user preferences

Η αυτοοργάνωση είναι το πρώτο και κύριο βήμα προς τον στόχο μας
Το άρθρο αυτό εξηγεί εν ολίγοις την κατάσταση που βρίσκονται οι αναρχικοί στο Ηνωμένο Βασίλειο, υπενθυμίζοντας ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο, πρέπει εδώ και τώρα να αυτοοργανωθούμε πριν είναι αργά.

Τον Ιούνιο του 2017 έγραψα ένα άρθρο με τίτλο ”Ο αγώνας μας πρέπει να πάει πιο πέρα από αυτό που απαιτεί ο τρόπος ζωής μας». Σε αυτό το άρθρο τόνισα μερικούς σημαντικούς παράγοντες που μπορεί να αποτελούν εμπόδια στον δρόμο των αγώνων μας. Από τότε που έγραψα αυτό το άρθρο, η ζωή μας στο Ηνωμένο Βασίλειο έχει χειροτερέψει με κάθε τρόπο. Αλλά, για τους αναρχικούς, τίποτα δεν άλλαξε, χωρίς βελτίωση και χωρίς ανάπτυξη στον αγώνα μας ενάντια στο σύστημα. Στην πραγματικότητα υπήρξε περισσότερος σεχταρισμός, με τις ομάδες να διατηρούν μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ τους, μακριά από τη συνεργασία και την αλληλεγγύη και πιο διαιρεμένοι όσον αφορά το νόμο για την αναγνώριση των φύλων (Gender Recognition Act - GRA).

Το κράτος, μέσα από τα όργανά του, προσπαθεί μερ πείσμα να αυξήσει την επιρροή και την πίεσή του, υπερφορτώνοντας τους ανθρώπους μέσω της αγοράς, των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και του εκπαιδευτικού συστήματος, υπονομεύοντας και αποθαρρύνοντάς τους. Προσπαθεί να εκτρέψει τις προθέσεις του μακριά από τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε τώρα. Το Εργατικό Κόμμα επίσης, με το πιο ριζοσπαστικό μανιφέστο του, πιθανότατα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αναισθητοποίησε πολλούς ανθρώπους από την εργατική τάξη, φοιτητές, συνταξιούχους, αναπήρους και άτομα με ειδικές ανάγκες. Και τα δύο κόμματα, το ένα στην εξουσία και το άλλο στην αντιπολίτευση, με τους κάθε είδους αριστερούς, σε διαφορετικούς δρόμους, βρίσκονται σε συμφωνία για τη διατήρηση του συστήματος προσπαθώντας να το μεταρρυθμίσουν, να παρατείνουν την ηλικία του.

Η μόνη διαφορά μεταξύ τους είναι ότι το κόμμα στην εξουσία σπεύδει να καταστήσει την κατάσταση χειρότερη για την εργατική τάξη και τους άλλους απλούς ανθρώπους. Η αντιπολίτευση θέλει να μεταρρυθμίσει το σύστημα για να το παρατείνει. Με άλλα λόγια, καθένας από αυτούς θέλει να μας καταστείλει με τις μεταρρυθμίσεις τους.

Το σύστημα, το κράτος και οι οργανώσεις από τα αριστερά προς τα δεξιά μπορεί να έχουν μικρή απόσταση ή εχθρότητα μεταξύ τους, αλλά όλοι συνειδητά ή ασυνείδητα αγωνίζονται άμεσα ή έμμεσα εναντίον των απλών ανθρώπων, του κινήματος και των στόχων τους.

Με λίγα λόγια το κράτος και το σύστημά του είναι πολύ ζωντανό, πολύ ισχυρό και καλά οργανωμένο. Είναι πολύ μακριά από το να βρεθεί σε μια κρίση και, κατά τη γνώμη μου, ποτέ δεν βρισκόταν σε κρίση. Δυστυχώς, θα είναι πιο κυρίαρχο, ασκώντας πιο ισχυρό έλεγχο σε βάρος μας, κυριαρχώντας όχι μόνο την καθημερινή μας ζωή αλλά και τα μυαλά μας και το σώμα μας.

Δεν είναι το σύστημα ή ο καπιταλισμός σε κρίση, είμαστε εμείς και η κρίση είμαστε εμείς **. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι βρισκόμαστε σε πολύ βαθιά κρίση οικονομικά, οικονομικά, εκπαιδευτικά, ηθικά και πολιτιστικά.

Πώς μπορούμε να εξέλθουμε από αυτή την κατάσταση;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχουν ομάδες στο Ηνωμένο Βασίλειο που προσπαθούν σκληρά να εκπαιδευτούν και να οργανώσουν δραστηριότητες. Διοργανώνουν δημόσιες συναντήσεις, συμμετέχουν σε διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες και στηρίζουν τους εργαζόμενους όταν βρίσκονται σε απεργία. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Όλες αυτές οι ενέργειες μπορεί να μην μας οδηγήσουν ενώ είμαστε μια μικρή μειοψηφία και όχι μόνο ανάμεσα στο κοινό αλλά ακόμη και ανάμεσα στους εαυτούς μας, τους αναρχικούς.

Γνωρίζω ότι σε αυτή τη χώρα ο αγώνας ενάντια στο σύστημα είναι ίσως πιο δύσκολος απ’ ό,τι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είμαστε παραδοσιακά μη επαναστάτες καθώς δεν είχαμε εδώ μια πραγματικά εξέγερση ή επανάσταση. Αυτό που είχαμε ήταν μια γενική απεργία πριν από περίπου έναν αιώνα, από τις 3 έως τις 12 Μαΐου του 1926. Είχαμε επίσης πολλές απεργίες, αλλά οι κυριότερες ήταν οι απεργίες του λιμανιού του Λονδίνου του 1949 και του 1957, η απεργία των ναυτικών του 1960, η απεργία στην αποβάθρα Thames το 1972, η απεργία των ανθρακωρύχων 1984-1985, της διαμάχης και της απεργίας του Wapping το 1986 και της απεργίας των ωρολογοποιών στη Dandy το 1992. Ωστόσο, σχεδόν όλοι αυτοί οι αγώνες ηττήθηκαν λόγω της έλλειψης αλληλεγγύης, προδοσίας από το Εργατικό Κόμμα και των ηγετών των συνδικάτων καθώς και της βιαιότητας του κράτους. Μπορούμε επίσης να σημειώσουμε ότι, αν όχι όλοι, σίγουρα η πλειοψηφία τους αγωνίστηκε κατά των εργοδοτών τους και το κράτος, αλλά από θέση άμυνας και όχι από θέση επίθεσης.

Τούτου λεχθέντος, αυτό δεν σημαίνει ότι το κίνημα παραμένει πάντα αδύναμο και χωρισμένο όπως είναι τώρα. Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα του εργατικού κινήματος σήμερα, καθώς είναι πολύ αδύναμο και ο καπιταλισμός είναι εξαιρετικά ισχυρός.

Είναι καιρός οι αναρχικοί να συγκεντρωθούν και να αφήσουν κατά μέρος τις μικρές, μη ουσιαστικές διαφορές τους, προκειμένου να οργανωθούν σε ανεξάρτητες, μη ιεραρχικές τοπικές ομάδες όπου και αν βρίσκονται. Δεν μπορούμε απλώς να περιμένουμε να ωριμάσει η κατάσταση ή να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί το κίνημα γιατί θα γίνει μέρος αυτού. Το κίνημα δεν μας περιμένει. Δεν υπάρχει αμφιβολία εάν το κίνημα υφίσταται συμβαίνει, μπορούμε να είμαστε μέρος του, αλλά θα είναι αργά και, επίσης, δεν θα ξεκινήσουμε ή θα εμπλακούμε από μια ισχυρή θέση.

Η οργάνωση των εαυτών μας είναι απαραίτητη και μέσω αυτής μπορούμε να συμμετέχουμε στην εξέγερση και την επανάσταση από ισχυρή θέση και αποτελεσματικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να οργανώσουμε τους εαυτούς μας, οικοδομώντας τις απαραίτητες ομάδες κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Ωστόσο, η ιστορία της λεγόμενης επανάστασης του Ιράν το 1978-79 και η πρόσφατη «Αραβική Άνοιξη», ειδικά στη Συρία, εξαιρώντας το Κουρδικό τμήμα (Ροτζάβα) και την Αίγυπτο, έδειξαν ότι η οικοδόμηση ομάδων και οργανώσεων κατά τη διάρκεια της εξέγερσης ήταν αποτελεσματική. Μόλις η εξέγερση και η επανάσταση νικούσαν, έχαναν το δυναμισμό τους και γίνονταν αναποτελεσματικοί.

Προφανώς υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό, αλλά το κύριο είναι πως οτιδήποτε εμφανίζεται κατά τη διάρκεια ή για ένα συγκεκριμένο γεγονός, όταν το γεγονός είναι πάνω από τις ομάδες και τις οργανώσεις είναι συνήθως πάνω από πάρα πολύ. Οι μοναδικές ομάδες που υπάρχουν σήμερα και διατηρούν τη θέση τους είναι εκείνες που υπήρχαν πριν από την εξέγερση, αν και δεν είναι ενεργές όπως ήταν.

Βρισκόμαστε τώρα ανάμεσα σε μερικές επιλογές. Αφήνουμε την αλλαγή της κοινωνίας στους «εκπροσώπους» μας μέσω του κοινοβουλευτικού συστήματος ή παίρνουμε έντονα μέρος, με τους απλούς ανθρώπους, στην αλλαγή του. Αν επιλέξουμε τη δεύτερη, πρέπει να είμαστε σοβαροί, καθώς θα χρειαστεί να δώσουμε μέρος του χρόνου μας είτε είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, σπουδαστές, συνταξιούχοι ή οτιδήποτε άλλο είναι η κατάστασή μας. Αποτελεί άγνοια και αδιάφορη στάση να πιστεύουμε σε κάτι, αλλά δεν μην κάνουμε γι’ αυτό. Είναι επίσης μια εγωιστική στάση να περιμένετε άλλους να το κάνουν για σας. Δεν υπάρχει δικαιολογία.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στα κουρδικά στην σελίδα του συγγραφέα http://zaherbaher.com

**Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

ireland / britain / anarchist movement / news report Thursday December 06, 2018 16:02 bySam

We learned at lunchtime today of the tragic news that Alan MacSimóin has died. It was sudden and hit us hard. Alan was a social historian, political activist, trade unionist and great supporter of the Come Here To Me! project from day one.

Alan first became interested in politics in the late 1960s as a young teenager. He said back in 2011:

I remember it as a time of optimism, modern ideas were challenging the conservative ones, the civil rights movement had brought out tens of thousands across the North, the Vietnamese were beating the mightiest military power on earth, the women’s movement was winning very real reforms.. Big change seemed possible.


While a secondary school student at Newpark Comprehensive School in South Dublin, Alan joined the youth wing of Official Sinn Féin. He recalls that the Special Branch visited his home and school in attempt to intimidate him as was common back then. Alan was centrally involved in the ‘Irish Union of School Students’ in the 1970s which at its height had 7,000 paid up members.

7-year-old Alan and a friend, both members of the William Thompson Republican Club, published a political magazine entitled ‘Red Rag‘ in 1975. Shortly later Alan resigned from the Official Republican Movement “because of its decision to regard the Soviet Bloc countries as “actually existing socialism” and to describe the 1956 Hungarian uprising as fascist.”

Alan became interested in libertarian socialist/anarchist politics and remained committed to these ideals until the day he died. In the 1970s, he was active with the anti-Nuclear movement and the Murrays Defence Committee.

A still from a television documentary showed Alan at a counter-demonstration in the face of a large anti-Traveller march in Tallaght, 1982.

He helped form the Dublin Anarchist Group (1978) and later the Anarchist Workers Alliance.

In 1984, Alan was a founding member of the anarchist Workers Solidarity Movement and for the next 26 years was involved in countless campaigns around trade union rights, migrant solidarity, anti-racism, anti-apartheid, anti-war and anti-Bin charges.

In the early 1990s, he acted as spokesperson for the Dublin Abortion Information Service and was active with the campaign for divorce in the 1995 referendum.

A life-long historian, Alan was involved with SIPTU’s Dublin District Committee in its 1913 and 1916 commemorations and was a founding member of the Stoneybatter & Smihfield People’s History Project. Launching the website irishanarchisthistory.com in 2011, this pet project of his was an amazing resource of Irish anarchist material from the 1880s until today.

In the last couple of years, Alan was heavily active with the ‘Stoneybatter Against the Water Tax’ and the Dublin Central branch of the ‘Together For Yes’ victorious campaign.

Alan was a political mentor and strong supporter of Come Here To Me! since we launched in 2009. He will be truly missed. A giant of a man, he managed to retain close friends from all strands of left-wing politics in Ireland.

ireland / britain / anarchist movement / feature Thursday December 06, 2018 15:50 byWSM
featured image
Eddie Conlon (left) and Alan (right) at Dunnes Stores strike picket against Apartheid in South Africa, 1984.

The WSM are shocked and deeply saddened to learn of the death of Alan MacSimóin, one of our founder members, a friend, and a key central figure in building the anarchist movement in Ireland for over four decades. Alan had not been a member of WSM for some years but remained politically active right to the end. His last Facebook post on November 29th was supporting the locked out bricklayers at Mary’s Mansions. Alan will be sorely missed by all in the WSM and we offer our heartfelt condolences to his family and friends.

ireland / britain / gender / news report Monday November 26, 2018 21:12 byAndrew

The WSM took some time out from our future directions discussions session at Cloughjordan eco village over the week to mark the International Day for the Elimination of Violence against Women.

Belfast also saw a Take Back the Night march and the day was also marked by large marches in Europe, especially France, Switzerland, Italy, Spain, Turkey and Greece. In France demonstrations took part in about 50 cities, with an estimated 30,000 in Paris up from 2000 last year and over a thousand in Lyon and Marseille. The march in Istanbul was hemmed in by very large cordons of riot police, the regime of Erdogan like many of the governments of Eastern Europe being very hostile to feminism. Madrid saw a demonstration of tens of thousands in the aftermath of the acquittals in the 'wolf pack' rape trial earlier this year.

The United Nations Office on Drugs and Crime say an average of 137 women across the world are killed by a partner or family member every day with "the home the most likely place for a woman to be killed".

More than half of the 87,000 women killed in 2017 were reported as dying at the hands of those closest to them, approximately 30,000 of these women were killed by an intimate partner and another 20,000 by a relative.

ireland / britain / anarchist movement / opinion / analysis Tuesday October 30, 2018 22:08 byZaher Baher

This article is about a brief explanation of anarchists situation in UK and reminding that we cannot wait any longer, we right now need organising ourselves before getting very late .

Organising ourselves is the first and main step towards our aim
By Zaher Baher
October 2018
In June 2017 I wrote an article “Our struggle must go beyond what our lifestyle demands”*. In that article I stressed some major factors that may be obstacles in the way of our struggles. Since I wrote that article our life in the UK has gotten worse in every way. But, for anarchist people, nothing has changed, with no improvement and no development in our struggle against the system. In fact there has been more sectarianism, with groups keeping more distance between each other, far away from cooperation and solidarity and more divided over the Gender Recognition Act (GRA).
The state, through its organs, tries hard to increase its influence and pressure, overpowering people through the market, financial institutions and education system, undermining and demoralising them. It tries to divert their intentions away from real problems that they are facing now. The Labour Party too with its most radical manifesto, probably since the Second World War, anaesthetised many people from the working class, students, pensioners, the disabled and people with special needs. Both parties, one in power and the other in opposition, with all kinds of leftists are, in different ways, in agreement with maintaining the system by trying to reform it, to prolonging its age.
The only difference between them is that the party in power is rushing to make the situation worse for the working class and other ordinary people. The opposition wants to reform the system to prolong it In other words, each of them wants to suppress us through their reforms.
The system, the state and organisations from left to right may have a little distance or enmity between themselves, but they are all consciously or unconsciously fighting directly or indirectly against ordinary people, their movement and their aims.
In short the state and its system is very alive, very strong and well organised. It is far from being in a crisis and, in my opinion, has never been in crisis. It is, unfortunately, going to be more dominant, more powerful in controlling us, containing and dominating not only our daily life but our minds and our bodies too.
It is not the system or the capitalism in crisis, it is us and the crisis is us**. We must admit that we are in a very deep crisis financially, economically, educationally, morally and culturally.
How can we get out?
There is no doubt that there are groups in the UK who try hard to educate themselves and maintain activities. They hold public meetings, participate in demonstrations and protests and support workers when they are on strike. But that is not enough. All these actions may not take us forward while we are a tiny minority and not just among the public but even among ourselves, the anarchists.
I am aware that in this country the struggle against the system probably is the hardest one after the United States. We are traditionally not revolutionary as we really had no uprising or revolution here. What we had was one general strike almost a century ago, from 3rd to 12th May of 1926. We also had many more strikes but the main ones were the London Dock strike of 1949 and 1957, the seamen's strike of 1960, the Thames Dock strike of 1972, the miners’ strike of 1984-1985, the Wapping dispute and strike of 1986, and the watchmakers’ strike in Dandy in 1992. However, almost all have been defeated due to the lack of solidarity, betrayal by the Labour Party and union leaders and the brutality of the state. We can also note that, if not all, surely the majority of them fought back against their employers and the state in a position of defence and not from a position of attack.
Having said that it does not mean the movement stays forever weak and divided as it is now. But that is the reality of the workers' movement currently as it is very weak and capitalism is extremely strong.
It is time for anarchists to get together and put away their small, nonessential differences in order to organise themselves in independent, non-hierarchical local groups wherever they are and whenever they can. We cannot just wait for the situation to ripen or the movement to grow and develop because we will become a part of it. The movement does not wait for us. There is no doubt if the movement occurs, we can be a part of it but it will be late and, also, we will not be starting or involved from a strong position.
Organising ourselves is essential and through it we can participate in the uprising and revolution in a strong position and effectively. That does not mean we cannot organise ourselves, building the necessary groups during the uprising. However, the history of Iranian's so-called revolution of 1978-79 and the recent “Arab Spring”, especially in Syria excluding the Kurdish part (Rojava) and Egypt, showed that the building of groups and organisations during the uprising were effective but, once the uprising and revolution were defeated they lost their dynamism and became ineffective. Obviously there are many reasons for that, but the main one is that anything that emerges during or for a particular event, once the event is over the groups and organisations are usually over too. The only groups currently existing and maintaining their position are those they were there before the uprising although they are not active as they used to be.
We are now between a couple of choices either; we leave changing society to our ‘representatives’ through the parliamentary system, or we strongly take part, with ordinary people, in changing it. If we choose the second we need to be serious about it, as we will need to give some of our time whether we are workers, unemployed, students, retirees or whatever our situation is. It is an ignorant and unconcerned attitude to believe in something but we do not do much for it. It is also a selfish attitude to wait for others to do it for you. There is no excuse.

Zaherbaher.com

*http://zaherbaher.com/2017/07/01/our-struggle-must-goes...ands/

**http://zaherbaher.com/2015/12/14/is-capitalism-in-crisi...e-we/

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Ireland / Britain

Thu 13 Dec, 09:43

browse text browse image

download.jpg imageΠρώτο βήμα η αυτο ... Dec 08 20:28 by Zaher Baher 0 comments

Alan at anti-fascist demo in the 1990s. imageAlan MacSimóin (1957-2018) – Dublin Historian and Political Activist Dec 06 16:02 by Sam 0 comments

Eddie Conlon (left) and Alan (right) at Dunnes Stores strike picket against Apartheid in South Africa, 1984. imageAlan MacSimóin (1957-2018)- Rest In Power Dec 06 15:50 by WSM 0 comments

wsmclgenderviolence.jpg imageWSM marks International Day for the Elimination of Violence against Women at their strateg... Nov 26 21:12 by Andrew 0 comments

textOrganising ourselves is the first and main step towards our aim Oct 30 22:08 by Zaher Baher 0 comments

textStand down, Margaret! Aug 10 17:14 by David Rosenberg 0 comments

Monumento a los mártires de Loughgall McKearney y Lynagh en Drumfurrer, Monaghan (Imagen de José Antonio Gutiérrez D.) image30 años de la masacre de Loughgall: rumores y contrainsurgencia británica Jun 26 18:26 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

rssnprsnrs.jpg imageCall for Solidarity with our Russian Comrades! Jun 12 19:13 by WSM 0 comments

rssnprsnrs_1.jpg imageAppel à la solidarité avec nos camarades Russes! Jun 10 20:31 by WSM 0 comments

rssnprsnrs_2.jpg imageAppello di solidarietà con i compagni russi! Jun 10 20:29 by WSM 0 comments

repeal8thwsmbannerthin.jpg image8 reasons anarchists are voting Yes to Repeal the hated 8th May 25 19:44 by WSM 2 comments

repealbanner.jpg imageWSM International Women’s Day Message - 2018 Mar 08 19:13 by WSM women 0 comments

Collage showing politicians who announced referendum in front of one of the protests that forced them to act imageDecades of organising wins new abortion referendum in Ireland Feb 02 18:43 by Emilia & Andrew 0 comments

textRallying for Choice in Belfast Oct 14 00:31 by Kellie 0 comments

textThe WSM on the struggle for abortion rights in Ireland Oct 13 23:32 by National Conference 0 comments

The front of the march passed the GPO imageMarch for Choice 2017 - report & video from Dublin Oct 13 23:03 by Dermo & Andrew 0 comments

shoutprochoice.jpg imageFrom Dublin to Brussels demand universal access to abortion Sep 26 20:09 by International Sec 0 comments

textNational Conference Workers Solidarity Movement Ireland Sep 03 21:37 by Nic 0 comments

textIn Ireland Jobstown not Guilty verdict points to a Garda conspiracy Jul 21 00:26 by Andrew 0 comments

rally4choiceimage.jpg imageRally 4 Choice successfully sees off annual anti-choice parade in Ireland Jul 21 00:17 by Andrew 0 comments

jobstownjoan.jpg imageIrish state fails in bid to frame community activists for false imprisonment Jun 30 23:27 by Various 0 comments

badgeagecorbynfurcoatsportscarc4publicity.jpg imageAbsolute boy - The Youth Revolt that led Corbyn to a victory of sorts Jun 15 20:24 by Andrew Flood 0 comments

standwithbusworkers.jpg imageSuccessful secondary pickets bring public transport to a halt in Ireland Mar 31 19:04 by Andrew 0 comments

Dublin's main bridge was occupied imageThousands take part in pro-choice #Strike4Repeal in Ireland Mar 30 18:46 by Andrew 0 comments

homesweethome.jpg imageOrganizing against the Irish housing emergency Mar 21 01:18 by Tomás Lynch 0 comments

screenshot20170315at8.38.17a.m..png imageAodhan Ó Ríordáin: Playing The Big Man in America Mar 18 02:25 by Tomás Lynch 0 comments

textDimissioni di Mc Guinness: ritornano i Troubles? Jan 20 08:19 by Gianni Sartori 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_513b8frmipl.jpg image[Belfast] Book Launch: “Revolution in Rojava” by Michael Knapp, Anja Flach and Ercan Aybog... Dec 05 06:28 by Rojava Calling! 0 comments

513b8frmipl.jpg image[Dungannon] Book Launch: “Revolution in Rojava” by Michael Knapp, Anja Flach and Ercan Ayb... Dec 02 07:15 by Rojava Calling! 0 comments

513b8frmipl_2.jpg image[Cork] Book Launch: “Revolution in Rojava” by Michael Knapp, Anja Flach and Ercan Ayboga (... Nov 30 21:33 by Rojava Calling! 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]