user preferences

Upcoming Events

International

No upcoming events.
Διεθνή / Αναρχικό κίνημα / Νέα Friday May 25, 2018 19:12 bycnt.es

Μετά από δύο χρόνια διεθνών συναντήσεων (στο Μπιλμπάο, το Μιλάνο και τη Φρανκφούρτη) την Κυριακή, 13 Μάη 2018, ιδρύθηκε μια νέα διεθνής αναρχοσυνδικαλιστική και επαναστατική συνδικαλιστική συνομοσπονδία με το όνομα Διεθνής Συνομοσπονδία Εργασίας. Το Συνέδριο, που οργανώθηκε από την USI-AIT, ξεκίνησε την Παρασκευή, 11 και ολοκληρώθηκε την Κυριακή, 13 Μάη, πραγματοποιήθηκε στην ιταλική πόλη Πάρμα, πρώην προπύργιο του αναρχοσυνδικαλισμού κατά την περίοδο της «Rosso Βiennio» («Κόκκινη Βδομάδα») (1919-1921).

Η Διεθνής Συνομοσπονδία Εργασίας (CIT) ιδρύθηκε στην Πάρμα

Μετά από δύο χρόνια διεθνών συναντήσεων (στο Μπιλμπάο, το Μιλάνο και τη Φρανκφούρτη) την Κυριακή, 13 Μάη 2018, ιδρύθηκε μια νέα διεθνής αναρχοσυνδικαλιστική και επαναστατική συνδικαλιστική συνομοσπονδία με το όνομα Διεθνής Συνομοσπονδία Εργασίας. Το Συνέδριο, που οργανώθηκε από την USI-AIT, ξεκίνησε την Παρασκευή, 11 και ολοκληρώθηκε την Κυριακή, 13 Μάη, πραγματοποιήθηκε στην ιταλική πόλη Πάρμα, πρώην προπύργιο του αναρχοσυνδικαλισμού κατά την περίοδο της «Rosso Βiennio» («Κόκκινη Βδομάδα») (1919-1921).

Η CIT θα είναι η συνέχιση της κληρονομιάς Διεθνούς Συνδέσμου Εργασίας (ΑΙΤ ή IWA), μίας οργάνωσης που σήμερα παρουσιάζει πολύ χαμηλή συσπείρωση με βάση τα στοιχεία των οργανώσεων-μελών της – αν και έχει αρχίσει να έχει επιρροή στη Νοτιοανατολική Ασία, όπως αποδεικνύεται από την πρόσφατη παρουσία της στην Ινδονησία και την 1η Μάη στο Μπαγκλαντές ή από τις επαφές της σε άλλες χώρες της περιοχής. Αν και η ΔΣΕ ξεκινά με 6 συνδικάτα ως μέλη, έχει προγραμματιστεί ότι οι άλλες οργανώσεις που συμμετείχαν στη διάσκεψη αυτή (και άλλες που δεν συμμετείχαν) θα ενταχθούν μετά από το τέλος των σχετικών εσωτερικών τους διαδικασιών. Προς το παρόν υπάρχουν λίγες οργανώσεις που θα έχουν την ιδιότητα των συμπαθούντων. 

Στην ιστοσελίδα της ισπανικής  CNT cnt.es γνωστοποιούνται τα εξής:

«Ολοκληρώνοντας το συνέδριο και εγκρίνοντας το Καταστατικό του, ιδρύεται η Διεθνής Συνομοσπονδία Εργασίας (CIT), μια διεθνής ένωση που θα αναφέρεται στον αναρχοσυνδικαλισμό και τον επαναστατικό συνδικαλισμό και η οποία αποτελείται από τις οργανώσεις USI - Ιταλία, FAU - Γερμανία, CNT - Ισπανία, IWW - Βόρεια Αμερική, ESE-Ελλάδα και IP - Πολωνία.

Η CNT θα αναλάβει τη γραμματεία της Διεθνούς κατά τη διάρκεια της πρώτης διετίας, στη δεύτερη διετία η FAU και στην τρίτη η IWW. Κατά τη διάρκεια των πρώτων πέντε ετών της Διεθνούς η USI θα αναλάβει το ταμείο. Οι ποσοστώσεις θα είναι ανάλογα με την δύναμη της οργάνωσης κάθε χώρας, αναγνωρίζοντας τρία τέτοια επίπεδα. Το τρίτο χαμηλότερο επίπεδο απευθύνεται (ή αντιστοιχεί) στις αναπτυσσόμενες χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας ή της Αφρικής.

Κατά τα επόμενα χρόνια, οι άξονες εργασίας θα είναι η κατάρτιση, η συνδικαλιστική δράση και η επέκταση. Στον τομέα της κατάρτισης, οι πληροφορίες για την εργασία θα ανταλλάσσονται σε διεθνές επίπεδο, θα διενεργούνται θερινά σχολεία και θα γίνονται μεταφράσεις υλικού που θα μοιράζεται ανάμεσα στις οργανώσεις-μέλη. Από την άλλη πλευρά, η δράση των συνδικάτων θα ενισχυθεί και θα εδραιωθεί η 8η Μαρτίου ως ημέρα αγώνα για τα δικαιώματα των εργαζομένων γυναικών και η ανταλλαγή γνώσεων και πληροφοριών σχετικά με τους διάφορους βιομηχανικούς τομείς.

Τέλος, η επέκταση θα βασιστεί στην ανταλλαγή επαφών με συναφείς οργανώσεις, μετάφραση προπαγανδιστικού υλικού και ιδιαίτερη προσοχή στη συνεργασία με τους διακινούμενους εργαζόμενους, τους χωρίς δικαιώματα, τους διασυνοριακά εργαζόμενους κλπ. 
Άλλοι μεσοπρόθεσμοι στόχοι θα είναι οι τομείς των μεταφορών, του φύλου, των φυλακισμένων, των διακινούμενων εργαζομένων, της εκπαίδευσης και της υγείας. 

Συμφωνήθηκε το επόμενο συνέδριο να γίνει στη Γερμανία, κατόπιν αιτήματος της FAU.
Το συνέδριο ολοκληρώθηκε μέσα σε χειροκροτήματα και μετά από αρκετές ημέρες έντονης εργασίας, με τη συνολική αίσθηση ότι ξεκινά ένα συναρπαστικό έργο που ενδέχεται να αποτελέσει ένα ιστορικό ορόσημο.

Επίσης, θα πρέπει να τονισθεί ότι, από την άλλη πλευρά, η ισπανική CGT καθοδηγεί δύο συντονιστικά, το Συντονιστικό “Κόκκινο και Μαύρο” -ένα συνδικαλιστική δίκτυο-τάση στο οποίο ανήκουν ή ανήκαν  κάποιες από τις οργανώσεις που εντάχθηκαν και στη νέα Διεθνή ή θα ενταχθούν σύντομα- και το Διεθνές Συνδικαλιστικό Δίκτυο Αλληλεγγύης και Αγώνα, το οποίο προσπαθεί να ενώσει διαφορετικά  συνδικάτα της ευρύτερης Αριστεράς. Αυτό το Δίκτυο πραγματοποίησε συνάντηση στο El Escorial της Ισπανίας από τις 25 έως τις 28 Ιανουαρίου 2018. Στη συνάντηση αυτή έγινε μια ανάλυση της γενικής οικονομικής κατάστασης, συγκροτήθηκαν τομεακές επιτροπές εργασίας (σιδηρόδρομοι, εκπαίδευση, αυτοκίνητο, υγεία, τηλεπικοινωνία ...), οι συζητήσεις σχετικά με τις γυναίκες (περίθαλψη, την έκτρωση, γυναίκες, βίας λόγω φύλου, στις 8 Μαρτίου...) και ένα τελικό κοινό ανακοινωθέν που εκφράστηκε σε ένα κοινό μανιφέστο. Σύνδεσμοι σε βίντεο της παρουσίασης, συμπεράσματα κάθε ημέρας και τελική ανάλυση εδώ.

Η  IWA, η διεθνής ομοσπονδία στην οποία ανήκε προηγουμένως η CNT της Ισπανίας και στην οποία ανήκουν ακόμη ορισμένα συνδικάτα (που εκδιώχθηκαν από την CNT ή την εγκατέλειψαν), έχει επίσης ευχάριστα νέα. Η επέκταση που διεξάγεται από την ASF-IWA, το αυστραλιανό της τμήμα, στις Φιλιππίνες, τη Σιγκαπούρη και το Μπαγκλαντές, φαίνεται ότι αποδίδει, όπως δείχνουν οι εικόνες για τη 1η Μαΐου στη Σιγκαπούρη. Άλλες οργανώσεις, όπως η Persaudaraan Pekerja Anarko-Sindikalis (PPAS) της Ινδονησίας (βλέπε Twitter), καθοδηγούν τον αγώνα των εργαζομένων της Uber στην Τζακάρτα.

Όλοι αυτοί οι διεθνείς οργανισμοί μιλούν για μια πιθανή εξέλιξη του επαναστατικού συνδικαλισμού πέρα από τις παραδοσιακές περιοχές (Ευρώπη και Λατινική Αμερική) και δείχνουν την οριστική “παγκοσμιοποίηση” των ελευθεριακών σοσιαλιστικών τάσεων στο συνδικαλιστικό κίνημα».

Πηγή: http://www.alasbarricadas.org/noticias/node/39974

image congresoiasr2018_1.jpg 0.03 Mb

internacional / workplace struggles / news report Sunday May 20, 2018 22:56 byALB Noticias

Después de dos años con reuniones de trabajo y varios plenos internacionales (Bilbao, Milán y Frankfurt) se ha gestado una nueva internacional anarcosindicalista y sindicalista revolucionaria, que este domingo ha sido bautizada como la Confederación Internacional del Trabajo. El Congreso, organizado por la USI-AIT, comenzó el pasado viernes y terminó el domingo, celebrándose en la ciudad italiana de Parma, un antiguo bastión del anarcosindicalismo durante el período del "biennio rosso" (1919-1921) como así demostraron en la ruta histórica que llevaron a cabo el viernes.

La CIT será la continuadora del legado y la misión de la Asociación Internacional del Trabajo (AIT), organización actualmente muy reducida en cuanto a cifras de afiliación pero que está en proceso de implantarse en el sudeste asiático, como atestiguan el crecimiento en Indonesia y el primero de mayo en Bangladesh o sus contactos en otros países de la zona. A pesar de que la CIT se inicia con 6 sindicatos, el resto de organizaciones que han participado en este congreso (y otras que no) está previsto que se vayan adhiriendo según vayan celebrando sus propios comicios internos. De momento hay unas cuantas organizaciones que tendrán el estatus de simpatizante. La noticia de cnt.es comunica lo siguiente:

Finalizado el Congreso y aprobados los estatutos, se ha fundado la Confederación Internacional del Trabajo (CIT), asociación internacional que englobará el anarcosindicalismo y el sindicalismo revolucionario, compuesta por USI - Italia-, FAU -Alemania-, CNT -España-, IWW - Norte América-, ESE -Grecia- e IP -Polonia.

CNT tomará la secretaría de la internacional durante el primer bienio, posteriormente FAU y en tercer lugar IWW. Durante el primer lustro de la internacional USI se hará cargo de la tesorería. Las cuotas irán acordes al poder adquisitivo de cada país, se reconocen 3 niveles de poder adquisitivo. El tercer nivel, más bajo, va dirigido a países en desarrollo de América Latina, Asia o África.

Durante los próximos años, los ejes de trabajo serán la formación, la acción sindical y la expansión. En el ámbito formativo, se intercambiará información laboral a nivel internacional, se realizarán escuelas de verano y se realizarán traducciones de materiales para compartirlos. Por otro lado, en la acción sindical se reforzará y establecerá el 8 de marzo como día de lucha de derechos de las trabajadoras y se compartirán conocimientos de diversos sectores industriales.

Por último, la expansión se basará en compartir contactos de organizaciones afines, traducción de propaganda y especial atención al trabajo con trabajadores migrantes, sin derechos, transfronterizos, etc. Otros objetivos a medio plazo serán el transporte, género, sector restauración, trabajadores encarcelados y migrantes, educación y salud. Se acordó albergar el siguiente congreso en Alemania, a petición de la FAU,

Se cierra este Congreso internacional entre aplausos y sinergias de sindicalismo combativo, tras varios días de intenso trabajo, con la sensación general de haber iniciado un proyecto ilusionante y con visos de convertirse en un hito histórico.


Por contextualizar debemos decir que por otra parte CGT impulsa dos coordinaciones, por un lado la Coordinadora Roja y Negra, de tendencia anarcosindicalista, a la que pertece o ha pertenecido alguna de las organizaciones que ahora se adhiere (o lo hará próximamente) a la CIT, y por el otro lado la Red Internacional Sindical de Solidaridad y de Luchas, que trata de aunar diferentes sindicatos de izquierdas, en general.

Esta última Red celebró un encuentro en El Escorial del 25 al 28 de enero en El Escorial (España) del que ya nos hicimos eco en su momento. El encuentro consistió en un análisis de coyuntura general, mesas sectoriales laborales (ferroviario, educación, automóvil, salud, telemarqueting,...), mesas sobre mujeres (cuidados, aborto, mujeres, violencia de género, 8 de marzo...) y una puesta en común final que se plasmó en un manifiesto conjunto.

[Enlaces a vídeos de la presentación, conclusiones de cada día y resolución final aquí].

La Asociación Internal de Trabajadores (IWA en sus siglas en inglés), la internacional a la que anteriormente pertenecía la CNT de España y a la que todavía pertenecen algunos sindicatos (expulsados de CNT o que la han abandonado) también tiene noticias. La expansión que está realizando ASF-IWA, su sección australiana, por Filipinas, Singapur y Bangladesh parece que está dando sus frutos como muestran las imágenes tomadas el primero de mayo en este último país (galería de fotos en facebook). Otras como la Persaudaraan Pekerja Anarko-Sindikalis (PPAS) de Indonesia lideran la lucha de los trabajadores de Uber en Yakarta.

Todas estas organizaciones internacionales nos hablan de un desarrollo potencial del sindicalismo revolucionario más allá de las regiones tradicionales (Europa y América Latina) y muestran la "globalización" definitiva de las tendencias socialistas libertarias en el sindicalismo.

internacional / workplace struggles / entrevista Sunday May 20, 2018 22:49 byCNT

Con motivo del Congreso fundacional de la Nueva Internacional, entrevistamos al Secretario de Exteriores del sindicato, Miguel Pérez. Nos explica los entresijos de este histórico evento, que pretende crear un espacio que relanzará las ideas libertarias a nivel mundial.

¿Puedes describir el proceso que ha llevado hasta este congreso fundacional?

Bueno, el proceso como tal arranca en el XI Congreso de CNT, en Zaragoza, en diciembre de 2015. Allí se decidió lanzar de forma inmediata un proceso de fundación de una nueva internacional. Entonces no lo podíamos saber, pero parece que estábamos tocando una fibra sensible del anarcosindicalismo a nivel mundial, dado el inmenso interés que se ha generado y la necesidad que se percibía de una internacional operativa.

Sea como sea, varias organizaciones hermanas, como son FAU de Alemania, USI de Italia y la histórica FORA de Argentina se sumaron al proyecto. En seguida nos dimos cuenta de que el proceso iba a ser largo y de que era mejor caminarlo despacio, buscando siempre los consensos, para llegar a tener una Internacional que evitase caer en los errores del pasado y que respondiese a las necesidades actuales del anarcosindicalismo a nivel global. A partir de ahí, convocamos la Conferencia Internacional de Barakaldo, en noviembre de 2016, a la que invitamos a una serie de sindicatos afines para presentar nuestra propuesta. Desde ese momento, las organizaciones que habíamos decidido sumarnos ya al proceso, empezamos a trabajar en la organización de este congreso fundacional, al que llegamos más de dos años después de iniciado el camino.

El proceso ha sido difícil en ocasiones porque todas las organizaciones integrantes somos horizontales (como no puede ser de otra manera), con procesos de toma de decisiones de abajo a arriba, y a menudo hemos tenido que hacer encajes de bolillos con el calendario para garantizar que se respetaban los plazos y los procesos internos de cada una. Por ejemplo, en CNT hemos celebrado tres plenos confederales en los que se ha tratado el tema de la Internacional. De hecho, en sucesivas etapas, los acuerdos tomados en estos plenos han constituido las columnas principales del proyecto. El ejemplo más evidente es el propio congreso fundacional, cuyas ponencias centrales son de los sindicatos de Compostela y Valladolid.

A título personal, quiero decir que siempre me ha impresionado la madurez de la que ha hecho gala la organización en estos debates y la oportunidad y relevancia de los acuerdos tomados. Nada habla mejor de ello que el consenso que han generado entre todas las demás secciones de la Internacional.

- ¿Qué es lo que más te motiva en la creación de la Nueva Internacional?

En primer lugar, creo que la capacidad de nuestras organizaciones de llevar a buen puerto un proceso tan largo y complicado habla mucho de la madurez que hemos alcanzado en los últimos años las organizaciones anarcosindicalistas, a nivel global. Esto encierra un gran potencial, que espero que la nueva Internacional ayude a desarrollar.

Después, me parece que en buena medida la idea de internacionalismo, en el ámbito libertario y sindicalista en general, pero también más allá, estaba muy distorsionada. Durante mucho tiempo ha parecido que bastaba con estar incluidos en una internacional formal y celebrar encuentros regularmente para ser internacionalista, aunque a menudo ese proyecto careciese de contenidos, más allá de la ocasional colaboración o muestra de apoyo simbólica. Esto ha dado lugar a estructuras internacionales que son cascarones vacíos, sin mucho contenido en su interior, pero con toda la parafernalia de grandes proyectos globales. En realidad, no hace falta irse al terreno internacional para entender por qué sucede esto. Cualquiera se puede dar cuenta de que una coordinación, a cualquier nivel, de la actividad de grupos que no tienen actividad solo puede ser formal y aparente. Es por eso que desde esta secretaría hemos insistido siempre en que el internacionalismo solo puede surgir como una extensión del trabajo de las secciones en el territorio local. No se trata, como erróneamente se ha querido interpretar, del tamaño de las secciones ni de su número, sino de que éstas aborden con entusiasmo un proyecto de construcción de una alternativa sindicalista revolucionaria en su ámbito local, y que a partir de ahí converjan con otras en el nivel internacional para ayudar a este proyecto local a desarrollarse.

En ese sentido, creo que ahora estamos en situación de aportar herramientas para construir un modelo de internacionalismo que supere lo formal y se construya como un complemento positivo a la actividad local de las secciones. Sin duda, esto exige explorar nuevas formas de solidaridad y trabajo conjunto entre las secciones, cuya coordinación deberá ser más estrecha y más flexible también. Hay mucho que desarrollar en este sentido, pero también hay muchas ganas e ilusión.

Puede parecer paradójico que el internacionalismo, así entendido, parta de lo local y vuelva al territorio, pero si se plantea de otra manera no pasa de ser una entelequia metafísica, sin relevancia alguna para el trabajo cotidiano de sus integrantes. Tengo la esperanza de que, por fin, el internacionalismo deje de ser una medalla que se cuelgan las organizaciones para cubrir el expediente y pase a ser una realidad que aporte recursos y contenido a la realidad local de las secciones. Me parece que esta nueva Internacional es la oportunidad de conseguirlo.

- ¿Qué propuestas ves más positivas de cara al Congreso fundacional de la Nueva Internacional?


En mi opinión, es muy positivo que las propuestas presentadas vayan claramente en la dirección de construir una Internacional que responde al modelo que he explicado antes. Por un lado, se busca explorar todas las formas posibles y necesarias de la solidaridad y el trabajo conjunto, desde la formación y el debate compartidos, hasta el apoyo en conflictos sindicales, campañas conjuntas, defensa frente a la represión, recursos compartidos, etc. La ponencia de Valladolid hace un listado exhaustivo de posibilidades en este sentido. No cabe duda de que unas se podrán desarrollar mejor que otras, dependiendo de las necesidades y posibilidades de las secciones, de que con el tiempo imaginaremos más formas de cooperación, etc. Pero como punto de partida me parece que nos marca un objetivo ambicioso y nos propone una serie muy amplia de tareas, como tiene que ser. ¡No va a faltar trabajo en la nueva Internacional desde el primer momento!

Por el otro lado, la propuesta de Compostela define una estructura flexible, que busca, precisamente, facilitar esta coordinación ente secciones. Me consta que la ponencia parte de compañeras y compañeros que han venido acompañando el proceso de la nueva Internacional desde el principio y se nota que hay tras ella una profunda reflexión sobre los errores cometidos en el pasado. Es evidente que la existencia de un comité de relaciones busca facilitar el flujo de información entre secciones y el desarrollo de propuestas directas de colaboración entre éstas. Precisamente, de eso se trata.

Lo más destacable es la sinergia que se da entre ambas ponencias, que se complementan a la perfección. Sin duda, habrá mucho que pulir en los meses y años venideros, pero este hecho constituye, a mi entender, una prueba irrefutable de que nuestra reflexión sobre el internacionalismo se enmarca ya en un nuevo horizonte, mucho más prometedor. También me parece extremadamente positivo que así lo hayan entendido las otras secciones, que han tomado ambas ponencias como documentos base a debatir en el congreso.

-¿En qué campos pensáis que la Nueva Internacional tiene más posibilidades de resultar útil a las trabajadoras y trabajadores?


Como he dicho antes, es hora de que nuestras organizaciones internacionales empiecen a hacer aportaciones positivas al desarrollo de sus secciones locales. Desde el momento en que el anarcosindicalismo y el sindicalismo revolucionario son, no ya útiles, sino necesarios a las trabajadoras y a los trabajadores de todo el globo, una Internacional que contribuya a su desarrollo y asentamiento no puede sino ser positiva. En este sentido, compartir experiencias, formación y recursos sería un primer paso en muchos casos.

Además, a menudo las condiciones laborales, salariales y de vida en un territorio vienen determinadas por el lugar que ocupa en una cadena global de producción y consumo. Una organización internacional se encuentra en posición de aportar perspectiva y análisis a esta estructura global y constituir el marco en el que planear una respuesta. No cabe duda de que nuestros recursos van a ser muy limitados en este sentido durante mucho tiempo, pero el objetivo es avanzar para poder acometer la respuesta a grandes procesos globales.

Finalmente, en el sentido de lo dicho anteriormente, la solidaridad internacional tiene que materializarse en actos que vayan más allá de emitir comunicados o realizar piquetes de solidaridad. La forma concreta de esta solidaridad dependerá, claro, de cada caso particular, de las necesidades de las secciones implicadas, etc. pero la nueva Internacional debería tender a plantear procesos y proyectos conjuntos que respondan a estas necesidades en función de sus posibilidades. Se deberán abordar estos casos con imaginación, creatividad y resolución y en ese sentido, el papel del comité de relaciones puede ser fundamental a la hora de facilitar estos procesos.

-¿Qué retos se tiene que plantear esta Nueva Internacional a corto, medio y largo plazo según vuestra forma de entenderla?


Bueno, como dice el periódico anarquista, está Todo por hacer. El primer paso evidente es construir el andamiaje que se decida en el congreso y organizarse para poner los primeros proyectos en marcha. A la nueva Internacional le esperan unos meses de trabajo muy serio para echar a andar. Además, como cualquiera que tiene un aparato nuevo, hay que aprender a manejarlo. Es decir, habrá que ver cómo se materializan en la práctica las formas de funcionamiento que se decidan, cómo se superan los fallos que se detecten (que los habrá, seguro) y desarrollar una cultura y una ética organizativas. Todo esto se dará con el tiempo, pero es evidente que es el objetivo de la nueva Internacional en el plazo más inmediato.

A medio plazo, se deberán recoger y materializar estas nuevas formas de colaboración y solidaridad. Conforme se avance en este proceso, es de esperar que empecemos a ver más instancias en las que el internacionalismo se incorpore a la práctica cotidiana de las secciones en el terreno local. Esto será un proceso gradual, en el que se avanzará conforme la nueva Internacional se demuestre capaz de responder a las necesidades locales. En cierta medida es un proceso que ha empezado ya, pero del que no podremos conocer su verdadero potencial hasta que empiece a desplegarse en serio, una vez constituida la Internacional y puesta en marcha. En este sentido, me parece que el objetivo no debe ser tanto aumentar el número de secciones que integran la Internacional sino estrechar la relación entre sus componentes. Es decir, desde luego se van a ampliar los contactos con todos los grupos anarcosindicalistas que estén interesados, a nivel global, pero creo que la prioridad debe ser dotar de contenido a la solidaridad internacional y sentar unas bases sólidas para el trabajo conjunto. Si la nueva Internacional consigue hacer esto, se asegurará de contar con el interés de aquellas organizaciones que busquen plantear una alternativa sindicalista revolucionaria real y no solo en ponerse una etiqueta. Cualquier crecimiento, para tener fundamento, se debe dar de forma orgánica, partiendo de relaciones de trabajo. Hay, por tanto, que empezar por desarrollar ese trabajo.

Y a largo plazo, la revolución social planetaria, ¿no?

-Finalmente, ¿podéis hacer alguna valoración general del panorama político y económico internacional, desde un punto de vista global?

Desde mi punto de vista, y ésta es una opinión personal, obviamente, la principal característica del mundo actual, a un nivel político e intelectual, es la ausencia de un proyecto revolucionario de transformación social. Por primera vez desde la aparición de la modernidad, la cultura occidental parece haber agotado su dialéctica de oposición interna. Si desde el siglo XVII, por lo menos en un nivel meramente intelectual, siempre había existido una tensión ente diferentes corrientes en el seno de las sociedades occidentales, ésta ha desaparecido, como forma consciente y articulada, desde el fracaso del marxismo, la derrota manu militari del anarquismo y la domesticación del movimiento obrero. Esto se traduce en una serie de síntomas muy evidentes: la incapacidad de la izquierda de plantear alternativas, ni siquiera conceptuales, a los sistemas vigentes; la repetición de mantras o el aferrarse a modelos caducos por parte de los sectores recalcitrantes, por ejemplo, lanzando una vez tras otra proyectos electorales que no pueden conducir a nada o aferrándose a internacionales que no son operativas; la desorientación absoluta de las movilizaciones de oposición, en cuanto van más allá de aspectos muy concretos; el retorno al nacionalismo y a la xenofobia de quienes no se reconocen ya en una izquierda sin proyecto; el auge del populismo basado en el miedo y la incertidumbre y un largo etcétera.

No se me escapa la enormidad de esta afirmación. Tampoco que sería fácil encontrar ejemplos que la contradicen, algo por otro lado normal en un planteamiento tan amplio. Creo que serían las excepciones que confirman la regla. En todo caso, las características del panorama político y económico global son síntomas de este problema de fondo. Es urgente, por lo tanto, para enfrentarse a los muchos aspectos negativos de la situación, volver a poner sobre la mesa un proyecto revolucionario de transformación social a escala planetaria. Y hacerlo de forma práctica, no solo en el discurso o en el nivel teórico, que también. Es decir, la tarea a la que nos enfrentamos es nada menos que articular un proyecto donde todos los proyectos se han agotado y hacerlo, además, de manera que incida en la realidad social actual y que permita la incorporación de amplias capas de la población. Creo sinceramente que esto solo se puede hacer en clave libertaria, mediante organización no jerárquica desde la base y rechazando los cantos de sirena del electoralismo, apostando por la autogestión y la acción directa.

En ese sentido, me parece que a menudo no somos conscientes del papel que juega la CNT actual, como nodo en este contexto. No el único, desde luego, y por supuesto mejorable en muchos sentidos. Pero me parece que nuestro modelo sindical, los acuerdos de nuestros últimos congresos, el programa de 10 puntos que han aprobado recientemente los compañeros catalanes y las compañeras catalanas, la incorporación efectiva de una perspectiva de género a nuestra práctica, etc.; todo ello habla de un esfuerzo importante por aterrizar planteamientos consecuentemente revolucionarios y transformadores, anarcosindicalistas, en un contexto social, económico y político concreto. Sin duda se podría hacer mejor en una situación ideal, avanzamos mediante prueba y error, y nos equivocamos y equivocaremos muchas veces, pero avanzamos: CNT es el proyecto y la alternativa que hace falta y que estamos construyendo todos y todas por la vía de los hechos.

Volviendo al terreno internacional, se están dando intentos de llenar este vacío de proyectos revolucionarios amplios con propuestas muy imaginativas e igualmente aterrizadas a situaciones concretas. Casi sin dudarlo, el caso más obvio e interesante sea Rojava y el Confederalismo Democrático. Pero no por eso debemos hacer de menos el papel de CNT y otras organizaciones hermanas en este ámbito global. No en vano, en los últimos años nuestra proyección internacional se ha disparado y se ha despertado un merecido interés por nuestro modelo y nuestras propuestas. Creo que la nueva internacional tiene un papel muy importante que jugar en este sentido, como proyección al nivel global de esta voluntad de ser alternativa revolucionaria, y tengo la confianza en que conseguirá dar forma a este proyecto práctico y teórico tan necesario.

Διεθνή / Αναρχικό κίνημα / Κριτική / Παρουσίαση Saturday May 19, 2018 20:00 byΧρήστος Καραγιαννάκης

Έχει ειπωθεί στην ιστορία πολλές φορές ότι τελικά για τα κινήματα της ελευθερίας «οι μεγαλύτερες νίκες μας είναι οι ήττες μας». Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η επανάσταση είναι ένα συμβάν, δηλαδή μια επιθυμία, μια συνεχής κίνηση, η οποία όταν πραγματωθεί χάνει τη δυναμική της και καταστέλλει την επαναστατική επιθυμία των ατόμων[9]. Η επανάσταση είναι ένα γίγνεσθαι και είναι ίσως αλήθεια ότι θα μένει πάντα ανοιχτή στον χρόνο. Γι’ αυτό όταν θέλουμε να μιλήσουμε για τις νίκες του ελευθεριακού κινήματος μιλάμε για τις εξεγέρσεις του Λατινικού Νότου, τους Ζαπατίστας, τους Ισπανούς αναρχικούς του ’30, καθώς φυσικά και για τη Ροζάβα αλλά και τις αυθόρμητες εξεγέρσεις όπως ο Μάης του ’68. Αυτές είναι εξεγέρσεις και επαναστάσεις που χαράσσουν νέα νοήματα και αιωρούνται στον ιστορικό χρόνο προς συνεχή ερμηνεία και επαναξιολόγηση.

Ο τίτλος του βιβλίου του Carlos Taibo, Να ξανασκεφτούμε την αναρχία[1], μας καλεί σε μια κριτική αναθεώρηση ορισμένων πολιτικών όρων και όχι στην απόρριψη της πυκνής ιστορίας του αναρχικού κινήματος εν συνόλω. Ο ίδιος έχει ασχοληθεί με τα ευρύτερα αναρχικά-ελευθεριακά κινήματα, κυρίως, της Ισπανίας, της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί έναν αναστοχασμό μέσα απ’ τα παραδείγματα του παρελθόντος αλλά και του παρόντος, όπως το αναρχικό κίνημα στη Ισπανία, τα εγχειρήματα χειραφέτησης στη Λατινική Αμερική και συγκεκριμένα οι Ζαπατίστας. Ο Taibo αναστοχάζεται πάνω στις καθιερωμένες έννοιες και πρακτικές της αναρχίας και προσπαθεί να ανασχηματίσει ένα ελευθεριακό πεδίο δράσης, που στηρίζεται στην άμεση δημοκρατία και την αυτοοργάνωση των κοινωνικών αγώνων. Μέσα απ’ το συγγραφικό του έργο[2], εγείρεται η αντιπρότασή του στο κυρίαρχο σύστημα με πρόταγμα την άμεση δημοκρατία, την αποανάπτυξη και τρόπους να ξεφύγουμε απ’ τη δίνη του καπιταλισμού.

Η πολιτική φιλοσοφία είναι ενεργή στον χρόνο· οι έννοιες υποβάλλονται σε μια συνεχή ροή εντός του ιστορικού χρόνου, επαναπροσδιορίζονται και δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για αυτές χωρίς να αξιοποιήσουμε τα συμπεράσματα που εξάγουμε από τα τωρινά πειράματα χειραφέτησης. Το ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του βιβλίου είναι ότι μας δίνει τη δυνατότητα να ισορροπήσουμε ανάμεσα στην πολιτική φιλοσοφία και τα κινήματα, αποτελώντας έτσι μια προσπάθεια να ανοίξει ο δημόσιος διάλογος για τις πρακτικές των κινημάτων.

Ο Carlos Taibo στρέφεται, αρχικά, ενάντια στους αυτοαναφορικούς ιδεολογικούς εγκλεισμούς. Δηλαδή, στις στείρες ιδεολογίες που αδυνατούν να περιγράψουν ό,τι ξεφεύγει απ’ τα στενά όριά τους και κλείνονται παράγοντας εσωστρέφεια.

Θέτει την ελευθεριακή σκέψη μακριά από προμελετημένες θεωρίες και ντετερμινιστικές διαδικασίες και τονίζει ότι οι ελευθεριακές επαναστάσεις των τελευταίων δεκαετιών νοηματοδοτούνται πρωτίστως ως κοινωνικές και όχι ως πολιτικές. Είναι ένα σημαντικό στοιχείο το ότι η χειραφέτηση των ατόμων σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο αποτελεί συγχρόνως καταστροφικό αλλά και δημιουργικό έργο. Οι κοινωνικές επαναστάσεις οφείλουν να γκρεμίζουν τις πατροπαράδοτες εξουσιαστικές αρχές που επιβάλλονται απ’ την κυριαρχία του κράτους και να εμποδίζουν την επέκταση των εμπορευματικών σχέσεων σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής. Όμως δεν μένουν μόνο σ’ αυτό το σημείο, αντιθέτως, προτάσσουν μια νέα πραγματικότητα ενάντια στην εμπορευματοποίηση των ζωών μας και δημιουργούν αλληλέγγυες, κοινωνικές δομές.

Ο συγγραφέας επιπλέον διακρίνει τα αναρχικά από τα ελευθεριακά κινήματα. Αναρχικά θεωρεί τα κινήματα που έχουν σφιχτή ιδεολογική σχέση με τον αναρχισμό, ενώ ελευθεριακά χαρακτηρίζει τα κινήματα που δεν ανήκουν κατ’ ανάγκην στον αναρχικό χώρο, αλλά έχουν κάποιες βασικές ελευθεριακές αρχές και στηρίζονται στην άμεση δημοκρατία, τη συνέλευση και την αυτοδιαχείριση.

Μ’ αυτά τα λεγόμενα του Carlos Taibo αναδεικνύεται η ανάγκη αποϊδεολογικοποίησης των κοινωνικών κινημάτων. Αυτό δεν είναι μια άχρονη ιδέα του συγγραφέα αλλά, αντιθέτως, είναι πολύ σύγχρονη. Θα αναφερθούμε σ’ αυτό το σημείο σε κάποιες στενές ιδεολογικές αναγνώσεις, οι οποίες στήνουν εμπόδια στον δρόμο των πραγματικών επαναστάσεων, όπως αυτές της Ροζάβα και των Ζαπατίστας.

Ο Gilles Dauvé το 2015 δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Kurdistan?»[3]. Σ αυτό το άρθρο ασκεί κριτική στους Κούρδους και τονίζει ότι δεν είναι γνήσιοι αναρχικοί και δεν προτάσσουν καμία πραγματική αλλαγή καθώς η δημοκρατική τους επανάσταση στοχεύει στη δημιουργία ενός νέου κράτους που θα χαρακτηρίζεται από την πραγματικότητα του καπιταλισμού και την ανάδυση ενός νέου εθνικισμού.

Αυτό προκύπτει ως απόρροια σκέψης ενός ορθόδοξου μαρξιστή ή αναρχικού, διότι οι Κούρδοι απορρίπτουν κάθε αναφορά στο κίνημά τους ως εργατικό, προλεταριακό και δεν έχουν ως προκαθορισμένο αποκλειστικό στόχο τους την ταξική πάλη. Ενδεχομένως, ο Carlos Taibo να γνωρίζει ένα αντίστοιχο παράδειγμα, που συνέβη αυτή τη φορά με το κίνημα των Ζαπατίστας. Το αμερικανικό περιοδικό Green Anarchy δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «The EZLN is not anarchist». Δεν προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι οι αυστηρά ιδεολογικοποιημένοι αναρχικοί είδαν τους Ζαπατίστας ως μια μάζα ιθαγενών, οι οποίοι παλεύουν για την προσωπική τους απελευθέρωση και δεν έχουν σαν στόχο την ταξική πάλη και την ταξική χειραφέτηση των κοινωνιών.[4]

Αυτά είναι υπαρκτά παραδείγματα του τρόπου με τον οποίο η διανόηση που ζητάει την ιδεολογική καθαρότητα αποτελεί εμπόδιο για την έμπρακτη, υλική, κοινωνική επανάσταση.

Είναι αδύνατον να ζητάμε απ’ τις κοινωνικές επαναστάσεις να ακολουθούν πιστά τα βιβλία και τη θεωρία. Τα κινήματα χειραφέτησης επαναπροσδιορίζονται στην πράξη και θέτουν επιμέρους στόχους καθώς αναγνωρίζουν την εξουσία ως έμφυτη τάση στην κοινωνία, η οποία διαποτίζει όλες τις κοινωνικές σχέσεις. Δεν στρέφονται αποκλειστικά ενάντια σε μια κεντρική εξουσία, εξιδανικεύοντας την ταξική πάλη αλλά αντιπαλεύουν την εξουσία, η οποία είναι πανταχού παρούσα και ασκείται στη σχέση κάθε σημείου με κάποιο άλλο σημείο[5] ως πατριαρχία, ως επιβολή κυριαρχίας στη φύση κ.ο.κ.

Ο Taibo, προς το τέλος του βιβλίου, διακρίνει την αποσάθρωση του καπιταλισμού και θεωρεί πως η τρομερή ικανότητα προσαρμογής του, η οποία έχει καταφέρει να αφομοιώσει τα κινήματα και τις κοινωνικές αντιδράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, φτάνει σε τέλμα. Τώρα έρχεται μία κρίση, η οποία είναι η μοναδική πραγματική κρίση: η περιβαλλοντική. Οι κρίσεις και η μετέπειτα ευημερία είναι μια καπιταλιστική επινόηση με χρηματοοικονομικούς όρους που χρησιμοποιούνται κάθε φορά για να επιβεβαιώνουν ότι ο τροχός γυρίζει και να μας δίνουν θάρρος να αναμένουμε πάντα ένα λαμπρότερο αύριο. Η αδυναμία του καπιταλισμού όμως δεν αποτελεί θετικό πρόταγμα για εμάς παρά μόνο ένα αρνητικό πρόταγμα που μας ρίχνει στη μάχη για την εύρεση αξιόλογων αντιπροτάσεων και τη γέννηση των δικών μας θέσεων.

Σ’ αυτό το σημείο επικεντρώνεται η σκέψη του Carlos Taibo και πολλών άλλων σύγχρονων στοχαστών, οι οποίοι προσπαθούν να ξεπεράσουν το χάσμα μεταξύ πράξης και θεωρίας και να δομήσουν κάτι στέρεο που να μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Η επαναστατική πράξη προϋποθέτει την επαναστατική θεωρία και vice versa, το ένα γεννάει συνεχώς το άλλο. Η σκέψη του ισπανού στοχαστή κατευθύνεται σε κάποιες βασικές αρχές, οι οποίες μπορούν να στηρίξουν τα κοινωνικά κινήματα, να τους δώσουν ρίζες και να τα βοηθήσουν μετέπειτα να αναπτυχθούν με βάση την αυτοδιάθεση των ατόμων. Επίσης, θα προσθέταμε ότι στοχεύει στη δημιουργία μιας γενικότερης αντι-εξουσιαστικής κουλτούρας, η οποία ταυτόχρονα καθορίζεται και καθορίζει το περιβάλλον στο οποίο ενυπάρχει, διαδίδοντας ένα ευρύτερο αντικρατικό/αντικαπιταλιστικό πρόταγμα.

Θα μπορούσαμε να πούμε, δανειζόμενοι στοιχεία απ’ τη σκέψη των Deleuze και Guattari, ότι η εδαφικοποίηση των αγώνων μας απαιτεί και προϋποθέτει την απεδαφικοποίηση των ιδεών μας. Δηλαδή, τη συνεχή επανεκτίμηση και εξέλιξη των ιδεών μας, τη ρήξη των προηγούμενων ορίων τους και την επανατοποθέτησή τους σε ένα νέο εννοιακό επίπεδο. Μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούν τα ίδια τα ενεργά, επαναστατικά υποκείμενα να καθίστανται λέκτορες των λέξεών τους και πράττοντες των πράξεων τους.

Στο έργο του, ο Carlos Taibo προσπαθεί να βρει αυτήν την πολυπόθητη ισορροπία μεταξύ θεωρίας και πράξης. Tην πράξη που θα μπορεί να οδηγήσει σε μια ολική ρήξη με το υπάρχον, λαμβάνοντας υπόψιν, όμως, τις επιμέρους ιδιαίτερες κοινωνικές ομάδες και τα επιμέρους κοινωνικά ζητήματα. Απ’ τη μία μεριά υπάρχουν οι παντοτινοί εργατικοί αγώνες που τίθενται ολικά απέναντι απ’ το υπάρχον σύστημα και απ’ την άλλη μεριά τα κοινωνικά κινήματα που στοχεύουν στη χειραφέτηση των γυναικών, των ομοφυλόφιλων ατόμων, στην αντιστροφή της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση από σχέση εκμετάλλευσης σε σχέση συμβίωσης και σε συνεχώς μεταβαλλόμενα κοινωνικά ζητήματα που προκύπτουν στο υπάρχον.

Αυτό που διακρίνουμε στα κινήματα χειραφέτησης, είναι η γέφυρα που τα μεταλλάσσει από επιμέρους κοινωνικά κινήματα σε κινήματα αμφισβήτησης του υπάρχοντος ως όλον. Αυτή η γέφυρα γίνεται φανερή στην καθημερινή πρακτική των ανθρώπων και την πλήρη αντιπαράθεσή τους με τη λογική του κράτους, η οποία στηρίζεται στην εκμετάλλευση του ανθρώπου, της φύσης και στην εμπορευματοποίηση κάθε σχέσης. Εναντίωση η οποία εκφράζεται μέσα από την άμεση δημοκρατία, τη συνέλευση, την αυτοδιαχείριση, την αυτοοργάνωση και την αποεμπορευματοποίηση. Τα κινήματα μπολιασμένα με τις έννοιες αυτές, οι οποίες υπόκεινται σε συνεχή επαναπροσδιορισμό, δείχνουν τον δρόμο για την ολική αμφισβήτηση του υπάρχοντος και αναδεικνύουν μια αντιπρόταση όσον αφορά τον τρόπο λειτουργίας μιας κοινότητας ανθρώπων και την αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών.

Η άμεση δημοκρατία λαμβάνει τον ρόλο του μέσου αλλά και του σκοπού στο έργο του Carlos Taibo, ο οποίος βλέπει στον ελευθεριακό κόσμο και στις πρακτικές του μια ρητή υπεράσπιση της άμεσης δημοκρατίας.

Τα χαρακτηριστικά αυτής, σύμφωνα με το έργο του, είναι η άρνηση της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης, η πρόταση για οργανώσεις χωρίς ηγετικές θέσεις και η απόρριψη κάθε κυβέρνησης. Τα απλά αυτά χαρακτηριστικά συμπυκνώνονται στην αντι-ιεραρχική, αμεσοδημοκρατική, οριζόντια λειτουργία των κινημάτων.

Όσον αφορά την οργάνωση πολιτικών κοινοτήτων, αυτές οι αρχές απαιτούν, προφανώς, αποκέντρωση, αποσυμφόρηση και μείωση του όγκου των κοινοτήτων. Έτσι, η λογική της άμεσης δημοκρατίας τίθεται σε ευθεία αντιπαράθεση με τη λογική των κομμάτων και του κράτους και επιδιώκει τη θέσμιση οργάνων που λειτουργούν με οριζόντιο τρόπο, διαχέοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την εξουσία. Οι παραπάνω αρχές πλέον συμπεριλαμβάνονται στη θεωρία του ελευθεριακού κοινοτισμού καθώς και του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού, το σύστημα οργάνωσης που ακολουθούν οι Κούρδοι στη Ροζάβα. Η άμεση δημοκρατία προτάσσει την άμεση δράση, η οποία έχει πρωταγωνιστές τα ίδια τα πράττοντα υποκείμενα και στοχεύει στην αυτοδιαχείριση των ζωών τους. Τα μέσα και οι σκοποί εναρμονίζονται στην άμεση δράση, η οποία γεννιέται απ’ τη βούληση των ίδιων των ατόμων στην άμεση δημοκρατία.

Μ’ αυτόν τον τρόπο δεν τίθεται αποκλειστικά το δικαίωμα ανυπακοής στο υπάρχον σύστημα αλλά και η βούληση για απτές αλλαγές της πραγματικότητας. Εδώ, μπορούμε να διακρίνουμε να αναδύεται μία έννοια πολυσυζητημένη, αυτή της ουτοπίας. Η ουτοπία, όμως, όπως αναγιγνώσκεται από την ελευθεριακή κουλτούρα, όχι όπως είχε τεθεί απ’ τον Karl Mannheim ως ένας ου-τόπος, εξωπραγματικός[6], αλλά ως η κοινωνική πραγμάτωση της ασυνείδητης επιθυμίας κατά τη συνάντησή της με την ιστορική συνειδητοποίηση, έτσι όπως τέθηκε απ τον Ernst Bloch[7]. Ακόμα καλύτερα, με ντελεζιανούς όρους, η επανάσταση είναι ένα είδος ουτοπίας, ένα γίγνεσθαι εντός του οποίου ξεπροβάλλει η επαναστατική δύναμη της δημιουργίας· δημιουργώ σημαίνει αντιστέκομαι[8]. Γι’ αυτό ακριβώς, στόχος και ζητούμενο, πλέον, της επαναστατικής θεωρίας αλλά και δράσης, είναι η δημιουργία μέσω της αυτοθέσμισης των ίδιων των κινημάτων.

Έχει ειπωθεί στην ιστορία πολλές φορές ότι τελικά για τα κινήματα της ελευθερίας «οι μεγαλύτερες νίκες μας είναι οι ήττες μας». Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η επανάσταση είναι ένα συμβάν, δηλαδή μια επιθυμία, μια συνεχής κίνηση, η οποία όταν πραγματωθεί χάνει τη δυναμική της και καταστέλλει την επαναστατική επιθυμία των ατόμων[9]. Η επανάσταση είναι ένα γίγνεσθαι και είναι ίσως αλήθεια ότι θα μένει πάντα ανοιχτή στον χρόνο. Γι’ αυτό όταν θέλουμε να μιλήσουμε για τις νίκες του ελευθεριακού κινήματος μιλάμε για τις εξεγέρσεις του Λατινικού Νότου, τους Ζαπατίστας, τους Ισπανούς αναρχικούς του ’30, καθώς φυσικά και για τη Ροζάβα αλλά και τις αυθόρμητες εξεγέρσεις όπως ο Μάης του ’68. Αυτές είναι εξεγέρσεις και επαναστάσεις που χαράσσουν νέα νοήματα και αιωρούνται στον ιστορικό χρόνο προς συνεχή ερμηνεία και επαναξιολόγηση.

——————————————–

Αναφορές:

[1] Κάρλος Τάιμπο, Να ξανασκεφτούμε την αναρχία, μτφρ. Νίκος Κοκκάλας, Οι εκδόσεις των συναδέλφων, Αθήνα 2017.
[2] Βλ. επίσης, Κάρλος Τάιμπο, Η πρόταση της αποανάπτυξης, μτφρ. Νίκος Κοκκάλας, Οι εκδόσεις των συναδέλφων, Αθήνα 2012.
[3] Gilles Dauvé, Tristan Leoni, «Kurdistan?», Ιανουάριος 2015, διαθέσιμο στην ιστοσελίδα: https://ddt21.noblogs.org/?page_id=324.
[4] Βλ. Yavor Tarinski, «Beyond ideology. Rethinking contextuality», Αύγουστος 2015, διαθέσιμο στην ιστοσελίδα: http://www.babylonia.gr/2015/08/01/beyond-ideology-reth...lity/.
[5] Michel Foucault, Ιστορία της σεξουαλικότητας. 1. Η βούληση για γνώση, μτφρ. Τάσος Μπέτζελος, Πλέθρον 2011, σ. 110.
[6] Karl Mannheim, Ideology and utopia. An introduction to the sociology of knowledge, μτφρ. Louis Wirth και Edward Shils, Νέα Υόρκη: Harcourt, Brace και Λονδίνο: Routledge & Kegan Paul, Νέα Υόρκη και Λονδίνο 1954, σσ. 173-175.
[7] Maynard Solomon, Μαρξ και Μπλοχ. Στοχασμοί πάνω στην ουτοπία και την τέχνη, μτφρ. Στέφανος Ροζάνης, Έρασμος, Αθήνα 2017, σ. 38.
[8] Gilles Deleuze, Pierre-Félix Guattari, Τι είναι φιλοσοφία;, μτφρ. Σταματίνα Μανδηλαρά, Καλέντης, Αθήνα 2004, σ. 131.
[9] Gilles Deleuze, Pierre-Félix Guattari, Για τον καπιταλισμό και την επιθυμία. Με μια παρέμβαση του Pierre Clastres, μτφρ. Παναγιώτης Καλαμαράς, Ελευθεριακή κουλτούρα, Αθήνα 2015, σ. 11.

*Αναδημοσίευση από εδώ: http://www.babylonia.gr/2018/04/20/na-ksanaskeftoume-ti...taibo

international / anarchist movement / review Sunday May 13, 2018 14:41 byWayne Price

Reviewing Lundstrom's "Anarchist Critique of Radical Democracy" leads to a discussion of what "radical democracy" could mean and whether anarchists should support it. Some anarchists oppose "democracy" of any sort because they regard "majority rule" as inherently oppressive and un-anarchist. This view is criticized and rejected in favor of a view of anarchism as democracy without a state.

While it is conventional to regard “democracy” as supremely good, there is a great deal of unclarity over what it actually means, in theory and in practice. This little book by Markus Lundstrom addresses that topic. it begins with a discussion of “radical democracy.” It ends with a review of “democracy” from the viewpoint of various anarchists. In between it applies radical democratic theory to a 2013 rebellion (“riot”) in a multi-national town in Sweden.

I will call the existing state form in the U.S. and Europe “bourgeois democracy.” (It is also called “representative democracy,” “liberal democracy,” “parliamentary democracy,” and so on.) It functions together with a capitalist, market-based, and completely undemocratic, economy. (The ideological rationalization of the capitalist economy is not a claim to “democracy” but to “freedom.”) Anarchists are in revolutionary opposition to capitalism and to all versions of its state, including bourgeois democracy. The question is what should be raised as an alternative.

Radical Democracy

“Radical democracy” is used by some reformists to mean “extending democracy” in bourgeois democracy. “Democratic socialists” (reformist state socialists) wish to create a more representative and democratic form of the existing semi-democratic state. And they wish to expand “democracy” economically by using this improved state. They suggest nationalizing some industries, regulating others better, promoting worker representation on corporate boards, promoting cooperatives, etc. Lundstrom quotes Chantal Mouffe advocating “a profound transformation, not a desertion, of existing institutions.” (80) Whatever the value of such reforms (and whatever the likelihood of achieving them), such a program does not break radically with bourgeois democracy.

Others use “radical democracy” to indicate a vision of an alternate society. This includes workplace councils in socialized industries, popular assemblies in neighborhoods, and self-managed voluntary associations. Everyone participates. Decisions are made through face-to-face direct democracy. Councils and assemblies are associated through networks and federations. It is claimed that modern technology has the potentiality to fit such a council system. In the opinion of myself and others, this conception of radical democracy is entirely consistent with the mainstream of anarchist tradition—and with a view of anarchism as being extreme democracy without a state.

However, Lundstrom bases his conception of radical democracy on his interpretation of Jacques Ranciere (2014). “Radical democratic theory typically acknowledges the contentious, conflictual nature of democracy….Democratic life, people’s political activity outside the state arena, is recurrently targeted by the democratic state: the police-accompanied decision-makers of municipalities or nation-states…. [This is] democratic conflict—the antagonism between governors and governed….” (Lundstrom 2018; 14) “Democratic life” is the striving of people to mobilize and organize themselves to satisfy their needs and desires—to live their lives as they want. But such self-activity clashes with the “democratic state.” Really a form of “oligarchic government,” this state uses representative democratic forms to co-opt and/or repress the population into passivity and acceptance of its rule.

Lunstrom’s and Raniere’s approach can be a useful way of looking at “democratic” conflicts. I would describe it as “democracy-from-below” versus “democracy-from-above.” It does not necessarily contradict the vision of councilist direct democracy. That could be postulated as a possible outcome if “democratic life” eventually wins out over the “democratic state.”

However, as an analysis it has a weakness. Although well aware of economic influences on the governing democratic state, neither Lundstrom nor Ranciere appear to accept a class analysis of the state. A version of a class analysis of the state was developed by Marx, but anarchists also have their version. Peter Kropotkin wrote, “The State is an institution which was developed for the very purpose of establishing monopolies in favor of the slave and serf owners, the landed proprietors,…the merchant guilds and the moneylenders,…the ‘noble men,’ and finally, in the nineteenth century, the industrial capitalists….The State organization [has] been the force to which the minorities resorted for establishing and organizing their power over the masses….” (2014; 187-9)

To be clear: a class theory of the state does not deny that, as an institution, the state, with its personnel, has its own interests. It does not deny that there are other pressures than those of the capitalists which influence state policies. It does not imply that the state simply takes direct orders from businesspeople. A class theory of the state says that, overall, the state serves the interests of the capitalist class and the capitalist system—essentially the drive to accumulate capital by exploiting the working class. The capitalist class needs the surplus value squeezed out of the workers. Without that extra amount of wealth, the capitalist class cannot survive, nor can its institutions, including the state.

The conflict is not only “between governors and governed,” in Lundstrom’s terms, but it is also between exploiters and exploited. Therefore it is not enough to attack society’s political decision-making methods. It is also necessary to end the wage system, the market, and private property in production. It is necessary to expropriate the capitalists and abolish capitalism, along with all supporting forms of oppression (racism, patriarchy, imperialism, etc.), as well as the state. To anarchists (unlike Marxists), the implication is that the state (neither the existing one nor a new one) cannot be used for such fundamental change. The implication is that a new society must be prefigured by a movement of the working class and all oppressed—a movement which is as radically democratic as possible.

Anarchist Views of Democracy

To repeat, all revolutionary anarchists oppose even the most representative and libertarian of bourgeois democratic states. It is true that there is a difference between bourgeois democracies and fascist or Stalinist totalitarianism. It is easier to live and be political in a representative capitalist democracy. Anarchists have fought against fascism and defended the limited legal rights afforded by democratic capitalism. But they continue to be revolutionary opponents of bourgeois democracy, aiming to replace it with socialist anarchism. That is not the issue.

Among anarchists, there has been a wide range of views about democracy, as Lundstrom recognizes. “The relation between democracy and anarchy is notably diverse and discontinuous….[There is a] variety of ideological strands that compose multifaceted understandings of democracy and anarchy.” (2018; 28-9) There is no one, orthodox, anarchist opinion of democracy. (I do not know how an “orthodox anarchism” would be defined, and doubt that I would fit the definition.)

Lundstrom divides anarchist history into “classical anarchism (1840—1939) and post-classical anarchism (1940—2017).” (2018; 29) The first period, he claims, developed “an anarchist critique of democracy,” which was mainly negative toward democracy, while the second worked out “an anarchist reclamation; notions of direct, participatory democracy became equivalent to, or perceived as a step toward, anarchy.” (27)

Whether this historical distinction is true (and I think that it is very rough), there have been, and are, many anarchists who have supported direct, participatory, democracy, and many others who have rejected even the most decentralized and assembly-based democracy. Of U.S. anarchists in the 20th-21st centuries, advocates of libertarian-socialist democracy include Paul Goodman, Murray Bookchin, David Graeber, Kevin Carson, Cindy Milstein, and Noam Chomsky, despite other differences. (Lundstrom briefly mentions me. See Price 2009; 2016; undated) Since Lundstrom does not really explain why some anarchists support radical democracy, I will present some reasons.

Collective decisions have to be made. If not by democratic procedures, then how? Collective decision-making by free and equal people is what democracy is.

Individualist anarchists sometimes write as if making group decisions was a choice. It is not. People live in groups, in a social matrix, and interact. Social anarchists believe that we are social individuals. Our language, our personalities, our interests, and so much more are created in the productive interaction with others and with non-human nature. Our technology—no matter how decentralized and reorganized it will become—requires cooperation, locally and on an international scale.

The individualist-egotist conception (developed by classical liberalism) portrayed people as atomic, ahistorical, asocial, selfish, essentially prior to interaction with others, and naturally opposed to society.  Such individuals primarily pursue private matters in competition with everyone else.  In this conception, common interests are few and fragile. This is an elaboration of the capitalist world-view, in which everything and everyone is reduced to exchangeable commodities.  This includes people’s ability to work (labor-power) and their capital which can hire other people to work.  While recognizing certain insights of the individualist anarchist school (such as its rejection of moralism), social anarchists reject this whole line of thought.

Michael Bakunin wrote, “Man [including women—WP] completely realizes his individual freedom as well as his personality only through the individuals who surround him, and thanks only to the labor and the collective power of society….To be free…means to be acknowledged and treated as such by all his fellowmen….I am truly free only when all human beings, men and women, are equally free.  The freedom of other men, far from negating or limiting my freedom, is, on the contrary, its necessary premise….” (Bakunin 1980; 236—7)  Bakunin called this “the materialist conception of freedom.” (238)  Bottici argues that Bakunin’s idea of freedom in not so much an aspect of individuals as a relation within a discursive community.  “According to Bakunin, because human beings are so dependent on one another, you cannot be free in isolation, but only through the web of reciprocal interdependence.”  (Bottici 2014; 184)

From the perspective of social transaction, to counterpose democracy and individual freedom is meaningless.   Since collective decisions have to be made all the time, people’s participation in the decision-making is an essential part of their freedom.   

Communes and collective townships must decide on whether to have roads, sewers, bridges, and other infrastructure, and where to put them. Shoemakers’ workshops must decide what footwear to produce, how much, and in what way. Book clubs must decide what they will read. These decisions must be made, one way or another. Dissenting individuals and small groups could decide to leave a particular town, workshop, or club. But other towns will also have to decide about infrastructure, other workshops will have to plan production, other clubs will have to decide their activities. Again I ask: if not by democratic procedures, then how?

However, there are many activities which should not be decided by the whole collectivity, that should be the concern only of individuals or small groups. It is not for the majority, nor a powerful orthodox minority, to tell people what religious views to have, what sexual practices to engage in, or what artistic tastes to cultivate. Anarchists agree with civil libertarians that neither majority nor minority rule applies to such activities. But even with this exception, there remains a great many areas of cooperative decision-making which must be carried out, one way or another.

Social anarchism does not aim at the complete lack of coordination, cooperation, group decision-making, and dispute-settling. What it aims at is the complete abolition of the state—along with capitalism and all other forms of oppression. What is the state? It is a bureaucratic-military socially alienated organization, composed of specialized armed forces, officials, politicians, and agents of the ruling class, who stand over and above the rest of society.

Radical democracy means that the state is replaced by the self-organization of the people. When everyone “governs,” there is no “government.” In the opinion of Brian Morris, “Such notions as…the ‘democratic state’ are thus, for Bakunin, contradictions in terms.  If the term ‘democracy’ denoted government of the people, by the people, for the people, then this would imply no state, and Bakunin could therefore happily call himself a ‘democrat’.” (1993; 99)  He quotes Bakunin, “Where all rule…there is no state.” (99)

Anarchist Opposition to Majority Rule

Yet many anarchists reject any concept of democracy, no matter how libertarian. (Actually such anarchists often advocate what others would call radical democracy, but call it by other names than “democracy”, such as “self-management,” “autogestion,” “self-organization,” etc.) Their major argument for rejecting even direct democracy is opposition to “majority rule.” This is rooted in an essentially individualist-egotist aspect of many people’s anarchism. Lundstrom writes, “The individualist strand of anarchist thought…comprises…an essential component in the anarchist critique of democracy: the opposition to majority rule.” (46) He cites Errico Malatesta and Emma Goldman.

The basic argument is that, while it is wrong for a minority to rule over the majority, it is also wrong for the majority to rule over a minority. Nor is there any reason to think that the majority is more likely to be right on any question than the minority. Often it is wrong. If no one has the right to rule over others, to dominate others—as anarchists believe—then it is as wrong for the majority as for the minority. Democracy through majority rule is nothing but the “tyranny of the majority.” “Anarchy” means “no rule”; by definition it is inconsistent with “democracy,” the “rule of the people (demos).” So it is argued.

As an aside, let me say that the problem with bourgeois democracy is not majority rule. Bourgeois democracy is a form of minority rule, the domination of a minority class of capitalists and their agents. The ruling minority fools the majority into supporting them. The boss class uses various mechanisms, such as distorted elections, domination of the media, and keeping the working class from hearing the views of anarchists and other radicals. If the majority has not heard the views of dissenting minorities before making up their minds, they are a fraudulent majority.

Some seek to avoid majority rule by using “consensus.” A community should always seek for as much agreement as possible. But often everyone cannot agree—there are majority and minority opinions on what to do. What then? If the minority is allowed to “block consensus,” to veto the majority’s desire, then this is minority rule. If the minority agrees to “stand aside” and not block consensus, then we are back at majority rule. A radical democratic collective may chose to use consensus, but it really does not resolve the issue.

The basic fallacy of opposition to majority rule is its treatment of the “majority” and the “minority” as fixed, stable, groupings. It is if they were talking about the African-American minority oppressed by a white majority under white supremacy. Instead, radical democracy is an encounter among people with varying opinions and interests. The resolution of conflict requires deliberation and persuasion.  Reconciliation of differences is aimed for, but what is important is not a unanimous consensus but an on-going discourse, with no one left out. In direct democracy, “majority rule” is a technical way to make decisions, not overall rule by a majority.

Sometimes individuals are in the majority and sometimes in the minority. Those in a minority on one issue are not being oppressed. It is childish to imagine that people are coerced and oppressed if they do not always get the group decisions they want.  Even in mostly private matters, a person cannot always get what she or he wants; that in itself does not mean that the individual is not free.  The only adults who always get what they want, and who cannot be denied anything by others, are dictators—who are not models of free individuals.

The radical-liberal theorist of participatory democracy, John Dewey, wrote that democratic forms “involve a consultation and discussion which uncover social needs and troubles….Counting of heads compels prior recourse to methods of discussion, consultation, and persuasion….Majority rule, just as majority rule, is as foolish as its critics charge it with being.  But it never is merely majority rule….’The means by which a majority comes to be a majority is the more important thing’:  antecedent debates, modification of views to meet the opinions of minorities, the relative satisfaction given the latter by the fact that it has had a chance and that next time it may be successful in becoming a majority….It is true that all valuable…ideas begin with minorities, perhaps a minority of one.  The important consideration is that opportunity be given that idea to spread and to become the possession of the multitude.” (Dewey 1954; 206—8)  For Dewey, as for anarchists, this requires decentralized communities and workplaces:  “In its deepest and richest sense, a community must always remain a matter of face-to-face intercourse ….Democracy must begin at home, and its home is the neighborly community.” (211 & 213; see Price 2014)  

Lundstrom has a positive coverage of the opposition to democracy of many anarchists. “Anarchist thought also deliberately concedes to accusations of being anti-democratic.” This is rooted, he writes, in “an individualist critique of majority rule.” (81) He seems to agree with this view, at least in part.

He even adds some extraneous arguments. Basing himself on animal liberation theory (which he confuses with anarcho-primitivism), he claims that human oppression and abuse of non-human animals forecloses democracy. I do not see why this would be the case. Surely better relations between humans and the rest of nature is consistent with thorough-going human democracy. Similarly, he raises the issue of the Platform of Makhno and Arshinov, which called for the self-organization of revolutionary class-struggle socialist-anarchists. I am for this and he is against it, but I do not see its connection to whether there should be radical democracy for society.

But then Lundstrom expresses agreement with anarchists who hold to radical democracy. It is not entirely clear (to me, anyway) why he comes to hold this view. “By recognizing the pluralist and participatory dimensions of democracy…anarchism clearly aligns with open-ended explorations into radical democracy…Anarchist thought also produces an understanding of democracy as a step, however tiny, toward anarchy.” (81) This last phrase implies that some hold anarchy as an ideal of a totally free, uncoerced, society, which cannot be immediately (if ever) completely achieved. Therefore radical democracy is supported as moving in the direction of this ideal goal, whether or not it ever reaches it. In practice this view is essentially the same as that which holds that radical democracy is anarchy, but that it must continually increase its libertarian and self-governing aspects. The aim is to make it impossible for anyone to dominate and exploit the rest of society—a goal which Lundstrom calls “the impossible argument.” In any case, I am glad that we finally agree.

Revolutionary Democracy

Lundstrom does not discuss how anarchism/direct democracy might be achieved. In his summary of the “Husby riots” in Sweden, he does not mention the conclusions participants drew as to future struggles, nor does he make any suggestions. He makes comments which seem to support a non-revolutionary, gradualist, and reformist approach (which would be consistent with individualist anarchism). In this view, held by many anarchists, such as David Graeber and Colin Ward, alternate institutions should be gradually constructed to replace capitalism and its state, with a minimum of actual confrontation with the ruling class. This ignores the ruling class’ powers of repression and co-optation.

In this view, there may never be a final achievement of anarchy—it is a never-ending effort. “Abolition of government is a permanent struggle, a continuous impeding of authority growing anew.” (75) He refers to the views of Gustav Landauer and Richard Day that “the state—and capitalism—[are] not primarily…structures but…sets of relations.” (74) That is, the state is not a structure to be overthrown but relationships to be gradually changed. As if social structures were anything but repeating patterns of social relationships! This view denies the existence of a minority with an interest in maintaining these oppressive “sets of relations,” a minority which must be confronted and replaced. He refers favorably to the anarcho-pacifism of Bart de Ligt and Leo Tolstoy, which implies that the police and military forces of the state do not have to be overcome. He misrepresents Errico Malatesta as a reformist, when actually Malatesta was a revolutionary who believed that “gradualism” would be appropriate only after a revolution, not before.

Over centuries, radically democratic forms have repeatedly emerged during popular revolutions. Murray Bookchin summarizes, “From the largely medieval peasant wars of the sixteenth-century Reformation to the modern uprisings of industrial workers and peasants, oppressed peoples have created their own popular forms of community association—potentially, the popular infrastructure of a new society—to replace the repressive states that ruled over them….During the course of the revolutions, these associations took the institutional  form of local assemblies, much like town meetings, or representative councils of mandated recallable deputies [based in]…committee networks and assemblies….” (Bookchin 1996; 4-5)

Reviewing the rebellions of France (1968), Chile (1972-3), Portugal (1974-5), Iran (1979), and Poland (1980-1), Colin Barker concludes, “The democratic workplace strike committee has provided the basic element in every significant working class revolutionary movement of the 20th century….The development of factory committees and inter-enterprise councils conditions the parallel development of all manner of other popular bodies: tenants’ committees, street committees, student organizations, peasant unions, soldiers’ committees, and so on.” (2002; 228, 230)

While limited, Lundstrom’s short book provides a useful basis for beginning to discuss the relationship between anarchism, democracy, and radical democracy. But from my anarchist-socialist perspective, it is not enough for democracy to be radical; it must be revolutionary. In the course of uprisings, riots, rebellions, and revolutions working people, the oppressed and exploited, have created radical democratic structures—and will create them in the future. Only through mass struggle and rebellion can, in Bookchin’s terms, “the popular infrastructure of an new society” be created and solidified. This is, in practice, the revolutionary anarchist view of revolutionary democracy.

References

Bakunin, Michael (1980).  Bakunin on anarchism. (ed.: S. Dolgoff).   Montreal:  Black Rose Books.

Barker, Colin (2002) (ed.). Revolutionary rehearsals. London/Chicago: Haymarket Books.

Bookchin, Murray (1996).  The third revolution: Popular movements in the revolutionary era.  Vol. 1.  London/NY:  Cassell.

Bottici, Chiara (2014).  Imaginal politics; Images beyond imagination and the imaginary.  NY:  Columbia University Press.

Dewey, John (1954).  The public and its problems.  Athens:  Swallow Press/Ohio University Press.

Kropotkin, Peter (2014). Direct struggle against capital; A Peter Kropotkin anthology. (ed.: Iain McKay). Edinbourgh/Oakland: AK Press.

Lundstrom, Markus (2018). Anarchist critique of radical democracy; The impossible argument. Cham, Switzerland: Palgrave Macmillan/Springer.

Morris, Brian (1993).  Bakunin:  The philosophy of freedom.  Montreal/NY: Black Rose Books.

Price, Wayne (undated). “Radical Democracy—An Anarchist Perspective.” Submitted to Theory In Action.

Price, Wayne (2016). “Are Anarchism and Democracy Opposed? A Response to Crimethinc.”  Anarkismo.  
https://theanarchistlibrary.org/library/wayne-price-are...posed 

Price, Wayne (2014). “Anarchism and the Philosophy of Pragmatism.”  The Utopian.
https://theanarchistlibrary.org/library/wayne-price-ana...atism

Price, Wayne (2009). “Anarchism as Extreme Democracy.” The Utopian.
http://www.utopianmag.com/files/in/1000000006/anarchism...e.pdf

Ranciere, Jacques (2014). Hatred of democracy. (trans. Steve Corcoran). London/Brooklyn: Verso.

*written for www.Anarkismo.net

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

International

Fri 25 May, 23:45

browse text browse image

cit3_1.jpg imageΗ CIT ιδρύθηκε στην Π... May 25 19:12 by cnt.es 0 comments

cit3.jpg imageFundada en Parma la Confederación Internacional del Trabajo (CIT) May 20 22:56 by ALB Noticias 0 comments

congresoiasr2018.jpg imageEntrevista al Secretario de Exteriores de la CNT May 20 22:49 by CNT 0 comments

download.jpg imageΝα Ξανασκεφτούμε... May 19 20:00 by Χρήστος Καραγιαννάκης 0 comments

0000.jpg imageDemocracy, Radical Democracy, and Anarchism—A Discussion May 13 14:41 by Wayne Price 0 comments

thetake.jpg imageResist-Occupy-Produce: What can Anarchists and Syndicalists Learn from Factory Take-Overs ... May 10 05:52 by Leroy Maisiri & Lucien van der Walt 0 comments

no5.jpg imageΣκαντζόχοιρος #5 May 09 21:53 by εκδ. Σκαντζόχοιρου 0 comments

unityandsolidarity.jpg imageAutogestión y cooperativismo. El avance sobre la producción. May 03 04:02 by José Luis Carretero Miramar 0 comments

mayday.jpg imageMay Day 2018 May 01 15:49 by Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) 0 comments

2_1.jpg imageΑναρχισμός και ε`... Apr 29 22:31 by Ερρίκο Μαλατέστα 0 comments

aa.jpg imageΑπο-αποικιοκρατι... Apr 20 20:50 by Left Forum 2011 0 comments

screenshot2018410_bakuninforantiimperialistsarthurlehning_pdf.png imageΜπακούνιν για Αν`... Apr 13 20:10 by agitprop anarquista 0 comments

17318527.jpg imageBook Review: Radical Unionism Apr 11 11:33 by LAMA 1 comments

Intervenção Militar no Rio de Janeiro imageVenezuela E Outra Tentativa De Invasão Do Império. Brasil: Milicos Na Rua Apr 11 04:15 by FAU 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_bakunin.jpg imageΟι θεμελιώδεις α`... Mar 30 19:39 by Larry Gambone 0 comments

textMarch 2018 Kate Sharpley Library Bulletin online Mar 28 18:27 by KSL 0 comments

download_8.jpg imageΑναρχική Κριτική... Mar 28 16:24 by Wayne Price 0 comments

textWill the revolution be anarchist/libertarian-communist/socialist? Mar 27 16:29 by Ilan S 0 comments

ssss.jpg imageΤι είναι ο Αναρχι ... Mar 25 12:54 by Wayne Price 0 comments

eduardo_colombo.jpg imageΚαλό ταξίδι Eduardo Colombo! Mar 15 19:02 by Tomás Ibáñez 0 comments

cgt.png imageLa Huelga General del 8 de Marzo, un hito histórico Mar 12 06:16 by SECRETARIADO PERMANENTE DEL COMITÉ CONFEDERAL 0 comments

cebaceb15.jpg image«Προλετάριοι όλω_... Mar 10 15:05 by Σωτήρης Λυκουργιώτης 0 comments

8march300x169.jpg image8 Μάρτη: Ενάντια στ&... Mar 08 03:52 by Aναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

weallcandoit1.png imageDünyadan Anarşist Kadınların Mücadele Mesajları Mar 07 11:37 by Meydan 0 comments

textEn qué va el trueque de fusiles por votos Mar 07 10:13 by Frente Internacional 0 comments

38862529__26_06_2016__australia_protest_1.jpg imageΟ φασισμός σε άνο ... Mar 01 18:29 by Melbourne Anarchist Communist Group - MACG 0 comments

38862529__26_06_2016__australia_protest.jpg imageFascism on the march Mar 01 16:58 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

textVermont AFL-CIO Central Labor Council Stands With Rojava Feb 24 22:57 by Green Mountain Central Labor Council AFL-CIO 0 comments

Circus. Joan Miró. 1934 imageΕργατική και κοι_... Feb 22 19:02 by Γιώργος Μεριζιώτης / Μάρτιν Μπούμπερ 0 comments

textAgainst Imperialism: International Solidarity and Resistance Feb 10 19:57 by Archive 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]