user preferences

mashriq / arabia / iraq / imperialismo / guerra / non-anarchist press Tuesday April 24, 2018 19:16 byRobert Fisk

Traducido para Rebelión por Juan Antonio Julián.

Esta es la historia de una ciudad llamada Duma, un lugar devastado y apestoso de bloques de apartamentos destrozados, y también es la historia de una clínica subterránea cuyas imágenes de sufrimiento permitieron que tres de las naciones más poderosas del mundo occidental bombardeasen Siria la semana pasada. Hay incluso hay un amistoso médico vestido de bata verde que, cuando me lo encuentro en la misma clínica, me dice alegremente que el video del “gas” que horrorizó al mundo –a pesar de todas las dudas– es completamente genuino.

Las historias de guerra, sin embargo, tienen la costumbre de oscurecerse. Este mismo médico sirio, de 58 años de edad, agrega a continuación algo profundamente incómodo: los pacientes, dice, no fueron víctimas del gas sino de la ausencia de oxígeno en los túneles y sótanos llenos de basura, en una noche de viento y fuertes bombardeos que provocaron una tormenta de polvo.

Cuando el Dr. Assim Rahaibani anuncia esta extraordinaria conclusión, vale la pena observar que él mismo admite que no fue un testigo ocular de los hechos y, como habla bien inglés, se refiere por dos veces a los yihadistas de Jaish el-Islam [Ejército del Islam] de Duma como “terroristas”, la palabra que utiliza el régimen para sus enemigos y un término utilizado por muchas personas en toda Siria. ¿Estoy escuchando bien? ¿Qué versión de los hechos debemos creer?

Con la misma mala suerte, los médicos que estaban de servicio esa noche del 7 de abril están todos en Damasco dando testimonio de una investigación sobre armas químicas que intentará dar una respuesta definitiva a esa pregunta en las próximas semanas.

Mientras tanto, Francia dijo que tiene “pruebas” de que se usaron armas químicas, y los medios de comunicación estadounidenses han citado fuentes que afirman que las pruebas de orina y sangre también lo demuestran. La OMS ha dicho que sus socios en el terreno trataron a 500 pacientes “que mostraban señales y síntomas que indicaban la exposición a sustancias químicas tóxicas”.

Al mismo tiempo, los inspectores de la Organización para la Prohibición de las Armas Químicas (OPCW) siguen sin poder llegar aquí al sitio del supuesto ataque con gas, aparentemente porque carecían de los necesarios permisos de la ONU.

Antes de continuar, los lectores deben tener en cuenta que esta no es la única historia respecto a Duma. Hay muchas personas con las que hablé en medio de las ruinas de la ciudad que afirman que “nunca creyeron en estas historias de gases”, historias que los grupos armados islamistas diseminaban regularmente. Estos yihadistas en particular sobrevivieron bajo una tormenta de fuego al vivir en las casas de la población y en largos y anchos túneles con caminos subterráneos tallados con herramientas manuales por los presos en la roca viva, en tres niveles por debajo de la ciudad. Atravesé tres de ellos ayer: vastos corredores de roca viva que aún contenían cohetes rusos –sí, rusos– y coches quemados.

Así pues, la historia de Duma no es solo una historia de gas o no gas, según cada uno. Se trata de miles de personas que optaron no marcharse de Duma en los autobuses que partieron la semana pasada, junto con los hombres armados con los que tuvieron que convivir como trogloditas durante meses para poder sobrevivir. Ayer, atravesé la ciudad con bastante libertad, sin soldados, policías o guardianes que siguieran mis pasos, solo dos amigos sirios, una cámara y un cuaderno. A veces tuve que trepar a través de murallas de 20 pies de altura, arriba y abajo de paredes de tierra casi transparentes. Felices de ver extranjeros entre ellos, y aún más felices de que el sitio finalmente haya terminado, en su mayoría sonríen; aquellos cuyas caras puedes ver, por supuesto, porque una sorprendente cantidad de mujeres de Duma usan un hiyab negro completo.

Mi primera entrada en Duma fue como parte de un convoy escoltado de periodistas. Pero una vez que un aburrido general anunció, a las puertas de un municipio destartalado, que no tenía información, el más útil lema basura de los funcionarios árabes, me alejé. Otros reporteros, principalmente sirios, hicieron lo mismo. Incluso un grupo de periodistas rusos, todos con vestimenta militar, se fue a su aire.

Fue un corto paseo que me llevó al Dr. Rahaibani. Desde la puerta de su clínica subterránea - “Punto 200”, se llama, en la extraña geología de esta ciudad parcialmente subterránea - hay un corredor cuesta abajo donde me mostró su humilde hospital y las pocas camas donde una pequeña niña lloraba mientras las enfermeras trataban un corte sobre su ojo.

“Estaba con mi familia en el sótano de mi casa a trescientos metros de aquí esa noche, pero todos los médicos saben lo que pasó. Hubo muchos bombardeos [por parte de las fuerzas gubernamentales] y los aviones siempre sobrevolaban Duma por la noche, pero esa noche hubo viento y enormes nubes de polvo comenzaron a entrar en los sótanos y bodegas donde vivía la gente. La gente comenzó a llegar aquí sufriendo de hipoxia, pérdida de oxígeno. Entonces alguien en la puerta, un “Casco Blanco”, gritó “¡Gas!”, Y comenzó el pánico. La gente comenzó a arrojarse agua unos sobre otros. Sí, el video fue filmado aquí, es genuino, pero lo que se ve en él son personas que sufren de hipoxia, no de envenenamiento por gas.”

Curiosamente, después de conversar con más de 20 personas, no pude encontrar ninguna que mostrara el más mínimo interés en el papel de Duma como provocación de los ataques aéreos occidentales. Dos me dijeron textualmente que no tenían idea de que hubiera ninguna conexión.

Pero fue un mundo extraño en el que entré. Dos hombres, Hussam y Nazir Abu Aishe, dijeron que desconocían cuántas personas habían sido asesinadas en Duma, aunque este último admitió que tenía un primo “ejecutado por Jaish el-Islam [Ejército del Islam] por supuestamente ser “cercano al régimen”. Se encogieron de hombros cuando pregunté sobre las 43 personas que se dice que murieron en el infame ataque de Duma.

Los Cascos Blancos, los asistentes médicos de respuesta rápida, ya legendarios en Occidente pero con algunos aspectos llamativos en su historial, desempeñaron un papel familiar durante las batallas. Este grupo está en parte financiado por el Ministerio de Asuntos Exteriores británico y la mayoría de las oficinas locales estaban integradas por hombres de Duma. Encontré sus oficinas destruidas no muy lejos de la clínica del Dr. Rahaibani. Habían abandonado una máscara de gas fuera de un contenedor de alimentos con un ojo perforado y había una pila de sucios uniformes militares de camuflaje dentro de una habitación. ¿Un montaje? me pregunté a mí mismo. Lo dudo. El lugar estaba lleno de cápsulas, equipos médicos rotos y archivos, ropa de cama y colchones.

Por supuesto, debemos escuchar su versión de la historia, pero eso no sucederá aquí: una mujer nos dijo que todos los miembros de los Cascos Blancos de Duma abandonaron su cuartel general principal y optaron por tomar los autobuses organizados por el gobierno y protegidos por los rusos con destino a la provincia rebelde de Idlib junto con los grupos armados, cuando se acordó la tregua final.

Había puestos de comida abiertos y una patrulla de policías militares rusos, un extra optativo para cada alto el fuego sirio, y nadie se había molestado siquiera en asaltar la intimidante prisión islamista cercana a la Plaza de los Mártires, donde supuestamente decapitaban a sus víctimas en los sótanos. El personal complementario de la ciudad a la policía civil del Ministerio sirio del Interior –que llevan una extraña vestimenta militar– es vigilado por los rusos, que a su vez parecen o no observados por los civiles. Una vez más, mis serias preguntas sobre el gas se encontraron ante lo que parecía una genuina perplejidad.

¿Cómo podría ser que los refugiados de Duma que habían llegado a los campos en Turquía ya estuvieran describiendo un ataque con gas que nadie en Duma hoy parecía recordar? Se me ocurrió, una vez que hube caminado más de una milla a través de estos miserables túneles excavados por prisioneros, que los ciudadanos de Duma vivieron tan aislados unos de otros por tanto tiempo que las “noticias” en nuestro sentido de la palabra simplemente no tenían significado para ellos. Siria no llega a ser una democracia jeffersoniana -como me gusta cínicamente decirles a mis colegas árabes- y de hecho es una dictadura despiadada, pero eso no pudo evitar que esta gente, feliz de ver a los extranjeros entre ellos, no reaccionara con unas pocas palabras de verdad. Entonces, ¿qué me estaban diciendo?

Me hablaron de los islamistas bajo los cuales vivieron. Hablaron de cómo los grupos armados se habían robado viviendas civiles para evitar los bombardeos del gobierno sirio y los rusos. Jaish el Islam había incendiado sus oficinas antes de marcharse, pero los enormes edificios dentro de las zonas de seguridad que ellos mismos habían creado habían sido derribados por ataques aéreos. Un coronel sirio que encontré detrás de uno de estos edificios me preguntó si quería ver qué tan profundos eran los túneles. Me detuve después de caminar más de una milla, y él me hizo la críptica observación de que “este túnel podría llegar hasta Gran Bretaña”. Ah sí; me acordé de la señora May, cuyos ataques aéreos habían estado tan íntimamente conectados a este lugar de túneles y polvo. ¿Y el gas?

mashriq / arabia / iraq / imperialism / war / non-anarchist press Tuesday April 24, 2018 19:13 byRobert Fisk

Exclusive: Robert Fisk visits the Syria clinic at the centre of a global crisis

This is the story of a town called Douma, a ravaged, stinking place of smashed apartment blocks – and of an underground clinic whose images of suffering allowed three of the Western world’s most powerful nations to bomb Syria last week. There’s even a friendly doctor in a green coat who, when I track him down in the very same clinic, cheerfully tells me that the “gas” videotape which horrified the world – despite all the doubters – is perfectly genuine.

War stories, however, have a habit of growing darker. For the same 58-year old senior Syrian doctor then adds something profoundly uncomfortable: the patients, he says, were overcome not by gas but by oxygen starvation in the rubbish-filled tunnels and basements in which they lived, on a night of wind and heavy shelling that stirred up a dust storm.

As Dr Assim Rahaibani announces this extraordinary conclusion, it is worth observing that he is by his own admission not an eyewitness himself and, as he speaks good English, he refers twice to the jihadi gunmen of Jaish el-Islam [the Army of Islam] in Douma as “terrorists” – the regime’s word for their enemies, and a term used by many people across Syria. Am I hearing this right? Which version of events are we to believe?

By bad luck, too, the doctors who were on duty that night on 7 April were all in Damascus giving evidence to a chemical weapons enquiry, which will be attempting to provide a definitive answer to that question in the coming weeks.

France, meanwhile, has said it has “proof” chemical weapons were used, and US media have quoted sources saying urine and blood tests showed this too. The WHO has said its partners on the ground treated 500 patients “exhibiting signs and symptoms consistent with exposure to toxic chemicals”.

At the same time, inspectors from the Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons (OPCW) are currently blocked from coming here to the site of the alleged gas attack themselves, ostensibly because they lacked the correct UN permits.

Before we go any further, readers should be aware that this is not the only story in Douma. There are the many people I talked to amid the ruins of the town who said they had “never believed in” gas stories – which were usually put about, they claimed, by the armed Islamist groups. These particular jihadis survived under a blizzard of shellfire by living in other’s people’s homes and in vast, wide tunnels with underground roads carved through the living rock by prisoners with pick-axes on three levels beneath the town. I walked through three of them yesterday, vast corridors of living rock which still contained Russian – yes, Russian – rockets and burned-out cars.

So the story of Douma is thus not just a story of gas – or no gas, as the case may be. It’s about thousands of people who did not opt for evacuation from Douma on buses that left last week, alongside the gunmen with whom they had to live like troglodytes for months in order to survive. I walked across this town quite freely yesterday without soldier, policeman or minder to haunt my footsteps, just two Syrian friends, a camera and a notebook. I sometimes had to clamber across 20-foot-high ramparts, up and down almost sheer walls of earth. Happy to see foreigners among them, happier still that the siege is finally over, they are mostly smiling; those whose faces you can see, of course, because a surprising number of Douma’s women wear full-length black hijab.

I first drove into Douma as part of an escorted convoy of journalists. But once a boring general had announced outside a wrecked council house “I have no information” – that most helpful rubbish-dump of Arab officialdom – I just walked away. Several other reporters, mostly Syrian, did the same. Even a group of Russian journalists – all in military attire – drifted off.

It was a short walk to Dr Rahaibani. From the door of his subterranean clinic – “Point 200”, it is called, in the weird geology of this partly-underground city – is a corridor leading downhill where he showed me his lowly hospital and the few beds where a small girl was crying as nurses treated a cut above her eye.

“I was with my family in the basement of my home three hundred metres from here on the night but all the doctors know what happened. There was a lot of shelling [by government forces] and aircraft were always over Douma at night – but on this night, there was wind and huge dust clouds began to come into the basements and cellars where people lived. People began to arrive here suffering from hypoxia, oxygen loss. Then someone at the door, a “White Helmet”, shouted “Gas!”, and a panic began. People started throwing water over each other. Yes, the video was filmed here, it is genuine, but what you see are people suffering from hypoxia – not gas poisoning.”

Oddly, after chatting to more than 20 people, I couldn’t find one who showed the slightest interest in Douma’s role in bringing about the Western air attacks. Two actually told me they didn’t know about the connection.

But it was a strange world I walked into. Two men, Hussam and Nazir Abu Aishe, said they were unaware how many people had been killed in Douma, although the latter admitted he had a cousin “executed by Jaish el-Islam [the Army of Islam] for allegedly being “close to the regime”. They shrugged when I asked about the 43 people said to have died in the infamous Douma attack.

The White Helmets – the medical first responders already legendary in the West but with some interesting corners to their own story – played a familiar role during the battles. They are partly funded by the Foreign Office and most of the local offices were staffed by Douma men. I found their wrecked offices not far from Dr Rahaibani’s clinic. A gas mask had been left outside a food container with one eye-piece pierced and a pile of dirty military camouflage uniforms lay inside one room. Planted, I asked myself? I doubt it. The place was heaped with capsules, broken medical equipment and files, bedding and mattresses.

Of course we must hear their side of the story, but it will not happen here: a woman told us that every member of the White Helmets in Douma abandoned their main headquarters and chose to take the government-organised and Russian-protected buses to the rebel province of Idlib with the armed groups when the final truce was agreed.

There were food stalls open and a patrol of Russian military policemen – a now optional extra for every Syrian ceasefire – and no-one had even bothered to storm into the forbidding Islamist prison near Martyr’s Square where victims were supposedly beheaded in the basements. The town’s complement of Syrian interior ministry civilian police – who eerily wear military clothes – are watched over by the Russians who may or may not be watched by the civilians. Again, my earnest questions about gas were met with what seemed genuine perplexity.

How could it be that Douma refugees who had reached camps in Turkey were already describing a gas attack which no-one in Douma today seemed to recall? It did occur to me, once I was walking for more than a mile through these wretched prisoner-groined tunnels, that the citizens of Douma lived so isolated from each other for so long that “news” in our sense of the word simply had no meaning to them. Syria doesn’t cut it as Jeffersonian democracy – as I cynically like to tell my Arab colleagues – and it is indeed a ruthless dictatorship, but that couldn’t cow these people, happy to see foreigners among them, from reacting with a few words of truth. So what were they telling me?

They talked about the Islamists under whom they had lived. They talked about how the armed groups had stolen civilian homes to avoid the Syrian government and Russian bombing. The Jaish el-Islam had burned their offices before they left, but the massive buildings inside the security zones they created had almost all been sandwiched to the ground by air strikes. A Syrian colonel I came across behind one of these buildings asked if I wanted to see how deep the tunnels were. I stopped after well over a mile when he cryptically observed that “this tunnel might reach as far as Britain”. Ah yes, Ms May, I remembered, whose air strikes had been so intimately connected to this place of tunnels and dust. And gas?
mashriq / arabia / iraq / imperialism / war / opinion / analysis Wednesday April 04, 2018 07:47 byZaher Baher

This article talks about Afrin and stress on the wrong polices of the Peoples’ Democratic Party , PYD. In falling Afrin the PYD should take some responsibility. It also remind us what lessons we can take and stresses on the reasons as to why we should not trust the political parties in building the Democratic Confederalism .


Afrin and the Policies of the Democratic Union Party

By: Zaher Baher
March 2018

Afrin is one of the districts in northern Syria forming the region commonly known as Rojava. Until 17/03/2018, Afrin was one of Rojava’s cantons that the seven year Syrian civil war did not reach. It was the safest place in the whole of Syria until January 20th when the Turkish State invaded. Around 200,000 people from different places in Syria, especially from Aleppo, moved there where they found peace, safety, equality, dignity and humanity.

There were many reasons for the invasion of Afrin by the Turkish State. The most important are the near-complete military defeat of Isis who fought against Syrian troops and Kurdish forces on behalf of the Turkish state, the proximity of Afrin and ethnic mix of its citizens which Erdogan wants to change by settling Arab refugees who are currently in Turkey and also its proximity to Idlib and Aleppo allowing control over the roads and supply of weapons and other support from Turkey to terrorist groups. In addition, there are unconfirmed reports that there was a deal between Erdogan and Assad whereby Erdogan would not support the rebels in East Ghouta whilst having a free hand to attack the Kurds in Afrin.

However, whatever the reasons were for Erdogan to invade Afrin, I believe the Turkish State cannot stay there for very long as there will be bargaining between Assad and Erdogan.

At dawn on 19th of March, Turkish troops, with the mercenaries of the Syrian Free Army (SFA), managed to enter Afrin after paying a heavy price. During the course of the invasion 1500 fighters of the Syrian Democratic Forces (SDF) were killed and many injured as well. Around 400 civilians were killed, over 2000 people were injured and also over 150,000 people left and headed toward Aleppo.

For the last 3 years the Turkish President, Rajab Erdogan, managed to play a very successful game, using almost everyone involved in the war. This included Isis, whilst keeping good diplomatic relationships with many regional governments including Iraq and Iran. He kept a successful balance between Russia and the United States and also satisfied Europe by blocking the entry of refugees through Turkey. One of his cleverest policies was imposing conflict on the PKK, forcing them to enter this war. Erdogan knows very well that any peace process helps the PKK and the Kurdish more than helping his political party, the Justice and Development Party (AKP) and his government. Throughout this war, Erdogan weakened the Peoples’ Democratic Party (HDP) and destroyed many cities, towns and villages in the Turkish Kurdistan region of Bakur.

There is no doubt that the US does not like some of Erdogan’s policies. It does not want a member of the North Atlantic Treaty Organisation (NATO) to ally itself with Russia, enjoy a very good relationship with Iran and threaten Iraq whose Shia government is a US ally in fighting Isis. None of these are acceptable, but there is little the US can do about it. There is no alternative to the AKP in Turkey at all, and there has been no alternative political movement for the US to support and promote in order to replace the AKP. In this case the only other option is a military coup d’état. However, this option is also unavailable, at least in the present situation.

The vast majority of people, from writers, academics, and politicians to even ordinary supporters of the Kurdish people, are blaming the US, UN, UK and other European countries for being silent in the face of the brutal attack on Afrin and its citizens by the Turkish State. They believe that the above have betrayed the Kurdish in Rojava who defeated Isis, reducing the threat of terrorist attacks on the streets and public places. They think that, instead of being silent, these powerful states should have rewarded the Kurdish people by stopping Turkish troops slaughtering civilians, destroying their homes and land and displacing them.

I was neither shocked nor surprised about the position of the above states. We should all know better especially for those of us who know too well the history of the UK and US. They have no history of protecting human rights or of liberating nations from their allies. They have never supported any leftist, communist or socialist movements, let alone an anarchist one. Their history shows they have only been concerned with their own interests. They have always lined up with the most brutal dictators and states in the world. It is they who are planning war in advance and causing terrible, miserable lives for the majority of people in many, many countries.

We should also know there has been a major power struggle in the Middle East and the entry of the US into the war in support of the Kurdish in Kobane was the last effort and hope for the US to save its skin in the region rather than being kicked out of the region completely.

Personally, I always believed it was not that Rojava wanted the support of the US and Russia but, in that circumstance it was they who actually wanted Kurdish support especially when the Kurdish proved themselves in battle. When the US entered the war in Kobane it was mainly symbolic, morally boosting the spirit of the People’s Protection Units (YPG) and Women’s Protection Units (YPJ) at the time. US forces never seriously fought Isis in Kobane and never truly threatened them because it never wanted to destroy them. By entering the war, the US destroyed whatever was left intact in Kobane after the attack by Isis. Before US involvement, only 30% of Kobane was destroyed but by the end of the war this increased to 70%. I never had a doubt that this was a deliberate effort to weaken Kobane and Rojava politically and economically so that the Kurds would ask big US and European corporations to help in the rebuilding.

A few months after defeating Isis in Kobane, it became obvious that Syria and Rojava became the battlefields or war zone for Russia and the US as they played out a political, economic and strategical power struggle. At this stage, both were looking for a proxy war and trying to find groups to fight on their behalf. The Democratic Union Party (PYD) was among them but it tried to keep a balance between. Alas, in the end the PYD could not maintain this balance and had to align itself with the US, putting the future of Rojava in its hands.

This has disturbed Russia, Syria, Iran, Hezbollah, the Lebanese Shia group, and also Turkey as a member of NATO.

In such circumstances, the only winner was Erdogan who, up to the present time has played this game very well with the loser clearly being the Kurdish people of Rojava.

Has the PYD committed to the right policies to protect what has been achieved in Rojava?

Before coming to this point I would like to say I have written quite a lot about Rojava and Bakur in which I criticised the policies of the PKK and PYD. If anybody is interested in reading them, please see the links at the end of this article.

In my opinion PYD had three options to choose from, whilst each of the US and Russia had only one. The PYD could ally itself with Russia or US or simply stay out of the war and be neutral. In adopting the third option, it could work with the Movement for a Democratic Society (Tev-Dem) and the Democratic Self-administration (DSA) in bringing more international support and solidarity in rebuilding Rojava. At the same time, it could develop the YPG and YPJ to make them more powerful defence forces and stay independent of the PYD itself. In other words, it should serve the interests of the whole of Rojava and not just its own. The PYD should have stuck with Ocalan’s principle, “if we have the world’s forces, we will not attack anywhere. If all the world attacks us we will defend ourselves and not surrender “.

In my opinion, there were no excuses or justifications for the PYD to try to expand its territory and fight Isis in non-Kurdish lands. The more land they liberated from Isis, the more fighters were killed, whilst bringing more threats and insecurity from Turkey, Iran and Russia to Rojava, more relying on US financially and militarily in other words less independent and also less focused on rebuilding Rojava economically and socially.

So what was going wrong with the PYD?

Unfortunately, the PYD was the main architect in designing policies and making plans for Rojava without consulting the people in Rojava. In fact, all the decisions, as with any other political party, have been made by a small circle of people, its leaders, in a dark room. Since Kobane’s battle, the PYD made and committed to so many wrong policies. In my opinion, these have damaged the mass movement in Rojava instead of taking it forward. Here are some of them:

  • Aligning with the US: I already mentioned above the reasons for the US entering the war in Rojava and also mentioned that the PYD had three cards in its hand. The PYD did not need to deeply analyse or do much research in order to understand the position of the US in supporting any movement or government in the world. It has been clear for at least a century that many of us have known the US as a dark force. In fact any movement attracted to the US usually becomes very unpopular and suspect and has no future outside the US or to its big corporate interests. This should have been very clear and considered by the very progressive and unique movement in Rojava.

    The Kurdistan Regional Government, KRG, following attack by the Iraqi Government on 16/10/2017 with a green light from the US, proved wrong to rely on or ally with the US. Surely, the US never drops Turkey, Iraq, Iran or the future Syrian government for Kurdish interests. These two examples proved again that those who thought the PYD had no choice but to ally itself with the US were wrong.

  • YPG and YPJ: These two forces initially were small volunteer forces but were very effective in defending Rojava. The PYD gradually made them much larger. Their strategy changed from defence to attack forces and have absolute loyalty to the PYD rather than to the people from whom they emerged. The YPG and YPJ were jointly commanded by the PYD and US attacking Isis who coordinated and cooperated in the air and ground fighting against Isis.
  • Constant war with Isis: The PYD insisted on defeating Isis in cooperation with US forces when, after Kobane, Isis was not a direct threat to Rojava at least while they were engaged in fighting with other forces. Continuation of the war with Isis meant digging graves for themselves. Consequently, the YPG and YPJ were weakened losing so many fighters, needed more help in every way from the US and deepened enmity with Erdogan. Putting fighting with Isis as the main strategy before rebuilding Rojava, resulted in less impetus to form more cooperatives to improve the life of people in Rojava economically and not focussing on the continuation of the revolution in culture and education. These, along with many more, were the consequence of continuing the war with Isis.

  • Syrian Kurdish National Council for Kurdish Opposition Parties (ENKS): The Syrian opposition political parties in Rojava have never had deep roots among people in Rojava. They have never been popular having no clean and clear records or background. That said, that does not mean they cannot have an influence over people or that they cannot stand against Rojava’s people and their movement. ENKS could not launch a movement let alone make a revolution, but certainly they could and can damage and hurt the movement, especially when they have been supported in every way by the Kurdistan Democratic Party (KDP), Barzani’s Party. They also have a strong connection with Turkey and probably other regional governments.

    In my opinion there was always room for the PYD to compromise with ENKS. They could accept some of their political conditions apart from letting them have their own independent military force out of control of the SDF. If the PYD had a good relation with them then it could affect the attitude of the KDP towards the PYD as well and probably ENKS could have an influences on Turkey too or, at least, could stay neutral.

  • Final US plan and project: When the US recently recommended that the PYD should form a 30,000 strong force among the SDF to protect the borders, the PYD should have turned this request down. They should have known better. The US never wanted the SDF to be too big, although any forces made larger by an outsider can easily vanish or, at least, be smaller. The PYD should have known that this plan would annoy and irritate the State of Turkey and bring forward its plan to invade Afrin.

    When the invasion started on 20/01/18, the PYD instead of begging for help from the US, UK, the rest of Europe and the UN should have given an immediate warning to the US; either stop their ally, Turkey, from attacking Afrin, or they would withdraw from fighting Isis and join the SDF in fighting Turkey in Afrin. However, this was not done until almost the last weeks of the operation and that was far too late.

    The question is why the PYD made mistake after mistake or rather all the time made wrong decisions?

    The answer is very simple as they never consulted the people in Rojava. They ignored Ocalan’s principle about the people making all the decisions. The PYD has a history of doing this. In 2015 when they negotiated with ENKS, they reached an agreement to offer 40 seats on the Democratic Self Administration, DSA, without consulting the people in Rojava. However, later ENKS pulled out of the agreement so they did not share power in Rojava.

    I am sure that if the PYD had consulted with people when making these decisions, then many lives could have been saved as well as saving Rojava from any invasion or, at least, they would not be as responsible for what happened in Afrin or what may happen in future.

    What can we learn from all this?

    Well, the only lesson we can learn is that we should not trust any political parties and their leaders as they usually represent a tiny minority in society. They make decisions among a very small circle in a dark room. The strength of political parties is always at the expense of the mass movement, and eventually the mass movement is getting weaker and weaker.

    We also should know that building Confederalism or Democratic Confederalism is the work of millions of people in all sections of society rather than the job of political parties. The last lesson we should learn is that we should recognise the use of weapons as a conditional and solid duty in defending ourselves but not attacking others.

    Zaherbaher.com

    http://zaherbaher.com/2016/02/04/our-attitude-towards-r...rity/

    http://zaherbaher.com/2017/05/23/we-supporters-of-rojav...ates/

    http://zaherbaher.com/2017/12/30/where-is-the-kurdistan...ding/

  • Μέση Ανατολή / Αραβία / Ιράκ / Ιμπεριαλισμός / Πόλεμος / Ανακοίνωση Τύπου Wednesday March 21, 2018 18:36 byΠυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας

    Μόνο η αυτοοργάνωση και η αυτενέργεια των υποτελών και άκληρων στρωμάτων, αυτών που βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, μπορεί να οδηγήσει στη χειραφέτησή τους από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου και να σηματοδοτήσει, έτσι, την αυγή της πανανθρώπινης χειραφέτησης, της γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, διαμορφώνοντας μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, κοινοκτημοσύνης και αλληλεγγύης, έναν κόσμο για όλους και όχι για λίγους. Σε αυτό το πλαίσιο βλέπουμε ως κομβικό σημείο τη διεθνιστική σύνδεση του αγώνα μας με εκείνον που διεξάγουν οι Κούρδοι/ισσες και διεθνιστές αντάρτες/ισσες στη Ροζάβα, παρά τις ποιοτικές διαφορές που αφορούν κατά βάση τις υλικές συνθήκες της τρέχουσας πραγματικότητας που επικρατούν στην περιοχή τους.

    Αλληλεγγύη στην κουρδική και διεθνιστική αντίσταση στο Αφρίν

    Το μεγαλύτερο τμήμα του καντονιού του Αφρίν δε βρίσκεται πλέον υπό τον έλεγχο των συριακών δημοκρατικών δυνάμεων (SDF). Ο άμαχος πληθυσμός έχει αποχωρήσει από την πόλη του Αφρίν, δεχόμενος ισχυρά βομβαρδιστικά χτυπήματα από τον τουρκικό στρατό. Η πόλη του Αφρίν ελέγχεται από τις 18/3/2018 από τον τουρκικό στρατό και τον ελεύθερο συριακό στρατό (FSA), που προχώρησαν σε εκτελέσεις και πλιάτσικο με το που κατέλαβαν το κέντρο της πόλης. Η αντίσταση στο Αφρίν διέρχεται πλέον σε άλλη φάση, καθώς το YPG ανακοίνωσε πως στο Αφρίν θα περάσει από τον τακτικό πόλεμο στον ανταρτοπόλεμο, προσπαθώντας να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη, ώστε να επιστρέψουν στα σπίτια τους όλοι οι ξεσπιτωμένοι Κούρδοι του Αφρίν, καθώς και οι περίπου 100.000 εσωτερικοί μετανάστες που είχαν μεταβεί εκεί.

    Το επαναστατικό καθήκον της διεθνιστικής αλληλεγγύης μας καλεί να στηρίξουμε, με τις ελάχιστες δυνάμεις που διαθέτουμε και με τον τρόπο που μπορούμε, τον αγώνα της κουρδικής και διεθνιστικής αντίστασης στη Ροζάβα. Η δική μας συνεισφορά προς το παρόν κρίνουμε πως περιορίζεται στο πεδίο της προπαγάνδισης και της κοινώνησης του κουρδικού, αλλά και γενικότερα του επαναστατικού κοινωνικού αγώνα στους χώρους όπου δραστηριοποιούμαστε οργανωτικά, σε πολιτικό, κοινωνικό και ταξικό επίπεδο, με απώτερο στόχο την ανάπτυξη δεσμών διεθνιστικής αλληλεγγύης μεταξύ των όπου γης καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμεων, καθώς και συνολικότερα την όξυνση της κοινωνικής και ταξικής σύγκρουσης των κάτω με τους πάνω, στη μεριά του χάρτη στην οποία βρισκόμαστε.

    Από τις 19/1/2018 ο τουρκικός στρατός σε συνεργασία με τον FSA, αλλά και με την αρωγή ένοπλων ισλαμιστών που πολεμούν για λογαριασμό υποομάδων της Αλ Κάϊντα και της Αλ Νούσρα, έχουν βάλει σε εφαρμογή μετά από εντολές του τουρκικού κράτους την επιχείρηση “Κλάδος Ελαίας” με σκοπό τη μιλιταριστική καταστολή της ελευθεριακής επανάστασης στη Ροζάβα και τον τερματισμό του πειράματος του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού. Ο Ερντογάν ψάχνει για κίβδηλα άλλοθι στη διεθνή κοινότητα, βαφτίζοντας τις πολεμικές του επιχειρήσεις ως πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας» του YPG (Μονάδες Προστασίας του Λαού) και του YPJ (Μονάδες Προστασίας των Γυναικών), του PYD (Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα) και του PKK (Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν), δηλώνοντας πως μετά το Αφρίν σειρά έχουν και τα υπόλοιπα καντόνια της Ροζάβα. Αποκαλεί τρομοκράτες τους/τις Κούρδους/ισσες αντάρτες/ισσες που σήκωσαν στις πλάτες τους την ένοπλη αντίσταση απέναντι στον φασιστικό φονταμενταλισμό του ISIS, τον οποίο εξέθρεψε ο ίδιος ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός και οι δορυφόροι του στη Μέση Ανατολή μετά τη λεγόμενη αραβική άνοιξη, για την εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών οικονομικών τους συμφερόντων. Ο τουρκικός κρατικός καιροσκοπισμός περί πολέμου κατά της τρομοκρατίας, μπορεί να αποδομηθεί στα μάτια της κοινωνικής βάσης χωρίς την παραμικρή δυσκολία από το διεθνές επαναστατικό κίνημα. Οι κυρίαρχοι αποκαλούν τρομοκράτες όσους η χειραφέτησή τους περνά μέσα από την αποκαθήλωση των συμφερόντων των ισχυρών και τη σύγκρουση με το βάρβαρο κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου. Εμείς βρισκόμαστε όμως στο ταξικό στρατόπεδο των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, γι’ αυτό και αποκωδικοποιούμε αναλόγως τα περίτεχνα τεχνάσματα που σκαρφίζεται η εκάστοτε κρατική εξουσία για να αποκρύψει τη βαρβαρότητα των κυριαρχικών και επεκτατικών της βλέψεων, ώστε να ικανοποιήσει τις ιδιοτελείς οικονομικές και πολιτικές ορέξεις της.

    Καθώς το ISIS άρχισε να χάνει διαρκώς έδαφος και πλέον πνέει τα λοίσθια, ο πέλεκυς της αντίδρασης έμελλε να πέσει πάνω στη Ροζάβα. Οι Η.Π.Α. που υποστήριζαν τις SDF στις στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του ISIS, με τελεσίγραφο του Πενταγώνου ανακοίνωσαν πως αποσύρουν την οποιαδήποτε βοήθεια στις SDF, εκτός και αν πρόκειται για επιχειρήσεις, αυστηρά, εναντίον του ISIS. Από την άλλη, η Ρωσία απέσυρε τις αεροπορικές της δυνάμεις από το Αφρίν, μια κίνηση που έχει πληρωθεί με το αίμα του κούρδικου άμαχου πληθυσμού της περιοχής, καθώς οι μαχητές και οι μαχήτριες της κουρδικής αντίστασης δε διαθέτουν οπλικά συστήματα για την εξουδετέρωση των εναέριων επιθέσεων. Επίσης, ο Άσαντ απέσυρε από τα σύνορα του Μανμπίτζ τα στρατεύματα του συριακού στρατού, για να αποστείλει στα μέσα Φεβρουαρίου μια πολιτοφυλακή του συριακού στρατού στο Αφρίν, η οποία όμως αποχώρησε, διότι δέχτηκε αμέσως τα πυρά του τουρκικού πυροβολικού. Κάπως έτσι το Αφρίν έμεινε εντελώς απομονωμένο και στρατιωτικά αβοήθητο. Περικυκλωμένο παντού από εχθρούς, χωρίς κανέναν στρατιωτικό σύμμαχο διαθέσιμο από αυτούς που μέχρι τελευταία συνήπταν μαζί τους ευκαιριακές στρατιωτικές συμμαχίες για λόγους τακτικής. Ο ευκαιριακός χαρακτήρας αυτών των συμμαχιών και η αμφίβολη διάρκειά τους είναι παράγοντες-κλειδιά για την πραγμάτευση των γεωπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. Αυτές οι συμμαχίες είναι ρευστές, καιροσκοπικές, πολλές φορές αντιφατικές και μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή όπως βλέπουμε.

    Στη Μέση Ανατολή εξελίσσεται εδώ και χρόνια μέσα από το κανάλι του συριακού εμφυλίου πολέμου η σύγκρουση του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού, με σημαίνουσα δύναμη τις Η.Π.Α., και του αντίπαλου κυρίαρχου ιμπεριαλιστικού μπλοκ με σημαίνουσα δύναμη τη Ρωσία, χωρίς αυτό να υποδηλώνει όμως πως η παγκόσμια οικονομική και πολιτική πραγματικότητα κινείται σε ρυθμούς ιμπεριαλιστικού διπολισμού, καθώς στα δύο αυτά αντίπαλα κυρίαρχα άρματα υπάρχουν και άλλες ισχυρές δυνάμεις (βλ. Κίνα, Γερμανία, Καναδάς, Ιαπωνία κ.α.). Σε αυτήν την αρένα των διεθνών ανταγωνισμών, το τουρκικό κράτος και η αστική του τάξη διαδραματίζουν έναν σχετικά απρόσμενο ρόλο. Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ -ο 2ος μεγαλύτερος στρατός του μάλιστα- και παράλληλα έγκειται σε αυτό που σχηματικά μπορούμε να αποκαλέσουμε δυτικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ, κάτι που αποδεικνύεται άλλωστε και από τον διακαή της πόθο να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πρόσφατη συμμαχία της με το Ιράν και τη Ρωσία, συνεπώς και με τον Άσαντ, καθώς το καθεστώς του είναι προσδεμένο στα ρωσικά συμφέροντα, μπορεί να λογιστεί μόνο ως ευκαιριακή. Η τριμερής συμφωνία μεταξύ Τουρκίας-Ρωσίας-Ιράν στην Αστάνα, που ορίζει τη δημιουργία ζωνών περιορισμού της εμπόλεμης έντασης στην ευρύτερη περιοχή του Χαλεπιού και περιμετρικά του Ιντλίμπ, ουσιαστικά μεταφράζεται κάπως έτσι: «Η Τουρκία δεν απλώνει χέρι στο Ιντλίμπ, το αφήνει για τον Άσαντ. Η Ρωσία και ο Άσαντ δεν απλώνουν χέρι στο Αφρίν. Το αφήνουν για την Τουρκία και τις συμμαχικές της δυνάμεις.» Οι Η.Π.Α. έχουν βρεθεί σε περίπλοκη θέση, καθώς επέλεξαν τυχοδιωκτικά να στηρίξουν τους Κούρδους, με μοναδικό μέλημα την ανατροπή του φιλορώσου Άσαντ, ώστε να βάλουν κάποια δική τους μαριονέτα στη θέση του, όπως συνηθίζεται να γίνεται άλλωστε στα κράτη της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο. Μέχρι στιγμής πάντως έχουν αποφύγει τη συμπλοκή με τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ, την Τουρκία. Αυτό που φαίνεται πάντως πως προσπαθεί να κάνει η Τουρκία μέσα από τους αλλόκοτους γεωστρατηγικούς της ελιγμούς, είναι να ανεβεί σκαλί στην πυραμίδα του διεθνούς ανταγωνισμού, ώστε να πλασαριστεί ανάμεσα στις πρωτοκλασάτες δυνάμεις και να προωθήσει τα συμφέροντα της τουρκικής αστικής τάξης, η οποία έχει βάλει στο μάτι της τους ενεργειακούς πόρους της Μέσης Ανατολής, αλλά και να ενισχύσει περαιτέρω τη σοβινιστική πολιτική του Ερντογάν, η οποία αποτελεί εργαλείο ταξικού αποπροσανατολισμού και απόσπασης της κοινωνικής συναίνεσης στο καθεστώς του από τα συντηρητικά στοιχεία του τουρκικού κράτους.

    Οι ευκαιριακές συμμαχίες σε ένα εμπόλεμο περιβάλλον είναι δεδομένο πως μπορούν να γεννήσουν αδιέξοδα, τα οποία μπορούν να επιφέρουν τεράστιο κόστος σε όλα τα επίπεδα. Εκ του ασφαλούς, θα μπορούσαμε να καταδικάσουμε ανερυθρίαστα την έστω και πρόσκαιρη συμμαχία των Κούρδων της Ροζάβα με τις Η.Π.Α.. Για μας, όντας αναρχικοί, είναι παραδεκτό πως οι συμμαχίες των επαναστατικών κινημάτων με κρατικούς σχηματισμούς αποτελούν τροχοπέδη και εν τέλει μπορούν να αναστείλουν εντελώς τη χειραφετική τους διαδικασία. Όμως, κάτι άλλο που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε, είναι πως σε αντίθεση με τα επαναστατικά εγχειρήματα που ξεπηδούν εντός μιας οριοθετημένης γεωγραφικής κοιτίδας, το κεφάλαιο «απλώνεται» σε παγκόσμια κλίμακα, είναι παντού. Οι Κούρδοι και οι Κούρδισσες της Ροζάβα βρέθηκαν λοιπόν με την πλάτη στον τοίχο και η προκειμένη συμμαχία τους με τις Η.Π.Α. σε στρατιωτικό επίπεδο, ήταν μια τακτική κίνηση την οποία αναγκάστηκαν να κάνουν για λόγους επιβίωσης της ίδιας της επανάστασης. Για να μη βρίσκονται τα επαναστατικά κινήματα δέσμια των οικονομικών και στρατιωτικών εξαρτήσεων από τους διάφορους ιμπεριαλισμούς, είναι αναγκαία η ανάπτυξη και η προώθηση των δεσμών της προλεταριακής διεθνιστικής αλληλεγγύης, ειδικά μέσα από το εκτεταμένο ξέσπασμα κοινωνικών επαναστάσεων στις γειτονικές περιοχές. Αντίστοιχα, δεν εγκλωβιζόμαστε σε κάποια αναρχική «καθαρότητα». Δεν ταυτιζόμαστε απόλυτα με το μοντέλο του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού. Αναγνωρίζουμε όμως τη σημαντικότατη συνεισφορά του για την κοινωνική βάση της περιοχής, καθώς έχει ικανοποιήσει σημαντικό κομμάτι των αναγκών της, μέσα σε ένα περιβάλλον που μάστιζαν επί μακρόν ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, ο συντηρητισμός, ο σεξισμός και ο δεσποτισμός της εξουσίας. Η ελευθεριακή επανάσταση στη Ροζάβα κατόρθωσε να μετασχηματίσει σε σημαντικό βαθμό τις κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις, μέσα από τα αμεσοδημοκρατικά και ομόσπονδα κοινοτικά συμβούλια με την καίρια συμμετοχή των γυναικών σε αυτά, με τον συνεχή αγώνα για τη χειραφέτηση των γυναικών και της lgbtqia+ κοινότητας από τις έμφυλες διακρίσεις και την πατριαρχία, με τις κοοπερατίβες και τα σημαντικά βήματα στο κομμάτι της κοινωνικής οικολογίας. Διατηρούμε τους κριτικούς προβληματισμούς μας και τις διαφωνίες μας, χωρίς όμως να απομακρυνόμαστε από τα επίδικα που ορίζει η μαινόμενη κοινωνική και ταξική σύγκρουση που εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς στην περιοχή.

    Σήμερα, τα σενάρια μιας παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης αυξάνουν συνεχώς, καθώς τα νέφη ενός εκτεταμένου πολέμου πυκνώνουν. Ήδη υπάρχουν πάρα πολλά ανοιχτά πολεμικά μέτωπα (βλ. Ουκρανία, Μέση Ανατολή, Κεντρική και Βόρεια Αφρική) που πλησιάζουν όλο και περισσότερο την καρδιά της «Δύσης». Υπάρχουν σφοδρά συγκρουόμενοι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί, αλλά και μια ραγδαία ενδυνάμωση των εθνικισμών σε παγκόσμια κλίμακα. Ο πόλεμος, πάντως, αποτελεί πάντοτε μια λύση στην ατζέντα του κεφαλαίου, ώστε να κάνει μια ανανεωτική και κερδοφόρα επανεκκίνηση. Όμως δεν πρέπει να αγνοούμε το κόστος που επιφέρει μια τέτοια επιλογή, που είναι πρώτα και κύρια οι ανθρώπινες ζωές που θα θυσιαστούν στο σφαγείο των καπιταλιστών. Ο πόλεμος πάντα γίνεται για τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Αυτοί που πρόκειται να πληρώσουν έναν ενδεχόμενο πόλεμο τόσο από την τσέπη τους, όσο και με το αίμα τους, είναι οι όπου γης προλετάριοι. Επιπρόσθετα, οι οπλοβιομηχανίες κάνουν χρυσές δουλειές τη στιγμή που οι φτωχοί αλληλοσκοτώνονται για τα συμφέροντα των πλούσιων και των ισχυρών. Τα κράτη ξοδεύουν ασύστολα χρήματα σε πολεμικές εξοπλιστικές δαπάνες, ενώ η κοινωνική πλειοψηφία εξοντώνεται από την καπιταλιστική κρίση που η ίδια η κεφαλαιοκρατία προκάλεσε. Για να μην ξεχνάμε όμως, ο πόλεμος αποτελεί μια αποτελεσματική διέξοδο για το κεφάλαιο, ώστε να αντιμετωπίσει τις περιοδικές του κρίσεις, καταστρέφοντας εργατικό δυναμικό και μέσα παραγωγής, δημιουργώντας καινούριες αγορές, πρόσφορες για επενδύσεις και για κερδοφορία. Γιατί, μετά από μια παγκόσμια πολεμική καταστροφή, πάντοτε ακολουθεί μια περίοδος ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης, που «καρποφορεί» πάνω στα συντρίμμια και τα χαλάσματα, πάνω στις σωρούς των πτωμάτων.

    Οι δυτικές μητροπόλεις θωρακίζονται με μέτρα έκτακτης ανάγκης και προχωρούν σε πολιτικές εξαίρεσης, αξιοποιώντας τη ρητορική περί αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, την οποία επιμελώς έχουν ενορχηστρώσει οι ίδιοι οι κυρίαρχοι. Στην Τουρκία, μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλιο του 2016, και ειδικότερα μετά το νοθευμένο δημοψήφισμα τον Απρίλιο του 2017, ο δεσποτισμός του καθεστώτος έχει ισχυροποιηθεί ακόμα περισσότερο, με τον Ερντογάν να συγκεντρώνει επί της ουσίας όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Η μοίρα που επιφυλάσσει για τους κάθε λογής αντιφρονούντες, από τους προοδευτικούς μέχρι τους κομμουνιστές και τους αναρχικούς, είναι απολύσεις, φυλακίσεις, βασανισμοί και καταστολή. Συν τοις άλλοις, διεξάγει ανηλεή επίθεση εναντίον του κουρδικού πληθυσμού και των ανταρτών/ισσών του PKK. Κατά τα άλλα, η διμερής συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας, που βρίθει κονδυλίων προς την Τουρκία, θεωρεί το γειτονικό μας κράτος, ως ασφαλή περιοχή και υπαγορεύει έτσι τις επαναπροωθήσεις μεταναστών.

    Η Ευρώπη έχει κλείσει τα σύνορά της στους μετανάστες, εγκαθιστώντας ειδικές περιπόλους συνοριοφυλακών και ακτοφυλακών, ορθώνοντας φράχτες και τείχη. Χωρίζει τους μετανάστες σε νόμιμους και «λαθραίους», σε αυτούς που έχουν και σε εκείνους που δεν έχουν χαρτιά. Τα κράτη και οι αστικές τάξεις φέρουν την πολιτική ευθύνη για κάθε έναν πρόσφυγα που πνίγηκε και πνίγεται στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, για κάθε έναν πρόσφυγα που πέθανε στα στρατόπεδα «φιλοξενίας» από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Η στρόφιγγα της «νόμιμης» εισδοχής μεταναστών έχει πλέον κλείσει, διότι έχουν καλυφθεί οι ανάγκες του κεφαλαίου για το ξεζούμισμα των νεοαφιχθέντων κολασμένων. Αυτοί που περισσεύουν, στοιβάζονται στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που ευθαρσώς η αστική αφήγηση αποκαλεί camps «φιλοξενίας». Το πλέον παράδοξο είναι πως αυτοί που παρουσιάζονται ως εκείνοι που θα επουλώσουν τις πληγές, είναι αυτοί που τις άνοιξαν. Και δε σταματούν εκεί, αλλά βρίσκουν την ευκαιρία να αντλήσουν κέρδος πάνω στις πλάτες των ίδιων των πληγέντων, στήνοντας μια, οικονομικά, πολλά υποσχόμενη βιομηχανία κερδοφορίας με τις Μ.Κ.Ο που εμπορεύονται φιλανθρωπία.

    Το ελληνικό κράτος ως μέλος του ΝΑΤΟ, φέρει εξίσου ευθύνες για το αιματοκύλισμα που συντελείται στη Μέση Ανατολή. Φέρει ευθύνες γιατί η νατοϊκή βάση στη Σούδα των Χανίων, έχει αποτελέσει ορμητήριο επιθέσεων των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και ο ρόλος της διαρκώς αναβαθμίζεται. Οι συζητήσεις για τη δημιουργία δύο νέων νατοϊκών βάσεων, μία στον Έβρο και μία στη Σύρο, θέτουν το ελληνικό κράτος ακόμα πιο βαθιά στους νατοϊκούς πολεμικούς σχεδιασμούς. Ο κόσμος του κράτους και του κεφαλαίου είναι βαμμένος με το αίμα των φτωχών. Αίμα Παλαιστινίων έχουν τα χέρια του Νετανιάχου, αίμα Αιγυπτίων αντιφρονούντων τα χέρια του Αλ Σίσι, με τους οποίους το ελληνικό κράτος έχει συνάψει οικονομικές συμφωνίες συνεργασίας που αφορούν τον ενεργειακό τομέα, αλλά και τις στρατιωτικές ασκήσεις (όσον αφορά τις σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ).

    Ο δικός μας πόλεμος όμως δεν είναι εθνικός. Είναι κοινωνικός και ταξικός, ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, ενάντια σε κάθε έκφανση της εξουσίας και της ιεραρχίας. Όντας κομμάτι της κοινωνικής βάσης δεν πρόκειται να στρέψουμε τις κάννες των όπλων στα ταξικά μας αδέρφια. Δεν πρόκειται να πολεμήσουμε για καμία πατρίδα, για κανένα αφεντικό. Οι όπου γης καταπιεσμένοι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας. Βρισκόμαστε στην ίδια μεριά του οδοφράγματος, όσο και αν προσπαθούν οι κυρίαρχοι να μας διαιρέσουν με επίπλαστους διαχωρισμούς βάσει φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, φυλής, θρησκείας και ηλικίας, με απώτερο σκοπό να μας εκμεταλλεύονται αποτελεσματικότερα και να κοιμούνται οι ίδιοι ήσυχοι.

    Μόνο η αυτοοργάνωση και η αυτενέργεια των υποτελών και άκληρων στρωμάτων, αυτών που βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, μπορεί να οδηγήσει στη χειραφέτησή τους από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου και να σηματοδοτήσει, έτσι, την αυγή της πανανθρώπινης χειραφέτησης, της γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, διαμορφώνοντας μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, κοινοκτημοσύνης και αλληλεγγύης, έναν κόσμο για όλους και όχι για λίγους. Σε αυτό το πλαίσιο βλέπουμε ως κομβικό σημείο τη διεθνιστική σύνδεση του αγώνα μας με εκείνον που διεξάγουν οι Κούρδοι/ισσες και διεθνιστές αντάρτες/ισσες στη Ροζάβα, παρά τις ποιοτικές διαφορές που αφορούν κατά βάση τις υλικές συνθήκες της τρέχουσας πραγματικότητας που επικρατούν στην περιοχή τους.

    Υ.Γ.: Η φυσική σειρά για μια νεοσυσταθείσα πολιτική συλλογικότητα παραδοσιακά ορίζει ως σημείο εκκίνησής της στη δημόσια σφαίρα την κοινοποίηση ενός ιδρυτικού κειμένου, το οποίο αποτυπώνει τις αρχές, τους τακτικούς και στρατηγικούς της στόχους, αποσαφηνίζοντας την πολιτική της φυσιογνωμία. Εμάς όμως μας ξεπέρασαν κατά πολύ οι ραγδαίες εξελίξεις που συντελούνται στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα στην περιοχή του Βορειοδυτικού Κουρδιστάν, της Ροζάβα (Δημοκρατική Ομοσπονδία Βόρειας Συρίας) και συγκεκριμένα στο καντόνι του Αφρίν, γι’ αυτό και η ιδρυτική μας διακήρυξη ως Πυρήνα Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας θα δημοσιευθεί σε δεύτερο χρόνο, το αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα.

    ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΥΡΔΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΡΟΖΑΒΑ

    ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΑΝΤΑΡΤΩΝ/ΙΣΣΩΝ ΤΩΝ YPG, YPJ, INTERNATIONAL FREEDOM BATTALION, I.R.P.G.F., Ε.Σ.Δ.Α.

    ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΛΑΩΝ. ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

    ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

    ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

    Πυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας

    anarxokommounistes_kalampakas@espiv.net

    Μέση Ανατολή / Αραβία / Ιράκ / Ιμπεριαλισμός / Πόλεμος / Ανακοίνωση Τύπου Saturday March 17, 2018 08:22 byΕλευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

    Εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στους Κούρδους επαναστάτες της Ροζάβα και στους διεθνιστές αναρχικούς και κομμουνιστές που μάχονται στο πλάι τους. Η περιφρούρηση της ελευθεριακής επανάστασης στη Ροζάβα αποτελεί ανάχωμα στην παγκόσμια επέλαση του κρατικού και καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού και φωτεινό παράδειγμα αντίστασης και επαναστατικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Μετά την ηρωική μάχη του Κομπάνι, η υπεράσπιση του Αφρίν είναι η συνέχεια του αγώνα των λαών στο Κουρδιστάν για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

    Στις 20/1 τουρκικά στρατεύματα άρχισαν να επιτίθονται από αέρος και με πυροβολικό οπλισμό εναντίον των θέσεων των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) στο καντόνι του Αφρίν, που αποτελεί τμήμα της Δημοκρατικής Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας ή αλλιώς Ροζάβα. Οι βομβαρδισμοί των τουρκικών στρατευμάτων έχουν πλήξει και μη στρατιωτικούς στόχους. Ο αριθμός των τραυματιών και των νεκρών παραμένει αδιευκρίνιστος. Αυτή τη στιγμή ο τουρκικός στρατός έχει περικυκλώσει το Αφρίν όπου 800 χιλιάδες άνθρωποι παραμένουν ελεύθεροι πολιορκημένοι χωρίς νερό, φαγητό και φάρμακα. Λίγες μέρες πριν, ο Ερντογάν εξαπέλυε απειλές εναντίον των Κούρδων της Ροζάβα, λέγοντας πως η Τουρκία έχει επεκτατικές βλέψεις προς το την περιοχή του Μανμπίτζ το Κομπάνι και το Καμισλί, τις οποίες πρόκειται να περατώσει μέσω μιλιταριστικών επεμβάσεων. Οι 20.000 Τούρκοι στρατιώτες επικουρούνται από 5.000 ισλαμιστές πολιτοφύλακες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA).

    Η γενικευμένη, από ό,τι φαίνεται, στρατιωτική επίθεση της Τουρκίας έναντι των απελευθερωμένων εδαφών της Ροζάβα έγινε με τη συγκατάθεση των κεντρικών και περιφερειακών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που δρουν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και ιδιαίτερα με τη συναίνεση τόσο της Ρωσίας, η οποία απέσυρε τα στρατεύματά της από το Αφρίν, όσο και του Ιράν. Σε τριμερή συμφωνία μεταξύ της Ρωσίας, του Ιράν και της Τουρκίας στην Αστάνα, αποφασίστηκε η εγκαθίδρυση περιοχών περιορισμού της εμπόλεμης έντασης στις περιοχές του Χαλεπίου και περιμετρικά του Ιντλίμπ, καθώς και η απομάκρυνση των ισλαμιστικών στρατευμάτων από τις περιοχές αυτές. Οι στρατιωτικές αυτές οργανώσεις, που αποτελούν παρακλάδια της Αλ Κάιντα, χρηματοδοτούνται και υποστηρίζονται από την Τουρκία. Το καθεστώς Άσαντ όμως με τη βοήθεια των σταθερών συμμάχων του στην περιοχή, της Ρωσίας και του Ιράν δηλαδή, θέλει να προσαρτήσει για λογαριασμό του την περιοχή του Ιντλίμπ, βόρειο τμήμα του οποίου βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή. Η Τουρκία όμως όχι μόνο δεν «νουθέτησε» και δεν απομάκρυνε αυτές τις οργανώσεις από την περιοχή, αλλά βρήκε την ευκαιρία για να αυξήσει την επιρροή της σε αυτές και να τις εντάξει στους σχεδιασμούς της για να χτυπήσει το καντόνι του Αφρίν, το οποίο συνορεύει βόρεια με την Τουρκία, νότια με το Ιντλίμπ και δυτικά με μία ζώνη τουρκικής κατοχής που επονομάζεται “Ασπίδα του Ευφράτη”. Το Αφρίν λοιπόν είναι περικυκλωμένο από τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις και τους συμμάχους τους. Οι στρατιωτικές μονάδες του Άσαντ αποσύρονται από τα σύνορα με το Μανμπίτζ, ανοίγοντας πέρασμα για τον τουρκικό στρατό και τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA), ώστε να χτυπήσουν το Αφρίν στα νώτα του. Ο Άσαντ παραμένει πιστός στην εξάρτησή του από τα ρωσικά συμφέροντα, γι’ αυτό και πράττει αναλόγως. Την ίδια στιγμή οι Η.Π.Α., που μέχρι τώρα υποστήριζαν τους Κούρδους της Ροζάβα όσον αφορά τη χρηματοδότηση, την παροχή οπλισμού, τη στρατιωτική εκπαίδευση και βοήθεια, με δήλωση του Πενταγώνου εξήγγειλαν πως μονάδες των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) που δεν εστιάζουν αποκλειστικά και μόνο στην ένοπλη σύγκρουση με το ISIS, δε θα λαμβάνουν από εδώ και στο εξής τη στήριξη των Η.Π.Α.. Ταυτόχρονα, το ISIS εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) στην Ανατολική Συρία. Οι δυνάμεις των Κούρδων επαναστατών της Ροζάβα βρίσκονται σε δίλημμα, όντας υπό τρομερή πίεση. Έχουν δύο τεράστια ανοιχτά μέτωπα, στο Αφρίν και στην Ανατολική Συρία. Το Αφρίν υπερασπίζονται 10.000 πολιτοφύλακες των YPG (Μονάδες Προστασίας του Λαού) και των YPJ (Μονάδες Προστασίας των Γυναικών).

    Οι περιοχές περιορισμού της εμπόλεμης έντασης, για τις οποίες έγινε λόγος προηγουμένως, επρόκειτο βάσει της συμφωνίας της Αστάνα να αποδοθούν τελικά στο καθεστώς Άσαντ. Όμως οι ισλαμιστικές ένοπλες οργανώσεις –σύμμαχοι της Τουρκίας- δεν έχουν αποχωρήσει ακόμα από την περιοχή του Ιντλίμπ. Φαίνεται λοιπόν πως γεννούνται κραδασμοί στο εσωτερικό του νεοσχηματισθέντος, αλλά ευκαιριακού όπως φαίνεται, συνασπισμού Τουρκίας-Ρωσίας-Ιράν. Αυτό όμως δε σημαίνει σε καμία περίπτωση τη διάλυσή του. Είναι γεγονός πως η Τουρκία επιζητεί να γίνει πρωτοκλασάτη δύναμη στη σκακιέρα της Μέσης Ανατολής. Τρίζει τα δόντια της σε Η.Π.Α. και Ρωσία και προσπαθεί να ανελιχθεί σε μέγεθος αντάξιο αυτών. Μπορεί να εκβιάζει διακρατικές συμφωνίες και συμμαχίες, αλλά ο σταθερός εχθρός της είναι οι Κούρδοι της Ροζάβα και το ελευθεριακό πείραμα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού. Στον στόχο της αυτόν βρίσκουν κοινό τόπο η Ρωσία, το Ιράν και το καθεστώς του Άσαντ. Η τουρκική κατοχή του βόρειου Ιντλίμπ και της “Ασπίδας του Ευφράτη”, είναι που κρατά την Τουρκία μέσα στο παιχνίδι του συριακού εμφυλίου πολέμου και των γεωπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία έχει βάλει στο μάτι τις ενεργειακές πηγές της περιοχής και την καταστολή της επανάστασης των Κούρδων στη Ροζάβα και δεν διατίθεται να κάνει βήμα πίσω. Η Τουρκία αυτήν τη στιγμή κρατά την περιοχή του βόρειου Ιντλίμπ ως διαπραγματευτικό χαρτί για μια πιθανή ανταλλαγή του με το καντόνι του Αφρίν.

    Η σχεδόν ολοκληρωτική εξάλειψη του ISIS, σηματοδοτεί την έναρξη μιας δύσκολης περιόδου για την υπεράσπιση της κοινωνικής επανάστασης στη Ροζάβα. Πλέον, η επανάσταση πρόκειται είτε να γίνει άμεσος στόχος επιθέσεων από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που δρουν στην περιοχή είτε να γίνει στόχος προς χειραγώγηση από τις μεγάλες δυνάμεις (βλ. Η.Π.Α.), που θα θέλουν να τη χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους για την προώθηση των σχεδιασμών τους εναντίον των αντιπάλων τους. Οι γεωπολιτικές πιέσεις, η οικονομική και στρατιωτική εξάρτηση των μονάδων των YPG (Μονάδες Προστασίας του Λαού) και YPJ (Μονάδες Προστασίας των Γυναικών) πρόκειται να κορυφωθούν τώρα που οι ώρες του ISIS τελειώνουν και το μάτι του κυκλώνα πρόκειται να μεταφερθεί στη Ροζάβα. Παρότι, από την πλευρά μας, δεν αρκούμαστε σε μια καθαρολογική και εκ του ασφαλούς καταδίκη της έστω και πρόσκαιρης, μερικής συνεργασίας των επαναστατικών κινημάτων με κρατικούς σχηματισμούς (με ό,τι αυτό συνεπάγεται), αυτό σίγουρα δε σημαίνει ότι ξεχνάμε έστω και για μια στιγμή το ότι αυτές οι συμμαχίες υποσκάπτουν εντατικά τα ίδια τα θεμέλια μιας πιθανά χειραφετικής και απελευθερωτικής προοπτικής. Το κεφάλαιο έχει διεθνές εκτόπισμα μέσα στον κόσμο της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς, σε αντίθεση με τις επαναστάσεις που ξεπηδούν από μια συγκεκριμένη τοπική οριοθέτηση. Επομένως, ο μόνος τρόπος για να αποδεσμευτούν τα επαναστατικά κινήματα από τις γεωπολιτικές πιέσεις και την οικονομική και στρατιωτική εξάρτηση από διάφορους ιμπεριαλισμούς είναι η προώθηση του προλεταριακού διεθνισμού και το διευρυμένο ξέσπασμα κοινωνικών επαναστάσεων, ειδικά στις γειτονικές χώρες. Έτσι μπορούν να προασπιστούν οι κοινωνικές επαναστάσεις, δια του πολλαπλασιασμού τους. Η πρόσδεσή τους σε κρατικούς σχηματισμούς και στα συμφέροντα αυτών, είναι το τέλος κάθε επανάστασης.

    Δεν ταυτιζόμαστε απόλυτα με το μοντέλο του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού. Αναγνωρίζουμε, όμως, τη συνεισφορά του στη χειραφετική πορεία των γυναικών και στον αγώνα ενάντια στην πατριαρχία, στην πολυφυλετική συνύπαρξη και τον διεθνισμό, στην προσπάθεια για την υλοποίηση των προταγμάτων της κοινωνικής οικολογίας, της άμεσης δημοκρατίας, του αντικρατικού φεντεραλισμού, καθώς και στην ανανέωση της σύγχρονης επαναστατικής απελευθερωτικής προοπτικής. Γνωρίζουμε πως η επανάσταση στη Ροζάβα εξασφάλισε ελευθερίες και ικανοποίησε σημαντικό τμήμα των αναγκών και των επιθυμιών της καταπιεζόμενης κοινωνικής βάσης μέσα σε ένα περιβάλλον που μέχρι πρότινος μάστιζε ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, η δεσποτική κρατική κυριαρχία, ο σεξισμός και ο γενικευμένος συντηρητισμός. Γι’ αυτούς τους λόγους δεν εφησυχάζουμε στην αναρχική μας «καθαρότητα», διατηρούμε ζωντανούς τους κριτικούς προβληματισμούς και τις ανησυχίες μας, χωρίς ωστόσο να απομακρυνόμαστε από το επίκεντρο της κοινωνικής και ταξικής πάλης που μαίνεται σε ραγδαίο βαθμό στην περιοχή της Ροζάβα, καθώς η εθελοτυφλία θα συνιστούσε πολιτικό αναχωρητισμό.

    Οι καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι αυτού του κόσμου δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας. Οφείλουμε να βρεθούμε στην ίδια πλευρά του οδοφράγματος, παρά τα όσα διαγγέλλουν οι «εθνικές» αφηγήσεις, που θέλουν να διαιωνίσουν την πολιτική ανελευθερία και την οικονομική εκμετάλλευση των από τα κάτω. Ο κοινός μας εχθρός είναι το κράτος και το κεφάλαιο, όχι οι άνθρωποι που βρίσκονται στην ίδια κοινωνική και ταξική θέση με εμάς. Σε μια εποχή που οι πολεμικοί σχεδιασμοί πυκνώνουν και σιγά-σιγά φαίνεται πως προσεγγίζουν τη διασπορά τους και στην ίδια τη Δύση, οι απανταχού προλετάριοι είναι αυτοί που προορίζονται να γίνουν βορά στα κανόνια των κυρίαρχων. Η αστική τάξη ούτε πολεμάει ούτε καλύπτει τα έξοδα των πολέμων. Τους πολέμους τους πληρώνει από την τσέπη του και με το αίμα του το ίδιο το προλεταριάτο για τα συμφέροντα όμως του κεφαλαίου. Ο πόλεμος αποτελεί μια δίοδο για το κεφάλαιο, ώστε να μπορέσει να εξέλθει από τη δομική κρίση υπερσυσσώρευσης που ο ίδιος ο καπιταλισμός γέννησε, καταστρέφοντας σταθερό και μεταβλητό κεφάλαιο -μέσα παραγωγής και εργάτες/τριες δηλαδή-, δημιουργώντας καινούριες αγορές και προϋποθέσεις κερδοφορίας για τους καπιταλιστές, επεκτείνοντας διαρκώς τις σφαίρες κυριαρχίας του κράτους και του κεφαλαίου.

    Ειρήσθω εν παρόδω, μια πάγια μιλιταριστική τακτική είναι ο λεγόμενος «πόλεμος για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη» ή αλλιώς «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», που έχει χρησιμοποιηθεί ιδιαίτερα από τις Η.Π.Α. και τέθηκε σε εφαρμογή και στο εκρηκτικό περιβάλλον της Μέσης Ανατολής για την εξόντωση του ISIS, το οποίο εξέθρεψε ο ίδιος ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός και οι δορυφόροι του στην περιοχή (βλ. Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Τουρκία). O υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας, Μελβούτ Τσαβούσογλου, δήλωσε πως η επέμβαση της Τουρκίας σκοπεύει στην καταπολέμηση της «τρομοκρατίας» και μέσα στις αντιφάσεις των καιροσκοπικών συμμαχιών, προεδρικός εκπρόσωπος της Τουρκίας έκανε έκκληση προς τις Η.Π.Α. να αποσύρουν την υποστήριξη των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF). Η κυρίαρχη αφήγηση αποκαλεί τρομοκράτες αυτούς που αγωνίζονται ενάντια στην τυραννία του κράτους και του κεφαλαίου. Για μας η αποκωδικοποίηση του παραπάνω μηνύματος έχει να κάνει με την πλευρά του ταξικού στρατοπέδου στην οποία βρίσκεται ο καθένας. Και εμείς βρισκόμαστε στο απέναντι στρατόπεδο. Στο στρατόπεδο των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων, αυτών που ζουν από την εργασία τους, των ανέργων, των φτωχών και των άκληρων. Οι αγωνιστές του YPG (Μονάδες Προστασίας του Λαού) και οι αγωνίστριες του YPJ (Μονάδες Προστασίας των Γυναικών) μάχονται με το όπλο στο χέρι για την κοινωνική απελευθέρωση. Από την άλλη, οι πόλεμοι επιχειρούν να εξαγνιστούν από τις εκατόμβες των θυμάτων που προκαλούν, με το «ελαφρυντικό» της «αποκατάστασης» των καταστρατηγημένων ανθρωπίνων και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Πίσω από αυτές τις εξουσιαστικές ωραιοποιήσεις, για τα μάτια του κόσμου, κρύβεται η στυγνότερη ωμότητα του καπιταλισμού και της κρατικής εξουσίας, βαμμένη με αίμα προλετάριων για να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Τέτοιες επεμβάσεις έχουν δώσει πολιτική/θεσμική, οικονομική και στρατιωτική ισχύ σε θεοκρατικά και απολυταρχικά καθεστώτα που λειτουργούν ως μαριονέτες των ιμπεριαλιστών και αγωγοί των επιδιώξεών τους.

    Ως κομμάτι της κοινωνικής βάσης, δεν πρόκειται να στρέψουμε τις κάννες των όπλων προς τα ταξικά μας αδέλφια, από τα οποία μας χωρίζουν μόνο τεχνηέντως και από τα πάνω συνοριογραμμές, έθνη και θρησκείες, για να ενισχύεται με αυτόν τον τρόπο ο αποπροσανατολισμός των από τα κάτω από την πολιτική και κοινωνική καταπίεση και την οικονομική εκμετάλλευση που υφίστανται και να διαιρούνται οι ίδιοι μεταξύ τους παρά την κοινότητα των υλικών τους συμφερόντων. Ο μόνος πόλεμος στον οποίο συμμετέχουμε είναι ο ασταμάτητος κοινωνικός και ταξικός πόλεμος, απόληξη του οποίου επιζητούμε να είναι η κοινωνική επανάσταση που θα κατακρημνίσει τον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου για να καταστήσει εφικτή την πανανθρώπινη εξισωτική συνύπαρξη και τη γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση πάνω στις βάσεις του ελευθεριακού κομμουνισμού. Το τελειωτικό χτύπημα στον βάρβαρο κόσμο του κράτους και του καπιταλισμού μπορεί να το δώσει μόνο η αυτοοργάνωση και η αυτενέργεια των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, σε συνδυασμό με τη διεθνοποίηση των ακηδεμόνευτων κοινωνικών επαναστάσεων.

    Εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στους Κούρδους επαναστάτες της Ροζάβα και στους διεθνιστές αναρχικούς και κομμουνιστές που μάχονται στο πλάι τους. Η περιφρούρηση της ελευθεριακής επανάστασης στη Ροζάβα αποτελεί ανάχωμα στην παγκόσμια επέλαση του κρατικού και καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού και φωτεινό παράδειγμα αντίστασης και επαναστατικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Μετά την ηρωική μάχη του Κομπάνι, η υπεράσπιση του Αφρίν είναι η συνέχεια του αγώνα των λαών στο Κουρδιστάν για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

    ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΩΝ ΑΝΤΑΡΤΩΝ ΤΟΥ YPG (ΜΟΝΑΔΕΣ ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ) ΚΑΙ ΤΟΥ YPJ (ΜΟΝΑΔΕΣ ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ)

    ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΟΥ INTERNATIONAL FREEDOM BATTALION (ΔΙΕΘΝΕΣ ΤΑΓΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ), ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΑΝΤΑΡΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ (I.R.P.G.F.)

    ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

    ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟΥΣ

    ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

    ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΑΦΡΙΝ

    ΣΑΒΒΑΤΟ 17/3 12:00 ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
    ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΑΦΡΙΝ
    ΠΕΜΠΤΗ 22/3 18:00 ΚΑΜΑΡΑ

    Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης – μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας

    This page has not been translated into 한국어 yet.

    This page can be viewed in
    English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



    Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

    Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

    Mashriq / Arabia / Iraq

    Thu 26 Apr, 10:29

    browse text browse image

    textBuscando la verdad entre las ruinas de Duma Apr 24 19:16 by Robert Fisk 0 comments

    textThe search for truth in the rubble of Douma Apr 24 19:13 by Robert Fisk 0 comments

    105260.jpg imageAfrin and the Policies of the Democratic Union Party Apr 04 07:47 by Zaher Baher 0 comments

    images.jpeg imageΑλληλεγγύη στο Α`... Mar 21 18:36 by Πυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας 0 comments

    a795c05aeb3535e2389f0ffc7b2de995.jpg imageΠορεία αλληλεγγύ... Mar 17 08:22 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

    pa31112863.jpg imageGeopolítica del pueblo kurdo y el caso de Rojava Feb 01 22:15 by Ercan Ayboga 0 comments

    textVanguards of Humanity: Why I support Afrin & the Rojava Revolution Feb 01 19:22 by Marcel Cartier 0 comments

    turkeyinvadesafrin_jan2018_1.jpg imageSolidarity for Afrin and Rojava against the Turkey State Jan 30 23:58 by KAF 1 comments

    javierderiba_rojavasmall.jpg imageA call for solidarity: defend Afrin — defend humanity! Jan 29 06:41 by Dilar Dirik 0 comments

    pa31112863.jpg imageThe geopolitics of the Kurds and the case of Rojava Jan 29 06:38 by Ercan Ayboga 0 comments

    df0c1da5b22e4a8fbe74d256ebb68e2a_3.jpg imageAfrin: la guerra degli Stati verrà sconfitta dalla guerra popolare Jan 28 17:41 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

    df0c1da5b22e4a8fbe74d256ebb68e2a_2.jpg imageLes États en guerre contre les peuples subiront la défaite Jan 25 20:52 by DAF 0 comments

    df0c1da5b22e4a8fbe74d256ebb68e2a_1.jpg imageLos estados en guerra contra el pueblo perderán Jan 24 09:42 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

    sk_2.jpg imageRojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin Jan 24 09:38 by Insurrection News 0 comments

    df0c1da5b22e4a8fbe74d256ebb68e2a.jpg imageStates at War with Peoples will Lose Jan 24 09:23 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

    textThe Iran Protests: A Third Path to Political Change? Jan 19 06:36 by Fouad Oveisy and Behnam Amini 0 comments

    textThe Rage of the Poor in Iran Jan 10 19:53 by Araz Bağban 0 comments

    56748b89160000d400eb9479.jpeg imageSans nationalités ni frontières, s’éveille un Kurdistan libertaire Jan 04 09:11 by Pierre Bance 0 comments

    4925a244a538b3717d7b9d2e0f8ccb8b.jpg imageΕνάντια στην ισρ^... Dec 21 20:33 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

    jeursalim_280915.png imageReconnaissance par Trump de Jérusalem comme capitale d'Israël : de l'huile sur le feu qui ... Dec 20 02:54 by Commission Internationale 0 comments

    anarkistan.jpeg imageNo to State, No to war. Yes for self-administration and the Social revolution Oct 18 05:46 by KAF 0 comments

    textPalestine-Israel, The Israeli army returned to the joint struggle after its failure to put... Aug 24 18:29 by Ilan S. 0 comments

    513b8frmipl.jpg image[Book Review] Revolution in Rojava: Democratic Autonomy and Women’s Liberation in Syrian K... May 08 07:12 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

    textPalestine-Israel - One apartheid state nearing 50th birthday and the tension rise* May 06 17:00 by Ilan S. 1 comments

    textA "Zionist left" and a real left - two parallel lines that will never meet. Apr 30 14:32 by Ilan S. 0 comments

    gal_14771_1.jpg imageAttacco aereo turco sui Curdi Yezîdî e sui villaggi in Rojava Apr 27 18:26 by KNK 0 comments

    gal_14771.jpg imageThe Turkish army is attacking Yezîdî Kurds and Rojava villages Apr 25 20:09 by KNK 1 comments

    df0c1da5b22e4a8fbe74d256ebb68e2a.jpg imageRojava: el Kurdistán autónomo en Siria Mar 29 01:41 by Alejandro Azadî 0 comments

    1.jpg imageΑλληλεγγύη στον ]... Mar 17 17:21 by Συνέλευση αναρχικών και μεταναστών 0 comments

    poreiaaa.jpg imageΕνάντια στους πο_... Mar 15 17:51 by Συνέλευση αναρχικών και μεταναστών 0 comments

    more >>
    © 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]