να "κάνουν για τον εαυτό τους".

Αυτές αποτελούσαν κατηγορίες που διαιρούσαν τους πληθυσμούς των Αβοριγίνων σε "πλήρες αίμα" και "μισή κάστα". Οι πρώτοι θεωρήθηκαν ως θανάσιμη φυλή. Στο προσκήνιο μέχρι τη νέα πράξη, το συμβούλιο ήθελε ένα σκεπτικό για να στηρίξει την πολιτική του για τη συγχώνευση της λεγόμενης «μισής κάστας» στην κοινωνία των οικισμών και την εξάλειψη του αγώνα.

Κοίταξε στη σχολική εκπαίδευση για να παράσχει αυτό το σκεπτικό. Με ένα κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα, το διοικητικό συμβούλιο έπεισε τον εαυτό του ότι οι εκπαιδευτικές δοκιμές θα αποκάλυψαν ότι τα παιδιά με "δίκαιη επιδερμίδα" έκαναν καλύτερα στο σχολείο. Θα περάσουν τις δοκιμές, θα μετακινήσουν την αποστολή σε λευκή κοινωνία και θα εξαφανιστούν.

Οι δοκιμές απέτυχαν να αποδείξουν τις διαφορές. Νωρίτερα ο ενθουσιασμός για την παροχή εκπαίδευσης ανάλογη με εκείνη των λευκών παιδιών εξαφανίστηκε γρήγορα. Τις επόμενες δεκαετίες υπήρξε μια όλο και πιο αδιάφορη στάση απέναντι στην εκπαίδευση που βασίζεται στην αποστολή.

Η λειτουργία των σχολικών εγκαταστάσεων και η επισήμανση της έλλειψης ικανοποιητικών εκπαιδευτικών εγκαταστάσεων χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές από το Συμβούλιο για την Προστασίας των Αβοριγίνων ως εργαλείο για την καλύτερη αντιμετώπιση των ιθαγενών πληθυσμών.

ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΑΥΤΟΧΘΟΝΩΝ ΛΑΩΝ

Στην περίπτωση της Βικτώριας, από το 1861, γενιές αυτοχθόνων λαών τοποθετήθηκαν σε καταυλισμούς όπου κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής θεωρήθηκε ανάγκη εποπτείας. Η καθημερινή ζωή χαρακτηριζόταν από κουδούνια εργασίας, καμπάνες σιτηρέσιων, κλήσεις κυλίνδρων, τιμωρίες και απειλές κατά της απομάκρυνσης των παιδιών. Οι ρυθμίσεις αυτές παρέμειναν στη θέση τους τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του 1960.

Καθ 'όλη αυτή την περίοδο, η φυλάκιση στο όνομα της ευημερίας και της προστασίας αντικατόπτριζε τη λεγόμενη " αναπτυξιακή ιστορία " μεταξύ πολλών ελίτ ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες ήταν "πιο προηγμένες" κοινωνίες από ό, τι οι υπόλοιποι.

Οι περιπτώσεις « αυταρχικού φιλελευθερισμού », οι οποίες πρόσφατα επανεμφανίστηκαν στην παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού Τζων Χάουαρντ , πραγματοποιήθηκαν σε λαούς που θεωρούνται ως «δεν είναι ακόμη έτοιμοι για αυτοδιοίκηση».

Οι τελευταίοι σχολιασμοί του Πρωθυπουργού Turnbull επιβεβαιώνουν αυτή τη στάση.

Ο πρώην πρόεδρος του συμβουλίου του δημοψηφίσματος Pat Anderson περιέγραψε τα σχόλια του κ. Turnbull ως "φτωχά" και "ακατέργαστα", προσθέτοντας: “Αυτό είναι το οποίο είμαστε και πρέπει να έχουμε λόγο ή κάποιο είδος συμβολής στις αποφάσεις που μας επηρεάζουν”.

Η λευκή ρητορική που σήμερα αρνείται την αυτοδιάθεση και την αυτοδιοίκηση δεν είναι πολύ διαφορετική από αυτή των πάνω από 100 ετών. Οι αυτόχθονες λαοί μιλούν για τα θεμελιώδη ζητήματα κυριαρχίας και συνθήκης που η κυβέρνηση στην Αυστραλία έχει αποφύγει και αρνείται να αντιμετωπίσει για περισσότερο από έναν αιώνα.

image 7636176885036798030.png 0.05 Mb

Δημοσιεύθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2017 από Enough Is Enough! Πρόκειται για ένα ελαφρώς επεξεργασμένο αντίγραφο μιας παρουσίασης σε εργαστήριο που διοργανώθηκε από την Διεθνή Ομάδα Έρευνας και Ενημέρωσης Εργασίας (ILRIG) και το Κέντρο Συμβουλευτικής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα της Orange Farm στην επέκταση 1 της Drieziek, δήμος Orange Farm, νότια του Soweto, Νότια Αφρική, στις 24 Ιουνίου του 2017. Το παρακολούθησε μια αίθουσα γεμάτη ακτιβιστές κοινοτήτων και εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων των βετεράνων των μεγάλων εξεγέρσεων της δεκαετίας του 1980.

Πρακτικές αυτο-οργάνωσης στη Νότια Αφρική: Η εμπειρία της δεκαετίας του 1980 και οι επιπτώσεις της στη σύγχρονη διαμαρτυρία
από ελευθεριακή κοινότητα

Η συζήτηση που πρόκειται να παρουσιάσω σήμερα βασίζεται σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα που διεξήγαγα με τον συνάδελφό μου Vladislav Kruchinsky στη Νότια Αφρική το 2011-2013. Στόχος της έρευνάς μας ήταν να αναλύσουμε και να διερευνήσουμε τις μεθόδους και τις πρακτικές αυτο-οργάνωσης από κάτω που υπήρχαν στην κρίσιμη δεκαετία του 1980 του αγώνα κατά του απαρτχάιντ.

Η συντριπτική πλειοψηφία του υλικού που γράφτηκε για την περίοδο αυτή είναι αφιερωμένο στον ρόλο των μεγάλων, θεσμοθετημένων αντι-απαρτχάιντ δυνάμεων, όπως το Ηνωμένο Δημοκρατικό Μέτωπο, ένα όργανο-ομπρέλα για τις κοινοτικές οργανώσεις κατά του απαρτχάιντ, που σχηματίστηκε το 1983. Ένα μεγάλο μέρος της επικεντρώνεται επίσης στο Αφρικανικό Εθνικό Συνέδριο, το οποίο παρουσιάζεται στην κυρίαρχη αφήγηση του ANC ως ηγέτη του αγώνα κατά του απαρτχάιντ.

Ο στόχος μου, με τον Βλαντ, ήταν να κοιτάξουμε πέρα ​​από αυτές τις μεγάλες οργανώσεις και να επικεντρωθούμε στους αγώνες των κοινοτήτων που αντιμετωπίζουμε μέσα από τις ιστορίες των απλών ανθρώπων. Όταν ξεκινήσαμε την έρευνά μας, καταλάβαμε ότι θέλαμε πληροφορίες από πρώτο χέρι από τους συμμετέχοντες στους αγώνες. Αυτή είναι η κοινωνική ιστορία, που σημαίνει ότι εξετάζει την άποψη από κάτω, με τους ανθρώπους που συνέντευξη να συμμετάσχουν ενεργά στις ιστορίες που λένε. Διεξήγαμε εκτεταμένες συνεντεύξεις με ενεργά μέλη των κοινοτήτων, κάτοικοι των δήμων, από εκείνες τις μέρες. Ελπίζουμε να ολοκληρώσουμε αυτό το έργο με ένα βιβλίο, το οποίο θα είναι μια συλλογή των συνεντεύξεων.

Ιστορία από τα κάτω

Οι συνεντεύξεις που συλλέξαμε ρίχνουν φως στις πολύ σημαντικές τοπικές ιστορίες της πολιτικοποίησης και της αντίστασης της εργατικής τάξης και των φτωχών, ενάντια στην οικονομική ανισότητα και την καταπίεση του ρατσιστικού καθεστώτος του απαρτχάιντ. Μάθαμε πώς οι απλοί κάτοικοι των δήμων, όχι κατ 'ανάγκην ακτιβιστές, αλλά οι συνηθισμένοι θείοι και οι μαθητές, οι μητέρες και οι γιαγιάδες και οι συνδικαλιστές, διεκδίκησαν την εξουσία στο επίπεδο των ναυπηγείων τους, των οικοδομικών τετραγώνων τους, του δρόμου, τις οικιστικέςζώνες τους και τελικά του συνόλου του δήμου. Μάθαμε πώς προέκυψαν νέοι χώροι βασισμένοι σε μια σχετικά οριζόντια κατανομή ισχύος και ποια είναι η πρόκληση αυτής της "οριζόντιας" κατάστασης.

Εκτός από τις συνεντεύξεις, δουλέψαμε σε δύο μεγάλα αρχεία της Νότιας Αφρικής, τα οποία έχουν συλλέξει υλικό από τους αγώνες της δεκαετίας του 1980. Αυτά είναι τα Ιστορικά Έγγραφα Wits στο Πανεπιστήμιο του Witwatersrand και το Αρχείο Ιστορίας της Νότιας Αφρικής δίπλα στο Συνταγματικό Δικαστήριο στο Γιοχάνεσμπουργκ. Αναλύσαμε πρωτότυπα φυλλάδια, έντυπα, πρακτικά συναντήσεων, αφίσες και εφημερίδες από τη δεκαετία του 1980.

Θα παρουσιάσω σήμερα ένα από αυτά τα υλικά. Το κύριο ερώτημα στην έρευνά μας ήταν: Γιατί η κοινωνική αυτοοργάνωση από την εργατική τάξη και τους φτωχούς στη Νότια Αφρική, με βάση τις αρχές της ισότιμης κατανομής της εξουσίας και συχνά με μια πολύ οριζόντια ή επίπεδη δομή, έγινε μια ιδέα που θα μπορούσε να εμπνεύσει μάζες σε όλη τη χώρα και συνέβαλε ως πρακτική που βοήθησε στην διάλυση του απαρτχάιντ;

Θα ήθελα να ξεκινήσω με τον λόγο που εστιάσαμε στη δεκαετία του 1980. Αυτό το κάνουμε για δύο λόγους.

Πρώτα απ 'όλα η δεκαετία του 1980 ήταν μια κρίσιμη περίοδος στον αγώνα κατά του απαρτχάιντ, με μαζική αντίσταση σε συνδυασμό με πρωτοφανή επίπεδα κοινωνικής και πολιτικής αυτο-οργάνωσης. Αυτή ήταν η εποχή που οι «έννοιες της λαϊκής δημοκρατίας», της «δύναμης των ανθρώπων», της «αυτοδυναμίας» και της «δημοκρατίας από κάτω» εισήχθησαν ως νέες ιδέες και πρακτικές στη νοτιοαφρικανική πολιτική »(σύμφωνα με τα λόγια του παλαίμαχου του UDF Raymond Suttner, σε μια συνέντευξη).

Μια προσεκτική ανάλυση της δεκαετίας του 1980 στη Νότιο Αφρική δείχνει ότι η κατάργηση του καθεστώτος του απαρτχάιντ έγινε δυνατή επειδή η διαδικασία αντίστασης που διασκορπίστηκε σε ολόκληρη τη χώρα μέσω αμέτρητων πράξεων τοπικής ανυπακοής, μποϊκοτάζ καταναλωτών / μεταφορών / σχολείων, απεργιών και διαμονής - γενικές ή κοινές γενικές απεργίες. Αυτή η διάσπαρτη αντίσταση βασίστηκε και οδήγησε σε εναλλακτικές πρακτικές αυτοδιαχείρισης από τους απλούς ανθρώπους.

Δεύτερον, ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου ήταν ο εκδημοκρατισμός των κινημάτων και η γέννηση μιας ριζοσπαστικής δημοκρατικής κουλτούρας. Αυτό περιλάμβανε αλλαγές σε προσωπικό επίπεδο. Τη δεκαετία του 1980, για πρώτη φορά, θέματα όπως η ανισότητα των φύλων, η ελευθερία επιλογής ενός εταίρου και η ενδοοικογενειακή βία ανέκυψαν ευρέως σε ευρεία κλίμακα και όταν κατέστη δυνατό να αντιταχθούμε ανοιχτά στους "παραδοσιακούς ηγέτες" όπως αρχηγούς και βασιλιάδες, κάτι που ανέφεραν οι αναλυτές όπως ο Michael Neocosmos .

Ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός αυτής της δεκαετίας ήταν η δημιουργία του UDF ως δομής ομπρέλα ικανής να ενώσει έναν τεράστιο αριθμό ήδη υπαρχόντων οργανισμών σε ολόκληρη τη χώρα και να προωθήσει περισσότερο την οργάνωση. Το UDF αμφισβητήθηκε, αλλά με την πάροδο του χρόνου κατέληξε να προσδιοριστεί έντονα με ένα ριζοσπαστικό όραμα της αλλαγής.

Μια "Λαϊκή Δημοκρατία"

Η ηγετική μορφή του UDF Morphe Morobe σχολίασε σε μια ομιλία με τίτλο «Προς μια Λαϊκή Δημοκρατία» ότι μια «δημοκρατική Νότια Αφρική είναι ένας από τους στόχους ή οι στόχοι του αγώνα μας». Ωστόσο, κατέστησε σαφές ότι η δημοκρατία είναι το μέσο με το οποίο διεξάγουμε την πάλη:

Η δημιουργία δημοκρατικών μέσων είναι για εμάς εξίσου σημαντική με την κατοχύρωση δημοκρατικών στόχων ως στόχου μας. Πολύ συχνά παρουσιάζονται μοντέλα μιας μελλοντικής δημοκρατικής Νότιας Αφρικής που δεν έχουν καμία σχέση με υπάρχοντες οργανισμούς, πρακτικές και παραδόσεις πολιτικού αγώνα σε αυτή τη χώρα. Αυτό που είναι δυνατό στο μέλλον εξαρτάται από το τι μπορούμε να δημιουργήσουμε και να διατηρήσουμε τώρα. Μια δημοκρατική Νότια Αφρική δεν θα διαμορφωθεί μόνο αφού έχει μεταφερθεί η πολιτική δύναμη στην πλειοψηφία.

Το UDF περιέγραψε ένα πολύ πιο ριζοσπαστικό όραμα της δημοκρατίας απ 'ό, τι η Νότια Αφρική κατέληξε το 1994. Ο Morobe συνέχισε «Ο δημοκρατικός μας στόχος ... είναι ο έλεγχος σε κάθε πτυχή της ζωής μας και όχι μόνο το δικαίωμα (όπως είναι σημαντικό) μιας κεντρικής κυβέρνηση κάθε τέσσερα έως πέντε χρόνια. "Τόνισε ότι" η δημιουργία μιας δημοκρατικής Νότιας Αφρικής "δεν ήταν κάτι που πρέπει να μείνει για το μέλλον ή να παραδοθεί από πάνω. αυτό "μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο με τη συμμετοχή εκατομμυρίων Νοτιοαφρικανών στη διαδικασία - μια διαδικασία που έχει ήδη ξεκινήσει στους δήμους, τα εργοστάσια και τα σχολεία της γης μας", μέσω των επιτροπών του ναυπηγείου και των δρόμων, των πολιτικών, των φοιτητικών ομάδων, των ενώσεων και άλλους σχηματισμούς που είχαν προκύψει.

Με την πρόοδο της δεκαετίας του 1980, το όραμα αυτό έγινε μια πρακτική, τόσο σε καθημερινούς αγώνες όσο και όταν, όπως θα δούμε, ορισμένες οργανώσεις που συμμετείχαν στην αντίσταση άρχισαν να αντικαθιστούν το κράτος με τα λεγόμενα «όργανα της εξουσίας των ανθρώπων». παραδείγματος χάριν, οι οδικές επιτροπές βοήθησαν την εκτέλεση δημόσιων υπηρεσιών, οι οργανώσεις νεολαίας δημιούργησαν πάρκα και οι άνθρωποι δημιούργησαν περιπολίες αυτοάμυνας και καταπολέμησης του εγκλήματος.

Συνδικάτα και δήμοι

Είναι απαραίτητο να προσδιοριστούν οι δύο πιο σημαντικές προϋποθέσεις για την εμφάνιση του UDF. Πρώτον, από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, μετά τις απεργιακές εκλογές του Durban του 1973, το ανεξάρτητο συνδικαλιστικό κίνημα απέκτησε μεγάλη δύναμη: οι μαζικές απεργίες και οι εργοστασιακοί αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη χώρα, οι εργαζόμενοι καθιέρωσαν δημοκρατικό έλεγχο των συνδικάτων τους και δημιούργησαν επιτροπές απεργίας. Η εξάπλωση της δημοκρατικής κουλτούρας και της οργάνωσης των συνδικάτων αυτών, ιδίως της Ομοσπονδίας Συνδικαλιστικών Οργανώσεων της Νότιας Αφρικής που συστάθηκε το 1979, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην κινητοποίηση των απλών ανθρώπων και στην ανάπτυξη των αποκαλούμενων "οργάνων της εξουσίας των ανθρώπων" στο χώρο εργασίας.

Δεύτερον, στους δήμους όπου, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, υπήρχαν συνθήκες κοινωνικοοικονομικής παρακμής στο πλαίσιο της καπιταλιστικής κρίσης, δημιουργήθηκαν νέες οργανώσεις με τη μορφή επιτροπών οδών και επιτροπών δράσης και «αστικών» ενώσεων.

Ενώ τα συνδικάτα έθεσαν ζητήματα γύρω από τους μισθούς, τις μεταφορές, τη ρατσιστική μεταχείριση και ούτω καθεξής, οι νέες δομές των κοινοτικών δομών ήταν να αγωνιστούν για τις καθημερινές κοινωνικές ανάγκες των κατοίκων: αξιοπρεπή στέγαση, χαμηλότερα ενοίκια, ηλεκτρικό ρεύμα, με τα συνδικάτα, οι αγώνες αυτοί έθεταν μεγαλύτερα ζητήματα γύρω από την κατανομή του πλούτου και της εξουσίας. και, όπως και με τα συνδικάτα, οι δομές αυτές επέτρεψαν στους ανθρώπους να αποκτήσουν όλο και μεγαλύτερο έλεγχο στην καθημερινότητά τους και να αρχίσουν να χτίζουν μια αντίθετη δύναμη ενάντια στην κυβέρνηση - να αντισταθούν στο κράτος και μερικές φορές να αντικαταστήσουν κάποιες από τις λειτουργίες του.

Η κοινωνικοοικονομική κατάσταση των κατοίκων του δήμου ήταν πολύ δύσκολη. Σε συνθήκες αυξανόμενης ανεργίας, αυξανόμενων τιμών, χαμηλής ποιότητας εκπαίδευσης και δημοτικών υπηρεσιών και υποχρηματοδότησης των δήμων, θέματα όπως η απασχόληση, η στέγαση και οι υπηρεσίες ήταν αρκετά έντονες. Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι σε πολλούς δήμους υπήρχε μικρή πρόσβαση στην ηλεκτρική ενέργεια ή στο νερό στο σπίτι, τα συστήματα αποχέτευσης συχνά αφορούσαν δημόσιες τουαλέτες ή το σύστημα κουβάδων και υπήρχαν μαζικές καθυστερήσεις στη στέγαση.

Σε αυτήν την κατάσταση, οι γυναίκες και τα παιδιά συχνά διαδραμάτισαν βασικό ρόλο στους αγώνες. Ακόμα και οι μη πολιτικοποιημένες νοικοκυρές εύκολα κινητοποιήθηκαν στον αγώνα για τοπική αλλαγή. Ένα παράδειγμα προέρχεται από τον Πολιτιστικό Σύνδεσμο του Πάρκου Valhalla, ο οποίος σχηματίστηκε από τους κατοίκους του Χρωματιστού δήμου του Valhalla Park στο Δυτικό Ακρωτήριο για να αντιμετωπίσει τις εξώσεις. Η θεία Jane Roberts, που συμμετείχε σε αυτό το 1984, μας είπε ότι «αρχίσαμε να βλέπουμε τι συνέβαινε με τους ανθρώπους στις κοινότητες και αποφασίσαμε ως κοινότητα» «Εντάξει, θα πρέπει να χτιστούμε τώρα». Το Civic επανασύνδεσε το νερό και την ηλεκτρική ενέργεια που διέκοψαν οι αρχές και έβαλε τους ανθρώπους πίσω στα σπίτια εάν είχαν δεχθεί έξωση.

Μία άλλη ακτιβίστρια, η Auntie Gertie, βοήθησε στην οικοδόμηση του Συλλόγου Ενδιαφερόμενων Κατοίκων της Valhalla, μετά την έξωση, με τα τρία μικρά παιδιά της. Αφού είχε κάποια επιτυχία στην καταπολέμηση των εξώσεων, άρχισε να βοηθά τους άλλους στην περιοχή της. Μας είπε την ιστορία της για συμμετοχή στον αγώνα:

Μεγάλωσα στη φτώχεια και ζούσα εδώ, και εκεί, και όλα γύρω. Καθώς ο πατέρας μου δούλευε, δεν ήταν σε θέση να με φροντίσει ως παιδί. Έπρεπε να πάω στο σχολείο και μεγάλωσα από μια θεία και έπειτα από μια άλλη θεία κι έτσι ταξίδεψα ως παιδί. Και σε ηλικία, νομίζω, 10-11 ο πατέρας μου παντρεύτηκε με μια άλλη γυναίκα και ... τότε πήγα να ζήσω με την μητέρα και δεν ήταν ευγενής προς εμένα. Μεγάλωσα, δεν υπήρχε κανένας που θα μπορούσα να πάω και να πω, «Το μάτι μου πονάει», γι 'αυτό μεγάλωσα πολύ ανεξάρτητα .... Έτσι έγινα πολύ ανεξάρτητη, κάνω τα πάντα μόνη μου. Και στη δεκαετία του 1980, έγινα μητέρα: γέννησα τον γιο μου και δεν παντρεύτηκα. και στη συνέχεια μια κόρη, και στη συνέχεια μια άλλη κόρη? και έπειτα είχα τρία παιδιά. Τότε έγινα μόνη μητέρα. Και ναι, δεν υπήρχε κανένας να πάω: Απλά έπρεπε να βρω τον δικό μου τρόπο, με τα λίγα χρήματα που κερδίζω, έπρεπε να βρω τον δικό μου τρόπο. Μέσα από αυτό έχω γίνει αγώνας .... Έχω εκδιωχθεί από την πόλη του Κέιπ Τάουν. Δεν είναι δύο φορές αλλά τρεις φορές. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο εντάχθηκα στην αστική οργάνωση.

Συνέχισε:
Ήμασταν τρεις από εμάς ... Κάλεσα τους ανθρώπους στη δημόσια συνάντηση, μιλήσαμε με τους ανθρώπους και είπαμε ότι σχηματίζουμε αυτή την οργάνωση με την ονομασία Concerned Residents, εμείς ... θα σας βοηθήσουμε - και ποιος από εσάς είναι έτοιμος να έρθει μαζί μας ;

Ένας άλλος ερωτώμενος, ο Trevor Ngwane, ο οποίος ήταν ενεργός στο υποκατάστημα Jabavu της Soweto Civic Association κατά τη δεκαετία του 1980, θυμήθηκε τον τρόπο με τον οποίο αυτή η πολιτική λειτουργούσε:

... συναντιόμασταν στα σπίτια των ανθρώπων, είχαμε μια συνάντηση την εβδομάδα ... Θα πηγαίναμε αυτή τη φορά σε αυτό το σπίτι και αυτή τη φορά σε αυτό ... Για παράδειγμα, θα πραγματοποιούσαμε μια συνάντηση σε έναν ιερέα, επειδή ήταν σεβαστός ή σε ένα δάσκαλο ή σε ένα σπίτι του συνδικαλιστή. Και τότε δεν υπήρξε μέλος και τα θέματα που συζητήσαμε ήταν προβλήματα στους δήμους, τα φώτα, μιλήσαμε για το τέλος του απαρτχάιντ, μιλήσαμε για την παιδική εκπαίδευση ή κάποιος που πέθανε και δεν έχουν κανέναν να τον θάψει [ για τη συγκέντρωση κεφαλαίων].

Η πρόσκληση για τέτοιες συναντήσεις έγινε συχνά από πόρτα σε πόρτα, συναντούσαμε προσωπικά τους γείτονες ή γράφαμε μικρές σημειώσεις και τις άφησε κάτω από την μπροστινή πόρτα του σπιτιού.

Επιτροπές και Πολιτικές

Οι αστικές ήταν, εν συντομία, ενώσεις κατοίκων που ασχολήθηκαν με τις ανησυχίες του λαού. Έλαβαν διάφορες μορφές, αλλά ο τυπικός πολίτης είχε μια εκτελεστική επιτροπή, η οποία απαρτίζεται από έναν πρόεδρο, έναν αντιπρόεδρο, έναν γραμματέα και έναν ταμία. Οι ηγέτες συχνά εκλέγονται για τρία χρόνια, αλλά μπορούν να επανεκλεγούν ή να ανακληθούν, κατόπιν αιτήματος της πλειοψηφίας. Το καθήκον των ηγετών ήταν να αναφέρουν τις κοινότητες στις οποίες βασίζονταν. Ένα πολύ σημαντικό σημείο είναι ότι οι ηγέτες ήταν μέρη αυτών των κοινοτήτων, αντιμετωπίζοντας τα ίδια προβλήματα με τους άλλους κατοίκους. Όπως είπε η Aunty Jane: «Ήμασταν στην κοινότητα που αγωνιζόταν για την κοινότητα», οπότε «δεν μπορούμε όπως λένε οι ηγέτες στην κοινότητα που θέλουμε αυτό ή απαιτούμε ότι ... μας χρησιμοποιούν και μας λένε τι να κάνουμε .

Οι λειτουργίες των προέδρων ήταν βασικά αυτές του συντονισμού, των συνεδριάσεων, της οργάνωσης και της προετοιμασίας για εκστρατείες. Η ιδέα της ηγεσίας ως "υπηρεσίας της κοινότητας" πήγε χέρι-χέρι με μια ευαίσθητη και προσεκτική στάση απέναντι στη διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Το Civics αλληλεπίδρασε με διάφορους τρόπους με πιο τοπικές μορφές αυτο-οργάνωσης όπως επιτροπές μπλοκ, ναυπηγείων και δρόμων. Καθώς οι ενώσεις, αυτές διαμορφώθηκαν για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων προβλημάτων, όπως η υψηλή ενοικίαση, η κακή ηλεκτροδότηση, η κακή στέγαση, το σύστημα κάδων και το έγκλημα. Σε αντίθεση με την αστική τάξη, όπου η ηγεσία είχε την τάση να κυριαρχείται από πιο μορφωμένους ανθρώπους, με άπταιστα αγγλικά ή αφρικανικά, με κάποια πολιτική ιστορία, αυτές οι τοπικές επιτροπές επικεντρώνονταν σε συνηθισμένους κατοίκους δήμων, συχνά χωρίς πολιτική εμπειρία ή οργάνωση και διευκόλυνση των δεξιοτήτων. Όπως και οι πολίτες, αυτές οι επιτροπές εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και πολλαπλασιάστηκαν στη δεκαετία του 1980.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ήταν ξεχωριστές από τις πολιτικές και ήταν πιο αυθόρμητες τοπικές ομάδες. Ωστόσο, η ισχυρότερη και δημοκρατικότερη τάξη οικοδομήθηκε πάνω σε ένα στέρεο θεμέλιο ναυπηγείων, μπλοκ και οδικών επιτροπών. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο πολιτικός αποτελούσε πράγματι οι επιτροπές που λειτουργούσαν στις κοινότητες δήμων. Ένα ενδιαφέρον παράδειγμα προέρχεται από το Belville στις παρυφές του Κέιπ Τάουν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όπως αναφέρεται στην εφημερίδα Grassroots :

Οι κάτοικοι του Belville συνειδητοποίησαν ότι χρειάζονται μια ισχυρή οργάνωση για να πολεμήσουν για τα δικαιώματά τους. Αυτό σήμαινε ότι ο οργανισμός έπρεπε να εκπροσωπεί τους πάντες στο Belville. Έτσι συναντήσεις σπιτιών πραγματοποιήθηκαν σε όλους τους δρόμους! Και οι άνθρωποι από κάθε δρόμο εξέλεγαν έναν εκπρόσωπο του δρόμου. Υπάρχουν μερικά από τα καθήκοντα ενός εκπρόσωπου του δρόμου: 1. Ο εκπρόσωπος του δρόμου πρέπει να γνωρίζει όλα τα προβλήματα των ανθρώπων στο δρόμο. 2. Πρέπει να αντιπροσωπεύουν τις ανάγκες του δρόμου στις συνεδριάσεις των αντιπροσωπευτικών επιτροπών. 3. Πρέπει να αναφέρουν όλες τις συνεδριάσεις των αντιπροσωπευτικών επιτροπών στο δρόμο τους. 4. Η αντιπροσωπευτική επιτροπή οικοδομεί την ενότητα στην περιοχή επειδή αντιπροσωπεύει όλους τους δρόμους. 5. Οι επαναστάτες δρόμου δεν πρέπει να εργάζονται μόνοι, αλλά με τη βοήθεια όλων των ανθρώπων στο δρόμο. Επομένως, ο αντιπρόσωπος του δρόμου είναι ο δεσμός μεταξύ της επιτροπής των εκπροσώπων.

Στη συνέχεια, οι εκπρόσωποι του δρόμου στο Belville εντάχθηκαν στην ευρύτερη επιτροπή δράσης για την στέγαση του Cape Town, οι οποίες κάλυπταν μια σειρά γειτονιών και δήμων και αγωνίστηκαν ενάντια στις κακές συνθήκες στέγασης. Συνελθόντες στο CAHAC, οι άνθρωποι θα μπορούσαν να μοιραστούν τις εμπειρίες τους και να βρουν λύσεις σε κοινά προβλήματα και να συνεργαστούν σε κοινές ενέργειες. Και μέσω των επιτροπών δρόμων, που δημιουργούνται από τους απλούς κατοίκους με εξουσιοδοτημένους αντιπροσώπους, οι απλοί άνθρωποι θα μπορούσαν να ελέγξουν την οργάνωση των πολιτών.

Ένα άλλο αξιοσημείωτο παράδειγμα προέρχεται από τον δήμο Αλεξάνδρα στο Γιοχάνεσμπουργκ, που ήταν μια εστία αγώνα, όπου ριζοσπαστικοί συνδικαλιστές από την παράδοση του FOSATU διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο. Ο Μωυσής Μαϊέκισο, εργαζόμενος στη μεταλλουργία από το FOSATU και ηγέτης της Επιτροπής Δράσης της Αλεξάνδρα, εξήγησε πώς οργανώθηκε ο δήμος στα μέσα της δεκαετίας του '80:

Ήταν η πυραμιδική δομή. Οι άνθρωποι στην αυλή (επειδή η Αλεξάνδρα είναι τόσο γεμάτη, υπάρχουν περίπου 4 σπίτια σε μια αυλή, σε ένα σπίτι βρίσκεστε ότι υπάρχουν 4 με 6 δωμάτια, και σε κάθε δωμάτιο υπάρχει μια οικογένεια ... αυτό είναι επί 4 φορές 8 ανθρώπων - μοιράζονται μια εξωτερική βρύση νερού, μοιράζονται μια τουαλέτα: μπορείτε να φανταστείτε) ... θα έρθουν μαζί σε μια αυλή και θα δημιουργήσουν μια επιτροπή για τη ρύθμιση των συνθηκών διαβίωσης, έτσι ώστε να μην υπάρχει σύγκρουση στην αυλή. Επίσης, η επιτροπή αυλής έρχεται μαζί για να δημιουργήσει μια επιτροπή μπλοκ: βάζετε πολλές αυλές... από αυτόν τον δρόμο και εκείνο τον δρόμο και αυτή είναι η επιτροπή μπλοκ. Στη συνέχεια, από την επιτροπή μπλοκ, θα υπάρχει μια επιτροπή δρόμου, τότε επιτροπή περιοχής - μέχρι την αστική επιτροπή. Οι άνθρωποι θα έρθουν μαζί για να εκλέξουν τον ηγέτη τους, κάθε δρόμου, θα σηκώσουν δημοκρατικά το χέρι τους και οι άνθρωποι θα αποφασίσουν για την ηγεσία τους.

ΜΜΕ και Εκπαίδευση

Η δεκαετία του 1970 και η δεκαετία του '80 ήταν επίσης μια περίοδος έντονου εναλλακτικού τύπου και μέσων ενημέρωσης, που παρείχαν μια εναλλακτική λύση στις μεγάλες επιχειρηματικές εφημερίδες και στο κυβερνητικό ραδιοτηλεοπτικό σύστημα. Αυτοί βοήθησαν να μοιραστούν νέα, ιδέες και πολιτική. Για παράδειγμα, οι εφημερίδες της κοινότητας, όπως το Speak και το Grassroots, περιλάμβαναν πολυάριθμες συζητήσεις σχετικά με το πώς θα συμπεριληφθούν περισσότεροι άνθρωποι στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Ξεκίνησαν ειδικές ομάδες μελέτης από ακτιβιστές και ηγέτες της κοινότητας προκειμένου να μοιραστούν τη γνώση για τη λαϊκή συμμετοχή και τη δημοκρατική οργάνωση.

Οι ερωτηθέντες επίσης επεσήμαναν άλλες δομές που προέκυψαν για να οργανώσουν τους ανθρώπους και να αυξήσουν τα παράπονά τους, μερικές φορές σε συναντήσεις στα σπίτια των ανθρώπων και μερικές φορές σε δημόσιες μαζικές συναντήσεις. Μια τέτοια εμπειρία μοιράστηκε ο Bricks Mokolo, ακτιβιστής στην κοινότητα Orange Farm, ο οποίος άρχισε να εμπλέκεται στον αγώνα στα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Το 1985, ο Bricks Mokolo εκλέχτηκε πρόεδρος της επιτροπής κρίσης για την εκπαίδευση των γονέων του Vaal. Οι επιτροπές κρίσης για την εκπαίδευση εμφανίστηκαν ως απάντηση στην κρίση στην εκπαίδευση και περιελάμβαναν τα παιδιά και τη νεολαία, καθώς και τους γονείς - και, όπου είναι δυνατόν, τους δασκάλους. Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι επρόκειτο για μια περίοδο μαζικών εξεγέρσεων στα μαύρα αφρικανικά, τα έγχρωμα και τα ινδικά σχολεία, καθώς και στα πανεπιστήμια, και ότι οι νέοι - συμπεριλαμβανομένων των ατόμων που εγκαταλείπουν το σχολείο, των ανέργων και όσων δεν σπουδάζουν - ο ρόλος στις επιτροπές και στην πολιτική, καθώς και στους εκπαιδευτικούς αγώνες και στα συνδικάτα. Τα μποϊκοτάζ των τάξεων ήταν κοινά και οι νέοι ήταν στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων με τις αρχές.

Ο Bricks Mokolo εξήγησε:
... υπάρχουν προκλήσεις που αντιμετωπίζει η κοινότητά σας που απαιτεί από εσάς και το παιδί σας - όλους - να συνεργαστείτε. Αντιμετώπισα πολλά προβλήματα: σπίτια, εκπαίδευση, εργασία. Τώρα εξετάσαμε τα εκπαιδευτικά προβλήματα και είπαμε ότι χρειαζόμαστε γονείς να εμπλακούν στη στήριξη των παιδιών μας στο σχολείο και να καταπολεμήσουν ή να απαιτήσουν το δικαίωμα εκπαίδευσης για τα παιδιά μας και υπήρξαν απαιτήσεις που υποβλήθηκαν. Ένα από τα αιτήματα ήταν η δωρεάν εκπαίδευση και ένα τμήμα δωρεάν εκπαίδευσης για όλους, συμπεριλαμβανομένων των μαύρων.

Η "Λαϊκή Εξουσία" αναλαμβάνει

Οι μαζικοί αγώνες των δήμων από το 1984 έως το 1986 είδαν μια τεράστια ανάπτυξη της εξουσίας των διαφόρων οργάνων της εξουσίας των ανθρώπων στις επιτροπές των δήμων, των περιοχών και των δρόμων. Ομάδες πολιτών; ομάδες σπουδαστών και νέων · γυναικείες ενώσεις; συνδικαλιστικές δομές που βασίζονται σε επιτροπές κρίσης γειτονιάς στην εκπαίδευση - και στην μαζική αποσταθεροποίηση της τοπικής αυτοδιοίκησης του απαρτχάιντ. Όπως επεσήμανε ο Μαϊέκισο, η εστίαση στα άμεσα προβλήματα οδήγησε εύκολα σε μια επίθεση στο σύστημα στο σύνολό του:

Οι συνθήκες που προκάλεσαν το σχηματισμό αυτών των οργανώσεων ήταν θέματα ψωμιού και βουτύρου, αλλά η αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων άρτου και βουτύρου σας οδηγεί αυτόματα στην πολιτική. "Γιατί οι δρόμοι είναι βρώμικοι; Γιατί δεν παίρνουμε σπίτια; "Έτσι, μέσα από αυτά τα θέματα οι άνθρωποι αναλάμβαναν πολιτικές και συνειδητοποιούνταν.

Οι αποτελεσματικοί οργανισμοί δήμων, πρόσθεσε ο Μαϊέκισο, επέτρεψαν εξαιρετικά αποτελεσματικές ενέργειες διαμαρτυρίας με υψηλό βαθμό λαϊκής υποστήριξης. Η δημιουργία ισχυρών αυτο-οργανωμένων οργάνων επέτρεψε τη διεξαγωγή μαζικών εκστρατειών:

... στην αρχή, όταν οι άνθρωποι θα συναντηθούν στο γκαράζ ή σε έναν ανοιχτό χώρο στην αυλή κάποιου και στους δρόμους ανοιχτά, [θα] ... θα έχουν πρόβλημα από την αστυνομία. Αλλά οι άνθρωποι το αψήφησαν και συναντήθηκαν. Όχι μόνο η ίδια η δομή, οι επιτροπές, αλλά οι πραγματικές συναντήσεις ήταν τα όργανα της εξουσίας των ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων των ίδιων των δομών ...

Οι γενικές συνελεύσεις, πρώτον, είναι εκεί όπου η λαϊκή δημοκρατία ανήκει, είναι η πραγματική εξουσία των ανθρώπων. αυτό είναι το κύριο βασικό όργανο της εξουσίας των ανθρώπων, επομένως οι βασικές αποφάσεις προέρχονται από εκεί, όπως τα μποϊκοτάζ: η απόφαση των μποϊκοτάζ θα προκύψει από αυτές τις συναντήσεις, από τις βάσεις .... «Δεν είμαστε ευχαριστημένοι με τις τιμές των λεωφορείων» ... η απόφαση να διαμαρτυρηθούν και να δράσουν είναι εκεί. Εάν οι επιτροπές δεν μπορούν να αποφασίσουν μόνες τους, πρέπει να στείλουν την ιδέα στη γενική συνέλευση, αν είναι ανώνυμες - είναι ανώνυμες ή μερικές φορές ψηφίζουν. Εάν υπάρχει αυτός που αντιτίθεται – το θέμα θα τεθεί σε ψηφοφορία ...

Καθώς αυξήθηκαν οι διαμαρτυρίες, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων κατά των εκπροσώπων του κράτους, πολλές περιοχές έγιναν απρόσβατες περιοχές για την αστυνομία και όταν στάλθηκε ο στρατός αντιμετώπισε αντίσταση. Οι μαύρες τοπικές αρχές που επιβλήθηκαν από την κυβέρνηση του απαρτχάιντ συχνά κατέρρευσαν, ενώ τα συμβούλια στις έγχρωμες και τις ινδικές περιοχές στερούνται αξιοπιστίας. Σε πολλά μέρη, τα όργανα της δύναμης των ανθρώπων μετατόπισαν τα BLA. Σε δήμους όπως το Port Elizabeth στο Ανατολικό Ακρωτήριο, ο Suttner σημείωσε σε άρθρο του το 2004 ότι η αυτοοργάνωση έφτασε στο αποκορύφωμα όταν «ευρέως αντιπροσωπευτικά κοινοτικά στοιχεία ανέλαβαν τον έλεγχο σημαντικών πτυχών της ζωής των δήμων και η φυγή κυβερνητικών αξιωματούχων άφησε ένα κενό. "

Αυτή ήταν η περίοδος κατά την οποία οι δρόμοι και οι πολίτες άρχισαν να εκτελούν δημόσιες υπηρεσίες, όταν οι οργανώσεις νεολαίας δημιούργησαν πάρκα και όταν οι άνθρωποι δημιούργησαν περιπολίες αυτοάμυνας και καταπολέμησης του εγκλήματος και αντικατέστησαν την αστυνομία σε πολλούς τομείς. Αυτή η κατανόηση του αγώνα ως αυτοδυναμίας κατέστη κεντρική στην προπαγάνδα κατά του απαρτχάιντ και διατυπώθηκε σε συνθήματα και έννοιες όπως η «δύναμη των ανθρώπων» ή η «Amandla-Ngawethu». Αυτές αντανακλούσαν την κατάσταση που συνέβαινε ήδη σε μαζική κλίμακα. Το 1986, όταν τα όργανα της λαϊκής εξουσίας είχαν ήδη αναδειχθεί σε πολλούς δήμους της Νοτίου Αφρικής και όταν οι BLA άρχισαν να πέφτουν, η εξόριστη ηγεσία των ANC έκανε το διάσημο της αίτημα για «μη κυβερνητικότητα» και «εξουσία των ανθρώπων». το δυναμικό και τις δυνατότητες αυτο-οργάνωσης και ελπίζαμε να το χρησιμοποιήσουμε για τους σκοπούς του κόμματος.

Το τέλος της εξέγερσης

Το κράτος του απαρτχάιντ αντέδρασε στις εξεγέρσεις με καταστολή, χρησιμοποιώντας εξωτικές δυνάμεις, όπως είναι οι vigilantes και οι επιθέσεις, η κινητοποίηση του στρατού, η επέκταση της αστυνομίας και οι βοηθητικές δυνάμεις των καθεστώτων του κράτους. Η δεύτερη κατάσταση έκτακτης ανάγκης το 1986 οδήγησε στη σύλληψη περισσότερων από 20.000 ανθρώπων και αφορούσε τη μεγαλύτερη κατασταλτική επιχείρηση στην ιστορία της Νότιας Αφρικής. Η αστυνομική και στρατιωτική βία, συμπεριλαμβανομένης της κράτησης, ήταν κοινή και μέχρι το τέλος του 1986 το κράτος είχε καταστείλει (ή τουλάχιστον αποδυναμωθεί) πολλές κοινοτικές οργανώσεις. Το UDF περιορίστηκε σοβαρά στις δραστηριότητές του και αρκετοί υψηλής αναγνωσιμότητας ηγέτες των UDF, καθώς και ακτιβιστές όπως ο Mayekiso, κατηγορήθηκαν για προδοσία.

Όσο πιο έντονη είναι η κρατική καταπίεση, τόσο χειρότερη είναι η επίδραση στην ικανότητα του λαού να είναι επιτυχημένη. Η σύλληψη πολλών από τους πιο έμπειρους ηγέτες οδήγησε επίσης στην υπονόμευση δομών λογοδοσίας και την κλιμάκωση των συγκρούσεων με τις δυνάμεις ασφαλείας από τη νεολαία, οδηγώντας σε μια στρατιωτικοποίηση του αγώνα και μια παρακμή στην ευρύτερη συμμετοχή της κοινότητας.

Ωστόσο, το κράτος του απαρτχάιντ ήξερε ότι απαιτούνται σημαντικές μεταρρυθμίσεις. Καταβλήθηκαν προσπάθειες στα τέλη της δεκαετίας του '80 για τη διενέργεια μεταρρυθμίσεων με στόχο την αποδυνάμωση του κινήματος διαμαρτυρίας και την προσέγγιση του ANC. Όταν η μεταβατική περίοδος ξεκίνησε το 1990, η ηγεσία των ANC εργάστηκε σκληρά για να εδραιώσει την ηγεμονία της πάνω στις δομές της κοινότητας και της νεολαίας και των συνδικάτων, ενώ το UDF έκλεισε το 1991, πολλές από τις θυγατρικές της απορροφήθηκαν σε σκέλη του ANC ή σε ομάδες ευθυγραμμισμένες με το ANC. Όταν το ANC ανέλαβε το 1994, οι ημέρες της «εξουσίας των ανθρώπων» εξαφανίστηκαν, οι κινήσεις της δεκαετίας του '80 συνενώθηκαν ή κλείστηκαν ή περιθωριοποιήθηκαν. Υπήρξε μια διαδικασία αποπολιτικοποίησης και μια κίνηση για επικέντρωση στην κρατική εξουσία, με το κράτος υπό την αιγίδα του ANC να «παραδίδει» στους πολίτες.

Μερικά μαθήματα

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι όλα δεν ήταν τέλεια στη δεκαετία του 1980. Υπήρχαν καταχρήσεις εξουσίας και σημαντικές προκλήσεις στις δημοκρατικές πρακτικές. Ορισμένοι από τους πολίτες δεν άλλαξαν ηγέτες: αυτό εξηγείται από την κυριαρχία των χαρισματικών προσωπικοτήτων και, μερικές φορές, από την κατάχρηση των ηγετικών θέσεων. Το γεγονός ότι η συμμετοχή σε οποιοδήποτε είδος οργανισμού αντίστασης διατρέχει τον κίνδυνο να συλληφθεί και να κατηγορηθεί σήμαινε ότι πολλοί άνθρωποι δεν ήταν διατεθειμένοι να αναλάβουν τον κίνδυνο να συμμετέχουν ανοιχτά.

Το ατομικό σύστημα αντιμετώπιζε προκλήσεις ανισότητας φύλου και ηλικίας: υπήρχε ένα χάσμα γενιάς μεταξύ των ηλικιωμένων και των ηγετών των ενώσεων πολιτών αποτελούσε βασικά νεολαία, που μερικές φορές επέβαλε τη θέλησή τους στους άλλους. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει τη χρήση βίας. Υπήρχαν εντάσεις μεταξύ των πολιτών και των συνδικάτων, εν μέρει επειδή τα συνδικάτα θέλησαν να εξασφαλίσουν την αυτονομία τους και ήταν επιφυλακτικοί για μη δημοκρατικές πρακτικές στα όργανα που συνδέονταν με το UDF. Το ANC άσκησε επίσης μια αυξανόμενη επιρροή πίσω από τις σκηνές, και οι μαχητές της ANC ήταν συχνά ανυπόφοροι σε μη-ANC φωνές.

Ωστόσο, η περίοδος μαζικής αυτο-οργάνωσης στη δεκαετία του 1980 έδειξε τις δυνατότητες της αυτο-οργάνωσης και της αυτονομίας του λαού από τα κάτω. Επεσήμανε τη δυνατότητα συνεργασίας μεταξύ συνδικαλιστικών οργανώσεων, οργανώσεων με βάση την κοινότητα και άλλων μορφών - νεολαίας, πολιτιστικού, αθλητικού - και πρωτοφανή επίπεδα αλληλεγγύης. Έδειξε προγράμματα αμοιβαίας βοήθειας, τα οποία δημιούργησαν χώρους αλληλεγγύης και κοινοτικής υποστήριξης: κουζίνες σούπας, συλλογές ράψιμου, κοινοτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς, περιπολίες κατά του εγκλήματος, αμυντικές μονάδες και δικαστήρια των λαών.

Η ριζοσπαστική ερμηνεία της δημοκρατίας αξίζει ιδιαίτερης προσοχής. Στη δεκαετία του 1980, οι δημοκρατικές πρακτικές, όπως οι μαζικές συναντήσεις, η λογοδοσία των ηγετών και των επιτροπών, ήταν σημαντικές και οι άνθρωποι είδαν επίσης την αξία της δημοκρατίας στο να αγωνίζονται.

Σήμερα, πολλές από τις αρχές της αυτοοργάνωσης της δεκαετίας του '80 και η ίδια η κουλτούρα της ριζοσπαστικής, συμμετοχικής και άμεσης δημοκρατίας, με την υποχρεωτική και απόλυτη ευθύνη των ηγετών της κοινότητας, με την ιδιαίτερη αγάπη της για μακρές και ανοικτές συναντήσεις, μερικά σύγχρονα κοινωνικά κινήματα στη Νότιο Αφρική. Πιστεύω ότι αυτή είναι η κληρονομιά της δεκαετίας του 1980, όταν πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η δημοκρατία δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα, αλλά ένα εργαλείο και μια πρακτική που πρέπει να χρησιμοποιείται από ολόκληρη την κοινότητα.

*Αρχικά δημοσιεύθηκε από το Zabalaza https://zabalaza.net/2017/12/01/practices-of-self-organ...test/
Επίσης στο https://www.anarkismo.net/article/30708. Ελληνική μετάφραση στο https://athens.indymedia.org/post/1581247/

southern africa / indigenous struggles / opinion / analysis Tuesday December 05, 2017 23:37 byDaria Zelenova

A lightly edited transcript of a presentation at a workshop hosted by the International Labour Research & Information Group (ILRIG) and the Orange Farm Human Rights Advice Centre in Drieziek extension 1, Orange Farm township, south of Soweto, South Africa, on 24 June 2017. It was attended by a hall full of community and worker activists, including veterans of the big rebellions of the 1980s.

Practices of Self-Organisation in South Africa: The Experience of the 1980s and its Implications for Contemporary Protest

By Daria Zelenova

This is a lightly edited transcript of a presentation at a workshop hosted by the International Labour Research & Information Group (ILRIG) and the Orange Farm Human Rights Advice Centre in Drieziek extension 1, Orange Farm township, south of Soweto, South Africa, on 24 June 2017. It was attended by a hall full of community and worker activists, including veterans of the big rebellions of the 1980s.
The talk that I’m going to present today is based on a research project that I carried out with my colleague Vladislav Kruchinsky in South Africa in 2011-2013. The aim of our research was to analyse and explore the methods and practices of self-organisation from below that existed in the crucial 1980s period of the anti-apartheid struggle.

The vast majority of the material that’s written about that period of struggle is devoted to the role of the large, institutionalised anti-apartheid forces, such as the United Democratic Front, an umbrella body for the community-based anti-apartheid organisations including church and sports groups, which was formed in 1983. A large part of it also focuses on the African National Congress, which is presented in the dominant narrative of the ANC as the leader of the anti-apartheid struggle.

My aim, with Vlad, was to look beyond these big organisations, and to focus on communities’ struggles, viewed through ordinary people’s stories. When we started our research, we understood that we wanted first-hand information, from the participants in the struggles. This is social history, meaning that it looks at the view from below, with the people interviewed themselves active participants in the stories they tell. We conducted extensive interviews with active members of the communities, township residents, from those days. We hope to finish this project with a book, which will be a compilation of the interviews.

History From Below

The interviews that we collected shed light on very important local histories of the politicisation of, and resistance by, working class and poor people, against economic inequality and the oppression of the racist apartheid regime. We learned how ordinary township residents, not necessarily activists, but ordinary aunties and school pupils, mothers and grandmothers, and trade unionists, reclaimed power at the level of their yards, their blocks, their street, their zones, and eventually, of the whole township. We learned how new spaces based on a relatively horizontal distribution of power emerged, and what challenges this “horizontality” faced.

In addition to the interviews, we did work at two major archives of South Africa, which have collected material from the 1980s struggles. These are the Wits Historical Papers at the University of the Witwatersrand, and the South African History Archive next to the Constitutional Court in Johannesburg. We analysed original leaflets, brochures, minutes of meetings, posters and newspapers from the 1980s.

I am going to present some of this material today. The main question in our research was: Why social self-organisation by the working class and the poor in South Africa, based on the principles of equal distribution of power, and often with a very horizontal or flat structure, became an idea that could inspire masses around the country, and worked as a practice that helped dismantle apartheid?

I’d like to start with why we focused on the 1980s. We do so for two reasons.

First of all the 1980s was a crucial period in the anti-apartheid struggle, with mass resistance coupled to unprecedented levels of social and political self-organisation. That was the time when the “notions of ‘popular democracy,’ ‘people’s power,’ ‘self-empowerment’, ‘democracy from below’ were all introduced as new ideas and practices into South African politics” (in the words of UDF veteran Raymond Suttner, in an interview).

A careful analysis of the 1980s in South Africa shows that the dismantling of the apartheid regime became possible because the process of resistance was dispersed through the whole country, through countless acts of local disobedience, of consumer/ transport/ school boycotts, of strikes and stay-aways – or community-based general strikes. This dispersed resistance built on, and gave rise to, alternative practices of self-governance by ordinary people.

Secondly, a very important feature of that period was a democratisation of movements, and the birth of a radical democratic culture. This included changes at the personal level. It was in the 1980s that, for the first time, issues like gender inequality, of freedom of choice of a partner, and of domestic violence were openly raised on a wide scale, and when it became possible to openly oppose “traditional leaders” like chiefs and kings, something noted by analysts like Michael Neocosmos.

A major political event in that decade was the creation of the UDF as an umbrella structure capable of uniting a huge number of the already-existing organisations throughout the country, and of spurring more organising. The UDF was contested, but over time, it came to identify itself strongly with a radical vision of change.

A “People’s Democracy”

Leading UDF figure Morphe Morobe commented in a talk called “Towards a People’s Democracy” that a “democratic South Africa is one of the aims or goals of our struggle.” But he also made it clear that democracy is the means by which we conduct the struggle:
The creation of democratic means is for us as important as having democratic goals as our objective. Too often models of a future democratic South Africa are put forward which bear no relation to existing organisations, practices and traditions of political struggle in this country. What is possible in the future depends on what we are able to create and sustain now. A democratic South Africa will not be fashioned only after transference of political power to the majority has taken place.
The UDF outlined a much more radical vision of democracy than what South Africa ended up with in 1994. Morobe continued “Our democratic aim… is control over every aspect of our lives, and not just the right (important as it is) to vote for a central government every four to five years.” He stressed that “The creation of a democratic South Africa” was not something to be left for the future, or delivered from above; it “can only become a reality with the participation of millions of South Africans in the process – a process which has already begun in the townships, factories and schools of our land,” through the yard and street committees, civics, student groups, unions and other formations that had emerged.

As the 1980s progressed, this vision became a practice, both in daily struggles, and when, as we will see, some organisations involved in resistance started to replace the state with what were called “organs of people’s power.” In some cases, for example, street committees helped run public services, youth organisations created parks, and people created self-defence and anti-crime patrols.

Unions and Townships

It is necessary to identify the two most important prerequisites for the emergence of the UDF. First, from the middle of the 1970s, after the famous 1973 Durban strikes, the independent trade union movement was gaining serious strength: mass strikes and factory struggles took place in the country, workers established democratic control of their unions and created strike committees. The spread of the democratic culture and organising approach of these unions, especially the Federation of South African Trade Unions formed in 1979, played a major role in mobilizing ordinary people, and in enabling the development of so-called “organs of people’s power” outside the workplace.

Secondly, in the townships where, since the late 1970s, there were conditions of socio-economic decline in the context of capitalist crisis, there was the emergence of new organisations in the forms of street committees and action committees and “civic” associations.

While the unions raised issues around wages, transport, racist treatment and so on at work, the new community structures’ task was to fight for the everyday social needs of the residents: decent housing, lower rents, electricity, against evictions, etc. As with the unions, these struggles raised larger issues around the distribution of wealth and power; and, as with the unions, these structures enabled people to take more and more control over their daily lives, and to start to build a counter-power against the government – resisting the state, and sometimes later replacing some of its functions.

The socio-economic situation of township residents was very difficult. In conditions of growing unemployment, rising prices, and low-quality education and municipal services, and the under-development of the townships, issues like employment, housing and services were quite sharp. It must be remembered that, in many townships, there was little access to electricity, or to water in the home, sewerage systems often involved public toilets or the bucket system, and there were massive housing backlogs.

In this situation, women and children often played a key role in struggles. Even non-politicized housewives were easily mobilized into the struggle for local change. One example comes from the Valhalla Park Civic Association, which was formed by the residents of the Coloured township of Valhalla Park in the Western Cape to address evictions. Auntie Jane Roberts, who took part in this from 1984, told us that “we started to see what was happening to the people in the communities, and we decided as a community, ‘Okay, we gonna to be built up now.’” The Civic reconnected water and electricity that was cut off by the authorities, and put people back into the houses if they were evicted.

Another activist, Auntie Gertie, helped build the Valhalla Concerned Residents Association, after she was evicted, with her three little children. After she had some success in fighting evictions, she started to help others in her area. She told us her story of involvement in the struggle:

I grew up in poverty and I used to live here, and there, and all around. As my father was working, he wasn’t able to look after me as a child; I had to go to school and I lived by one auntie, and then by another auntie, and so, I travelled around as a child. And at the age of, I think, 10-11 my father got married to another woman and … then I went to live with the stepmother and she was [not] kind to me. I grew up, there was nobody I could have gone to and say, ‘My [eye] is sore,’ so I grew up very independently…. So I became very independent, do everything on my own. And in the 1980s, I became a single mother: I gave birth to my son and not married; and then a daughter, and then another daughter; and then I had three children. And I became a single mother then. And yes, there was nobody to go to: I just had to find my own way, with the little money I earn, I had to find my own way. Through that I’ve become into struggle…. I have been evicted by the City of Cape Town. Not twice but thrice. That is how I became involved in the civic organisation.
She continued:
There were three of us… We called people to the public meeting, and we spoke with the people and said we’re forming this organisation named Concerned Residents, we are … going to assist you – and who of you people is prepared to join us?
Another respondent, Trevor Ngwane, who was active in the Jabavu branch of the Soweto Civic Association in the 1980s, remembered how this civic operated:
…we met in people’s houses, we had one meeting a week… We would rotate, this time in this house, and this time in this… For example we would hold a meeting in a priest’s place, because he’s respected, or in a teacher’s place, or in a trade unionist’s house. And then there was no membership, and the issues we discussed were problems in the townships, the lights, we talked about the end of apartheid, we talked about children’s education, or someone died, and they don’t have anybody to bury him [about raising funds].
The call for such meetings was often made door-to-door, meeting the neighbours personally, or writing small notes and leaving them under the front door of the house.

Committees and Civics

The civics were, in short, residents’ associations that dealt with the concerns of the people. They took different forms, but the typical civic had an executive committee, which comprised a chairperson, vice-chairperson, a secretary and a treasurer. The leaders would often be elected for three years, but they could be re-elected or recalled, upon the demand of the majority. The duty of the leaders was to report back to the communities in which they were based. A very important point is that the leaders were parts of these communities, facing the same problems as other residents. As Aunty Jane put it: “We were in the community fighting for the community,” so “We can’t as the leaders say to the community we want that or we demand that… they are using us and they tell us what to do.” A culture of accountability was revealed itself in procedures during the meetings, in regular report-backs, and in continual communication with the residents.

The chairpersons’ functions were basically those of co-ordination, calling meetings, and organisation and preparation for campaigns. The idea of leadership as “serving the community” went hand-in-hand with a sensitive and careful attitude towards the decision-making process.

Civics interacted in different ways with more localised forms of self-organisation like block, yard and street committees. Like the civics, these were formed to tackle specific problems, such as high rentals, poor electrification, bad housing, the bucket system and crime. In contrast to civics, where leadership tended to be dominated by more educated people, fluent in English or Afrikaans, with some political background, these local committees centred on ordinary township residents, often without political experience or organising and facilitating skills. Like civics, these committees emerged in the late 1970s and proliferated in the 1980s.

In some cases, they were separate from the civics, and were more spontaneous local groups. The strongest and most democratic civics, however, were built on a solid foundation of yard, block and street committees. In these cases, the civic actually consisted of the committees operating in the township communities. One interesting example comes from Belville on the outskirts of Cape Town in the early 1980s, as reported in Grassroots newspaper:

The people of Belville realized that they needed a strong organisation to fight for their rights. This meant that the organisation had to represent everyone in Belville. So house meetings were held in all streets! And the people from each street elected a street representative. There are some of the duties of a street representative: 1. The street representative must know all the problems of the people in the street. 2. They must represent the needs of the street at representative committee meetings. 3. They must report all representative committee meetings to their street. 4. The representative committee is building unity in the area because it represents all the streets. 5. The street reps must not work alone, but with the help of all the people in the street. So the street rep is the link between the rep committee. In this way the people are working together to build a strong organisation.
Then the street representatives in Belville joined the larger Cape Areas Housing Action Committee, which covered a number of neighbourhoods and townships, and fought bad housing conditions. By coming together in CAHAC, people could share their experiences and find solutions to common problems and work together in common actions. And through street committees, set up by ordinary residents with mandated delegates, ordinary people could control the civic organisation.

Another remarkable example comes from Alexandra township in Johannesburg, which was a hotbed of struggle, where radical unionists from the FOSATU tradition played an important role. Moses Mayekiso, a metalworker from FOSATU and a leader of the Alexandra Action Committee, explained how the township was organised in the mid-1980s:

It was the pyramid structure. The people in the yard (because Alexandra is so overcrowded, there are about 4 houses in one yard, in one house you find there are 4 to 6 rooms, and in each room there is a family … that’s 4 times 8 number of people – sharing one tap, outside tap of water, sharing one toilet: you can imagine) … would get together in one yard and create a yard committee to regulate living conditions, so that there will be no conflict in the yard. Also that yard committee comes together to create a block committee: you put many yards … from that street and that street and that’s the block committee. Then from block committee, there will be a street committee, then area committee – up to the civic. People would come together to elect their leader, every street, democratically raise their hand and people would decide on their leadership.

Media and Education

The 1970s and 1980s were also a time of a vibrant alternative press and media, which provided an alternative to the big business newspapers and the government-run broadcasting system. These helped share news, and ideas, and politics. For example, community-based newspapers such as Speak and Grassroots included numerous discussions about how to include more people into the decision-making process. Special study groups were launched by activists and community leaders in order to share knowledge on popular participation and democratic organisation.

Respondents interviewed also pointed to other structures that emerged to organise people and raise their grievances, sometimes at meetings at people’s houses, and sometimes in public mass meetings. One such experience was shared by Bricks Mokolo, an activist in Orange Farm community, who started to get involved into the struggle in the late 1970s.

In 1985, Bricks was elected a chairperson of the Vaal Parents’ Education Crisis Committee. Education crisis committees emerged as a response to the crisis in education, and drew in children and youth, as well as parents – and, where possible, teachers. It must be remembered that this was a time of massive revolts in black African, Coloured and Indian schools, as well as in the universities, and that youth – including school-leavers, the unemployed, and those who were not studying – played a massive role in committees and civics, as well as education struggles, and in the unions. Class boycotts were common, and youth were in the forefront of clashes with the authorities.

Bricks explained:

…there are challenges facing your community that needs you and your child – everyone – to work together. We faced a lot of problems: houses, education, labour. Now we looked at the education problems, and we said we need parents to get involved into supporting our children at school, and fighting or demanding the education right for our children, and there were demands that were put forward. One of the demands was free education, and one department for free education for all, including blacks.

“People’s Power” Takes Over

The massive township struggles of 1984 to 1986 saw a huge growth in the power of the various organs of people’s power in the townships – block, yard and street committees; civics; student and youth groups; women’s associations; union structures based in neighbourhoods; education crisis committees – and massive de-stabilisation of apartheid local government. As Mayekiso noted, a focus on immediate problems led easily to an attack on the system as a whole:
The conditions that caused the formation of these organisations were bread and butter issues, but addressing these bread and butter issues automatically drives you to politics. “Why the streets are dirty? Why we are not getting houses?” So through these issues people got politicized and conscientised.
Effective township organisations, Mayekiso added, allowed extremely effective protest actions with high degrees of popular support. The formation of strong self-organised bodies made it possible to run massive campaigns:
…at the beginning, when people would meet in the garage or in an open space in someone’s yard, and in the streets openly, [they would] … get trouble by the police. But people defied and met. Not only the structure itself, the committees, but the actual meetings were the organs of people’s power, including the structures themselves…

General meetings, firstly, is where the grassroots democracy belongs, it’s actual people’s power; that’s the main basic organ of people’s power, therefore the main decisions comes from there, like the boycotts: the decision of boycotts would arise out of those meetings, from the grassroots…. ‘We’re not happy with the bus fares’… the decision to protest and to march is made there. If the committees can’t decide by themselves they have to send the idea at the general meeting, if it’s anonymous – it’s anonymous, or sometimes they vote. If it’s one who is opposed – it’ll be taken to a vote…

As protests grew, including attacks on state representatives, many areas became no-go areas for the police, and when the army was sent in, it faced resistance. The Black Local Authorities imposed by the apartheid government often collapsed, while councils in Coloured and Indian areas lacked credibility. In many places, organs of people’s power displaced the BLAs. In townships like Port Elizabeth in the Eastern Cape, Suttner noted in a 2004 article, self-organisation reached a peak when “widely representative community elements took control of important aspects of township life and the fleeing of government officials left a vacuum, which the civic structures filled.”

This was the period in which street and civics started to run public services, when youth organisations created parks, and when people created self-defence and anti-crime patrols replaced the police in many areas. This understanding of struggle as self-empowering became central to anti-apartheid propaganda, and was articulated in slogans and concepts like “people’s power,” or “Amandla-Ngawethu.” These reflected the situation that was already happening on a mass scale. In 1986, when organs of people’s power had already emerged in many of the South African townships and when BLAs were falling, the exiled ANC leadership made its famous call for “ungovernability” and “people’s power.” The ANC in exile had recognized the strong potential and possibilities of self-organising, and hoped to use it for the purposes of the party.

The End of the Revolt

The apartheid state responded to the rebellions with repression, using extra-legal forces, such as vigilantes and hit squads, and the mobilisation of the army, expansion of the police, and the auxiliary forces of the homeland regimes. The second State of Emergency in 1986 led to the arrest of more than 20,000 people, and involved the largest repressive operation in the history of South Africa. Police and army violence, including in detention, was common, and by the end of 1986 the state had suppressed (or at least, greatly weakened), many community-based organisations. The UDF was severely restricted in its operations, and a number of high-profile UDF figures, as well as activists like Mayekiso, were charged with treason.

The more intense the state repression, the worse the effect on the ability of people’s power to be successful. The arrest of many of the most experienced leaders also led to structures of accountability being undermined and escalating clashes with the security forces by youth, leading to a militarisation of struggle and a decline in a broader community involvement.

But the apartheid state now knew that major reforms were needed. Efforts were made in the late 1980s to carry out reforms aimed at weakening the protest movement, and to reach out to the ANC. When the transition period started in 1990, the ANC leadership worked hard to establish its hegemony over the community and youth structures and the unions, with the UDF shut down in 1991, many of its affiliates absorbed into ANC wings or into ANC-aligned groups. When the ANC came into power in 1994 the days of “people’s power” were gone, the movements of the 1980s co-opted or closed or sidelined. There was a process of depoliticisation and a move to focus on state power, with the ANC-led state meant to “deliver” to the citizens.

Some Lessons

It is important to note that not everything was perfect in the 1980s. There were power abuses, and important challenges to democratic practices. Some of the civics did not change leaders: this is explained by the domination of charismatic personalities, and, sometimes, the abuse of leadership positions. The fact that participation in any kind of resistance organisation ran the risk of being arrested and charged meant many people were not willing to take the risk of openly participating.

Civics faced challenges of gender and age inequalities: there was a generation gap between elder residents and the leaders of the civic associations consisted basically of youth, who sometimes imposed their will on the others. This could include using violence. There were tensions between civics and unions, in part because the unions wanted to ensure their autonomy and were wary of undemocratic practices in UDF-affiliated bodies. The ANC also exercised a growing influence behind the scenes, and ANC militants were often intolerant of non-ANC voices.

However, the period of mass self-organisation in the 1980s showed the possibilities of the people’s self-organisation and self-rule from below. It illustrated the potential for co-operation between trade unions, community based organisations, and other types– youth, cultural, sports – and unprecedented levels of solidarity. It showed mutual help projects, which created spaces of solidarity and communal support: soup kitchens, sewing collectives, community crèches, anti-crime patrols, defence units, and people’s courts.

The radical interpretation of democracy deserves special attention. In the 1980s, democratic practices, like mass meetings, the accountability of leaders and committees, were important, and people also saw democracy’s value to struggles.

Today, many of the principles of the self-organisation of the 1980s, and the very culture of radical, participatory and direct democracy, with its obligatory and absolute accountability of community leaders, with its special love for long and open meetings, are continued by some contemporary social movements in South Africa. I think that is the legacy of the 1980s, when many people believe that democracy is not an abstract idea, but rather a tool and practice, which must be used by the whole community.

Communiqué de la Fédération Anarchiste de Rosario sur la réapparition sans vie du camarade Santiago Maldonado

SANTIAGO MALDONADO VIT !

Ces derniers jours, nous avions célébré les 3 ans de la réapparition du corps de Luciano Arruga, les 7 ans de l’assassinat de Mariano Ferreira et aujourd’hui, le 20 octobre, ce que tout le monde craignait a été confirmé : le corps retrouvé dans le fleuve est celui de Santiago Maldonado.

Un jeune de quartier disparaît parce qu’il a refusé de voler pour la police, un autre meurt dans les mains d’un groupe de voyous pour avoir lutté contre la précarisation du travail et l’autre a disparu pour avoir lutté pour l’autonomie du peuple mapuche. Tous les trois ont en commun la répression étatique qui s’abat sur tou-te-s celles et ceux qui deviennent dangereu-x-ses parce qu’elles/ils font partie d’une jeunesse qui refuse de se soumettre, qui ne baisse pas la tête et n’obéit pas aux ordres du système. Contre la répression dans les quartiers, contre la précarisation du travail et pour l’autodétermination des peuples, pour toutes ces revendications si pressantes, nous continuerons de lutter.

L’État a montré sa face la plus terrible et cruelle, le mécanisme de la disparition forcée est une méthodologie que les classes dominantes défendent et emploient, dans leurs particularités, dans différents contextes. L’accompagnent les opérations médiatiques qui cherchent désespérément à installer dans la société un climat démobilisateur et qui renvoie la responsabilité de ce qui vient de se passer vers celles et ceux d’en bas.
Même comme cela, ils n’ont pas pu arrêter les gigantesques mobilisations populaires de différents secteurs pendant tout ce temps et ils craignent l’ampleur de la protestation et de l’indignation de notre peuple qui, face à une telle insulte à sa dignité, descendra plutôt deux fois qu’une dans les rues de tout le pays.

CELUI QUI MEURT EN LUTTANT VIT DANS LE COEUR DE CHAQUE CAMARADE !
¡SANTIAGO MALDONADO PRESENTE!

Traduction : Commission Internationale de la Coordination des Groupes Anarchistes

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



¿Què està passant a Catalunya?

¿Què està passant a Catalunya?

Indigenous struggles

Wed 24 Jan, 15:24

browse text browse image

umlem_mapuche.jpg imageElementos para una izquierda anti-racista en Chile: la cuestión colonial mapuche Jan 16 08:01 by Claudio Alvarado 0 comments

file20171123605514z56uq.jpg imageΣχολείο για τον έ ... Dec 26 16:37 by David McCallum 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_udf.jpg imageΠρακτικές αυτο-ο`... Dec 11 19:43 by Daria Zelenova 0 comments

udf.jpg imagePractices of Self-Organisation in South Africa: The Experience of the 1980s and its Implic... Dec 05 23:37 by Daria Zelenova 0 comments

textSantiago Maldonado vit dans nos coeurs ! Oct 23 05:48 by FAR 0 comments

textWe choose to fight! On October 3rd, everyone on general strike! Oct 03 07:05 by Anarchist Catalonia 0 comments

textOn choisit de lutter ! Le 3 octobre, toutes et tous à la grève générale ! Oct 03 01:54 by Catalogne Anarchiste 0 comments

textTriem Lluitar, El 3 D’octubre Totes I Tots A La Vaga General Oct 03 01:01 by Catalunyanarquista 0 comments

holabondiabanner_p.jpeg imageEligimos Luchar, el 3 de Octubre todas y todos a la huelga general Oct 03 00:49 by Catalunyanarquista 0 comments

21743794_2359218560970241_2229552498711815839_o.jpg image“NADA PARA ATRÁS, TODO PA’ DELANTE” Liberador de la Madre Tierra herido por el Ejército Na... Sep 17 02:39 by Centro de Comunicación y Educación Popular - Enraizando 0 comments

textPalestine-Israel, The Israeli army returned to the joint struggle after its failure to put... Aug 24 18:29 by Ilan S. 0 comments

santiagomaldonado1024x768.jpg imagevideoPlantón por Santiago Maldonado, desaparecido en Argentina por apoyar la causa Mapuche Aug 22 03:10 by Rebeldía Contrainformativa 0 comments

img_3897.jpg imageTerritorio, autonomía, democracia y un fusil Jul 12 01:42 by Steven Crux 0 comments

18893098_10209835034609536_6735253270687771231_n.jpg image¡Arantepakua no está sola! Jun 28 18:29 by Ruptura Colectiva (RC) 0 comments

textLIMA: 20 ANNI DOPO TUPAC AMARU VIVE Jun 25 04:55 by Gianni Sartori 0 comments

18881994_2290023467889751_5555464727975376815_n.jpg image¡Muy Alegres, Pero También Alertas! Jun 06 08:30 by Centro de Comunicación y Educación Popular Enraizando 0 comments

gritanvivalavoceradelconcejoindigenadegobierno_asambleaconstitutivacigcniezln_dalirioropeza.jpg image“Llegó la hora, ¡acabaremos con el mal gobierno!”: Concejo Indígena de Gobierno y EZLN Jun 03 17:41 by Ruptura Coleciva (RC) 0 comments

textL'EUSKARA, la lingua degli "Indiani d'Europa" (i baschi) May 23 00:06 by Gianni Sartori 0 comments

textEUSKADI TA ASKATASUNA, una storia lunga sessanta anni May 20 07:08 by Gianni Sartori 0 comments

Fotografía tomada durante la "Minga de trabajo y pensamiento" en Corinto, el 9 de mayo. imageCuando re-sentir se vuelve una razón para acallarnos May 19 04:12 by CEP-Enraizando 0 comments

18403796_2272790312946400_784557648431191312_o.jpg imageIndígena nasa muerto y periodista de Enraizando herido de bala en Corinto, Cauca May 11 09:43 by Centro de Comunicación y Educación Popular Enraizando 0 comments

18447318_1337506256328854_7851827869424287587_n.jpg imageDe la sangre de un Nasa, nacerán mil semillas de LIBERACIÓN May 11 09:40 by Liberación de la Madre Tierra – Territorio Bakatá 0 comments

textPalestine-Israel - One apartheid state nearing 50th birthday and the tension rise* May 06 17:00 by Ilan S. 1 comments

textA "Zionist left" and a real left - two parallel lines that will never meet. Apr 30 14:32 by Ilan S. 0 comments

cheranyocoreyes44.jpg imageCherán K'eri: la invención de lo imposible Apr 15 18:51 by Ruptura Coleciva (RC) 0 comments

arantepacuamuerto.jpg imagePolicías asesinan a cuatro comuneros en Arantepacua, Michoacán; "se metieron a las casas y... Apr 06 20:18 by Ruptura Coleciva (RC) 0 comments

17523503_2240490616176370_2385045589157817666_n.jpg imageNuevas Amenazas Paramilitares Contra La Liberación De La Tierra En El Cauca Mar 27 10:02 by Centro de Comunicación y Educación Popular - EnRaizando 0 comments

17425080_2238934159665349_5177126937307903569_n_4.jpg imageIncauca Asesina Y Persigue Judicialmente A La Comunidad Indígena Nasa Mar 27 09:51 by Centro de Comunicación y Educación Popular - EnRaizando 0 comments

17425080_2238934159665349_5177126937307903569_n.jpg imageJavier Oteca muere para vivir Mar 24 12:26 by CEP Enraizando 0 comments

ezln.jpg imageMujeres integrantes del CNI reiteran creación del Concejo de Gobierno Indígena para 2018 e... Mar 13 19:32 by Ruptura Coleciva (RC) 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]