user preferences

mashriq / arabia / iraq / imperialism / war / debate Tuesday September 18, 2018 23:12 byKahled Aboud

The so-called Syrian Civil War is Syrian in name only. It has seen combatants from scores of countries flooding into the jihadist fanatic armies, while Israel, Turkey, the US, France, the UK, Iran, Russia, the Arab monarchies, they all have meddled, bombarded, funded their own armed proxies and contributed in many ways to destroy the country. Syria is a shame on humanity, seen by everyone as an opportunity to flex their muscles and test each other’s red lines, limits and capacities. And we’ve been surprised to see the Russian emperor come out absolutely naked in this power-game.

The conflict in Syria has, above all, demonstrated the limits of the military power of Russia. All the jingoistic rhetoric of Putin-loving elements about Russia’s military might have been exposed to the world for what it is: a sham. The emperor is naked –Russia is nothing but a rundown state with pretentions of being a super-power, which may be able to bully the Georgians, but south of the Caucasus, it is others who run the show. And the war in Syria has proved just that. Despite the massive success of the operations to defeat jihadists in Syria and to boost the government of Assad –the only leader of the only country who would be willing to give them a military base in the Mediterranean-, Russia has clashed against a formidable military force which tests the limits of its hard power. This was demonstrated by Erdogan time and again, but particularly with the Sochi meeting which made partition of Syria official, showed that Turkey wouldn’t back down to Russia’s threats and showed its willingness to protect the most back-warded jihadists imaginable. It is Erdogan, not Putin who sets the agenda and who determines what is acceptable and what is not in Syria. Russia was humiliated, proving that getting into a course of conflict with a NATO country is no option for them. Their limits were exposed for everyone to see.

It is not the first time that Turkey slaps Russia in the face. They downed a Russian fighter; their ambassador Andrei Karlov was assassinated in Turkey by a policeman whom jihadists in Idlib parade as a hero; and what does Russia do? Some economic measures against Turkey only to be back a couple of months later with a stronger than ever relationship. They drum-beat like King Kong and then do nothing. Not because they are sensible, or hold the higher moral ground, or because they try not to escalate things. They don’t do anything because they can’t. Simple as that. The outdated Russian army is efficient enough to carpet bomb –they lack capacity for precision targeting- gangs of armed jihadists who spend most of their time reading the Q’uran as opposed to military theory anyway. But confronted to a real army, such as Turkey, they will back. Sergey Lavrov, their minister of foreign affairs, yelled from the top of his lungs that the territorial integrity of Syria was out of question and they would bomb the terrorists in Idlib. In Tehran Putin was saying that a cease-fire was out of question. But Turkey only needed to move its military forces into the region to convince Putin to sit in the negotiating table one week later and accept a de-militarised zone; indeed more than what Erdogan had originally asked for. And what about the territorial integrity of Syria and the fight against Al-Qaeda? Well, now Syria has been officially partitioned and the Al-Qaeda gangs will be well looked after by their Turkish sponsors.

To add injury to insult, that very night a number of targets in Syria, including Latakia where Russia has its military base, came under attack by Israeli fighters. The highly inefficient Russian air-defences not only didn’t manage to stop most of the bombs to hit target, but they actually managed to down a cargo place with 15 Russian soldiers behind which the Israeli fighter jets had taken shelter to attack Syria. The Russian Minister of Defence comes out to say that Russia reserves the right to take appropriate measures against hostile Israeli actions… and what will happen? Guessed right. Nothing. This is just bluffing. Putin already came out to say that the Israelis didn’t mean it and in a couple of days everything will be back to business as usual. Israel will keep bombarding Syria as the please, and Putin will declare that his love for Netanyahu is eternal and that a dozen dead Russians are not that big a deal at all. They will come out of this with a relationship stronger than ever. The harder you hit Putin, the stronger the relationship will be after the blow.

But if you give him what he wants, then he will trample all over you. Look at Assad, renewing the Russian military base until 2049, when Putin accepts the partition of Syria, and actually coordinates with Israel their bombardments so they don’t hit Russians but ‘kill as many Syrians as you like, sir’ –what kind of strange alliance is that? But it is not only that Russians will not stop Israel from bombing their supposed ally –they actually can’t do anything about it. The Latakia bombings demonstrated that Russia can’t even defend the surroundings of their military bases. Let’s see if anyone would dare to bombard jihadists even miles away from the Al-Tanf US military base in Southern Syria! If Russia can’t protect even its own bases and their own military personnel, what can Assad expect in terms of protection from future bombardments and interventions?

As for poor Syria, its future looks grim as hell. Assad has been left with a partitioned country and nothing much of a say in the future of it. The Kurdish have been increasingly turned into a proxy army for the US and their dependence on them was tested with the Turkish invasion of Afrin: it fell like a house of cards. Their enclave will be turned into a US protectorate in exchange of oil and military bases –which sooner rather than later will be officially sanctioned by the US, which will never allow a Turkish military incursion where their military bases are. Erdogan’s limits are not set by Russia, but by the US and Israel. Thus, all the transformative and emancipatory potential of the experience of Rojava, the only honourable page written in this senseless conflict, will come to nothing. The US will never allow any serious challenge to ‘capitalist modernity’ in their protectorate. They will possibly allow women co-chairs all over the place to prove the world how progressive Rojava is, same as Israel and their gay parade marches, proof that they are a “progressive” country, nevermind the plight of Palestinians. But to question class relations and imperialism in Rojava? To be serious about self-government? That is really difficult to happen under US sponsorship. Possibly far more pressure will be put on them to distance from the PKK which is getting shattered in Turkey and Northern Iraq. The Kurdish are prisoners now of US presence in Syria, and no amount of PR exercises will change the fact that if your autonomy depends on the presence of a foreign empire, it is empty chatter.

Was there another possible outcome? Yes. A pragmatic alliance between Assad and the Kurds, which would have allowed for Assad to remain as president and the Kurdish to get a degree of autonomy, stood a real chance of defeating Turkey and its proxies, while keeping a certain autonomy from their foreign patrons. A far cry from the scenario every party would have wished for, but no doubt the best possible scenario that could have come out of this absolute humanitarian disaster called Syrian Civil War. But precisely the proxy nature of the conflict didn’t allow anyone to see this chance. The Kurdish thought, and still think (surprisingly, even after Afrin), that the US is their friend. The Assadists thought that Russia was their friend. Imperialism has no friends, only interests. Whether it is the proper US imperialism, or the pathetically hallucinatory Russian imperialism, they only looked for their interests. Israel has won a weak neighbour unable to defend itself and under constant threat from the jihadists pockets kept live by Turkey. Turkey will manage to keep the Kurdish at bay and annex new territories in Idlib, Al-Bab, Jarabulus, and Afrin through proxies to feed the neo-Ottomanists dreams of its caliph. The US won oil and 14 military bases Russia keep their only military base in the Mediterranean, one which they can’t even defend. But there it is. And the Arab or Kurdish Syrians? Irrevocably partitioned into protectorates and unable to have a say in their own future. What a prospect!

Welcome to the New Middle East that Bush foresaw back in 2001.

machrek / arabie / irak / luttes dans la communauté / nouvelles Friday September 14, 2018 05:30 byZaher Baher

Voici un reportage sur les événements qui se déroulent actuellement à Bassorah, la troisième ville en importance en Irak. Les manifestants et manifestantes sont de retour dans les rues depuis le 4 septembre pour réclamer leurs droits fondamentaux.

Zaher Baher
Iraq
08/09/2018

« Dégage l’Iran dégage dégage, Bassorah est libre » voilà [une traduction libre de] un des principaux slogans que scandent des milliers de manifestants et manifestantes. Les foules agitées sont retournées dans les rues dans l’après-midi du mardi 10 septembre parce que le Premier Ministre Irakien, Haider al-Abadi n’a pas réalisé ses promesses de satisfaire les revendications populaires de juillet.

Depuis le début des manifestations mardi, 10 manifestant-e-s ont été tué-e-s et plus d’une centaine ont été blessé-e-s. Les manifestants et manifestantes ont bloqué la route de Umm Qasr le mercredi 4 septembre. Le port d’Umm Qasr est l’un des quelques ports marchands en Irak, approvisionnant Bassorah et le reste de l’Irak.

Les manifestations ne cessent de croître. Les gens sont très en colère en raison du manque de services les plus élémentaires comme l’eau potable et l’électricité. Dans des températures très chaudes, où la température a atteint 50 degrés, les gens ont manqué d’électricité. Les revendications des manifestations de Bassorah, mentionnées dans l’un de mes articles de juillet (https://www.anarkismo.net/article/31081), n’ont toujours pas été entendues par le gouvernement Irakien.

Le mercredi 5 septembre, les manifestants et manifestantes ont occupé l’édifice du gouverneur de Bassorah et l’ont brûlé. Le jeudi 6 septembre, 4 stations de télévision et 15 quartiers généraux de partis politiques, ainsi que quelques bâtiments gouvernementaux, ont été incendié-e-s. Durant la nuit précédente, des manifestants et manifestantes ont occupé le consulat iranien à Bassorah ; son personnel a pris la fuite et l’immeuble a été incendié.

Les gens de Bassorah reçoivent beaucoup de solidarité des Irakiens et Irakiennes du sud comme du nord. Il y a eu une grande manifestation vendredi le 7, sur la Place Tahrir, à Bagdad en soutien aux revendications populaires de Bassorah.

Il y a des informations non confirmées selon lesquelles des troupes de l’Armée américaine entreraient dans la ville de Bassorah pour surveiller étroitement la situation. D’autres informations parlent de la fuite de la plupart des ministres, des chefs des partis politiques, des dirigeants de compagnies et des directeurs des services principaux de la ville. Certaines informations ont aussi trait à la fuite d’agents du gouvernement, dont les endroits où ils vivent et travaillent ont été révélées par les manifestant-e-s.

Même si je ne souhaite pas justifier la violence des manifestants et manifestantes, il m’apparaît que trop évident que la police, les agences de sécurité et les milices des partis politiques ont été très violentes depuis le début des manifestations dans l’après-midi du 4 septembre. Il y a aussi une autre raison pour cette explosion de colère à Bassorah. Ils et elles sont désespéré-e-s et déçu-e-s que quiconque est venu au pouvoir dans les 15 dernières années, que ce soit au niveau local ou central, ont trahi leurs attentes. Alors que les gens de Bassorah se retrouvent privé-e-s de pratiquement tout, ils et elles voient une petite minorité profiter de la situation et faire la belle vie.

La vérité est que les gens de Bassorah, au-delà de leurs différences, se sont uni-e-s et se sont battu-e-s contre les gouvernements local et central pour faire valoir leurs légitimes et tout à fait naturelles revendications. Cela ne leur a pas pris longtemps pour réaliser que la religion et le nationalisme ne valent pas un seul morceau de pain, un seul médicament, une éducation gratuite, des soins gratuits, la liberté et le reste des droits fondamentaux.

Les manifestations n’ont pas été contrôlées par des partis politiques ou des institutions étrangères. Les manifestant-e-s les ont jusqu’ici rejeté-e-s, car ils et elles ont déjà 15 ans d’expérience avec ce régime. Mais, ils et elles doivent maintenant s’organiser en des groupes indépendants non hiérarchiques dans tous les domaines possibles pour coordonner leur action contre l’État et ses pouvoirs.

Traduction du Blogue du Collectif Emma Goldman

mashriq / arabia / iraq / imperialism / war / opinion / analysis Saturday September 08, 2018 07:15 byZaher Baher

This article is a brief analysing of the future of Rojava in Syria in Line with the attack of Assad’s forces on Idlib’s Province . The battle of Idlib can be a crucial one for all sides who are involve especially for the regime and the Kurdish in Rojava . There are few scenarios that the Kurdish forces there and its self rule administration are facing . There is also a strong possibility after this battle the Kurdish question there can be on the top of Assad and Russia’s agenda to be resolved either way.


The battle of Idlib Province in Syria is decisive and crucial for the future of Rojava

By: Zaher Baher

Iraq, 05 Sep 2018

We are at the final stage of solving the crisis in Syria and liberating whole territory from terrorism”, stated Walid al-Moualem, Syria’s foreign minister when he met Sergei Lavrov, his Russian counterpart, in Moscow.

The Assad Regime and its allies are preparing themselves for the upcoming battle for Idlib. The military launch might start this month, September, or the beginning of October. The war will likely bring victory to Assad and catastrophe to the 2 million citizens of Idlib where 1.6 million are already in need of humanitarian aid.

Idlib, near Aleppo, Hama and Homs, is a stronghold of over 60,000 anti-regime rebels and over 10,000 jihadists. To justify attacking Idlib, Assad often claims the province is full of terrorists.

Although the battle of Idlib looks rather small with any parties like the US, Russia, Turkey and Assad and their other allies' involvement directly or indirectly, it will, no doubt, be a big battle. Each of these parties has their own stake in Idlib and the region. Assad is trying to control the whole country by defeating opposition rebels and terrorist groups. He also wants an open hand over the Kurdish in Rojava either to suppress or negotiate with them on his own terms and conditions. Turkey, which has supported anti-Assad forces and terrorist groups throughout the war for many reasons, has its own interests too. The US and Russia have been the major powers in the region and are arch enemies. Their intervention and involvement in Syria only serves their own interests economically, politically and financially and protects the power of their friends in the region.

As for Rojava’s situation, its future within the Idlib battle scenario is quite complicated. In my opinion, Rojava’s position has been weak since Jul 2015 when Erdogan launched a brutal attack on the Kurdistan Workers’ Party (PKK) forcing them to become involved in war. On the other hand, the Democratic Union Party (PYD) has been aligned with the US in the war against Islamic State (IS), and has committed many deadly mistakes mentioned in my previous article.

The battle of Idlib will happen sooner or later. It will be decisive and crucial for the major powers and their allies in the region and also for Rojava. At the moment, US opposes the attack because it would lead to a “humanitarian catastrophe “. The White House warned on Tuesday 04/09 that the US and its allies would respond “swiftly and appropriately” if Assad used chemical weapons. The question here is why the US and its allies were not concerned about a “humanitarian catastrophe” when Turkey invaded Afrin and massacred hundreds of innocent people? In Idlib,the US is probably concerned with defeating the terrorist groups rather than innocent people because they want the game to last longer to achieve completely what they planned in the first place.

Rojava and its self-rule administration and the SDF cannot be ignored during the attack on Idlib and after the battle as well. It cannot be left as it is. The Rojava question and its future must be resolved either way. Rojava is facing many possible scenarios. If Assad prevails in this battle, as commonly predicted, the position of the Kurdish in Rojava will be weaker. Assad will be in a very strong position, securing his hold on power for a while. In this situation, he can impose his terms and conditions on the PYD and SDF while they are in a weak position. There is also the possibility of the SDF joining Assad’s forces for the battle of Idlib while the PYD is negotiating with the regime. As we can see, the PYD and SDF are in a very complicated situation. The SDF may join Assad’s forces against the rebels; an action which is opposed to US interests. In this circumstances the PYD and SDF might be abandoned by the US which, in the near future, may encourage a Turkish attack on Rojava or, at least, Turkey may try to occupy the towns on its border currently under control of the SDF.

If Assad fails to defeat the rebels in Idlib, it won’t be in the interest of Rojava either, because Assad’s defeat will also be a Turkish victory who will then be in a better position to attack Rojava as happened to Afrin.

However, whatever the outcome of Idlib’s battle, it will be critical for Rojava as its future is tied to the battles between the forces mentioned above. The situation may become so complicated in Rojava that it will become difficult for the Kurdish to maintain their principal aim of Democratic Confederalism.

What keeps Rojava alive is the continuing war with Isis and other terrorist groups and, also, the economic embargo imposed by regional powers. Saying this does not mean that Rojava’s movement will collapse. In my opinion, the Kurdish have proved themselves and resolved many questions positively so they cannot be ignored or marginalized by any sides of the major powers and Assad’s regime I believe that, in the end, there might be some compromise between the US and Russia over Syria and its regime. The power struggle between them and their allies to reach their own aims forces Assad, or a future government in Syria, to offer cultural autonomy and some cultural rights. These rights would be far short of building Democratic Confederalism.

Zaherbaher.com

Θα συνεχίσουμε να συμμετέχουμε, ως οργάνωση αλλά και ατομικά, μαζί με τους/τις παλαιστίνιους/ες κατοίκους της Δυτικής Όχθης, με ισραηλινούς/ές και άλλους/ες ακτιβιστές/ριες, στον καθημερινό αγώνα ενάντια σε όλες τις πτυχές της κατοχής και της καταπίεσης στα κατεχόμενα εδάφη του 1967. Θα στηρίξουμε και θα συνεργαστούμε όσο καλύτερα μπορούμε με τον αγώνα των κατοίκων της Γάζας ενάντια στις επιθέσεις του ισραηλινού κράτους και στην ισραηλινό-αιγυπτιακή πολιορκία. Και θα είμαστε ενεργοί/ες εντός των συνόρων του 1948 ενάντια στις διακρίσεις, την καταπίεση και την εκδίωξη των παλαιστινίων εργατών/ριών που έχουν ισραηλινή υπηκοότητα.

Θέση πάνω στο παλαιστινιακό ζήτημα (απο Unity-Ahdut-Al-Wihdeh, αναρχοκομμουνιστική οργάνωση σε Ισραήλ/κατεχόμενη Παλαιστίνη)

Η σιωνιστική αποικιοκρατική πολιτική, που στηρίζεται με κάθε μέσο από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις τις οποίες ταυτόχρονα και εξυπηρετεί, έχει υποτάξει την Παλαιστίνη. Μια πολιτική που καταβάλλει συνεχώς κάθε προσπάθεια στον εκτοπισμό των γηγενών πληθυσμών από την περιοχή που ελέγχει, ή τουλάχιστον στην συγκέντρωσή τους σε οριοθετημένα και ελεγχόμενα εδάφη.

Μερίδα παλαιστινίων γλύτωσε τις κρατικές προσπάθειες αποκλεισμού τους και έγιναν ισραηλινοί/ές πολίτες, βιώνοντας όμως διακρίσεις από τη νομοθεσία και τις συνηθισμένες τακτικές του κράτους. Το ισραηλινό κράτος εμμένει σε μέτρα που στοχεύουν στην απαλλοτρίωση των παλαιστινιακών εδαφών. Πρόσφατα αυτά τα μέτρα επικεντρώνονται στο σχέδιο Prawer [1] για το Negev, το οποίο ανασύρει τον σχεδιασμό του 1970 για τον «εξιουδαϊσμό της Γαλιλαίας», και στα γεγονότα της «Ημέρας της Γης» [2] (30 Μαρτίου 1976).

Ένα άλλο τμήμα των παλαιστινίων ζει υπό στρατιωτικό καθεστώς σε εδάφη που κατέλαβε το ισραηλινό κράτος το 1967. Οι ισραηλινές στρατιωτικές αρχές έχουν τη εξουσία να μετατοπίζουν πληθυσμούς σε ελεγχόμενα εδάφη εντός της ισραηλινής επικράτειας. Καταλαμβάνοντας όλο και περισσότερα παλαιστινιακά εδάφη, το ισραηλινό κράτος μπορεί να ελέγχει την οικονομική ανάπτυξη των παλαιστινίων, την κυκλοφορία τους καθημερινά, τις συναθροίσεις τους και τον δημόσιο λόγο τους, καταστέλλοντας με διάφορα μέσα την παλαιστινιακή αντίσταση στον ισραηλινό εποικισμό και κατοχή. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι στην Παλαιστίνη λειτουργούν δύο χωριστές οικονομίες : οι παλαιστίνιοι/ες στις περιοχές που κατακτήθηκαν το 1948 είναι πλήρως ενσωματωμένοι/ες στην ισραηλινή οικονομία – ως εργαζόμενοι/ες με διακρίσεις στους μισθούς και ως κάτοικοι των πόλεων και των χωριών που πάσχουν από οικονομική υπο-ανάπτυξη, και ένα σημαντικό ποσοστό παλαιστίνιων εργάζονται στην Δυτική Όχθη για ισραηλινά αφεντικά ή για τις τοπικές εμπορικές επιχειρήσεις, οι οποίες πωλούν τα προϊόντα τους στην ισραηλινή αγορά (είτε στους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη είτε στην επίσημη επικράτεια του ισραηλινού κράτους). Οι περισσότεροι/ες από τους παλαιστίνιους/ες που έχουν εκδιωχθεί, καθώς επίσης και πολλοί/ές από εκείνους/ες που γλύτωσαν την απέλαση και μετατόπιση σε ελεγχόμενες περιοχές, ζουν ως εσωτερικοί/ές πρόσφυγες– είτε στα εδάφη που κατακτήθηκαν το 1948 είτε το 1967, ή σε γειτονικές χώρες.

Μέχρι σήμερα οι παλαιστίνιοι/ες έχουν αντισταθεί στη μετατόπιση, στην καταπίεση και την εκμετάλλευσή τους. Αναλόγως την περιοχή, η αντίστασή τους εκδηλώνεται με διάφορες μορφές : κάποιες μορφές αντίστασης είναι οι διαδηλώσεις ή οι συμβολικές ενέργειες, κάποιες άλλες είναι οι άμεσες δράσεις. Κάποιες μορφές αντίστασης είναι ένοπλες, κάποιες μη βίαιες, κάποιες βίαιες αλλά χωρίς όπλα. Οι δράσεις της παλαιστινιακής αντίστασης δεν συνεπάγονται αυτόματα την συνεργασία με ισραηλινούς/ές ακτιβιστές/ίστριες που αντιδρούν στην σιωνιστική πολιτική, αλλά κάποιες ομάδες συνεργάζονται μαζί τους. Η πολυδιάστατη αντίσταση της παλαιστινιακής εργατικής τάξης όλα αυτά τα χρόνια έχει πετύχει κυρίως την μερική ανάσχεση της γενικευμένης καθυπόταξής της από το ισραηλινό κράτος, αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω.

Δεν συμμεριζόμαστε την ψευδαίσθηση μερικών παλαιστινίων και ισραηλινών εργαζομένων, ότι δηλαδή πρέπει να γίνει αποδεκτή η «λύση των δύο κρατών». Η διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε δύο κράτη είναι η επιδίωξη εδώ και περίπου εκατό χρόνια, των παγκόσμιων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων της Βρετανίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ. Αυτό είναι ένα μέρος της γενικής παρέμβασής τους στη Μέση Ανατολή, η οποία είναι καταδικασμένη σε αδιέξοδο, στην επικράτηση απολυταρχικών καθεστώτων, στη διαιώνιση εθνικιστικού και θρησκευτικού μίσους και σε πόλεμο, παρακωλύοντας την οικονομική και πολιτική ανάπτυξη που επιθυμούν οι κάτοικοι της περιοχής. Η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, αν διατεθεί το 15% ή το 25% του εδάφους της Παλαιστίνης που τελούσε υπο βρετανική κυριαρχία, δεν θα επιλύσει τα θεμελιώδη προβλήματα της χώρας, και σίγουρα δεν θα «τερματίσει τη σύγκρουση» : στην καλύτερη περίπτωση θα είναι ένας συμβιβασμός μεταξύ της ισραηλινής καπιταλιστικής ελίτ και του καθεστώτος της Παλαιστινιακής Αρχής με το οποίο συνεργάζεται. Οι τοπικοί παράγοντες θα αποκτήσουν το προνόμιο να καταπιέζουν και να εκμεταλλεύονται άμεσα τον παλαιστινιακό πληθυσμό για δικό τους όφελος αλλά και προς όφελος ξένων συμφερόντων.

Είναι αλήθεια, ότι η αποχώρηση του ισραηλινού κράτους από τα εδάφη που κατέλαβε το 1967 θα αναχαιτίσει τις άμεσες διαδικασίες κατάσχεσης γης και την καταπίεση των παλαιστινίων που ζουν εκεί υπό την κυριαρχία των στρατιωτικών δυνάμεων του ισραηλινού κράτους. Θα μείωνε, κατά πάσα πιθανότητα, την τριβή και τις αντιπαραθέσεις μεταξύ των κατοίκων της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας με τους ισραηλινούς στρατιώτες και τους εποίκους, καθώς και τις ισραηλινές στρατιωτικές επιθέσεις, οι οποίες αναζωπυρώνουν το διάχυτο μίσος και τον εθνικισμό μεταξύ κατακτητών και κατακτημένων. Η αποχώρηση αυτή μπορεί επίσης να καταστήσει δυνατή μια περιορισμένη επιστροφή των προσφύγων στα εδάφη του παλαιστινιακού κράτους. Ωστόσο, η συμφωνία για την ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους θα παραχωρούσε στο ισραηλινό κράτος τη διεθνή νομιμοποίηση των κατακτήσεων του στον πόλεμο του 1948 και την Νakbah – δηλαδή τον εκτοπισμό εκατοντάδων χιλιάδων (τώρα εκατομμυρίων) παλαιστινίων. Μια τέτοια συμφωνία θα ενισχύσει την οικονομική πολιτική του διαχωρισμού μεταξύ των δύο τμημάτων της χώρας, όπου και στα δύο υπάρχουν παλαιστίνιοι/ες, καθώς και τον διαχωρισμό μεταξύ των δυο λαών, του εβραϊκού και του αραβικού. Αυτό θα εμπόδιζε τον αγώνα για μια δίκαιη λύση στη συνεχιζόμενη αντιπαράθεση με τη σιωνιστική πολιτική – της οποίας τα κύρια θύματα είναι οι παλαιστίνιοι/ες εργάτες/ριες, αλλά που βλάπτει επίσης με διάφορους τρόπους και εβραίους/ες εργάτες/ριες μέσα στο ισραηλινό κράτος. Όσο οι πρόσφυγες δεν έχουν επιστρέψει και δεν έχουν ανακτήσει αυτά που τους στέρησαν, όσο το εθνικιστικό – σιωνιστικό καθεστώς – το οποίο αποκλείει, διαχωρίζει και καταπιέζει τους/τις παλαιστίνιους/ες – εξακολουθεί να υπάρχει, δεν πρόκειται να υπάρξει «παύση της σύγκρουσης».

Άλλα τμήματα εργαζομένων, ιδιαίτερα μεταξύ των παλαιστινίων, υποστηρίζουν τη δημιουργία ενός δημοκρατικού κράτους για όλους τους κατοίκους σε Παλαιστίνη-Ισραήλ.

Η δημιουργία ενός ενιαίου δημοκρατικού κράτους, μπορεί να παρέχει ίσα πολιτικά δικαιώματα σε όλους τους πολίτες του και να θέσει τέλος στην επίσημη θεσμική διάκριση εναντίον των παλαιστινίων. Θα επιτρέψει πολύ πιθανόν την επιστροφή των προσφύγων. Επίσης, για να γίνει δυνατή η σύσταση ενός τέτοιου κράτους θα πρέπει να διαλυθεί το κράτος του Ισραήλ αλλά και η Παλαιστινιακή Αρχή, κάτι που έρχεται σε ρήξη με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Έτσι, το πρόγραμμα αυτό βασίζεται σε ένα μέτρο ελπίδας σε αντίθεση με την απελπισία και τη συναίνεση στην υπάρχουσα πολιτική πραγματικότητα.

Ωστόσο, η ελπίδα αυτή είναι λανθασμένη, διότι εφόσον η καπιταλιστική-σιωνιστική ελίτ που κυβερνάει το ισραηλινό κράτος δεν έχει ηττηθεί, το μόνο κράτος που μπορεί να επιτευχθεί είναι το ήδη υπάρχον. Ακόμη και αν θα μπορούσε να πετύχει η προσπάθεια για τη δημιουργία ενός ενιαίου και δημοκρατικού κράτους, ας μην ξεχνάμε ότι τα κράτη γενικά, και ιδίως τα δημοκρατικά κράτη, είναι πολιτικά μορφώματα που συστήνονται και διατηρούνται από άρχουσες τάξεις μειονοτήτων, για την συντήρηση των συστημάτων καταπίεσης και εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Η έκφραση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης ποικίλλει και γίνεται όλο και πιο εκλεπτυσμένη στις αναπτυγμένες χώρες, αλλά η θεμελιώδης της ρίζα δεν εξαφανίζεται ούτε για μια στιγμή. Σε μια τέτοια κατάσταση οι παλαιστίνιοι/ες και εβραίοι/ες εργάτες/ριες θα ζουν σε μια κοινωνία όπως αυτή της Νοτίου Αφρικής, όπου μια μικρή μειοψηφία λευκών καπιταλιστών και των μη λευκών πρόσφατων συνεργατών τους, κατέχουν τα μέσα παραγωγής και τη γη, και οι πολυεθνικές εταιρείες απολαμβάνουν τα μεγαλύτερα προνόμια.

Επιβεβαιώνουμε εκ νέου το συμπέρασμα των πολιτικών μας προγόνων στον αγώνα : Η ήττα της καπιταλιστικής-σιωνιστικής άρχουσας τάξης και της στρατηγικής του εποικισμού και των κατασχέσεων παλαιστινιακής γης, απαιτεί μια βαθιά κοινωνική επανάσταση, όχι απλώς μια πολιτική επανάσταση, αλλά μια αναμόρφωση των σχέσεων παραγωγής και όλων των άλλων θεμελιωδών κοινωνικών σχέσεων. Επιπλέον, εκτιμούμε ότι μια τέτοια επανάσταση θα είναι δυνατή μόνο σε περιφερειακή κλίμακα, σε πολλές γειτονικές χώρες ταυτόχρονα και όχι μόνο στο γεωγραφικό χώρο Παλαιστίνης – Ισραήλ. Μόνο ένας τέτοιος μετασχηματισμός θα καταστήσει δυνατή την οικοδόμηση μιας μη απολυταρχικής κοινωνίας απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση, στην οποία η ελευθερία, η ισότητα και η αλληλεγγύη θα επικρατήσουν πραγματικά και το συσσωρευμένο εθνικιστικό μίσος θα διαλυθεί.

Μαζί με όσα ειπώθηκαν παραπάνω, ας αναφέρουμε και το προφανές: Θα συνεχίσουμε να συμμετέχουμε, ως οργάνωση αλλά και ατομικά, μαζί με τους/τις παλαιστίνιους/ες κατοίκους της Δυτικής Όχθης, με ισραηλινούς/ές και άλλους/ες ακτιβιστές/ριες, στον καθημερινό αγώνα ενάντια σε όλες τις πτυχές της κατοχής και της καταπίεσης στα κατεχόμενα εδάφη του 1967. Θα στηρίξουμε και θα συνεργαστούμε όσο καλύτερα μπορούμε με τον αγώνα των κατοίκων της Γάζας ενάντια στις επιθέσεις του ισραηλινού κράτους και στην ισραηλινό-αιγυπτιακή πολιορκία. Και θα είμαστε ενεργοί/ες εντός των συνόρων του 1948 ενάντια στις διακρίσεις, την καταπίεση και την εκδίωξη των παλαιστινίων εργατών/ριών που έχουν ισραηλινή υπηκοότητα.

Απρίλης 2014

Unity-Ahdut-Al-Wihdeh, αναρχοκομμουνιστική οργάνωση σε Ισραήλ/κατεχόμενη Παλαιστίνη

Μετάφραση – επιμέλεια : Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto

Παραπομπές επιμέλειας κειμένου

[1] Το ισραηλινό κράτος επιδιώκει να πάρει πλήρως στα χέρια του 800.000 στρέμματα στη Naqab (νότια κατεχόμενη Παλαιστίνη). Το σχέδιο Prawer είναι στην ουσία ένα νομοσχέδιο το οποίο ψηφίστηκε από την σημερινή κυβέρνηση για μία μαζική απέλαση των αράβων βεδουίνων στη Naqab, έρημο στα νότια του ισραηλινού κράτους. Το σχέδιο αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα τη καταστροφή 35 «μη αναγνωρισμένων” χωριών αλλά και την εκδίωξη 70.000 κατοίκων, οι οποίοι ζουν σε αυτά τα μέρη εδώ και αιώνες. Το ισραηλινό κράτος θεωρεί τους κατοίκους, καταπατητές της γης για χρόνια, έτσι ώστε να αρνείται την πρόσβαση των πολιτών στις κρατικές υποδομές, όπως νερό, ηλεκτρικό ρεύμα , αποχέτευση , την εκπαίδευση , την υγειονομική περίθαλψη και τους δρόμους. Ο σκοπός αυτού του σχεδίου είναι η οικοδόμηση στρατιωτικών κέντρων αλλά και νέων οικισμών, βέβαια αυτό θα έχει και ως αποτέλεσμα μεγάλη οικολογική καταστροφή.

[2] Το 1976 οι παλαιστίνιοι/ες, απαντώντας στην ανακοίνωση του ισραηλινού κυβερνητικού σχεδίου για την απαλλοτρίωση χιλιάδων στρεμμάτων γης για κρατικούς σκοπούς, διοργάνωσαν γενικές απεργίες και πορείες σε αραβικές πόλεις από τη Γαλιλαία έως το Negev. Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν με τον ισραηλινό στρατό και την αστυνομία, έξι άοπλοι παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν, περίπου εκατό τραυματίστηκαν και εκατοντάδες άλλοι συνελήφθησαν.

*Δημοσιεύθηκε στις Αυγούστου 2018 από manifesto-volos
Πηγή : Unity-Ahdut-Al-Wihdeh

mashriq / arabia / iraq / imperialismo / guerra / opinión / análisis Friday August 10, 2018 17:01 byLeandro Albani

Casas derruidas, calles abarrotadas de escombros y suciedad, esquinas vigiladas por quienes hace poco tiempo le juraban lealtad a Abu Bark Al Baghdadi -el misterioso líder del Estado Islámico (ISIS)-, y una población diezmada que si no huyó ahora vive bajo un sistema de terror custodiado por el ejército turco. Hogares y negocios saqueados, secuestros masivos de hombres y mujeres, muertes en cualquier momento del día, y un plan sistemático de reemplazo poblacional como pocas veces se vio en el siglo XXI. Estas postales desgarradoras forman parte de la realidad de Afrin, la región kurda del norte de Siria que fue invadida por Turquía en marzo de este año, causando la muerte de más de doscientas personas por los bombardeos aéreos que duraron dos meses y el desplazamiento de más de 150 mil habitantes que se refugiaron, en su mayoría, en la región de Shebha.

Afrin es uno de los tres cantones que conforman la Federación Democrática del Norte de Siria, territorio fronterizo con Turquía que fue liberado en 2012, cuando se proclamó el inició de la revolución de Rojava, encabezada por el pueblo kurdo y sus fuerzas de autodefensa (YPG/YPJ). La región de Afrin está conformada por alrededor de 380 aldeas y pueblos, y se ubica a 40 kilómetros de la ciudad de Alepo, la capital económica de Siria.

El martes pasado, la agencia de noticias Firat News publicó un extenso informe en el que muestra la situación en Afrin, en la cual se habían refugiado unas 500 mil personas desplazadas de todo el territorio sirio en casi siete años de guerra. La investigación, titulada “Aniquilación cultural y cambio demográfico en Afrin”, confirmó que en esa región rica en agricultura y agua dulce se produce “una tragedia de proporciones dantescas ante el silencio del mundo”.

Torturas, asesinatos, violaciones, destrucción del patrimonio cultural y aniquilación de pueblos forman parte de las estrategias de los ocupantes turco y sus aliados terroristas”, es el resumen que se presentó en el informe.

La presencia del ejército turco, el Ejército Libre Sirio (ELS), ISIS y el Frente Al Nusra (brazo sirio de Al Qaeda) –bajo la Operación Rama de Olivo- genera hasta el día de hoy un panorama crítico, donde la población civil es el blanco principal. Ante esta situación, el presidente turco, Recep Tayyip Erdogan, no dudó en llamar a estos grupos terroristas como “Fuerzas Nacionales” que llevan la “libertad” a Afrin.

En el informe se detalló que el cambio demográfico de la región es uno de los objetivos fundamentales de los ocupantes. “En lugar de la población que tuvo que escapar de Afrin, los milicianos del ELS y sus familias provenientes de Guta Oriental fueron asentados en la región gracias a un acuerdo con Rusia. Hay alrededor de 41.000 personas que forman parte de ese acuerdo y que han sido asentadas en Afrin, aunque el proceso todavía no ha concluido todavía”, se aseveró en la investigación.

Como parte de este plan, “el idioma kurdo ha sido prohibido y las personas son obligadas a usar el árabe o el turco –reveló el informe-. Las banderas turcas ondean y las imágenes de Erdogan son obligatorias. En particular, los asentamientos alevíes y yezidíes han sido completamente destruidos”.

Los distritos donde más pobladores fueron desplazados son Jindires, Sherawa y Mabata. En esos lugares, familias enteras en las cuales los hombres integran grupos terroristas son trasladadas e instaladas en las casas abandonada a las fuerza por sus propietarios.

Destruir y robar el patrimonio

Desde enero pasado, cuando la aviación turca inició los bombardeos entre sus objetivos también estaba la destrucción del patrimonio cultural. El 27 de enero los ataques aéreos destrozaron un asentamiento construido en el año 1300 antes de Cristo (a.C.) cerca de la aldea de Girê Darê. Los restos arqueológicos del asentamiento incluían un templo Ishtar con más de 3.000 años de antigüedad, declarado como uno de los lugares históricos más importantes de Siria por la UNCESCO.

El yacimiento de Hurrian, construido en el año 2.500 a.C y reconocido por la UNESCO como lugar de especial protección en Medio Oriente, fue bombardeado en tres ocasiones. El lugar era denominado Nebî Hûrî por los kurdos y Cyrrhus por los griegos. En ese lugar fueron construidas las iglesias de Santa Kozma y Demianos. Otras zonas atacadas por la aviación y las tropas turcas son las iglesias romanas en la aldea de Kalutê y el castillo de la aldea de Elbîzka, también de la época romana. Como si fuera poco, los bombardeos alcanzaron los edificios del período mitanni en la aldea de aldea de Kolpe.

En el informe además se reveló que objetos y reliquias fueron robados por miembros del ELS y vendidos en Turquía. “La mayoría de objetos fueron llevados a Estambul, Ankara e Izmir. Hasta ahora 16.000 objetos históricos de Afrin han sido llevados a Turquía”, puntualizó la investigación. Según el director del Museo de Siria, Mehmud Hemûd, la piezas robadas son muchas más que la cifra conocida ya que no se pudo hacer un recuento completo.

Ni los muertos tienen paz

Cementerios saqueados y tumbas destruidas. Esto sucedió en Şêx Zêd, en el distrito de Zêdiyê, y en Şehîd Seydo, en Jindires. Además, las fuerzas de ocupación demolieron con maquinaria pesada el cementerio de Rajo. A estos hechos se suma que al menos 12 cementerios yezidíes quedaron diezmados por los terroristas. En el cementerio de Şêx Berekat no solo se profanaron tumbas y la memoria del pueblo yezidí, sino que el Estado turco construyó una base militar.

Entre los métodos utilizados por la ocupación se encuentra también la conversión forzada al Islam sunita más conservador, que ISIS enarbola como bandera. En la investigación se señaló que “los yezidíes y alevíes que han permanecido en Afrin están siendo obligados a convertirse al Islam. Aquellos que se niegan son atacados, torturados, insultados y robados”. Los yezidíes, kurdos que profesan una religión que tiene el sincretismo como una de sus características y tiene una fuerte influencia del zoroastrismo, son una de las principales víctimas de la ocupación. Se calcula que 22 aldeas de mayoría yezidí fueron destruidas y declaradas zonas restringidas. Según el informe, el ejército turco construyó bases militares en las aldeas de Elî Qîna y Qestel Cindo.

Crecen las denuncias, se mantiene el silencio

El jueves 2 de agosto, Amnistía Internacional (AI) publicó el reporte “Turquía debe acabar con las graves violaciones de derechos humanos cometidas por grupos aliados y sus propias fuerzas en Afrin”, en el que denunció que las “fuerzas turcas están dando a grupos armados sirios libertad absoluta para cometer graves abusos contra los derechos humanos de la población civil en la ciudad norteña de Afrin”.

Según la investigación difundida por AI, “la ofensiva y la ocupación militar de Turquía han agravado el sufrimiento de los habitantes de Afrin, que ya llevan años soportando un sangriento conflicto. Oímos relatos espantosos de personas detenidas, torturadas o sometidas a desaparición forzada por grupos armados sirios, que siguen causando estragos en la población civil sin el control de las fuerzas turcas”.

En el informe se manifestó que “Turquía es la potencia ocupante en Afrin, y por tanto es responsable del bienestar de la población civil y del mantenimiento del orden público. Hasta ahora, sus fuerzas armadas han fracasado estrepitosamente en el cumplimiento de estas obligaciones. No pueden eludir su responsabilidad usando a los grupos armados sirios para que les hagan el trabajo sucio. Sin mayor dilación, Turquía debe poner fin a las violaciones de derechos humanos cometidas por los grupos armados pro-turcos, obligar a sus autores a rendir cuentas y comprometerse a ayudar a los residentes de Afrin a rehacer sus vidas”.

Aunque la ocupación esparció la violencia en Afrin –reconocida como la región más pacífica de Siria en lo que va del conflicto interno-, las tropas turcas y sus aliados no llevan todas las de ganar. Las YPG/YPJ continúan operando a través de la guerra de guerrilla con la finalidad de desbaratar los planes de Ankara. En el último informe difundido por las YPG/YPJ, el 6 de julio, se destacó que desde el 20 de enero 2502 soldados turcos y mercenarios fueron ultimados.

Pese a que Erdogan intenta moverse con comodidad en Afrin, envalentonado por el respaldo de Estados Unidos y Rusia a la ocupación, el mandatario turco parece que no tener todas las de ganar: una resistencia silenciosa pero permanente crece rompiendo el sonido de las bombas.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Mashriq / Arabia / Iraq

Wed 19 Sep, 02:44

browse text browse image

172090_600.jpg imageThe naked emperor and the new Syria Sep 18 23:12 by Kahled Aboud 0 comments

basra1.jpg imageLes manifestations dans la ville de Bassorah, au sud de l'Irak, continuent Sep 14 05:30 by Zaher Baher 0 comments

21707514_0.jpg imageThe battle of Idlib Province in Syria is decisive and crucial for the future of Rojava Sep 08 07:15 by Zaher Baher 0 comments

unity.jpg imageΘέση πάνω στο παλ ... Aug 23 23:06 by Unity-Ahdut-Al-Wihdeh 0 comments

afrinocupacionturcalatinta.jpg imageLas cifras escalofriantes de la ocupación turca de Afrin Aug 10 17:01 by Leandro Albani 0 comments

iraq_1.jpg imageDes nouvelles des manifestations à Bagdad et dans le sud de l’Irak : ça continue ! Jul 27 20:51 by Zaher Baher 0 comments

8b056e643c1c40c39aa4e0eb2eb97056_16x9_788x442.jpg imageManifestations de masse dans le sud et le centre de l’Irak Jul 26 11:26 by Zaher Baher 0 comments

iraq.jpg imageUpdate report : The mass protests in Baghdad and Southern Iraq continue Jul 25 06:43 by Zaher Baher 0 comments

bettini.jpg imageΙταλικές αναρχικ... Jul 20 19:55 by Leonardo Bettini 0 comments

ac001e94a76a41ae83326c2d6bd9b6e3.jpeg imageMass protest in central and southern Iraq Jul 19 01:11 by Zaher Baher 0 comments

safe_image.jpg imageΑναρχική Ένωση Α`... Jul 04 21:11 by Dmitri (republising) 0 comments

turkeyinvadesafrin_jan2018_1.jpg imageRojava: The betrayal of a Revolution Jun 15 08:02 by Mandy Moussouris 0 comments

rojava_copy.png imageAlternatives to capitalism: the Rojava experiment Jun 15 07:57 by Shawn Hattingh 0 comments

fau_palestina.jpg imageDeclaración de la federación Anarquista uruguaya ante la situación en Palestina May 27 17:08 by federación Anarquista uruguaya 0 comments

p_18_05_2018.jpeg imageComunicado de CGT sobre la Nakba, 70 años de dolores para el Pueblo Palestino May 20 13:38 by Secretariado Permanente 0 comments

Omar Aziz image"Τοπικά Συμβούλι^... May 14 19:28 by Hourriya 0 comments

textBuscando la verdad entre las ruinas de Duma Apr 24 19:16 by Robert Fisk 0 comments

textThe search for truth in the rubble of Douma Apr 24 19:13 by Robert Fisk 0 comments

105260.jpg imageAfrin and the Policies of the Democratic Union Party Apr 04 07:47 by Zaher Baher 0 comments

images.jpeg imageΑλληλεγγύη στο Α`... Mar 21 18:36 by Πυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας 0 comments

a795c05aeb3535e2389f0ffc7b2de995.jpg imageΠορεία αλληλεγγύ... Mar 17 08:22 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

pa31112863.jpg imageGeopolítica del pueblo kurdo y el caso de Rojava Feb 01 22:15 by Ercan Ayboga 0 comments

textVanguards of Humanity: Why I support Afrin & the Rojava Revolution Feb 01 19:22 by Marcel Cartier 0 comments

turkeyinvadesafrin_jan2018_1.jpg imageSolidarity for Afrin and Rojava against the Turkey State Jan 30 23:58 by KAF 1 comments

javierderiba_rojavasmall.jpg imageA call for solidarity: defend Afrin — defend humanity! Jan 29 06:41 by Dilar Dirik 0 comments

pa31112863.jpg imageThe geopolitics of the Kurds and the case of Rojava Jan 29 06:38 by Ercan Ayboga 0 comments

df0c1da5b22e4a8fbe74d256ebb68e2a_3.jpg imageAfrin: la guerra degli Stati verrà sconfitta dalla guerra popolare Jan 28 17:41 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

df0c1da5b22e4a8fbe74d256ebb68e2a_2.jpg imageLes États en guerre contre les peuples subiront la défaite Jan 25 20:52 by DAF 0 comments

df0c1da5b22e4a8fbe74d256ebb68e2a_1.jpg imageLos estados en guerra contra el pueblo perderán Jan 24 09:42 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

sk_2.jpg imageRojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin Jan 24 09:38 by Insurrection News 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]