user preferences

Upcoming Events


No upcoming events.
iberia / miscellaneous / non-anarchist press Friday September 22, 2017 16:18 byJosé Luis Martínez

In Catalonia an important process of independence is taking place against Spain. At the request of the Popular Party (PP), the Spanish Constitutional Court declared the Catalan Statute of 2010, unconstitutional. This statute was negotiated between the Government of José Luis Rodríguez Zapatero and later endorsed by the Spanish Parliament. Since then, the number of Catalans who want to become independent from Spain has not stopped growing.

The degree of autonomy that Catalonia was going to reach was far too much for a right-wing party as the PP, despite the 2010 statute cuts which were decided by the Spanish parliament.

Chronology of the Process of Independence of Catalonia

-November 9, 2014: A consultation for independence was held, prohibited by the Constitutional Court. Almost 2.3 million people participated in it. These were the results: 80.72% ‘YES’, 4.55% ‘NO’, 9.56% in blank votes and the rest with other answers. Artur Mas, the former president of the Autonomous Community, called the vote a total success due to the conditions in which they were held. In an appearance on the night of the vote, he sent two messages to the central government: The Catalans had made it clear that they wanted independence and they wanted to decide their political future.

-November 20, 2014: The Board of Prosecutors concluded that there were conditions to act against the Catalan president for holding the consultation on 9 November and, after a debate of more than four hours, it was understood that there was disobedience to the Constitutional Court, which had banned the consultation.

-January 14, 2015: Following an agreement between the President of Catalonia and the leader of Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), Oriol Junqueras, supported by the President of the Catalan National Assembly, Carme Forcadell, the Òmnium Cultural, Muriel Casals, and the president of the Association of Municipalities for Independence, Josep Maria Vila d'Abadal, the Generalitat convenes early elections for the 27 September of that year.

-September 11, 2015: Demonstration of the Diada prior to 27 September. According to the organization, two million people participated; however, the Urban Guard gave an estimated participation of 1.2 million people.
November 13, 2016: Thousands of people gathered to show their support for the Catalonian politicians who were being investigated by the Spanish court, including Artur Mas himself. The ex-president said that he did not disobey the law, but rather, he obeyed the mandate of the people of Catalonia and called for the consultation on 9 November. Puigdemont, the current president of Catalonia, defended that Catalonia will decide its relationship with Spain freely and at the polls and said: “I hope that the government in Madrid will listen to the people.”

-March 13, 2017: Artur Mas is convicted of disobeying two years of political inactivity and a fine of 36,500 euros. Ortega and Rigau are also sentenced, for the same offence of one year and nine months and one year and six months respectively. In addition, Ortega will have to pay a fine of 30,000 euros, while Rigau must pay 24,000 euros.

-May 22, 2017: In a conference in Madrid, Puigdemont, accompanied by the Vice-President of the Catalonian Government and ERC leader, Oriol Junqueras, and the Minister of Foreign Affairs, Raül Romeva, reiterated again the desire to dialogue with the central government to agree on the question, date and necessary majority of the referendum, but added that the referendum will be held, even if the central government refuses to negotiate.

-May 24, 2017: Puigdemont sent a letter to Mariano Rajoy, President of Spain, stating that it would be necessary for the two governments to start a dialogue. In his letter he said that the Generalitat had the maximum will to seek a peaceful agreed solution, but respecting the will of the Catalan people.

-May 25, 2017: Rajoy responded to Puigdemont’s letter with a resounding NO. The President of the central government rejects any kind of negotiation about the referendum and accuses the Catalonian government of threatening the central State.

-June 9, 2017: Puigdemont announced that the referendum for independence would be held on Sunday, 1 October 2017 with the question: “Do you agree with an independent State in the form of a Republic?”

-September 6, 2017: The Catalan Parliament approved the law of the referendum and the president convened the consultation for 1 October. In a controversial parliamentary session in which the left grouped in Catalunya sí que es pot abstained.

-September 7, 2017: Prior to the referendum, the central government responded with a series of reprisals from the Spanish state. The Constitutional Court prohibited the referendum and warned thousand Catalonian politicians. The Prosecutor’s Office issues a complaint against Puigdemont and the Catalonian government. Rajoy announced, after meeting with Pedro Sánchez (PSOE) – who assured all his support to the central government – that he will do anything to stop the referendum. But the Catalan Parliament gave the green light to the Law of Legal and Fundamental Transiency of the Republic and Puigdemont ratified that the referendum should continue despite the complaints.

-September 8, 2017: Inspections by the Civil Guard began in search of ballot boxes and ballots, ordered by the Attorney General's Office. The Civil Guard inspected printing shops, the headquarters of the newspaper El Vallenc and private vehicles in search of propaganda material for the referendum. The controls have been repeated every day so far. There have been multiple peaceful demonstrations against these police acts and also Julian Assange defends the right to decide of the Catalans.

-September 11, 2017: A new Diada demonstration with more than 1 million people in favour of the referendum. In his institutional message, Puigdemont says: “No one can disable us.”

-September 15, 2017: The central government intervened in the accounts of the government of Catalonia and suspended several fiscal competencies.

-September 17, 2017: In Madrid, an event was held in support of the right to decide, which had previously been banned by a Madrid court. In spite of this, thousands of people gathered. There was a large police presence and the threat of fascist groups attacking the event.

-September 19, 2017: The Civil Guard took the voters’ census for the referendum and the interrogation by the prosecution of more than 700 Catalan mayors who support the referendum starts. If they do not attend the interrogation, the persecutors office threatens them with jail.
This chronology is not complete, but it shows the milestones in this dispute.

The Spanish Left and the Catalan Referendum

Both Podemos and Izquierda Unida support a referendum but with guarantees. Podemos sees the referendum as a citizen mobilization, but believes that it cannot be binding. Izquierda Unida, for its part, says that the question of the referendum leaves out people who want a federal state, to which the various existing nationalities of the Spanish State can freely adhere.

The problem of guarantees is that, if the central government does not want to negotiate, the guarantees that are demanded cannot be given, since the updated voters' census can only be given by the central government.

Esquerra Unida I Alternativa (EUiA), the political counterpart of Izquierda Unida in Catalonia, decided on 17 September to appeal to the Catalan people to participate in the referendum, although EUiA is against the independence of Catalonia.

And here I come to the most controversial point. Who leads the process of independence? The Catalan bourgeoisie is not exactly a very democratic bourgeoisie and is immersed in many scandals of corruption. Although the movement for independence is very transversal, it is highly questionable that independence will serve the working classes, as the parties of the Catalan bourgeoisie have approved in the Catalan government the biggest cuts in health and education among others and have supported the central government when the Spanish parliament has passed anti-democratic laws such as the “Law Mordaza” that cut many democratic rights in order to curb the protests of the citizens against antisocial policies. I personally would vote NO for independence for the reasons mentioned above. However, this does not detract from the right of self-determination of the people. I sincerely believe that the NO would win in a referendum, if it could be carried out with the necessary guarantees, and a democracy should allow the people to decide about their future.

The 2010 surveys indicated that 35% of Catalans wanted independence, but now the surveys say that there are almost 50% of Catalonians that want independence. In addition, several surveys point out that 80% of the Catalan people want a referendum and 60% have said that they will participate, even if the Spanish State forbids it.

The repression and intransigence of the government of Mariano Rajoy have made many people in Catalonia stand for independence. And if his party continues with this repressive policy, it is expected that soon this number will increase.

A Few Questions

-What are the limits of sovereignty?
-Is there a right of self-determination only for the colonies or also for the nationalities of consolidated autonomous States?
-Why is it not possible in Spain what has been possible in the United Kingdom with Scotland?
-Do the Spanish government and the king fear that a Catalan rupture will provoke an increase in the struggle for a republic in Spain?

I had already finished this article, but the events of today, 20 September, in Catalonia made me have to expand it. This morning the Civil Guard and the National Police Corps entered in several Catalan government departments, they have registered the departments and arrested some 14 people, including officials of the government of Catalonia. The leftist parties in Spain have called for a fight against this new repressive spiral of the central government of the PP that is a de facto state of exception in Catalonia.

It is no longer just the right of people to decide. The leaders of Podemos and Izquierda Unida have said: “We must also defend democratic rights because of this dictatorial move by the Spanish government.” They have called for actively defending the democratic rights that are being cut drastically in the Spanish State. In response, tens of thousands of people have concentrated on ‘Puerta del Sol’ in Madrid and other Spanish cities.

What has become clear is that the ruling party has not been detached from its fascist roots. It is necessary to remember that this party was created by seven ex-ministers of the dictator Franco.
Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Διάφορα / Ανακοίνωση Τύπου Friday September 08, 2017 19:10 byΑναρχική Ομοσπονδία

Σε κάθε Μακρόν η Αναρχική Ομοσπονδία ενωμένη με την φωνή και τις πράξεις των εξεγερμένων και των απόκληρων εκμεταλευόμενων θυμάτων του αδίστακτου ταξικού πολέμου των αφεντικών προς τους προλεταρίους, απαντάει ότι τα σχέδια αυτά όσο και αν το επιδιώκουν να προχωρούν χωρίς αντιστάσεις θα μας βρίσκουν πάντοτε μπροστά τους για να τα ακυρώνουμε στην πράξη, χτίζοντας ένα κόσμο αλληλεγγύης, κοινοτήτων αγώνα, αυτοδιαχειριζόμενων μονάδων και δικτύων παραγωγής. Έναν έναν κόσμο που, ενάντια στα σχέδια τους, αξίζει κάποιος να ζεί!

Ήρθε λοιπόν και η σειρά μιάς επίσκεψης του γαλλικού κομματιού της πανευρωπαικής γερμανογαλλικής συγκυβέρνησης και της παγκόσμιας κυριαρχίας, μετά από το αμερικανικό ανάλογο του στην περίπτωση της περυσινής, λίγο πρίν από την αποχώρηση του από το προεδρικό αξίωμα, επίσκεψης Ομπάμα. Και τώρα όπως και τότε θα υπάρξουν ομιλίες για την παγκόσμια οικονομία, την δημοκρατία και την συνεργασία, σε τοποθεσίες με ισχυρό συμβολισμό, όπως είναι η Πνύκα αυτή την φορά.

Όλα ωραία και ολα καλά; Σε καμιά περίπτωση! Πέρα από το Παγκόσμιο Θέαμα της Κυριαρχίας και του διπλού λόγου, όπου άλλα δηλώνονται και άλλα πραγματοποιούνται, ο Μακρόν και οι διάφοροι Μακρόν, δεν επισκέπτονται τις χώρες παρά μόνον για να προωθήσουν τα νεότερα σχέδια των αφεντικών, την παγκόσμια αρχιτεκτονική της πλανητικής ολοκλήρωσης και του καπιταλιστικού αυτοκρατορικού τεχνοολοκληρωτικού συστήματος. Τα δώρα τους -όπου αυτά φαίνεται ότι υπάρχουν- δεν είναι παρά η συγκάλυψη της ληστρικής πολιτικής προς όφελος του κεφαλαίου και της Κυριαρχίας που η Παγκόσμια Ελίτ προτάσσει! Αυτό πρέπει στους λαούς μας, στους καταπιεσμένους , στο πλήθος των εν εκκολάψει επαναστατικών υποκειμένων του παρόντος και του μέλλοντος, να είναι και να γίνεται διαρκώς όλο και πιο ξεκάθαρο!

Ο Μακρόν έρχεται να μας μιλήσει για παραγωγικότητα και επενδύσεις, όταν στην ίδια την Γαλλία προωθεί αυτό τον καιρό ένα από τα πλέον μεταρρυθμιστικά νομοσχέδια προς όφελος της κυρίαρχης ταξης της χώρας του, θέτοντας νέες βάσεις οπου θα στηριχθεί η τωρινή και η μελλοντική κατεδάφιση των εργασιακών δικαιωμάτων και του γαλλικού ασφαλιστικού συστήματος(υποστήριξη ατομικών διαπραγματεύσεων ανάμεσα στους εργαζόμενους και την εργοδοσία, αντί αυτών με τα συνδικάτα και τα σωματεία, "ταβάνι" αποζημίωσης για απόλυση τους 20 μισθούς,"δημοψήφισμα" για κάθε πρόταση- απόφαση εργασιακής αλλαγής σε μικρές επιχειρήσεις, το οποίο θα "προτεινεται" στους εργαζόμενους, κάτω φυσικά από τον φόβο σε περίπτωση καταψήφισης από κάποιους, της πτώσης τους σε καθεστώς δυσμένειας από τους εργοδότες) ενώ επιχειρεί ταυτόχρονα να προωθήσει σημαντικές αλλαγές στην εκπαίδευση στην κατεύθυνση ενός Πανεπιστημίου ακόμα περισσότερο συνδεδεμένου με τις ανάγκες αναπαραγωγής του υπαρκτού καπιταλισμούμε με ακόμα μεγαλύτερη σύνδεση με τις αγορές και με ακόμα ισχυρότερη εντατικοποίηση των ρυθμών αυτής της τόσο ξεκάθαρης αλλαγής Πολιτισμικού Παραδείγματος που τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια η καπιταλιστική νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση προσπαθεί με όλους τους βίαιους αλλά και ήπιους τρόπους να επιβάλλει πλανητικά μετά την παγκόσμια επανάσταση των δεακαετιών του ’60 και του ’70.

Τα πειραματόζωα αποικιών χρέους όπως η Ελλάδα αλλά και ο σύνολος ευρωπαικός νότος το έχουν επώδυνα αντιληφθεί αυτό την τελευταία δεκαετία περισσότερο από ποτέ.

Δεν ψάχνουμε για "βοηθούς" και "σωτήρες" ειδικά όταν αυτοί είναι απλώς λύκοι του Κεφαλαίου με προβιές προβάτων σαν τον πάλαι ποτέ τεχνοκράτη Μακρόν. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις, πάνω στο ωμό γεγονός ότι η Κυριαρχία στην Ευρώπη έχοντας συντρίψει την σοσιαλδημοκρατία του κάθε Σύριζα και χέρι με χέρι με την άκρα δεξιά παρά τις φαινομενικές "συγκρούσεις" και τα διάφορα καιροσκοπικά ψευδοδιλήμματα , απλώς στήνει όπως εκείνη θέλει πότε με τους Τράμπ και πότε με τους Μακρόν το νέο Παγκόσμιο Μεγάλο Παιχνίδι, για την καταλήστευση των πηγών ενέργειας της κάθε περιοχής, της εργατικής δύναμης και της γενικής επέκτασης των ίδιων των ορίων που μπορεί να φτάσει η βιοπολιτική, γεωπολιτική παρουσία και κυριαρχία των Δυνάμεων του Κεφαλαίου, του Κράτους και της Εξουσίας.

Το ελληνικό Κράτος υποδέχεται την Πέμπτη και την παρασκευή 7 και 8 Σεπτεμβρίου, τον Ε. Μακρόν, έναν προαγωγό ακριβώς αυτού του Παιχνιδιού, με τις βαλίτσες του γεμάτες με συμβόλαια και ιδέες που θα εντείνουν ακόμα περισσότερο την εκμετάλευση των κατώτερων ταξεων και των προλεταρίων και θα χαράσουν νέες λωρίδες κίνησης σε αυτόν τον περίφημο διάδρομο καταλήστευσης, αλλοτρίωσης και εκμετάλευσης του πληθυσμού, δίπλα στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς που έρχονται, τον κάθε ένφια, την εξατμιση των συντάξεων και της ασφάλισης και την ακόμα μεγαλύτερη συμπίεση των μισθών και των εισοδημάτων του λαού.

Σε κάθε Μακρόν η Αναρχική Ομοσπονδία ενωμένη με την φωνή και τις πράξεις των εξεγερμένων και των απόκληρων εκμεταλευόμενων θυμάτων του αδίστακτου ταξικού πολέμου των αφεντικών προς τους προλεταρίους, απαντάει ότι τα σχέδια αυτά όσο και αν το επιδιώκουν να προχωρούν χωρίς αντιστάσεις θα μας βρίσκουν πάντοτε μπροστά τους για να τα ακυρώνουμε στην πράξη, χτίζοντας ένα κόσμο αλληλεγγύης, κοινοτήτων αγώνα, αυτοδιαχειριζόμενων μονάδων και δικτύων παραγωγής. Έναν έναν κόσμο που, ενάντια στα σχέδια τους, αξίζει κάποιος να ζεί!

Για την Παγκόσμια Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Αναρχική Ομοσπονδία

argentina/uruguay/paraguay / miscellaneous / opinión / análisis Thursday August 31, 2017 03:11 byFederación Anarquista Uruguaya

Carta Opinión de la Federación Anarquista Uruguaya – Agosto 2017



"Heber Nieto, te mataron los cobardes/ enemigos de tu hogar y de tu patria/ te mataron porque temen lo que alumbra/ por tu brazo constructor de nuevas aulas..."

Así recordaba en sus versos el payador Carlos Molina al compañero Heber Nieto, uno de los Mártires Estudiantiles, asesinado en 1971. Larga es la lista de los compañeros asesinados por las fuerzas represivas. Larga la lista de los "Mártires Estudiantiles", de aquellos jóvenes militantes que enfrentaron con tesón la represión del Pachecato y la avanzada fascista. En esa larga lista está Heber Nieto, "el Monje", militante de ROE y de FAU asesinado el 24 de julio de 1971 por un francotirador desde el edificio del BPS en construcción. "El Monje", junto a otros compañeros, se encontraban en la parte superior de la IEC, construyendo salones, que habían conquistado luego de una importante lucha. En esos momentos, otros compañeros desarrollaban un peaje solidario en las inmediaciones en apoyo al conflicto de los trabajadores papeleros de CICSSA. El despliegue de un gran operativo policial, luego de un pequeño incidente con un ómnibus que intentó atropellar a los compañeros del peaje, cebó la represión sobre estudiantes de 13 y 14 años. "El Monje" era de los más grandes ese día, tenía 17.

Allí estaban los "valientes defensores de las instituciones y el orden" para tirotear a gurises y matar a un militante como Heber Nieto, un gurí de abajo, que sentía y vivía la injusticia en carne propia, que encontró un lugar de militancia en la ROE y en la FAU, que arrimó el hombro en todas las tareas, un constructor en todo el sentido de la palabra.

"Dulce hermano, compañero de los nuestros/ alumbrado por mi pueblo en las entrañas/ compañero de la enseña roja y negra/ que defiende la más grande de las causas..."

Heber Nieto se sumaba a la lista de los compañeros caídos: ya en el año 1968 la represión cegó la vida Líber Arce, Susana Pintos y Hugo de los Santos, con esa furia respondían los de arriba a la movilización estudiantil y popular, porque sabían que estaban en riesgo sus intereses. Pero, el pueblo ha sabido mantener en alto sus nombres y sus banderas. Rescatar su lucha y su ejemplo. Rescatar las ideas por las que luchaban. De este modo, las agrupaciones estudiantiles de ROE llevaron el nombre del compañero Heber Nieto.

Aquellos años eran duros. La represión del gobierno de Pacheco caía sobre trabajadores y estudiantes, congelando salarios y anulando conquistas obreras, negando el derecho al boleto estudiantil, todas las movilizaciones terminaban en fuertes enfrentamientos con la policía. 1968 fue un año de ruptura, de quiebre en nuestra historia. Se hacía evidente la crisis económica del país, sus estructuras crujían y la dependencia que nos ataba -y ata- al extranjero ya no se podía ocultar con los consabidos mitos burgueses de "como el Uruguay no hay". El Uruguay de 1968 era América Latina, era la lucha del pueblo junto a la lucha de los pueblos del continente: era la lucha del pueblo argentino contra la dictadura de Onganía y el Cordobazo de 1969, eran las guerrillas en varias zonas de nuestro continente y el ejemplo del Che, era la lucha de los estudiantes mexicanos y la masacre de Tlatelolco, los levantamientos de los mineros y campesinos bolivianos, era un continente y un mundo que se alzaba -sobre todo el Tercer Mundo- exigiendo justicia y su lugar en la historia.

Luchas populares que resistían al proyecto imperial para el área, donde el capital norteamericano monopolizaba sectores enteros de la industria y las finanzas; el gran apoyo militar y económico a los Ejércitos, los entrenamientos a torturadores en la Escuela de las Américas en Panamá y los "asesores" en torturas como Dan Mitrione que recorrían el continente, el apoyo a los grupos fascistas que proliferaban y tenían línea directa con la embayada yanqui. La intervención directa militar norteamericana en Santo Domingo en 1965 y la instigación de varios golpes de Estado eran parte angular de la política imperialista en la región.

La FAU, ilegalizada en esos momentos, apostó a construir un Pueblo Fuerte. A fortalecer los organismos populares: sindicatos, gremios estudiantiles, asociaciones barriales. A nuclear a todo el conjunto de la militancia con voluntad de combate en un ámbito de Resistencia, y en un mismo marco estratégico, ir desarrollando las actividades necesarias para ir construyendo un aparato armado propio, que luego será la OPR 33.

A los estudiantes nadie les regaló nada

En 1958 fue la conquista de la Autonomía y el Cogobierno de la Universidad, conquista sembrada por una larga y cruda lucha que contó con varios paros generales y una intensa movilización del movimiento sindical. Allí, en la pelea conjunta, demostrada en la calle y con actos conjuntos, en el enfrentamiento a la represión, surge la consigna "Obreros y Estudiantes Unidos y Adelante".

Al mismo tiempo, los obreros de FUNSA en el marco de un conflicto, ponían a funcionar la planta industrial bajo control obrero y producían neumáticos sin capataces ni patrones, demostrando el potencial autogestionario de la clase obrera. Ello evidencia el momento político de fuertes luchas populares que se vivía.

En ese período, en la FEUU predominaba una posición tercerista en el plano internacional, de no alineación con ninguno de los imperios en pugna, ni con los yanquis ni con la URSS, una posición vinculada a las luchas de los pueblos sin tutelaje alguno, lo cual propiciaba importantes debates en el seno del movimiento estudiantil y popular.

La defensa de la Enseñanza, de su presupuesto y en contra de la Interventora a partir de 1970 fueron parte de esas luchas y de la resistencia al autoritarismo. La conquista del boleto estudiantil tampoco fue regalo de nadie, fue fruto de la larga lucha de los estudiantes desde los años '50 y que continuaron luego de la dictadura.

A los estudiantes, como al pueblo en su conjunto, nunca nadie les regaló nada. Ni empresarios, ni políticos. Todo ha sido conquistado con mucho esfuerzo por varias generaciones de compañeras y compañeros que han luchado por justos reclamos. Y en esa senda hay que seguir.

Como "El Monje", a ser todos constructores de un Pueblo Fuerte

"El Monje" estaba convencido que el pueblo debía ser constructor de su destino. Que el pueblo debía fortalecerse en la lucha, encontrar los caminos para ir construyendo una sociedad diferente. En ese empeño, "el Monje" puso toda su juventud y su vida. Arrimó su granito de arena para forjar el avance popular. "El Monje" planteaba y militaba por la construcción de un pueblo fuerte, de un pueblo cuyas organizaciones sociales de base puedan ir asumiendo la resolución de sus asuntos y del conjunto de la sociedad, que puedan ir sustituyendo al Estado y a los organismos burgueses por organismos del pueblo. Pueblo Fuerte para derrotar a ese poder burgués, pueblo fuerte para ir construyendo el socialismo y la libertad.

En esa forja de un pueblo fuerte, caminando en la construcción del Poder Popular, hoy hay tarea. Y hay que arrimar el hombro. Forjar una sociedad más justa, sin patrones, ni milicos ni politiqueros, exige de un esfuerzo permanente que hay que organizar. En esa tarea estaba "El Monje". Esa tarea debemos continuar. ¡¡A continuar el ejemplo de Heber Nieto y su tarea!!

"Heber Nieto, es mentira, tú no has muerto/ nunca mueren los que luchan, los que avanzan/ vivirás en la victoria de tu gente/ que hará suya tu bandera libertaria

Y tu ejemplo, se hará voz en otras voces/otros puños, otras sangres y otras almas/compañero de la enseña roja y negra/que defiende la más grande de las causas...

En el nombre de tu idea y de tu pueblo/que te honra con la lucha/y no con lágrimas".

Carlos Molina


"De Sacco y Vanzetti a Morroni, los crímenes de una clase, la vigencia de una lucha”. Esa fue la propaganda de FAU luego de la represión del Filtro. Una consigna que marcaba a los responsables de ambos crímenes -y de otros- a lo largo del tiempo.

23 años ya han pasado, 23 años de mantener en alto la memoria, exigiendo justicia ante la mayor represión post dictadura. La noche del 24 de agosto de 1994 no solamente eran extraditados tres compañeros vascos, sino que sobre el pueblo uruguayo cayó una represión feroz a bala limpia, caballos, patrulleros, "tiras" por todos lados. Dos compañeros muertos por la policía: Fernando Morroni y Roberto Facal, dos trabajadores, dos hijos del pueblo asesinados por las balas asesinas de la burguesía uruguaya. Gobernaba Lacalle, Gianola era el Ministro del Interior, las presiones desde España venían desde algunos años . El gobierno uruguayo hizo un "mandadito": sirvió al tinglado del gobierno español, que acusaba a ETA de estar asentándose en América Latina, a cambio de revólveres y patrulleros. Otra vez los "espejos con brillo", a cambio de la sangre de gente de abajo.

Pero los pueblos mantienen la lucha y en alto sus banderas. El pueblo uruguayo desarrolló la solidaridad y luchó por el derecho de asilo. Pero la represión del Filtro también jugó efectos en la política interna. También sirvió a objetivos espurios de la burguesía uruguaya. Disciplinó a varios sectores políticos a tres meses de las elecciones nacionales de ese año. Disciplinó a sectores enteros del movimiento popular, marcando los límites de los "políticamente aceptable" en el marco del sistema capitalista, en una etapa de aplanadora neoliberal. En esos años se terminó de desmantelar el aparato fabril, cundió el desempleo y desde arriba pensaron en disciplinar ese abajo plebeyo que se resistía a esas políticas y encima, había frenado varias privatizaciones con el plebiscito de 1992.

Reuniones secretas y cintas circularon por aquellos días. Así se conocían los planes de Gianola de crear una Guardia Nacional para reprimir en todo el territorio, proyecto de largo aliento que ha logrado implementar Bonomi 20 años después. Marcha estudiantil 20 días después de la masacre del Filtro, marcha que mantuvo en alto la dignidad y la rebeldía que varios sectores políticos no tuvieron y llamaron a boicotear dicha movilización. Se hablaba de más muertos y se instalaban los cálculos politiqueros de aquellos que estaban pensando en las elecciones. Los corrimientos políticos hacia "los buenos modales" han sido constantes a partir de ese momento.

Tanto se corrieron…

Esa lógica sólo lleva a donde están. A administrar lo que el sistema capitalista permite, a manejar el negocio del capital multinacional. A sumarse a la corrupción inherente al sistema. A no cumplir siquiera con los emblemas de su campaña política como el 6 % del PBI para la Enseñanza. Ni siquiera metiendo todo los que ellos llaman "educación" dentro de ese rubro, alcanzarán dicha cifra emblemática. Se vota una Rendición de Cuentas que no contempla los reclamos populares ni atiende mínimamente las más elementales necesidades sociales.

Y encima, el vicepresidente es un inepto total, que regala un gran flanco para que la derecha golpee. Se ha generado una mini-crisis de gobierno, donde el "Licenciado" estaría a punto de renunciar (al momento de escribir esta Carta), en momentos donde la derecha golpea fuerte los derechos populares en Brasil y Argentina, y desestabilizan en Venezuela, asesinan militantes populares en Colombia en mayor número que antes de los "acuerdos de paz", aquí también la derecha quiere generar su "caldo de cultivo" de cara a las elecciones de 2019. Parece que le viene saliendo bien; ya algunas encuestas dan al Partido Nacional con cierta ventaja sobre el FA. Han instalado ya el discurso de la seguridad y mayor represión y se muestran con ropajes "de cambio", como si ellos no fueran parte de los principales grupos detentores del poder en este sistema, particularmente en la formación social uruguaya.

Los caminos de la lucha popular…

Pero los caminos de la lucha popular no van en esa dirección. "Las instituciones burguesas sólo a la burguesía pueden servir”, ya había dicho FAU en los años '60. Y mantiene plena vigencia porque es un pilar del sistema. Por eso es necesaria su deconstrucción. Habilitar procesos populares que permitan ir desmontando todo el andamiaje burgués, todas sus instituciones sociales, políticas, económicas, ideológicas, hábitos, toda la inmundicia que produce este sistema.

Construir un sujeto nuevo y una sociedad nueva requiere de la tenacidad y un proceso de construcción de Poder Popular que se juega ya, hoy, aquí y ahora en cada lucha, en cada asamblea, en cada acción, en cada fábrica, centro de estudio, oficina, barrio.

Generar procesos de lucha y confluencia en la pelea de cada vez más vastos sectores populares. Fortalecer la Resistencia, la voluntad de lucha y organización necesarias para ir avanzando en un proceso de acumulación de fuerzas de nuestro pueblo.

En este mes que nos convoca a la lucha y al recuerdo de nuestros compañeros que dieron la vida por una sociedad justa, a seguir su camino, a seguir sumando a la pelea cotidiana por el Socialismo y la Libertad.


brazil/guyana/suriname/fguiana / miscellaneous / opinião / análise Monday July 24, 2017 09:52 byBrunoL

Introdução deste cenário complexo

O relatório na CCJ terminou reprovado por 40 a 25, com o governo emplacando o substitutivo por placar de 41 a 24. Considerando que o Jaburu trocou 20 membros ao longo da montagem da Comissão para apreciar a denúncia, então está parelha a coisa em plenário. Assim, durante o curto recesso do Congresso nesta segunda quinzena de julho, observamos as manobras de aproximação e afastamento entre Michel Temer e o deputado federal Rodrigo Maia (DEM/RJ). Simultaneamente, o racha da direita aumenta, com a base de Temer apontando as baterias contra a Globo e apoiando, tacitamente, a correta ofensiva da Record. No caminho inverso, o ex-secretário de Segurança de Quércia e Fleury Filho, é o alvo permanente da emissora líder. As razões – ou as possíveis motivações – constam de tese desenvolvida por Luis Nassif, a qual este analista corrobora. O alvo simultâneo do telejornalismo em rede nacional, aborda tanto o ex-presidente Lula e a condenação sem provas cabais por Sérgio Moro, como termina fazendo discurso de apoio às leis regressivas e retirada de direitos através da contrarreforma ou restauração burguesa levadas a cabo no Brasil pós-golpe. São rodadas múltiplas de um cenário que ultrapassa o binarismo.

Moro deu um nó na política nacional

No dia de julho de 2017, o país assistiu a já esperada condenação do ex-presidente Luiz Inácio Lula da Silva. O feito veio de Curitiba e pode ser inserido na guerra jurídico-política midiática instaurada no Brasil através da Operação Lava-Jato. Sérgio Moro é um magistrado de primeira instância e se revelou o senhor do tempo. No momento perfeito - maquiavelicamente perfeito como este analista afirmou nos instantes após a sentença - condena o ex-presidente Lula em uma sentença de 238 páginas. Logo, uma peça jurídica desta envergadura, não foi feita às pressas, pela lógica isso seria impossível. Quando a sentença foi preparada, quando a mesma foi concluída? Quanto tempo as páginas ficaram na gaveta (linguagem figurada antes que me chamem de antiquado) antes de seguir o caminho processual? Vamos supor que foi tudo coincidência - supondo com vontade de suposição para não arriscar uma ilação que venha a me processar - logo, foi uma combinação perfeita, embora probabilisticamente improvável. Sendo ou não um "acaso", o momento preciso levou Moro para o epicentro da política nacional. Novamente.

Um dia após o esquartejamento dos direitos do mundo do trabalho (o óbio foi assinado pelo Senado em 11 de julho e sancionado na íntegra pelo presidente ilegítimo Michel Temer no dia seguinte), simultaneamente a longa sessão da Comissão de Constituição e Justiça (CCJ) da Câmara cujo relator tem vínculos familiares históricos com as Organizações Globo, o juiz que representa a mentalidade da UDN do Paraná e o emprego de Lawfare no Brasil, condena o fiador do pacto de classes. De imediato, pela afirmação acima, a bandeira de defesa incondicional dos direitos conquistados – essa unitária das esquerdas e centro-esquerdas – se vê contra a parede. Em 1954, o varguismo hegemonizava o imaginário popular. No século XXI, o lulismo o substitui.
Lula é a representação do modelo de crescimento com distribuição de renda sem mudança na correlação de poder e força na sociedade. Logo, é o único que poderia "pacificar" o país, especialmente na liderança do bloco de interesses populares, mesmo que sob a condução ex-reformista e social-democrata. Assim, através da condução política de seu partido e com a brilhante defesa de seus advogados, o calendário eleitoral de 2018 se impõe - ou vem tentando ser imposto – sobre as demais pautas.

Por obviedade, observamos a indignação com pesos distintos. A defesa de Lula mobiliza mais suas bases sociais do que a defesa do direito coletivo. Ao afirmar que uma eleição presidencial sem a possibilidade de Luiz Inácio concorrer é uma eleição ilegítima, seus apoiadores têm razão. Se todas as esperanças forem colocadas no pleito presidencial do ano que vem, como lutar para garantir o que resta – como a Previdência em seu regime geral – sem reproduzir o reboquismo que tanto mal já fez ao povo em momentos anteriores. Vale observar momentos de nossa história política assim como de um país hermano.
Cada vez mais observo analogias com o interregno de democracia liberal limitada do Brasil entre 1945 e 1964, ou o período da Argentina após a derrubada de Perón, em 1955. No país vizinho, o peronismo era proibido de concorrer após sua derrocada (com a “revolução” Libertadora dos militares gorilas, em setembro de 1955) e os mandatos presidenciais nunca terminavam. Nem por isso houve fechamento de entidades de base ou sindicais ligadas ao Justicialismo. Nem no regime militar inaugurado em junho de 1966 com o general Onganía como seu primeiro presidente. A repressão generalizada foi decorrência também da guerra civil peronista, entre 1972-1976, concluindo já na ditadura genocida de Videla e a Junta Militar (1976-1983). Com a licença da comparação histórica, entendo que vivemos momentos de democracia liberal contida, limitada, cujo Poder Moderador - não sei por quanto tempo - é o aparelho Judiciário (em franca disputa interna, tanto de controle como de doutrina).

Ao condenar Lula no epicentro do terremoto político e social do país, Moro deu um nó na política nacional. Com isso escanteou ainda mais a esquerda restante - eleitoral ou não - e coloca o reboquismo como a bandeira a ser debatida ou derrotada no embate - saudável e não sectário - para com o bloco da centro-esquerda. O momento realmente é muito difícil.

Jogos simultâneos e a tarefa mais urgente

A prepotência dos paladinos de toga é tamanha que, de forma astuta, a defesa do presidente - perfeita na sua argumentação – colocou Temer e Lula como alvos do arbítrio. A defesa do residente no Jaburu aponta o inimigo comum, o MPF - Força Tarefa de Curitiba - tendo Lula como alvo; e a PGR com Janot à frente, tendo como alvo ao ex-vice de Dilma, Michel Temer. Reconheço o talento do advogado, mas repudio a comparação. Mesmo entendendo a necessidade do Fora Temer, até frear momentaneamente o golpe parlamentar-institucional - taticamente e interromper a cessação de direitos, taticamente também - vejo que o defensor Antônio Cláudio Mariz faz a manobra perfeita. Traz para o seu argumento o Judiciário X o MPF, e entra na guerra da doutrina Romano-Germânica X o Anglo-saxão e a cultura punitiva e negocial. A argumentação de Mariz é direta, mas sem memória. Seu cliente usou e abusou desta para derrubar Dilma e agora se apavora porque Janot quer lhe pegar também. A crítica aos grupos de mídia também acerta no alvo, mas obviamente fora de lugar, no simples uso do oportunismo.

O país está na grelha e a massa vai sendo incinerada ainda em fogo alto. Temos uma coleção de ataques de todas as dimensões: há subordinação geopolítica - não mais projeção geoestratégica - risco de massificação dos interesses externos e o reboquismo que acua a esquerda restante diante da cruzada da UDN contra Lula. Os tempos são duros, está difícil, mas entendo que é preciso fortalecer o que existe à esquerda do lulismo, preferencialmente passando distante dos arranjos pré-eleitorais. Não tem sentido algum, agora, publicamente, ficar se batendo com a social-democracia (não que não mereça, ou ainda o stalinismo restante), mas temos de nos concentrar no que é central. Se o líder carismático é chave para os partidos de centro-esquerda apoiadores do governo deposto, a perda de direitos e a resistência para retomar ou perder menos é central para quem luta socialmente.

A condenação de Sérgio Moro foi de um tempo perfeito, cronometrada, no meio da votação da CCJ, logo após a perda de direitos duramente conquistados após mais de 40 anos de ilegalidade (1889-1932). É assim mesmo, quem sabe controlar a agenda de seus tempos e processos se antecipa na luta de classes e popular. Vamos como sempre, paciência histórica, convicção ideológica, lealdade para com a maioria e trabalho de inserção com debate e difusão ininterruptos.

Temos muito a fazer, incluindo redescobrir o nós. Se a social-democracia, os liberais-democratas e os stalinistas querem reconquistar o centro da política, tudo bem. Esta é sua coerência interna. E a coerência interna das esquerdas, eleitorais ou não? Por aí seguimos no debate.

Bruno Lima Rocha é professor de ciência política e de relações internacionais
( / / para E-mail e Facebook)

Διεθνή / Διάφορα / Γνώμη / Ανάλυση Wednesday July 05, 2017 20:39 byΦώτης Τερζάκης

… Γιατί το εκπληκτικό που συμβαίνει τούτη τη στιγμή (τουλάχιστον μετά το 1991), είναι ότι αυτή η παραγωγή ηγεμονικής ιδεολογίας, με ό,τι κανονικά σήμαινε ο όρος, έχει στερέψει! Καμία απόπειρα έλλογης δικαιολόγησης των αποφάσεων που διακυβεύουν τον κόσμο μας δεν ηχεί πλέον πειστική, και οι ίδιοι οι κρατούντες μοιάζουν να έχουν παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια συγκάλυψης της ωμής, απερίφραστης και προκλητικά αυθαίρετης ισχύος: οτιδήποτε λέγεται από επίσημα χείλη έχει τον βαθμό λογικής συνέπειας του προλεχθέντος ανεκδότου, και από κανέναν δεν αναμένεται να παρθεί στα σοβαρά.

Τι σώζεται από την καταστροφή των σημασιών;

Ας μου επιτραπεί να ξεκινήσω αυτή τη φορά με ένα ανέκδοτο. Ένας τουρίστας περιφέρεται στην παλιά Πράγα, και βλέπει μια βιτρίνα με ρολόγια. Μπαίνει στο κατάστημα, και ρωτάει τον ηλικιωμένο Εβραίο που στέκεται πίσω από τον πάγκο:

– Μπορώ να δω ένα ρολόι χειρός;

– Δεν πουλάμε ρολόγια εδώ, κύριε.

– (Σαστισμένα) Και τί κάνετε δηλαδή;

– Περιτομές!

– Ναι, αλλά στη βιτρίνα…

– Και τι θέλατε να κρεμάσουμε στη βιτρίνα, κύριε;

Από εδώ πάμε εύκολα στη μαρξιστική έννοια της ιδεολογίας. Σε αντίθεση με την τρέχουσα περιγραφική χρήση τού όρου – την οποία, παρεμπιπτόντως, υιοθετούν και πολλοί mainstream κοινωνιολόγοι. Στη γλώσσα του Μαρξ ο όρος είχε την ιδιάζουσα έννοια της ψευδούς συνείδησης, κατά την εξής σημασία: αντεστραμμένη αντανάκλαση ενός συνόλου πραγματικών σχέσεων μέσα στη συνείδηση, έτσι ώστε να συγκαλύπτονται, και να δικαιολογούνται, υλικές σχέσεις ανισότητας και κυριαρχίας που είναι συστατικές της υπό αναπαράστασιν πραγματικότητας (π.χ. στον τίτλο του νεανικού χειρογράφου των Μαρξ και Ένγκελς, Η γερμανική ιδεολογία). Αυτό βεβαίως ορίζει και τον τρόπο εργασίας τής κριτικής σκέψης: πρέπει να ξεκινάει πάντα από την ιδεολογία, να φέρνει στο φως τις αντιφάσεις και τις συγκαλύψεις της, προκειμένου να φτάσει εν συνεχεία στο ίδιο το συγκεκαλυμμένο: τις πραγματικές σχέσεις κυριαρχίας.

Το καταλάβαινε προφανώς από τη δική του σκοπιά και με τους δικούς του εμπειρικούς όρους ο Μακιαβέλι, πάνω από τρεις αιώνες νωρίτερα, όταν συνιστούσε στον υποθετικό ηγεμόνα του τις «αναγκαίες αποκρύψεις» – εκείνες που θα εξασφαλίσουν τη συναίνεση εκ μέρους των υπηκόων που θέλει να κυβερνήσει·και πολύ νωρίτερα, όπως φαίνεται, ήταν καθαρό στον Πλάτωνα, ο οποίος προτείνει τολμηρά στους άρχοντες-φιλοσόφους της Πολιτείας του το γενναίον ψεύδος (να αποδίδεται δηλαδή σε μια υποτιθέμενη «φύση» των ανθρώπων εκείνο που είναι αποτέλεσμα του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας)…Όμως η μαρξιστική έννοια της ιδεολογίας περιέχει κάτι περισσότερο: δεν δηλώνει απλώς τα συνειδητά ψεύδη που μετέρχεται η εξουσία, τις εσκεμμένες παραπλανήσεις της με στόχο τη χειραγώγηση των μαζών, αλλά τα ψεύδη που κι οι ίδιοι οι εξουσιαστές λένε στον εαυτό τους, έτσι ώστε να πείθονται για τη «φυσικότητα» της θέσης και των προνομίων τους – προκειμένου να ποριστεί το ηθικό έρεισμα, σαν να λέμε, που τους καθιστά ικανούς να ανταπεξέλθουν στον ρόλο τους. Εξ ου και η επιστημολογική αξία της ιδεολογίας για τη μαρξική συλλογιστική: εμπεριέχει κρυμμένες μέσα της τις αληθινές κοινωνικές σχέσεις που ο κριτικός στοχαστής αναζητά, τις οποίες θα βρει αποκρυσταλλωμένες στην ίδια της τη δομή, «διαρρηγνύοντάς» την, για να το πούμε έτσι.

Αυτό σημαίνει ότι κάθε κοινωνικά εδραιωμένο σύστημα κυριαρχίας είναι υποχρεωμένο να παράγει μορφές λόγου και αξιών: η διασφάλιση και διαιώνισή του εξαρτώνται όχι πρωτίστως από μηχανισμούς αστυνομικής/στρατιωτικής βίας, που από μόνοι τους θα ήταν ένδειξη μάλλον αστάθειας και αδυναμίας, αλλά από τη δύναμή του να εκβιάζει συναινέσεις – από τον βαθμό στον οποίον οι κυριαρχούμενες τάξεις ή ομάδες, μπορούν να συμμεριστούν τις αξίες και τις σημασίες των κυρίαρχων (ό,τι ακριβώς ο Γκράμσι ονόμαζε ηγεμονία) και αυτό ισχύει εξίσου, βέβαια, για το νεωτερικό κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Οι διαφωτιστικές θεωρίες τού Φυσικού Δικαίου, ο Γερμανικός Ιδεαλισμός, ο ωφελιμισμός κι ο επιστημονικός θετικισμός υπήρξαν μερικές από τις μεταμορφώσεις της «κυρίαρχης ιδεολογίας» των αστικών-κεφαλαιοκρατικών τάξεων μέχρι τις ημέρες μας – μεταφραζόμενες όλες σε ένα σύνολο εκλαϊκευμένων ιδεών-αξιών που καθοδηγούσαν τη ζωή αναρίθμητων ανθρώπων στον κόσμο.

Μέχρι τις ημέρες μας… Γιατί το εκπληκτικό που συμβαίνει τούτη τη στιγμή (τουλάχιστον μετά το 1991), είναι ότι αυτή η παραγωγή ηγεμονικής ιδεολογίας, με ό,τι κανονικά σήμαινε ο όρος, έχει στερέψει! Καμία απόπειρα έλλογης δικαιολόγησης των αποφάσεων που διακυβεύουν τον κόσμο μας δεν ηχεί πλέον πειστική, και οι ίδιοι οι κρατούντες μοιάζουν να έχουν παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια συγκάλυψης της ωμής, απερίφραστης και προκλητικά αυθαίρετης ισχύος: οτιδήποτε λέγεται από επίσημα χείλη έχει τον βαθμό λογικής συνέπειας του προλεχθέντος ανεκδότου, και από κανέναν δεν αναμένεται να παρθεί στα σοβαρά. Η μεθοδευμένη καταστροφή των σημασιών έχει γίνει θεμελιώδες στρατήγημα των κυρίαρχων ελίτ, το μόνο που απομένει στο ρεπερτόριο εκείνων οι οποίοι γνωρίζουν ότι δεν μπορούν πια να βασιστούν σε τίποτε άλλο από τη σκέτη δύναμη καταναγκασμού που διαθέτουν. Και προτελευταία στιγμή σε αυτή την εξέλιξη, ήταν η προσπάθεια να θεωρητικοποιηθεί ένα πραξικόπημα κατά των σημασιών/αξιών ως τέτοιων υπό τη μορφή «φιλοσοφικής» χειρονομίας (ό,τι ονόμασαν με τον αμήχανο όρο μεταμοντέρνο).

Το παράδοξο που έχει προκύψει είναι ότι η πάλη των τάξεων (αν ο όρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμα, και αν καταλαβαίνουμε σε τι ακριβώς ανταποκρίνεται) δεν αντιστοιχεί πλέον σε πάλη μεταξύ αντιτιθέμενων αξιών, όπως συνήθως συνέβαινε ως τώρα στην ιστορία. Μεταφράζεται μάλλον σε πάλη μεταξύ αξιών, εν γένει, και αξιακού μηδενισμού. Αν κάτι μπορεί να ονομαστεί ακόμα κυρίαρχη ιδεολογία, είναι ο μηδενισμός στην πιο απροκάλυπτη μορφή του (θα μπορούσα επίσης να το πω «το στρατήγημα Ντεριντά»: να χρησιμοποιούνται οι λέξεις ειρωνικά, ενάντια στο ίδιο τους το νόημα). Προφανώς, το ιδίωμα των αξιών εγείρει καχυποψία σε όλους τους κύκλους οργανωμένων συμφερόντων και αποθαρρύνεται, διότι υπάρχει πάντα η υπόνοια ότι οδηγεί σε αμφισβήτηση της επικρατούσας τάξης πραγμάτων. Και είναι σωστό. Η γλώσσα των αξιών οδηγεί κατ’ ανάγκη – περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά, περισσότερο ή λιγότερο εσκεμμένα – στην προεικόνιση ενός δυνητικού μέλλοντος που (οφείλει να) είναι καλύτερο από το παρόν·και υπό τις επικρατούσες συνθήκες κάθε λυτρωτική απεικόνιση μέλλοντος οδηγεί αναπόδραστα τους ανθρώπους σε κάποια – περισσότερο ή λιγότερο επεξεργασμένη, με αυτό ή με άλλο όνομα – μορφή σοσιαλιστικής απόβλεψης.

Για όσους λοιπόν αυτή η απόβλεψη είναι συνειδητή, το καθήκον μιας κριτικής της ιδεολογίας σήμερα έχει πρωτίστως το νόημα μιας μετωπικής αντιπαράθεσης με τον αξιακό μηδενισμό (μία όψη του οποίου είναι η λατρεία τής τεχνικής αποτελεσματικότητας, το θετικοεπιστημονικό σκέπτεσθαι). Και αυτό σημαίνει, επίσης, ένα τιτάνιο έργο διάσωσης των σημασιών από τη μεθοδευμένη φθορά: επανασύνδεσης της γλώσσας των εννοιών με το στέρεο έδαφος των αναφερομένων τους, ανάληψη των εδραιωμένων ιστορικών τους σημασιών μέσα σε κάθε απόπειρα αναπροσδιορισμού τους, επεξεργασία των εξακολουθητικά ανεκπλήρωτων επιθυμιών και αναγκών μας σε όσο το δυνατόν έλλογη αξιακή μορφή, οικουμενικά υποστηρίξιμη… Διότι, όσοι μοχθούν αυτή τη στιγμή να ανατρέψουν τις κτηνώδεις παγκόσμιες ανισότητες που τους συντρίβουν, την τρομακτική υπεροπλία σε κάθε επίπεδο που διαθέτουν οι συνασπισμένοι εχθροί της ανθρωπότητας, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου να βρουν την αχίλλειο πτέρνα τους: και αυτή είναι προπαντός, πιστεύω, η αξιακή/νοηματική τους χρεοκοπία – η έσχατη αφασία τους.
(πρώτη δημοσίευση στο Δρόμο)

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch

Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)


Mon 25 Sep, 08:03

browse text browse image

textIn Defence of Democratic Rights in Catalonia Sep 22 16:18 by José Luis Martínez 0 comments

2271172.jpg imageΓια την επίσκεψη ... Sep 08 19:10 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

textCarta Opinión FAU – Agosto 2017 Aug 31 03:11 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

fourway.jpg imageMoro condena Lula, a disputa pela agenda pré-2018 e o múltiplo conflito Jul 24 09:52 by BrunoL 0 comments

1507ad66ee8e1ab498897cc0d2078025.jpg imageΤι σώζεται από τη ... Jul 05 20:39 by Φώτης Τερζάκης 0 comments

14.jpg imageΌψεις του Φαντασ_... Jun 29 19:32 by antisystemic 0 comments

untitled12248x300.jpg imageNi El Decreto Ni Los Palos Detendrán La Lucha Popular Jun 20 17:43 by federación Anarquista uruguaya 0 comments

Corte de rua e barricada no estado do Paraná. imageDemocracia direta já! Barrar as reformas nas ruas e construir o Poder Popular! May 30 06:32 by Coordenação Anarquista Brasileira 1 comments

corte_de_rua_parana_1.jpg imageDemocrazia diretta subito! Fermare le riforme nelle strade e costruire il potere popolare! May 29 23:49 by Coordinamento Anarchico Brasiliano 0 comments

Blockaded road in the state of Parana. imageDirect democracy now! Block the reforms in the streets and build Popular Power! May 29 23:42 by Brazilian Anarchist Coordination 0 comments

O ex-deputador federal Eduardo Cunha e o futuro ex-presidente Michel Temer imageAnálise da crise política do início da queda do governo Temer May 22 00:19 by Bruno Lima Rocha 0 comments

logoindex.gif imageDès maintenant, passons de la défiance à la résistance sociale ! May 18 22:36 by Relations Extérieures de la CGA 1 comments

p_04_03_2017.jpeg imageEl alma esquizofrénica del proyecto europeo May 16 19:55 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

dangerous_times_2_small.png imageDangerous times: authoritarianism and crisis May 05 18:10 by Shawn Hattingh 0 comments

banner3.png image[Colombia] Comunicado: 1ero de Mayo de 2017 May 02 10:38 by Grupo Libertario Vía Libre 0 comments

textContre le capitalisme national ou libéral, une seule voix : les luttes sociales ! May 01 15:08 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

kropotkinijwfkf1bg.jpg imageΝόμος και Εξουσί^... Apr 21 18:17 by Πιοτρ Κροπότκιν 0 comments

oy vermek birşeyleri değiştirseydi imageDAF’ın Referandum Üzerine Birinci Bildirisi: Apr 17 00:50 by DAF 0 comments

meydan_kartal_dagitim.jpg imageRegarding Referendum 2 Apr 15 23:15 by DAF 0 comments

textΚείμενο της Επαν^... Apr 15 20:00 by DAF 0 comments

emma_goldman_1.jpg imageOn Referendum Apr 12 21:46 by DAF 0 comments

textExplaining White Privilege To A Broke White Person Apr 12 16:34 by Gina Crosley-Corcoran 0 comments

teaserbox_43338713750x500.jpg imageΆμεση Δημοκρατία... Apr 07 20:17 by Αλέξανδρος Σχισμένος 0 comments

zuma_gordhan.png imageA South African ruling class brawl Mar 31 20:26 by Shawn Hattingh 0 comments

342970.jpg imageCarta Opinión FAU Marzo - Abril 2017 Mar 31 17:53 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

17240259_1861861610696387_2532171986647156223_o.jpg imageNewroz Piroz Be! Mar 22 01:57 by DAF 0 comments

screenshot20170315at8.38.17a.m..png imageAodhan Ó Ríordáin: Playing The Big Man in America Mar 18 02:25 by Tomás Lynch 0 comments

_.jpg imageΕπαναστατικές συ... Mar 11 18:02 by Dimitri (republ.) 0 comments

1398183250.jpg imageΚύπρος: Συμβουλι^... Feb 08 18:08 by Γιώργος Κολέμπας 0 comments

d01f82389ada4e8fa0d0e0e1c4db3229.jpg imageCrisis within Crisis, Zimbabwe Feb 07 16:04 by Leroy Maisiri 0 comments

more >>
© 2005-2017 Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by [ Disclaimer | Privacy ]