user preferences

mashriq / arabia / iraq / imperialism / war / opinion / analysis Friday June 15, 2018 08:02 byMandy Moussouris

The ongoing war in the Middle East, the Arab Spring followed by what seems to be a winter of war that rivals Game of Thrones has seen the death of many a revolutionary and many a revolutionary dream.

Within this ongoing war are stories of struggle against tyranny, struggles by ordinary people to gain some sort of control over their lives as they get buffeted between superpowers and ideologies fuelled by greed and underlying neoliberal capitalism. The struggle of the Kurdish people of Rojava is one such story. It is not a new one and it is not a perfect one. It is a story of courage and inspiration, of brave women and men, of complexity and of huge challenges. It is a story of our age, where competing geo-political powers fuel wars in other lands and on other people to further their own interests.

Since 2014, the Kurdish people and their peoples’ defence units in Syria – the YPG (Male Defence Units) and YPJ (Female Defence Units) – have been defending their towns and areas against one of America’s most wanted terrorist groups, the Islamic State (IS), after Syrian state forces retreated from Kurdish areas. IS on the other hand have been fighting the YPG and YPJ for control of the area. Turkey says the YPG and YPJ are linked to Turkey’s most wanted terrorist group, the PKK (Kurdish Worker’s Party).

Over the years, the YPG and YPJ have pushed back IS and increasingly built a safe zone within their borders where feminist principles and a system of participatory self-management have been core to the society they are busy trying to protect and develop. The Kurdish controlled zones are collectively known as Rojava.

Whilst there are some problems and contradictions within Rojava, there are important revolutionary principles and social experiments taking place. For more information on this check out our educational series here.

There are many lessons we can learn from Rojava. One important one is how attempts by people to build self-management and fight institutions like capitalism and patriarchy get used and battered in the never ending war between Karl Marx’s proverbial “band of warring brothers” and the states that support them.

When the war in Syria first broke out in 2011, after popular uprisings against the Assad regime, a vacuum in power developed which saw a number of different parties/organisations/interests fighting to fill the power vacuum. One of these groups was IS and this gave the United States of America (USA) the perfect excuse to get involved. Because the people of Rojava were defending their areas against IS and had succeeded in forcing them back the USA agreed to support their self- defence units (YPG and YPJ) with weapons. This assisted with the further push back of IS. At the same time the Syrian government and their supporters, backed by Russia, were also fighting IS but the USA does not support the Syrian Assad Government or Russia. Turkey, in turn, covertly supports IS because it does not support the Assad regime and it doesn’t want a revolutionary Rojava on its doorstep that could spread into Turkey.

There are Kurdish people living in Syria, Turkey, Iran and Iraq and there have long been calls for Kurdish independence in Turkey which led to the 1980’s formation of the PKK, who have used insurrectionist tactics to fight for independence. As the YPG and YPJ have got stronger and brought larger areas in Syria under their control and gained access to arms via the USA, so the perceived threat to Turkey has increased, culminating in Turkey invading Afrin (an area in Rojava), through both airstrikes and ground troop attacks close to the Turkish border but within Syrian territory.

The Syrian Government has been reluctant to defend its border and has allowed the Turkish army to conduct the airstrikes but also has tacit agreement to support the Kurds, and has unofficially sent in “Popular Mobilization Units” (PMU) loyal to the Assad regime. Both America and Turkey are members and allies in NATO but are backing each other’s so-called terrorists in the Syrian War and at the same time trying to save a bit of face publicly. As a result America has started withdrawing its political support for the Kurdish people in Syria and has made no statements condemning the attack by Turkey on Rojava leading to the death of hundreds of civilians, including many children.

And so, once again, like in Spain in the 1930s a movement of ordinary citizens to create a new, different and better life without patriarchy and capitalism is betrayed by the geo-political powers that claim to support them but ultimately only ever work for themselves alone and will crush any and everything to get what they want.

mashriq / arabia / iraq / the left / opinion / analysis Friday June 15, 2018 07:57 byShawn Hattingh

In this education series we look at experiments, which have arisen through working class struggles, to create alternatives to capitalism. This will include looking at present and past alternatives to capitalism. In doing this, we are not saying these experiments should be carbon copied – they have often taken place in very different times and contexts.

Rather we are trying to show that, through struggle and experimentation, new societies that overturn capitalism can be brought into being; even under very harsh conditions. This, we believe, provides hope to working class struggles: what we have today under the capitalist and state system can be ended and replaced by a better society. Experiments in alternatives show clearly how another world is possible.

In this article, the first article of the education series on alternatives to capitalism, we look at an experiment that is taking place today, known as the Rojava Revolution, to overturn capitalism and the state system in northern Syria (which is being subjected to an imperialist and civil war). In Rojava a social revolution, influenced by libertarian socialism, has been underway since 2012 and a new society has emerged in the process.

Rojava is an outcome of the struggle that has been waged by the Kurds for national liberation. Nonetheless, it has gone beyond even national liberation and has become an experiment to create a confederation of worker and community councils and communes to replace capitalism and the state.

Initially up until the 1990s, the Kurdish national liberation struggle was mainly influenced by Stalinism. However, in the late 1990s the movement began reflecting and analysing the failed experiments in Russia, China and Cuba which saw the Communist Parties in those countries setting up state capitalism in the name of revolution. As part of the reflection and analyses, the Kurdish liberation movement – in which the Kurdish Workers’ Party (PKK) plays a key role – came to view all states as hierarchical and patriarchal institutions that, far from brining freedom, always ensured the oppression of a majority by a minority that headed these states.

As part of this, by the early 2000s, the Kurdish liberation movement had come to be heavily influenced by some of the ideas – although not all – of the libertarian socialist Murray Bookchin. Bookchin himself started out his political life as a Stalinist but moved to anarchism before adopting a form of libertarian socialism based on communalism, social ecology, feminism and libertarian municipalism.

Under this, the goal of the Kurdish movement broadened to struggle for a revolution in the Middle East as a whole. As part of this desired revolution, and in line with its left libertarian and feminist orientation, the movement has explicitly stated that it does not aim to create a state; but rather a system of direct democracy that would be defined by people setting up assemblies, councils and communes that are confederated together. It has called this ‘democratic confederalism’. However, there are contradictions too; for example there is a glorification of the symbolic leader of the Kurdish struggle, Abdullah Ocalan, that runs counter the egalitarian goals of democratic confederalism.

Nonetheless, in Rojava in 2012 – as the Syrian state withdrew from the area as the civil war erupted – elements of democratic confederalism (although not all) began to be implemented. As part of this communes, federated neighbourhood assemblies and a federated Rojava council have been established with the aim of ensuring that there is a direct democracy in Rojava without a state. Women play a central role in this and each community assembly, commune or council has to ensure gender equality amongst the mandated and recallable delegates that participate in these forums. This is one of the central pillars of the experiment in feminism.

In terms of the economy, it has been reported that the people in Rojava have also begun rolling back aspects of capitalism. Some sources estimate that 80% of the economy is now run through democratic workers’ co-operatives. Small private businesses still exist, but they are reportedly accountable to the communes – and are mandated by these to meet the needs of the people.

To defend the Revolution, Rojava has established a democratic militia called the People’s Protection Units (YPG), in which unit leaders are elected and recallable. The establishment of democratic militia has been part of shunning the notions of a hierarchical standing army, which are associated with states. Thousands of people – including from other countries – have joined these militia and have been engaged in struggle against various grouping wishing to destroy the revolution, including the Islamic State (ISIS). Women play a central role in the militia – in fact there are women-only militia’s called the Women’s Protection Units (YPJ). The YPJ are some of the best units of all and played a key role in the defeat of ISIS.

Rojava, however, does face threats. Internally a state may yet still arise, and the elevation and glorification of Ocalan is deeply concerning. Externally, the biggest threat to Rojava in the foreseeable future is Turkey. In January 2018, Turkey invaded parts of Rojava to stop the revolution spreading to its territory – which has a large Kurdish population. The invasion is ongoing. The US temporarily backed Rojava militia against ISIS. With the defeat of ISIS, however, it too could turn on Rojava. Despite the threats, Rojava shows a more just society can be created by working class struggles, even in the context of a harsh civil war.

mashriq / arabia / iraq / imperialismo / guerra / policy statement Sunday May 27, 2018 17:08 byfederación Anarquista uruguaya

La lucha del pueblo palestino cuenta con el apoyo de los pueblos del mundo. Los anarquistas de FAU condenamos esta nueva masacre del Estado de Israel y toda la política que lleva adelante este país y Estados Unidos en la región, generadora de guerras y mayores divisiones entre los pueblos.

DECLARACIÓN DE LA FEDERACIÓN ANARQUISTA URUGUAYA ANTE LA SITUACIÓN EN PALESTINA

Hace 70 años se creaba el Estado de Israel, a raíz de la partición de Palestina por parte de Naciones Unidas y luego de las interminables maniobras y promesas del imperio británico tras la Declaración Balfour de 1917, por la cual se comprometió a entregar dicho territorio a los sionistas.

Estaa partición contemplaba la creación de un Estado palestino, pero ello jamás fue respetado por Israel ni por “la comunidad internacional”. La fundación del Estado de Israel se realiza con la “Nakba”, de la cual también se cumplen 70 años y es la “catástrofe” que han vivido y viven los palestinos, una vez que el Ejército Israelí y los grupos sionistas los desalojaron de sus tierras, saquearon sus casas, sus pertenencias y los desterraron. Fueron desterradas 750 mil personas, y destruidos más de 530 aldeas. También se procedió a la masacre de Deir Yassin, aldea en la que fueron masacradas casi la totalidad de sus 600 habitantes. De este modo “celebraba” Israel la instalación de su Estado. Con una represión y abuso de poder típico de un Estado colonialista.

Los crímenes del nazismo estaban frescos en la retina de la humanidad. El horror de los campos de concentración se reproducía y continuaba ahora en el cuerpo de los palestinos y los continuos campamentos de exiliados que comenzaron a poblar los países árabes vecinos.

Cobró forma la Resistencia palestina a través de diversos grupos y partidos que confluyen en la Organización para la Liberación de Palestina (OPL) motorizada por Yaseer Arafat a mediados de los años ’60. Dicha Resistencia tiene diversas etapas. En 1987, los jóvenes salen a las calles en la Franja de Gaza en lo que se conoció como la “Intifada” (Rebelión).

En todo este período, y después también, el Estado de Israel le iba robando territorio al pueblo palestino. Tierras, recursos hídricos, todo lo que sirviera para sus intereses. Del 43 % de Palestina con que contaba el pueblo palestino en 1948, ya hoy solamente ocupa una porción menor en la Franja de Gaza y en Cisjordania. Ello siempre y cuando el Estado de Israel con su Ejército no ingrese en dichos territorios a asesinar, violar, saquear, detener niños y torturarlos. El resto del territorio palestino está bajo ocupación directa del Estado de Israel.

Israel ha convertido a Palestina en un verdadero campo de concentración inmenso, la cárcel al aire libre más grande de mundo. Un verdadero “Estado de excepción” grotesco.

Es en este marco, que ya hace un par de semanas, el pueblo palestino viene recordando su “catástrofe” y reivindicando su derecho a la libre autodeterminación; a la devolución de sus territorios y el fin de la ocupación. A ello se suma la lucha contra la construcción del Muro, con el cual Israel pretende separar al territorio palestino de su Estado, por si algo faltaba para establecer un verdadero “apartheid”.

Las imágenes son elocuentes: militares armados a guerra con equipamiento de última generación disparando contra niños y viejos casi descalzos, contra jóvenes que tiran piedras, contra mujeres con niños en brazos… esos son los “terroristas” que dice combatir el Estado de Israel y contra los que disparó, asesinando ya a más de 80 personas en las protestas, porque “no los pueden encarcelar a todos”, según declaran sus voceros.

Lógicamente, los terroristas son los que utilizan el Estado para perpetrar el terror y masacrar a poblaciones enteras, someterlas a la más brutal dominación y miseria, cumpliendo un rol colonialista e imperial en colaboración con la política imperial de Estados Unidos.

La lucha del pueblo palestino cuenta con el apoyo de los pueblos del mundo. Los anarquistas de FAU condenamos esta nueva masacre del Estado de Israel y toda la política que lleva adelante este país y Estados Unidos en la región, generadora de guerras y mayores divisiones entre los pueblos.

Declaramos nuestra mayor Solidaridad con el Pueblo Palestino y con su justa causa.

POR LA AUTODETERMINACIÓN DE LOS PUEBLOS
¡ARRIBA LOS QUE LUCHAN!
FEDERACIÓN ANARQUISTA URUGUAYA

External Link:: http://federacionanarquistauruguaya.uy/declaracion-de-l...tina/

mashriq / arabia / iraq / imperialismo / guerra / portada Sunday May 20, 2018 13:38 bySecretariado Permanente
featured image

En las fechas en el que el Pueblo Palestino recuerda los 70 años de la NAKBA, el día de la catástrofe en árabe, recordando la invasión y genocidio perpetrada por parte de grupos paramilitares sionistas ya antes del 14 de mayo de 1948 y que continúa en nuestros días por parte del estado genocida de Israel; CGT se suma a la denuncia internacional de esta injusta ocupación, de este genocidio hacia el pueblo palestino, de la insuficiente e hipócrita respuesta internacional y, en particular, denunciamos el despotismo mercantilista de las políticas estadounidenses que, trasladando ahora a Jerusalén su embajada, apoyan esta masacre.

Το παρόν αποτελεί μέρος της μπροσούρας με τα κείμενα του Ομάρ Αζίζ (Συρία, 2011-2012). Πρόκειται για μερικές σκέψεις του εκδοτικού εγχειρήματος Hourriya. Αφήσαμε, επίτηδες, τον αναγνώστη αυτού του ντοκουμέντου να διαμορφώσει άποψη, απορίες, προβληματισμούς, χωρίς να προηγείται (όπως συνηθίζεται) η γνώμη των «εκδοτών», μεταφραστών ή μεγαλοσχημόνων πανεπιστημιακών.

Τα κείμενα αυτά, είναι αλήθεια, δεν πολυκυκλοφορούν, δεν συζητιούνται, δεν είναι της «μόδας», γιατί ακριβώς ξεφεύγουν από τη γνωστή πεπατημένη οδό: Nα παίρνουν θέση είτε με τους «καλούς» είτε με τους «κακούς» ιμπεριαλιστές, είτε με τον Άσαντ, είτε ειτε με το ευρύτερο ένοπλο κίνημα με τις διάφορες ποικιλίες του. Πρώτα απ’ όλα «ανακαλύφθηκαν» λίγο αργά, από σύρους αλληλέγγυους που ζουν στην Ευρώπη. Έπειτα δεν είναι αρκετά σε όλους: υπενθυμίζουμε ότι ένα μέρος της αναρχίας και της ακρο-αριστεράς στην Ευρώπη υποστηρίζει ανοιχτά ή συγκαλυμμένα τον Άσαντ (και τους συμμάχους του Ιρανούς, Ρώσους και Λιβανέζους της Χεζμπολάχ). Τέλος, ό,τι συνέβη στη μαχόμενη κοινωνία της Συρίας, στην αρχή τουλάχιστον του ξεσηκωμού (2011- 2012), δεν έτυχε, προφανώς, της προβολής από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, ούτε οι εξεγερμένοι είχαν εκείνες τις δομές επικοινωνίας που θα μπορούσαν να προβάλλουν, πέρα από τις μάχες, τις προσπάθειες αυτοοργάνωσής τους έξω και ενάντια στο κράτος της Συρίας, όπως έγινε π.χ. με την περίπτωση της Ροζάβα στη Βόρεια Συρία-Κουρδιστάν.

Τα κείμενα αυτά πρωτοτυπώθηκαν το 2013 στη Γαλλία. Εμείς αργήσαμε κατά... τέσσερα χρόνια. Τώρα τα γνωρίσαμε. Μεγάλη η πολιτική ευθύνη (ή η ανευθυνότητα). Ας είμαστε όμως ειλικρινείς: δυστυχώς, μάλλον πρόκειται για «επικήδειο», διότι η στρατιωτικοποίηση της σύγκρουσης στη Συρία τείνει ή έχει πετύχει (σύμφωνα με τις πληροφορίες που υπάρχουν) να καταστρέψει σχεδόν τις περισσότερες επιτυχίες και προσπάθειες κοινωνικής οργάνωσης «από τα κάτω» (έτσι, τουλάχιστον όπως άρχισαν το 2011 και περιγράφονται στις προτάσεις του Ομάρ Αζίζ) και να περιορίσει τον ρόλο τους στην παροχή υπηρεσίων. Κι είναι πράγματι κρίμα που αρχίζουμε με έναν απολογισμό της εξέγερσης/επανάστασης στη Συρία, χωρίς να έχουμε ζήσει (έστω κι από μακριά) τα γεννητούρια, τα πρώτα βήματά της και την μετέπειτα εξέλιξή της. Κι ήμασταν, κι είμαστε τόσο κοντά.... Μερικά τσιγάρα δρόμος.

Τα κείμενα αυτά, λοιπόν, γράφτηκαν σε ενεστώτα χρόνο, δηλαδή στη διάρκεια και στην εξέλιξη της εξέγερσης/επανάστασης. Δεν είχαν την πολυτέλεια της ιστορικής ανάγνωσης, δηλαδή να γραφτούν αφού τα γεγονότα, με αρνητικό ή θετικό πρόσημο, θα είχαν καταλαγιάσει και θα ήταν πλέον παρελθόν, δηλαδή ιστορία. Είναι γραμμένα μέσα στη δίνη των κοινωνικών, πολιτικών και στρατιωτικών συγκρούσεων. Και είναι πάντα δύσκολο στη διάρκεια μιας εξέγερσης/επανάστασης, όπου οι παράγοντες που την επηρεάζουν μπορεί να μεταβάλλονται από μέρα σε μέρα ή ακόμα κι από ώρα σε ώρα, να επιχειρεί κάποιος να θέσει κάποιες «σταθερές» σχετικά με την εξέλιξη των γεγονότων. Γι’ αυτόν τον λόγο ακριβώς είναι αξιοσημείωτη η πρόβλεψη- προφητεία του Ομάρ Αζίζ σχετικά με τον κίνδυνο της στρατιωτικοποίησης: Να ξεφύγει, δηλαδή ο έλεγχος της κατάστασης από τη μαχόμενη κοινωνία και τα «τοπικά συμβούλια συντονισμού» και να μιλήσουν, όπως τελικά έγινε, μόνο τα τουφέκια...

Τα κείμενα του Ομάρ είναι μία προσπάθεια σκιαγράφησης ενός προσωρινού (συγκυριακού) σχεδίου κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης σε συνθήκες εξέγερσης/επανάστασης. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν μπορεί να είναι μακροπρόθεσμο, σκιαγραφώντας μία μελλοντική κατάσταση κοινωνικής οργάνωσης. Ήταν (και είναι) τόσα πολλά τα προβλήματα που ζητάνε επίμονα άμεσες λύσεις, όπως η ιατρική περίθαλψη, η αναζήτηση και υποστήριξη κρατούμενων, η εύρεση ασφαλούς κατοικίας, η διανομή τροφίμων κ.ά., που είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρχει μυαλό για πολιτικο-ιδεολογικές αναζητήσεις μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης, εν μέσω εξέγερσης/επανάστασης. Επιπρόσθετα, οι καταστάσεις είναι (και ήταν) τόσο ρευστές που είναι ανά πάσα στιγμή πιθανό να συμβούν αναπάντεχες ανατροπές, ιδιαίτερα μετά τη διεθνοποίηση της σύγκρουσης και την ανάμιξη παραγόντων της διεθνούς σκηνής.

Το βασικότερο, και ίσως το σημαντικότερο μήνυμα των γραπτών του Ομάρ Αζίζ, είναι ότι «ο χρόνος (η εποχή) της επανάστασης πρέπει να συνυπάρχει με τον χρόνο (την εποχή) της καθημερινής ζωής». Είναι ίσως μία δια-ιστορική διαπίστωση (και πρόταγμα συνάμα) που ισχύει είτε σε καιρούς εξεγερσιακούς/ επαναστατικούς, είτε σε καιρούς σχετικής κοινωνικής ηρεμίας που ζούμε σήμερα, κάθε φορά βέβαια σε διαφορετικό βαθμό. Στην πρώτη περίπτωση (που είναι αυτή της Συρίας), η επιστροφή στο σπίτι μετά από μια διαδήλωση, μια επιθετική ενέργεια ή μια ενέργεια υποστήριξης, και η ενασχόληση με τα οικογενειακά/κοινωνικά προβλήματα με την προσπάθεια να λυθούν μέσα στον πυρήνα της οικογένειας, σημαίνει, όπως λέει ο Ομάρ, ότι στην ιδιωτική σφαίρα ζεις τη ζωή του συστήματος, το οποίο λίγες ώρες πριν πολεμούσες.

Εφαρμόζοντας αναλογικά το πρόταγμα του Ομάρ Αζίζ στον δυτικό τρόπο ζωής, η πολιτική δράση δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στις «πολιτικές δραστηριότητες», αλλά αντιθέτως να εκτείνεται σε όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής, από τις δημόσιες έως και τις πιο ιδιωτικές.

Στη Συρία το σπάσιμο αυτού του διαχωρισμού μεταξύ εξέγερσης/επανάστασης και καθημερινής ζωής επιχειρήθηκε να γίνει μέσα από τη δημιουργία χώρων, όπου τα καθημερινά προβλήματα, οι έγνοιες και οι ανάγκες να τίθενται για επίλυση σε δημόσιο χώρο, μαζί με τους γείτονες και τους κατοίκους ολόκληρης της περιοχής με γνώμονα την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια. Παράλληλα, αυτοί οι χώροι ήταν/είναι και χώροι κοινωνικής και πολιτικής ανατροπής, όπου όλα τα ζητήματα που απασχολούν την εξέγερση/επανάσταση θα κατατίθενται, θα συζητιούνται και θα επιλύονται, είτε αφορούν την ένοπλη υπεράσπιση της γειτονιάς/πόλης, είτε την αποστολή τροφίμων, ιατρικών ειδών, πολεμοφοδίων σε άλλες περιοχές κλπ.

Το μήνυμα με δυο λόγια είναι: «να ζούμε τη ζωή της επανάστασης μέσα στην καθημερινότητα και τη ζωή της καθημερινότητας μέσα στην επανάσταση». Μια ζωή αξεχώριστη, μια ζωή κοινή, χωρίς διαχωρισμούς ώρας, μέρας...

Θα τολμήσουμε τέλος, να καταθέσουμε μερικούς προβληματισμούς, όχι βέβαια με το δάκτυλο προτεταμένο (και τελικά ποιοι/ες είμαστε εμείς οι «δυτικοί» με τις όποιες ανέσεις, μισθούς, διαβατήρια, διακοπές, πάρτυ, ταβέρνες και μπαράκια για να το κάνουμε), σε αυτούς/ες που ρίσκαραν/ρισκάρουν τις ζωές τους κάθε μέρα, αλλά με τη διάθεση να «ρωτήσουμε» για να μάθουμε και να προχωρήσουμε από δω και πέρα μαζί.

Στα γραπτά του Ομάρ δεν υπάρχει αναφορά σε ζητήματα οργάνωσης παραγωγής προϊόντων, ιδιαίτερα τροφίμων. Υπήρχε κάποιο πρωτόλειο σχέδιο κοινωνικής οργάνωσης παραγωγής τροφίμων, δεδομένου ότι η Συρία ιστορικά ήταν και είναι βασικά αγροτική χώρα; Επειδή η πληροφόρηση είναι ελάχιστη το ερώτημα παραμένει και απάντηση, απ’ ότι τουλάχιστον ξέρουμε, δεν υπάρχει. Ή συμβαίνει ίσως το εξής: Το διατροφικό είχε/έχει αφεθεί αφενός στα χέρια της διεθνούς ανθρωπιστικής βοήθειας, με αποτέλεσμα τα «τοπικά συμβούλια συντονισμού» να ασχολούνται με τη διανομή της, και αφετέρου στα χέρια των ντόπιων μαυραγοριτών;

Παράλληλα, ως ερώτημα τίθεται και το ζήτημα της ιδιοκτησίας της γης. Πέρασαν κάποια κομμάτια δημόσιας ή ιδιωτικής γης σε κοινοτική χρήση για την κάλυψη άμεσων αναγκών; (όπως π.χ. το κάνουν εδώ και αιώνες οι ιθαγενείς του Μεξικό με τα «εχίδος»*).
Επίσης δεν υπάρχουν αναφορές σε όποιες παραγωγικές δραστηριότητες τύπου βιοτεχνίας ή βιομηχανίας και για τον τρόπο που διαμορφώνονται οι «νέες» σχέσεις μεταξύ «εχόντων» και «μη εχόντων», ώστε να συνδυάζεται, όπως σωστά το επισημαίνει διαρκώς ο Ομάρ Αζίζ, «ο χρόνος της επανάστασης» με τον «χρόνο της καθημερινής ζωής». Υπήρξαν προσπάθειες συνεταιριστικής οργάνωσης παραγωγών ή ανέργων που επέστρεφαν από τις μεγάλες πόλεις λόγω ανεργίας; Υπήρξαν καταλήψεις χώρων παραγωγής ή χώρων παραγωγής εγκαταλελειμμένων από τα αφεντικά τους;

Σχετικά με τους εμπόρους και το εμπόριο, που είναι μία από τις βασικές ραχοκοκαλιές της οικονομίας της Συρίας, ποιες ήταν/είναι οι σχέσεις τους με τα «τοπικά συμβούλια συντονισμού», σχετικά με την προσφορά, διανομή προϊόντων π.χ. στους μη έχοντες στους/στις μετακινούμενους/ες από περιοχή σε περιοχή; Υπήρξε δηλαδή κοινωνική εμπλοκή τους;

Το κεφάλαιο που αναφέρεται στη συνεργασία με τον FSA (Ελεύθερο Συριακό Στρατό) προφανώς αναφέρεται στην «πρώιμη» κατάσταση του FSA (2-11-2012), όταν αυτός αποτελείτο από λιποτάκτες και αυτομολήσαντες στρατιώτες και αξιωματικούς του Αραβικού Στρατού της Συρίας του Άσαντ, κι όχι στη μετεξέλιξή του σε μία ομπρέλα- πανσπερμία ένοπλων ομάδων, διαφορετικής πολιτικής, θρησκευτικής ή φυλετικής προέλευσης και συμφερόντων, που περνούν ανάλογα με τις καταστάσεις από τη μία πλευρά στην άλλη, με διάφορες ευκαιριακές συμμαχίες αλλά και συμπλοκές μεταξύ τους.

Προφανώς η εξέλιξη αυτή δεν είχε προβλεφθεί από τον Ομάρ Αζίζ. Δείχνει όμως πόσο ρευστή ήταν/είναι η κατάσταση στη Συρία, όπου τα τοπικά, περιφερειακά κι εθνικά συμφέροντα των αντιμαχόμενων εμπλέκονται με τις διεθνείς δυνάμεις που παρεμβαίνουν για να κατακτήσουν σφαίρες επιρροής. Ίσως ο καθαρός διαχωρισμός της μαχόμενης κοινωνίας από τους ένοπλους σχηματισμούς ήταν/είναι η «αχίλλειος πτέρνα» της εξέγερσης/επανάστασης στη Συρία.

Το ερώτημα είναι γιατί δεν μπόρεσαν να υπάρξουν σχέσεις μεταξύ της εξεγερμένης κοινωνίας και των ένοπλων ομάδων ώστε να αποτρέψουν την «αυτονόμηση» του ένοπλου.

Συγκρίνοντας την πορεία των Ζαπατίστας με τη Συρία (αν και σε διαφορετικές κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές συνθήκες), μπορούμε να οδηγηθούμε στη διαπίστωση ότι ο μόνος τρόπος για να μην καπελωθεί η μαχόμενη κοινωνία είναι να «υποτάσσεται» το «ένοπλο» στο «κοινωνικό» (αν και αυτό βέβαια, ακόμα και στους Ζαπατίστας δεν έγινε από την αρχή της εξέγερσης το 1994, αλλά έπρεπε να περάσουν δέκα περίπου χρόνια μέχρις ότου ο EZLN «παραχώρησει» την πρωτοκαθεδρία-εξουσία του στις κοινότητες και στα «συμβούλια καλής διακυβέρνησης»).

Ένα άλλο ζήτημα που ταλανίζει τη Συρία, αλλά στην περίπτωσή μας και τους αλληλέγγυους/ες, είναι η χρήση της τρίστερης σημαίας στη Συρία από σχεδόν όλους τους αντικαθεστωτικούς. Η ανυπαρξία ενός νέου συμβόλου που θα μπορούσε να «εκπροσωπεί» τους εξεγερμένους μακριά από εθνικές ή θρησκευτικές αναφορές, θα αποτελούσε ίσως ένα πολιτικό και ιδεολογικό φίλτρο ξεκαθαρίσματος μέσα κι έξω από τη Συρία.

Τέλος, σχετική έκπληξη προκαλεί η εμπιστοσύνη στο Εθνικό Συμβούλιο (που αποτελείτο την περίοδο 2011-2012 από αγωνιστές μέχρι εκπροσώπους κομμάτων, όπως γράφει ο Ομάρ Αζίζ), είτε σχετικά με τη διαχείριση χρημάτων, είτε σχετικά με τη «νομιμοποίηση» του αγώνα των εξεγερμένων σε διεθνές επίπεδο. Η ερώτηση-απορία είναι γιατί τα τοπικά συμβούλια, οι διάφορες ομάδες, οι συνελεύσεις πόλεων, υπαίθρου, και γενικότερα οι κοινωνικοί σχηματισμοί δεν πήραν την πρωτοβουλία να φτιάξουν ένα αντιπροσωπευτικό συντονιστικό «από τα κάτω» (χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα μία σίγουρη δικλείδα ασφαλείας), όπως το έχουν κάνει οι ιθαγενείς στο Μεξικό μέσω του «Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου»;

Ας σημειωθεί ότι το Εθνικό Συμβούλιο κατέληξε να καπελώνεται από την Μουσουλμανική Αδερφότητα και να γίνει το φερέφωνο των δυτικών, χάνοντας τη σύνδεσή του με τους «από κάτω».

Αυτά τα δύο τελευταία σημεία (FSA, Εθνικό Συμβούλιο) είναι ίσως τα δύο σημεία που δεν μπόρεσε να «μαντέψει-προβλέψει» το κείμενο του Ομάρ Αζίζ. Δεν πρόκειται προφανώς από την πλευρά μας για επίκριση αλλά για ιστορική διαπίστωση. Βέβαια εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς.

Προφανώς ο Ομάρ Αζίζ δεν μπορεί να απαντήσει στους παραπάνω προβληματισμούς. Και θα ήταν ευχής έργο αν ζούσε, να μπορέσει να κάνει κι εκείνος τον απολογισμό του και να μας απαντήσει σε όσα καταθέτουμε. Ίσως όμως οι σύντροφοι/ισσες του, οι συναγωνιστές/ριες του, αν φτάσουν βέβαια κάποτε αυτές οι γραμμές στα χέρια τους (που θα προσπαθήσουμε να μεταφραστούν και να διαχυθούν στον «αραβικό κόσμο»), να μπορέσουν να απαντήσουν για να αρχίσει έστω και αργά ένας διάλογος, ελπίζοντας ότι τις επόμενες φορές, όπου κι αν ξεσπάσει η εξέγερση/επανάσταση, θα είμαστε από την αρχή μαζί και «συνένοχοι» κι όχι μόνο «αλληλέγγυοι».

*εχίδος: μορφή κοινοτικής ιδιοκτησίας της γης που ήταν απαράγραπτη και αναπαλλοτρίωτη. Τα εχίδος είναι χώροι συλλογικής ιδιοκτησίας που ελέγχονται άμεσα από τους ιθαγενείς μέσω συνελεύσεων αυτών που καλλιεργούν τη γη ατομικά ή συλλογικά. Τα εχίδος καταργήθηκαν με την αλλαγή του άρθρου 27 του συντάγματος το 1992 από τον τότε πρόεδρο του Μεξικό, Σαλίνας. Ωστόσο, οι ιθαγενικές κοινότητες τα διατηρούν, «νομιμοποιώντας» τα με τη θέληση και την πρακτική τους.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Mashriq / Arabia / Iraq

Tue 26 Jun, 04:28

browse text browse image

turkeyinvadesafrin_jan2018_1.jpg imageRojava: The betrayal of a Revolution Jun 15 08:02 by Mandy Moussouris 0 comments

rojava_copy.png imageAlternatives to capitalism: the Rojava experiment Jun 15 07:57 by Shawn Hattingh 0 comments

fau_palestina.jpg imageDeclaración de la federación Anarquista uruguaya ante la situación en Palestina May 27 17:08 by federación Anarquista uruguaya 0 comments

p_18_05_2018.jpeg imageComunicado de CGT sobre la Nakba, 70 años de dolores para el Pueblo Palestino May 20 13:38 by Secretariado Permanente 0 comments

Omar Aziz image"Τοπικά Συμβούλι^... May 14 19:28 by Hourriya 0 comments

textBuscando la verdad entre las ruinas de Duma Apr 24 19:16 by Robert Fisk 0 comments

textThe search for truth in the rubble of Douma Apr 24 19:13 by Robert Fisk 0 comments

105260.jpg imageAfrin and the Policies of the Democratic Union Party Apr 04 07:47 by Zaher Baher 0 comments

images.jpeg imageΑλληλεγγύη στο Α`... Mar 21 18:36 by Πυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας 0 comments

a795c05aeb3535e2389f0ffc7b2de995.jpg imageΠορεία αλληλεγγύ... Mar 17 08:22 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

pa31112863.jpg imageGeopolítica del pueblo kurdo y el caso de Rojava Feb 01 22:15 by Ercan Ayboga 0 comments

textVanguards of Humanity: Why I support Afrin & the Rojava Revolution Feb 01 19:22 by Marcel Cartier 0 comments

turkeyinvadesafrin_jan2018_1.jpg imageSolidarity for Afrin and Rojava against the Turkey State Jan 30 23:58 by KAF 1 comments

javierderiba_rojavasmall.jpg imageA call for solidarity: defend Afrin — defend humanity! Jan 29 06:41 by Dilar Dirik 0 comments

pa31112863.jpg imageThe geopolitics of the Kurds and the case of Rojava Jan 29 06:38 by Ercan Ayboga 0 comments

df0c1da5b22e4a8fbe74d256ebb68e2a_3.jpg imageAfrin: la guerra degli Stati verrà sconfitta dalla guerra popolare Jan 28 17:41 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

df0c1da5b22e4a8fbe74d256ebb68e2a_2.jpg imageLes États en guerre contre les peuples subiront la défaite Jan 25 20:52 by DAF 0 comments

df0c1da5b22e4a8fbe74d256ebb68e2a_1.jpg imageLos estados en guerra contra el pueblo perderán Jan 24 09:42 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

sk_2.jpg imageRojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin Jan 24 09:38 by Insurrection News 0 comments

df0c1da5b22e4a8fbe74d256ebb68e2a.jpg imageStates at War with Peoples will Lose Jan 24 09:23 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

textThe Iran Protests: A Third Path to Political Change? Jan 19 06:36 by Fouad Oveisy and Behnam Amini 0 comments

textThe Rage of the Poor in Iran Jan 10 19:53 by Araz Bağban 0 comments

56748b89160000d400eb9479.jpeg imageSans nationalités ni frontières, s’éveille un Kurdistan libertaire Jan 04 09:11 by Pierre Bance 0 comments

4925a244a538b3717d7b9d2e0f8ccb8b.jpg imageΕνάντια στην ισρ^... Dec 21 20:33 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

jeursalim_280915.png imageReconnaissance par Trump de Jérusalem comme capitale d'Israël : de l'huile sur le feu qui ... Dec 20 02:54 by Commission Internationale 0 comments

anarkistan.jpeg imageNo to State, No to war. Yes for self-administration and the Social revolution Oct 18 05:46 by KAF 0 comments

textPalestine-Israel, The Israeli army returned to the joint struggle after its failure to put... Aug 24 18:29 by Ilan S. 0 comments

513b8frmipl.jpg image[Book Review] Revolution in Rojava: Democratic Autonomy and Women’s Liberation in Syrian K... May 08 07:12 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

textPalestine-Israel - One apartheid state nearing 50th birthday and the tension rise* May 06 17:00 by Ilan S. 1 comments

textA "Zionist left" and a real left - two parallel lines that will never meet. Apr 30 14:32 by Ilan S. 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]