user preferences

Upcoming Events


No upcoming events.
aotearoa / pacific islands / miscellaneous / opinion / analysis Friday July 13, 2018 19:42 byAWSM

Simon Bridges is the leader of the National Party, one of the two main traditional parties of government in Aotearoa/New Zealand. He is currently touring the regions of the country. This is a report of one of the public meetings held on the tour.

Simon Bridges is the young, new-ish National Party Leader. Historically National has had more turns at running things than the other parties. For this reason he is probably somebody to take notice of, even if not in power at the moment. Bridges is currently doing a tour of regional towns in order to gauge the mood out there and to introduce himself to the many who are unaware that he has spent the past 10 years in parliament. A member of AWSM had a front row seat as the leader arrived late for his public meeting in Rotorua. This is a summary of the main part of the meeting…

The audience waited patiently for Bridges to appear, giving time to scan those who had assembled. They numbered about 200, which has to be a pretty good turnout for lunch time in a town where not much happens politically. Of that number, only 10-15 didn’t have grey hair. To some extent that could be the reality you’d expect with the working age population being at work at that time of day. Though perhaps if they really wanted to turn up, they could’ve made the effort, so maybe it speaks to the apathy of people who would rather be in the lunchroom eating their ham sandwiches than listening to a ham. It might also simply be an indication of the sort of demographic the National Party has in the regions and therefore a cause for concern if they stopped to consider the implications for the future. It’s probably a combination of all this, it’s hard to tell.

Upon arriving, Bridges scanned the crowd then opened with a potted auto-biography. This combined a number of points that showed why his succession to the leadership was probably welcomed among the party spin doctors. He stressed being a kid from a non-political family (just an ordinary bloke), yet one who had been a member of the party since a teenager (so a solid operator who won’t rock the boat), being Maori (they don’t all vote Labour) and an experienced lawyer who went to Oxford (therefore appealing to lower middle class voters with aspirations).

This scattergun set of attributes was then rounded off with a folksy joke about when he met his wife for the first time, though tellingly it was more about her meeting him. Finally he closed with a story about taking his father-in-law to a rugby game (like any good kiwi joker) and encountering ex- Labour Leader Andrew Little and buying the poor guy a beer (generous to his opponents). While he seemed to hold the audience’s attention up until this point, the last anecdote fell surprisingly flat. Perhaps it sounded patronising coming from someone who hasn’t exactly been a major success himself yet and might end up with the same fate as Little himself. Whatever the reason, it didn’t gain the positive reaction he had hoped for, so he moved on.

For his segue Bridges chose to have a few digs at NZ First leader, Winston Peters. This is understandable on one level. After all, Bridges won his seat in parliament in an electorate Peters had long considered his personal fiefdom. Though another National Party nobody had been first to topple Peters in Tauranga, clearly there is bad blood there, and Bridges was relishing being able to push that wound.

This was followed by pitching himself as a realistic and pragmatic politician who knows that proportional representation requires working with minor parties. Bridges then rattled off a list of possible tails for him to wag. This included the Maori Party, who were decisively ejected from parliament last election, The Opportunities Party, a market research driven vehicle whose multi-millionaire founder has stepped down [and the party itself shortly after this meeting has decided to de-register itself] and The Conservatives, a Christian based right-wing party whose support plummeted beyond repair when their hypocritical millionaire founder was involved in a sexual scandal. Next he mentioned the free-market fanatics of ACT, who at least have one MP but nothing new to offer and only exist in parliament thanks to the electoral tinkering of National.

Not content with this list of real micro-parties, Bridges then invented non-existent parties. This included something he called ‘True Greens’, a supposed faction who want to go beyond allegedly being “…watermelons, green on the outside and red on the inside…disguised socialists” and become a single-issue environmentalist party. This is either woefully ignorant or deliberately misleading in not acknowledging the Greens have worked hard to be a party with multiple policies across a range of issues and thus have survived decades. They are far from a single issue party.

The other fantasy party apparently consists of a breakaway faction of NZ First who prefer the Nats. True, Peters may not have a career for much longer given his age and there is no obvious successor. However, the reality is that being eclectic populists, they have never had much trouble working with National in the past and are unlikely to in the future. The reality is, NZ First has a solid support base which has held together for a long time and the party is National’s most likely partner and Peters is still its leader. So it probably isn’t really good politics to denigrate somebody whose support you need. It smacks more of a combination of arrogance and sour grapes because Peters chose Labour this time round.

The next part of the meeting was given over to a selection of questions from the audience. This was a good opportunity for the guest to think on his feet on a range of issues. These went from a question about trade with Russia, with the emphasis in the reply being support for ‘free trade’ with the barest nod to human rights tacked on at the end, to veterans affairs and the closure of the local post shop. The latter was something Bridges clearly wasn’t aware of and he largely deflected it to a generalised answer about services and a reference to other issues. Not surprisingly for a National Party lawyer and ex-prosecutor, he spoke unimaginatively about the need for more prisons and the supposed ‘softness’ of Labour. He criticised the current proportional representation system on the basis that it should automatically give the party with the most votes, first rights to form a government (guess which one that was at the last election?). Then he hinted that the current government will somehow continue to manipulate the system in its favour in some unspecified way.

The one time in the meeting he actually received applause was related to a local roading issue, mostly because this had come unprompted so he probably did have some genuine knowledge of what it was about. Adding a wild card to the event, a very agitated and barely coherent guy ranted to Bridges about World War One veterans. He waved a thick dossier, mentioned dates of parliamentary committee meetings and spoke of a cover-up without really explaining the substance to anyone. Bridges looked as bemused as everyone else and said “I don’t know about that”. Not so much an admission of modesty, more the obvious default position anyone would take.

Overall it has to be said, Bridges handled the spontaneous nature of this section of the meeting pretty well, or at least he made no big blunders and never looked stumped for an answer. Mind you, this was mostly due to not being too specific and making sure to qualify statements rather than make any bold claims or try to be too clever.

At this point, it felt like time to leave. It wasn’t technically the end of the meeting, but it seems unlikely any dramatic events or amazing new gems of wisdom were issued forth during the remainder of it. So, what to say? Bridges comes across as a handsome, bland, slickly packaged career politician undergoing a leadership apprenticeship. His instincts are socially conservative but he realises the need to be pragmatic and to keep things steady. At present, Labour is in its honeymoon period in government and could be in power for a long time. Should he eventually come to power himself, you won’t get anything new from Bridges. His will be much like the calibre of all the other governments in this country, (including the current one), dull and middle of the road. If or when there is a major political or economic earthquake it will be interesting to see whether that will be good enough for the system to hold together.
yunanistan / türkiye / kıbrıs / miscellaneous / opinion/analysis Tuesday July 10, 2018 01:07 byDAF

Adalet ve özgürlük için seçimleri kazanmayı kazanmak SANMAK

Parlamenter muhalefetin fiili çatı başkan adayı Muharrem İnce, 24 Haziran Seçimi’nin ertesi günü saat 12.00’de bir açıklama gerçekleştirdi. Bu açıklama, tüm bir gece boyunca, Tayyip Erdoğan’ın balkon konuşmasından daha fazla merak edilen konuşmaydı. Yaklaşık 50 gün boyunca, yaptığı mitingler ve mitinglerde yaptığı konuşmalarla muhalefetin (ama geniş yelpazeli bir muhalefetin) başkan adayının seçimlerde yapılan usulsüzlüklere, YSK’nın yanlı açıklamalarına, Anadolu Ajansı’nın objektif veriler kullanmadığına ilişkin eleştirel bir açıklama yapması muhtemeldi. Ya da beklenti bu yöndeydi.

Ancak beklenenin tersine, “Seçim sonuçlarını kabul ediyorum.” açıklamasında bulundu. Ardından AKP sözcüsü Mahir Ünal, Muharrem İnce’yi bu açıklamasından dolayı teşekkür, takdir etti. Böylece ekranda iktidar ve muhalefetin uyum içerisinde süreci noktaladığı bir seçim izlendi.

Gerçekte ise plakasız araçların dolaştığı; fazla fazla oy pusulalarının ve zarfların bir şekilde okullara sokulduğu; silahlı korumaların ve korucuların beğenmediği oy kullanma işleyişini değiştirdiği; muhalif seçmenlerin dövüldüğü, öldürüldüğü, polis ve asker baskısında oy kullanıldığı; oy sayımını izlemek isteyenlerin engellendiği; çifte ve blok oyların kullanıldığı; oy sayılarının oynandığı bilinen bir seçim yaşandı. Her seçimde yaşandığı gibi.

Muharrem İnce’nin seçimi “Tayyip Erdoğan kazanmıştır” demesi öyle ya da böyle Muharrem İnce’ye oy vermiş (ve itiraz etmeyen bir başka adaya oy kullanmış) herkesin Tayyip Erdoğan’ı Başkan olarak kabullenme sorumluluğu vardır. Çünkü seçime katılmak o seçimin sonucunu meşrulaştırır. Seçime katılmış ve kaybetmiş olanların ertesi gün “Asıl mücadele şimdi başlıyor.” telkinleri gelecekteki bir başka seçim mücadelesini mi işaretliyor? İşaretlenen bir başka seçim değilse, seçim öncesinde olduğu gibi seçim sonrasında da toplumun politikleşmesinden mi faydalanmak mı isteniyor?

Seçim süresince “bu seçim başka, bunda oy kullanılır” diyerek siyasi sorumluluk yaptığını söyleyenler daha seçimleri kaybetmenin üzerinden bir iki gün geçmeden “seçimler bir sanıdır” gibi biz anarşistlere paralel söylemlerde bulunmaktalar. Bu tutarsızlığın bir tedavisi olamaz. Propagandasını yaptıkları seçim siyasetinin sorumluluğundan koşarak kaçanlar çevrelerinde yarattıkları kafa karışıklığının kaçınılmaz sorumlusudur. Bu asalakların kafa karışıklığına maruz kalanlar; “Durmuş saat bile günde iki kez doğru gösterir” düşüncesiyle bu asalakların “seçimler bir sanıdır” sözünü önemseyebilirler.

Şöyle ya da böyle sistemin yaptığı seçim propagandaları tutmuş ki seçimlere katılım artmıştır. 24 Haziran Seçimleri’nde seçime katılım oranı daha önceki seçimlere kıyasla çok daha fazla, %87’nin üstündedir. Bu, oy kullanarak “demokrasinin işlemesine” katkıda bulunmayı öğütleyenlerin, örgütleyenlerin mi, yoksa ölüleri bile dirilten Tayyip Erdoğa’nın mı başarısıdır bilinmez ama toplumsal muhalefetin sokaktan sandığa daha da sıkıştığını anlatmaktadır.

Açık açık yazalım, siyasal iktidardan pay alma arzusuyla, içerisinde bulunduğumuz coğrafyada toplumsal muhalefet sokaktan sandığa yönlendirilerek yıpratılmıştır. Eski ya da yeni devletli herhangi bir sistem, toplumu yöneten yönetilen ikileminde tutacaktır. Ve ezilenlerin ezenler karşısındaki pozisyonu değişmeyecektir. Sömürü her daim sürecektir. Çünkü bu sömürü sistemi ezen-ezilen, yöneten-yönetilen ikiliğiyle kendini temellendirir.

Seçimlerin ve sandığın devrimciler ve toplumsal muhalefet için en olumsuz etkisi ise, toplumsal mücadelenin değiştirebilme ve devirebilme gerçekliğine inanmayan bir anlayış örgütlemesidir. Seçimleri bir strateji olarak algılamanın ötesinde koltuk-meclis fetişizminin artacağı açıktır. Tercihler değişecektir, yaşanacak sosyal ve ekonomik adaletsizliklere karşı koymanın tercihi bunları bir seçim propagandası aracı olarak kullanmak olacaktır.

Ekonomik yoksullaşma “krizdeyiz” propaganda aracına, sosyal yoksunlaşma “baskılanıyoruz” propaganda aracına, adaletsizlikler ve tutsaklaşmalar birer birer magazinsel propaganda araçlarına dönüşecektir, yani bir sonraki seçimlerin propaganda araçlarına. Oysa ki bu yaşananlar bu sömürü sisteminin değişmez gerçeklikleridir. Yaşananlar ancak ve ancak devrim propagandasının bir aracıdır. Hatta aracı değil propagandanın kendisidir.

Sömürü sisteminin şekilsel değişiklikleri sömürüyü değiştirmez, 16 senelik Tayyip Erdoğan iktidarının tüm sömürüsüne karşı koymayı sürdürdüğümüz gibi sürdüreceğiz.

Muhtar, Belediye Başkanı, Başbakan, Cumhurbaşkanı, Başkan sandıklarının kazananı Tayyip Erdoğan, kaybedeni bir başkası.

Parlamenter sistemde, iktidarın sandıklarını nasıl çözüm olarak görmediysek, toplumsal devrim mücadelesini nasıl sokaklarda yaygınlaştırmaya çalıştıysak, başkanlık sisteminde de bu mücadelemizi sürdüreceğiz.

Sömürü sömürüdür mücadele de mücadele. Sömürü sürdükçe mücadelemiz sürecek özgür ve adil bir dünyada yaşana dek.

Devrimci Anarşist Faaliyet

yunanistan / türkiye / kıbrıs / miscellaneous / opinion/analysis Tuesday July 10, 2018 01:02 byDAF

Yine bir seçim ve yine bir seçim öncesi gerilimli günleri bu coğrafyada yaşayanlar olarak deneyimlemekteyiz. Yaşadığımız coğrafyada ya da diğer coğrafyalarda, seçim denilen siyasi sürecin yarattığı şey, oluşan yeni “gerçekliğin” bir sonraki seçimlere kadar süreceğidir. Siyasal iktidarın şekillendiği seçimler sürecinde, seçimler sosyal ve ekonomik gerçeklikte şekillenir, toplumun iktidarını isteyen tarafların bireye sunduğu vaatlerle geçen bu seçim gerçekliği, iktidarın kazanılmasıyla sonlanacaktır.
Seçim ismi verilen siyasal sürecin, toplumun sosyal ve ekonomik ihtiyaçlarının karşılanması için organize edildiği iddiasının gerçek olup olmadığını soru ve cevaplarla tartışarak içselleştirmeliyiz. Çünkü katılacağımız ya da katılmayacağımız seçim süreci gerçekliğinin iddiası şudur; katılmamamız durumunda toplumun sosyal ve ekonomik işleyişine dair söz söyleyemeyiz.
Peki katılmamız durumunda bu işleyişe dair söz söyleyebilir miyiz? Toplum içinde siyasal etken bir birey olmanın şartı olarak karşımıza konan seçimlerin dışında başka bir yol yordam yok mu? Toplumun bütünlüğünü önemseyen, sosyal ve ekonomik kararlarının bir parçası olan, adalet ve özgürlüğü sağlayan bir birey olmanın tek yol yordamı seçimlerde seçmen olmak mı?
Sorular ve cevaplarıyla, Haziran 2018 seçimlerinde seçmen olup olmama, oy kullanıp kullanmama şeçimini yapmak için yani gerçek seçimi yapmak için siyasal süreci, bu süreçte olanları ve olasılıkları değerlendirelim.


24 Haziran’da yapılması beklenilen başkanlık ve milletvekili seçim süreci, MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin 17 Nisan günü, grup toplantısında, “Türkiye’nin 3 Kasım 2019’a kadar dayanması kolay değildir.” sözleriyle başladı. Erken seçim tartışmaları çok sürmedi. Tayyip Erdoğan’ın düzenlediği basın toplantısında “Ülkemizin karşı karşıya bulunduğu fotoğraftan hareketle bu erken seçim teklifine olumlu yaklaşmamız konusunda arkadaşlarımızla görüş birliğine vardık.” sözleriyle bitti. Sözün kısası erken seçim tartışmaları, erken bitti. Seçimlerin ilanından önce çıkarılan ittifak yasası ile uzun süredir devam eden AKP-MHP yakınlaşmasının resmileşmesi, kurulalı bir kaç ay olan İYİ Parti üzerindeki soru işaretleri, iktidar bloğunun Êfrin saldırısıyla yakaladığı hava ve tüm bu “moral üstünlük” içinde CHP ve HDP’den düşük tonda da olsa yükselen hiç olmazsa “sine-i millete” dönerek AKP-MHP koalisyonunu mecliste yalnız bırakma sesleri, erken seçim kararına iktidar lehine baskın olma özelliğini yüklüyordu.
Muhalefetin seçimin “baskın” olma özelliğini vurgulaması ve ardından muhalefetin içindeki bazı kesimlerin, böyle bir baskın süreci boykot için “seçime boykot” çağrıları da çok uzun sürmeden tedavülden kalktı. Muhalefet de seçim sürecinin içinde gecikmeden yerini alıp propagandaya başladı.
Muhalefet, devlet iktidarının izin verdiği kısıtlı alanda propaganda yapmaya başlarken, Mart ayı sonlarında gerçekleşen Doğan Medya-Demirören Holding devri ile medya tamamen kontrol altına alınarak bu anlamdaki “yol temizliği” bitirildi. Devlet iktidarına yakınlığı aşikar olan Demirören’in bu devirde vitrin olduğunun açığa çıkması ve aslında bu operasyonun arkasında iktidara daha da yakın “Işıkçılar” adındaki cemaatin yer alması, medyanın propagandif gücü ile birlikte düşünüldüğünde, seçim kararının daha erken alınmış olduğu ihtimalini güçlendiriyor.
Açıktır ki, bu seçim sürecinde Cumhur İttifakı bünyesinde birleşen AKP-MHP’nin karşısında, daha farklı kesimlere de hitap edebilen bir hükümet muhalefeti mevcut. Millet İttifakı bünyesinde, Saadet Partisi gibi muhafazakar bir partiden MHP’den kopmuş milliyetçi İyi Parti’ye; ittifakın ana gövdesi anamuhalefet CHP’den Demokrat Parti gibi merkez sağ siyasi partiye çok geniş tabanlı bir toplamı taşıyor. Ancak bu geniş tabanlı toplama rağmen kamuoyuna önce “sıfır baraj ittifakı” diye tanıtılan bu seçim koalisyonunun, barajı geçip geçmemesi hayat memat meselesi haline gelen HDP’yi dışlamasını siyasi bir ironiden çok, bu partilerin doğalarında var olan devlet refleksleriyle açıklamak gerekir. Ve bu ittifakın -eğer seçimler ikinci tura kalırsa- başkan adayı Muharrem İnce’nin, AKP-MHP’ye muhalif diğer partiler tarafından da (HDP ve Vatan Partisi gibi) desteklenmesi bekleniyor. Stratejisini Cumhurbaşkanlığı Seçimi’ni ikinci tura bırakma ve mecliste çoğunluğu ele geçirme şeklinde kuran Millet İttifakı ve HDP için 24 Haziran tarihi aynı zamanda parlamenter sistemin restorasyonu için de köprüden önce son çıkış gibi bir anlam taşıyor.
Tüm bu pozisyonuna rağmen, Millet İttifakı’nın ilk turdan %50’lik bir oy oranı çıkartması beklenmiyor. MHP ile ittifak stratejisinin ilk turda seçimi garantilemek olduğunu gizlemeyen AKP için de benzer durum, yani seçimlerin ikinci tura kalması, Cumhur İttifakı’nın önündeki olası senaryolardan birisi. Bu yüzden son haftaya farklı bir siyasal gündem yaratarak girmek Cumhur İttifakı’nın gündemi. Bu gündemi, yakın zamanda sıkça dillendirilen ve başlayan Kandil Operasyonları ve Suruç’ta “terör saldırısı” diye dillendirilen manipülatif ve provokatif olaylardan çıkarmak mümkün.
Seçim sürecinde yaşanabilme ihtimali bulunan senaryoları yazmaya başlamadan önce şu hatırlatma önemli. Seçim gündemi, siyasal iktidarın zaten gündemindeydi. Ancak öne alınmasına neden olan siyasi ve ekonomik olaylar, seçimler nasıl sonlanırsa sonlansın, ezilenlerin gündemi olmayı sürdürecek.

İmdat Seçimi Erken Seçime

Erdoğan’ın “Eski sistemin hastalıkları attığımız her adımda karşımıza çıkabiliyor. Türkiye’nin bir an önce belirsizlikleri aşması gereklidir” diyerek erken seçim kararı almasının gözle görünür nedenlerini neler oluşturmaktadır?
2017 yılının 3. çeyreğine yönelik TÜİK tarafından açıklanan ama aslında borç ve iç taleple oluşturulmuş olan “büyümeyi” iktidar, siyasi söylemde aylardır kullanmaktadır. Fakat döviz kurlarının artması, büyüyen işsizlik ve büyüyen enflasyon rakamları büyümenin bir balon olduğunu ortaya koymuştur.
Son haftalarda dolar 4, avro 5 liranın üzerine çıkmış ve kurlar bu hattan düşmeyecek bir seyirdedir. Buna ek olarak her fırsatta düşürmek istendiği söylense de dövizin daha fazla artmaması adına faizi sürekli arttırmak zorunda kalıyor oluşları, her şeyin yavaş yavaş zamlanıyor oluşu ve iktidarın, ekonomik krizin süreceğine dair elinde bulundurduğu tüm veriler erken seçim kararını etkilemiştir. Ancak seçim takvimi ilerledikçe hızla iktidar aleyhine seyreden ekonomik göstergeler, üstüne bir de küresel ekonomi çevreleriyle yaşanan “faiz sebep, enflasyon sonuç” polemiğinden kaynaklı gerilimi getirmiştir. Küresel finans piyasalarının kalbi sayılan Londra’da yaşanan bu polemik, her ne kadar iç politikaya “batıya kafa tutma” şeklinde pazarlansa da, Mehmet Şimşek ve Merkez Bankası Başkanı’nın “ikinci Londra Seferi” sonrası, sıcak para akışına bağımlı TC ekonomisi için yabancı sermayenin kaçışı “şimdilik” önlenebilmiştir.
Cumhur İttifakı’nın, aslında Erdoğan’ın, erken seçim kararı almasının ekonomik sebepleri olduğu kadar politik sebepleri de bulunmaktadır.
MHP’yi yanına alması, milliyetçi söylemleri yükseltmesi ve Êfrin’e saldırısı sonucunda siyasi iktidar, milliyetçi muhafazakar seçmen için “sempati” kazanmıştır. Fakat, siyasi iktidarın Êfrin’le birlikte arkasına aldığı rüzgarın dinmemesi gerekmektedir. İktidar Êfrin saldırısından sonra hedeflediği Menbiç, Kobane veya Şengal (ve şimdilerde Kandil) saldırılarından birini 2019’a kadar gerçekleştiremeyeceğini bildiği için bu milliyetçi muhafazakar seçmenin ilgisinin dağılma tehlikesini de bilmektedir. İktidar yine korkmuştur. Bu sebeple seçim geciktirilmemeli, erkenden gerçekleştirilmelidir. Tam bu noktada Bahçeli’nin sözleri hatırlanmalıdır: “3 Kasım 2019’a ulaşmak her dakika zorlaşmaktadır.”
Ayrıca mevcut iktidarın kendi getirdiği sistemin mağduru olmaktan çekindiğini belirtebiliriz. AKP-MHP’nin erken seçim kararını almasında İyi Parti’nin yasal prosedürü yerine getirmeden seçim tarihini ayarlayarak seçimlere girmesi de engellenmek istendi. İyi Parti yasal prosedürleri yerine getirse de elinde bulundurduğu seçim kurulu aracılığıyla buna da bir kılıf bulunabilirken CHP’den hiç beklenmeyecek derecede iyi bir hamle gelmesi sonrasında mevcut iktidarın ayarının bozulduğunu yaptıkları açıklamalarda görüldü. HDP’yi de baraj altında bırakarak meclis çoğunluğunu elinde tutmaya çalışan AKP’nin bu amacına ulaşıp ulaşamayacağını 24 Haziran akşamında göreceğiz. Meclis çoğunluğunu Cumhur İttifakı’nın ele geçiremediği ancak cumhurbaşkanlığı koltuğunda Cumhur İttifakı adayının oturması durumunda sistemin kendi krizi doğuracağı da açık. Özellikle cumhurbaşkanlığı kararnamelerini OHAL KHK’leri gibi kullanacağı az çok herkesin malumu olduğu siyasal konjonktürde meclisten çıkacak kanunlar da cumhurbaşkanının yetkilerini azaltmaya çalışacağı düşünüldüğünde yeni bir erken seçimin şimdiden dillendirilmeye başlanması şaşırtıcı değil.
HDP’nin baraj altında kalmasına değinmişken cumhurbaşkanı adaylarından Selahattin Demirtaş’ın hukuki olabildiğine oldukça uzak suçlamalarla hapiste tutulmasını da vurgulamak, içinde bulunulan durumu göstermek açısından önem arz ediyor. HDP’nin bu seçimden Selahattin Demirtaş’ın tutukluluk durumunu hiç olmadığı kadar öne çıkarabildiğini söyleyebiliriz. Cumhurbaşkanı adaylarından Erdoğan bir seçim mitingi sırasında Selahattin Demirtaş’ı önündeki kitleye hedef gösterirken kitlenin idam sloganları atması üzerine kendi önüne meclisten bu yönde bir düzenleme gelseydi onaylayacağını söyleyiverdi. Hukuki olarak hiçbir şekilde yapamayacağı açık olsa da önümüzdeki seçimlerde bir cumhurbaşkanı adayının, diğer cumhurbaşkanı adayını idam ettireceğini vaat etmesi, bu seçimin tarihteki yerini oldukça ilginç hale getiriyor.


İlk turda, muhalif kanadın Cumhurbaşkanı adaylarının (Meral Akşener, Temel Karamollaoğlu, Selahattin Demirtaş, Muharrem İnce) kazanması ihtimalinin, muhalefetin kendi gündeminde olmadığını dile getirmiştik. Keza tüm stratejilerin ikinci turda Muharrem İnce’de vücut bulduğu açıktır.
Cumhur İttifakı’nın özellikle ilk turda kazanmaya çabalayacağı bellidir. Bu “çabaların” neleri içerdiğini daha önceki seçim yazılarımızda “kazanmadan kazanmayı” da içerdiğini vurgulamıştık. Yani tüm siyasal propaganda sürecinde, devlet olanaklarını kullanarak diğer partilerin propaganda yapmasına izin vermemekten bifiil şiddet kullanarak engellemeye varan çok geniş bir pratik izlediği biliniyor. Hatta bunun en belirgin örneklerinden birisi, Tayyip Erdoğan’ın “mahalle başkanları” toplantısında HDP’ye yönelik “markaj” yöntemiydi. Bu markaj yönetiminin Suruç’ta yaşananlarla ilgisi olup olmadığını tahmin etmek için öngörüye ihtiyaç yok.
YSK’nın olanaklarından yararlanmaktan, mühürsüz oy pusulalarına; değiştirilen oy sandıklarından kolluk gözetiminde oy kullanmaya Cumhur İttifakı’nın tüm bu devlet olanaklarından yararlanacağı biliniyor. Muhalefetin tüm “gönüllü müşahit” çağrılarına rağmen, son aşamada siyasal iktidarı elinde tutan bir siyasi yapının, sonuçları değiştirebilme gücü olduğu unutulmamalıdır. Bu durum, başbakan Binali Yıldırım tarafından seçim propagandası olarak, Temmuz’da biteceği müjdelenen OHAL sürecinin, siyasal bir yapıya bürüneceği senaryodur.

Birinci Turda Seçim Sonlanmazsa ;

Muharrem İnce’nin cumhurbaşkanı olması için birleşen siyasi toplam, daha önce de belirttiğimiz gibi artacak. Seçmenlerin cumhurbaşkanının kim olacağı gündemini meşgul ettiği ortamda; partilerin gündemi koalisyon görüşmeleri ve meclisteki sandalye sayısı, bakanlıklarla ilgili pazarlıklar olacak. İlk turda Cumhur İttifakı’na verilen hasarın güçlü bir motivasyon yaratacağı açık. Tam da bu koşullarda, seçim tartışmalarının başladığı ilk süreçte, AKP ve MHP kanadından yükseltilen “iç savaş” çağrılarının hayat bulabileceği konuşulan senaryolar arasında.

AKP-MHP ittifakının daha önce de benzer durumlarla karşılaşıldığında “savaş gündemi”ni bir çıkış olarak kullandığı biliniyor. Devletin Kürdistan politikasının sürdürücü konumundaki AKP’nin, başlattığı savaşın “kendince” meşruiyetini kazanmaya çalışırken bir takım ittifaklar ve koalisyon arayışları içine girdiğini biliyoruz. Başkanlık sistemi noktasında kendisine bir getirisi olmadığı için kurmadığı hükümet koalisyonu yerine “savaş koalisyonu” yolunu seçtiğini de. Êfrin’e yönelik saldırı sürecinde de, öncesinde Kürdistan’ın önemli bölgelerinde ilan edilen OHAL süreciyle de yaratılmak istenilen milliyetçi-muhafazakar motivasyonun, bu koalisyonun işine yaradığı biliniyor. Bu “Savaş İttifakı”nın seçim sürecinde yapabileceklerinin ne olacağını tahmin etmek zor. Olasılık, ikinci tur için bu milliyetçi-muhafazakar motivasyonun ana gündeme çekilerek avantajlı bir konum elde edilmesinden, OHAL benzeri bir uygulamayla seçimlerin tekrarına kadar genişletilebilir.

Kandil’e yönelik operasyonların başlatılmasının Tayyip Erdoğan’ın seçim mitinglerinde duyurulması, savaş politikasının siyasal iktidar için kullanışlılığını görmek açısından önemli. Öyle önemli ki, bu durum 24 Haziran’dan önce ya da 2. Turdan önce beklenilmeyen siyasal süreçlere yol açabilir.

İkinci Turun Sonu;

Aslında, 2. Turdan sonra da böyle bir savaş (belki de iç savaş ihtimali) gündemde yer alıyor. Cumhur İttifakı’nın stratejisinin bu olacağı ve buna yönelik gerilimi arttıracağını güncel gelişmelerden okuyabiliyoruz. Bu noktada es geçilmemesi gereken bir hususta, “Savaş İttifakı”nın kendi içindeki gerilimlere ilişkin. Bu ittifakın eşitler arası bir ittifak olmadığı, AKP’nin hegemonyasında olduğu farklı zamanlarda Devlet Bahçeli ve MHP’li siyasetçiler aracılığıyla gündem ediliyor. Bu gerilimin, ilk turda sonuçlar alınmadığı takdirde, ikinci tur öncesi Cumhur İttifakı’nda bir çatırdama yaratabilir. MHP, ittifakın Truva Atı’na dönüşebilir.

Muhalefet için olumsuz senaryolara ilişkin tek strateji seçimde oy kullanma senaryosudur. Olumsuz senaryolarla karşılaşıldığı takdirde muhalefetin yapabileceği çok da birşey yok. O yüzden Cumhur İttifakı’nın uygulayacağı her strateji, muhalefeti kilitliyor. Bu sıkışmışlığı aşmaya çalışmak demek, siyaseti meclis dışında yapmak demek. Dolayısıyla bu sıkışmışlık muhalefetin aynı zamanda kolay bir konum almasına olanak veriyor.

Muhalefetin Kazanmasıyla Kazanmak Yanıltıcıdır!

Savaş politikalarının, iç savaş potansiyelli siyasal gerilimlerin, sandık kurnazlıklarının işe yaramadığı bir ortamda, Muharrem İnce’nin cumhurbaşkanlığı kazanması özgürlük, demokrasi, adalet… gibi kavramlarla ilişkilendirilecek. Ama gerçekte ise bu kavramların altını boşaltmaktan, bir illüzyon yaratmaktan başka bir şeye yaramayacak.

Böyle bir senaryoda cevaplanması gereken bazı sorular var. Toplumsal muhalefetin parçası olan kesimlerin meclisteki çoğunluğu elde edip rejimi değiştirmek gibi bir hedefi olabilir mi? İçinde bulunulan ekonomik kriz ve küresel savaş stratejilerindeki konumdan kurtulmanın yolu iktidardaki bu el değişikliği midir? Kötünün iyisini hedeflemek, fark etmeden devletli sistemin aldatmacasına dahil olmak değil midir? Toplumsal muhalefet, bu seçim aldatmacasının dışında varlığını sürdürmesi gerektiğinin farkında olmalıdır. Çünkü bu seçimde kazanmak yoktur.
Devletin seçim aldatmacası sanal bir gerçeklik üzerine kuruludur. Bu sanal gerçeklikte kazanım yoktur. Bu aldatmacaya dahil olan herkesin gözüne bir perde iner ve bu körlük içerisinde kazanım elde ettiğini düşünenler yanılırlar. Çünkü bu aldatmacada kazanan ya da kaybeden yoktur. Her zaman aldatmacanın kendisi kazanır. Ekonomik, siyasi ve sosyal baskıya sürekli olarak maruz kalan ezilenler de bir oy atarak bu aldatmacanın içine çekilirler. Atacakları bu oy ile içinde bulundukları ekonomik ve sosyal pozisyonu değiştirebilecekleri yanılgısına itilen ezilenlerde kısmi bir rahatlama amaçlanır. Aldatmacanın kazanımı tam da budur. Ezilenleri ezilen olma durumundan kurtaracak olan aldatmaca içerisinde kime oy verdiği değil bu aldatmacanın dışına çıkmasıdır.
Ancak zaten seçimlere dahil olmanın içerisindeki alt metni de iyi okumak gerek. İçerisinde bulunulan tüm kötü durumun seçimlere girilerek ortadan kaldırılabileceğini düşünen mantık, zaten bu aldatmacada dahi yenik başlamıştır. Siyasi, ekonomik ve sosyal iktidarların konumlarının değişmez olduğunu kabullenen bu zihniyet, kendisini bir kaybediş içerisinde gördüğünden varlığını sürdürebilmek için, uygun bir pozisyonda konumlanmaya çalışır.
Siyasi iktidarı ele geçirenler ister askeri darbeler aracılığıyla ister parlamento seçimleriyle olsun, yöneten ve yönetilen ayrımını ortadan kaldırmayı hedeflemediklerinden dolayı, hiçbir koşulda ezilenlerin çıkarlarına uygun hareket etmeyeceklerdir. Bu doğrultuda gerçekleştirilecek dönemsel hamleler, ezilenlerin lehine gibi geçici durumlar yaratsa da siyasal iktidarın -kendinde kötü olan- karakteri buna engeldir.

Kazanmak Kavramının Karmaşıklığı Seçimler: İrade Tutsakken Özgürlük Kazanılamaz

Anarşizm, toplumsal adaletsizliğin özünü özgürlüğün yitimine koyar.Tahayyülünü kurduğu yaşamda en büyük değer olarak özgürlük üzerinden bu tahayyülü somutlaştırmaya çalışır.
Kapitalist ve devletli sistem içerisinde yaşam, tamamıyla bireyin iradesinin teslimine dayanır. Hep daha iyi bilen, daha iyi yapan, daha iyi yönetenler tarafından belirli özgürlükleri ellerinden alınmış bireylere, bu durum normalmiş gibi gösterilir. Bu durumu normalleştirmeye çalışan, bireyin yerine karar verebilme ve bu yetiden güç alarak uygulatabilme iktidarına sahip yönetenlerdir.
Düşündüğünü gerçekleştirebilme durumu, bireyin özgürlüğü ile doğrudan ilintilidir. İrade tesliminde, özgürlük için zorunlu olarak birarada olması gereken bu iki durum, yani düşünme ve düşündüğünü gerçekleştirme birbirinden ayrıştırılır. Düşünme işi, bir başkasına ya da başkalarına bırakılır.
Bu düşünme sürecinin siyasi süreçle ilişkisi, toplumsal organizasyonun nasıl şekilleneceğine ilişkin akıl yürütmeyi kimin yapacağı ile ilgilidir. Temsili sistemde bu akıl yürütme işi, bir coğrafyada yaşayan halkın yerine bir takım uzmanlar yani siyasetçiler aracılığıyla yapılır. Bu toplumsal organizasyonda kolaylık yaratan bir durum gibi gözükse de aslında yaratılan, herkes yerine, herkes için, düşünecek bir azınlığın oluşturulmasıdır.

Her Seçim Azınlığın Çoğunluğu Yöneteceği İktidar Kazanmak İçindir. Seçim Bu Azınlık Grubu Yani İktidarı Seçmektir

Her seçim sürecinde ısrarla vurguladığımız gibi, seçim sistemi devletin hegemonyasını sürdürdüğü alanda yaşayan halkın, belirli bir süre boyunca yöneticilerini seçmesine dayanır. Yani azınlık bir grubun, geri kalan çoğunluğun beş yıllık geleceğini belirleyeceği bir sisteme. Hem de bu azınlık grubun geleceğinin belirlenmesi yasalar tarafından güvence altına alınmışken…
Kimin neye nasıl ihtiyacının olduğunu, bu ihtiyacının nasıl karşılanacağının belirlenmesinin yetkisi de bu azınlık grubunun kararıdır. Hükümet programlarının ve yasa koyucular tarafından ortaya atılan önerilerin dikkatlice incelenebilmesi için gerekli bilgi ve zaman hiçbir zaman halka verilmez. Benzer şekilde bütün devletlerdeki toplumsal düzenlemeler ve planlamalar bu şekilde yapılır. Bu merkezlerden çıkan mutlak kararlarla tüm siyasi ve idari işleyiş sürdürülür. Ya da sürdürülemez.
Aslında çoğu kez sürdürülemez. Çünkü yerele özgü çözümler, merkezi karar mekanizmalarından çıkarılamaz. Merkezin siyasi, ekonomik ya da toplumsal çıkarlarından bağımsız kararlar alınamayacağından, işleyiş de buna göre planlanacaktır. Bu teknik çıkmaz, bugün ulus devleti, yerel yönetimlere daha fazla sorumluluk vererek çözümler bulmaya yöneltmektedir. Devlet varoluşsal olarak merkezi bir yapılanma olduğundan, bu teknik çıkmazın üstesinden gelemez.

Seçime Katılmışsan Seçilmiş İktidarı Onaylamak Zorundasındır.

Atılan her oy, boş oylar da dahil olmak üzere, sistemin olumlanması anlamına gelir. Hemfikir olmadığımız bir siyasi pratiğe zorlanarak, bizim irademizi teslim alacak olanları seçmenin bir mantığı yoktur. Bu mantıkla düşünecek olursak oy kullanmak, her zaman daha iyi çobanların olabileceğine inanmaktır.
Şimdiki hükümet nasıl kendi çıkarları doğrultusunda davranıyorsa, bu davranışın boyutlarını yasalarla güvence altına alıyorsa, yetkiyi fütursuzca kullanıyorsa seçimlerle ve atılan her oyla bu potansiyel başka bir çıkar grubunun ellerine teslim edilir. Yani seçimlere katılmak ve oy kullanmak kime oy verdiğinden bağımsız olarak bu işleyişin sürdürülmesini sağlar. Çünkü parlamenter siyasetin doğası gereği, bu durum kişiye ya da gruba özel değişiklik göstermez. Kim daha fazla otoriteye sahipse ya da kim daha çok bu otoriteyi isterse ona hizmet eder.

Parlamenter Demokrasinin Edilgen Bireyi Değil, Doğrudan Demokrasinin Etken Bireyi Olmak.

Doğrudan demokrasi salt bir örgütlülüğün işleyiş tarzı olarak algılanmamalı, aynı zamanda bireyin yaşama biçimi olarak da ele alınmalıdır. Yöneten ve yönetilen ayrımının olmadığı bir yaşamı ve ilişki biçimini yaratmak, şimdiden böylesi bir yaşamı kurmak ve böylesi ilişkileri gerçekleştirmekle mümkündür. Toplumu yönetenlerin, hükümetin daha ötesinde devletin, biz yönetilenler üzerinde aldığı kararları uygulaması ve temsili demokrasi çerçevesinde bizi bu yönetime müdahil oluyormuşuz gibi göstermesi bir demokrasi aldatmacasıdır.
Bu koşullarda doğrudan demokrasi kendini bize zorunlu olarak dayatmaktadır. Yaşamları boyunca toplumsal kararlarda edilgen olan birey, doğrudan demokrasiyle toplumsal kararlarda etken hale gelir. Doğrudan demokrasi, merkeziyetçi olmayan, karar almada herkesin dahil olabileceği ve sonsuz söz hakkına sahip olduğu ikna ilkesini benimseyerek işleyişini sürdüren bir yöntemdir. Doğrudan demokrasi, yönetenlerin temsili demokrasisinin, parlamentonun, politikacıların, seçimlerin ve oy pusulalarının oluşturduğu merkeziyetçi, bireyi edilginleştiren ve bütünüyle iradenin teslimiyetine dayanan aldatmaca karşısında bireyin etkenleştiği kendi iradesini teslim aldığı bir yöntemdir. Böylelikle yöneten ve yönetilen arasındaki muğlaklık kendini netleştirir. Yani temsili demokraside bireyin yönetime katıldığı aldatmacası doğrudan demokrasiyle bireyin yönetimde etken bir özneye dönüşmesiyle açıklanabilir.

Adalet ve Özgürlük İçin Devrimde Israr. Edilgenden Etkene Devrimci Birey Olmak.

Biz devrimci anarşistler, parlamenter demokrasinin seçim sistemini, toplumsal adaletsizliklerin çözümü olarak görmüyoruz. Bu adaletsizliklerin çözümünün toplumsal devrimle yaratılabileceğini düşünüyoruz. Toplumsal devrimle hedeflenen, bütünüyle gönüllü örgütlenmelerden oluşan devletsiz bir toplumdur. Yani zora dayalı olmayan ve otoritenin olmadığı bir öz-örgütlülüktür. Bireysel iradenin temsilciler aracılığıyla teslimiyetine dayanan temsili demokrasinin değil, bireyin özgürlüğünün yadsınmadığı doğrudan demokratik işleyişlerin toplumsal ihtiyaç olduğunu söylüyoruz. Oy hakkı denen şey, siyasal ve ekonomik eşitliğe ulaşmak için asla kullanılamaz. Çünkü bu gizli bir diktatörlüğü besleyen bir araçtır. Seçimler, iktidarların verdiği küçük tavizlerle sınırlıdır. Mevcut siyasal hukuksal düzen içselleştirildiği takdirde, muhalefet, sorunlarını uzlaşma yoluyal çözme arayışına girecektir. Bu da onu hem toplumsallıktan hem de devrimcilikten uzaklaştıracaktır.
Biz devrimci anarşistler oy kullanmadığımızda ve “oy kullanmayın” dediğimizde, bireyi önemsizleştirdiğimizi ve edilgenleştirdiğimizi söyleyerek, bizi siyasal etkisizlikle eleştirebilirler. Daha da ötesinde kandırmaca kampanyalarını, çalınan-yakılan oyları, tüm entrikaları anlattığımızda bizi siyasetsizliğin aşırı şüpheciliğiyle suçlayabilrler. Biz ise aslında herkes tarafından görülen, ama her seçim dönemi görülmüyormuş gibi davranılan gerçekleri söylemeyi sürdürüyoruz.

Devrimci anarşistlerin yaratmaya çalıştığı siyasal gerçeklikle, devletin ve kapitalizmin siyasal gerçekliği zıttır. Oy verip/vermemeyi siyaset karşıtlığına indirgemek parlamenter demokrasiyi olumlayarak devletin kendi adaletsizliklerini gizlemeye yarayan bir yöntemdir. Her yeni seçim döneminde değişen, adaletsizlikler değil; sadece seçilenler olacaktır ve bu hep böyle tekerrür etmiştir, edecektir.

Siyasal olanla yaşamsal olanın ayrıştırılması, devletin ve kapitalizmin istediği bir ayrıştırmadır. Ezilenler bu ayrışma nedeniyle gündelik yaşamın içerisinde karşı karşıya kalınan adaletsizlikleri siyasi bir tavırla karşılamaktan yoksun kalıyor. Çünkü temsili demokraside siyasal olan seçim süreçlerinde herhangi bir partiye oy atmaktır.
Devrimci anarşistler için yaşamsal olan siyasal, siyasal olan yaşamsaldır. Birey, içerisinde bulunduğu topluluğun kendisidir. Alınacak ve uygulanacak kararlarda edilgen değil doğrudan etkendir. Pasif siyasal bir özne değil, aktif siyasal bir öznedir.
Anarşizmin tarihine bakacak olursak birbirinden değerli birçok deneyimde de böyle olmuştur. Anarşistler, siyasal alanda doğrudan demokrasinin işletildiği karar alma süreçlerini, kimi zaman mahalle ya da halk meclisleri, kimi zaman da kooperatifler ve sendikalar içinde deneyimlemiştir. Aynı zamanda yaşamsal olanı da yine bu deneyimlerin içine yedirerek gerçek kılmışlardır.

Seçimlerde Seçmen Olmayacağız, Oy Kullanmayacağız!

Seçimler, bizi somut olandan uzaklaştırarak belirli bir sürece hapseder. Bu sürecin kendisi tamamıyla bir illüzyondur. Bu illüzyonu layığıyla yerine getiren parlamenter demokrasi, onun uygulayıcıları devletin ve kapitalizmin içindeki çözümlemeleri halkın talepleriymişçesine uygular ve dillendirirler. Ekonomik ve sosyal sömürüyü bu talepler çerçevesinde farklı söylemlerle meşrulaştırırlar. Seçim dönemi boyunca verilmiş tüm bu vaatler bir süreliğine yaratılan bu illüzyonda bir çözüm olarak sunulur. Halbuki devletin ve kapitalizmin seçim dönemleri dışındaki adaletsizlikleri, bu kısa süreli illüzyonda görünmez kılınır. Kapitalizme ve devlete karşı verilen mücadelenin bütünlüklü verilmesi gerektiğini düşünen biz devrimci anarşistler, bu yüzdendir ki ilkesel olarak seçimlere katılmayız ve oy kullanmayız.

Biz devrimin genel seçimlerle geleceğini düşünmüyoruz. Devrime giden yolda seçimleri, “ilerici” ya da “demokratik” bir aşama diye de nitelendirmiyoruz. Devrimden anladığımız, bütünlüklü bir mücadele ile yaratılacak olan toplumsal devrimdir.

Bütün bunlar biz devrimci anarşistlerin parlamenter demokrasinin yarattığı durumdansa mevcut hükümetin baskısını ve iktidarını pekiştirdiği bir dikta rejimini tercih ettiğimiz anlamına gelmez. Bizim vurgulamaya çalıştığımız; ekonomik ve siyasi adaletsizlikler üzerinden yükselen bir işleyişte parlamenter demokrasi ve seçimler, ezilenler için bir aldatmaca ve tuzaktan başka bir şey değildir. Demokrasi ve adalet örtüsü altındaki bu sistem, siyasi ve ekonomik iktidar konumunda bulunanların, yani ezenlerin, ezilenler üzerinde kurduğu hegemonyanın, ezilenlerin özgürlüğünü yok etmek için kalıcılaşmasından başka bir şey değildir. Parlamenter demokrasi ve seçimlerin, ekonomik ve siyasi adaletsizliği ortadan kaldırmak için ezilenler tarafından kullanılabileceğini reddediyoruz. Parlamenter demokrasi ve seçimlerin, her koşulda halka düşman olan ekonomik ve siyasi iktidarların açık ya da gizli diktatörlüğünü, fiili olarak destekleyen bir araç olacağını düşünüyoruz.

Olmak ya da olmamak anlayışı içerisinde her şeyin bir oya indirgeneceği günlerdeyiz. Yaşadığımız tüm adaletsizliklerin mücadelesinde seçim sandıklarına sıkışacağız. 24 Haziran’daki imdat seçimi, Erdoğan’ı iktidardan düşürecek bir fırsat olarak düşünmek -Cumhur İttifak’ı seçimi kaybedecek olsa bile- adalet ve özgürlük mücadelesini seçimlere sıkıştırarak ertelemek, kaybetmektir. Değişmez iktidar yapılanmasıyla mücadele, yukarıdan aşağı inen yasalarla değil gücünü ezilenlerden alan devrimle olur.

Devrimci Anarşist Faaliyet

aotearoa / pacific islands / miscellaneous / news report Wednesday June 13, 2018 10:15 byPink Panther

This article looks at the moral panic surrounding supposed drug use by tenants of state housing in Aotearoa/New Zealand.

Every so often an illicit drug comes along that has the State and the Establishment so worked up they over-react to it. Here in Aotearoa/New Zealand the drug concerned is P for ‘Pure’, a local name for methamphetamine. The negative health impact of this drug is not in question. However, it’s not so much the impact of methamphetamine addiction that has created anger. It is the use of methamphetamine contamination criteria by Housing New Zealand (HNZ), which is responsible for administering New Zealand state housing, to justify kicking state housing tenants out of their homes and forcing them to pay thousands of dollars to have the houses decontaminated.

In a rare sympathetic insight from a mainstream media outlet the Stuff website has this to say in the article “Meth House Myth” (June 1st, 2018):
“It’s been called the biggest scam ever played on New Zealand. For years, tens of millions of dollars were spent on testing and cleaning houses for methamphetamine residue that wasn’t dangerous at all. Throughout, Housing New Zealand led the charge, kicking tenants out of homes and pursuing them for thousands in the Tenancy Tribunal.”
It turned out that there was actually no evidence to show that methamphetamine contamination posed any risk to anyone.

In an article also published on the Stuff website (“The meth house is a myth: There’s ‘no risk’ from drug smoking residue, Govt report reveals”, May 29th, 2018) it was reported that:
“A bombshell report shows there is no real risk to humans from third-hand exposure to houses where methamphetamine has been consumed.
“This means tens of thousands of homes have been needlessly tested and cleaned at the cost of millions of dollars, with some demolished and left empty.
“The study by the Prime Minister’s Chief Science Advisor Peter Gluckman found that New Zealand authorities had made a “leap in logic” setting standards. Essentially, a standard used overseas based on what “clan labs” should be cleaned to was now being used as a trigger to start cleaning here, despite no real health risk at that level.”
Despite the fact there is no clear scientific or medical information to prove that a methamphetamine contaminated house posed any health risks “ ‘…there has been an assumption among the general public that the presence of even trace levels of methamphetamine residue poses a health risk…,’ Gluckman said.”
The article went on to state “Gluckman said testing and cleaning still made sense when there was suspicion that methamphetamine had been produced on a property – but this was more to do with reassurance.
“He said a “moral panic” around cleaning and remediation had occurred only in New Zealand. If science had been involved earlier in the policy-making process this could have been avoided. “Mould was a much larger health risk to tenants than meth residue.”

It’s not just in the area of housing where drug testing has been imposed on the basis of misinformation and stereotypes rather than facts. The introduction of mandatory drug tests for social welfare beneficiaries by the Ministry of Social Development in July 2013 has also proven to have been a waste of public money.
In a NZ Herald article dated May 16th, 2016, it was revealed that “Last year, there were 31,791 referrals for drug testable positions nationwide and just 55 sanctions for failing a drug test, according to Ministry of Social Development (MSD) figures.”

That’s a failure rate of 0.17%!

Even in the private sector it has been revealed that less than 5% of people who have been referred to pre-employment and random drug tests have failed them, according to the NZ Drug Foundation (March 2017).
This ties in with the results of similar mandatory drug testing regimes imposed upon people receiving social welfare benefits in other countries. According to Forbes website (February 17th, 2015) the results for drug testing social security recipients in the USA were not much different. In Florida the failure rate was 2% (compared to 9.4% of the general population, in Utah it was 0.2% (compared to 6% of the general population) and 1 in 800 people in Tennessee (compared to 6% of the general population).

Indeed, the evidence is clear: the extent and impact of drug use among the poor is greatly exaggerated and used to justify intrusive drug testing that serves no function other than to provide government agencies with an excuse to force people out of state housing or eliminate their social welfare payments.

Even though the evidence is that people in state housing are not methamphetamine addicts, or that drug use among social welfare beneficiaries is lower than within the general population, the lies continue to be promoted.
There are three facts about drugs such as methamphetamine that need to be faced.

The first is that anyone, including children, who want access to illicit drugs can access them if they know the right people. The simple fact that most people don’t use illicit drugs despite the fact they’re easy to access, proves that we don’t need drug prohibition laws.

The second is that drug prohibition laws have failed to prevent anyone who wants access to illicit drugs from getting access to them. This raises the question of what the purpose of the drug prohibition laws are really intended to do.

The third is that when the drug prohibition laws are enforced it is done most brutally against the poor. Despite the fact drug use among those in lower socio-economic cohorts is much lower than among the general population only they are kicked out of their homes or stripped of any welfare assistance if they use drugs.

The ‘fight against drugs’ is nothing to do with combating substances such as P. It is an excuse used to remove the poor from neighbourhoods that are wanted by developers and to allow the government of the day to state they are doing something about a problem that is not only exaggerated but which is largely the result of the actions and inaction of various governments themselves.

People don’t end up poor because they do drugs but a very tiny minority of them do use drugs to escape from reality. Who can blame them if they do when their reality consists of a daily grind of just getting by?

There is nothing specifically anarchist in putting forward the idea that people who want to use drugs should be able to do so. Many people take the view that drugs should be sold, taxed and regulated to ensure quality control and to keep it out of the hands of minors. The money from the taxes raised from the drugs could be used to provide effective treatment for those people who are addicted and informed and providing facts about drugs based on scientific facts (rather than pseudo-science and scare-mongering) for those who are not.

However, from an anarchist point of view, this would not be enough as it still allows far too much state and corporate meddling in the private lives of those who use drugs and those suspected of using drugs.

An Anarchist blog artilce entitled “The Revolution will not be sober: the problem with notions of ‘radical sobriety’ and ‘intoxication culture’” by Zoë Dodd & Alexander McClelland (March 25th, 2016) had this to say about drugs and drug culture which is certainly worthy of discussion:
“…we believe that altering the relationships we have with our minds and bodies through substance use is a form of resistance and emancipation. For us, drug liberation is the emancipation of drugs deemed illegal and the people who use them from the control of the state and social structures. In our experience, drug use can facilitate authentic, compassionate, and emotionally bonded social relationships that are not possible otherwise. Drug use can be therapeutic and provide autonomy outside of the pathologizing system of western medicine for coping with trauma and difficult life experiences. Within an economic system that relies on our bodies as a tool of production under a capitalist rationality, getting high can be a tactic for survival, a therapeutic practice, and an active refusal to engage with capitalism.

“Maximizing our own pleasure by getting high can be a political imperative when we live in a society that is organized around viewing our bodies and minds as a form of capital. Under a capitalist logic, pleasure as an end unto itself is often viewed as dangerous, selfish, problematic, and destructive. But for thousands of years people have been using all kinds of drugs and substances to alter their relationships with their minds, bodies, with each other, and with their physical environments. Drugs were (and still are) used for ceremonial purposes to expand people’s relationship to land, expand worldviews, and as forms of healing medicine. Drugs have been widely used for years within communities of self-proclaimed queers, dykes, fags, gender radicals, freaks, skids, and punks to fuck with the ways in which society understands how we are supposed to act and be in the world. It is via practices of colonization, the introduction of capitalism, liberal legal frameworks, and the proliferation of western medicine that certain kinds of drug use have been arbitrarily pathologized and highly regulated, producing moralistic notions of illicit drugs, “addiction”, and the “addict”.

Whether or not one agrees with such sentiments the one thing that is absolutely clear is that testing state housing for methamphetamine and drug testing social welfare beneficiaries are forms of oppression used by the state to stomp upon the most vulnerable and marginalised groups in society

Διεθνή / Διάφορα / Γνώμη / Ανάλυση Wednesday May 30, 2018 20:34 byΚώστας Δεσποινιάδης

Καθήκον μας σήμερα να διαλυθούν κατά το δυνατόν αυτές οι «γκρίζες ζώνες», ο φονιάς και το θύμα να μην είναι αγκαλιά.

Στον βράχο του Προμηθέα, ξέρουμε με ποιανού τη μοίρα ταυτιζόμαστε.

Ο Προμηθέας και η γκρίζα ζώνη

Μιλώντας για τη «γκρίζα ζώνη» στο Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν ο Πρίμο Λέβι λέει ότι η πιο ακραία φιγούρα των στρατοπέδων συγκέντρωσης είναι οι Sonderkommando (ειδική ομάδα), οι Εβραίοι κρατούμενοι στους οποίους οι ναζί είχαν αναθέσει τη διαχείριση των θαλάμων αερίων και των κρεματορίων. Δουλειά τους ήταν να οδηγούν τους έγκλειστους στους θαλάμους αερίων, στη συνέχεια έσερναν έξω τα πτώματα, τα έπλεναν, έβγαζαν τα χρυσά δόντια, έκοβαν τα μαλλιά των γυναικών, έκαναν τη διαλογή ενδυμάτων και υποδημάτων, μετέφεραν τα πτώματα στα κρεματόρια και τέλος άδειαζαν τους φούρνους από τα υπολείμματα της στάχτης.

Η οργάνωση αυτών των ομάδων, ισχυρίζεται ο Πρίμο Λέβι, υπήρξε το δαιμονικότερο έγκλημα τους εθνικοσοσιαλισμού, γιατί διέλυσε το παμπάλαιο δυαδικό σχήμα καλού-κακού που όλοι έχουμε στο μυαλό μας, αυτή την αφαίρεση με την οποία μπορούμε να ερμηνεύσουμε, απλοϊκά έστω, το δυσερμήνευτο όσων συμβαίνουν, γιατί δημιούργησε μια «γκρίζα ζώνη» με δυσδιάκριτο περίγραμμα που ταυτοχρόνως χωρίζει αλλά και συνδέει τους δύο κόσμους: τον κόσμο των δήμιων και τον κόσμο των θυμάτων (άλλωστε, οι ίδιο οι Sonderkommando δεν γλύτωναν από την κοινή μοίρα των εγκλείστων, καθώς οι ναζί φρόντιζαν με ιδιαίτερη επιμέλεια και τη δική τους εξόντωση).

Και αυτό το δυαδικό σχήμα, σε ψυχολογικό επίπεδο, επιτεύχθηκε με το να δημιουργηθούν δεσμοί συνενοχής.

Ο ουγγροεβραίος γιατρός Miklos Nyiszli, ένας από τους ελάχιστους επιζώντες Sonderkommando διέσωσε μια μοναδική μαρτυρία: παραβρέθηκε κάποτε σε κάποια «διάλειμμα από τη δουλειά», σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ μιας ομάδας των SS και μιας ομάδας των Sonderkommando. Στον ρόλο των θεατών, τα υπόλοιπα μέλη και των δύο ομάδων, που χειροκροτούν, ενθαρρύνουν ο καθένας την ομάδα του, στοιχηματίζουν ποιος θα νικήσει, ως εάν αυτός ο αγώνας να γινόταν σε ένα κανονικό επαρχιακό γήπεδο, κι όχι στην είσοδο της κόλασης.

Στο βάθος αυτής της «ανακωχής», αυτού του «διαλείμματος από τη δουλειά», λέει ο Miklos Nyiszli, ακούγεται ένα σατανικό γέλιο: «το κατορθώσαμε, δεν είστε πλέον η άλλη φυλή, η ενάντια φυλή, ο εχθρός του χιλιετούς Ράιχ. Σας αγκαλιάσαμε, σας διαφθείραμε, σας σύραμε στον πάτο μαζί μας. Είστε όμοιοί μας, κηλιδωμένοι από το ίδιος σας το αίμα, όπως εμείς. Κι εσείς, όπως εμείς, όπως ο Κάιν, φονεύσατε τον αδερφό σας. Ελάτε, μπορούμε να παίξουμε μαζί».

Σε όλη την καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία, αλλά και σήμερα, σε συνθήκες τόσο διαφορετικές κάθε φορά αλλά πάντα τραγικές, μπορούμε να διακρίνουμε άραγε αυτή την επικίνδυνη συνενοχή; Αντιλαμβανόμαστε ποιοι και πώς μπορούν να επιτελούν, ασυναίσθητα ενδεχομένως, τον ρόλο εκείνων των «ειδικών ομάδων»;

Στον Προμηθέα Δεσμώτη δεν υπάρχει μόνο ο Δίας και ο τιμωρημένος Προμηθέας. Υπάρχει ο γύπας, η Βία και ο Κράτος που αλυσοδένουν τον Προμηθέα, ο Ήφαιστος που έχει φτιάξει τις αλυσίδες…

Καθήκον μας σήμερα να διαλυθούν κατά το δυνατόν αυτές οι «γκρίζες ζώνες», ο φονιάς και το θύμα να μην είναι αγκαλιά.

Στον βράχο του Προμηθέα, ξέρουμε με ποιανού τη μοίρα ταυτιζόμαστε.

Κώστας Δεσποινιάδης
(εισαγωγικό σημείωμα στο Πανοπτικόν #23)

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin


Tue 21 Aug, 19:06

browse text browse image

textBuilding Bridges? Jul 13 19:42 by AWSM 0 comments

. imageBaşkanlık Seçimlerine Dair; Sandık Kazandı, Sanan Kaybetti Jul 10 01:07 by DAF 0 comments

ba351kanl305kdaf2.jpg imageBaşkanlık Seçimlerine Dair; Kazanan Kim? Kaybeden Kim? Jul 10 01:02 by DAF 0 comments

panic.jpg image"Don't Panic, Don't Panic" Jun 13 10:15 by Pink Panther 0 comments

30726175_2124406914445886_8654049640456388608_n.jpg imageΟ Προμηθέας και η &#... May 30 20:34 by Κώστας Δεσποινιάδης 0 comments

30f1bba7c7914243989ef2d4e32be519.jpeg imagePresident Erdogan is as dangerous as President Trump May 30 05:05 by Zaher Baher 0 comments

no5.jpg imageΣκαντζόχοιρος #5 May 09 21:53 by εκδ. Σκαντζόχοιρου 0 comments

2_1.jpg imageΑναρχισμός και ε`... Apr 29 22:31 by Ερρίκο Μαλατέστα 0 comments

fraude_honduras.jpg imageHonduras: governo ilegítimo e regime autoritário civil Apr 25 03:30 by BrunoL 0 comments

house.jpg imageHousing in NZ: Rhetoric .v. Action Apr 24 08:06 by Pink Panther 0 comments

zimbabwepolitics_1.jpg imageOù en est-on désormais au Zimbabwe? Une perspective anarchiste et syndicaliste après l'acc... Apr 16 17:56 by Leroy Maisiri 0 comments

screen_shot_20180415_at_5.53.png imageCarta Opinión FAU - Marzo Apr 16 00:55 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

comunicatcntcat_1.jpg imagePosicionament de la CNT Catalano-Balear Davant L’actual Situació Política a Catalunya Apr 13 03:31 by Secretariat Permanent del Comitè Regional 0 comments

comunicatcntcat.jpg imagePosicionamiento de la CNT catalano-balear ante la situación política en Cataluña. Programa... Apr 13 03:28 by Secretariado Permanente del Comité Regional 0 comments

29432501_2022534487962431_4358274405273436160_o.jpg imageThe fire of Kawa's will burn, the struggle against Dehaqs will keep on Mar 23 20:34 by DAF 0 comments

textElections in Russia, 2018: Managed Democracy? Mar 23 00:08 by David Mandel 0 comments

cosatu__educate_consolidate_advance_colour.jpg imageAlternatives from the Ground Up Mar 17 21:59 by Lucien van der Walt 0 comments

p_05_02_2018.jpeg imageThe dangers of focusing all our attention on Donald Trump Mar 11 22:55 by Jerome Roos 1 comments

zimbabwepolitics.jpg imageWhere to now Zimbabwe? An anarchist / syndicalist perspective after the dust has settled Mar 08 05:57 by Leroy Maisiri 0 comments

ramaphosa.jpg imageOut with the old, in with the not so new Feb 19 14:58 by Shawn Hattingh 0 comments

cgt.png image"Los trabajadores recordamos perfectamente los recortes del gobierno de Artur Mas en Catal... Jan 15 13:31 by Mario Hernández 1 comments

56748b89160000d400eb9479.jpeg imageSans nationalités ni frontières, s’éveille un Kurdistan libertaire Jan 04 09:11 by Pierre Bance 0 comments

no_indulto.png imageAlgunas ideas para entender al fujimorismo Dec 29 23:55 by Cusco Libertario 0 comments

p_27_10_2017.jpeg imageEntrevista con Embat: "Nuestra responsabilidad de anarquistas es convertir lo que se esté ... Dec 28 17:52 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

1o_referendum_1_de_octubrecatalunadeclaracion_unilateral_de_independenciaespana_250986131_48825056_1024x576_1.jpg image[Catalunya] Continuismo o ruptura. Sobre las elecciones del 21D, Dec 27 20:44 by Embat 0 comments

1o_referendum_1_de_octubrecatalunadeclaracion_unilateral_de_independenciaespana_250986131_48825056_1024x576.jpg image[Catalunya] Continuisme o ruptura. Sobre les eleccions del 21D Dec 25 18:29 by Embat 0 comments

00_protesta_25749.jpg image“¡Que Se Vayan Todos!” – A New Rebellion in Argentina? Dec 23 14:31 by Acción Socialista Libertaria 0 comments

jeursalim_280915.png imageReconnaissance par Trump de Jérusalem comme capitale d'Israël : de l'huile sur le feu qui ... Dec 20 02:54 by Commission Internationale 0 comments

textCarta Opinión Noviembre Dec 05 17:11 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

23621210_1554466087979679_7958404320359471288_n.jpg imageΠολιτική Φύση τη`... Nov 27 18:38 by Eλευθεριακή κοινότητα 0 comments

more >>
© 2005-2018 Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by [ Disclaimer | Privacy ]