user preferences

Μεξικανοί: θυμηθείτε πώς ζούσαν οι αγροτικοί πληθυσμοί του Μεξικού. Ο κομμουνισμός έχει ασκηθεί στις αγροτικές καλύβες. Η εξουσία δεν τους έλειπε. Αντίθετα όταν μαθαίνονταν πως πλησίαζε κάποιος εντεταλμένος της κυριαρχίας, οι άντρες κατέφευγαν στο δάσος για να γλυτώσουν τη στρατολόγηση ή τις φοροεισπράξεις της κυβέρνησης. Και παρόλα αυτά η ζωή ήταν πιο ήρεμη σε εκείνους τους χώρους, όπου δεν ήταν γνωστοί οι κυβερνητικοί νόμοι και η απειλή του χωροφύλακα με το γκλομπ. Η εξουσία δεν χρειάζεται παρά μόνο όταν χρειάζεται ν διατηρείται η κοινωνική ανισότητα.

Υπάρχουν άνθρωποι που, καλοπροαίρετα, θέτουν αυτό το ερώτημα: πώς θα ήταν δυνατόν να ζήσουμε χωρίς κυβέρνηση; Και καταλήγουν λέγοντας ότι ένας ανώτατος επικεφαλής, ένα πλήθος αξιωματούχων, μεγάλων και μικρών, όπως υπουργοί, δικαστές, νομοθέτες, στρατιώτες, οι φυλακισμένοι, οι αστυνομικοί και οι εκτελεστές είναι απαραίτητοι. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι χωρίς την εξουσία θα λειτουργούσαμε αυθαίρετα, με αποτέλεσμα ο αδύναμος να είναι πάντα θύμα των ισχυρών.

Αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο στην εξής περίπτωση: όταν οι επαναστάτες, μέσα από μια αδυναμία της γκιλοτίνας, θα έβγαζαν κοινωνική ανισότητα. Η κοινωνική ανισότητα είναι η πηγή όλων των αντικοινωνικών πράξεων που ο νόμος και οι αστοί θεωρούν εγκλήματα, με την κλοπή να είναι το πιο συνηθισμένο από αυτά τα «εγκλήματα». Λοιπόν, όταν όλη η ανθρωπότητα θα έχει την ευκαιρία να δουλέψει στη γη ή να αφιερωθεί σε όσα η ίδια χρειάζεται, χωρίς την ανάγκη να εργάζεται για μισθούς, να είναι σε θέση να επιβιώσει, ποιος θα διαλέξει να κλέβει για να επιβιώνει όπως γίνεται τώρα; Στην κοινωνία που οι ελευθεριακοί επιθυμούν, όπου η γη και όλες οι μέθοδοι παραγωγής δεν θα είναι πλέον αντικείμενο κερδοσκοπίας για έναν αριθμό ιδιοκτητών, αντιθέτως θα είναι κοινή ιδιοκτησία των εργαζομένων και όπως προηγουμένως θα υπάρχει μόνο μία τάξη: αυτή των εργαζομένων με το δικαίωμα όλων να παράγουν και να καταναλώνουν από κοινού, τι ανάγκη θα υπήρχε για να κλέψει κανείς;

Θα ακουστεί ότι υπάρχουν τεμπέλικα άτομα και πως θα επωφεληθούν από την εργασία του αλλού προκειμένου να μην εργαστούν. Έχω ζήσει σε διαφορετικές φυλακές. Έχω μιλήσει με πολλούς κλέφτες, με εκατοντάδες κλέφτες. σχεδόν όλοι τους έχουν κλέψει από ανάγκη. Δεν υπάρχει σταθερή δουλειά: οι μισθοί είναι πενιχροί, η εργάσιμη ημέρα των εργατών είναι πραγματικά εξαντλητική. η περιφρόνηση της τάξης των ιδιοκτήτων για την τάξη του προλεταριάτου είναι ενοχλητική. Η ζωή της καπιταλιστικής τάξης στην αδράνεια, στην πολυτέλεια, την αφθονία, στην κατάσταση του να μην κάνεις τίποτα χρήσιμο, ως εικόνα στην εργατική τάξη προκαλεί ορισμένους εργάτες, από την πείνα, την αγανάκτηση ή από ατομική διαμαρτυρία ενάντια στην λεηλασία των αστών, να ληστέψουν και να γίνουν εγκληματίες, μέχρι και το σημείο της δολοφονίας, για να πάρουν ότι είναι απαραίτητο για να επιβιώσουν.
Το επάγγελμα της κλοπής δεν είναι σίγουρα ένα από τα πιο ευτυχισμένα. Απαιτεί μεγάλη δραστηριότητα και σπατάλη ενέργειας από την πλευρά του κλέφτη, που σε πολλές περιπτώσεις είναι απαραίτητη. Για να ολοκληρωθεί μια κλοπή, ο κλέφτης έχει να παρακολουθήσει το θύμα του, να μελετήσει τις πρακτικές του, να προσέχει τους αστυνομικούς, να χαρτογραφεί περιοχές, να διακινδυνεύει τη ζωή ή την ελευθερία του, με συνεχές άγχος χωρίς περιορισμό σε αυτή την περίπτωση εργασίας. Και αναλογιστείτε ότι ένας άνθρωπος δεν επιλέγει την κλοπή, αλλά αναγκάζεται από τον φόβο να ζήσει στην πείνα και την δυστυχία ή από αγανάκτηση και οργή, όταν ο πλούσιος περνάει δίπλα του, μεθυσμένος από το κρασί, την πολυτέλεια, με το λόξυγγα της νυχτερινής ζωής, ντυμένοι με σουέντ και ωραία ρούχα, που κοιτάνε περιφρονητικά τους φτωχούς που θυσιάζονται στο εργαστήριο, το εργοστάσιο, το ορυχείο, το χαντάκι.…
Η τεράστια πλειοψηφία των φυλακισμένων αποτελείται από άτομα που έχουν διαπράξει παράπτωμα κατά της περιουσίας: κλοπή, εξαπάτηση, απάτη, παραποίηση κ.λπ., ενώ σε μια μικρή μειοψηφία βρίσκονται οι κρατούμενοι που έχουν διαπράξει εγκλήματα κατά της ζωής. Θα χρειάζεται κανείς την κλοπή για να ζήσει όταν καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία, όταν κάποια/ος θα έχει όλα τα μέσα να επιλέξει μια δουλειά που προτιμά, αλλά και ωφέλιμη για την κοινότητα, όταν η εργασία αξιακά δεν θα παράγει προς όφελος του πάτρονα, αλλά θα ικανοποιεί τις ανάγκες; Όταν οι χιλιάδες εργάτες και εργάτριες που σήμερα στοιβάζονται στα κυβερνητικά γραφεία, στις περιφέρειες και στις φυλακές, θα εργάζονται για να τρέφονται με την σημαντική αξιοποίηση μηχανημάτων κάθε είδους και θα χρειάζεται να εργαστείτε μόνο δύο ή τρεις ώρες ημερησίως για να έχετε τα πάντα σε αφθονία. Θα προτιμούσαν τότε οι άνθρωποι την κλοπή για να ζήσουν; Ο άνθρωπος, ακόμη και ο πιο διεστραμμένος, πάντα θέλει να προσελκύσει την εκτίμηση όλων. Αυτό παρατηρείται σήμερα, που ο τρόπος ζωής αποδυναμώνει τα καλύτερα μας ένστικτα. Και αν συμβαίνει αυτό, γιατί να μην παραδεχτούμε ότι ο άνθρωπος θα ζούσε καλύτερα σε μια ελεύθερη κοινωνία;

Αναφερόμενος στα εγκλήματα κατά των ανθρώπων, το μεγαλύτερο μέρος τους είναι το προϊόν της ασθένειας στην οποία ζούμε. Ο άνθρωπος ζει σε μια σταθερή κατάσταση νευρικότητας παρά ενθουσιασμού. Στη δυστυχία, στην ανασφάλεια να κερδίσουμε το ψωμί του επόμενου πρωινού, στα αδικήματα της εξουσίας, στη βεβαιότητα ότι είναι θύμα πολιτικής τυραννίας και καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, στην απελπισία πως θα δει το παιδί του χωρίς ρούχα, εκπαίδευση, μέλλον, προοπτική. Τίποτα από αυτά δεν κατασκευάστηκε από τον αγώνα όλων εναντίον όλων. Αντίθετα γεννήθηκε ειδικά από το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας, που διευκολύνει τον πονηρό και κακόβουλο να συσσωρεύει το κεφάλαιο εκμεταλλευόμενος τους εργαζόμενους. Όλα αυτά και πολύ περισσότερα γεμίζουν την καρδιά του ανθρώπου με πικρία, τον κάνουν βίαιο, θυμωμένο, και τον ωθούν συχνά να βγάλει ένα περίστροφο ή ένα μαχαίρι και να επιτεθεί. Δεν υπάρχει κοινωνία στην οποία η αγριότητα ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα ικανοποιεί όλες τις ανάγκες, τα βάσανα, μαλακώνει τις αισθήσεις και ενδυναμώνει τα ένστικτα της κοινωνικότητας και της αλληλεγγύης. Στοιχεία τόσο δυνατά που παρά τις διαφωνίες δεν έχουν σβήσει στις καρδιές των ανθρώπων. Όχι, δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τη ζωή χωρίς κυβέρνηση, την επιδιώκουμε με όλη μας την καρδιά. Θα υπήρχαν, φυσικά, ορισμένα άτομα που επιδόθηκαν στα εγκληματικά ένστικτα. αλλά η πολιτική θα αναλάβει να ασχοληθεί μαζί τους, όσο άρρωστοι κι αν είναι, επειδή αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι είναι θύματα του πρωτογονισμού, κληρονομικές ασθένειες που γεννήθηκαν από παρεκκλίσεις όπως ο θυμός για την αδικία και την βιαιότητα του περιβάλλοντος.

Μεξικανοί: θυμηθείτε πώς ζούσαν οι αγροτικοί πληθυσμοί του Μεξικού. Ο κομμουνισμός έχει ασκηθεί στις αγροτικές καλύβες. Η εξουσία δεν τους έλειπε. Αντίθετα όταν μαθαίνονταν πως πλησίαζε κάποιος εντεταλμένος της κυριαρχίας, οι άντρες κατέφευγαν στο δάσος για να γλυτώσουν τη στρατολόγηση ή τις φοροεισπράξεις της κυβέρνησης. Και παρόλα αυτά η ζωή ήταν πιο ήρεμη σε εκείνους τους χώρους, όπου δεν ήταν γνωστοί οι κυβερνητικοί νόμοι και η απειλή του χωροφύλακα με το γκλομπ. Η εξουσία δεν χρειάζεται παρά μόνο όταν χρειάζεται να διατηρείται η κοινωνική ανισότητα.

Μεξικανοί: Θάνατος στην εξουσία!

Ζήτω η Γη και Ελευθερία!

Δημοσιεύτηκε στην Regeneracón, Φλεβάρης 12, 1914.
Μετάφραση: Vectrum
Πηγή: freepacifica

Πώς θα έπρεπε οι αναρχικοί των ΗΠΑ να ανταποκριθούν στην αύξηση του ενδιαφέροντος για το σοσιαλισμό; Υπήρξε αύξηση του ενδιαφέροντος των ΗΠΑ για τον «σοσιαλισμό», ιδίως μεταξύ των νέων ενηλίκων. Ποια είναι η σημασία αυτού; Τι σημαίνει "σοσιαλισμός" στους ανθρώπους; Γιατί συμβαίνει αυτό τώρα; Τι εμποδίζει την ανάπτυξη ενός σοσιαλιστικού κινήματος; Ποια θα πρέπει να είναι η αντίδραση των αναρχικών και άλλων αντιεξουσιαστών σοσιαλιστών;

Η αναβίωση του αμερικανικού σοσιαλισμού - και μια αναρχική απάντηση

Στις Ηνωμένες Πολιτείες παρατηρείται πρόσφατα αύξηση του ενδιαφέροντος για τον «σοσιαλισμό», ιδίως μεταξύ των νέων. Διάφορες πολιτικές απόψεις αντέδρασαν σε αυτήν την άνοδο με διάφορους τρόπους. Οι συντηρητικοί είναι τρομαγμένοι ("Ξεχάσαμε τα μαθήματα του Ψυχρού Πολέμου;"). Η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος (το μετριοπαθές κέντρο) διαταράσσεται ("Είμαστε με τον καπιταλισμό, τελικά!") Η φιλελεύθερη αριστερά είναι ευχαριστημένη, όσο ο «σοσιαλισμός» ερμηνεύεται ότι σημαίνει φιλελεύθερη-αριστερή πολιτική - δεν λαμβάνει τον πλούτο των καπιταλιστών και δημιουργεί μια δημοκρατική, μη κερδοσκοπική οικονομία.

Οι αναρχικοί έχουν επίσης διάφορες απαντήσεις. Κάποιες ελπίδες για τη δημιουργία μιας ελευθεριακής (αντι-αυταρχικής) σοσιαλιστικής επαναστατικής πτέρυγας ενός σοσιαλιστικού κινήματος. Άλλοι θεωρούν ότι ο αναρχισμός είναι διαφορετικός από - και μάλιστα αντίθετος - στο σοσιαλισμό οποιουδήποτε είδους.

Βεβαίως, αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι σημαίνουν με τον «σοσιαλισμό» είναι ασαφές. Υποθέτω ότι στο ελάχιστο αυτό σημαίνει αντίθεση με το καπιταλιστικό status quo και την επιθυμία για μια καλύτερη, πιο δίκαιη κοινωνία (που συζητείται παρακάτω παρακάτω).

Αυτή είναι μια αλλαγή στην πολιτική κουλτούρα των ΗΠΑ. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ο "σοσιαλισμός" (πόσο μάλλον ο "κομμουνισμός") ήταν μια λέξη στη γλώσσα του διαβόλου. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η ύπαρξη ενός σοσιαλιστή ήταν αρκετή για να μετατρέψει κάποιον σε απολυθέντα (και ο κομμουνισμός ήταν ακόμη πιο επικίνδυνος). Όλες οι άλλες βιομηχανοποιημένες καπιταλιστικές δημοκρατίες ανέπτυξαν μαζικά κόμματα που ονομάζονταν σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, εργατικά ή κομμουνιστικά και πολλές χώρες "τρίτου κόσμου" είχαν κυβερνήσεις που ονομάζονταν αφρικανοί σοσιαλιστές, αραβικοί σοσιαλιστές κλπ. Αυτό δεν αναπτύχθηκε ποτέ στις ΗΠΑ. το κόμμα ήταν το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο ήταν πάντα υπέρ-καπιταλιστικό (αφήνοντας κατά μέρος την προέλευσή του ως υπέρ της-δουλείας). Στις δύο τελευταίες περιόδους ριζοσπαστικοποίησης (τη δεκαετία του '30 και τη δεκαετία του '60) αναπτύχθηκαν οι μειονότητες που θεωρούνταν επαναστατικοί σοσιαλιστές,

Το πιο εμφανές σημάδι αυτής της αλλαγής στην πολιτική ήταν η προεκλογική κάθωδος του Bernie Sanders στο Δημοκρατικό Κόμμα το 2016. Είχε αυτοπροσδιοριστεί ως «δημοκρατικός σοσιαλιστής» και υποστηρικτής της «πολιτικής επανάστασης». Ενώ στο παρελθόν του ο Sanders είχε εκφράσει συμπάθεια για τα κρατικά κομμουνιστικά καθεστώτα, προσδιορίζει σήμερα τον «σοσιαλισμό» του με τον σκανδιναβικό σοσιαλδημοκρατικό. Η εκστρατεία του Sanders προώθησε αναμφισβήτητα ένα ενδιαφέρον για τον σοσιαλισμό, αλλά ήταν επίσης ένα σύμπτωμα αυτού του ενδιαφέροντος, το οποίο αναπτύχθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα.

Οι δημοσκοπήσεις μιλούν

«Τα αντι-κομμουνιστικά θύματα του Communism Memorial Foundation είχε θορυβηθεί απο τα αποτελέσματα μιας πρόσφατης έρευνας ότι το 44 τοις εκατό των Millennials θα προτιμούσαν να ζουν σε μια σοσιαλιστική χώρα σε σύγκριση με το 42 τοις εκατό που θέλουν να ζήσουν κάτω από τον καπιταλισμό.» (Goldberg 2017)

«Η Αμερικανική Το Ινστιτούτο Πολιτισμού και Πίστης διενήργησε πρόσφατα μια έρευνα ενηλίκων 18 ετών και άνω ... Οι περισσότεροι Αμερικανοί (58%) θεωρούν τους εαυτούς τους ως πολιτικά μετριοπαθείς. ... Το πιο ανησυχητικό αποτέλεσμα ... ήταν ότι τέσσερις στους δέκα ενήλικες λένε ότι προτιμούν τον σοσιαλισμό απο τον καπιταλισμό ... Αυτή είναι μια μεγάλη μειονότητα και περιλαμβάνει την πλειοψηφία των φιλελευθέρων ». ... το 40% των Αμερικανών προτιμά τώρα τον σοσιαλισμό απο τον καπιταλισμό .... "(Nammo 2017)

" ...Σύμφωνα με μια μελέτη του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ τον Απρίλιο του 2016, το 51% των χιλιετιών - μια χαλαρά καθορισμένη ομάδα ατόμων ηλικίας 18-29 ετών - απορρίπτουν τον καπιταλισμό και το 33% υποστηρίζουν τον σοσιαλισμό. "(Strickland 2017)

" Σε μια πρόσφατη έρευνα του YouGov, [Jan. 25-27, 2016] ερωτήθηκαν αν είχαν «ευνοϊκή ή δυσμενή γνώμη» του σοσιαλισμού και του καπιταλισμού ... Συνολικά, το 52% εξέφρασε ευνοϊκή άποψη για τον καπιταλισμό, σε σύγκριση με το 29% για τον σοσιαλισμό ... Υπήρχαν μόνο δύο εξαιρέσεις σε αυτό το μοτίβο: οι δημοκράτες βαθμολόγησαν τον σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό εξίσου θετικά (και σε 42% ευνοιοκρατία). Και οι ερωτηθέντες ηλικίας κάτω των 30 ήταν η μόνη ομάδα που χαρακτήριζε τον σοσιαλισμό ευνοϊκότερο από τον καπιταλισμό (43 τοις εκατό έναντι 32 τοις εκατό, αντίστοιχα) . "(Rampell 2016)

Από δημοσκόπηση του Gallup:Το τριάντα πέντε τοις εκατό των Αμερικανών έχει θετική άποψη για τον όρο σοσιαλισμός, παρόμοιο με αυτό που βρέθηκε το 2012 και το 2010. ... 60% ... έχουν θετική άποψη για τον καπιταλισμό ... .Οι νεαροί Αμερικανοί αποτελούν τη μοναδική ηλικιακή ομάδα που δεν βλέπει τον όρο σοσιαλισμό περισσότερο αρνητικά από τον καπιταλισμό. »(Newport 2016)

«... Το περασμένο καλοκαίρι Gallup ζήτησε από τους ερωτηθέντες της έρευνας [για τους οποίους] θα ήταν πρόθυμοι να ψηφίσουν ... .μόνο το 34 τοις εκατό των ερωτηθέντων ηλικίας 65 ετών και άνω δήλωσαν ότι θα ήταν πρόθυμοι να ψηφίσουν για μια σοσιαλιστική, σε σύγκριση με περίπου διπλάσιο από αυτό ποσοστό [69%] μεταξύ των ερωτηθέντων ηλικίας κάτω των 30. "(Rampell 2016)

" .... Το 2011, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Pew, το 49% των Αμερικανών (όχι μόνο δημοκράτες) ηλικίας κάτω των 30 ετών είχε θετική άποψη για τον σοσιαλισμό, ενώ μόνο το 47% είχε θετική γνώμη για τον καπιταλισμό .... "(Meyerson 2016) Οι

δημοσκοπήσεις αποκαλύπτουν αρκετά σταθερά ότι η πλειοψηφία του αμερικανικού λαού απορρίπτει τον σοσιαλισμό και τάσσεται υπέρ του καπιταλισμού, αλλά ότι μια αξιοσημείωτη μειονότητα (μεταξύ 30 και 40%) ευνοεί τον σοσιαλισμό . Αν και αυτό είναι μόνο μια μειοψηφία, πρόκειται για το ίδιο ποσοστό του πληθυσμού με αυτό που υποστηρίζει τον Πρόεδρο Trump! Περίπου ένας στους τρεις είναι ένας σημαντικός αριθμός. Είναι σημαντικό ότι οι νέοι ενήλικες είναι πιθανότερο να έχουν μια θετική άποψη του σοσιαλισμού και μια αρνητική άποψη του καπιταλισμού (από 40 έως 50 τοις εκατό). "Ο Bernie Sanders δεν ώθησε τους νέους προς τον σοσιαλισμό. Ήταν ήδη εκεί " (Meyerson 2016)

Αυτό είναι μέρος μιας γενικής αιώρησης μεταξύ ενός μέρους του πληθυσμού προς τα αριστερά. Δεν έρχομαι στις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων - συχνά η πλειοψηφία του πληθυσμού των ΗΠΑ - συμφωνεί με την αριστερά σε πολλά θέματα: καθολική υγειονομική περίθαλψη, αύξηση (όχι μείωση) φόρων στους πλούσιους, δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση, την παροχή θέσεων εργασίας για όλους, την καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη, την αύξηση του κατώτατου μισθού, την υποστήριξη συνδικαλιστικών οργανώσεων κλπ.

"... Δεν αντιτίθενται στον σοσιαλισμό σε έναν μαχητικό φιλελευθερισμό. Η άνοδος του αριθμού των ανθρώπων που αναγνωρίζονται ως σοσιαλιστές συμπίπτει με την άνοδο του αριθμού των φιλελεύθερων. Ενώ το 2000 μόνο το 27% των Δημοκρατικών δήλωσε στο Pew ότι ήταν φιλελεύθεροι, το 2015 ο αριθμός αυτός είχε αυξηθεί στο 42% και μεταξύ των χιλιετηρίδων αυξήθηκε από 37% το 2004 σε 49% σήμερα."(Meyerson 2016)

Γιατί η άνοδος του σοσιαλισμού;

Ένας παράγοντας στην αύξηση του σοσιαλιστικού ενδιαφέροντος είναι η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της, οι αλλαγές στην Κίνα και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, και οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι ο «σοσιαλισμός» της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ο μόνος σοσιαλισμός που υπήρχε ή θα μπορούσε να είναι. Εκείνοι που αποκρούστηκαν από την ολοκληρωτική καταστολή της Σοβιετικής Ένωσης οδηγήθηκαν στην απόρριψη του «σοσιαλισμού» υπέρ του δυτικού «δημοκρατικού» καπιταλισμού («ελεύθερη επιχείρηση»). Εκείνοι που απέρριψαν τα κακά του καπιταλισμού (φτώχεια, ρατσισμός, ρύπανση, πολέμους επιθετικότητας στο Βιετνάμ και αλλού) προσελκύθηκαν από το στατικοποιημένο καθεστώς της σταλινικής Ρωσίας ως «πραγματικά υπάρχοντα σοσιαλισμό». Πολύ λίγοι (εκτός από τους αναρχικούς) απέρριψαν και τις δύο πλευρές στο Ψυχρό Πόλεμο και τα δύο μοντέλα της κοινωνίας.

Σήμερα τα κομμουνιστικά κράτη δεν είναι πλέον διαθέσιμα ως bogeyman (ο σημερινός "εχθρός" είναι η τζιχαντική τρομοκρατία, η οποία είναι αντι-σοσιαλιστική). Η δεξιά εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τη σταλινική Ρωσία ως ιστορικό κακό παράδειγμα (όπως ήταν), αλλά το επιχείρημά τους δεν έχει το ίδιο δάγκωμα που έκανε κάποτε. Η χρήση του πολιτισμένου κράτους της Σουηδίας ως παράδειγμα του σοσιαλισμού δεν δημιουργεί την ίδια φρίκη με το γκουλάγκ του Στάλιν. Οι περισσότεροι συντηρητικοί μπορούν να πουν ότι οι συγκεντρωτικές, γραφειοκρατικές, κρατικές οικονομίες είναι αναποτελεσματικές. Που στην πραγματικότητα είναι, αλλά πόσο αποτελεσματικός είναι ο αμερικανικός καπιταλισμός;

Ο κύριος λόγος για την εξάπλωση του σοσιαλισμού έγκειται στις Ηνωμένες Πολιτείες και στους συμμάχους του. Μια εκτεταμένη περίοδο σχετικής ευημερίας ακολούθησε τη Μεγάλη Ύφεση και την καταστροφή του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Η γενική εξέλιξη από τότε (με τα σκαμπανεβάσματα) ήταν η στασιμότητα, η αυξημένη φτώχεια, η αυξανόμενη ανισότητα, οι επιτυχείς επιθέσεις εναντίον των συνδικάτων, η αναβίωση των απειλών πυρηνικού πολέμου και η κίνηση προς την οικολογική καταστροφή.

"Ο πρωταγωνιστής εκατομμυρίων Αμερικανών στη σοσιαλιστική στήλη ήταν η σχεδόν πλήρης δυσλειτουργικότητα του σύγχρονου αμερικανικού καπιταλισμού. Όταν κάποτε ο ρυθμιζόμενος, συνδικαλισμένος και ημι-σοσιαλιστικός καπιταλισμός των μέσων του 20ού αιώνα δημιούργησε μια ζωντανή πλειοψηφία της μεσαίας τάξης, ο απελευθερωμένος, εξευτελισμένος και χρηματοδοτημένος καπιταλισμός των τελευταίων 35 ετών οδήγησε σε επίπεδα ρεκόρ ανισότητας, συρρικνούμενη μεσαία τάξη και περιορισμένες οικονομικές ευκαιρίες (μαζί με οικονομικά βάρη ρεκόρ) για τους νέους . "(Meyerson 2016)

Η ζωντανή εμπειρία των νέων στην εργατική τάξη (όπως είναι οι περισσότεροι άνθρωποι) δεν είναι πια μια φαινομενική ευημερία. Αντιθέτως, αντιμετωπίζουν περιορισμένες ευκαιρίες απασχόλησης, χαμηλομισθ'ιες, βουνά σχολικού χρέους, έλλειψη συνδικαλιστικής προστασίας, απειλή άλλης οικονομικής σύγκρουσης και το τρομακτικό μέλλον της κλιματικής αλλαγής. Αντιμετωπίζουν την πιο αντιδραστική κυβέρνηση εδω και γενιές, που επιτίθεται σε όλα όσα είναι καλά και αξιοπρεπή, ενώ η δημοκρατική εναλλακτική λύση παραμένει ευσεβής και ανεπαρκής (ελάχιστα κακό). Το ερώτημα δεν είναι γιατί οι άνθρωποι στρέφονται προς τον σοσιαλισμό, αλλά γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μετατρέπονται σε σοσιαλιστές;

Το πρόβλημα με τον σοσιαλισμό

Τι είναι ο «σοσιαλισμός» ή ο «κομμουνισμός» (που τα χρησιμοποιούν με παρόμοιες έννοιες, όπως συνέβαινε αρχικά); Στο Vol. 1 του κεφαλαίου, ο Καρλ Μαρξ αναφέρεται σε " μια κοινότητα ελεύθερων ατόμων, που ασκούν το έργο τους με κοινά μέσα παραγωγής, όπου η εργατική δύναμη όλων των διαφορετικών ατόμων εφαρμόζεται συνειδητά ως συνδυασμένη εργατική δύναμη της κοινότητας . "(1906; 90) Το έργο τους θα" ρυθμίζεται συνειδητά από αυτούς σύμφωνα με ένα διευθετημένο σχέδιο. "(92) Δηλαδή, μια συνεταιριστική, κοινωνικοποιημένη, οικονομία θα" συντηρείται συνειδητά από αυτούς ", τα" ελεύθερα άτομα ", θα αυτοοργανώνονται στην κοινότητά τους. Αυτό φαίνεται σαν ένας αρκετά καλός γενικός ορισμός του σοσιαλισμού / κομμουνισμού.

Δυστυχώς, ο Μαρξ είδε αυτό το γεγονός ότι διεξάγεται με κεντρικό τρόπο, μέσω του κράτους. (Ανατρέξτε στο πρόγραμμα στο τέλος του Τμήματος ΙΙ του Κομμουνιστικού Μανιφέστο , «Προλετάριοι και Κομμουνιστές».) Οι αναρχικοί επισημαίνουν ότι το κράτος (σύμφωνα με αναρχική και μαρξιστική ανάλυση) δεν είναι μια αυτο-οργανωμένη κοινότητα ελεύθερων ατόμων, αλλά γραφειοκρατική-στρατιωτική μηχανή που στέκεται πάνω από την υπόλοιπη κοινωνία. ένα τέτοιο μέσο μπορεί να εξυπηρετήσει μόνο τα συμφέροντα μιας μειονοτικής άρχουσας τάξης. Δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο. (Οι αναρχικοί υποστηρίζουν μια δημοκρατική ομοσπονδία ελεύθερων ενώσεων και συνελεύσεων στο χώρο εργασίας και στη γειτονιά, που θα αποτελούσαν μια κοινότητα ελεύθερων ατόμων που θα οργανώνονταν αυτόνομα και δεν θα ήταν κράτος).

Αυτός ο κρατιστικός προσανατολισμός του Μαρξ (και πολλών άλλων σοσιαλιστών) μπορεί να οδηγήσει σε δύο κύριες κατευθύνσεις - και οι δύο με ρίζες στον Μαρξ. Μια κρατική στρατηγική είναι να προσπαθήσουμε να αναλάβουμε το υπάρχον καπιταλιστικό κράτος, κυρίως μέσω εκλογών . Οι εργαζόμενοι θα προσπαθούσαν να αναλάβουν το σημερινό γραφειοκρατικό-στρατιωτικό κράτος, εθνικοποιώντας το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας. (Αυτό έγινε το πρόγραμμα των Ευρωπαίων «σοσιαλδημοκρατών»). Αλλά οι καπιταλιστές και οι κρατικοί πράκτορες τους δεν θέλουν να αφήσουν τους σοσιαλιστές να αναλάβουν το κράτος τους και να πάρουν τον πλούτο και τη δύναμή τους. Έχουν θέσει πολλά οδοφράγματα στον δρόμο του σοσιαλιστικού κινήματος, από τη χορήγηση προσωρινών, ελάχιστων μεταρρυθμίσεων σε φασιστικά πραξικοπήματα.

Κατά την περίοδο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες ολοκλήρωσαν την εξέλιξή τους από ρεφορμιστές σε ήπιους φιλελεύθερους. Δεν παριστάνουν ούτε καν να υποστηρίζουν ένα νέο είδος κοινωνίας. Προτείνουν τη βελτίωση της οικονομίας μόνο μέσω χειραγώγησης της κυβέρνησης, όπως είναι οι φιλελεύθερες κεϋνσιανές δαπάνες, οι φορολογικές αλλαγές και (μερικές φορές) η εθνικοποίηση των προβληματικών βιομηχανιών. Έχουν γίνει απλά η αριστερή πτέρυγα της καπιταλιστικής πολιτικής. Στην ευημερία μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο θα μπορούσαν να επιτύχουν ορισμένα οφέλη για τους εργαζόμενους στο κράτος πρόνοιας. Τώρα που η ευημερία έχει τελειώσει, δεν είναι σε θέση να αντισταθούν στη στροφή του καπιταλισμού στην λιτότητα, τις επιθέσεις του στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων.

Στηνπρόσφατη προεκλογική εκστρατεία του Bernie Sanders που παρουσιάστηκε ως «δημοκρατικός σοσιαλιστής». Δεν ανέλαβε κανένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα. δεν ζήτησε να απαλλοτριωθεί κανένας από τους καπιταλιστές ή τις επιχειρήσεις τους (όπως οι πετρελαϊκές εταιρείες ή οι τράπεζες). Δεν δημιούργησε ένα όραμα για μια διαφορετική, καλύτερη, κοινωνία. Πρότεινε μόνο να βελτιώσει την κοινωνία μέσω περισσότερης κυβερνητικής παρέμβασης στην καπιταλιστική οικονομία. Τα κρατικά προγράμματά του θα μπορούσαν να προσφέρουν οφέλη σε αυτόν ή εκείνο τον τομέα, αλλά είναι γενικά αναποτελεσματικά και ανεπαρκή για αυτήν την περίοδο παρακμής και κρίσης.

Η άλλη κρατιστική στρατηγική είναι να ανατρέψει και να σπάσει την υπάρχουσα κατάσταση - αλλά να μην δημιουργήσει μια αυτοδιαχειριζόμενη "κοινότητα ελεύθερων ατόμων". Αντίθετα, έχουν ως στόχο τη δημιουργία ενός νέου κράτους, το οποίο ελέγχεται από ένα μόνο κόμμα που ελέγχεται από ένα άτομο ή μια μικρή ομάδα. Ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να φαίνεται επαναστατικό. Στην Κίνα και σε άλλες χώρες, καθώς και στους δορυφόρους της Σοβιετικής Ένωσης, οι κομμουνιστές ανέτρεψαν τα παλαιά κράτη. Έλαβαν τον πλούτο της παλιάς καπιταλιστικής τάξης (την αστική μπουρζουαζία). Αλλά η μπουρζουαζία αντικαταστάθηκε από μια νέα άρχουσα τάξη, μια κολεκτιβιστική γραφειοκρατία. Οι εργαζόμενοι συνέχισαν να εκμεταλλεύονται. Το κράτος έγινε το κέντρο συγκέντρωσης κεφαλαίων, σε ανταγωνισμό με άλλα κράτη και εταιρείες, με μια εσωτερική αγορά. Τα καθεστώτα αυτά δολοφόνησαν δεκάδες εκατομμύρια εργαζόμενους, αγρότες και άλλους. Αντί μια «κοινότητα ελεύθερων ατόμων», αυτός ήταν ο κρατικός καπιταλισμός. Ενώ είχαν τα οφέλη τους, γενικά αυτά τα κράτη ήταν τρομακτικά καταπιεστικά και οικονομικά αναποτελεσματικά. Τελικά οι περισσότεροι από αυτούς κατέρρευσαν πίσω στον παραδοσιακό καπιταλισμό. (Υπάρχει επίσης μια τρίτη, πολύ μειοψηφική τάση μέσα στον μαρξισμό που βασίζεται στις ριζοσπαστικές δημοκρατικές, ανθρωπιστικές και προλεταριακές πτυχές του Μαρξ, με πολιτική που επικαλύπτεται με τον αναρχισμό.)

Οι αναρχικοί απέρριψαν πάντοτε αυτά τα κρατικά προγράμματα, προβλέποντας ότι η πρακτική "κρατικού σοσιαλισμού" θα είχε ως αποτέλεσμα τον κρατικό καπιταλισμό. Το 1910, ο Peter Kropotkin προέβλεψε:Να παραδώσει στο κράτος όλες τις κύριες πηγές οικονομικής ζωής - τη γη, τα ορυχεία, τους σιδηρόδρομους, τις τράπεζες, την ασφάλιση και ούτω καθεξής - καθώς και τη διαχείριση όλων των κύριων κλάδων της βιομηχανίας, εκτός από όλες τις λειτουργίες που ήδη έχουν (εκπαίδευση, ... υπεράσπιση της επικράτειας κλπ.) θα σήμαινε τη δημιουργία ενός νέου οργάνου τυραννίας. Ο κρατικός καπιταλισμός θα αυξήσει μόνο τις δυνάμεις της γραφειοκρατίας και του καπιταλισμού »(1975, 109-110).

Όταν ρωτάμε, γιατί δεν είναι περισσότεροι σοσιαλιστές, μέρος της απάντησης έχει να κάνει με αυτό που ο σοσιαλισμός παρουσίασε ως: γραφειοκρατικό, αναποτελεσματικό , όχι διαφορετικό από τον υπέρ-καπιταλιστικό φιλελευθερισμό, αναποτελεσματικό ή, κάτω από ορισμένες συνθήκες, τερατώδες καταπιεστικό. Αν όμως οι άνθρωποι στρέφονται προς τον σοσιαλισμό, και αυτό οφείλεται στις αποτυχίες του καπιταλισμού!

Ελευθεριακός σοσιαλισμός;

Από την αρχή, οι αναρχικοί έχουν απορρίψει τον κρατικό σοσιαλισμό (ή αυτό που αποκαλούσαν «απολυταρχικό σοσιαλισμό»). Ο κ. Kropotkin έγραψε: " Οι αναρχικοί, μαζί με όλους τους σοσιαλιστές, από τους οποίους αποτελούν την αριστερή πτέρυγα ... θεωρούν το μισθολογικό σύστημα και την καπιταλιστική παραγωγή [για χάρη των κερδών] συνολικά ως εμπόδιο στην πρόοδο ... Ενώ η καταπολέμηση ... του καπιταλισμού συνολικά , οι αναρχικοί μάχονται με την ίδια ενέργεια το κράτος με την κύρια υποστήριξη αυτού του συστήματος. "(1975, 109)

Ο PJ Proudhon, ο πρώτος άνθρωπος που ονομάστηκε αναρχικός, ονομάστηκε επίσης "σοσιαλιστής". Ο Μιχαήλ Μπακούνιν, ο οποίος συμμετείχε στην εκκίνηση του σύγχρονου αναρχικού κινήματος, ονομάστηκε "επαναστατικός σοσιαλιστής", καθώς και "κολεκτιβιστής". Ο Kropotkin θεωρούσε τον εαυτό του ως «σοσιαλιστή» και «κομμουνιστή». Η κυρίαρχη τάση στον αναρχισμό μετά τον Kropotkin ήταν ο «αναρχικός-κομμουνισμός». Ακόμη και ο Βενιαμίν Τάκερ, ένας μεγάλος ατομικιστής-αναρχικός, αποκαλούσε τον εαυτό του «σοσιαλιστή» (κυρίως που σήμαινε ότι ήταν αντικαπιταλιστής). Στη δεκαετία του 1880, ο Άντολφ Φίσερ, ένας από τους μάρτυρες του Σικάγου «Haymarket», ισχυρίστηκε ότι « κάθε αναρχικός είναι σοσιαλιστής, αλλά κάθε σοσιαλιστής δεν είναι αναγκαστικά αναρχικός. "(Guerin 1970, 12) Πολλοί αναρχικοί και άλλοι που βρίσκονταν κοντά στον αναρχισμό, αυτοαποκαλούνται" ελευθεριακοί σοσιαλιστές "ή" αντιεξουσιαστικοί σοσιαλιστές "ή" φιλελεύθεροι κομμουνιστές ".

Γράφω την τελευταία παράγραφο επειδή πολλοί σοσιαλιστές απλά δεν ξέρουν ότι οι αναρχικοί είναι και πάντοτε ήταν σοσιαλιστές. Και πολλοί αναρχικοί επίσης δεν το γνωρίζουν αυτό. Και οι δύο ομάδες θεωρούν δεδομένο ότι ο «σοσιαλισμός» σημαίνει «κρατικός σοσιαλισμός». Αλλά μια άποψη που υποστηρίζει μια συνεταιριστική, κολεκτιβοποιημένη, οικονομία, ελεύθερα ομοσπονδιακών ενώσεων, η οποία παράγει για χρήση και όχι κέρδος και η οποία είναι δημοκρατικά προγραμματισμένη από την αρχή, τι είναι αυτός ο αυθεντικός σοσιαλισμός; Θα ήταν μια αταξική, απάτρινη "κοινότητα ελεύθερων ατόμων" που θα συνειδητοποιούσε αυτομάτως τη συλλογική εργασία τους και θα διαιρούσε τα προϊόντα τους προς όφελος όλων: του σοσιαλισμού.

Υπάρχουν επίσης αναρχικοί που δεν θέλουν να χρησιμοποιούν σήμερα τον όρο "σοσιαλιστής" επειδή είναι τόσο δημοφιλείς - ανεξάρτητα από την ιστορία του. Όπως έχω αποδείξει, ωστόσο, υπάρχει μεγάλη υποστήριξη για τον «σοσιαλισμό». Είναι ένας πιο δημοφιλής όρος από τον «αναρχισμό»! (Πιθανώς οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν τον «αναρχισμό» ως βία, βόμβα, θραύση παραθύρων και χάος.) Είναι λογικό οι αναρχικοί να δείξουν τη σύνδεσή τους με τον πιο δημοφιλή όρο. Ωστόσο, θα συμφωνούσα ότι ο "κομμουνισμός" στις ΗΠΑ ούτως ή άλλως, εξακολουθεί να είναι ένας πολύ αρνητικός όρος (δηλαδή ο ολοκληρωτισμός για τους περισσότερους ανθρώπους). Σε άλλες χώρες (όπως η Γαλλία ή η Νότια Αφρική) αυτό μπορεί να μην συμβαίνει, αλλά στις ΗΠΑ είναι. Είμαι στην παράδοση του αναρχικού κομμουνισμού, από τον Κροπότκιν, αλλά σπάνια χρησιμοποιώ την κομμουνιστική ετικέτα. (Δείτε την τιμή 2008.)

Υπάρχουν επίσης αναρχικοί που απορρίπτουν εσκεμμένα την "σοσιαλιστική" ετικέτα, επειδή αναγνωρίζουν ως "μετά Αριστερά", "μετά αναρχικό", "τον αντι-πολιτισμικό" ή άλλες απόψεις. Συχνά γράφουν σαν να είναι μια νέα διορατικότητα για να απορρίψουν τον αυταρχισμό και τον καπιταλισμό της Αριστεράς. Στην πραγματικότητα, οι αναρχικοί αντέκρουσαν από την αρχή τον κρατισμό και τον υπέρ του καπιταλισμού της πλειοψηφίας της Αριστεράς - αυτό ήταν πάντα ο αναρχισμός. Αλλά οι αναρχικοί δεν μπερδεύουν τον «κρατικό σοσιαλισμό» με όλα όσα βρίσκονται στην Αριστερά. Η Αριστερά βρίσκεται σε αντίθεση με τον καπιταλισμό, το κράτος και όλη την καταπίεση. Όπως ανέφερε προηγουμένως ο Κροπότκιν, οι αναρχικοί "είναι η αριστερή πτέρυγα" της Αριστεράς, η αριστεράς της Αριστεράς-δηλαδή, είμαστε περισσότερο αντιμέτωποι με όλα τα κακά της καπιταλιστικής κοινωνίας, και πραγματικά για την "κοινότητα των ελεύθερων ατόμων". Οι αναρχικοί είναι οι αυθεντικοί σοσιαλιστές.

Δημοτικότητα των ελευθεριακών σοσιαλιστικών προγραμμάτων

Λόγω της κατάρρευσης των περισσότερων κομμουνιστικών κρατών και των γενικών αποτυχιών του μαρξισμού, υπήρξε ένταση ενδιαφέροντος για τον αναρχισμό-σίγουρα σε σύγκριση με τη δεκαετία του '30 και του '60. Ωστόσο, ο «αναρχισμός» δεν είναι ακόμη ένα μαζικό κίνημα ή μια ευρέως διαδεδομένη ετικέτα. Χωρίς να βλέπω κάποιες δημοσκοπήσεις, είμαι βέβαιος ότι είναι λιγότερο αρεστός από τον «σοσιαλισμό» (αλλά ίσως περισσότερο αποδεκτός από τον «κομμουνισμό» - στις ΗΠΑ).

Ωστόσο, υπάρχουν πτυχές του αναρχισμού (ελευθεριακός σοσιαλισμός) που είναι σχετικά δημοφιλείς. Για παράδειγμα, η ιδέα της εξαγοράς της βιομηχανίας από την κυβέρνηση ("εθνικοποίηση") δεν είναι ελκυστική για πολλούς ανθρώπους. Πολύ πιο ελκυστική είναι η ιδέα των επιχειρήσεων που δουλεύουν οι εργαζόμενοι (συνεταιρισμοί παραγωγών), της διαχείρισης των εργαζομένων, των καταναλωτικών συνεταιρισμών, της κρατικής ιδιοκτησίας σε τοπικό επίπεδο (πόλη, πόλη ή χωριό), με τη διαχείριση των εργαζομένων. Τέτοιες ιδέες έχουν γίνει αρκετά διαδεδομένες στην Αριστερά. Υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός συγγραφέων, που δεν χαρακτηρίζονται όλοι ως σοσιαλιστές και οι οποίοι έχουν κάνει την αυτοδιαχείριση των εργαζομένων κεντρική στα προγράμματά τους (βλ. Price 2014).

Από μόνα τους, οι ιδέες των συνεταιρισμών παραγωγών και των δήμων δεν είναι ριζοσπαστικές - αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι επαναστατικές: όπως ένα πρόγραμμα για την απαλλοτρίωση της ενεργειακής βιομηχανίας και η μετατροπή της σε εργατικό και κοινοτικό έλεγχο. Ή αν οι εργάτες κατέλαβαν χώρους εργασίας και ζήτησαν να τους απομακρύνουν από τους ιδιοκτήτες, προτείνουν να ομοσπονδιαστούν μεταξύ τους.

Ομοίως, μεταξύ των θεωρητικών της κλιματικής δικαιοσύνης, υπάρχει συμφωνία για την ανάγκη συντονισμένων προσπαθειών και ενός συνολικού σχεδίου για τη μετάβαση στην ανανεώσιμη ενέργεια σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Υπάρχει επίσης συμφωνία για την ανάγκη μεγαλύτερης οικονομικής, βιομηχανικής και αστικής αποκέντρωσης και τοπικής ολοκλήρωσης. Αυτό θα περιορίσει τη μεταφορά και τη διανομή, θα διευκολύνει την ανακύκλωση, θα βελτιώσει τη δημοκρατική συμμετοχή στον προγραμματισμό, θα φέρει την παραγωγή τροφίμων στην καθημερινή ζωή και γενικά θα δημιουργήσει έναν ανθρώπινο τρόπο ζωής. Τέτοιες ιδέες τέθηκαν από συγγραφείς όπως η Ναόμι Κλάιν στον Πάπα Φράγκη, καθώς και οι μαρξιστές οικονομολόγοι (βλ. Τιμή 2016).

Ο Bill McKibben, ιδρυτής της 350.org, έγραψε ένα βιβλίο που ισχυρίζεται:Πρέπει να κινηθούμε αποφασιστικά για την ανοικοδόμηση των τοπικών μας κοινοτήτων ... Η Κοινότητα αποδεικνύεται ότι είναι το κλειδί για τη φυσική επιβίωση στις περιβαλλοντικές μας δυσκολίες αλλά και στην ανθρώπινη ικανοποίηση »(2007, 2). Ο McKibben είναι αριστερός φιλελεύθερος (υποστήριξε τον Sanders) . Αλλά δείχνει πώς οι ιδέες, που εργάστηκαν επί γενεές από τους αναρχικούς, έχουν ενεργοποιηθεί στο σημερινό κίνημα. (Οι αναρχικοί μπορούν επίσης να συμφωνήσουν με την ανάγκη γενικού δημοκρατικού σχεδιασμού για τη μετάβαση σε μια ισορροπημένη οικολογία - όχι όμως από τους υπάρχοντες θεσμούς των καπιταλιστικών κρατών.)

Ακόμη και βραχυπρόθεσμα, υπάρχουν αγωνιστές που έχουν ταλαιπωρηθεί από προσεγγίσεις που βασίζονται στην προσπάθεια να αναλάβουν το κράτος - συνήθως μέσω εκλογών, μέσω του Δημοκρατικού Κόμματος ή ενός νέου κόμματος. Θα μπορούσαν να είναι ανοιχτές σε μια στρατηγική που βασίζεται σε αγωνιστικές μαζικές ενέργειες, διαδηλώσεις, οργάνωση συνδικαλιστικών οργανώσεων, καταλήψεις χώρων εργασίας και σχολείων, απεργίες και γενικές απεργίες που κλείνουν πόλεις μέχρι να κερδηθούν πραγματικά κέρδη. Αυτές είναι η στρατηγική και η τακτική ενός επαναστατικού αναρχισμού.

Συμπέρασμα

«Η ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο και αδικία και ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι δουλεία και βιαιότητα». - Michael Bakunin

Στο διευρυνόμενο κίνημα της αντιπολίτευσης στις αμερικανικές καπιταλιστικές επιθέσεις εναντίον του εργαζόμενου πληθυσμού, υπάρχει η ανάγκη να οικοδομηθεί μια επαναστατική φιλελεύθερη σοσιαλιστική πτέρυγα απο αναρχικούς και άλλους αντιεξουσιαστικούς σοσιαλιστές . Τα κακά του καπιταλισμού στην παρακμή ωθούν τους ανθρώπους προς τον σοσιαλισμό. Η γραφειοκρατική, κρατιστική και κεντριστική ιστορία της απομακρύνει τους ανθρώπους από τον σοσιαλισμό. Ωστόσο, η εστίαση στην ελευθερία, την αυτοδιαχείριση και τη συνεργασία μπορεί να προσελκύσει ένα στρώμα εργαζομένων και νέων και άλλων καταπιεσμένων ανθρώπων στο όραμα μιας πραγματικά ελεύθερης, συνεταιριστικής, δημοκρατικής και οικολογικά ισορροπημένης κοινότητας.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Goldberg, Michelle (2017, 5 Δεκεμβρίου). "Γιατί οι νέοι άνθρωποι μισούν τον καπιταλισμό." New York Times . Α27.
Guerin, Daniel (1970). Αναρχισμός: Από τη Θεωρία στην Πρακτική . (trans, Μ. Klopper). NY: Μηνιαία επισκόπηση πατήστε.
Kropotkin, Peter (1975). The Essential Kropotkin (εκδότες Ε. Capouya & Κ. Tompkins). Νέα Υόρκη: Liveright.
Μαρξ, Καρλ (1906). Capital: Μια κριτική της πολιτικής οικονομίας, Vol. 1. Νέα Υόρκη: Σύγχρονη Βιβλιοθήκη.
McKibben, Bill (2007). Βαθιά Οικονομία; Ο πλούτος των Κοινοτήτων και το Ανθεκτικό μέλλον . Νέα Υόρκη: Βιβλία Henry Holt & Co./Times.
Meyerson, Harold (2016, 29 Φεβρουαρίου). «Γιατί υπάρχουν ξαφνικά εκατομμύρια σοσιαλιστές στην Αμερική;» Guardian US Edition.
https://www.theguardian.com/commentisfree/2016/feb/29/w...erica
Nammo, Dave (2017, 18 Μαρτίου). «Η αυξανόμενη δημοτικότητα του σοσιαλισμού απειλεί το μέλλον της Αμερικής» .
http://www.nationalreview.com/article/445882/socialism-...inion
Newport, Frank (2016, Μάιος 6). Gallup News.
http://news.gallup.com/poll/191354/americans-views-soci....aspx
Price, Wayne (2016). «Οικο-Σοσιαλισμός και Αποκεντρισμός: Η Αναδημιουργία του Αναρχισμού στο Κίνημα Δικαιοσύνης Οικολογίας / Κλίματος». Anarkismo .
https://www.anarkismo.net/article/28974?search_text=Way ...
Price, Wayne (2014). "Αυτοκατευθυνόμενες επιχειρήσεις των εργαζομένων: ένα επαναστατικό πρόγραμμα. Βιομηχανική Δημοκρατία και Επανάσταση " Anarkismo.
http://www.anarkismo.net/article/26931?search_text=Wayn ...
Price, Wayne (2008). "Τι είναι ο Αναρχικός Κομμουνισμός;" Anarkismo.
https://www.anarkismo.net/article/7451?search_text=Wayn...Price
Rampell, Catherine (2016, 5 Φεβρουαρίου). "Οι χιλιετηρίδες έχουν υψηλότερη γνώμη του σοσιαλισμού παρά του καπιταλισμού." Washington Post .
https://www.washingtonpost.com/news/rampage/wp/2016/02/...c9c9c
Strickland, Patrick (2017, Φεβρ. 9). "Περισσότεροι Αμερικανοί που εντάσσονται στις Σοσιαλιστικές Ομάδες υπό το Τράμπα" Al Jazeera Ηνωμένες Πολιτείες .
http://www.aljazeera.com/indepth/features/2017/02/ameri....html

*Μετάφραση: ελευθεριακή κοινότητα

north america / mexico / miscellaneous / opinion / analysis Sunday March 11, 2018 22:55 byJerome Roos

Trump’s erratic presidency is a manifestation, not the cause, of democratic decay. The unfolding political crisis will outlast him. So must the resistance.


It’s been a year since Donald Trump was inaugurated as the 45th President of the United States of America — and we’re already exhausted. Exhausted by the endless stream of sexist and racist bigotry pouring out of his hideous face and Twitter feed. Exhausted by the rapid succession of 24-hour scandals, one outrage sweeping another from the headlines before the immensity of the previous one has even begun to properly sink in.

Exhausted by the immature personal grudges and individual fallings-out that are constantly played out in public amidst the gratuitous threats of nuclear annihilation. Exhausted by the gas-lighting narcissism, the power-hungry egotism and the self-aggrandizing vanity of a multi-billionaire businessman who has never known anything but public adulation for his inherited wealth. Exhausted, frankly, by the very realization — recurring on a daily basis — that this man-child’s maniacal delusions have actually been confirmed, insofar as he himself is concerned, by his election to the most powerful office in the world.

Nevertheless, amidst the storm of chaos that Donald Trump has unleashed upon the world, it becomes ever more necessary to take some distance from the headlines and reflect upon the broader meaning of the past year in American and global politics. For me personally, three observations stand out.

1) THE LIMITS OF TRUMP’S “DECLARATIVE POLITICS”

When Trump was first elected, many warned of his authoritarian ambitions and the threat of incipient fascism in America. In left-liberal circles, in particular, comparisons to Hitler and Mussolini were rife. There was always some merit to these concerns, as white supremacists clearly felt emboldened by Trump’s “America first” rhetoric, and the brazen response of various alt-right and neo-Nazi groups has had far-reaching, even lethal consequences. But if his first year in office has confirmed anything, it is that Trump — while certainly a vile and dangerous racist who revels in hate speech against historically oppressed groups — was always far more interested in promoting himself than in a disciplined ideological commitment to a cause external to his own self-advancement.

In fact, what stands out is Trump’s almost utter incapacity to move beyond what I call a narrow declarative politics — a superficial form of national-populism that panders to prevalent xenophobic and anti-establishment sentiment but relies almost entirely on discursive interventions, while making little systematic attempt to transform electoral promises or everyday bluster into tangible policy outcomes or new power configurations. In saying this, I certainly do not mean to downplay the material consequences of Trump’s reactionary rhetoric or the disastrous policies he did manage to push through over the past year. But the fact that the president celebrated the first anniversary of his tenure amidst a government shutdown, even as his party controls both houses, is indicative of the isolated and relatively powerless position in which he finds himself.

On the election trail, Trump repeatedly promised to “drain the swamp” and rid Washington of “special interests.” His erstwhile chief strategist, the now-estranged Steve Bannon, even vowed to “deconstruct the administrative state.” Instead of presenting a rupture with the status quo, however, Trump has actually presided over its radicalization. Behind the scenes, the real power center in his administration continues to lie with Wall Street and Big Oil — just as it did under previous Republican and Democratic presidents. Far from descending into national-socialism, the United States remains governed by the same belligerent billionaire class that thrived under Reagan, Clinton, the Bushes and Obama —always  pursuing further tax cuts and financial deregulation.

This is not to say that nothing has changed. As I argued after the elections, Trump’s victory speaks to a profound legitimation crisis of the neoliberal establishment, and to a broader incapacity of the United States to reproduce its hegemonic role in the liberal world order it created in the wake of World War II. Domestically, the elite consensus that cemented the politics of both major parties over the past four decades — especially around the issue of trade liberalization — is under severe attack from within, and internationally US power is clearly on the wane. Trump represents a desperate attempt to reverse the latter process by shattering the former consensus: countering America’s decline by reasserting control over its national borders and replacing the liberal internationalism of the Clintons and Obamas with a new white nationalism.

Clearly, the consequences of this reversal have been most keenly felt by migrants, who rightly fear being deported by the new administration. Yet, without defending Trump, it is important to point out that US Immigration and Customs Enforcement (ICE) officers actually deported fewer people in 2017 than they did under Obama in 2016. So far, the domestic political implications of Trump’s “populist” earthquake have therefore been more limited than is generally acknowledged. It is mostly Trump’s declarations — his impulsive tweets and offensive statements — that defy the established liberal order; when it comes to the material constitution of US politics, the center still holds.

2) THE COMPLICITY OF THE LIBERAL #RESISTANCE

This brings me to the second and closely related observation: the extent to which the shallow “resistance” of the liberal establishment has actually played into the hands of the far right. Just as Trump’s defiance operates mostly at the discursive level, so the Democratic Party leadership has done little to move beyond superficial declarations of indignation. When it comes to actual policy measures, leading Democrats have repeatedly enabled the Republicans to pursue their reactionary agenda — most recently voting along with their GOP counterparts to further extend the president’s vast surveillance authority. As Glenn Greenwald astutely pointed out in The Intercept, “the same Democrats who denounce Trump as a lawless treasonous authoritarian just voted to give him vast warrantless spying powers.” So much for the #resistance.

Moreover, by focusing almost all of their attention on Trump as a person, wilfully overlooking their own responsibility for shaping the systemic political and economic conditions that brought him to power, centrist Democrats have entirely missed the bigger story: the fact that no one really trusts them anymore to solve the country’s most pressing problems. As I noted right after the elections, Trump did not win because he was popular — Hillary lost because she was extremely unpopular. What has been most astonishing over the past year has been the Democrats’ outright refusal to recognize this most basic fact. Instead of looking inwards for answers and assuming part of the blame for Trump’s rise to power, the best they could come up with was to reinvent a set of Cold War scare stories about Russian interference in US political life.

Interestingly, the liberal opposition has thereby chosen to operate its #resistance strategy almost entirely on the terrain of right-wing politics, using the president’s “national treason” and “mental incompetence ”— rather than his overt sexism, racism and classism — as the primary prongs in their attempt to push him from office. By drawing the battle lines this way, the Democratic establishment is already shaping the terms of debate for the post-Trump era: instead of laying the groundwork for a wider assault on patriarchy, white supremacy and the concentrated power of the billionaire class, the liberal elite aims to present Trump as a mere aberration within a broader legal and political framework of otherwise fair, sound and functional political institutions.

The liberal media, for its part, has been happy to play along with this game. Once identified by Steve Bannon as the authentic “opposition party,” major centrist broadcasters and newspapers like CNN and the New York Times are certainly trying their best to discredit the president — but their obsessive preoccupation with his personal life and his outrageous public statements belies a similar short attention span as Trump’s. The media’s constantly renewed sense of indignation is simply being absorbed into the giant spectacle that Trump himself continues to feed; the media simply responds, always on the back foot, to the latest Twitter outrage. Almost every other day a new scandal hits the headlines — in the past two weeks alone we have gone from “a bigger nuclear button” to allegations of advanced dementia, from “shithole countries” to hush money for porn stars — but none of these stories seem to stick for longer than 48 hours before the media collectively piles in on the next big distraction.

The result is that Trump and his liberal opposition end up holding each other up in perfect suspension — both effectively paralyzed by the inflexible and increasingly ossified institutions of representative democracy, and both exceedingly frustrated by their relative impotence and failure to advance in their stated objectives. It is always Groundhog Day at the White House. Stuck in a political deadlock of sorts, it is precisely the relative powerlessness of the president and his liberal opposition that perpetuates the overwhelming sense of crisis. The same mutual “impotence” will also make for a particularly dangerous situation in the years ahead— for despite the institutional stalemate in which he finds himself, Trump still has that “bigger nuclear button” on his desk.

3) THE ENDURING NATURE OF THE POLITICAL CRISIS

This finally brings me to the third observation, which is that Trump is not the cause but a consequence of the broader democratic crisis in which American politics—and, indeed, politics around the world—currently finds itself. Surely his presidency will accelerate and intensify the contradictions at work here, but the roots of the present calamity run much deeper and will outlast the sitting president by years, if not decades. Trump, in short, is not just a dysfunctional aberration within an otherwise functional political order, nor does he alone constitute an existential threat to the survival of American democracy. Rather, he is a morbid symptom of a system entering into an advanced state of decay.

It follows that the opposition to the president and his reactionary brand of far-right national populism cannot limit itself to the same level of declarative politics at which Trump himself operates. The shallow #resistance rhetoric of the centrist Democratic establishment will prove wholly incapable of redressing the broader systemic crisis. Even if Trump is unseated from office, either through impeachment or in the 2020 elections, the same popular discontents that brought him to power will continue to fester and eat away at the perceived legitimacy of the old political elites and representative institutions. To respond convincingly to these dynamics of democratic decay will require a degree of social, political and economic transformation that no mainstream politician in the country is willing to publicly countenance at this point.

The left, for its part, if it ever gains power, will encounter many of the same challenges and limitations that Trump and his white-nationalist minions are currently running in to: from a hostile media and entrenched party bureaucracy to inflated popular expectations and the rigor mortis of existing institutions. Moving from a politics of opposition to a real movement that can withstand the counter-attacks of capital, the far right and the neoliberal establishment to abolish the present state of things will require a level of political organization and strategic thinking on a scale far beyond anything currently found on the left—even among the well-intentioned camp of Bernie Sanders supporters.

There are therefore important lessons to be drawn from the experience of the past year. The declarative politics of left-populism, with its emphasis on discourse and its grand promises of a reinvigorated social-democratic politics, will likely falter in the absence of a broader campaign to rebuild popular power from below. Socialism, even in its innocent Nordic garden variety, cannot simply be declared into existence after wresting the decaying institutions of liberal democracy from Trump’s tiny hands. To chart an emancipatory way out of the current standoff between the authoritarian neoliberal establishment and an authoritarian nationalist president will require a much more extensive commitment towards mobilizing popular mass movements, countering political fragmentation and instituting new forms of radical democracy from below.

I contend that the crisis we are living through is of a general and structural nature. The social, political and economic institutions that underpinned the postwar world order, enabling the triumph of global capitalism and the consolidation of liberal democracy, are now in a process of decomposition. It would be very dangerous to reduce these world-historical developments to the inanities of a single person, no matter how vile or threatening they may be. Trump’s erratic presidency is a manifestation, not the cause, of the wider democratic decay that has accompanied the neoliberal turn of the past four decades. The unfolding political crisis will outlast him. So must the resistance.

nord america / messico / lotte sul territorio / intervista Saturday March 10, 2018 15:12 byKaleigh Rogers

Un numero crescente di abitanti di Detroit, escusi dalla digitalizzazione, hanno avviato un movimento di base per costruirsi internet da soli. Il Detroit Community Technology Project e' una coalizione di membri della comunità e di diverse realtà no-profit. Hanno iniziato coprendo tre quartieri scarsamente serviti, installando internet ad alta velocità che trasmette connessioni condivise da un'antenna posta in cima all'edificio più alto della strada e dentro le case di persone che se ne erano andate da molto tempo. Hanno chiamato il progetto “Equitable Internet Initiative”.Il 40% degli abitanti di detroit non ha nessun accesso a internet.

Spesso si pensa che ad essere bloccati senza un accesso ad internet siano solo gli abitanti dell'America rurale. Ma perfino nelle città più grandi e popolose una significativa fetta di popolazione non può andare online.
Prendiamo Detroit, dove, secondo i dati della Federal Communications Commission il 40% della popolazione non ha accesso ad internet da casa, e non stiamo parlando solo di connessioni veloci. Il 70% dei bambini in età scolare non ha accesso alla rete da casa. Detroit ha uno dei divari digitali più ampi del paese, dice la FCC.
“Quando pensi a tutti i modi in cui internet influisce sulla nostra vita e di come sia possibile che il 40% degli abitanti di Detroit non abbia l'accesso alla rete, inizi a capire come mai la città è rimasta bloccata per così tanto tempo in questa disparità economica”, mi dice Diana Nucera, direttrice del Detroit Community Technology Project.
La Nucera fa parte di un numero crescente di abitanti di Detroit che hanno avviato un movimento di base per colmare questa lacuna, costruendosi internet da soli. E' una coalizione di membri della comunità e di diverse realtà no-profit. Hanno iniziato coprendo tre quartieri scarsamente serviti, installando internet ad alta velocità che trasmette connessioni condivise da un'antenna posta in cima all'edificio più alto della strada e dentro le case di persone che se ne erano andate da molto tempo. Hanno chiamato il progetto “Equitable Internet Initiative”.
Il problema non riguardava solo i costi, proibitivi per molti abitanti, ma anche le infrastrutture. La Nucera racconta che a causa dei problemi economici della città, molte grandi aziende di telecomunicazione non hanno ritenuto opportuno investire nell'espansione delle proprie reti sul territorio cittadino. La città è piena di cavi in fibra ottica che non sono collegati né a case né ad attività commerciali, una sorta di relitti dei giorni migliori.
Sempre secondo la Nucera, gli abitanti che non possono permettersi internet godono spesso di sussidi cittadini o federali come ad esempio i buoni pasto. L'intero progetto è partito la scorsa estate, con l'arruolamento di amministratori digitali, cittadini di ogni quartiere interessati a far parte di questa coalizione senza scopo di lucro facendo un po' di tutto, dal passaparola all'insegnamento della cultura digitale, passando per l'installazione dei router e per il cablaggio della fibra.
Molte di queste persone non avevano nessuna esperienza tecnica in questo campo, ma dopo un periodo di formazione di 20 settimane sono diventati capaci di installare, risolvere i problemi e gestire interamente una rete. Inoltre stanno ancora puntando a diffondere l'alfabetizzazione digitale, in modo tale che ognuno poi possa realmente possedere una propria rete.
“Vogliamo assicurarci che non ci stiamo limitando ad installare tutte le attrezzature, ma anche educando la comunità”, dice Rita Ramirez, una degli steward che lavora al progetto nel quartiere sud occidentale della città.
Uno dei componenti che i gruppi sono più desiderosi di sviluppare è la rete intranet che deriverà dal collegamento di diversi edifici (circa 50 per ogni quartiere) ad una connessione wireless condivisa. Si stanno incoraggiando i residenti a sfruttare questa intranet e a creare strumenti condivisi come un forum e una rete di comunicazione di emergenza completamente localizzata e sicura.
In una città che si sta ricostruendo dopo un decennio di turbolenze economiche, internet non può più essere un lusso per soli ricchi. Il rinascimento di Detroit non avrà luogo fino a che ogni comunità residente in città non avrà accesso agli strumenti base del lavoro moderno, dell'istruzione, della sanità e della comunicazione. Tutta Detroit (o certamente almeno più del 60% dei suoi abitanti) ha bisogno di un accesso a internet e la struttura attuale imposta dalla grandi compagnie di telecomunicazione non hanno reso tutto ciù un obiettivo facile da raggiungere.
Nucera conclude ricordando che “la comunicazione è un diritto umano fondamentale. Quello che stiamo facendo è giustizia digitale”.
north america / mexico / community struggles / news report Thursday February 08, 2018 16:20 byDemián Revart

Only one week has elapsed since 2018 and a new tragedy has been written in the massacres list of this republic of death (giving continuity to the blood spilled in the events of Ayotzinapa, Tlatlaya, Arantepakua, Nochixtlán, Ixmiquilpan and a endless more).

Demián Revart

Appropriate the chronicle for decipher the truths

Only one week has elapsed since 2018 and a new tragedy has been written in the massacres list of this republic of death (giving continuity to the blood spilled in the events of Ayotzinapa, Tlatlaya, Arantepakua, Nochixtlán, Ixmiquilpan and a endless more).

In the first early morning hours of this Sunday, January 7, inhabitants of the Communal Goods of Cacahuatepec -in the rural area of ​​Acapulco, Guerrero- celebrated a dance in the context of the celebration of the Patron Saint of La Concepción on the court of that community. At the edge of 3 hrs., a young man broke into the command office of the Regional Coordinator of Community Authorities – Community Police (CRAC-PC) to urinate in the building as a form of aggression and provoke the “comunitarios”, so he was detained into the command office for committing that administrative fault. A few moments later, the young man managed to escape through the back door, running towards the place where the celebration was taking place. A group of comunitarios gone out to detain him, but were cowardly received by a group of armed and hooded people who immediately opened fire indiscriminately against them, causing the immediate death of Ulises García Morales -original of the Agua Caliente community- and Eusebio Elasio Martínez -of the community of Huamuchitos-.

The comunitarios who achieved to repel the aggression, resorted to their shotguns to avoid being killed, so a confrontation of a few minutes occurred that ended up taking the lives of 8 people. For what the villagers narrate in their testimonies: “these armed people are linked to the commissioner Florentino Melchor León and the gravel businessmen”, adding to the fact that “they were there as if they were the personal protection or private guard of the aforementioned”.

This, was clearly a planned act with all the purpose to unleash violence with weapons, as well to achieve the liberation of two ex-military retained in the command office since the New Year’s Eve, because -as an infrarealist story- they entered armed in two cars to the Communal Goods with the intention of murdering the CRAC-PC commander, Marco Antonio Suástegui Muñoz.

After a few hours elapsed, approximately at 10 hrs., an operative of the State Police initiated a ‘state of siege’ with more of 200 effectives in the streets of the town to stop ALL the members of the CRAC-PC project by government orders. One hour later, there was another shooting by the operative in front of the Parish of La Concepción and the command office, leaving as aftermath 3 more murdered comunitarios and the arrest of another 30. At the moment, they have been transferred to the Procecution of Justice of Acapulco, where -thanks to immediate photographs of people and solidarity activists- it can be proven State Police have planted them weapons and narcotics, a governmental maneuver already known in cases such as the arrests of the leaders of the self-defense groups (“autodefensas”) in Michoacán and the members of the CRAC-PC but from areas of Tixtla and Ayutla de los Libres in the Costa Chica.

Another point to detail is the attacks suffered by some journalists from Cuartoscuro, Agencia AP and other media during the second shooting. The cops pushed them, beat them and one of them the police snatched their cameras and taken off their SD archive memories [1]. In these facts, the journalist Bernardino Hernández -correspondent in already mentioned media- had to be hospitalized because the lessons received.

During an “Encounter with Media” at noon of that January 7th and chaired by the government’s spokesman on security, Roberto Álvarez Heredia, the facts were distorted, focusing on the reflectors in the well-known strategies of guilt and revictimization to justify the happened massacre.

Social networks are too bullets to avoid

What is the role of the mass media?

In the hegemonic media, much importance has been given to the role of comrade Marco Antonio Suástegui Muñoz, spokesman for the Consejo de Ejidos y Comunidades Opositoras a la Presa La Parota (CECOP) and commander of the CRAC-PC fraction in the zone, under the idea that “he is responsible for everything” what these movements do and decide, when on the contrary, the ethical principles of both social struggles are horizontality, communitarianism and direct democracy -just as their local assemblies are carry out for decision-making.

The Guerrero government has used all the mediatic resources it has had and for having to criminalize the social resistance of ALL PEOPLE that make the CECOP, especially since the year 2013 when the communities made the unanimous decision to join the Community Police due the increasing levels in the threats of those interested in installing the hydroelectric dam -at the moment, legally suspended in favor of the villagers- through the sponsorship of thug groups.

Marco Antonio not only has received accusations to turn him into political prisoner among June 17, 2014 and March 31, 2015; several local businessmen and their families began to defame him on social networks, specifically on the Youtube channel “Desplazados Acapulco”, in which in the most stupid and right-wing way, he is “accused” of promoting the displacement of inhabitants, when the territorial defense that has done along with the CECOP have like main objective THE PRESERVATION OF THE HUMAN LIFE AND THE NATURE IN CACAHUATEPEC [2].

In this channel a strongly aggressive and violent nuance is used against not only the CECOP, but also against the lawyers and human rights defenders of “Tlachinollan”, the parents, mothers and normalist classmates of Ayotzinapa, as well as the organized teachers in the CNTE (National Coordinator of Education Workers) and the CETEG (State Coordinator of Education Workers of Guerrero).

It’s not a gunmen conflict: It’s the parasitic paramilitarism

It’s not the first time that tears and blood are homologate in the soil of these communities. At noon on Friday, June 9th, 2017, an armed commando riddled without compassion an entire family on the Calle Ceiba. This armed assault provoked the death of three women, a man, a 17-year-old boy and a baby of just four months. The Ministry of Security of Guerrero also reported two minors aged 8 and 11, respectively, and a one-year-old baby were injured [3].

The incursion of armed groups not legitimized by the villagers and comuneros that give life this territoralization, in sooth took place from March 7th, 2017, so the bells of the organization have touched once again to undertake joint actions and stop the violence that is “commanded from the State government on behalf of a ‘citizen organization’ of armed businessmen.”

As autonomous communication media, in Ruptura Colectiva (RC) we registered the following incidents in March that led to speed up people’s alertness in the face of armed groups: 1) they beat Don “Cheto” from the community of El Rincón until shatter his nose; 2) they shot a resident of Camposanto, wounded him and gave him a “levantón”; 3) in Oaxaquillas they lifted a person, he was beaten and stripped of his money; and 4) they injured a person just for carrying iguanas, arguing that it is a crime, but they do not realize that many people live humbly from that work [4].

Violence is a pragmatic and logic schem

What is the reason for this permanent climate of violence and internal divisionism? Simple: the logics of EXTRACTIVISTIC CAPITALISM, which in turn generates division in the communities and ‘traditional’ authorities, the formation of armed groups -one, legitimate for the defense of natural resources and people, and others, for the violent intimidation to the detriment of territorial defenders and any opposition action to extractivist projects- and also, the internal decomposition through the increasing of drug sales, extortion and degradation of young people by introducing them to the “world of easy money” (as the main example, we have the young man who started the initial brawl during the early morning hours).

We did not invent this, the proofs are documented:

– On last night Thursday, December 13th, in the community of Agua Caliente, an ex-member of UPOEG (paramilitary group with high presence in Guerrero) named Ezequiel Reyes Morales was arrested. When his backpack was checked, people found a short weapon and a lot of marijuana amounts, so in the interrogation, the aforementioned claimed to engage in the sale and distribution of drugs [5].

– Only a few days later, on December 17th, 11 more persons were presented before a community assembly accused of car theft, robbery, intrafamily violence, sale and consumption of drugs.

By unanimous decision, those in charge of developing the regulations of the CRAC-PC’s security and justice system to minor offenses, have begun with all these persons a reeducation process to heal the damages at community level for their actions.

It was occurred in the detention of two armed men on New Year is yet more terrorific. In a serie of public testimonies published in daily La Plaza, the exmilitary detainee who responds to name Iván Soriano Leal (Alejandro Liborio López o Guillermo Marín Lopez, because counts with 3 fake identifications) claimed that commissary of La Concepción community, Antonio Morales Marcos, hired him to kill two of his familiars which own several land hectares where it pretends to build parto of the hydroelectric dam “La Parota”, as well to kill Marco Antonio Suástegui[6].

Today free, this subjetc simbolize all a batallion of hitmen and exmilitary, because the fact of tie off a police operative and cover up a massacre of this magnitude just for release him, it give us the idea about privileges and elite politics position that they posses.

***

As I have written -and thousands of times- La Parota hydroelectric project represents an enormous booty of profits for the national businessmen class at the cost of the –illegal- dispossession of water, land, air (of the life!) at the Communal Goods of Cacahuatepec, having as its main privilege its location: the tourist empire of Acapulco. This is the crux of everything happened (and the things that could happen if megaproject will not cancel).

With the predatory advance of the multinationals of mining -Guerrero, Puebla, Zacatecas, Chiapas-, wind -Oaxaca-, hydroelectric dams -Morelos, Veracruz- and of transgenic crops -Campeche, Yucatán, Quintana Roo-, as well with the approval of the called Law of Biodiversity, the journey it is easier to plunder the resources of the most vulnerable and forgotten populations, or what I prefer to call “the Acapulco that nobody sees” (or rather, “that nobody wants to see)”.

Sources & critical notes

[1] “Denuncian periodistas que fueron agredidos por policías estatales. Por: Erick Barrera”, Agencia de Noticias Guerrero, January 7th, 2017. (https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1820665827945884&id=127901443889006&hc_location=ufi)

[2] “Desplazados Acapulco”, created in July, 2015. (https://www.youtube.com/channel/UCDR6p64ix9JYBWenHe6wkg...about)

[3] “Grupo paramilitar asesina a 6 personas y deja 3 menores heridos en Cacahuatepec, Guerrero”, Ruptura Colectiva (RC), June 9th, 2017. (http://rupturacolectiva.com/grupo-paramilitar-asesina-a...rero/)

[4] “Preparan resistencia en Cacahuatepec, Guerrero, ante la presencia de grupos paramilitares y despojo del territorio”, Ruptura Colectiva (RC), April 24th, 2017. (http://rupturacolectiva.com/preparan-resistencia-en-cac...orio/)

[5] “Comunitarios de la CRAC-PC detienen a narcomenudista de la UPOEG con un arma y droga en Cacahuatepec, Acapulco”, Ruptura Colectiva (RC), December 19th, 2017. (http://rupturacolectiva.com/comunitarios-de-la-crac-pc-...ulco/)

[6] “Durante el Año Nuevo, comando armado intenta asesinar a activista opositor a proyecto hidroeléctrico en Acapulco; integrantes de la CRAC-PC detuvieron a los agresores“, Ruptura Colectiva (RC), January 1st, 2018. (http://rupturacolectiva.com/durante-el-ano-nuevo-comand...ores/)

Originally published in: http://rupturacolectiva.com/the-cacahuatepec-massacre-g...-see/

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

North America / Mexico

Mon 28 May, 04:29

browse text browse image

220pxregeneracion_no_1.jpg imageΚυβέρνηση; May 25 05:51 by Ricardo Flores Magon 0 comments

socialismbernie.jpg imageΑναβίωση του αμε`... May 05 19:49 by Wayne Price 0 comments

p_05_02_2018.jpeg imageThe dangers of focusing all our attention on Donald Trump Mar 11 22:55 by Jerome Roos 1 comments

textIgnorate dalle grandi compagnie di Telecomunicazione, le comunita' emarginate di Detroit s... Mar 10 15:12 by Kaleigh Rogers 0 comments

26232864_1606405956113067_8790640267982520795_o1.jpg imageThe Cacahuatepec Massacre, Guerrero: First notes concerning an emergency that “nobody want... Feb 08 16:20 by Demián Revart 0 comments

81h4db0jjjl.jpg imageFire and Fury in the Time of Trump Feb 08 02:08 by Wayne Price 0 comments

textSaguenay (Canada) : Les morts vont prendre leur revanche Jan 26 22:48 by Collectif anarchiste Emma Goldman 0 comments

textThe Yoke of Washington and Wall Street Jan 21 10:08 by David Van Deusen 0 comments

socialismbernie.jpg imageThe Revival of U.S. Socialism—And an Anarchist Response Jan 02 03:33 by Wayne Price 0 comments

textTampa's Dark Ages Dec 20 15:48 by Sex Worker Solidarity Network 0 comments

c0oudxuaadivp.png imageThe Limits of Hegemony Dec 03 12:17 by Wayne Price 0 comments

0a8c0b1a8fbc67ae59a40fa3b24b0261.jpg imageCharlottesville: The world is divided... Sep 04 06:21 by Anarchist Federation (Greece) 0 comments

831476496.jpg imageCharlotteville: Ο κόσμος χωρίζ... Aug 24 21:01 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

sv.jpg imageΜνήμη Σάκκο και Β ... Aug 17 20:22 by Dmitri 0 comments

charlottesville1024x628.jpg imageMourn the Dead, Fight Like Hell for the Living Aug 16 23:32 by Black Rose Anarchist Federation 0 comments

charlottesville1024x628_5.jpg imageΘρήνος αλλά και α ... Aug 16 21:52 by Dmitri 0 comments

heatherheyer_1.jpeg imageAprès le meurtre d’aujourd’hui, nous devons nous unir, nous défendre nous-mêmes et ensembl... Aug 16 08:18 by General Defense Committee (GDC) 0 comments

heatherheyer.jpeg imageAfter today's murder in Charlottesville, we must all unite to defend ourselves and each ot... Aug 16 08:09 by General Defense Committee (GDC) 0 comments

charlottesville1024x628_2.jpg imagePortons le deuil des morts, combattons sans relâche pour les vivantEs Aug 16 07:51 by Federación Anarquista Rosa Negra 0 comments

charlottesville1024x628_1.jpg imageOrar por los muertos, luchar con furia para los vivos Aug 16 07:44 by Federación Anarquista Rosa Negra 0 comments

heathere1502616758135.jpg imageΔολοφονία της 32χρ&#... Aug 13 22:34 by GDC - IWW 0 comments

textA Response to “In Which the Anarcho-Syndicalists Discover C4SS” Jul 17 14:13 by D. Morse and B. Sousa 1 comments

478320hmarc.png imageFree Speech, Democracy, and “Repressive Tolerance” Jul 07 10:56 by Wayne Price 0 comments

textThe Road Not Taken Jul 06 04:47 by David Van Deusen/Lady/Black Heart Anarchist Collective 0 comments

ayutlaconsejo_popularupoegayotzinapacabildos_milima20141129_0134_11.jpg imageΑποβάλλουν τα πο_... Jul 03 19:21 by ελευθεριακή κοινότητα 0 comments

whatsappimage20170629at123956579x383.jpeg imageAsesinan a activista de la UPVA en Puebla con tiro de gracia; ¡alto a la guerra sucia cont... Jul 03 19:08 by Ruptura Colectiva (RC) 0 comments

19578261_10210034765922694_1213417007_n.jpg image“Aquí ya no entra ningún cártel, ni extorsionadores del gobierno”; Policía Comunitaria de ... Jul 03 18:59 by Demián Revart 0 comments

afondo_mexico_1.jpg imageAyutla de los Libres municipality will govern itself without political parties; it’s peopl... Jun 28 19:10 by Demián Revart 0 comments

18893098_10209835034609536_6735253270687771231_n.jpg image¡Arantepakua no está sola! Jun 28 18:29 by Ruptura Colectiva (RC) 0 comments

afondo_mexico.jpg imageAyutla de los Libres se regirá sin partidos políticos y por la autonomía; es hora de que l... Jun 16 17:32 by Demián Revart 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]