user preferences

mashriq / arabia / iraq / imperialismo / guerra / opinión / análisis Wednesday March 29, 2017 00:41 byAlejandro Azadî

Compartimos una nota sobre los acontecimiento que dieron origen a la Revolución en Rojava (Norte de Siria) y su trascendencia a nivel político para Oriente Medio. Esta nota es la primera de cuatro (cada una correspondiente a las cuatro regiones que componen el Kurdistán).

El 17 de marzo del 2016 el proceso autonómico al norte de Siria dio su siguiente paso: la declaración de una Federación del Norte de Siria, compuesta por los tres cantones autonómicos (Cizire, Kobane y Afrin), ampliando el marco de autodeterminación kurda, constituyendo gobierno a partir de un paradigma multiétnico democrático. Rusia, principal aliado de Damasco (Bashad Al-Assad), reconoce que el proyecto político federalista es un modelo valido para Siria.

Previamente, hacia mediados del año 2012, las regiones kurdas se habían declarado autónomas ante el abandono de las fuerzas militares árabe-sirias (a excepción de las ciudades de Hasake y Qamishlo). Con la captura por parte de las YPG/YPJ de Kobane, Amude y Afrin, y la extensión territorial de estas fuerzas en detrimento del grupo terrorista Estado Islámico (ISIS), se forja la unidad nacional kurda bajo el Comité Supremo Kurdo (Kongreya Star).

Las Unidades de Defensa Populares y Femeninas (YPG/YPJ) son estructuras militares autonómicas nacidas al calor de las revueltas populares kurdas, sustentadas por nuevos paradigmas democráticos que ven en la mujer un sujeto oprimido y relegadas por la sociedad, aplastadas por el patriarcado y humilladas bajo el consumismo capitalista. Son unidades netamente defensivas que actúan como fuerzas contra el terrorismo por fuera de los cantones.

La Guerra Civil que estalló en 2011 en Siria, combinada con el levantamiento popular kurdo y la avanzada militar terrorista del Estado Islámico, crean en la región un proceso de revolución y contrarrevolución con altos costos humanos.

En 2004, una serie de disturbios populares en zonas kurdas son la antesala del nuevo paradigma de autodefensa popular. Con un resultado de 34 muertos y miles de desaparecidos tras un partido de fútbol entre grupos árabes y kurdos, en manos de las fuerzas del régimen de Al-Assad, el Partido de la Unidad Democrática (PYD) decide convocar al pueblo kurdo a sumarse en las fuerzas de defensa populares con objeto de autodefenderse. Estas proto-organizaciónes serán posteriormente denominadas como HPC y HPJ Star, las cuales actualmente defienden internamente los cantones y aldeas multiétnicas de Rojava, suministrando elementos a las YPG/YPJ.

El PYD (fundado en 2003) tuvo un papel trascendental en el levantamiento de Qamishlo, dirigiendo los acontecimientos posteriores: conformación de unidades de defensa, ampliación de influencia partidaria, aceptación del paradigma Confederal Democrático, etc., y desde entonces ha trabajado en pos de la autonomía kurda sacrificando jóvenes mártires y siendo detenidos muchos/as otros/as en las cárceles del gobierno sirio.

***



Hacia finales de los años 1990 Siria se encontraba aislada. Occidente desdeñaba y combatía todo lo que representara una política sediciosa respecto a ellos desde la caída de la Unión Soviética. Al-Assad padre se vio obligado a pactar con su histórico enemigo Turquía. Bajo el Pacto de Adana, Ankara exigía a Damasco la deportación del líder del pueblo kurdos Abdullah Öcalan. Luego de vivir casi 20 años en Rojava, “Apo” fue expulsado de Siria cuando iba a un encuentro en la Europa Occidental con motivo de los tratados de paz sobre el conflicto turco/kurdo. Ningún país quiso albergarlo apelando al derecho internacional, con excepción de Sudáfrica. De camino a Sudáfrica, pasando por Kenia, Öcalan fue secuestrado por el MIT turco, la CIA norteamericana, el Mossad israelí y algunos servicios de inteligencia europeos.

Öcalan había congregado en Rojava una importante masa kurda, promoviendo la revalorización de la cultura e identidad kurda entre los asimilados, reestructurado la dignidad del pueblo. Su presencia, resistida por Al-Assad, servía como freno a las ambiciones turcas de expansión sobre Siria. El Partido de los Trabajadores del Kurdistán (PKK), fundado en Turquía en 1978, formaba cuadros políticos, ideológicos e militares en Rojava que, posteriormente, se adentraban en el Kurdistán ocupado por Turquía para combatir y organizar estructuras.

Tras la finalización de la Segunda Guerra Mundial y la instauración del Estado-nacional sirio, a partir de la década de 1960, el gobierno árabe impulsó políticas asimilacionistas sobre el Kurdistán sirio. Un proyecto político-económico que desindustrializó la región arrastrando a la población hacia la marginación, a su vez que pagaba salarios paupérrimos a los kurdos que trabajaban en pozos petroleros y en la producción de trigo. Se les prohibió la producción artesanal, el comercio, la expresión de su cultura, el uso de su lengua. A su vez, tras impulsar empréstitos para compra de tierras, masas de árabes construían sus casas y poblados entre aldeas kurdas (aislándolas entre sí). A estas políticas se las denomino “Cinturón Verde” y “Cinturón Árabe”, terminándose de combinar con la prohibición de documentación a los kurdos no-asimilados considerándolos extranjeros.

La captura de “Apo” significó un fuerte retroceso en la política del PKK para los poblados kurdos en Siria (por lo menos en un comienzo). Los valores que “Apo” supo impulsar en Rojava rápidamente fueron minados por políticas inmorales a través de los servicios de inteligencia de Damasco y Ankara. Prostitución, drogadicción, robo, juego, minaron la dignidad del pueblo kurdo. Rápidamente el militante fue concebido como traidor, y los poblados se vieron desprovistos de sus cuadros políticos. Las familias desconocían a quienes días atrás albergaban en sus casas.

Miles de cuadros políticos abandonaron la causa, o se fueron hacia organizaciones de derecha, o infiltraron a la población kurda traicionando los principios del partido; sólo unas docenas de cuadros políticos resistieron la embestida. A la captura de Öcalan, los servicios de inteligencia turcos desarrollaron la “operación KCK”, persiguiendo a quienes seguían aferrados a la ideología del partido. El punto culmine de esta política estuvo relacionada con el partido de fútbol en Qamishlo (2004) organizado por Turquía y Siria con el objetivo de enfrentar árabes y kurdos. Bajo la excusa de frenar el levantamiento popular se llevaron adelante asesinatos selectivos entre la población.

***



A partir de la fundación del PYD el tejido social en Rojava es reconstituido. Los cuadros partidarios retoman sus relaciones con la población, se asientan en las familias patriotas y forjan nuevos cuadros político-ideológicos basados en el paradigma del Confederalismo Democrático impulsado por Öcalan. Tras un programa político democrático que busca organizar a la sociedad desde las bases, forjando unidad nacional y respeto multiétnico, impulsando grupos de autodefensa populares sostenidos sobre el principio de que habrá liberación social y nacional si la mujer se libera de las cadenas del patriarcado.

Con el estallido social del 2011 y la Guerra Civil en Siria la influencia del Confederalismo Democrático se vuelve determinante para generar nuevas condiciones de existencia, libertad y democracia, en la región y en todo Oriente Medio. El sistema social de la Federación del Norte de Siria es elegido desde el pueblo, con una premisa anti-estatista, siendo ejemplo hacia el futuro para la actual crisis civilizatoria mundial.

El Confederalismo Democrático se organiza a partir de mínimas unidades democráticas, denominadas Komin (común), siendo la expresión de los individuos organizados según sus particularidades. Los Komin, en tanto espacio colectivo que supera la individualidad, no deberían de tener más de 100 familias organizadas alrededor de estos. Hay aproximadamente 2.800 Komin agrupados, a su vez, según sus características comunes. Los Komin mancomunados organizan comités según distintas necesidades: económicas, educativas, de salud, justicia, ecológicas, cultura, etc. Estos comités se organizan en espacios según lo que representan y forman asambleas donde se ejerce la democracia directa.

Estas mínimas unidades sociales e asamblearias se articulan con las juntas (especie de ministerios) donde representantes del TEV-DEM (Movimiento por una Sociedad Democrática) eligen autoridades de co-gobierno. Existe un principio tácito en el Confederalismo donde todo lo que se resuelve a nivel de base se adopta. Todas las personas que van a los comités, las asambleas, las juntas, pasan por espacios de formación ideológicos dependiendo del rol que ocupen.

Cabe destacar que tanto mujeres, como jóvenes, tienen representación propia y directa en todos los ámbitos de la sociedad.

Por consiguiente, las bases de la federación democrática son de autoadministración, relacionándose entre sí sin necesidad de centralidad estatal legal. Eso no quiere decir la negación de vincularse centralmente en lo militar, por ejemplo. Se busca que cada región federativa se relacione con otro países (si así lo desean) sin comprometer el Contrato Social. En cada región se tiene que cumplir los pilares en materia económica, liberación de la mujer, lo militar, lo ético-político.

***



Pero la Federación al Norte de Siria no está completa. Actualmente, el gobierno de Turquía ha ocupado un territorio de 2.000 kilómetros cuadrados entre los cantones de Afrin y Kobane. Los Estados Unidos y Rusia han “paralizado” el expansionismo militar turco tras una “franja de seguridad” delimitadas por Azaz, Jarabulus y Al-Bab. Este acuerdo entre las potencias imperialistas no es inocente, respaldado sobre diversos argumentos; es un claro ejemplo de buscar determinar la política kurda: único proyecto capaz de llevar paz a la región.

Entre tanto, este 2017 se apresta a ser prometedor. Se despliegan operaciones militares conjuntas árabe-kurdas en Irak y Siria, con amplia cobertura estadounidense y rusa desde el aire, y entrenamiento militar. La operación de Mosul y la operación “Ira del Éufrates” para la reconquista de Al-Raqqa dan eficientes frutos (sobre todo en la operación Siria). La fuerza multiétnica Fuerzas Democráticas de Sira (FDS) es un claro ejemplo de política militar conjunta anti-terrorista y democratizante impulsada desde los cantones autonómicos.

Por último, es importante mencionar las dos operaciones militares que trasformaron las condiciones políticas de la guerra. En 2014 en Irak, en el monte de Sinjar, el pueblo yazidi quedó rodeado por la banda terrorista Estado Islámico. 50.000 yazidies kurdos quedaron atrapados entre las armas y la inanición, tras un despliegue militar a puro cuerpo las Unidades de Defensa Populares y Femeninas (YPG/YPJ) abrieron un corredor humanitario permitiendo a decenas de miles escapar del asedio. Sinjar fue rescatada de manos terroristas y devueltas a sus pobladores. Este triunfo reorientó la política rusa en relación a la guerra, dándole importancia a la cuestión kurda.

En 2015, tras una dramática situación, Kobane es liberada nuevamente por las YPJ/YPG. Los duros combates dejaron una herida abierta en la población, Kobane quedo derruida por completo, pero la épica liberación de la ciudad distribuyo esquirlas de conciencia a nivel mundial. La causa kurda ya no sólo tuvo la atención de las potencias imperialistas y colonialistas occidentales (quienes buscan ventaja a la guerra, bajo ríos de muerte), sino que también los pueblos del mundo ven en su causa la causa de la humanidad por la liberación, la paz y la democracia.

La Federación de los pueblos libres al Norte de Siria está actualmente asediada. Regímenes fascistas, autoritarios y antidemocráticos, y sus lacayos en el terreno (grupos armados terroristas) -es decir el patriarcado colectivamente organizado- cercaron la dinámica económica, humanitaria y política de la población multiétnica de Rojava. Pero los kurdos, árabes, asirios, turcomanos, yazidies, resisten y se liberan día a día. La Revolución iniciada en Rojava ha trasformado radicalmente a la sociedad, la liberación de las mujeres del yugo patriarcal, la construcción democrática y directa del socialismo, el cooperativismo agro-industrial, la autorganización, autoadministración y autodefensa popular, recrean nuevas condiciones de existencia para los pueblos.

image image_2.png 0.14 Mb

Μέση Ανατολή / Αραβία / Ιράκ / Ιμπεριαλισμός / Πόλεμος / Γνώμη / Ανάλυση Friday March 17, 2017 16:21 byΣυνέλευση αναρχικών και μεταναστών

Στεκόμαστε κριτικά αλληλέγγυοι στα μαχόμενα επαναστατημένα κομμάτια του συριακού λαού όποια κι αν είναι η δυναμική τους τη δεδομένη στιγμή.Στις ακόμα υπαρκτές αυτοοργανωμένες αντικαθεστωτικές κοινότητες και γειτονιές όσα πλήγματα κι αν έχουν δεχθεί. Σ’εκείνους που καθημερινά αγωνίζονται αρνούμενοι να παραδώσουν στο εγκληματικό καθεστώς και τον σφαγέα Άσσαντ, στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και σε όσους εξουσιαστές λυμαίνονται τα πολύπαθα Συριακά εδάφη ούτε σπιθαμή γης. Σ’εκείνους που σφαγιάζονται καθημερινά στο βωμό της εξουσίας και του κέρδους.

Ενάντια στους πολέμους των εξουσιαστών

Αλληλεγγύη στον επαναστατημένο Συριακό λαό

Κάλεσμα στην Αντιπολεμική πορεία της 18ης Μαρτίου στα Προπύλαια

Στις 18 Δεκεμβρίου 2010, ο Mohamed Bouazizi, πλανόδιος πωλητής αυτοπυρπολείται διαμαρτυρόμενος για την κατάσχεση των εμπορευμάτων του από την αστυνομία της Τυνησίας με τη δικαιολογία πως δεν διέθετε άδεια. Το περιστατικό αυτό συνιστά την κομβική στιγμή του ξεσπάσματος μαζικών διαδηλώσεων και εκτεταμένων εξεγέρσεων, με αποτέλεσμα την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος και τη φυγή του προέδρου Zine El Abidine Ben Ali από τη χώρα, ένα περίπου μήνα μετά, στις 14 Ιανουαρίου 2011.

Σε μικρό χρονικό διάστημα ξεσπούν εξεγέρσεις και εμφύλιες συρράξεις και στις άλλες βορειοαφρικανικές και μεσανατολικές χώρες (Αίγυπτος, Λιβύη, Μπαχρέιν, Συρία, Υεμένη, Αλγερία, Ιραν, Ιρακ, Ιορδανία, Μαρόκο, Ομάν [1]). Παρότι το σύνθημα της πάλης είναι κοινό «ο Λαός θέλει να πέσει το καθεστώς [2]» σε όλες τις περιοχές, οι πρακτικές και οι στόχοι των κινημάτων διαφέρουν κατά περίπτωση. Το διάστημα 2010 - 2012 θα αποτυπωθεί στο δημόσιο λόγο ως Αραβική Άνοιξη και θα συνοψίσει κάθε μορφή αντίδρασης στην μακροχρόνια πίεση δικτατορικών εξουσιαστικών μορφωμάτων, τη λογοκρισία, την ανέχεια και τη στέρηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή θα διαφέρει ως προς τη στόχευση, την πραγμάτωση και τα προτάγματα του ξεσπάσματος που χρωματίζεται και διαφοροποιείται ανά περιοχή και στιγμή, μη αποτελώντας πρακτικά ενιαίο σύνολο.

Την ίδια στιγμή το περiβάλλον στο οποίο διαδραματίζονται όλα τα παραπάνω διέπεται από έντονες κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις στο εσωτερικό των χωρών αυτών,τροφοδοτούμενες και από τον ανταγωνισμό των Μεγάλων Δυνάμεων πάνω σε αυτές.Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση της οικονομίας των συγκεκριμένων κρατών, ενισχύει την κοινωνική αστάθεια και παράλληλα αποδομεί την ισχύ των καθεστώτων στην κοινωνική συνείδηση.

Με την εγκατάλειψη της πολιτικής εξουσίας από τους Γάλλους αποικιοκράτες το 1946, η διοίκηση της Συρίας πέρασε στην εθνική καπιταλιστική ελίτ. Ύστερα από ποικίλες πολιτικές διεργασίες, αποτυχημένα και πετυχημένα πραξικοπήματα, το 1963 η εξουσία καταλαμβάνεται από το κόμμα Baath και το Νοέμβριο του 1970 περνά στα χέρια του δικτάτορα Hafez al-Assad. Έκτοτε και ως το ξέσπασμα της επανάστασης του 2011, η χώρα διοικείται από την Ασσαντική οικογένεια. Η οικοδόμηση του ολοκληρωτισμού θα στηριχθεί εργαλειακά και προσχηματικά στο ιδεολογικό όχημα του παν - αραβισμού και στη διατήρηση της ισλαμικής ταυτότητας της χώρας ως μέσο κοινωνικής ομοιογενοποίησης και χειραγώγησης. Τόσο το κόμμα Baath, όσο και η διοίκηση της χώρας διέπονται από ακραίο προσωποκεντρισμό και ολοκληρωτική αδιαλλαξία.

Υπό καθεστώς δικτατορίας

Πρωτεύον στόχος του δικτάτορα και του καθεστωτικού κύκλου υπήρξε εξ αρχής η αναδιοργάνωση της οικονομίας, η οποία ανατέθηκε στις προσταγές της καπιταλιστικής ελίτ της χώρας, εξέχοντα μέλη της οποίας υπήρξαν σταθερά τα άτομα της οικογένειας Assad. Από την οικογενειακή δεξαμενή του Hafez al-Assad στελεχώθηκε και η στρατιωτική ηγεσία. Η θερμή ρητορεία του παν - αραβισμού που πρεσβεύει το καθεστώς υπαγορεύει τεταμένες σχέσεις με το Ισραήλ και στήριξη στην Παλαιστίνη αν και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις προς αυτήν την κατεύθυνση απουσιάζουν. Επιστέγασμα της υποκρίσιας του καθεστώτος θα είναι η αποτροπή νίκης Παλαιστινίων αριστερών σε μάχη στο Λίβανο το 1976 και οι σφαγές Παλαιστίνιων αγωνιστών σε στρατόπεδα του Λιβάνου.

Η εμπόλεμη κατάσταση με το Ισραήλ - που ουδέποτε εξελίχθηκε πραγματικά σε τέτοια - φαίνεται πως ευνόησε μόνο τη διατήρηση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης στην οποία βρισκόταν η Συρία από το 1970 και την επιβολή στρατιωτικού νόμου. Στόχος ουσιαστικά δεν ήταν ποτέ ένας εξωτερικός εχθρός, αλλά η ολοκληρωτική άσκηση εξουσίας στο εσωτερικό. Η εφαρμογή των μέτρων αυτών συνεχίστηκε καθ’όλη τη διάρκεια της Ασσαντικής δικτατορίας έως ότου σπάει στην πράξη το 2011 με μαζικές διαδηλώσεις σε όλη την επικράτεια.

Στο εσωτερικό η λειτουργία της χώρας υπό καθεστώς στρατιωτικού νόμου, κατέστησε για δεκαετίες την καθημερινότητα φυλακή. Η προπαγάνδα υπήρξε ισοπεδωτική, με τον Τύπο έρμαιο στις καθεστωτικές βουλές. Οι μεγάλες βιομηχανίες πέρασαν στα χέρια της Ασσαντικής οικογένειας, η διοίκηση και οι ανώτερες θέσεις στο στρατό στελεχώνονταν σε μεγάλο βαθμό από Αλλαουίτες [3].Οι οικονομικές ανισότητες ήταν τεράστιες και μεγάλο ποσοστό των Σύριων –κυρίως στις αγροτικές περιοχές- ζούσε σε συνθήκες απόλυτης φτώχιας και συνολικής καταπίεσης.

Ο στρατός κατέστειλε στις δεκαετίες 1970 - 1980 πλήθος από εξεγερτικές απόπειρες με αποκορύφωμα τη σφαγή περισσότερων των 20.000 ανθρώπων στη Hama το 1982 και την καταστροφή του μεγαλύτερου μέρους της αρχαίας πόλης. Φυλακίσεις, απαγωγές, εξαφανίσεις, εκτελέσεις, βασανισμοί και βιασμοί εδραίωσαν την απόλυτη κυριαρχία της δικτατορίας και διέλυαν κάθε σκέψη και ελπίδα για αλλαγή. Το πιο ακραίο πρόσωπο της εξουσίας επέβαλε την απόλυτη σιωπή.

Μετά το θάνατο του Hafez το 2000 και το θάνατο του - αρχικώς προοριζόμενου να αναλάβει τα καθεστωτικά ηνία - πρωτότοκου γιου του, η εξουσία πέρασε στο δευτερότοκο γιο του Bashaar al-Assad.

O νέος δικτάτορας προωθήθηκε ως πιο δυτικότροπος και κοσμοπολίτης. Προώθησε μια σειρά νεοφιλελεύθερων οικονομικών μεταρρυθμίσεων (ιδιωτικοποιήσεις κτλ) με το 60% του εθνικού πλούτου να περνάει στα χέρια της Ασσαντικής οικογένειας. Εξ αρχής απέρριψε την ιδέα ενός πιο δυτικού δημοκρατικού μοντέλου, ως ακατάλληλου για «τον δημοκρατικό τρόπο σκέψης της Συρίας». Παρά τις διακηρύξεις περί ευπρόσδεκτης εποικοδομητικής κριτικής και συμμετοχικότητας των πολιτών στον εκμοντερνισμό της χώρας, η λογοκρισία, η προπαγάνδα και οι πολιτικές διώξεις συνεχίστηκαν.

Μετά τις επικοινωνιακού τύπου μεταρρυθμίσεις του Συριακού κράτους, και στα πλαίσια του «αλλαγμένου» προφίλ που προωθήθηκε συστηματικά, μεγάλο κομμάτι της καταστολής ανατέθηκε σε πλήθος εθνικών μυστικών υπηρεσιών[4] και η δράση του παρακράτους εκτοξεύτηκε τόσο σε επίπεδο προπαγάνδας όσο και με εκατοντάδες πολιτικές διώξεις (απαγωγές, παρακολουθήσεις, μυστηριώδεις εξαφανίσεις, βασανιστήρια κτλ).Επίσης το καθεστώς παρά την οπορτουνιστική στήριξη στα Κουρδικά ρεύματα στο Ιράκ και στην Τουρκία στο εσωτερικό της Συρίας απογύμνωνε τους Κούρδους από οποιουδήποτε είδους εθνικό χαρακτηριστικό και τους κατέστειλλε συστηματικά και βάναυσα.

Σε μία απόπειρα επίδειξης εξωστρέφειας, το καθεστώς έδωσε τη δυνατότητα μιας εξαιρετικά περιορισμένης αλλά καταλυτικής σημασίας, χρήσης του διαδικτύου το 2000. Τα πρώτα blogs πολιτικού περιεχομένου έκαναν την εμφάνιση τους. Κύρια θεματική τους υπήρξε η απόσυρση του στρατιωτικού νόμου και του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Το ρεύμα αυτό που κορυφωνόταν ως το 2009, ονομάστηκε Άνοιξη της Δαμασκού. Αν και ελάχιστα ριζοσπαστικοποιημένο, στην ουσία υπήρξε η πηγή των πρώτων ανοιχτών πολιτικών ζυμώσεων και της επανακατάληψης ενός μικρού αλλά σημαντικού χώρου στον ασφυκτικά περιορισμένο δημόσιο λόγο. Παράλληλα τα πρώτα κινήματα με θέμα τη γυναικεία χειραφέτηση έκαναν την εμφάνιση τους καθώς η θέση της γυναίκας ήταν θεσμικά τρομερά υποβαθμισμένη σε μια σειρά από ζητήματα[5]. Κουρδικές κοινότητες συμμετείχαν στην Άνοιξη της Δαμασκού ιδρύοντας τα δικά τους blog και to 2004 η απόπειρα μιας Κουρδικής Ιντιφάντας θα κατασταλλεί βίαια[6]. Δημιουργήθηκαν διάφορες οργανώσεις για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη στήριξη των χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων που σάπιζαν επί σειρά ετών στα μπουντρούμια του νεοφιλελεύθερου δικτατορικού καθεστώτος του Bashar Al-Assad.Η Άνοιξη της Δαμασκού γρήγορα θα κατασταλλεί από τον Assad και θα μετατραπεί σε βαθύ χειμώνα.

Παρ’όλες τις αντιξοότητες έως το 2011, οι κοινωνικές διεργασίες στο εσωτερικό της Συρίας εντατικοποιήθηκαν. ενώ η έκβαση εξεγέρσεων που σημειώνονταν την ίδια στιγμή σε άλλες περιοχές του αραβικού κόσμου, απέδειξαν πως οι εξουσιαστές κάθε άλλο, παρά άτρωτοι είναι και ως γνωστόν η δίψα για ελευθερία είναι εξαιρετικά μεταδοτική.

Η εξέγερση

Τα πρώτα καλέσματα του Φλεβάρη του 2011 ήταν σχετικά αναιμικά. Προϊόν της τριακονταετούς πολιτικής παράλυσης και του φόβου. Καταστάλθηκαν άμεσα, ενώ οι περισσότεροι συμμετέχοντες φυλακίστηκαν. Την ίδια περίοδο Κούρδοι και Σύριοι αιχμάλωτοι ξεκίνησαν απεργία πείνας με βασικό αίτημα την πτώση της δικτατορίας. Οι πρώτες γειτονιές στις οποίες είναι πιο έντονο το μικρόβιο των κοινωνικοπολιτικών διεκδικήσεων είναι αυτές στις οποίες ζουν οι Σουνίτες των ασθενέστερα οικονομικά τάξεων και οι Κουρδικές μειονότητες. Επίσης στα μητροπολιτικά αστικά κέντρα ιδιαίτερο ρόλο έπαιξαν κοινωνικές ομάδες με ποικίλα κοινωνικοταξικά χαρακτηριστικά (φοιτητές, άνεργοι, νεολαίοι, οικονομικά υποβαθμισμένα κοινωνικά κομμάτια, προοδευτικά κινήματα, ακτιβιστές κ.α.) αλλά με κοινό στοιχείο το ριζοσπαστισμό (είτε σε τρόπο σκέψης είτε σε τρόπο δράσης) και φυσικά το έντονο πνεύμα αλλαγής στο πολιτικό γίγνεσθαι .

Σε μία έκρηξη εξουσιαστικής έπαρσης, στις 6 Μαρτίου συλλαμβάνονται και φυλακίζονται δεκαπέντε παιδιά που έγραφαν αντικαθεστωτικά συνθήματα στους τοίχους της πόλης Daraa. H απάντηση της αστυνομίας στο αίτημα των οικογενειών των ανηλίκων για αποφυλάκισή τους είναι: «Αυτά ξεχάστε τα. Θα γεννήσετε άλλα.». Η απάντηση στην αστυνομία θα είναι μαζικές κινητοποιήσεις. Daraa,Homs,Damascus.

Στις 15 Μαρτίου στην πόλη Daraa ο κόσμος κατεβαίνει σύσσωμος στο δρόμο απαντώντας στο κάλεσμα που την αποκαλεί ως “ The day of rage”[7]. Ακολουθεί η πόλη της Δαμασκού στις 17 και στις 18 σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της Daraa διαδηλώνουν στους δρόμους και τους καταλαμβάνουν. Ο στρατός παίρνει εντολή να ανοίξει πυρ και στρέφει τα όπλα στους διαδηλωτές. Απολογισμός τέσσερις νεκροί.

Η πράξη αυτή σε συνδυασμό με τις δηλώσεις του δικτάτορα περί ταραξιών υποκινούμενων απ΄τις ξένες μυστικές υπηρεσίες θα αποτελέσουν τον ορίζοντα γεγονότων στο Συριακό ζήτημα.

Η αντίδραση θα εξαπλωθεί άμεσα σε όλη τη Συρία. Στις διαδηλώσεις που πραγματοποιούνται στην πρωτεύουσα τα αρχικά συνθήματα της απελευθέρωσης των ανηλίκων και των διαλλακτικών αιτημάτων μεταρρυθμιστικού περιεχομένου, σύντομα θα αντικατασταθούν από το αίτημα της πτώσης του δικτατορικού καθεστώτος και την εκδίωξη Assad από τη χώρα.

Η καθεστωτική καταστολή

Το καθεστώς κάτω από τη λαϊκή πίεση, οργάνωσε ένα κατασταλτικό πλέγμα, βασισμένο κυρίως πάνω σε τρεις άξονες. Αρχικά, η εξαπόλυση ακραίας προπαγάνδας. Οι διαδηλωτές εμφανίστηκαν από τα μέσα και τον Τύπο από ταραξίες ως τρομοκράτες, πράκτορες ξένων συμφερόντων και επικίνδυνοι φονταμενταλιστές ισλαμιστές. Λόγω των σφοδρών πολιτικών διώξεων και της φίμωσης κάθε εξεγερτικού λόγου, οι δομές αντιπληροφόρησης ήταν ανύπαρκτες.

Ο δεύτερος άξονας βάση του οποίου το καθεστώς Assad επιχείρησε την καταστολή των εξεγέρσεων ήταν μία λογική διάσπασης στα πλαίσια του θρησκευτικού σεχταρισμού. Το 75% του συριακού πληθυσμού αποτελείται από Σουνίτες Άραβες [8]. Ένα μικρό ποσοστό 10 - 12% είναι Αλλαουίτες, Χριστιανοί Άραβες, Ορθόδοξοι, Ανατολίτες Καθολικοί, Αρμένιοι, Ασσύριοι, κ.α. και το υπόλοιπο 10% μοιράζεται σε Σιίτες, Τουρκμένιους, Δρούζους κ.α. Λόγω της πλούσιας εθνογραφίας η Συρία είχε να επιδείξει ιδιαίτερη ανεκτικότητα στην θρησκευτική ταυτότητα σε συνδυασμό με μία πιο ελευθεριακή αντίληψη πίστεως συγκριτικά με άλλες χώρες της Μ. Ανατολής. Η ανοχή στην διαφορετική θρησκευτική πίστη αποτελούσε δομικό συστατικό της κοινωνικής ισορροπίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι τον πόλεμο η θρησκευτική ταυτότητα δεν αποτελούσε αιτία προστριβών.

Το καθεστώς αφιερώθηκε ευλαβικά στη διάσπαση του εξεγερμένου λαού με όχημα την θρησκεία. Πραγματοποιήθηκαν δεκάδες συντονισμένες επιθέσεις σε γειτονιές με κοινή θρησκευτική ταυτότητα ενώ ταυτόχρονα στα δελτία ειδήσεων παρουσιάζονταν ως υπεύθυνες αλλόθρησκες ομάδες. Το καθεστώς καλλιέργησε τον φόβο και την επιφυλακτικότητα μεταξύ των διαφορετικών αυτών ομάδων με βομβαρδισμό ψευδών ειδήσεων από τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.[9] Ταυτόχρονα σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της επανάστασης έπαιξαν ηγετικά μέλη φονταμεταλιστικών και ισλαμιστικών οργανώσεων τα οποία είχαν αποφυλακιστεί σε αμνηστία που είχε παραχωρήσει το καθεστώς Assad λίγα χρόνια νωρίτερα.

Ο τρίτος άξονας ήταν η βίαιη και ολοκληρωτική καταστολή του εξεγερμένου πλήθους. Ο στρατός ήταν και αυτός στο δρόμο ακολουθώντας την εφαρμογή του στρατιωτικού νόμου και μετά τις 18 Μαρτίου εκτελούσε πλέον μαζικά σε κάθε διαδήλωση. Οι Αλλαουϊτες φαντάροι αποσύρθηκαν από τα πεδία των μαχών, μετά από εντολές των ανωτέρων τους σε ασφαλέστερες θέσεις.Αντίθετα οι Σουνίτες τοποθετήθηκαν στρατηγικά στις πιο έκρυθμες περιοχές.

Η άρνηση όμως των φαντάρων προς τους -κυρίως Αλλαουϊτες- στρατηγούς να εκτελέσουν πολίτες, η συντριπτική πλέον εξεγερτικότητα των διαδηλωτών και το πολυπόθητο και ταυτόχρονα τόσο στερημένο αίσθημα της αλλαγής στο κοινωνικοπολιτικό τοπίο, οδηγεί σε μαζικές αυτομολήσεις από τον στρατό. Ο Συριακός λαός επαναστατεί.

Η Συριακή Επανάσταση

Οι φαντάροι έχοντας στην κατοχή τους τα όπλα τους κατέφυγαν σε ασφαλέστερες περιοχές.Η απάντηση ήταν σφοδρότατη.Οι οικογένειες των λιποτακτών εκδιώχθηκαν,φυλακίστηκαν και ανακρίθηκαν μετά βασανιστηρίων. Ελεύθεροι σκοπευτές και στρατιωτικοί εκτελούσαν πλέον αδιακρίτως τους επαναστατημένους.

Ο λαός συνέχισε να κατεβαίνει μαζικά στο δρόμο και οι καθεστωτικές δυνάμεις αποχώρησαν από ολόκληρες περιοχές.Μαζί τους και ο κρατικός μηχανισμός. Η αυτοοργάνωση ως αντανακλαστική αντίδραση των από τα κάτω ήρθε να καλύψει τα κενά σε δομές και υπηρεσίες, διέποντας κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής από την σίτιση και την περίθαλψη ως τα αυτοοργανωμένα media αντιπληροφόρησης που έκαναν την εμφάνισή τους και δίνει άλλη πνοή στις απελευθερωμένες πια περιοχές. Το όραμα του αναρχικού Omar Aziz[10] για αυτοοργανωμένα και αντιιεραρχικά τοπικά συμβούλια πραγματώθηκε σε μια συνοικία της Δαμασκού με το όνομα Barzeh. Διαδόθηκε από πόλη σε πόλη και υιοθετήθηκε από πολλές απελευθερωμένες κοινότητες ως τρόπος οργάνωσης.

Όμως όταν η βία αναβαθμίζεται σε τέτοια επίπεδα ανάλογα μιας σφοδρής πολεμικής συνθήκης και η αυτοάμυνα παίρνει πλέον τη μορφή της ένοπλης αντίστασης ως μοναδικός τρόπος επιβίωσης,ο επαρκής εξοπλισμός και η εμπειρία χρήσης του είναι σε θέση να κρίνουν την έκβαση του πολέμου.

Ως αποτέλεσμα αφενός της αδυναμίας του επαναστατημένου λαού να οργανωθεί στρατιωτικοπολιτικά,διατηρώντας το ελευθεριακό διακύβευμα προκειμένου να δομήσει τόσο την αυτοάμυνα του όσο και να συγκροτήσει ένα ισχυρό μέτωπο ένοπλης αντίστασης και αφετέρου λόγω της απουσίας ισχυρών και οργανωμένων πολιτικών δομών και ομαδοποιήσεων (που θα αποτελούσαν τη μαγιά) μετά από 30 χρόνια ολοκληρωτικής πολιτικής παράλυσης υπό το δικτατορικό καθεστώς και μη μπορώντας να κεφαλαιοποιήσει το αρχικό πνεύμα χειραφέτησης, το κύριο βάρος της ένοπλης αντίστασης έπεσε είτε σε θρησκευτικού είτε σε στρατιωτικού τύπου οργανώσεις και μορφώματα.

Τα μέτωπα του πολέμου

Μεγάλο κομμάτι του στρατού αυτομόλησε και οργανώθηκε σε διάσπαρτες ταξιαρχίες υπό το όνομα του FSA (Free Syrian Army) και εκμεταλλευόμενοι τα κενά στην αυτοάμυνα των αντικαθεστωτικών γραμμών ανέλαβαν την φύλαξη κάποιων εξ αυτών. Ωστόσο το μείγμα των στελεχών του είναι εξαιρετικά ετερόκλητο.Οι τρόποι λειτουργίας της εκάστοτε ταξιαρχίας καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα ανάλογο της πολυμορφίας του,το οποίο εκτείνεται από φασιστικές πρακτικές και ακραίο μιλιταρισμό έως πιο ήπιων τρόπων στρατιωτικής διαχείρισης. Δεν μπορεί να θεωρήθει ως ένα ενιαίο μέτωπο και σύνολο και σε αρκετές περιπτώσεις η σχέση της βάσης με την ηγεσία είναι ισχνή πράγμα το οποίο θα παίξει σημαντικό ρόλο στην πραγμάτωση συμφωνιών που παίρνουν κατά καιρούς τα ηγετικά στελέχη.

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μπαίνουν στο παιχνίδι εκμεταλλευόμενοι την εξαιρετικά έκρυθμη κατάσταση στην χώρα. Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τη στοχευμένη δόμηση μιας σχέσης εξάρτησης με πολλά αντικαθεστωτικά μέτωπα εξοπλίζοντάς τα και ταυτόχρονα διαβρώνοντας τα χωρίς παρόλαυτα να παρέχουν αεροπορική κάλυψη. Τροφοδοτούν έτσι σε έναν ελεγχόμενο βαθμό την εμφύλια σύρραξη. Ενισχύουν «τόσο-όσο» ακόμα και ανταγωνιστικά μέτωπα μεταξύ τους (ταξιαρχίες του FSA,Κούρδους,ενδεχομένως και το ISIS) σε βαθμό που να αποτελούν μεν υπολογίσιμη δύναμη αλλά να μην μπορούν ποτέ να υπερισχύσουν. Στην ουσία επιχειρούν την εκτροπή της όποιας πραγματικής επαναστατικής απόπειρας.Οι στόχοι πολλοί και προς διάφορες κατευθύνσεις. Η τροφοδότηση μιας εξαιρετικά κερδοφόρας πολεμικής συνθήκης και η συντήρηση της οικονομίας του πολέμου,η απόπειρα αποδυνάμωσης της Ρωσίας,η δημιουργία ενός νέου ελέγξιμου καθεστώτος,καθώς και η επίτευξη της ενεργειακής απεξάρτησης της Ευρώπης από τη Ρωσία. Ρίζα όλων το κέρδος και ο ολοκληρωτικός έλεγχος.

Σαουδική Αραβία και Κατάρ ενισχύουν το παρακλάδι της Al-Qaeda στη Συρία την Al-Nusra. Ο εξοπλισμός της Al-Nusra τη μετατρέπει σε συνεπή και υπολογίσιμη στρατιωτική δύναμη σε σχέση με άλλες ισλαμιστικές ένοπλες οργανώσεις.Φέρει έντονα το ισλαμιστικό στοιχείο και την θρησκευτική ολοκληρωτική κατήχηση.Ενώ πρόκειται για φονταμεταλιστική,στρατιωτική δύναμη είναι ταυτόχρονα αρκετά επηρεασμένη από ελευθεριακά στοιχεία της Συριακής κουλτούρας.Ταυτόχρονα ενδεικτική της σκληρότητάς της είναι η εγκληματική της αδιαφορία για τους αμάχους. Το οξύμωρο αυτό μείγμα αφενός τη διαφοροποιεί σε κάποιες προσεγγίσεις της από την Al-Qaeda και αφετέρου ωθεί ένα κομμάτι Σύριων Σουνιτών να προσχωρήσει στις γραμμές της. Αποδυναμώνει και κείνη με τη σειρά της τον επαναστατημένο λαό απορροφώντας ένα κομμάτι του.

Στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων σχεδόν ταυτόχρονα με την Αμερική,η Ρωσία ξεκινά να επεμβαίνει στις πολιτικές διεργασίες της χώρας στηρίζοντας το καθεστώς Assad, αρχικά σε διπλωματικό επίπεδο μπλοκάροντας η προωθώντας καταλυτικής σημασίας για την εξέλιξη του πολέμου, αποφάσεις σε διεθνή συμβούλια και συνέδρια. Ξεκινά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις αρχικά με εναέριους βομβαρδισμούς και ύστερα με χερσαίες δυνάμεις εκμεταλλευόμενη επικοινωνιακά το καταστροφικό φασιστικό μένος των φονταμεταλιστών μαχητών του ISIS στην αρχαία πόλη της Παλμύρας (στα πλαίσια της αμερικανογέννητης πλασματικής εικόνας της μεσσιανιστικής δημοκρατικής ειρηνευτικής υπερδύναμης) και νομιμοποιούν την ιμπεριαλιστική τους επέμβαση στο Συριακό έδαφος. Εκτινάσουν με τη σειρά τους σε ακραίο βαθμό το επίπεδο της βίας χτυπώντας στοχευμένα, ζωτικά κομμάτια της κοινωνικής βάσης (ρίψεις χημικών και βαρελιών σε γειτονιές,βομβαρδισμοί νοσοκομείων,αποθηκών τροφίμων κ.α.) .Στρέφονται αποκλειστικά εναντίων όλων όσων αντιμάχονται το Ασσαντικό καθεστώς προασπίζοντας και κείνοι τα δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή (ρωσικές στρατιωτικές βάσεις σε Tartus,Khmeimim).Η συμπεριφορά των Ρώσικων στρατευμάτων στα Συριακά εδάφη αναλογεί σε στρατό κατοχής αποσκοπώντας ουσιαστικά στη δημιουργία ενός προτεκτοράτου.

Τον Απρίλιο του 2013 το ISIS αξιώνει για πρώτη φορά την στρατιωτική του κατοχή σε συριακά εδάφη. Τα κομμάτια που καταλαμβάνει βρίσκονται στα βορειοανατολικά της χώρας στα οποία διαμένουν κυρίως Σουνίτικοι πληθυσμοί εξαιρετικά φτωχοί και απομακρυσμένοι από τα μεγάλα αστικά κέντρα και τον τρόπο ζωής τους.Επίσης -κυρίως στο βόρειο κομμάτι- είναι εγκατεστημένες ισχυρές κουρδικές μειονότητες οι οποίες ζουν κι αυτές σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και σε συνεχή καταστολή από το Ασσαντικό καθεστώς. Οι μεν αφομοιώνονται σε μεγάλο βαθμό από την οργάνωση οι δε αντιστέκονται σθεναρά και καταφέρουν μεγάλες ζημιές στις γραμμές της.Το ISIS επιθυμεί την πτώση του Άσσαντ και την προσάρτηση των Συριακών εδαφών στο χαλιφάτο.Όμως ο ακραίος φονταμεταλισμός του αποτελεί «κόντρα ρόλο» σε σχέση με τη Συριακή κουλτούρα και έτσι δεν βρίσκει εύφορο έδαφος στους Σύριους επαναστατημένους με εξαίρεση κάποια μικρά συντηρητικά και ως επί το πλείστον ασθενέστερων οικονομικά τάξεων κομμάτια.

Πρωτοεμφανίζεται το 2006 στο Ιράκ εν μέσω πολέμου με τις Αμερικανικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Η πραγματική του γέννηση όμως τοποθετείται κάποια χρόνια νωρίτερα στον πόλεμο του Αφγανιστάν καθώς στην κρίσιμη εκείνη ιστορική καμπή δημιουργείται η Al-Qaeda η οποία θα αποτελέσει τη μήτρα του ισλαμικού κράτους (η Al-Qaeda θα αποκηρύξει το ISIS μετά τη σύγκρουσή του με την Al-Nusra στα Συριακά εδάφη και θα διασπαστεί από εκείνη).Το φασιστικό φονταμεταλιστικό μόρφωμα του ISIS στην ουσία θα λειτουργήσει ως «καπέλο» στα εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα που θα σχηματιστούν στις πρώην αποικίες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής τα οποία δημιουργούνται και αποτελούν τα ένοπλα μέτωπα αντίστασης ενάντια στις σαρωτικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του ευρωατλαντικού μετώπου στον Αραβικό κόσμο. Αρχικά δέχτηκε υλικοτεχνική,γνωσιακή και πολιτική στήριξη από σχεδόν όλες τις πλευρές της καπιταλιστικής Δύσης προκειμένου να αποσυμπιεστεί η ταξική και κοινωνική οργή του σουνιτικού στοιχείου και να επιτευχθεί η εσωτερική ρήξη μέσα στους κόλπους του σουνιτικού φονταμεταλισμού.

Η πορεία που διαγράφει στη συνέχεια δείχνει την απεμπλοκή της οργάνωσης από τη Δύση και στην ουσία τους γυρίζει «μπούμερανγκ» συγκεντρώνοντας τεράστια δύναμη και συσπειρώνοντας τους πιο ακραίους ισλαμιστές του Αραβικού Κόσμου και όχι μόνο. Παρά την εξέλιξη αυτή, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ,η παρουσία ενός εχθρικού αντίπαλου δέους στο παγκόσμιο στερέωμα θα δώσει τον απαραίτητο χώρο για την εξαπόλυση δυτικής προπαγάνδας, την εγκαθίδρυση νέων αναβαθμισμένων κατασταλτικών μέτρων αλλά και τη νομιμοποίηση γενικευμένων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στον Αραβικό κόσμο. Η ύπαρξη ενός τεραστίου πεδίου λεηλασίας πόρων,η εκτόξευση της μαύρης αγοράς,η δημιουργία τεραστίων μεταναστευτικών ροών που θα μετατραπούν σε φθηνά εργατικά χέρια αλλά και η προώθηση της δημιουργίας ενός Σουνιτικού προτεκτοράτου θα αποτελέσουν τα κυριότερα σημεία της καπιταλιστικής δυτικής στρατηγικής και της εκμετάλλευσης της παρουσίας του ISIS.

Οι Σιίτες στρατιώτες της Hezbollah μπήκαν στα Συριακά εδάφη κατά χιλιάδες από το Λίβανο προκειμένου να στηρίξουν το δικτατορικό καθεστώς και να μπουν ανάχωμα στην επέλαση των ακραίων σουνιτών του ISIS. H Hezbollah δημιουργήθηκε από Σιίτες φανατικούς ως η οργάνωση που θα μαχόταν ενάντια στην Ισραηλινή κατοχή στο Λίβανο τις δεκαετίες 80’-90’ και εξελίχθηκε στην μεγαλύτερη πολιτική οργάνωση της χώρας.Το Ιράν ενίσχυσε την οργάνωση από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής της η οποία έλαβε στρατιωτική και οικονομική βοήθεια και από τη Ρωσία. Η Hezbollah στηρίζει και πολεμάει δίπλα στο καθεστώς Άσσαντ για τρεις λόγους. Πρώτον μοιράζονται την σιιτική θρησκεία, δεύτερον αποτελούν και οι δύο τους στρατιωτικοπολιτικούς συμμάχους του Ιράν και της Ρωσίας στην περιοχή και τρίτον επειδή διαβλέπουν και κείνοι με τη σειρά τους διάφορα πλεονεκτήματα στην εμπλοκή τους στον συγκεκριμένο πόλεμο (στρατιωτική εκπαίδευση και ενίσχυση,ανάπτυξη της σφαίρας επιρροής τους κτλ).Μετά την εκδίωξη των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής το 2000 από το Λίβανο αυτοπαρουσιάζονται ως απελευθερωτικό κίνημα. H στήριξη η οποία παρέχει στην Παλαιστίνη είναι ελάχιστη καθώς μέλημα της είναι η εγκαθίδρυση της στο Λίβανο και τη Συρία. Όντως το μεγαλύτερο κομμάτι των στρατιωτικών της δυνάμεων βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε Συριακό έδαφος. Έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο στη μάχη για το Aleppo και συμμετείχε στις ακρότητες που διέπραξαν τόσο οι δυνάμεις του Άσσαντ όσο και οι Ρώσοι με τους αλεπάλληλους εναέριους βομβαρδισμούς.Αυτή τη στιγμή περίπου 1,5 με 2 εκατομμύρια Σύριοι μετανάστες βρίσκονται σε λιβανέζικα καμπ προσφύγων υπό τον έλεγχο της Hezbollah αποτελώντας ένα ισχυρό χαρτί διαπραγμάτευσης σε οποιαδήποτε στρατιωτική συμφωνία στο μέλλον.Η Hezbollah παρόλη την επιρροή της εξαρτάται από την υλικοτεχνική στήριξη της Ρωσίας και του Ιράν.Αυτό σημαίνει πως δε μπορεί να αποτελέσει εκ των πραγμάτων ούτε στρατιωτικά ούτε πολιτικά μια αυτόνομη Σιιτική οργάνωση. Αποτελούν όμως κατά μία έννοια τις χερσαίες δυνάμεις της Ρωσίας και του Ιράν στην περιοχή.

Η Τουρκία κατέχει διττό ρόλο στη Συρία.Αφενός στηρίζει τους Σουνίτες και τους Τουρκμένιους που μάχονται υπό τον FSA και αφετέρου στοχεύει στην καταστολή του PYD και του YPG/J που πρόσκεινται ιδεολογικά στο PKK στην Τουρκία. O συνεχής ανταγωνισμός μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας αποτελεί μια σημαντική πτυχή του πολέμου, επιπροσθέτως έχει αρνηθεί να πολεμήσει το ISIS και ενεργώς σαμποτάρει όσους το επιδιώκουν.Παρότι οι σχέσεις του Τουρκικού κράτους με το Ασσαντικό καθεστώς μπορούν χαρακτηριστούν έως και εχθρικές εντούτοις η κοινή κατασταλτική πολιτική σε σχέση με τις Κουρδικές κοινότητες δημιουργούσε ένα μεταξύ τους κοινό πεδίο.Στο ξέσπασμα της επανάστασης η υλικοτεχνική βοήθεια της Τουρκίας κυρίως σε ταξιαρχίες του FSA ήταν άμεση (ενέργεια συνυφασμένη με εκείνες των νατοϊκών συμμάχων της ). Αυτή τη στιγμή ο τουρκικός στρατός έχει στην κατοχή του ένα κομμάτι της Βόρειας Συρίας με απώτερο σκοπό τη χωροταξική διάσπαση των κουρδικών καντονιών στην περιοχή και μέσω των εδαφών αυτών στρέφεται ενάντια στο YPG/J και στις Δημοκρατικές Συριακές Δυνάμεις (SDF).Πρωταρχικός στόχος της Τουρκίας είναι η μέγιστη αποδυνάμωση των Κούρδων μαχητών και σε δεύτερο χρόνο η εγκατάσταση μιας φίλα προσκείμενης Σουνιτικής κυβέρνησης (παρότι δεν μάχονται ενάντια ούτε στο ISIS ούτε στον Άσσαντ). Κρατούν και κείνοι ως διαπραγματευτικό χαρτί τις τεράστιες μεταναστευτικές ροές των μεταναστών που διασχίζουν το τουρκικό κράτος η διαμένουν σε αυτό.Η άρνηση του Ερντογάν να αποσύρει τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής φέρνει ολοένα και πιο κοντά το YPG/J και τον Ασσαντικό στρατό στο να στραφούν εναντίον του.

Το Κουρδικό στοιχείο από τη μεριά του αποτελεί έναν ιδιαίτερο παράγοντα στο περιβάλλον της Μέσης Ανατολής. Μετά την πτώση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και το νέο status quo μετά το τέλος του Ά Παγκοσμίου πολέμου, οι εθνοτικές μειονότητες (Ρωμιοί,Αρμένιοι,Τουρκμένιοι κ.α.) απογυμνώνονται από την πολιτιστική τους ταυτότητα ή και διώκονται σε ακραίο βαθμό (γενοκτονία των Αρμενίων). Οι Κούρδοι από την ίδρυση του τουρκικού κράτους βρίσκονται σε διαρκές καθεστώς βίαιης πολιτισμικής,πολιτικής και ταξικής καταστολής και καταπίεσης καθώς αποτελούν μια πολυπληθή και διεκδικητική, ισχυρή μειονότητα.

Το γεγονός αυτό συνέβαλλε σημαντικά στην κατάσταση ετοιμότητας και οργάνωσης στην οποία βρέθηκε ο Κουρδικός πληθυσμός στα Συριακά εδάφη κατά το ξέσπασμα της επανάστασης.Λόγω της επιπλέον καταστολής που βίωναν στο εσωτερικό της Συρίας από τον Άσσαντ, οι κουρδικές γειτονιές έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο στο εξεγερτικό ξέσπασμα του 2011. Ταυτόχρονα η εμπλοκή τους ενισχύθηκε από την ολομέτωπη επίθεση που δέχτηκαν οι κυρίως Κουρδικές Βορειοανατολικές επαρχίες από τον ISIS.Στη συνέχεια οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην χώρα και οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί σε συνδυασμό με την επέλαση του ισλαμικού κράτους δημιούργησαν ένα εξαιρετικά χαοτικό περιβάλλον πράγμα το οποίο οι Κούρδοι προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν και να παγιώσουν την θέση τους στην περιοχή ως ένας αυτόνομος ρυθμιστικός παράγοντας.

Ταυτόχρονα οι κουρδικές περιοχές που αυτοοργανώθηκαν ως πολιτοφυλακές αυτοάμυνας,με τη στήριξη του PKK(το οποίο θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση από το τουρκικό κράτος) και συριακών αντιστασιακών οργανώσεων συγκρότησαν το PYD και το στρατιωτικό του σκέλος (YPG/J).Αρχικά επιχείρησαν να υλοποιήσουν μια στρατηγική συνομοσπονδισμού ανάμεσα στις υπόλοιπες αντιμαχόμενες ομαδοποιήσεις.Κομμάτια που συμφωνούσαν με τους σχεδιασμούς τους εντάχθηκαν στη δυναμική τους (Σουνίτες Άραβες,Αρμένιοι,Χριστιανοί κ.α.)Επικεντρώθηκαν στον πόλεμο κατά του ISIS,αποδέχτηκαν αρκετά γρήγορα στη συνέχεια την ανακωχή που τους πρότεινε ο Άσσαντ, αναγνωρίζοντάς τους παράλληλα δικαιώματα αυτονομίας.Αποτέλεσαν το κύριο ανάχωμα απέναντι στον αυξανόμενο επεκτατισμό του ISIS. Οι περιοχές στις οποίες πλειοψηφία αποτελούσαν οι κουρδικοί πληθυσμοί που απελευθερώθηκαν από τον ISIS εφάρμοσαν ένα εν εξελίξη σύστημα τοπικής αυτονομίας, ταυτόχρονα με σχηματισμούς πιο κεντρικοποιημένης εξουσίας. Απαλλοτρίωσαν μεγάλες εκτάσεις γης και υποδομών παραγωγής,δίνοντάς τες στις τοπικές κοινότητες,εφαρμόζοντας παράλληλα ένα πολυθρησκευτικό σύστημα και προωθώντας τη συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων πολιτών.Στην αναχαίτιση του ισλαμικού χαλιφάτου συνέβαλε σημαντικά το γυναικείο κομμάτι των Κούρδων μαχητών (εκμεταλλευόμενο τις ακραίες προκαταλήψεις των τζιχαντιστών μαχητών) αλλά και η αεροπορική κάλυψη που παρείχαν στους Κούρδους οι ΗΠΑ.Φυσικά αυτό δεν εμποδίζει τις ιμπεριαλιστικές-καπιταλιστικές δυνάμεις (κυρίως το ΝΑΤΟ) να τροφοδοτούν τον ανταγωνισμό μεταξύ των Κούρδων προκειμένου να τους χρησιμοποιήσουν σε δεύτερο χρόνο ως εμπόλεμο υλικό ή ακόμα και σε μια εμφύλια σύρραξη.

Η κατάσταση σήμερα στη Συρία είναι σχεδόν αποκαρδιωτική. Ισοπεδωμένες πόλεις και χωριά, διάσπαρτα μέτωπα σε μια αέναα συνεχιζόμενη πολεμική συνθήκη, ρίψεις βομβών που συνεχίζονται ακάθεκτα και μαζί με αυτές να ανεβαίνει ολοένα και περισσότερο ο αριθμός των νεκρών σε έναν πόλεμο που ξεκίνησε ως μια αυθόρμητη εξέγερση ενός επί χρόνια καταπιεσμένου λαού. Ενός λαού ο οποίος αποπειράθηκε να υψώσει ανάστημα στους εξουσιαστές του και να διαλύσει με την κραυγή του τη σιωπή που βασίλευε επί δεκαετίες στη Συρία.Μια επανάσταση που εκτροχιάστηκε σε μια πολεμική συνθήκη με τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς στημένους γύρω απ΄το συριακό χάρτη να μετακινούν πιόνια κατά το δοκούν παίζοντας το εξουσιαστικό τους παιχνίδι πάνω σε εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, γράφοντας μια απ΄τις πιο σκοτεινές σελίδες της ανθρωπότητας.

Στα τέλη του 2016 φαίνεται να έχει επισυναφθεί μια συμφωνία μεταξύ όλων σχεδόν των μετώπων η οποία επιτάσσει την κήρυξη του πολέμου συνολικά στο φασιστικό μόρφωμα του ISIS και παράλληλα την προώθηση του σφαγέα Άσσαντ ως την «ομαλή» μετάβαση στην επόμενη μέρα του συριακού κράτους.Συμφωνία που πάρθηκε σε κλειστά δωμάτια από ηγεσίες που αγνοούν (ως συνήθως) το αίσθημα των από τα κάτω ακόμα και αυτών που αποτελούν τη βάση των μετώπων τους.Συμφωνία που απ’ότι φαίνεται μεγάλο κομμάτι του Συριακού λαού αρνείται να επικυρώσει και αθετεί στην πράξη τόσο σε επίπεδο στρατιωτικών συγκρούσεων όσο και στην καθημερινή ζωή στις υπό κατοχή Άσσαντ αλλά και στις απελευθερωμένες περιοχές.Η άρνηση αυτή ακυρώνει οποιαδήποτε γεωπολιτική συμφωνία και ένα κομματι του συριακού λαού μάχεται ακόμα κόντρα σε όλα τα προγνωστικά για ελευθερία.Απ’άυτην την άποψη η επανάσταση ακόμα και σε αυτό το ζοφερό τοπίο ίσως και να ΄ναι ακόμα ζωντανή και έτσι κι αλλιώς η δύναμη των εξουσιαστών πάντοτε θα ορίζεται από το βαθμό της υποτακτικότητας των εξουσιαζόμενων σε αυτούς.

Το κίνημα αλληλεγγύης και το αντιπολεμικό κίνημα

Η εκπληκτικά σθεναρή αντίσταση στο Κομπάνι και η διεθνής της αναγνώριση,ο σχηματισμός αντίστασης, η συμμετοχή στις αποφασιστικές διαδικασίες των συμβουλίων και των επιτροπών, αποτελούν από τα πιο ενεργητικά και ριζοσπαστικά κομμάτια στη Ροζάβα.Το κουρδικό κίνημα λόγω της μακροχρόνιας δράσης του,του κεντρικού ρόλου των γυναικών στα πεδία των μαχών,του κοινοτισμού και των ελευθεριακών προταγμάτων του στηρίχθηκε από πλήθος οργανώσεων και δικτύων και πυροδότησε ένα κύμα διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Δε συνέβη το ίδιο και με τις υπόλοιπες αυτοοργανωμένες κοινότητες στη Συρία. Η αλληλεγγύη της Δύσης περιορίστηκε κυρίως στο κομμάτι των μεταναστευτικών ροών.Σημαντικό ρόλο για τη στάση αυτή του ευρύτερου ριζοσπαστικού και ελευθεριακού κινήματος στον Δυτικό Κόσμο έπαιξε η απουσία πληροφορίας κυρίως τον πρώτο καιρό της επανάστασης (λόγω της ηχηρής απουσίας δομών αντιπληροφόρησης) σε συνδυασμό με το βομβαρδισμό προπαγανδιστικού υλικού από το Ασσαντικό καθεστώς.Ταυτόχρονα τα ιδιαίτερα πολιτισμικά και κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά που απαρτίζουν την επαναστατική συνθήκη της Συρίας καθώς και το χαοτικό στη συνέχεια πολυμέτωπο τοπίο του πολέμου κατέστησαν την ανάγνωση του συριακού ζητήματος σε ένα εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα για δυνατούς λύτες. Η αδυναμία της επαρκούς πληροφόρησης και η δυσκολία ουσιαστικής ανάλυσης του πολέμου στη Συρία μετουσιώθηκαν σε μια αδρανή ουσιαστικά στάση της Δύσης η οποία αρκέστηκε σε έναν γενικόλογο καταγγελτικό και ανθρωπιστικού τύπου πολιτικό λόγο. Η απουσία αντιπολεμικού κινήματος ήταν ηχηρότατη και ενδεχομένως καταστροφική για την έκβαση του πολέμου.

Η σημασία της ύπαρξης ενός ισχυρού αντιπολεμικού κινήματος έγκειται στα εξής:

Ζωντανεύει την αντιπληροφόρηση και προσφέρει την άμεση μεταφορά του βιώματος.Αυτή θα αποτελέσει σε πρώτο χρόνο το θεωρητικό και απαραίτητο εργαλείο της πολιτικής ανάλυσης και χάραξης στρατηγικής.

Δημιουργεί δίκτυα έμπρακτης αλληλεγγύης ζωτικά για τα μαχόμενα επαναστατικά υποκείμενα τόσο λόγω της ενίσχυσης στα πεδία των μαχών όσο και λόγω της αναγκαίας πολιτικής ζύμωσης και αλληλεπίδρασης καθώς και της ψυχολογικής υποστήριξης.

Τέλος προωθεί την άσκηση πολιτικής πίεσης στα δυτικά μητροπολιτικά αστικά κέντρα ακριβώς εκεί δηλαδή που κρίνεται η έκβαση του πολέμου.

Η ύπαρξη ενός δυναμικού αντιπολεμικού κινήματος αποτελεί ζήτημα μέγιστης σημασίας, πραγματώνει τη διεθνιστική αλληλεγγύη και είναι αναπόσπαστο κομμάτι των προταγμάτων και της πολιτικής μας στόχευσης.

Ως συνέλευση επιχειρούμε αφενός μια διττή ανάλυση με έμφαση στα κοινωνικοπολιτικά και ταξικά χαρακτηριστικά αλλά λαμβάνοντας υπ’όψιν και τις εξαιρετικά περίπλοκες γεωπολιτικές προεκτάσεις του συριακού ζητήματος, προκειμένου να καλύψουμε επαρκώς σε πρώτο χρόνο το πλατύ φάσμα της πληροφόρησης και της αυτομόρφωσης μας επί του θέματος. Είναι προφανές ότι η πολιτική μας ταύτιση με κάποιο από τα μαχόμενα μέτωπα είναι δύσκολη έως αδύνατη.Παρολαυτά δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε τα ταξικά χαρακτηριστικά της επανάστασης,το ακατέργαστο και συγχρόνως ειλικρινώς δίκαιο αίσθημα της κοινωνικής διεκδίκησης του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση και φυσικά τη στροφή μεγάλου κομματιού των από τα κάτω στην αυτοοργάνωση και την κοινωνική αλληλεγγύη, έννοιες απόλυτα συνυφασμένες με την αναρχία. Διατηρώντας πάντα αυτό,το πολιτικό πρόσημο της αναρχίας και άρα το αντικρατικό,αντικαπιταλιστικό και αντιεξουσιαστικό πρίσμα,αποφεύγουμε να πέσουμε στην παγίδα μιας αποκλειστικά γεωπολιτικής και ψυχροπολεμικής ανάλυσης. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε μια επικίνδυνα ελλιπή ανάγνωση.Πόσο μάλλον να συνδιαλαγούμε με οποιονδήποτε εξουσιαστή.

Στεκόμαστε κριτικά αλληλέγγυοι στα μαχόμενα επαναστατημένα κομμάτια του συριακού λαού όποια κι αν είναι η δυναμική τους τη δεδομένη στιγμή.Στις ακόμα υπαρκτές αυτοοργανωμένες αντικαθεστωτικές κοινότητες και γειτονιές όσα πλήγματα κι αν έχουν δεχθεί. Σ’εκείνους που καθημερινά αγωνίζονται αρνούμενοι να παραδώσουν στο εγκληματικό καθεστώς και τον σφαγέα Άσσαντ, στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και σε όσους εξουσιαστές λυμαίνονται τα πολύπαθα Συριακά εδάφη ούτε σπιθαμή γης. Σ’εκείνους που σφαγιάζονται καθημερινά στο βωμό της εξουσίας και του κέρδους.

Ενάντια σε κάθε είδους εξουσία,μακριά από ηγεμονικές τάσεις και πρακτικές,ενάντια σε επίδοξους σωτήρες.

Πέρα από σύνορα και θρησκείες.

Πολεμώντας στο μόνο δίκαιο στην ανθρωπότητα πόλεμο. Αυτόν ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο.

Για την ολοκληρωτική ελευθερία.

Για την Αναρχία.

Το Σάββατο 18 Μαρτίου, ημέρα μνήμης για τους πρώτους νεκρούς της Συριακής εξέγερσης το 2011 από το Ασσαντικό καθεστώς, καλούμε σε συγκέντρωση και αντιπολεμική πορεία σε αλληλεγγύη στον Συριακό λαό στα Προπύλαια στις 17:00.

Συνέλευση αναρχικών και μεταναστών για τη διεθνιστική αλληλεγγύη στον επαναστατημένο Συριακό λαό

Πηγές:
α) Έντυπα
1.Συριακή Επανάσταση-Πρωτοβουλία φυλακισμένων Αναρχικών (μπροσούρα,2016)
2.Burning Country (Syrians in Revolution and War)- Robin Yassin-Kassab & Leila Al-Shami (2016)
3.The Sect as Homeland-Monzer Al-Sallal (essay,2014)
4.A discussion paper on Local Councils-Omar Aziz (paper,2013)

β) Ιστότοποι
Wikipedia.com
Theguardian.com
Aljazeera.com
Cnn.com
Bbc.com
Rt.com
Middleeasteye.com
Syria.liveuamap.com
Syriancivilwarmap.com
TahrirICN.wordpress
Northern Syria Observer/facebook

γ) Μαρτυρίες Σύριων μεταναστών/τριών και Αναρχικών συντρόφων και συντροφισσών

Σημειώσεις
[1] Μικρότερες διαμαρτυρίες έγιναν στο Τζιμπουτί, το Κουβέιτ, Λίβανο και Μαυριτανία.
[2] Ash-shaʻb yurīd isqāṭ an-niẓām (Arabic: الشعب يريد إسقاط النظام ). Με την αποαποικιοποίηση και των απομάκρυνση των ξένων δυνάμεων από τη διοίκηση των εν λόγω περιοχών, η εξουσία ανατέθηκε σε ολοκληρωτικά καθεστώτα.
[3] Θρησκευτική αίρεση του Ισλάμ, με μειονοτική παρουσία στη Συρία (λιγότερο από το 10% του πληθυσμού). Στην αίρεση αυτή ανήκει και η οικογένεια Assad.
[4] Mukhābarāt (مخابرات‎‎, muḫābarāt / muḵābarāt)
[5] Π.χ. η αίτηση διαζυγίου,η ηλικία γάμου και η εξαιρετικά επιεικής αντιμετώπιση και προστασία των βιαστών από τη δικαστική εξουσία.Το φεμινιστικό κίνημα που ξεδιπλώθηκε είχε μεγάλη συσπείρωση και εκδιώχθηκε σε τεράστιο βαθμό από τον Άσσαντ με εκατοντάδες γυναίκες να καταλήγουν στις φυλακές του καθεστώτος.
[6] 2.000 Κούρδοι φυλακίστηκαν, 36 άνθρωποι δολοφονήθηκαν από το δικτατορικό καθεστώς (κυρίως Κούρδοι) και 5 κρατούμενοι υπέκυψαν στα τραύματά τους μετά από σφοδρά βασανιστήρια
[7] Η δεύτερη στη σειρά επονομαζόμενη μ’αυτόν τον τρόπο. Το πρώτο κάλεσμα με αυτήν την ονομασία έγινε στις 4-5 Φεβρουαρίου.Παρότι δεν ανταποκρίθηκε κανείς προκειμένου να διαδηλώσει η στρατιωτική παρουσία ήταν ισχυρότατη,σημάδι της μηδενικής ανοχής του καθεστώτος στις διαδηλώσεις.
[8] Αυθαίρετα διαχωρισμένους από του σουνιτικούς πληθυσμούς στο Β. Ιράκ.
[9] «Παλιότερα γελούσαμε με την απελπισμένη προπαγάνδα του καθεστώτος που μιλούσε για φονταμεταλιστικές συμμορίες και Ισλαμιστικά Εμιράτα.Ύστερα το καθεστως δημιούργησε τις συνθήκες έτσι ώστε να συμβούν στ’αλήθεια..) Monzer Al-Sallal – The Sect as Homeland
[10] Ο Αναρχικός Ομάρ Αζίζ επίσης γνωστός και ως Αμπού Καμέλ γεννήθηκε στη Δαμασκό. Επέστρεψε στην Συρία από την εξορία στην Σαουδική Αραβία και τις Η.Π.Α., τις πρώτες μέρες της Συριακής επανάστασης. Μέσω της γραφής του και της δράσης του προώθησε την τοπική αυτο-κυβέρνηση, την οριζόντια οργάνωση, την συνεργασία, την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια ως μέσα με τα οποία οι άνθρωποι θα χειραφετούνταν από την τυραννία του κράτους. Το παράδειγμα του Barzeh εξαπλώθηκε σε όλη τη Συρία και μαζί του και μερικά από τα πιο υποσχόμενα και διαρκή παραδείγματα μη-ιεραρχικής αυτο-οργάνωσης, που αναδύθηκαν από τις χώρες της Αραβικής Άνοιξης. Ο Αζίζ πίστευε πως για να συνεχιστεί και να νικήσει η επανάσταση, η επαναστατική δραστηριότητα χρειάζεται να διαπερνά όλες τις πτυχές της ζωής των ανθρώπων. Ήταν υποστηρικτής ριζοσπαστικών αλλαγών της κοινωνικής οργάνωσης και σχέσεων, ώστε να αμφισβητηθούν οι θεσμοί ενός συστήματος που βασίζεται στην κυριαρχία και την καταστολή. Το όραμα του Ομάρ ήταν η διάδοση αυτών των πρακτικών και πίστευε πως ο τρόπος για την επίτευξη του ήταν η δημιουργία τοπικών συμβουλίων.Πέθανε στις φυλακές του καθεστώτος το 2013 σε ηλικία 63 ετών.

image Ο Ομάρ Αζίζ 0.01 Mb

Μέση Ανατολή / Αραβία / Ιράκ / Ιμπεριαλισμός / Πόλεμος / Ανακοίνωση Τύπου Wednesday March 15, 2017 16:51 byΣυνέλευση αναρχικών και μεταναστών

Στεκόμαστε κριτικά αλληλέγγυοι στα μαχόμενα επαναστατημένα κομμάτια του συριακού λαού όποια κι αν είναι η δυναμική τους τη δεδομένη στιγμή.Στις ακόμα υπαρκτές αυτοοργανωμένες αντικαθεστωτικές κοινότητες και γειτονιές όσα πλήγματα κι αν έχουν δεχθεί. Σ’εκείνους που καθημερινά αγωνίζονται αρνούμενοι να παραδώσουν στο εγκληματικό καθεστώς και τον σφαγέα Άσσαντ, στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και σε όσους εξουσιαστές λυμαίνονται τα πολύπαθα Συριακά εδάφη ούτε σπιθαμή γης. Σ’εκείνους που σφαγιάζονται καθημερινά στο βωμό της εξουσίας και του κέρδους.

Ενάντια στους πολέμους των εξουσιαστών

Αλληλεγγύη στον επαναστατημένο Συριακό λαό

Κάλεσμα στην Αντιπολεμική πορεία της 18ης Μαρτίου στα Προπύλαια

Στις 18 Δεκεμβρίου 2010, ο Mohamed Bouazizi, πλανόδιος πωλητής αυτοπυρπολείται διαμαρτυρόμενος για την κατάσχεση των εμπορευμάτων του από την αστυνομία της Τυνησίας με τη δικαιολογία πως δεν διέθετε άδεια. Το περιστατικό αυτό συνιστά την κομβική στιγμή του ξεσπάσματος μαζικών διαδηλώσεων και εκτεταμένων εξεγέρσεων, με αποτέλεσμα την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος και τη φυγή του προέδρου Zine El Abidine Ben Ali από τη χώρα, ένα περίπου μήνα μετά, στις 14 Ιανουαρίου 2011.

Σε μικρό χρονικό διάστημα ξεσπούν εξεγέρσεις και εμφύλιες συρράξεις και στις άλλες βορειοαφρικανικές και μεσανατολικές χώρες (Αίγυπτος, Λιβύη, Μπαχρέιν, Συρία, Υεμένη, Αλγερία, Ιραν, Ιρακ, Ιορδανία, Μαρόκο, Ομάν [1]). Παρότι το σύνθημα της πάλης είναι κοινό «ο Λαός θέλει να πέσει το καθεστώς [2]» σε όλες τις περιοχές, οι πρακτικές και οι στόχοι των κινημάτων διαφέρουν κατά περίπτωση. Το διάστημα 2010 - 2012 θα αποτυπωθεί στο δημόσιο λόγο ως Αραβική Άνοιξη και θα συνοψίσει κάθε μορφή αντίδρασης στην μακροχρόνια πίεση δικτατορικών εξουσιαστικών μορφωμάτων, τη λογοκρισία, την ανέχεια και τη στέρηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή θα διαφέρει ως προς τη στόχευση, την πραγμάτωση και τα προτάγματα του ξεσπάσματος που χρωματίζεται και διαφοροποιείται ανά περιοχή και στιγμή, μη αποτελώντας πρακτικά ενιαίο σύνολο.

Την ίδια στιγμή το περiβάλλον στο οποίο διαδραματίζονται όλα τα παραπάνω διέπεται από έντονες κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις στο εσωτερικό των χωρών αυτών,τροφοδοτούμενες και από τον ανταγωνισμό των Μεγάλων Δυνάμεων πάνω σε αυτές.Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση της οικονομίας των συγκεκριμένων κρατών, ενισχύει την κοινωνική αστάθεια και παράλληλα αποδομεί την ισχύ των καθεστώτων στην κοινωνική συνείδηση.

Με την εγκατάλειψη της πολιτικής εξουσίας από τους Γάλλους αποικιοκράτες το 1946, η διοίκηση της Συρίας πέρασε στην εθνική καπιταλιστική ελίτ. Ύστερα από ποικίλες πολιτικές διεργασίες, αποτυχημένα και πετυχημένα πραξικοπήματα, το 1963 η εξουσία καταλαμβάνεται από το κόμμα Baath και το Νοέμβριο του 1970 περνά στα χέρια του δικτάτορα Hafez al-Assad. Έκτοτε και ως το ξέσπασμα της επανάστασης του 2011, η χώρα διοικείται από την Ασσαντική οικογένεια. Η οικοδόμηση του ολοκληρωτισμού θα στηριχθεί εργαλειακά και προσχηματικά στο ιδεολογικό όχημα του παν - αραβισμού και στη διατήρηση της ισλαμικής ταυτότητας της χώρας ως μέσο κοινωνικής ομοιογενοποίησης και χειραγώγησης. Τόσο το κόμμα Baath, όσο και η διοίκηση της χώρας διέπονται από ακραίο προσωποκεντρισμό και ολοκληρωτική αδιαλλαξία.

Υπό καθεστώς δικτατορίας

Πρωτεύον στόχος του δικτάτορα και του καθεστωτικού κύκλου υπήρξε εξ αρχής η αναδιοργάνωση της οικονομίας, η οποία ανατέθηκε στις προσταγές της καπιταλιστικής ελίτ της χώρας, εξέχοντα μέλη της οποίας υπήρξαν σταθερά τα άτομα της οικογένειας Assad. Από την οικογενειακή δεξαμενή του Hafez al-Assad στελεχώθηκε και η στρατιωτική ηγεσία. Η θερμή ρητορεία του παν - αραβισμού που πρεσβεύει το καθεστώς υπαγορεύει τεταμένες σχέσεις με το Ισραήλ και στήριξη στην Παλαιστίνη αν και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις προς αυτήν την κατεύθυνση απουσιάζουν. Επιστέγασμα της υποκρίσιας του καθεστώτος θα είναι η αποτροπή νίκης Παλαιστινίων αριστερών σε μάχη στο Λίβανο το 1976 και οι σφαγές Παλαιστίνιων αγωνιστών σε στρατόπεδα του Λιβάνου.

Η εμπόλεμη κατάσταση με το Ισραήλ - που ουδέποτε εξελίχθηκε πραγματικά σε τέτοια - φαίνεται πως ευνόησε μόνο τη διατήρηση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης στην οποία βρισκόταν η Συρία από το 1970 και την επιβολή στρατιωτικού νόμου. Στόχος ουσιαστικά δεν ήταν ποτέ ένας εξωτερικός εχθρός, αλλά η ολοκληρωτική άσκηση εξουσίας στο εσωτερικό. Η εφαρμογή των μέτρων αυτών συνεχίστηκε καθ’όλη τη διάρκεια της Ασσαντικής δικτατορίας έως ότου σπάει στην πράξη το 2011 με μαζικές διαδηλώσεις σε όλη την επικράτεια.

Στο εσωτερικό η λειτουργία της χώρας υπό καθεστώς στρατιωτικού νόμου, κατέστησε για δεκαετίες την καθημερινότητα φυλακή. Η προπαγάνδα υπήρξε ισοπεδωτική, με τον Τύπο έρμαιο στις καθεστωτικές βουλές. Οι μεγάλες βιομηχανίες πέρασαν στα χέρια της Ασσαντικής οικογένειας, η διοίκηση και οι ανώτερες θέσεις στο στρατό στελεχώνονταν σε μεγάλο βαθμό από Αλλαουίτες [3].Οι οικονομικές ανισότητες ήταν τεράστιες και μεγάλο ποσοστό των Σύριων –κυρίως στις αγροτικές περιοχές- ζούσε σε συνθήκες απόλυτης φτώχιας και συνολικής καταπίεσης.

Ο στρατός κατέστειλε στις δεκαετίες 1970 - 1980 πλήθος από εξεγερτικές απόπειρες με αποκορύφωμα τη σφαγή περισσότερων των 20.000 ανθρώπων στη Hama το 1982 και την καταστροφή του μεγαλύτερου μέρους της αρχαίας πόλης. Φυλακίσεις, απαγωγές, εξαφανίσεις, εκτελέσεις, βασανισμοί και βιασμοί εδραίωσαν την απόλυτη κυριαρχία της δικτατορίας και διέλυαν κάθε σκέψη και ελπίδα για αλλαγή. Το πιο ακραίο πρόσωπο της εξουσίας επέβαλε την απόλυτη σιωπή.

Μετά το θάνατο του Hafez το 2000 και το θάνατο του - αρχικώς προοριζόμενου να αναλάβει τα καθεστωτικά ηνία - πρωτότοκου γιου του, η εξουσία πέρασε στο δευτερότοκο γιο του Bashaar al-Assad.

O νέος δικτάτορας προωθήθηκε ως πιο δυτικότροπος και κοσμοπολίτης. Προώθησε μια σειρά νεοφιλελεύθερων οικονομικών μεταρρυθμίσεων (ιδιωτικοποιήσεις κτλ) με το 60% του εθνικού πλούτου να περνάει στα χέρια της Ασσαντικής οικογένειας. Εξ αρχής απέρριψε την ιδέα ενός πιο δυτικού δημοκρατικού μοντέλου, ως ακατάλληλου για «τον δημοκρατικό τρόπο σκέψης της Συρίας». Παρά τις διακηρύξεις περί ευπρόσδεκτης εποικοδομητικής κριτικής και συμμετοχικότητας των πολιτών στον εκμοντερνισμό της χώρας, η λογοκρισία, η προπαγάνδα και οι πολιτικές διώξεις συνεχίστηκαν.

Μετά τις επικοινωνιακού τύπου μεταρρυθμίσεις του Συριακού κράτους, και στα πλαίσια του «αλλαγμένου» προφίλ που προωθήθηκε συστηματικά, μεγάλο κομμάτι της καταστολής ανατέθηκε σε πλήθος εθνικών μυστικών υπηρεσιών[4] και η δράση του παρακράτους εκτοξεύτηκε τόσο σε επίπεδο προπαγάνδας όσο και με εκατοντάδες πολιτικές διώξεις (απαγωγές, παρακολουθήσεις, μυστηριώδεις εξαφανίσεις, βασανιστήρια κτλ).Επίσης το καθεστώς παρά την οπορτουνιστική στήριξη στα Κουρδικά ρεύματα στο Ιράκ και στην Τουρκία στο εσωτερικό της Συρίας απογύμνωνε τους Κούρδους από οποιουδήποτε είδους εθνικό χαρακτηριστικό και τους κατέστειλλε συστηματικά και βάναυσα.

Σε μία απόπειρα επίδειξης εξωστρέφειας, το καθεστώς έδωσε τη δυνατότητα μιας εξαιρετικά περιορισμένης αλλά καταλυτικής σημασίας, χρήσης του διαδικτύου το 2000. Τα πρώτα blogs πολιτικού περιεχομένου έκαναν την εμφάνιση τους. Κύρια θεματική τους υπήρξε η απόσυρση του στρατιωτικού νόμου και του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Το ρεύμα αυτό που κορυφωνόταν ως το 2009, ονομάστηκε Άνοιξη της Δαμασκού. Αν και ελάχιστα ριζοσπαστικοποιημένο, στην ουσία υπήρξε η πηγή των πρώτων ανοιχτών πολιτικών ζυμώσεων και της επανακατάληψης ενός μικρού αλλά σημαντικού χώρου στον ασφυκτικά περιορισμένο δημόσιο λόγο. Παράλληλα τα πρώτα κινήματα με θέμα τη γυναικεία χειραφέτηση έκαναν την εμφάνιση τους καθώς η θέση της γυναίκας ήταν θεσμικά τρομερά υποβαθμισμένη σε μια σειρά από ζητήματα[5]. Κουρδικές κοινότητες συμμετείχαν στην Άνοιξη της Δαμασκού ιδρύοντας τα δικά τους blog και to 2004 η απόπειρα μιας Κουρδικής Ιντιφάντας θα κατασταλλεί βίαια[6]. Δημιουργήθηκαν διάφορες οργανώσεις για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη στήριξη των χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων που σάπιζαν επί σειρά ετών στα μπουντρούμια του νεοφιλελεύθερου δικτατορικού καθεστώτος του Bashar Al-Assad.Η Άνοιξη της Δαμασκού γρήγορα θα κατασταλλεί από τον Assad και θα μετατραπεί σε βαθύ χειμώνα.

Παρ’όλες τις αντιξοότητες έως το 2011, οι κοινωνικές διεργασίες στο εσωτερικό της Συρίας εντατικοποιήθηκαν. ενώ η έκβαση εξεγέρσεων που σημειώνονταν την ίδια στιγμή σε άλλες περιοχές του αραβικού κόσμου, απέδειξαν πως οι εξουσιαστές κάθε άλλο, παρά άτρωτοι είναι και ως γνωστόν η δίψα για ελευθερία είναι εξαιρετικά μεταδοτική.

Η εξέγερση

Τα πρώτα καλέσματα του Φλεβάρη του 2011 ήταν σχετικά αναιμικά. Προϊόν της τριακονταετούς πολιτικής παράλυσης και του φόβου. Καταστάλθηκαν άμεσα, ενώ οι περισσότεροι συμμετέχοντες φυλακίστηκαν. Την ίδια περίοδο Κούρδοι και Σύριοι αιχμάλωτοι ξεκίνησαν απεργία πείνας με βασικό αίτημα την πτώση της δικτατορίας. Οι πρώτες γειτονιές στις οποίες είναι πιο έντονο το μικρόβιο των κοινωνικοπολιτικών διεκδικήσεων είναι αυτές στις οποίες ζουν οι Σουνίτες των ασθενέστερα οικονομικά τάξεων και οι Κουρδικές μειονότητες. Επίσης στα μητροπολιτικά αστικά κέντρα ιδιαίτερο ρόλο έπαιξαν κοινωνικές ομάδες με ποικίλα κοινωνικοταξικά χαρακτηριστικά (φοιτητές, άνεργοι, νεολαίοι, οικονομικά υποβαθμισμένα κοινωνικά κομμάτια, προοδευτικά κινήματα, ακτιβιστές κ.α.) αλλά με κοινό στοιχείο το ριζοσπαστισμό (είτε σε τρόπο σκέψης είτε σε τρόπο δράσης) και φυσικά το έντονο πνεύμα αλλαγής στο πολιτικό γίγνεσθαι .

Σε μία έκρηξη εξουσιαστικής έπαρσης, στις 6 Μαρτίου συλλαμβάνονται και φυλακίζονται δεκαπέντε παιδιά που έγραφαν αντικαθεστωτικά συνθήματα στους τοίχους της πόλης Daraa. H απάντηση της αστυνομίας στο αίτημα των οικογενειών των ανηλίκων για αποφυλάκισή τους είναι: «Αυτά ξεχάστε τα. Θα γεννήσετε άλλα.». Η απάντηση στην αστυνομία θα είναι μαζικές κινητοποιήσεις. Daraa,Homs,Damascus.

Στις 15 Μαρτίου στην πόλη Daraa ο κόσμος κατεβαίνει σύσσωμος στο δρόμο απαντώντας στο κάλεσμα που την αποκαλεί ως “ The day of rage”[7]. Ακολουθεί η πόλη της Δαμασκού στις 17 και στις 18 σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της Daraa διαδηλώνουν στους δρόμους και τους καταλαμβάνουν. Ο στρατός παίρνει εντολή να ανοίξει πυρ και στρέφει τα όπλα στους διαδηλωτές. Απολογισμός τέσσερις νεκροί.

Η πράξη αυτή σε συνδυασμό με τις δηλώσεις του δικτάτορα περί ταραξιών υποκινούμενων απ΄τις ξένες μυστικές υπηρεσίες θα αποτελέσουν τον ορίζοντα γεγονότων στο Συριακό ζήτημα.

Η αντίδραση θα εξαπλωθεί άμεσα σε όλη τη Συρία. Στις διαδηλώσεις που πραγματοποιούνται στην πρωτεύουσα τα αρχικά συνθήματα της απελευθέρωσης των ανηλίκων και των διαλλακτικών αιτημάτων μεταρρυθμιστικού περιεχομένου, σύντομα θα αντικατασταθούν από το αίτημα της πτώσης του δικτατορικού καθεστώτος και την εκδίωξη Assad από τη χώρα.

Η καθεστωτική καταστολή

Το καθεστώς κάτω από τη λαϊκή πίεση, οργάνωσε ένα κατασταλτικό πλέγμα, βασισμένο κυρίως πάνω σε τρεις άξονες. Αρχικά, η εξαπόλυση ακραίας προπαγάνδας. Οι διαδηλωτές εμφανίστηκαν από τα μέσα και τον Τύπο από ταραξίες ως τρομοκράτες, πράκτορες ξένων συμφερόντων και επικίνδυνοι φονταμενταλιστές ισλαμιστές. Λόγω των σφοδρών πολιτικών διώξεων και της φίμωσης κάθε εξεγερτικού λόγου, οι δομές αντιπληροφόρησης ήταν ανύπαρκτες.

Ο δεύτερος άξονας βάση του οποίου το καθεστώς Assad επιχείρησε την καταστολή των εξεγέρσεων ήταν μία λογική διάσπασης στα πλαίσια του θρησκευτικού σεχταρισμού. Το 75% του συριακού πληθυσμού αποτελείται από Σουνίτες Άραβες [8]. Ένα μικρό ποσοστό 10 - 12% είναι Αλλαουίτες, Χριστιανοί Άραβες, Ορθόδοξοι, Ανατολίτες Καθολικοί, Αρμένιοι, Ασσύριοι, κ.α. και το υπόλοιπο 10% μοιράζεται σε Σιίτες, Τουρκμένιους, Δρούζους κ.α. Λόγω της πλούσιας εθνογραφίας η Συρία είχε να επιδείξει ιδιαίτερη ανεκτικότητα στην θρησκευτική ταυτότητα σε συνδυασμό με μία πιο ελευθεριακή αντίληψη πίστεως συγκριτικά με άλλες χώρες της Μ. Ανατολής. Η ανοχή στην διαφορετική θρησκευτική πίστη αποτελούσε δομικό συστατικό της κοινωνικής ισορροπίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι τον πόλεμο η θρησκευτική ταυτότητα δεν αποτελούσε αιτία προστριβών.

Το καθεστώς αφιερώθηκε ευλαβικά στη διάσπαση του εξεγερμένου λαού με όχημα την θρησκεία. Πραγματοποιήθηκαν δεκάδες συντονισμένες επιθέσεις σε γειτονιές με κοινή θρησκευτική ταυτότητα ενώ ταυτόχρονα στα δελτία ειδήσεων παρουσιάζονταν ως υπεύθυνες αλλόθρησκες ομάδες. Το καθεστώς καλλιέργησε τον φόβο και την επιφυλακτικότητα μεταξύ των διαφορετικών αυτών ομάδων με βομβαρδισμό ψευδών ειδήσεων από τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.[9] Ταυτόχρονα σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της επανάστασης έπαιξαν ηγετικά μέλη φονταμεταλιστικών και ισλαμιστικών οργανώσεων τα οποία είχαν αποφυλακιστεί σε αμνηστία που είχε παραχωρήσει το καθεστώς Assad λίγα χρόνια νωρίτερα.

Ο τρίτος άξονας ήταν η βίαιη και ολοκληρωτική καταστολή του εξεγερμένου πλήθους. Ο στρατός ήταν και αυτός στο δρόμο ακολουθώντας την εφαρμογή του στρατιωτικού νόμου και μετά τις 18 Μαρτίου εκτελούσε πλέον μαζικά σε κάθε διαδήλωση. Οι Αλλαουϊτες φαντάροι αποσύρθηκαν από τα πεδία των μαχών, μετά από εντολές των ανωτέρων τους σε ασφαλέστερες θέσεις.Αντίθετα οι Σουνίτες τοποθετήθηκαν στρατηγικά στις πιο έκρυθμες περιοχές.

Η άρνηση όμως των φαντάρων προς τους -κυρίως Αλλαουϊτες- στρατηγούς να εκτελέσουν πολίτες, η συντριπτική πλέον εξεγερτικότητα των διαδηλωτών και το πολυπόθητο και ταυτόχρονα τόσο στερημένο αίσθημα της αλλαγής στο κοινωνικοπολιτικό τοπίο, οδηγεί σε μαζικές αυτομολήσεις από τον στρατό. Ο Συριακός λαός επαναστατεί.

Η Συριακή Επανάσταση

Οι φαντάροι έχοντας στην κατοχή τους τα όπλα τους κατέφυγαν σε ασφαλέστερες περιοχές.Η απάντηση ήταν σφοδρότατη.Οι οικογένειες των λιποτακτών εκδιώχθηκαν,φυλακίστηκαν και ανακρίθηκαν μετά βασανιστηρίων. Ελεύθεροι σκοπευτές και στρατιωτικοί εκτελούσαν πλέον αδιακρίτως τους επαναστατημένους.

Ο λαός συνέχισε να κατεβαίνει μαζικά στο δρόμο και οι καθεστωτικές δυνάμεις αποχώρησαν από ολόκληρες περιοχές.Μαζί τους και ο κρατικός μηχανισμός. Η αυτοοργάνωση ως αντανακλαστική αντίδραση των από τα κάτω ήρθε να καλύψει τα κενά σε δομές και υπηρεσίες, διέποντας κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής από την σίτιση και την περίθαλψη ως τα αυτοοργανωμένα media αντιπληροφόρησης που έκαναν την εμφάνισή τους και δίνει άλλη πνοή στις απελευθερωμένες πια περιοχές. Το όραμα του αναρχικού Omar Aziz[10] για αυτοοργανωμένα και αντιιεραρχικά τοπικά συμβούλια πραγματώθηκε σε μια συνοικία της Δαμασκού με το όνομα Barzeh. Διαδόθηκε από πόλη σε πόλη και υιοθετήθηκε από πολλές απελευθερωμένες κοινότητες ως τρόπος οργάνωσης.

Όμως όταν η βία αναβαθμίζεται σε τέτοια επίπεδα ανάλογα μιας σφοδρής πολεμικής συνθήκης και η αυτοάμυνα παίρνει πλέον τη μορφή της ένοπλης αντίστασης ως μοναδικός τρόπος επιβίωσης,ο επαρκής εξοπλισμός και η εμπειρία χρήσης του είναι σε θέση να κρίνουν την έκβαση του πολέμου.

Ως αποτέλεσμα αφενός της αδυναμίας του επαναστατημένου λαού να οργανωθεί στρατιωτικοπολιτικά,διατηρώντας το ελευθεριακό διακύβευμα προκειμένου να δομήσει τόσο την αυτοάμυνα του όσο και να συγκροτήσει ένα ισχυρό μέτωπο ένοπλης αντίστασης και αφετέρου λόγω της απουσίας ισχυρών και οργανωμένων πολιτικών δομών και ομαδοποιήσεων (που θα αποτελούσαν τη μαγιά) μετά από 30 χρόνια ολοκληρωτικής πολιτικής παράλυσης υπό το δικτατορικό καθεστώς και μη μπορώντας να κεφαλαιοποιήσει το αρχικό πνεύμα χειραφέτησης, το κύριο βάρος της ένοπλης αντίστασης έπεσε είτε σε θρησκευτικού είτε σε στρατιωτικού τύπου οργανώσεις και μορφώματα.

Τα μέτωπα του πολέμου

Μεγάλο κομμάτι του στρατού αυτομόλησε και οργανώθηκε σε διάσπαρτες ταξιαρχίες υπό το όνομα του FSA (Free Syrian Army) και εκμεταλλευόμενοι τα κενά στην αυτοάμυνα των αντικαθεστωτικών γραμμών ανέλαβαν την φύλαξη κάποιων εξ αυτών. Ωστόσο το μείγμα των στελεχών του είναι εξαιρετικά ετερόκλητο.Οι τρόποι λειτουργίας της εκάστοτε ταξιαρχίας καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα ανάλογο της πολυμορφίας του,το οποίο εκτείνεται από φασιστικές πρακτικές και ακραίο μιλιταρισμό έως πιο ήπιων τρόπων στρατιωτικής διαχείρισης. Δεν μπορεί να θεωρήθει ως ένα ενιαίο μέτωπο και σύνολο και σε αρκετές περιπτώσεις η σχέση της βάσης με την ηγεσία είναι ισχνή πράγμα το οποίο θα παίξει σημαντικό ρόλο στην πραγμάτωση συμφωνιών που παίρνουν κατά καιρούς τα ηγετικά στελέχη.

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μπαίνουν στο παιχνίδι εκμεταλλευόμενοι την εξαιρετικά έκρυθμη κατάσταση στην χώρα. Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τη στοχευμένη δόμηση μιας σχέσης εξάρτησης με πολλά αντικαθεστωτικά μέτωπα εξοπλίζοντάς τα και ταυτόχρονα διαβρώνοντας τα χωρίς παρόλαυτα να παρέχουν αεροπορική κάλυψη. Τροφοδοτούν έτσι σε έναν ελεγχόμενο βαθμό την εμφύλια σύρραξη. Ενισχύουν «τόσο-όσο» ακόμα και ανταγωνιστικά μέτωπα μεταξύ τους (ταξιαρχίες του FSA,Κούρδους,ενδεχομένως και το ISIS) σε βαθμό που να αποτελούν μεν υπολογίσιμη δύναμη αλλά να μην μπορούν ποτέ να υπερισχύσουν. Στην ουσία επιχειρούν την εκτροπή της όποιας πραγματικής επαναστατικής απόπειρας.Οι στόχοι πολλοί και προς διάφορες κατευθύνσεις. Η τροφοδότηση μιας εξαιρετικά κερδοφόρας πολεμικής συνθήκης και η συντήρηση της οικονομίας του πολέμου,η απόπειρα αποδυνάμωσης της Ρωσίας,η δημιουργία ενός νέου ελέγξιμου καθεστώτος,καθώς και η επίτευξη της ενεργειακής απεξάρτησης της Ευρώπης από τη Ρωσία. Ρίζα όλων το κέρδος και ο ολοκληρωτικός έλεγχος.

Σαουδική Αραβία και Κατάρ ενισχύουν το παρακλάδι της Al-Qaeda στη Συρία την Al-Nusra. Ο εξοπλισμός της Al-Nusra τη μετατρέπει σε συνεπή και υπολογίσιμη στρατιωτική δύναμη σε σχέση με άλλες ισλαμιστικές ένοπλες οργανώσεις.Φέρει έντονα το ισλαμιστικό στοιχείο και την θρησκευτική ολοκληρωτική κατήχηση.Ενώ πρόκειται για φονταμεταλιστική,στρατιωτική δύναμη είναι ταυτόχρονα αρκετά επηρεασμένη από ελευθεριακά στοιχεία της Συριακής κουλτούρας.Ταυτόχρονα ενδεικτική της σκληρότητάς της είναι η εγκληματική της αδιαφορία για τους αμάχους. Το οξύμωρο αυτό μείγμα αφενός τη διαφοροποιεί σε κάποιες προσεγγίσεις της από την Al-Qaeda και αφετέρου ωθεί ένα κομμάτι Σύριων Σουνιτών να προσχωρήσει στις γραμμές της. Αποδυναμώνει και κείνη με τη σειρά της τον επαναστατημένο λαό απορροφώντας ένα κομμάτι του.

Στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων σχεδόν ταυτόχρονα με την Αμερική,η Ρωσία ξεκινά να επεμβαίνει στις πολιτικές διεργασίες της χώρας στηρίζοντας το καθεστώς Assad, αρχικά σε διπλωματικό επίπεδο μπλοκάροντας η προωθώντας καταλυτικής σημασίας για την εξέλιξη του πολέμου, αποφάσεις σε διεθνή συμβούλια και συνέδρια. Ξεκινά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις αρχικά με εναέριους βομβαρδισμούς και ύστερα με χερσαίες δυνάμεις εκμεταλλευόμενη επικοινωνιακά το καταστροφικό φασιστικό μένος των φονταμεταλιστών μαχητών του ISIS στην αρχαία πόλη της Παλμύρας (στα πλαίσια της αμερικανογέννητης πλασματικής εικόνας της μεσσιανιστικής δημοκρατικής ειρηνευτικής υπερδύναμης) και νομιμοποιούν την ιμπεριαλιστική τους επέμβαση στο Συριακό έδαφος. Εκτινάσουν με τη σειρά τους σε ακραίο βαθμό το επίπεδο της βίας χτυπώντας στοχευμένα, ζωτικά κομμάτια της κοινωνικής βάσης (ρίψεις χημικών και βαρελιών σε γειτονιές,βομβαρδισμοί νοσοκομείων,αποθηκών τροφίμων κ.α.) .Στρέφονται αποκλειστικά εναντίων όλων όσων αντιμάχονται το Ασσαντικό καθεστώς προασπίζοντας και κείνοι τα δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή (ρωσικές στρατιωτικές βάσεις σε Tartus,Khmeimim).Η συμπεριφορά των Ρώσικων στρατευμάτων στα Συριακά εδάφη αναλογεί σε στρατό κατοχής αποσκοπώντας ουσιαστικά στη δημιουργία ενός προτεκτοράτου.

Τον Απρίλιο του 2013 το ISIS αξιώνει για πρώτη φορά την στρατιωτική του κατοχή σε συριακά εδάφη. Τα κομμάτια που καταλαμβάνει βρίσκονται στα βορειοανατολικά της χώρας στα οποία διαμένουν κυρίως Σουνίτικοι πληθυσμοί εξαιρετικά φτωχοί και απομακρυσμένοι από τα μεγάλα αστικά κέντρα και τον τρόπο ζωής τους.Επίσης -κυρίως στο βόρειο κομμάτι- είναι εγκατεστημένες ισχυρές κουρδικές μειονότητες οι οποίες ζουν κι αυτές σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και σε συνεχή καταστολή από το Ασσαντικό καθεστώς. Οι μεν αφομοιώνονται σε μεγάλο βαθμό από την οργάνωση οι δε αντιστέκονται σθεναρά και καταφέρουν μεγάλες ζημιές στις γραμμές της.Το ISIS επιθυμεί την πτώση του Άσσαντ και την προσάρτηση των Συριακών εδαφών στο χαλιφάτο.Όμως ο ακραίος φονταμεταλισμός του αποτελεί «κόντρα ρόλο» σε σχέση με τη Συριακή κουλτούρα και έτσι δεν βρίσκει εύφορο έδαφος στους Σύριους επαναστατημένους με εξαίρεση κάποια μικρά συντηρητικά και ως επί το πλείστον ασθενέστερων οικονομικά τάξεων κομμάτια.

Πρωτοεμφανίζεται το 2006 στο Ιράκ εν μέσω πολέμου με τις Αμερικανικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Η πραγματική του γέννηση όμως τοποθετείται κάποια χρόνια νωρίτερα στον πόλεμο του Αφγανιστάν καθώς στην κρίσιμη εκείνη ιστορική καμπή δημιουργείται η Al-Qaeda η οποία θα αποτελέσει τη μήτρα του ισλαμικού κράτους (η Al-Qaeda θα αποκηρύξει το ISIS μετά τη σύγκρουσή του με την Al-Nusra στα Συριακά εδάφη και θα διασπαστεί από εκείνη).Το φασιστικό φονταμεταλιστικό μόρφωμα του ISIS στην ουσία θα λειτουργήσει ως «καπέλο» στα εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα που θα σχηματιστούν στις πρώην αποικίες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής τα οποία δημιουργούνται και αποτελούν τα ένοπλα μέτωπα αντίστασης ενάντια στις σαρωτικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του ευρωατλαντικού μετώπου στον Αραβικό κόσμο. Αρχικά δέχτηκε υλικοτεχνική,γνωσιακή και πολιτική στήριξη από σχεδόν όλες τις πλευρές της καπιταλιστικής Δύσης προκειμένου να αποσυμπιεστεί η ταξική και κοινωνική οργή του σουνιτικού στοιχείου και να επιτευχθεί η εσωτερική ρήξη μέσα στους κόλπους του σουνιτικού φονταμεταλισμού.

Η πορεία που διαγράφει στη συνέχεια δείχνει την απεμπλοκή της οργάνωσης από τη Δύση και στην ουσία τους γυρίζει «μπούμερανγκ» συγκεντρώνοντας τεράστια δύναμη και συσπειρώνοντας τους πιο ακραίους ισλαμιστές του Αραβικού Κόσμου και όχι μόνο. Παρά την εξέλιξη αυτή, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ,η παρουσία ενός εχθρικού αντίπαλου δέους στο παγκόσμιο στερέωμα θα δώσει τον απαραίτητο χώρο για την εξαπόλυση δυτικής προπαγάνδας, την εγκαθίδρυση νέων αναβαθμισμένων κατασταλτικών μέτρων αλλά και τη νομιμοποίηση γενικευμένων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στον Αραβικό κόσμο. Η ύπαρξη ενός τεραστίου πεδίου λεηλασίας πόρων,η εκτόξευση της μαύρης αγοράς,η δημιουργία τεραστίων μεταναστευτικών ροών που θα μετατραπούν σε φθηνά εργατικά χέρια αλλά και η προώθηση της δημιουργίας ενός Σουνιτικού προτεκτοράτου θα αποτελέσουν τα κυριότερα σημεία της καπιταλιστικής δυτικής στρατηγικής και της εκμετάλλευσης της παρουσίας του ISIS.

Οι Σιίτες στρατιώτες της Hezbollah μπήκαν στα Συριακά εδάφη κατά χιλιάδες από το Λίβανο προκειμένου να στηρίξουν το δικτατορικό καθεστώς και να μπουν ανάχωμα στην επέλαση των ακραίων σουνιτών του ISIS. H Hezbollah δημιουργήθηκε από Σιίτες φανατικούς ως η οργάνωση που θα μαχόταν ενάντια στην Ισραηλινή κατοχή στο Λίβανο τις δεκαετίες 80’-90’ και εξελίχθηκε στην μεγαλύτερη πολιτική οργάνωση της χώρας.Το Ιράν ενίσχυσε την οργάνωση από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής της η οποία έλαβε στρατιωτική και οικονομική βοήθεια και από τη Ρωσία. Η Hezbollah στηρίζει και πολεμάει δίπλα στο καθεστώς Άσσαντ για τρεις λόγους. Πρώτον μοιράζονται την σιιτική θρησκεία, δεύτερον αποτελούν και οι δύο τους στρατιωτικοπολιτικούς συμμάχους του Ιράν και της Ρωσίας στην περιοχή και τρίτον επειδή διαβλέπουν και κείνοι με τη σειρά τους διάφορα πλεονεκτήματα στην εμπλοκή τους στον συγκεκριμένο πόλεμο (στρατιωτική εκπαίδευση και ενίσχυση,ανάπτυξη της σφαίρας επιρροής τους κτλ).Μετά την εκδίωξη των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής το 2000 από το Λίβανο αυτοπαρουσιάζονται ως απελευθερωτικό κίνημα. H στήριξη η οποία παρέχει στην Παλαιστίνη είναι ελάχιστη καθώς μέλημα της είναι η εγκαθίδρυση της στο Λίβανο και τη Συρία. Όντως το μεγαλύτερο κομμάτι των στρατιωτικών της δυνάμεων βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε Συριακό έδαφος. Έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο στη μάχη για το Aleppo και συμμετείχε στις ακρότητες που διέπραξαν τόσο οι δυνάμεις του Άσσαντ όσο και οι Ρώσοι με τους αλεπάλληλους εναέριους βομβαρδισμούς.Αυτή τη στιγμή περίπου 1,5 με 2 εκατομμύρια Σύριοι μετανάστες βρίσκονται σε λιβανέζικα καμπ προσφύγων υπό τον έλεγχο της Hezbollah αποτελώντας ένα ισχυρό χαρτί διαπραγμάτευσης σε οποιαδήποτε στρατιωτική συμφωνία στο μέλλον.Η Hezbollah παρόλη την επιρροή της εξαρτάται από την υλικοτεχνική στήριξη της Ρωσίας και του Ιράν.Αυτό σημαίνει πως δε μπορεί να αποτελέσει εκ των πραγμάτων ούτε στρατιωτικά ούτε πολιτικά μια αυτόνομη Σιιτική οργάνωση. Αποτελούν όμως κατά μία έννοια τις χερσαίες δυνάμεις της Ρωσίας και του Ιράν στην περιοχή.

Η Τουρκία κατέχει διττό ρόλο στη Συρία.Αφενός στηρίζει τους Σουνίτες και τους Τουρκμένιους που μάχονται υπό τον FSA και αφετέρου στοχεύει στην καταστολή του PYD και του YPG/J που πρόσκεινται ιδεολογικά στο PKK στην Τουρκία. O συνεχής ανταγωνισμός μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας αποτελεί μια σημαντική πτυχή του πολέμου, επιπροσθέτως έχει αρνηθεί να πολεμήσει το ISIS και ενεργώς σαμποτάρει όσους το επιδιώκουν.Παρότι οι σχέσεις του Τουρκικού κράτους με το Ασσαντικό καθεστώς μπορούν χαρακτηριστούν έως και εχθρικές εντούτοις η κοινή κατασταλτική πολιτική σε σχέση με τις Κουρδικές κοινότητες δημιουργούσε ένα μεταξύ τους κοινό πεδίο.Στο ξέσπασμα της επανάστασης η υλικοτεχνική βοήθεια της Τουρκίας κυρίως σε ταξιαρχίες του FSA ήταν άμεση (ενέργεια συνυφασμένη με εκείνες των νατοϊκών συμμάχων της ). Αυτή τη στιγμή ο τουρκικός στρατός έχει στην κατοχή του ένα κομμάτι της Βόρειας Συρίας με απώτερο σκοπό τη χωροταξική διάσπαση των κουρδικών καντονιών στην περιοχή και μέσω των εδαφών αυτών στρέφεται ενάντια στο YPG/J και στις Δημοκρατικές Συριακές Δυνάμεις (SDF).Πρωταρχικός στόχος της Τουρκίας είναι η μέγιστη αποδυνάμωση των Κούρδων μαχητών και σε δεύτερο χρόνο η εγκατάσταση μιας φίλα προσκείμενης Σουνιτικής κυβέρνησης (παρότι δεν μάχονται ενάντια ούτε στο ISIS ούτε στον Άσσαντ). Κρατούν και κείνοι ως διαπραγματευτικό χαρτί τις τεράστιες μεταναστευτικές ροές των μεταναστών που διασχίζουν το τουρκικό κράτος η διαμένουν σε αυτό.Η άρνηση του Ερντογάν να αποσύρει τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής φέρνει ολοένα και πιο κοντά το YPG/J και τον Ασσαντικό στρατό στο να στραφούν εναντίον του.

Το Κουρδικό στοιχείο από τη μεριά του αποτελεί έναν ιδιαίτερο παράγοντα στο περιβάλλον της Μέσης Ανατολής. Μετά την πτώση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και το νέο status quo μετά το τέλος του Ά Παγκοσμίου πολέμου, οι εθνοτικές μειονότητες (Ρωμιοί,Αρμένιοι,Τουρκμένιοι κ.α.) απογυμνώνονται από την πολιτιστική τους ταυτότητα ή και διώκονται σε ακραίο βαθμό (γενοκτονία των Αρμενίων). Οι Κούρδοι από την ίδρυση του τουρκικού κράτους βρίσκονται σε διαρκές καθεστώς βίαιης πολιτισμικής,πολιτικής και ταξικής καταστολής και καταπίεσης καθώς αποτελούν μια πολυπληθή και διεκδικητική, ισχυρή μειονότητα.
Το γεγονός αυτό συνέβαλλε σημαντικά στην κατάσταση ετοιμότητας και οργάνωσης στην οποία βρέθηκε ο Κουρδικός πληθυσμός στα Συριακά εδάφη κατά το ξέσπασμα της επανάστασης.Λόγω της επιπλέον καταστολής που βίωναν στο εσωτερικό της Συρίας από τον Άσσαντ, οι κουρδικές γειτονιές έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο στο εξεγερτικό ξέσπασμα του 2011. Ταυτόχρονα η εμπλοκή τους ενισχύθηκε από την ολομέτωπη επίθεση που δέχτηκαν οι κυρίως Κουρδικές Βορειοανατολικές επαρχίες από τον ISIS.Στη συνέχεια οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην χώρα και οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί σε συνδυασμό με την επέλαση του ισλαμικού κράτους δημιούργησαν ένα εξαιρετικά χαοτικό περιβάλλον πράγμα το οποίο οι Κούρδοι προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν και να παγιώσουν την θέση τους στην περιοχή ως ένας αυτόνομος ρυθμιστικός παράγοντας.

Ταυτόχρονα οι κουρδικές περιοχές που αυτοοργανώθηκαν ως πολιτοφυλακές αυτοάμυνας,με τη στήριξη του PKK(το οποίο θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση από το τουρκικό κράτος) και συριακών αντιστασιακών οργανώσεων συγκρότησαν το PYD και το στρατιωτικό του σκέλος (YPG/J).Αρχικά επιχείρησαν να υλοποιήσουν μια στρατηγική συνομοσπονδισμού ανάμεσα στις υπόλοιπες αντιμαχόμενες ομαδοποιήσεις.Κομμάτια που συμφωνούσαν με τους σχεδιασμούς τους εντάχθηκαν στη δυναμική τους (Σουνίτες Άραβες, Αρμένιοι,Χριστιανοί κ.α.) Επικεντρώθηκαν στον πόλεμο κατά του ISIS,αποδέχτηκαν αρκετά γρήγορα στη συνέχεια την ανακωχή που τους πρότεινε ο Άσσαντ, αναγνωρίζοντάς τους παράλληλα δικαιώματα αυτονομίας.Αποτέλεσαν το κύριο ανάχωμα απέναντι στον αυξανόμενο επεκτατισμό του ISIS. Οι περιοχές στις οποίες πλειοψηφία αποτελούσαν οι κουρδικοί πληθυσμοί που απελευθερώθηκαν από τον ISIS εφάρμοσαν ένα εν εξελίξη σύστημα τοπικής αυτονομίας, ταυτόχρονα με σχηματισμούς πιο κεντρικοποιημένης εξουσίας. Απαλλοτρίωσαν μεγάλες εκτάσεις γης και υποδομών παραγωγής, δίνοντάς τες στις τοπικές κοινότητες,εφαρμόζοντας παράλληλα ένα πολυθρησκευτικό σύστημα και προωθώντας τη συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων πολιτών.Στην αναχαίτιση του ισλαμικού χαλιφάτου συνέβαλε σημαντικά το γυναικείο κομμάτι των Κούρδων μαχητών (εκμεταλλευόμενο τις ακραίες προκαταλήψεις των τζιχαντιστών μαχητών) αλλά και η αεροπορική κάλυψη που παρείχαν στους Κούρδους οι ΗΠΑ.Φυσικά αυτό δεν εμποδίζει τις ιμπεριαλιστικές-καπιταλιστικές δυνάμεις (κυρίως το ΝΑΤΟ) να τροφοδοτούν τον ανταγωνισμό μεταξύ των Κούρδων προκειμένου να τους χρησιμοποιήσουν σε δεύτερο χρόνο ως εμπόλεμο υλικό ή ακόμα και σε μια εμφύλια σύρραξη.

Η κατάσταση σήμερα στη Συρία είναι σχεδόν αποκαρδιωτική. Ισοπεδωμένες πόλεις και χωριά, διάσπαρτα μέτωπα σε μια αέναα συνεχιζόμενη πολεμική συνθήκη, ρίψεις βομβών που συνεχίζονται ακάθεκτα και μαζί με αυτές να ανεβαίνει ολοένα και περισσότερο ο αριθμός των νεκρών σε έναν πόλεμο που ξεκίνησε ως μια αυθόρμητη εξέγερση ενός επί χρόνια καταπιεσμένου λαού. Ενός λαού ο οποίος αποπειράθηκε να υψώσει ανάστημα στους εξουσιαστές του και να διαλύσει με την κραυγή του τη σιωπή που βασίλευε επί δεκαετίες στη Συρία.Μια επανάσταση που εκτροχιάστηκε σε μια πολεμική συνθήκη με τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς στημένους γύρω απ΄το συριακό χάρτη να μετακινούν πιόνια κατά το δοκούν παίζοντας το εξουσιαστικό τους παιχνίδι πάνω σε εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, γράφοντας μια απ΄τις πιο σκοτεινές σελίδες της ανθρωπότητας.

Στα τέλη του 2016 φαίνεται να έχει επισυναφθεί μια συμφωνία μεταξύ όλων σχεδόν των μετώπων η οποία επιτάσσει την κήρυξη του πολέμου συνολικά στο φασιστικό μόρφωμα του ISIS και παράλληλα την προώθηση του σφαγέα Άσσαντ ως την «ομαλή» μετάβαση στην επόμενη μέρα του συριακού κράτους.Συμφωνία που πάρθηκε σε κλειστά δωμάτια από ηγεσίες που αγνοούν (ως συνήθως) το αίσθημα των από τα κάτω ακόμα και αυτών που αποτελούν τη βάση των μετώπων τους.Συμφωνία που απ’ότι φαίνεται μεγάλο κομμάτι του Συριακού λαού αρνείται να επικυρώσει και αθετεί στην πράξη τόσο σε επίπεδο στρατιωτικών συγκρούσεων όσο και στην καθημερινή ζωή στις υπό κατοχή Άσσαντ αλλά και στις απελευθερωμένες περιοχές.Η άρνηση αυτή ακυρώνει οποιαδήποτε γεωπολιτική συμφωνία και ένα κομματι του συριακού λαού μάχεται ακόμα κόντρα σε όλα τα προγνωστικά για ελευθερία.Απ’άυτην την άποψη η επανάσταση ακόμα και σε αυτό το ζοφερό τοπίο ίσως και να ΄ναι ακόμα ζωντανή και έτσι κι αλλιώς η δύναμη των εξουσιαστών πάντοτε θα ορίζεται από το βαθμό της υποτακτικότητας των εξουσιαζόμενων σε αυτούς.

Το κίνημα αλληλεγγύης και το αντιπολεμικό κίνημα

Η εκπληκτικά σθεναρή αντίσταση στο Κομπάνι και η διεθνής της αναγνώριση,ο σχηματισμός αντίστασης, η συμμετοχή στις αποφασιστικές διαδικασίες των συμβουλίων και των επιτροπών, αποτελούν από τα πιο ενεργητικά και ριζοσπαστικά κομμάτια στη Ροζάβα.Το κουρδικό κίνημα λόγω της μακροχρόνιας δράσης του,του κεντρικού ρόλου των γυναικών στα πεδία των μαχών,του κοινοτισμού και των ελευθεριακών προταγμάτων του στηρίχθηκε από πλήθος οργανώσεων και δικτύων και πυροδότησε ένα κύμα διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Δε συνέβη το ίδιο και με τις υπόλοιπες αυτοοργανωμένες κοινότητες στη Συρία. Η αλληλεγγύη της Δύσης περιορίστηκε κυρίως στο κομμάτι των μεταναστευτικών ροών.Σημαντικό ρόλο για τη στάση αυτή του ευρύτερου ριζοσπαστικού και ελευθεριακού κινήματος στον Δυτικό Κόσμο έπαιξε η απουσία πληροφορίας κυρίως τον πρώτο καιρό της επανάστασης (λόγω της ηχηρής απουσίας δομών αντιπληροφόρησης) σε συνδυασμό με το βομβαρδισμό προπαγανδιστικού υλικού από το Ασσαντικό καθεστώς.Ταυτόχρονα τα ιδιαίτερα πολιτισμικά και κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά που απαρτίζουν την επαναστατική συνθήκη της Συρίας καθώς και το χαοτικό στη συνέχεια πολυμέτωπο τοπίο του πολέμου κατέστησαν την ανάγνωση του συριακού ζητήματος σε ένα εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα για δυνατούς λύτες. Η αδυναμία της επαρκούς πληροφόρησης και η δυσκολία ουσιαστικής ανάλυσης του πολέμου στη Συρία μετουσιώθηκαν σε μια αδρανή ουσιαστικά στάση της Δύσης η οποία αρκέστηκε σε έναν γενικόλογο καταγγελτικό και ανθρωπιστικού τύπου πολιτικό λόγο. Η απουσία αντιπολεμικού κινήματος ήταν ηχηρότατη και ενδεχομένως καταστροφική για την έκβαση του πολέμου.

Η σημασία της ύπαρξης ενός ισχυρού αντιπολεμικού κινήματος έγκειται στα εξής:

Ζωντανεύει την αντιπληροφόρηση και προσφέρει την άμεση μεταφορά του βιώματος.Αυτή θα αποτελέσει σε πρώτο χρόνο το θεωρητικό και απαραίτητο εργαλείο της πολιτικής ανάλυσης και χάραξης στρατηγικής.

Δημιουργεί δίκτυα έμπρακτης αλληλεγγύης ζωτικά για τα μαχόμενα επαναστατικά υποκείμενα τόσο λόγω της ενίσχυσης στα πεδία των μαχών όσο και λόγω της αναγκαίας πολιτικής ζύμωσης και αλληλεπίδρασης καθώς και της ψυχολογικής υποστήριξης.

Τέλος προωθεί την άσκηση πολιτικής πίεσης στα δυτικά μητροπολιτικά αστικά κέντρα ακριβώς εκεί δηλαδή που κρίνεται η έκβαση του πολέμου.

Η ύπαρξη ενός δυναμικού αντιπολεμικού κινήματος αποτελεί ζήτημα μέγιστης σημασίας, πραγματώνει τη διεθνιστική αλληλεγγύη και είναι αναπόσπαστο κομμάτι των προταγμάτων και της πολιτικής μας στόχευσης.

Ως συνέλευση επιχειρούμε αφενός μια διττή ανάλυση με έμφαση στα κοινωνικοπολιτικά και ταξικά χαρακτηριστικά αλλά λαμβάνοντας υπ’όψιν και τις εξαιρετικά περίπλοκες γεωπολιτικές προεκτάσεις του συριακού ζητήματος, προκειμένου να καλύψουμε επαρκώς σε πρώτο χρόνο το πλατύ φάσμα της πληροφόρησης και της αυτομόρφωσης μας επί του θέματος. Είναι προφανές ότι η πολιτική μας ταύτιση με κάποιο από τα μαχόμενα μέτωπα είναι δύσκολη έως αδύνατη.Παρολαυτά δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε τα ταξικά χαρακτηριστικά της επανάστασης,το ακατέργαστο και συγχρόνως ειλικρινώς δίκαιο αίσθημα της κοινωνικής διεκδίκησης του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση και φυσικά τη στροφή μεγάλου κομματιού των από τα κάτω στην αυτοοργάνωση και την κοινωνική αλληλεγγύη, έννοιες απόλυτα συνυφασμένες με την αναρχία. Διατηρώντας πάντα αυτό,το πολιτικό πρόσημο της αναρχίας και άρα το αντικρατικό,αντικαπιταλιστικό και αντιεξουσιαστικό πρίσμα,αποφεύγουμε να πέσουμε στην παγίδα μιας αποκλειστικά γεωπολιτικής και ψυχροπολεμικής ανάλυσης. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε μια επικίνδυνα ελλιπή ανάγνωση.Πόσο μάλλον να συνδιαλαγούμε με οποιονδήποτε εξουσιαστή.

Στεκόμαστε κριτικά αλληλέγγυοι στα μαχόμενα επαναστατημένα κομμάτια του συριακού λαού όποια κι αν είναι η δυναμική τους τη δεδομένη στιγμή.Στις ακόμα υπαρκτές αυτοοργανωμένες αντικαθεστωτικές κοινότητες και γειτονιές όσα πλήγματα κι αν έχουν δεχθεί. Σ’εκείνους που καθημερινά αγωνίζονται αρνούμενοι να παραδώσουν στο εγκληματικό καθεστώς και τον σφαγέα Άσσαντ, στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και σε όσους εξουσιαστές λυμαίνονται τα πολύπαθα Συριακά εδάφη ούτε σπιθαμή γης. Σ’εκείνους που σφαγιάζονται καθημερινά στο βωμό της εξουσίας και του κέρδους.

Ενάντια σε κάθε είδους εξουσία,μακριά από ηγεμονικές τάσεις και πρακτικές,ενάντια σε επίδοξους σωτήρες.

Πέρα από σύνορα και θρησκείες.

Πολεμώντας στο μόνο δίκαιο στην ανθρωπότητα πόλεμο. Αυτόν ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο.

Για την ολοκληρωτική ελευθερία.

Για την Αναρχία.

Την Τετάρτη, 15 Μαρτίου, ημέρα που ορίζεται ως η επέτειος της Συριακής εξέγερσης, καλούμε σε συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής στη πλατεία Κλαυθμώνος στις 11:30.

Το Σάββατο, 18 Μαρτίου, ημέρα μνήμης για τους πρώτους νεκρούς της Συριακής εξέγερσης το 2011 από το Ασσαντικό καθεστώς, καλούμε σε συγκέντρωση και αντιπολεμική πορεία σε αλληλεγγύη στον Συριακό λαό στα Προπύλαια στις 17:00.

Συνέλευση αναρχικών και μεταναστών για τη διεθνιστική αλληλεγγύη στον επαναστατημένο Συριακό λαό

Πηγές:
α) Έντυπα
1.Συριακή Επανάσταση-Πρωτοβουλία φυλακισμένων Αναρχικών (μπροσούρα,2016)
2.Burning Country (Syrians in Revolution and War)- Robin Yassin-Kassab & Leila Al-Shami (2016)
3.The Sect as Homeland-Monzer Al-Sallal (essay,2014)
4.A discussion paper on Local Councils-Omar Aziz (paper,2013)
β) Ιστότοποι
Wikipedia.com
Theguardian.com
Aljazeera.com
Cnn.com
Bbc.com
Rt.com
Middleeasteye.com
Syria.liveuamap.com
Syriancivilwarmap.com
TahrirICN.wordpress
Northern Syria Observer/facebook
γ) Μαρτυρίες Σύριων μεταναστών/τριών και Αναρχικών συντρόφων και συντροφισσών
[1] Μικρότερες διαμαρτυρίες έγιναν στο Τζιμπουτί, το Κουβέιτ, Λίβανο και Μαυριτανία.

[2] Ash-shaʻb yurīd isqāṭ an-niẓām (Arabic: الشعب يريد إسقاط النظام ). Με την αποαποικιοποίηση και των απομάκρυνση των ξένων δυνάμεων από τη διοίκηση των εν λόγω περιοχών, η εξουσία ανατέθηκε σε ολοκληρωτικά καθεστώτα.
[3] Θρησκευτική αίρεση του Ισλάμ, με μειονοτική παρουσία στη Συρία (λιγότερο από το 10% του πληθυσμού). Στην αίρεση αυτή ανήκει και η οικογένεια Assad.
[4] Mukhābarāt (مخابرات, muḫābarāt / muḵābarāt)
[5] Π.χ. η αίτηση διαζυγίου,η ηλικία γάμου και η εξαιρετικά επιεικής αντιμετώπιση και προστασία των βιαστών από τη δικαστική εξουσία.Το φεμινιστικό κίνημα που ξεδιπλώθηκε είχε μεγάλη συσπείρωση και εκδιώχθηκε σε τεράστιο βαθμό από τον Άσσαντ με εκατοντάδες γυναίκες να καταλήγουν στις φυλακές του καθεστώτος.
[6] 2.000 Κούρδοι φυλακίστηκαν, 36 άνθρωποι δολοφονήθηκαν από το δικτατορικό καθεστώς (κυρίως Κούρδοι) και 5 κρατούμενοι υπέκυψαν στα τραύματά τους μετά από σφοδρά βασανιστήρια
[7] Η δεύτερη στη σειρά επονομαζόμενη μ’αυτόν τον τρόπο. Το πρώτο κάλεσμα με αυτήν την ονομασία έγινε στις 4-5 Φεβρουαρίου.Παρότι δεν ανταποκρίθηκε κανείς προκειμένου να διαδηλώσει η στρατιωτική παρουσία ήταν ισχυρότατη,σημάδι της μηδενικής ανοχής του καθεστώτος στις διαδηλώσεις.
[8] Αυθαίρετα διαχωρισμένους από του σουνιτικούς πληθυσμούς στο Β. Ιράκ.
[9] «Παλιότερα γελούσαμε με την απελπισμένη προπαγάνδα του καθεστώτος που μιλούσε για φονταμεταλιστικές συμμορίες και Ισλαμιστικά Εμιράτα.Ύστερα το καθεστως δημιούργησε τις συνθήκες έτσι ώστε να συμβούν στ’αλήθεια..) Monzer Al-Sallal – The Sect as Homeland
[10] Ο Αναρχικός Ομάρ Αζίζ επίσης γνωστός και ως Αμπού Καμέλ γεννήθηκε στη Δαμασκό. Επέστρεψε στην Συρία από την εξορία στην Σαουδική Αραβία και τις Η.Π.Α., τις πρώτες μέρες της Συριακής επανάστασης. Μέσω της γραφής του και της δράσης του προώθησε την τοπική αυτο-κυβέρνηση, την οριζόντια οργάνωση, την συνεργασία, την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια ως μέσα με τα οποία οι άνθρωποι θα χειραφετούνταν από την τυραννία του κράτους. Το παράδειγμα του Barzeh εξαπλώθηκε σε όλη τη Συρία και μαζί του και μερικά από τα πιο υποσχόμενα και διαρκή παραδείγματα μη-ιεραρχικής αυτο-οργάνωσης, που αναδύθηκαν από τις χώρες της Αραβικής Άνοιξης. Ο Αζίζ πίστευε πως για να συνεχιστεί και να νικήσει η επανάσταση, η επαναστατική δραστηριότητα χρειάζεται να διαπερνά όλες τις πτυχές της ζωής των ανθρώπων. Ήταν υποστηρικτής ριζοσπαστικών αλλαγών της κοινωνικής οργάνωσης και σχέσεων, ώστε να αμφισβητηθούν οι θεσμοί ενός συστήματος που βασίζεται στην κυριαρχία και την καταστολή. Το όραμα του Ομάρ ήταν η διάδοση αυτών των πρακτικών και πίστευε πως ο τρόπος για την επίτευξη του ήταν η δημιουργία τοπικών συμβουλίων.Πέθανε στις φυλακές του καθεστώτος το 2013 σε ηλικία 63ων ετών.

mashriq / arabia / iraq / represión / presos / opinión / análisis Wednesday March 01, 2017 23:45 byAlejandro Azadî

El próximo 16 de Abril en Turquía abra elecciones parlamentarias: los que quieran una dictadura absolutista votaran por el SI los que rechazan al gobierno de Erdogan votaran por el NO. Sea como fuere, todo indicaría un golpe de Estado. Ya sea con Erdogan en el poder, o sin Erdogan en el poder, la maquinaria fascista se perfecciona. El segregacionista nacionalista ha comenzado por Kurdistan - Bakur.


Ningún gobierno lucha en contra del fascismo para destruirlo. Cuando la burguesía ve que el poder se les escapa de sus manos, alzan el fascismo para mantener sus privilegios.”
Buenaventura Durruti

Recep Tayyip Erdogan no se define tanto por sus acciones como por el nivel quirúrgico de sus políticas. Al estilo rapaz del constructor orwelliano que la Alemania Nazi obtuvo con Hitler, el neo-otomanismo medieval islámico en Turquía ha forjado espíritus kafkianos donde reina la indiferencia ante la avanzada autoritaria anti-kurda. Mientras los nazis desplegaban su maquinaria estatal enardeciendo los sentimientos chovinistas enraizados en la casta germana, separaban a los colectivos judíos, comunistas, intelectuales, ateos como germen del maíz. De la misma manera, el fascismo del gobernante AKP en Turquía pretende imponerse estructurando un Estado moderno centralista, apartando el trigo de la cizaña kurda, griega, aleví. Ambos cultivaron el miedo a ser desprovistos de la propia identidad suntuaria que representa el poder megalómano de una etnia sobre otras. Ambos exacerbaron los ánimos a fin de disponer de masas homogéneas que sirvan de base para perpetrar genocidios. En 1944 se legitimó, mundialmente, aquello que George Orwell escenificó en sus obras “1984” y “Rebelión en la granja”, nuevas deidades enmascaradas.

Dudosamente, Leni Riefenstahl hubiera servido como instrumento de propaganda nazi si anticipadamente no se hubiera desplegado la maquinaria estatal enalteciendo deidades humanas. Naturalmente la prensa libre es coartada de pensar autónomamente, comprometiéndose a ser meros reproductores de la propaganda oficiosa. Gestores de un único sentido, los medios de comunicación recrean la historia según la etnia/religión que disponga de divisa suficiente para comprar conciencias. Erdogan ha echado mano a las enseñanzas estatal-patriarcales, comprando los medios de comunicación liberales o cerrando los radicalmente disidentes. El pensamiento oficial se recrea en las instituciones del pensamiento moderno a imagen y semejanza de los líderes reaccionarios vertidos en agua bendita. No hay lugar para la crítica, los que no depongan las armas de la verdad encontrarán en las ratas del presidio mejores interlocutores. Las poblaciones son modeladas a partir del ejemplo represivo, de la forma del pensamiento represivo y de la idea represiva. Un hecho basta para sugestionar al pueblo y ensalzar con el germen fascista hasta los corazones más nobles.

El terror posa en las conciencias, poco a poco tenemos miedo a salir de casa encerrados entre cuatro paredes, hasta que ya no nos sentimos seguros tras el televisor y el horror ha traspasado los límites físicos impuestos por la materia. Al unísono, las voces oficiosas argumentan el despliegue de cientos de miles de soldados en todo el territorio nacional. Un doble atentado en Ankara ha matado a más de cien personas. Se recomienda a la población seguir en sus casas hasta que amaine el temporal. Las fuerzas militares mancomunadas con sectores terroristas buscaron deponer al presidente electo “legítimamente”, se recomienda a la población movilizarse para defender la deidad que los sacará de su miseria. Se impone el estado de excepción en todo el territorio nacional y se acusa a las minorías étnicas de ocultarse en las sombras para derrocar al régimen. Como ha de suponerse, la violencia implementada por el Estado es justificada en pos de mantener la calma. Kurdos, armenios, griegos, gitanos, comunistas, demócratas, minorías religiosas, absolutamente todos están en la mira del poder central suní.

Turquía es una dictadura impuesta democráticamente, el oscurantismo emerge a la luz de día. Se funda Erdoganistán, todo es una farsa teñida con la sangre de decenas de miles de kurdos. Y como si la ficción consumiera la realidad lo kurdo comienza a desaparecer: la ciudad de Nusaybin es sólo el preludio. Los medios de comunicación oficiales no saben qué es Bakur (región del Kurdistán en Turquía), dónde está la cadena montañosa Taurus, por dónde pasan los ríos Éufrates y Tigris, o qué es esa cosa llamada kurmanji. Se ilegalizan los partidos y deponen las alcaldías con olor a PKK (Partido de los Trabajadores del Kurdistán), todo queda bajo mando del AKP en el parlamento. De República a Monarquía, de dictadura democrática a absolutismo dictatorial. Sólo queda legalizar la muerte…

El nacionalsocialismo germano colocó a Hitler como líder indiscutido del Partido Nazi, el neo-otomanismo turco colocó a Erdogan como líder indiscutido del AKP. El nazismo llevó a Hitler a la cúspide del Estado alemán, el islamismo suní trata de colocar a Erdogan en la cima del Estado turco. Los nazis, en un decenio, reordenaron la geopolítica mundial instaurando el terror en toda la Europa Occidental; los akapistas, en apenas un quinquenio, imprimieron nuevas coordenadas para delimitar Oriente Medio.

Pero aún hay esperanzas. La carnicería se puede frenar. Los internacionalistas han desmoronado la creencia fascista de no encontrar resistencia. Revolucionarios y revolucionarias del mundo entero lucharon contra el fascismo durante la Guerra Civil Española. ¿Quién os dijo que vosotros no podéis luchar contra el fascismo en esta guerra?

mashriq / arabia / iraq / luchas indígenas / opinión / análisis Wednesday February 22, 2017 09:52 byAlejandro Azadî

El proceso revolucionario que vive Rojava (Kurdistan Sirio), y que promete extenderse en todo Kurdistan y Medio Oriente, esta sustentado sobre los paradigmas de Confederalismo Democrático y Nación Democrática esgrimidos en los textos de Abdhulla Ocalan. "Apo" adopto el pensamiento de Murray Bookchin "Municipalismo Libertario" y lo propuso al pueblo kurdo que lucha por su autodeteriminacioon.

En busca de comprender el proceso dinámico, transformador y revolucionario que tiene vida en la Federación Autónoma del Norte de Siria - Rojava es importante entender, primeramente, una de las ideas clave en las que se sustenta dicha causa. La noción teórica de nación democrática tiene mucho de realidad, y poco de especulación. Sustentada sobre las bases comunales de los cantones autonómicos, la federación se conforma por asambleas barriales y consejos comunales que sirven como estructura popular sobre la que posteriormente se erige el conjunto de la administración. Estas asambleas barriales, a su vez, están compuestas por Komin (común) mínimas unidades donde se discuten las problemáticas de las mujeres, de la juventud, de la ancianidad, etc., pero también de las cuestiones étnicas.

Rojava, al igual que el conjunto de las sociedades del mundo, está conformada por diversas naciones étnicas que entienden la realidad de diversas maneras. Los Estados-nación han querido imponer una forma de leer la realidad a través de: una cultura, una lengua, un ser nacional. Esta mentalidad se ha enquistado en las personas prohibiéndonos, de alguna manera, poder pensar nuevas formas de organización sobre las estructuras precedentes y las naciones preexistentes. Hoy en día no se puede negar ni la existencia de la nación siria, como tampoco podemos seguir negando, puesto que emerge a la palestra internacional, las diversas naciones que viven en la región. Lo que conlleva a adoptar dos propuestas: o la balcanización de Oriente Medio y con ello el nacimientos de nuevos estados nación que acarrearían aún más guerras, muerte, sometimiento y desazón entre los pueblos; o adoptar el ejemplo de Rojava, bajo la premisa de la nación democrática, que conlleva mayores cuotas de autodeterminación popular y el entendimiento intercultural de las naciones, las lenguas, las culturas, que conforman Siria.

Sobre la concepción nación democrática

El desarrollo de la modernidad capitalista y la hegemonía de occidente sobre Medio Oriente supusieron, a costa del genocidio multicultural, la conformación de Estados-nación pensados en los laboratorios sociales europeos. Culturas ancestrales como la kurda, armenia, asiria, entre tantas, sufrieron (y sufren actualmente) la colonización por medio de políticas asimilacioncitas, masacres, desplazamientos forzosos, etc., lo cual fue desarrollado en una ambiente militarista y genocida. La vida como fue concebida en la región se encuentra a punto de desaparecer, demostrándose un alto nivel de sofisticación de la maquinaria de opresión desplegada por los países de la Europa Occidental. A las culturas sociales milenarias Europa le opuso la creación de nuevos poderes dominantes árabes, persas y turcos, que conllevaron la estructuración de Estados fascistas, terroristas, genocidas.

En sus comienzos kurdos, armenios, asirios, supusieron que con la lucha por la independencia y la conformación de Estados-nación superarían la situación de opresión y negación al que el mundo les había colocado. Sin embargo, rápidamente y tras la Guerra de Yugoslavia/1, comprendieron que la balcanización era parte del proyecto político occidental del “divide y vencerás” y que la conformación de Estados étnicos conllevaría la disputa territorial con otras etnias, exacerbación de los nacionalismos, asimilación, eliminación de la diversidad cultural, religiosa, política, y encarnaría las mismas situaciones de habitad guerreristas al que occidente los ha arrastrado. Se necesitaba una idea distinta, un cambio de paradigma, la toma de una posición encontrada, radical a la conformación de una única nación dominante. El líder “Apo” /2 hecho mano a la historia del pueblo kurdo, su pueblo, concluyendo que los pueblos han vivido milenariamente confederalmente. En consecuencia, y tras sus análisis, dedujo que una nación democrática desmontaría el aparato guerrerista impuesto por los estados colonialistas y las potencias occidentales, y daría paz, libertad, democracia y una vida socialista a los pueblos de Oriente Medio.

El líder “Apo” expone que una “nación democrática comprende no solo a los individuos de todas las culturas, las etnias y religiones (además de a conceptos identitarios flexibles y abiertos) sino también a individuos que comparten igualmente derechos y libertades fundamentales. La nación democrática está basada en el principio de indivisibilidad de los derechos individuales y colectivos, en complicidad con una patria común y unida” /3. Los liberales han querido poner en cuestión la prevalencia de tal o cual derecho colectivo vs individual y con ello se han perpetrado en el poder explotando, oprimiendo, vilipendiando a quienes atestigüen ser distintos en imagen y semejanza del poder central. El goce de derechos colectivos e individuales articulados de forma coherente pueden evitar el engaño hobbesiano del Leviatán /4.

Sobre la realidad multiétnica en Siria y la experiencia de Rojava

Rojava (Oeste para los kurdos) está ubicada al Norte de la Siria actual. Es una región autonómica conformada por tres cantones (Kobanê, Afrin y Cîzîre). Allí conviven cuatro millones de personas de etnias kurdas, armenias, asirias, chechenas, árabes, caucásicas (gitanos) y de distintas expresiones religiosas keldanis, cristianos ortodoxos, yezidies, musulmanes suníes, alevies, shiitas. Etnias y expresiones religiosas que se habían visto confrontadas entre sí, a causa de los intereses de los estados ocupantes (Turquía, Siria, Irak, Irán), actualmente intentan organizar un modelo de vida confederado en que todas las naciones se vean representadas directamente bajo una democracia socialista.

El Congreso de las Sociedades Democráticas (DTK) es la expresión con la cual todas las etnias y religiones se ven mancomunadas por un proyecto común. Los representantes a dicho Congreso son elegidos en los Komin y vienen de las organizaciones civiles, de las mujeres, los jóvenes, los ancianos, étnicas. Para citar algunos ejemplos: los alevitas se sirven de varias organizaciones religiosas que proponen miembros para participar al Congreso; de igual manera los asirios tienen una organización religiosa que elige a sus representantes; sin embargo, los dom -gitanos- no cuentan con organización religiosa, sino civil, y participan desde dicho espacio. Depende de cada etnia o religión el espacio -civil o religioso- a través del cual participan al interior del DTK.

Dependiendo de cada región de Rojava la autonomía democrática se construye a partir de las decisiones organizativas que las poblaciones toman por sí mismas. Diversas asambleas se entretejen estableciendo una red confederada que a su vez edifica la administración política no-estatal. Pero no se trata sólo de autonomía, se trata más bien de autonomía democrática, de una nación democrática. Es importante resaltar que existe paridad de género en los espacios organizativos, asamblearios, representativos y administrativos, en que mujeres y hombres distribuyen de igual manera sus voces; e inclusive las disidencias sexuales tienen una cuota de representación que ronda el diez por ciento.

En lo que refiere a la situación educativa las comunas mantienen un currículo común desligado de las cuestiones religiosas, pero lo que varía de comuna a comuna es la lengua sobre la cual se imparte la enseñanza. Ya no hay una lengua oficial, sino que hay varias (generalmente dos) dependiendo de la comuna y la población étnica mayoritaria. Se aboga por una distribución escolar tal que haya cercanía entre la comuna que enseña principalmente en arameo y la comuna que enseña en kurmanji, facilitando el traslado de los niños y las niñas dependiendo de su arraigo cultural. Seguidamente se promueven actividades en que los/as diversos/as niños/as de grupos étnicos compartan sus saberes y culturas. Se mantiene un formato laico en la escolaridad, y se enseña la Jineologi (una forma de entender la ciencia, la filosofía, las artes, la política, lo étnico, desde una perspectiva de las mujeres).

Por último, uno podría suponer que existen diferendos étnicos, chovinismos que se arrastran desde tiempos pasados. Pero estos, cuando emergen, no se dirimen criminalmente arrasándose entre sí los pueblos sino de forma dialógica hasta llegar a un consenso. Lo cierto es que cuando hay conciencia social y se tiene resuelto el sustento económico muy difícilmente se caiga en conflictos interétnicos.

Sobre recoger la experiencia en nuestra américa

Las venas siguen abiertas en América Latina. Mapuches, quechuas, guaraníes, aimaras, qom, se ven envueltos en la protuberancia cancerosa de la economía capitalista moderna. Los Estados-nación sólo les han abierto tibiamente sus constituciones, mientras que la tortuosa maquinaria represiva militar-económica-financiera les despoja de sus territorios ancestrales/5. El trueque estatista cambia cultura por petróleo, indígenas por soja, lenguas por dinero. Asimilacionismo es una palabra fraterna en comparación con la tortura, el hambre, la muerte, que mantienen impune a los viles sinvergüenzas ocupantes. Se siguen exacerbando los nacionalismos mientras la economía mata de hambre a los hambreados sellando los bolsillos de los opulentos. A los pueblos originarios no se los masacra, se los olvida. Y el olvido, mis hermanos y hermanas, es cómplice ontológico del genocidio. En Oriente Medio se atestigua el nacimiento de nuevos paradigmas, aportes esenciales para forjar un mundo distinto y posible. Dependerá de nosotros y nosotras, de los revolucionarios y revolucionarias, cuánto queramos adentrarnos en el subproducto de la Guerra Civil en Siria /6 que es la experiencia revolucionaria democrática de Rojava.

Notas

1/ Guerra de Yugoslavia (o de los Balcanes): es una serie de conflictos interétnicos exacerbados y financiados por la OTAN, la CIA, y los países de Europa Occidental, entre 1991/2001. Serbios, croatas, bosnios y albaneses se masacraron entre sí para repartirse territorialmente la ex-Yugoslavia y conformar Estados-nación según su etnia y religión. Las cifras más conservadoras aproximan pérdidas de vidas en 200.000 mil, 4 millones de desplazados, ciudades/poblados/aldeas destruidas.
2/ Abdullah “Apo” Ocalan: nació en la región de Urfa al sureste de Turquía (Bakur) en abril de 1949 en el seno de una familia campesina de origen kurdo. Es el líder espiritual, militar, político e ideológico de los pueblos libres del Kurdistán. Mientras estudiaba Ciencias Políticas en la universidad tomó contacto con grupos marxistas y revolucionarios. Fundador junto a Sakine Cansiz y otras veinte personas del Partido de los Trabajadores del Kurdistán (PKK) en 1978, donde se le encomendó dirigir la organización. Las patriotas kurdas y kurdos le dicen afectuosamente “presidente Apo”. Fue secuestrado el 15 de febrero de 1999 en Kenia por la CIA norteamericana, el Mossad israelí y el MIT turco. Fue enjuiciado sin garantías legales y condenado a prisión perpetua en la Isla-prisión de Imrali donde él y otros cinco dirigentes kurdos se encuentran encerrados por más de mil soldados turcos.
3/ Abdullah Öcalan (2012) “Hoja de ruta: hacia la paz en el Kurdistán”. Editorial Txalaparta. Euskal Herria.
4/ El Leviatán: es un libro de Thomas Hobbes en que se justifica la instauración del Estado como ente rector de la sociedad, la idea del contrato social y del derecho como bases de los gobiernos. EN dicho libro hay una justificación del absolutismo estatal y su maquinaria represiva. El leviatán es un monstruo mitológico de un poder descomunal “no hay sobre la Tierra quien se le parezca, animal hecho exento de temor. Menosprecia toda cosa alta; es rey sobre todos los soberbios”
5/ El Estado Plurinacional de Bolivia presidido por Álvaro García Linera y Evo Morales debe de ser analizado distintivamente, puesto que ha habido verdadera construcción popular autonómica. El Estado Bolivariano de Venezuela también es una excepción, aunque deberíamos de analizar su matriz productiva y relacionarla con el impacto en las poblaciones originarias.
6/ Guerra Civil en Siria: en el marco de las Primaveras Árabes Siria se vio comprometida por una serie de manifestaciones y levantamientos populares que buscaban mayores garantías democráticas. El conflicto escalo a tal punto que organizaciones terroristas como el Estado Islámico tomaron gran parte del territorio. Actualmente en el Norte de Siria una revolución popular y de las mujeres autonomizo Rojava y declaro la guerra al terrorismo con grandes resultados militares y políticos.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Mashriq / Arabia / Iraq

Fri 31 Mar, 08:38

browse text browse image

df0c1da5b22e4a8fbe74d256ebb68e2a.jpg imageRojava: el Kurdistán autónomo en Siria Mar 29 00:41 by Alejandro Azadî 0 comments

1.jpg imageΑλληλεγγύη στον ]... Mar 17 16:21 by Συνέλευση αναρχικών και μεταναστών 0 comments

poreiaaa.jpg imageΕνάντια στους πο_... Mar 15 16:51 by Συνέλευση αναρχικών και μεταναστών 0 comments

Erdogan citó a la Alemania de Hitler como un ejempo de gobernabilidad eficiente (The Guardian, 1 de enero, 2016) imageErdogan: un discípulo fascista Mar 01 23:45 by Alejandro Azadî 0 comments

unnamed_1.jpg imageLa nación democrática: sociedad multiétnica en Rojava Feb 22 09:52 by Alejandro Azadî 0 comments

textPalestine-Israel, Celebrating a 12 years of persistent struggle in Bil'in and a small vict... Feb 18 14:32 by Ilan S. 1 comments

6a.jpg imageEnseñanzas kurdas: biji Serok Apo Feb 15 12:40 by Alejandro Azadî 0 comments

pjak_1.jpg image38 anni di rivoluzione in Iran non hanno cambiato lo status politico del popolo curdo Feb 14 15:39 by Alejandro Azadi 1 comments

pjak.jpg image38 años de Revolución en Irán no cambiaron el estatus político del pueblo kurdo Feb 10 08:07 by Alejandro Azadî 1 comments

image.png imageSublevación en Rojava Feb 01 10:36 by Alejandro Azadî y Leandro Albani 0 comments

confederalismoformacin610x410.jpg imageLa experiencia del Confederalismo Democrático: ¿opción para los pueblos? Jan 28 02:21 by Alejandro Azadî 0 comments

kafranbelbannernovember2_12.jpg imageΟι τύραννοι φέρν_... Jan 17 15:46 by Leila Al Shami 0 comments

wewantfreedomforall_syrian300x199.jpg imageThe Fall of Aleppo Jan 16 13:55 by BD 1 comments

15241785_10209403311172933_3995120781899577416_n_1.jpg imageAnarchico Americano e 'Wobbly' uccisi dalla Turchia, mentre combatteva ISIS in Rojava Dec 07 21:01 by Vario 0 comments

15241785_10209403311172933_3995120781899577416_n.jpg imageAmerican Anarchist and Wobbly killed by Turkey while fighting ISIS in Rojava Dec 03 15:14 by Various 1 comments

9976a8063dd5092d86f7d6c5450a0567.jpg imageThe 'Rojava Revolution' in Syrian Kurdistan: A Model of Development for the Middle East? Dec 03 07:21 by Can Cemgil and Clemens Hoffmann 0 comments

fwcui2.jpg imageΑγώνες στο Ιράν κ ... Nov 27 17:54 by Dmitri (μετάγραση-επιμέλεια) 0 comments

textPalestine-Israel, After 13 years of joint struggle (and 12 in Bil'in), we won the right fo... Nov 12 16:36 by Ilan S. 1 comments

Michael Knapp, Anja Flach, Ercan Ayboga, “Revolution in Rojava. Democratic Autonomy and Women’s Liberation in Syrian Kurdistan”, Pluto Press, 2016 imageRevolution in Rojava –an insight into the liberation movement in the Western Kurdistan Oct 13 04:26 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

textPalestine-Israel, The Tsumud/persistence of 13 years of joint struggle will continue as lo... Oct 01 15:13 by Ilan S. 1 comments

textگۆڕینی ناوی (سە... Sep 09 20:21 by KAF 0 comments

textChanging the name of Kurdistan Anarchist Forum to Kurdish-Speaking Anarchist Forum Sep 09 20:17 by KAF 0 comments

textPalestina-Israele, un "allentamento" di Israele ha portato ad una calo di intensità negli ... Aug 22 08:59 by Ilan S. 0 comments

textPalestine-Israel, The Israeli "loses management" diminished the intensity of the weekly co... Aug 21 14:49 by Ilan S. 1 comments

ybs_and_pkk_fighters_holding_up_a_painting_of_abdullah_calan_1.jpg imageNella riconquista di Mosul, le YPG/J e la Guerriglia devono stare molto attente al piano s... Aug 05 06:40 by Zaher Baher 0 comments

ybs_and_pkk_fighters_holding_up_a_painting_of_abdullah_calan.jpg imageIn retaking Mosul YPG/J and the Guerrillas must be aware of the hidden agenda Aug 04 06:08 by Zaher Baher 1 comments

textPalestine-Israel, The joint struggle is still kicking even if on lower level* Jul 12 17:34 by Ilan S. 1 comments

zafativotemedium_1.jpg imageΠαλαιστίνιοι εργ... Jun 25 20:14 by Ιλάν Σαλίφ 0 comments

image.jpeg imageDoes Anarchist Movement in Iraqi Kurdistan, Bashur, exist? Jun 13 01:07 by Zaher Baher 1 comments

textPalestine-Israel, The joint struggle continue in spite of the drop out of activists* Jun 08 02:41 by Ilan S. 1 comments

more >>
© 2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]