user preferences

internazionale / repressione / prigionieri / cronaca Monday April 24, 2017 14:59 byGianni Sartori

Sospeso su richiesta della Unione delle Comunità del Kurdistan lo sciopero della fame iniziato in febbraio

SOSPESO SU RICHIESTA DELLA KCK LO SCIOPERO DELLA FAME

(Gianni Sartori)

Per la cronaca, va segnalato come tra i primi a congratularsi con Erdogan per la “vittoria” nel referendum (per quanto risicata e discutibile) vi sia stata l'organizzazione “Ahra al-Sham in Siria” ritenuta prossima ad Al-Qaeda. Ancora prima di Donald Trump.

Tra i curdi è convinzione diffusa che a causa di Erdogan la Turchia stia vivendo uno dei suoi periodi peggiori, paragonabile a quello del golpe militare nel settembre 1980.
Gli ultimi due anni non erano che il preludio e ormai in Turchia si va insediando un regime fondato su arbitrio e terrore. Chi paventa una deriva dittatoriale pecca in fondo di “ottimismo”. La Turchia è già una dittatura e forse Erdoğan non aveva nemmeno bisogno della presunta legittimazione popolare per governare in modo autoritario. Lo sta facendo già da tempo.

Il Parlamento, di fatto, non svolge più alcun ruolo dato che l'opposizione è sostanzialmente inesistente. I media rimasti si sono dovuti omologare e migliaia di giovani sono stati assassinati o incarcerati.

Eppure in questo clima di paura e silenzio c'è ancora qualcuno che osa rialzare la testa. In 27 carceri turche oltre 220 prigioniere politiche e prigionieri politici erano scesi in sciopero della fame chiedendo la revoca del coprifuoco (causa dell'espulsione forzata di circa mezzo milione di persone) e la revoca delle condizioni di isolamento contro Abdullah Ocalan. Chiedendo anche la fine degli arresti di massa, della tortura e dell’isolamento in carcere, reintrodotto con la proclamazione dello stato di emergenza (OHAL). Per solidarietà erano scese in sciopero della fame anche molte madri dei prigionieri: a İzmir, ad Amed, a Van...

In una lettera prigioniere e prigionieri appartenenti, al PKK e al PAIK, rinchiusi nel carcere di Şakran avevano così spiegato la loro determinazione:
“Una vita per la quale si è disposti a morire è una vita dignitosa, significativa e preziosa e libera. Noi abbiamo deciso di vivere una vita del genere o di non viverla affatto”.

Nel loro messaggio descrivevano la situazione in cui versano i prigionieri curdi anche nelle altre prigioni: “Le possibilità di attività sociali e culturali nelle carceri sono state completamente interrotte, le possibilità di visite e telefonate sono state chiaramente limitate, le possibilità di attività formative sono state rimosse, lo stesso vale per attività sportive e artistiche, perfino le condizioni per poter condurre colloqui con altri prigionieri esistono a stento. Complessivamente le direzioni delle carceri hanno aumentato la pressione all’interno degli istituti di pena ed espongono prigioniere e prigionieri a pratiche arbitrarie.”
L'inasprimento delle condizioni carcerarie è dovuto alle direttive del Ministero della Giustizia, imposte con una circolare alle direzioni delle carceri. Inoltre i reclusi sono esposti all’aumento dell’arbitrio delle direzioni carcerarie stesse. Così, per esempio, nel carcere di Şakran i prigionieri malati vengono portati alle visite mediche in manette. Talvolta sono state negate le cure mediche o sono state consentite solo con colpevole ritardo. Inoltre le torture psicologiche e fisiche da parte delle guardie carcerarie sono diventate una pratica quotidiana.
“Le guardie carcerarie – spiegavano nella lettera - perquisiscono arbitrariamente di continuo le celle dei prigionieri, cosa che alla fine più che a una perquisizione equivale a una devastazione. Anche perquisizioni regolari e improvvise dei prigionieri spogliati ormai sono diventate parte della prassi corrente nelle carceri. Nel carcere di Şakran inoltre i parenti dei prigionieri che arrivano per le visite sono stati offesi e attaccati dal personale del carcere”.
Infine i prigionieri dichiaravano di essere pronti a continuare la loro lotta fino alle estreme conseguenze: “Se non finisce l’isolamento del nostro Presidente Abdullah Öcalan, questo sciopero della fame non finirà anche se uno dopo l’altro dovremo lasciare la nostra vita. Noi abbiamo iniziato questo sciopero della fame per vicinanza al nostro Presidente e per via delle condizioni di carcerazione che vogliono imporre a noi prigionieri. Seguiamo la strada di Kemal [Pir], Hayri [Durmuş] e Bobby Sands. Facciamo appello a ogni persona che ha una coscienza a sostenere la nostra azione. Diventate la nostra voce!
Quali che siano i sacrifici che dovremo fare per questo, alla fine la volontà libera creerà una vita significativa e dignitosa.
Saluti rivoluzionari.
Carcere n. 2 di tipo T di Şakran
1. gruppo di scioperanti: Murat Duran, Sinan Ekmekçi, Eren Tekin, Cengiz Doğan, Erhan Erguz, Mustafa Akan, Necdet Kaya e Kasım Özdemir (dal 15 febbraio)
2. gruppo di scioperanti: Mehmet Yavuz, Cahit Ayaz, Mehmet Değirmenci, Ramazan Atabey, Yakup Güneş, M. Adnan Kılıç, Faruk Kara, Şahin Aslan, Zeki Yiğit, Tanju Yıldırım, Cemal Günsel e Mahmut Aba (dal 6 aprile)“

Successivamente con un comunicato i prigionieri e le prigioniere del PKK e del PAJK (Partiya Azadiya Jin a Kurdistan) hanno informato l'opinione pubblica di voler aderire all'appello del Consiglio Esecutivo della KCK (Unione delle Comunità del Kurdistan) e quindi di interrompere lo sciopero della fame, sciopero che a Şakran era iniziato ancora il 15 febbraio.

Nella dichiarazione della co-presidenza del Consiglio Esecutivo della KCK si affermava che:
“Con questa azione, prigioniere e prigionieri hanno rafforzato la lotta per la democrazia contro il fascismo dell’AKP-MHP, rendendo quindi non più necessario continuare questa resistenza. Confidando nel fatto che le questioni messe in evidenza avranno un seguito e che questa lotta verrà proseguita in altri modi e con altri metodi, chiediamo loro di concludere lo sciopero della fame a tempo indeterminato irreversibile. Le richieste delle prigioniere e dei prigionieri che resistono, sono diventate le richieste del nostro Movimento di Liberazione, del nostro popolo e dell’opinione pubblica. La nostra responsabilità per la fine delle pressioni a İmralı e in tutte le altre carceri d’ora in avanti verrà compiuta in un modo più sensibile.
Le pratiche a İmralı e nelle carceri e le pressioni sul nostro popolo e le politiche democratiche sono arrivate ulteriormente in primo piano e sono diventate note pubblicamente con questa resistenza. Il nostro popolo, l’opinione pubblica democratica e noi stessi daremo seguito alle questioni messe in evidenza dalle prigioniere e dai prigionieri e faremo gli sforzi necessari a questo fine. A questo proposito l’azione che è già arrivata alla soglia della morte deve essere conclusa immediatamente.
Se non dovessero esserci sviluppi favorevoli rispetto alle questioni messe in evidenza, starà alla volontà delle prigioniere e dei prigionieri che resistono di entrare in azione in un modo più pianificato e organizzato in futuro. Su questa base, salutiamo ancora una volta la loro azione e chiediamo loro di concluderla, confidando nel fatto che hanno raggiunto il loro obiettivo.”

A questa precisa richiesta della KCK i prigionieri hanno risposto con la sospensione dello sciopero.
“Salutiamo il nostro popolo – ha dichiarato Deniz Kaya - le aree democratiche e tutte e tutti coloro che hanno agito con sensibilità e sostenuto la nostra resistenza. Contestualmente dichiariamo che continueremo la nostra resistenza con azioni più grandi nel caso in cui la sporca alleanza AKP-MHP dovesse continuare l’isolamento nei confronti del nostro Leader, le operazioni di genocidio politico contro il nostro popolo e le violazioni dei diritti nelle carceri.
Mettiamo fine al nostro sciopero della fame a tempo indeterminato e senza alternanza in tutte le carceri, che nel carcere di Şakran è arrivato al 64° giorno a seguito dell’appello della co-presidenza della KCK. Salutiamo tutte le nostre compagne e in nostri compagni in carcere che hanno preso parte a questa azione di resistenza e reiteriamo il nostro debito di gratitudine nei confronti del nostro popolo.”
E naturalmente “la lotta continua”. Per la libertà del Popolo curdo e per l'Umanità.

Gianni Sartori

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Καταστολή / Φυλακές / Ανακοίνωση Τύπου Sunday April 23, 2017 18:16 byΣυνέλευση Αναρχικών από τα Ανατολικά Ελευθερια_

Η αλληλεγγύη στον αγώνα των ασθενών-κρατουμένων του κολαστηρίου και των κρατουμένων στις γυναικείες πτέρυγες του Κορυδαλλού για πρόσβαση στην περίθαλψη, όπως και η αλληλεγγύη σε κάθε αγώνα που απαιτεί ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης μέσα στις φυλακές, άδειες για τους κρατούμενους ή τήρηση της νομοθεσίας, η οποία συχνά καταστρατηγείται (ειδικά όταν πρόκειται για πολιτικούς κρατουμένους) είναι αναπόσπαστο μέρος της ταξικής πάλης.

Νοσοκομείο Φυλακών Κορυδαλλού “Άγιος Παύλος”: ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟ

Oι συνθήκες που επικρατούν εντός του Νοσοκομείου Κρατουμένων Κορυδαλλού – “Άγιος Παύλος” έγιναν γνωστές στις 15 Φεβρουαρίου 2014, όταν 180 ασθενείς – κρατούμενοι αποφάσισαν να απέχουν από το συσσίτιο και τη λήψη φαρμάκων, διαμαρτυρόμενοι για τις άθλιες συνθήκες.

Το “νοσοκομείο” στεγάζεται σε ένα άθλιο, παλιό κτήριο, με υποδομές ξεπερασμένες εδώ και 50 χρόνια. Στους θαλάμους του, ικανούς να “φιλοξενήσουν” 5-6 ασθενείς, στοιβάζονται 18-20 άτομα, με αποτέλεσμα οι μεταδοτικές ασθένειες, ακόμα και η φυματίωση, να μεταδίδονται από τον έναν ασθενή στον άλλο. Στο σύνολό τους, οι εγκαταστάσεις του εξυπηρετούν τις “ανάγκες” των 2.500 κρατουμένων του Κορυδαλλού, ενώ υποδέχεται και όλους τους κρατούμενους από τις υπόλοιπες φυλακές, πριν αυτοί μεταφερθούν στα νοσοκομεία του ΕΣΥ, αν κριθεί αναγκαίο. Ο εξοπλισμός του είναι ελλιπέστατος (υπάρχει μόνο ακτινολογικό και βιοχημικό εργαστήριο) με αποτέλεσμα οι ασθενείς που χρειάζονται δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια περίθαλψη να μην έχουν καμία πρόσβαση στις αναγκαίες υπηρεσίες υγείας. Ασθενοφόρο, παρά τις δεσμεύσεις των εκάστοτε υπουργών, συνεχίζει να μην υπάρχει. Οι γιατροί και νοσηλευτές είναι ανεπαρκείς σε αριθμό, ενώ εφημερίες δεν υπάρχουν. Από φάρμακα, οι ασθενείς μπορούν να λαμβάνουν μόνο τα απολύτως απαραίτητα, ενώ τα αντιγριπικά, για παράδειγμα, θεωρούνται πολυτέλεια. Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, ότι το νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού δεν έχει μέχρι και σήμερα ενταχθεί στο ΕΣΥ – κάτι που αποτελεί πάγιο αίτημα των κρατουμένων.

Μέσα στο κολαστήριο κρατούνται ασθενείς με ποσοστό αναπηρίας πάνω του 67% ή ακόμα και του 80%, και υπερήλικες που έχουν να εκτίσουν μεγάλες ποινές και είναι ουσιαστικά μελλοθάνατοι. Ο πρώτος κύκλος κινητοποιήσεων, το 2014, είχε νικηφόρα έκβαση με τη ψήφιση του ν.4322/2015. Ο νόμος αυτός επέκτεινε το νόμο 110Α, ο οποίος ίσχυε για τους βαριά ασθενείς σε όλες τις παλιότερες ποινές. Ενώ ο νόμος σαφώς όριζε την αποφυλάκιση των ατόμων με πιστοποιημένη από τα ΚΕΠΑ αναπηρία άνω του 67%, τα οποία είχαν εκτίσει τον προβλεπόμενο βάσει νόμου χρόνο έκτισης, οι δικαστικές αρχές του Πειραιά επέμεναν να μην αναγνωρίζουν τις πιστοποιήσεις των ΚΕΠΑ, παρερμηνεύοντας στην ουσία τον νόμο, ζητώντας είτε εκ νέου πραγματογνωμοσύνες είτε νέες γνωμοδοτήσεις από τα ΚΕΠΑ επί διάφορων λεπτομερειών των πιστοποιήσεων, μόνο και μόνο για να μην επιτρέψουν την αποφυλάκιση. Στην πράξη, λοιπόν, οι δικαστές Πειραιά κατέστησαν το νόμο ανενεργό, αφήνοντας τους ασθενείς με πιστοποιημένη αναπηρία άνω του 67% να πεθαίνουν μέσα στους θαλάμους-κελιά του κολαστηρίου, χωρίς το αναγκαίο ιατρικό προσωπικό, φάρμακα και εξοπλισμό.

Στην πραγματικότητα οι δικαστές και εισαγγελείς δεν υλοποιούσαν το νόμο απλά γιατί… δεν ήθελαν να το κάνουν, καθώς σε γνωμάτευσή τους χαρακτηρίζουν το νόμο “κερκόπορτα σε βάρος της Δημόσιας Τάξης”. Το άρθρο 23 του Ν 4356/2015 που ακολούθησε νομοθέτησε πλέον και τυπικά τη δικαστική αυθαιρεσία και ακύρωσε στην πράξη τις ευεργετικές διατάξεις του προηγούμενου νόμου. Έτσι, με την -στην πράξη- ακύρωση όσων οι ίδιοι οι ασθενείς κρατούμενοι είχαν κερδίσει με τους αγώνες τους, το κολαστήριο βλέπει κατά μέσο όρο ένα νεκρό το μήνα (13 μέσα στο 2016).

Ωστόσο, αυτό δεν εμποδίζει το δικαστικό σύστημα να εφαρμόζει αυτούς τους νόμους για “VIP” κρατούμενους, παλιούς συνεργάτες του οι οποίοι έτυχε να πέσουν στα δίχτυα των “κυνηγών της διαφθοράς”. Έτσι κάθε είδους Τσοχατζόπουλοι και Παπαγεωργόπουλοι τυγχάνουν της εύνοιας αυτών των ρυθμιστικών διατάξεων, αποδεικνύοντας την ταξική φύση της δικαιοσύνης.

Παράλληλα, οι κρατούμενες στις γυναικείες πτέρυγες των φυλακών Κορυδαλλού αγωνίζονται, με άρνηση κλειδώματος των κελιών από τη Δευτέρα 27-3-17, ζητώντας και αυτές την αυτονόητη πρόσβαση στην υγεία. Τα αιτήματα τους περιλαμβάνουν την αποφυλάκιση των βαριά αρρώστων κρατουμένων, την ύπαρξη γιατρού στη φυλακή, στην οποία ως τώρα ιατρικό προσωπικό έρχεται κάποιες μόνο μέρες και για λίγες ώρες, και την απόκτηση του απαραίτητου εξοπλισμού. Αφορμή για τον αγώνα ήταν η υπόθεση μιας κρατούμενης με σοβαρότατο πρόβλημα υγείας, η οποία αν και έχει μόνο λίγους μήνες ζωής παραμένει στη φυλακή.

Οι φυλακές, πέρα από όλες τις άλλες λειτουργίες που επιτελούν προς χάριν της διαιώνισης του καπιταλιστικού συστήματος, αποτελούν ένα μέρος όπου στοιβάζεται μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης που για τον έναν ή τον άλλο λόγο δεν μπόρεσε να ενταχθεί ομαλά στην παραγωγική διαδικασία. Η διαχείριση αυτού του κοινωνικού κομματιού γίνεται με ποικίλους τρόπους, διαφορετικούς σε κάθε χρονική συγκυρία, με άξονα το τι είναι αυτό που εξυπηρετεί τις συγκεκριμένες ανάγκες που έχει το κεφάλαιο. Έτσι, άλλες φορές δίνεται περισσότερο βάρος στην “αναμόρφωση” των κρατουμένων ώστε να ενταχθούν στην παραγωγική διαδικασία ή να αποτελέσουν εργασιακή εφεδρεία σε αναμονή, άλλες φορές στον εξαναγκασμό τους στην άμισθη εργασία. Τέλος, σε συνθήκες όπως η σημερινή, όπου αυτό το κομμάτι αποτελεί στην ουσία μέρος του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού χωρίς ιδιαίτερη αξία για το κεφάλαιο, οι φυλακές λειτουργούν κυρίως ως «αποθήκες ψυχών» που αφήνονται στη μοίρα τους, ή ακόμα και οδηγούνται στην εξόντωση.

Εδώ και κάποια χρόνια διανύουμε μια περίοδο όπου η αναδιάρθρωση του κεφαλαίου επιβάλλεται με ριζικές αλλαγές στην κυρίαρχη κρατική πολιτική. Κεκτημένα των από τα κάτω που κερδήθηκαν με αιματοβαμμένους αγώνες του παρελθόντος αφαιρούνται το ένα μετά το άλλο, αφού πρώτα η κυριαρχία είχε φροντίσει να τα παρουσιάσει ως «παροχές» που έδινε «απ’ την καλή της την καρδιά» ώστε να απονοηματοδοτήσει αυτούς τους αγώνες και να εξασφαλίσει την κοινωνική ειρήνη. Σήμερα, λοιπόν, που μεγάλο κομμάτι της εργατικής δύναμης περισσεύει, που οι συλλογικές αντιστάσεις των εκμεταλλευόμενων έχουν ατονήσει, η τάξη μας βιώνει μια τεράστια επίθεση των αφεντικών. Μειώσεις σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα, όλο και πιο ελαστική εργασία, όλο και μεγαλύτερο κόστος ζωής.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, το πιο υποτιμημένο τμήμα της τάξης μας -οι ανασφάλιστοι, οι μετανάστες, οι άνεργοι- σχεδόν αδυνατεί να καλύψει ακόμα και τις καθαρά βιοποριστικές ανάγκες του. Και μέσα σε αυτή τη γενικευμένη συνθήκη υποτίμησης της τάξης μας, το πιο εξαθλιωμένο κομμάτι του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού αντικρίζει το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας, δίχως σχεδόν κανένα μακιγιάζ. Εντός των ελληνικών φυλακών -εκεί που υπερπολλαπλάσιοι κρατούμενοι στοιβάζονται σε μικρά κελιά, χωρίς θέρμανση, σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης, με συχνούς ξυλοδαρμούς από τους δεσμοφύλακες, εκεί που γενικά η ζωή μετράει “αλλιώς” για το κράτος- μέσα στα κλειστά δωμάτια του κολαστηρίου, μέσα στις γυναικείες φυλακές του Κορυδαλλού, μέσα σε κάθε φυλακή, άνθρωποι βασανίζονται ή οδηγούνται στον θάνατο. Αυτό που η εξουσία κάνει συγκαλυμμένα εκτός των τειχών, μπορεί και το κάνει απροκάλυπτα εντός τους.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κρατούμενοι και οι κρατούμενες όσον αφορά την πρόσβαση τους στην περίθαλψη, ή για την ακρίβεια τον αποκλεισμό τους από αυτήν, είναι παρόμοια και άμεσα συνδεδεμένα με αυτά που αντιμετωπίζουμε όλοι όσοι ανήκουμε στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα εκτός των τειχών. Το σύστημα υγείας όλο και ξηλώνεται, τεράστια κομμάτια της περίθαλψης περνάν πια στην καθαρά ιδιωτική πρωτοβουλία με αποτέλεσμα το κόστος για την πρόσβαση σε αυτή να αυξάνεται, με ακόμα και απαραίτητα για την επιβίωση φάρμακα να μη συνταγογραφούνται ή συνταγογραφούνται μερικώς, ενώ επιχειρήθηκε μέχρι και η επιβολή της καταβολής αντιτίμου 5 € για κάθε επίσκεψη στα νοσοκομεία. Για τους μετανάστες που αποτελούν και αυτοί, όπως και οι κρατούμενοι, ένα από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη, καθώς, παρότι αυτό ορίζεται ρητά από το νόμο, τα ΚΕΠ αρνούνται να τους χορηγήσουν ΑΜΚΑ στερώντας τους κάθε πρόσβαση στην υγεία.

Η αλληλεγγύη στον αγώνα των ασθενών-κρατουμένων του κολαστηρίου και των κρατουμένων στις γυναικείες πτέρυγες του Κορυδαλλού για πρόσβαση στην περίθαλψη, όπως και η αλληλεγγύη σε κάθε αγώνα που απαιτεί ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης μέσα στις φυλακές, άδειες για τους κρατούμενους ή τήρηση της νομοθεσίας, η οποία συχνά καταστρατηγείται (ειδικά όταν πρόκειται για πολιτικούς κρατουμένους) είναι αναπόσπαστο μέρος της ταξικής πάλης.

Οι αγώνες των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων που αντιστέκονται στην επέλαση κράτους και κεφαλαίου ή που διεκδικούν καλύτερους όρους ζωής, είτε λαμβάνουν χώρα εντός των τειχών είτε εκτός, είναι αναγκαίοι. Είναι αναγκαίοι για να μπορέσουμε να ζήσουμε, να ανασάνουμε, να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη που έχουμε όταν στεκόμαστε ενωμένοι, να βρούμε τους τρόπους για να αγωνιστούμε αποτελεσματικότερα. Γνωρίζουμε, παρόλα αυτά, ότι από μόνοι τους δεν αρκούν. Γιατί η εκμετάλλευση και η καταπίεση που βιώνουμε σε κάθε πτυχή της ζωής μας, οι επεκτατικοί πόλεμοι, οι δολοφονίες και οι ξεριζωμοί χιλιάδων ανθρώπων, η καταστροφή της φύσης, τα εργασιακά κάτεργα, τα ψυχιατρεία, οι φυλακές είναι δομικά στοιχεία ενός συστήματος που βασίζεται στην αποκόμιση και τη συσσώρευση κέρδους από λίγους σε βάρος της πλειοψηφίας. Αν θέλουμε λοιπόν να ζήσουμε σε έναν κόσμο χωρίς όλα τα παραπάνω, τότε θα πρέπει οι επιμέρους διεκδικητικοί αγώνες μας να συνδεθούν σε μια κοινή επαναστατική προοπτική που θα στοχεύει στην επίτευξη της καταστροφής κράτους και καπιταλισμού.

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΠΤΕΡΥΓΕΣ ΤΟΥ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών από τα Ανατολικά
Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

russia / ucraina / bielorussia / repressione / prigionieri / cronaca Monday April 17, 2017 01:07 byRevolución Internacional / World Revolution

Mikola Dziadok è un giovane militante libertario, avvocato e scrittore che vive in Bielorussia. Fa parte della alleanza "Revolución Internacional / World Revolution - Прамень 'Pramen'" con cui collabora traducendo testi e saggi in russo e bielorusso sull'autogoverno, sui processi di comunità e sui movimenti sociali nel mondo. ma anche di storia, scienze sociali e pensiero critico, tematiche che dall'America Latina hanno suscitato l'interesse di molte organizzazioni e molti compagni in Europa.

[Castellano][Français]

Mikola Dziadok è un giovane militante libertario, avvocato e scrittore che vive Bielorussia. Fa parte della alleanza "Revolución Internacional / World Revolution - Прамень 'Pramen'" con cui collabora traducendo testi e saggi in russo e bielorusso sull'autogoverno, sui processi di comunità e sui movimenti sociali nel mondo. ma anche di storia, scienze sociali e pensiero critico, tematiche che dall'America Latina hanno suscitato l'interesse di molte organizzazioni e molti compagni in Europa.

Insieme a centinaia di persone, è stato arrestato e picchiato brutalmente il 25 marzo in una protesta di massa contro il regime di Aleksandr Lukashenko, "l'ultimo dittatore d'Europa" - che ha trascorso 24 anni al timone di uno Stato corrotto e assassino erede di una tradizione autoritaria post-sovietica. Lo hanno "sequestrato" ed è stato picchiato in un camion della polizia causandogli una commozione cerebrale che ha provocato un trauma clinico, tanto da rendere necessario il ricovero urgente in ospedale.

Per quattro giorni in ospedale è stato sottoposto ad una continua sorveglianza della polizia, che gli ha impedito di ricevere visite da parenti e compagni. Dopo essere stato dimesso il 29 marzo, è stato immediatamente portato in tribunale presso la Corte Federale di Minsk.

Il suo processo è stato crivellato di irregolarità e assurdità. La corte ha mostrato un documento di polizia in cui si afferma che Mikola è stato arrestato un paio d'ore prima del processo, cioè sulla strada dall'ospedale in tribunale, invalidando i precedenti quattro giorni in cui era stato ricoverato.

La condanna a suo carico è stata di due settimane di carcere (una per aver partecipato a una "manifestazione non autorizzata" e un'altra per "resistenza all'arresto della polizia"), ma si prevede di aumentare il numero di giorni della pena a causa della sua militanza libertaria e della partecipazione a vari movimenti sociali.

Egli è un militante impegnato nell'elaborazione teorica e nell'azione di trasformazione radicale della società. Si è laureato come avvocato nella "Belarusian State University College" lavorando come agente giuridico per una società privata. Nel 2009 entra a far parte della "European Humanities University (Vilnius)" laureandosi in Scienze Politiche e Studi Europei.

Il 3 settembre 2010 venne stato arrestato con la falsa accusa costruita dallo Stato Bielorusso di "aver partecipato ad un attacco contro l'ambasciata russa," a cui è stata aggiunta un paio di giorni dopo l'accusa di "aver violentemente attaccato la sede della Federazione Sindacale". Entrambe le accuse non sono mai state sostenute da prove per dimostrare la sua partecipazione, mentre gran parte del movimento studentesco e della società bielorussa aveva costruito una campagna per la sua liberazione.

Ma, il 27 maggio 2011, venne "riconosciuto colpevole" e condannato a 5 anni di carcere. E' stato scarcerato il 22 agosto del 2015.

Da allora, si è dedicato a scrivere un libro sulla sua esperienza nelle prigioni federali, che ha presentato in varie università del paese facendo conoscere i processi di comunità noti principalmente in America Latina e in Asia.

FERMARE IL TERRORISMO DI STATO CONTRO CHI LOTTA PER L'AUTONOMIA E PER LA RIVOLUZIONE!

SOLIDARIETA' INTERNAZIONALE COL POPOLO BIELORUSSO IN LOTTA E CON TUTTI GLI ARRESTATI NELLA GUERRA SOCIALE MONDIALE!


Pubblicato il 9 aprile 2017 su: http://rupturacolectiva.com/libertad-inmediata-a-nuestr...adok/

(traduzione a cura di AL/fdca - Ufficio Relazioni Internazionali)
russie / ukraine / biélorussie / répression / prisonniers et prisonnières / communiqué de presse Monday April 17, 2017 00:48 byRevolución Internacional / World Revolution

Mikola Dziadok est un jeune militant libertaire, avocat et écrivain en Belarus. Il fait partie de l’alliance "Revolución Internacional / World Revolution - Прамень 'Pramen'" et collabore avec [Revolución Internacional / World Revolution] en traduisant des textes et des essais vers le russe et le biélorusse sur l’autogouvernement, les processus communautaires et les mouvements sociaux dans le monde, que ce soit des écrits historiques, de sciences sociales ou de pensée critique, autant de thématiques qui ont attiré l’attention de nombreuses organisations et de nombreux-ses camarades d’Europe vers l’Amérique Latine.

[Castellano][Italiano]

Aux côtés de centaines de personnes, il a été arrêté et brutalement battu le 25 mars derniers lors d’une manifestation de plusieurs milliers de personnes contre le régime d’Aleksandr Lukashenko – le « dernier dictateur d’Europe » - qui est à la tête d’un Etat corrompu et assassin depuis près de 24 ans, digne héritier d’une tradition autoritaire post-soviétique. On l’a kipnappé au vol dans une fourgonnette de police [Le dieron un 'levantón'] où il a été battu, ce qui a provoqué une contusion cérébrale qui s’est terminée en trauma clinique, entrainant son hospitalisation d’urgence.
Pendant quatre jours, il est resté sous très haute surveillance policière, l’empêchant de recevoir des visites de ses proches, famille incluse. A sa sortie de l’hôpital le 29 mars, il a été immédiatement transféré à la Cour Fédérale de Minsk.

Son procès a été rempli d’irrégularités et d’absurdités. La cour a montré un document juridique qui indiquait que Mikola était détenu depuis quelques heures seulement avant le procès, c’est-à-dire sur le chemin entre l’hôpital et la cour, faisant disparaitre les quatre jours précédents durant lesquels il était hospitalisé.

La condamnation qui s’en est suivie est de deux semaines de prison (une pour participation à une « manifestation illégale », l’autre pour « résistance à l’arrestation par la police »). Cela étant, il est à prévoir que la peine augmente étant donné son activisme libertaire et sa participation dans divers mouvements sociaux.

Mikola est un militant engagé, qui traduit sa pensée en action et se bat pour la transformation radicale de la société. Il a obtenu son diplôme d’avocat à la « Faculté de l’Université d’Etat de Belarus » en travaillant comme juriste dans une entreprise privée. En 2009, il a été admis à « l’Université des Humanités Européennes » de Vilnius, où il s’est spécialisé en science politique et en études européennes.
Le 3 septembre 2010, il a été arrêté sur la base d’une accusation fallacieuse de l’Etat biélorusse pour avoir « participé à un attentat contre l’ambassade russie », à laquelle s’est ajouté quelques jours plus tard le délit d’ « attaque violente contre le bâtiment de la Fédération des Syndicats ». Aucune des accusations n’a pu être étayée, de sorte qu’un grande part des milieux étudiants et de la société biélorusse a réalisé des campagnes pour sa libération.

Finalement, le 27 mai 2011, il a été « déclaré coupable » et condamné à 5 ans de prison. Il est sorti libre le 22 août 2015.
Depuis lors, il a consacré son temps à écrire un livre sur son expérience dans les prisons fédérales qu’il a présenté dans divers universités du pays et il a œuvré également à la connaissance des procédés communautaires, principalement d’Amérique Latine et d’Asie.
Halte au terrorisme d’Etat que combattent l’autonomie et la révolution !

Solidarité internationale avec le peuple biélorusse en lutte et tou-te-s les prisonnier-e-s de la guerre sociale dans le monde !
Revolución Internacional / World Revolution


Publié le 09/04/2017 sur le site de ladite organisation

Traduit de l’espagnol par les Relations Internationales de la CGA
grecia / turchia / cipro / repressione / prigionieri / cronaca Monday April 10, 2017 04:52 byGianni Sartori

PROSEGUE DA UN MESE LO SCIOPERO DELLA FAME DI PRIGIONIERI E PRIGIONIERE CURDE NELLA QUASI TOTALE INDIFFERENZA DELL'OPINIONE PUBBLICA OCCIDENTALE. INTANTO LA TURCHIA, MEMBRO DELLA NATO, BOMBARDA OGNI SIMBOLO DELLA RESISTENZA CURDA

LO STATO TURCO HA SUPERATO LA LINEA ROSSA

Gianni Sartori

Un recente comunicato dei prigionieri politici e prigioniere politiche del PKK (Partito dei Lavoratori del Kurdistan) e PAJK (Partito delle Donne Libere del Kurdistan) nelle carceri di tutta la Turchia e del Kurdistan intendeva chiarire quale sia il significato (e la posta in gioco) dello sciopero della fame in corso.

In questa prima settimana di aprile lo sciopero della fame si conferma irreversibile e a oltranza. Si svolge da oltre 30 giorni in varie carceri (a Şakran, Sincan, Edirne e Van ) mentre in tutte le altre prigioni era iniziato il 15 marzo. Una protesta sia per l’isolamento totale imposto a Ocalan, sia contro tutte le pratiche di oppressione, tortura e annichilimento a cui vengono sottoposti i prigionieri curdi.
Nel comunicato dei prigionieri si ribadisce che “essere in grado di dire NO alla trappola mortale che il sistema cerca di imporre ai nostri popoli sarà l’inizio per sventare gli attacchi”.
Nel loro comunicato i prigionieri curdi commemoravano alcune vittime della repressione turca (“i Mazlum, i Kemal e i Ferhat”) rivendicando orgogliosamente di essere “i loro compagni e i loro successori”.
“Come prigionieri -continuavano- siamo consapevoli del fatto che con le nostre diecimila famiglie siamo una grande forza di resistenza e crediamo di poter svolgere il nostro ruolo storico e su questa base condividiamo la nostra vita e il suo significato con il nostro Leader e possiamo essere creatori di grandi trionfi. La vittoria certamente sarà di chi resiste nella verità.”

Altrettanto esplicita la dichiarazione scritta di Deniz Kaya a nome del PKK-PAJK:

“Il governo dell’AKP non accetta una soluzione democratica politica e la trasformazione e mira a prolungare la sua esistenza portando il fascismo all’ultima soglia e istituzionalizzandolo e sta gettando ancora una volta il popolo curdo in una situazione senza status nell’ambito della riorganizzazione della regione. Tutte le loro politiche sono mirate a questo.
Tutta l’oppressione, la violenza e le violazioni di diritti con gli arresti si riflettono sulle carceri. Le operazioni per spezzare la volontà e per intimidire coloro puntano a essere complementari con quelle all’interno. Questi attacchi che mirano alla dignità umana vengono portati avanti con questo spirito.
Mentre ci sono attacchi e violazioni di diritti in tutte le carceri, alcune sono selezionate in particolare come centri pilota per la tortura. Stanno cercando di spezzare la nostra volontà in questo modo e allo stesso tempo vogliono che ogni galera si occupi dei suoi problemi e non sia in grado di sostenere abbastanza le altre.

DOBBIAMO PREPARARCI A COSTRUIRE SENZA IMPEDIMENTI O SCUSE

Come prigionieri e prigioniere di PKK e PAJK, nella consapevolezza del periodo storico di resistenza che stiamo vivendo, conosciamo l’importanza di collegarci allo spazio e al tempo nel quale ci troviamo con gli sviluppi universali e stiamo svolgendo il nostro ruolo in questo periodo che segnerà il destino. Sulla base della resistenza rivoluzionaria totale contro un attacco totale, stiamo prendendo ogni momento come un’area in cui difendere il nostro onore e costruire un carattere libero e una vita libera. Il nostro popolo stipato nelle carceri svilupperà la sua consapevolezza e la sua esperienza nella lotta, rafforzando così la volontà che farà pentire il fascismo di averi attaccati. Per questa ragione consideriamo nostro dovere primario preparare i nostri compagni per la resistenza in ogni circostanza e la costruzione di una vita libera, senza considerare come impedimenti o scuse gli eventi quotidiani di esilio e attacchi.

LA VITA A IN ŞAKRAN È DIVENTATA UN INFERNO
Oltre alle azioni di massa alle quali prendiamo parte, dobbiamo essere consapevoli delle regioni pilota nelle quali il fascismo si mette alla prova e rafforzare la solidarietà coni nostri compagni in quelle aree. Una di queste aree è il carcere T4 di Şakran dove sono tenuti insieme compagni di altre parti del Kurdistan. La vita in questo carcere è diventata un inferno. Tutti i prigionieri e le famiglie sono costretti a essere perquisiti nudi. L’amministrazione sta imponendo disonore e sottomissione con pratiche come stare in piedi durante l’appello, camminare in fila nei corridoio e attaccare l’identificativo del carcere sui vestiti. I prigionieri in cinque celle di questo carcere sono completamente isolati e non possono comunicare gli uni con gli altri.

APPELLO AI DEPUTATI CHP E ALLE ONG

Facciamo appello alle ONG in Turchia e ai parlamentari del CHP che sostengono i diritti umani perché vadano a vedere la situazione in questo carcere e la rendano visibile ad altri. Come prigionieri e prigioniere di PKK-PAJK denunceremo quest’amministrazione carceraria, scriveremo alle istituzioni internazionali e mostreremo la nostra solidarietà in questo modo.
DIRE ‘NO’ SARÀ UN INIZIO”.

Da parte turca si accentua invece la vergognosa opera di devastazione anche dei simboli della resistenza curda.
In questi giorni aerei da guerra turchi hanno nuovamente colpito il Cimitero dei Martiri Mehmet Karasungur a Qandil distruggendo sia le tombe che l'attiguo museo.
Nel cimitero sono sepolti guerriglieri curdi morti in combattimento in ogni parte del Kurdistan. Il luogo viene quotidianamente visitato dalle famiglie dei caduti così come il museo vicino al cimitero che conserva immagini e memorie dei martiri.
Da segnalare che nell'ultimo bombardamento sono state uccise anche le colombe che qui venivano ospitate e nutrite.
Tra le persone immediatamente accorse dopo il bombardamento, il cittadino Mam Şêx di Qandil. “In nessun’altra parte del mondo -ha voluto dichiarare ai giornalisti curdi- vengono bombardati i cimiteri. Questo è un atto inumano. Il più grande tradimento. Condanno lo Stato fascista turco che non ha neanche un po’ di umanità e teme i nostri morti.”
Ancora più esplicito il commento di un guerrigliero. Çekdar ha definito il bombardamento del Cimitero dei Martiri “un segno di debolezza da parte dello Stato turco” aggiungendo che “i Cimiteri dei Martiri sono la nostra linea rossa. Pagheranno per questo.”
Gianni Sartori

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Repression / prisoners

Wed 26 Apr, 06:25

browse text browse image

textSOSPESO LO SCIOPERO DELLA FAME DELLE PRIGIONIERE E DEI DEI PRIGIONIERI CURDI Apr 24 14:59 by Gianni Sartori 0 comments

.jpg imageΚολαστήριο! Apr 23 18:16 by Συνέλευση Αναρχικών από τα Ανατολικά Ελευθερια_ 0 comments

text(Bielorussia) Libertà immediata per il nostro compagno Mikola Dziadok! Apr 17 01:07 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

textBelarus : Liberté immédiate pour notre camarade Mikola Dziadok! Apr 17 00:48 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

textORA I TURCHI BOMBARDANO ANCHE I CIMITERI Apr 10 04:52 by Gianni Sartori 0 comments

croppedpaginap3.jpg imageLager Minniti Apr 06 18:40 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_17626668_1508526595825560_1799299064694025669_n_1.jpg imageAnte la Brutal Represión a los Municipales de Cachoerinha Mar 31 16:08 by Resistencia y Solidaridad–ROE 0 comments

afichejornadainternacionaldesolidaridad2000x1200.png image[Costa Rica] En la "democracia" más antigua de Latinoamérica también reprimen Mar 29 13:04 by A de Libertad 0 comments

vilazografou.jpg imageΗ αλληλεγγύη δεν ... Mar 14 15:15 by Αλληλέγγυοι Λειτουργοί Υγείας 0 comments

ekkenosialkiviadou.jpg imageΑντιστεκόμαστε - ... Mar 13 20:02 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

videoInterview with dona Adriana, mother of Rafael Braga Mar 13 05:13 by farj 0 comments

17141384_1827530404174295_2062682958_n.jpg imageSolidaridad internacional con Mateo Gutiérrez: ¡el pensamiento crítico no es terrorismo! Mar 10 17:44 by Ruptura Coleciva (RC) 0 comments

lamia2.jpg image"Κορκονέας" Κορκο ... Mar 02 15:04 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

Erdogan citó a la Alemania de Hitler como un ejempo de gobernabilidad eficiente (The Guardian, 1 de enero, 2016) imageErdogan: un discípulo fascista Mar 01 23:45 by Alejandro Azadî 0 comments

turkeysolidarity1_2.jpg imageLigel kesên ku ji bo azadiyê û li hemberî faşîzmê li ber xwe didin, hevgirtin! Feb 23 15:05 by Pêngava Hevgirtina Enternasyonalîst a Rethymnoyê (Gîrît) 0 comments

turkeysolidarity1_1.jpg imageÖzgürlük için ve faşizme karşı mücadele verenlerle dayanışma! Feb 23 15:03 by Rethymno (Girit)’deki Enternasyonalist Dayanışma İnisyatifi 0 comments

turkeysolidarity1.jpg imageΑλληλεγγύη στους... Feb 23 15:00 by Πρωτοβουλία Διεθνιστικής Αλληλεγγύης Ρεθύμνου 0 comments

16426075_1841964542686094_3875616516575574301_n_1.jpg imageUmut Fırat Süvarioğulları, il rivoluzionario anarchico in carcere, ha messo... Feb 20 23:06 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

16602769_1841985462684002_7570215785476275251_n.jpg imageRevolutionary Anarchist Prisoner Umut Fırat Süvarioğulları Ended His Hunger... Feb 15 01:02 by Devrimci Anarşist Faaliyet 1 comments

16426075_1841964542686094_3875616516575574301_n.jpg imageDevrimci Anarşist Tutsak Umut Fırat Süvarioğulları’nın Açlık... Feb 15 01:00 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

fob_escudo_copia.jpg imageMilitantes de la FOB Judicializadas. Frenemos con Lucha la Criminalización de la Protesta Feb 06 17:54 by Federación de Organizaciones de Base 0 comments

textDALL'ALTRA PARTE DELLA REPRESSIONE Feb 06 15:28 by Gianni Sartori 1 comments

textIL MIO NOME E' DUMA KUMALO Feb 06 05:34 by Gianni Sartori 0 comments

textLIBERARE OCALAN, LIBERARE TUTTI/E Feb 02 01:04 by Gianni Sartori 0 comments

16299229_408924822783881_4386184309798283658_n.jpg imageΑλληλεγγύη στους... Jan 26 17:36 by Αναρχική Πολιτική Οργάνωση 0 comments

Nursel Aydoğan, painting by Janet Biehl imageOccupying democracy Jan 25 16:53 by Ercan Ayboga 0 comments

umutsilbuyuk768x496_2.jpg image[Turchia] 39° giorno di sciopero della fame in carcere per il rivoluzionario anarchico Umu... Jan 22 18:20 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

umutsilbuyuk768x496_1.jpg imageΟ σύντροφος Umut Firat δεν... Jan 21 06:51 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

efren.jpg imageJoven herido en el rostro por disparo de arma química del ESMAD en Bello, Antioquia Jan 21 00:09 by El (A)guijón 0 comments

umutsilbuyuk768x496.jpg imageDevrimci Anarşist Tutsak Umut Fırat Süvarioğulları Açlık Grevinin... Jan 20 23:18 by Devrimci Anarşist Faaliyet 1 comments

more >>
© 2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]