user preferences

Οι ιστορίες των αναρχικών εκείνης της περιόδου είναι ιστορίες ανθρώπων που μολονότι δεν έδωσαν, ή δεν μπορούσαν να δώσουν, πειστικές ή σωστές απαντήσεις, έθεσαν με διαύγεια ορισμένα από τα πιο ζωτικά ερωτήματα σε σχέση με τη δυνατότητα εξόδου της ανθρωπότητας από το μακραίωνο βασίλειο της ανελευθερίας. Και δεν έπαψαν να σκέφτονται τη δυνατότητα κατάργησης των εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων ως κάτι αξεδιάλυτα συνυφασμένο με τη δυνατότητα κατάργησης του κράτους.

«Στη Ρωσία, ο μπολσεβικισμός έχει ανανεώσει, κατά έναν τρόπο ριζικό και μεθοδικό, τα συστήματα αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης». Σήμερα, αυτή η πρόταση θα ηχούσε, κατά πάσα πιθανότητα, ως μια ειρωνεία. Έτσι, όμως, αρχίζει ένα μικρό κείμενο που τιτλοφορείται «Η αυτοδημοκρατία», και ο συγγραφέας του δεν έχει καμιά πρόθεση να ειρωνευτεί τους μπολσεβίκους. Πιστεύει, αντίθετα, ότι η αξία των ριζικών μεταρρυθμίσεων που έγιναν μετά από τον Οκτώβρη του 1917 «ξεπερνά τα όρια της Ρωσικής Επανάστασης τόσο λόγω της επίδρασης που αυτές ασκούν στην πολιτική σκέψη των υπόλοιπων εθνών όσο και από την άποψη των ιδεολογικών καταβολών τους». Στην επαναστατική Ρωσία των εργατικών συμβουλίων δρομολογήθηκε ένα «πείραμα» καθολικού εκδημοκρατισμού της κοινωνικής ζωής.

Διαβάζοντας τις επόμενες παραγράφους του ίδιου κειμένου θα μάθουμε περισσότερα για τη γενεαλογία αυτού του πειράματος «αυτοδημοκρατίας». Στη «λαϊκή αυτοκυβέρνηση» που επιχειρήθηκε στην Ρωσία το 1917 βρήκαν την πρακτική εφαρμογή τους η «άμεση νομοθεσία», «η φεντεραλιστική οργάνωση» της δημόσιας σφαίρας και η «άμεση λαϊκή διακυβέρνηση» που είχαν οραματιστεί και προτείνει ορισμένοι ουτοπικοί σοσιαλιστές του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, όπως ο Moritz Rittinghausen, συνεργάτης του Μαρξ και του Ένγκελς στην Neue Rheinische Zeitung κατά την επανάσταση του 1848, ο Émile Leverdays, ένας από τους πρωτεργάτες της Παρισινής Κομμούνας, και ο επίσης κομμουνάρος, Victor Prosper Considerant. Οι ιδεολογικές όμως καταβολές της σοβιετικής «αυτοδημοκρατίας» εκτείνονται ακόμα πιο πίσω στο χρόνο:

«Το καθεστώς των σοβιέτ έλκει την προέλευσή του από τη φεντεραλιστική αυτονομία και βρίσκεται στον αντίποδα της συγκεντρωτικής τάσης του κρατικού σοσιαλισμού. Δεν είναι παρά ένα πολιτικό σύστημα του οποίου το γενικό περίγραμμα και τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά συναντώνται στα πολιτικο-φιλοσοφικά ιδεατά σχήματα των σημαντικότερων από τους στοχαστές της επαναστατικής και δημοκρατικής Γαλλίας» [1].

Το 1917 αποτελεί εκπλήρωση εκείνου που μετά το 1848 έγινε αντικείμενο θεωρητικής πραγμάτευσης, αλλά υπήρχε ως τάση ήδη από το 1789.

Μπορεί σήμερα να σκεφτόμαστε ότι ο συγγραφέας μας εδώ βλέπει φαντάσματα, ότι συγχέει τις δικές του επιθυμίες με τα πραγματικά γεγονότα. Εκείνος, όμως, που συνέταξε τις παραπάνω γραμμές δεν είναι κάποιος που θα περιμέναμε να βρούμε ανάμεσα στη μεγάλη λίστα των συνοδοιπόρων του μπολσεβικισμού κατά τον 20ο αιώνα. Το σύντομο άρθρο από το οποίο μόλις αντλήσαμε ορισμένες φράσεις ενδεικτικές μιας ασυνήθιστης θέασης του μπολσεβικισμού έφερε την υπογραφή του Ιταλού αναρχικού Camillo Berneri και δημοσιεύθηκε το 1919 στη δεκαπενθήμερη αναρχική επιθεώρηση Volontà (Βούληση) που εξέδιδαν στην Ανκόνα ο Luigi Fabbri και ο Cesare Agostinelli, αμφότεροι σύντροφοι και στενοί συνεργάτες του Ερρίκο Μαλατέστα.

Αυτά που γράφει ο Μπερνέρι δεν τα γράφει από «πολιτική αφέλεια», ούτε τυφλωμένος από έναν άκριτο ενθουσιασμό. Στη συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία, έχει κάμποσους και σοβαρούς λόγους να πιστεύει ότι ο Λένιν και οι σύντροφοί του είναι επαναστάτες, άνθρωποι αφοσιωμένοι στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι περισσότερες αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ευρώπη είχαν αποκρούσει τα κελεύσματα για εθνική ενότητα, με εξαίρεση την πλειοψηφία της γαλλικής CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας), και μια ισχυρή μειοψηφία της ιταλικής USI (Ιταλική Συνδικαλιστική Ένωσης) υπό τον Alceste de Ambris, η οποία αποχώρησε για να σχηματίσει Fasci d’Azione Rivoluzionaria Internazionalista (Σύνδεσμοι Διεθνιστικής [sic!] Επαναστατικής Δράσης) και κατόπιν, μαζί με άλλους σοσιαλιστές υπέρμαχους της εμπλοκής του ιταλικού κράτους στον πόλεμο, με προεξάρχοντα τον Μπενίτο Μουσολίνι, τους Fasci d’Azione Rivoluzionaria (Σύνδεσμοι Επαναστατικής Δράσης), την πρώτη οργανωτική έκφραση, δηλαδή, του ιταλικού φασισμού. Ενώ τα συνδικάτα και τα κόμματα που αναφέρονταν στη Δεύτερη Διεθνή συστρατεύθηκαν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, με τις εθνικές αστικές τάξεις, οι αναρχικοί/ές, όλων των τάσεων, ως επί το πλείστον, αντιμετώπισαν τον πόλεμο ως μια καταστροφική κρίση της καπιταλιστικής νεωτερικότητας, το κόστος της οποίας καλούνταν να καταβάλλουν σε κάθε γωνιά της Ευρώπης οι προλετάριοι/ες. Ο Λένιν και οι σύντροφοί του, υιοθετώντας κι αυτοί μια στάση διεθνιστικής εναντίωσης στον πόλεμο βρέθηκαν εκ των πραγμάτων κοντά στους/ις αναρχικούς/ές. Και παρέμειναν αρκετά κοντά και το 1917, αντιτάσσοντας από κοινού την εξουσία των εργατικών συμβουλίων στον κοινοβουλευτισμό, αλλά και κατά την περίοδο που ακολούθησε, μέχρι την άνοιξη του 1918, όταν έγιναν οι πρώτες μαζικές εκτελέσεις αναρχικών, με συνοπτικές διαδικασίες, στη Μόσχα, από το μπολσεβίκικο κόμμα-κράτος.

Ο ίδιος ο Μπερνέρι είχε εγκαταλείψει τη νεολαία του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιταλίας και είχε στραφεί στον αναρχισμό, το 1915, επειδή στους ιταλικούς αναρχικούς κύκλους είχε επικρατήσει η αντιπολεμική και αντιεθνικιστική τάση που εκπροσωπούσαν ο Μαλατέστα και ο Φάμπρι. Στον Λένιν, το 1917, έβλεπε έναν διεθνιστή επαναστάτη, και όχι έναν αρχηγό κράτους. Το ίδιο έβλεπε και το 1919, όταν ακόμα η καταστολή των αναρχικών από τους μπολσεβίκους έμοιαζε περιστασιακή, και μπορούσε εξ αποστάσεως να ερμηνευθεί ως σύμπτωμα όξυνσης των προστριβών εντός ενός κοινού επαναστατικού στρατοπέδου. Ανάλογη εικόνα, τότε, είχαν και τα μέλη των αναρχικών ομάδων στη Ρωσία. Στις επί μακρόν αγνοημένες πολιτικές μαρτυρίες και αποτιμήσεις αναρχικών που έζησαν και έδρασαν εκείνα τα χρόνια στη Ρωσία, ο Οκτώβρης του 1917 εικονογραφείται ως μια ιστορική τομή, μεγαλύτερης σημασίας ακόμα και από τη Γαλλική Επανάσταση. Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι θεωρούνταν αρχικά, αλλά και για κάμποσο καιρό αφότου είχαν ανέλθει στην εξουσία, ως ένα από τα ρεύματα που άνοιγαν τον δρόμο γι’ αυτήν τη συλλογική «έφοδο στον ουρανό».

Στις 25 του Οκτώβρη, κι ενώ αποσπάσματα ένοπλων εργατών στο Πέτρογκραντ είχαν ήδη αρχίσει να τοποθετούνται στα νευραλγικά σημεία της πόλης, η εβδομαδιαία εφημερίδα που εξέδιδε η Αναρχοσυνδικαλιστική Ένωση Προπαγάνδας, Golos Truda (Φωνή της Εργασίας), ξεκαθάριζε ότι εφόσον αυτό που συνέβαινε ήταν μια «ενέργεια των επαναστατημένων μαζών για πολιτικούς σκοπούς και κάτω απ’ την αιγίδα ενός πολιτικού κόμματος», η στάση των αναρχικών όφειλε να είναι αρνητική. Αν, όμως, αναλάμβαναν δράση οι ίδιες οι «επαναστατημένες μάζες», τότε οι αναρχικοί/ές έπρεπε να συμμετέχουν στο μαζικό αυτό κίνημα «με την πιο μεγάλη ενεργητικότητα» [2].

Δεν χρειάστηκε να ξηλωθούν λιθόστρωτα και να πυρποληθούν κυβερνητικά κτίρια, για να επιτευχθεί η κατάληψη του Πέτρογκραντ και για να ανατραπεί η κυβέρνηση Κερένσκι. Τεχνικά μιλώντας, ό,τι έγινε θα μπορούσε να περιγραφεί ως πραξικόπημα. Αλλά, όπως αναγνώρισε αργότερα ο Vsevolod Mihajlovič Èjhenbaum, γνωστός και ως Volin (ή Voline), ένας από τους εμπνευστές και ο κύριος συντάκτης της Golos Truda, από τον Οκτώβρη και μετά, η επαναστατική διαδικασία που είχε ξεκινήσει από τον Φλεβάρη του 1917 στη Ρωσία μπήκε «σ’ έναν δρόμο πολύ ιδιαίτερο, ολοκληρωτικά ανεξερεύνητο»: πέρασε το κατώφλι της κοινωνικής επανάστασης [3]. Η ευρεία διάχυση και η ραγδαία ριζοσπαστικοποίηση, μέσω της ανάπτυξης διάφορων μορφών αυτο-οργάνωσης (εργατικά συμβούλια, συμβούλια στρατιωτών και αγροτών, εργοστασιακές επιτροπές, συνοικιακές επιτροπές), μιας πολλαπλότητας πρακτικών εναντίωσης στην αστική ταξική κυριαρχία, έτσι όπως αυτή ασκούνταν είτε στη μικροκλίμακα των χώρων εργασίας και της καθημερινής αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης είτε στο κεντρικό επίπεδο της υλοποίησης των αποφάσεων της κυβερνητικής εξουσίας, τον Οκτώβρη του 1917 οδήγησε, σύμφωνα με έναν άλλο Ρώσο αναρχικό, τον Grigorij Maksimov, σε μια «προσωρινή εξάλειψη του κράτους και σ’ έναν κλονισμό της καπιταλιστικής οικονομίας εκ θεμελίων» [4].

Όσο κι αν απαιτήθηκαν πολιτικοί ελιγμοί για να επικρατήσει η εξουσία των εργατικών συμβουλίων έναντι της εξουσίας της προσωρινής κυβέρνησης συνασπισμού αστικών και εργατικών κομμάτων, που είχε σχηματιστεί μετά την εξέγερση του Φλεβάρη, ο Οκτώβρης δεν βιώθηκε ως μια θριαμβευτική απόδειξη του πόσο ιστορικά καθοριστική είναι η πολιτική διορατικότητα. Έγινε σημείο αναφοράς γιατί ήταν μια ριζική αμφισβήτηση της πολιτικής όπως την ξέρουμε: ως δραστηριότητα διαχωρισμένη από την πραγματικότητα της καθημερινής ζωής, η οποία, ακριβώς επειδή παραμένει διαχωρισμένη, αφήνει άθικτες, και ακόμα περισσότερο, αντεπιδρώντας παραγωγικά, διαιωνίζει, τις κοινωνικές συνθήκες που καθιστούν την καθημερινή ζωή μια άθλια, επίμοχθη και ακατανόητη, εμπειρία διάψευσης πραγματικών δυνατοτήτων, προσαρμογής σε μια καταστατική ανελευθερία.

Εκείνο που έκανε την ιστορική διαφορά δεν ήταν ότι καταλήφθηκαν τα Χειμερινά Ανάκτορα από ανθρώπους οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονταν ως κομμουνιστές. Όπως έγραψε ο αναρχικός Efim Yartchuk, μέλος του σοβιέτ της Κρονστάνδης το 1917, και αργότερα, το 1937, ένας από τους χιλιάδες επαναστάτες που εκτελέστηκαν κατά τις Δίκες της Μόσχας: «η Επανάσταση του Οκτώβρη, φέροντας εντός της όλες τις δυνατότητες ενός ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού, ήταν στα ίδια τα θεμέλιά της ελευθεριακή. Είχε καταστρέψει τη συγκεντρωτική εξουσία, διασπείροντάς την στα σοβιέτ, ώστε να είναι πια αυτά που αποφασίζουν. Κατάφερε ένα θανάσιμο πλήγμα στη φεουδαρχική αγροτική τάξη πραγμάτων και επιδίωξε να προχωρήσει ακόμα πιο πέρα στο δρόμο της ολοσχερούς καταστροφής της νεωτερικής αστικής τάξης πραγμάτων. Η καταστροφή του παλιού ήταν ριζική, αλλά εκείνο που μετράει περισσότερο είναι ότι κίνητρο αυτής της τόσο ριζικής καταστροφής ήταν η θέληση να μετασχηματιστεί η κοινωνία στη βάση ελευθεριακών κομμουνιστικών αρχών. Να γιατί προκάλεσε τέτοιο μίσος, μια τόσο λυσσαλέα εχθρότητα από την πλευρά των εκμεταλλευτών, στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στο εξωτερικό» [5]. Μια δεκαετία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ωστόσο, ο Peter Archinov, ένας πρώην μπολσεβίκος που είχε γίνει αναρχικός το 1906, θα διακρίνει ανάμεσα σε δύο εκδοχές του Οκτώβρη.

Από τη μία μεριά, ήταν ο «Οκτώβρης των εργατών», που ανέτρεψε «το τελευταίο και μεγαλύτερο εμπόδιο στην επανάσταση τους: την εξουσία του κράτους των, ήδη ηττημένων και αποδιοργανωμένων, κατεχουσών τάξεων». Από την άλλη, ήταν ο «Οκτώβρης των μπολσεβίκων», η υπαγωγή της επανάστασης στο κόμμα, μέσω «της υποκατάστασης της ιδέας της κοινωνικής επανάστασης και της κοινωνικής χειραφέτησης των μαζών από την ιδέα της σοβιετικής εξουσίας» [6].

Ό,τι τεχνικά έμοιαζε να συνιστά ένα πολιτικό πραξικόπημα, η ανατροπή μέσω ένοπλης εξέγερσης της κυβέρνησης Κεράνσκι, στην πραγματικότητα ήταν η «νομική επικύρωση», κατά τη διατύπωση του Alexander Bergman (ενός αναρχικού που το 1919 απελάθηκε, μετά από φυλάκιση δύο ετών εξαιτίας της αντιπολεμικής του στάσης, από τις ΗΠΑ στη σοβιετική Ρωσία), της εκ βάθρων κοινωνικής αλλαγής στην οποία είχε ήδη αρχίσει να αποδύεται το προλεταριάτο [7]. Ο προλεταριακός Οκτώβρης ήταν μια εξέγερση εν εξελίξει. Κι ως τέτοιος είχε οικουμενικό περιεχόμενο. Αποτελώντας μια απόπειρα άρσης των εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων, ριζικής ανανέωσης των τρόπων με τους οποίους τα ανθρώπινα όντα σχετίζονται μεταξύ τους κατά την κοινωνική παραγωγή των ζωών τους, κατέτεινε σε μια παγκόσμια επανάσταση de facto, κι όχι μονάχα επειδή αυτό ήταν ένα κομβικό στοιχείο στον πολιτικό λόγο των μπολσεβίκων. Αυτό ήταν το πείραμα αυτοδημοκρατίας στο οποίο αναφερόταν ο Μπερνέρι. Ο Οκτώβρης των μπολσεβίκων, αντίθετα, η επαναστατική δικτατορία ενός κόμματος μετατρεπόμενου σε κράτος στο όνομα του προλεταριάτου, μακράν από το να εκφράζει σε ένα ανώτερο, υποτίθεται, επίπεδο ή να προασπίζει, τη νικηφόρα προλεταριακή εξέγερση, τελικά κατέπνιξε τη χειραφετητική δυναμική που η εξέγερση είχε αποδεσμεύσει σε όλες τις εκφάνσεις τις κοινωνικής ζωής, εγκαθιστώντας, κατά τις διατυπώσεις της αναρχικής Ida Mett, «πάνω στα συντρίμμια της κοινωνικής επανάστασης ένα ολιγαρχικό καθεστώς που δεν έχει τίποτα κοινό με τις ιδέες που είχαν εμπνεύσει την ίδια την ανάπτυξή της» [8].

Πέντε μόλις ημέρες πριν την εξέγερση του Οκτώβρη, η συντακτική ομάδα της Golos Truda είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο με τίτλο «Είναι αυτό το τέλος;». Θέμα του ήταν η ερμηνεία της λέξης «εξουσία» στο σύνθημα «όλη η εξουσία στα σοβιέτ», και το νόημα, επομένως, της κατάληψης της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο:

«Αν με τον όρο “εξουσία” θέλουν να πουν ότι όλη η δημιουργική εργασία κι όλη η οργανωτική δραστηριότητα, σ’ όλη την έκταση της χώρας, θα περάσουν στα χέρια των εργατικών κι αγροτικών οργανισμών, που θα υποστηρίζονται απ’ τις ένοπλες μάζες· Αν με την “εξουσία” εννοούν το απόλυτο δικαίωμα αυτών των οργανισμών ν’ ασκήσουν μια τέτοια δραστηριότητα και να συνασπισθούν μ’ αυτό το σκοπό, κατά ένα τρόπο φυσιολογικό κι ελεύθερο, αρχίζοντας έτσι τη νέα οικονομική και κοινωνική οικοδόμηση που θα οδηγήσει την Επανάσταση σε καινούριους ορίζοντες ειρήνης, οικονομικής ισότητας κι αληθινής ελευθερίας· Αν με το σύνθημα “η εξουσία στα Σοβιέτ” δεν εννοούν τη δημιουργία εστιών μιας πολιτικής εξουσίας, εστιών υποταγμένων σ’ ένα γενικό πολιτικό κι εξουσιαστικό κέντρο του Κράτους· Αν, τέλος, το πολιτικό κόμμα που αποβλέπει στην εξουσία και στην κυριαρχία διαλυθεί μετά τη νίκη και παραχωρήσει πραγματικά τη θέση του σε μια ελεύθερη αυτο-οργάνωση των εργαζομένων· Αν η “εξουσία στα Σοβιέτ” δεν γίνει στην πραγματικότητα μια κρατική εξουσία ενός καινούριου πολιτικού κόμματος, Τότε, και μόνον τότε, η νέα κρίση θα μπορέσει νά ’ναι η τελευταία, θα μπορέσει να σημάνει την αρχή μιας καινούριας εποχής» [9].

Οι περισσότεροι Ρώσοι αναρχικοί, και ιδίως εκείνο το τμήμα τους που συμμετείχε δραστήρια στην οικοδόμηση μορφών προλεταριακής αυτο-οργάνωσης, όπως οι εργοστασιακές επιτροπές, δεν απέρριπταν συλλήβδην το ενδεχόμενο κατάληψης της πολιτικής εξουσίας. Η κυβέρνηση Κερένσκι έπρεπε να ανατραπεί, και για να συμβεί αυτό ήταν αναγκαίο να επιστρατευτούν πολιτικά μέσα, συντονισμένες τακτικές κινήσεις, ελιγμοί ή ακόμα και μορφές καταναγκασμού. Αναρχικοί αγωνιστές μπορούσαν, ή μάλλον έπρεπε συχνά, να συνεργάζονται με μπολσεβίκους για να πετύχουν την τάδε ή τη δείνα απόφαση σε μια συνέλευση ενός εργατικού συμβουλίου ή μιας εργοστασιακής επιτροπής, αλλά και να συντονίζονται ώστε στην πράξη να επιβληθούν συγκεκριμένοι τρόποι εφαρμογής, και συγκεκριμένες πολιτικές ερμηνείες, των αποφάσεων στις οποίες κατέληγαν τέτοιου είδους συνελεύσεις, διαμορφώνοντας έτσι ενεργητικά έναν ευνοϊκό συσχετισμό δύναμης έναντι των άλλων, συμφιλιωτικών με την αστική τάξη, εργατικών κομμάτων. Και κάτι τέτοιο όντως γινόταν τακτικά από την άνοιξη του 1917 μέχρι και την εξέγερση του Οκτώβρη. Τόσο οι αναρχοκομμουνιστές όσο και οι αναρχοσυνδικαλιστές συνεργάζονταν με τους μπολσεβίκους. Τέσσερα τουλάχιστον από τα μέλη της Επαναστατικής Στρατιωτικής Επιτροπής του σοβιέτ της Πετρούπολης, η οποία κατάστρωσε και υλοποίησε το επιχειρησιακό πλάνο για την ανατροπή της κυβέρνησης Κερένσκι, μια πράξη αναμφίβολα πολιτική με την πιο στενή μάλιστα έννοια του όρου, ήταν αναρχικοί [10].

Η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, όμως, άνηκε στο καταστροφικό σκέλος της επανάστασης. Συγκαταλεγόταν σε όσα έπρεπε αναγκαστικά να γίνουν ώστε να αναιρεθεί η υπάρχουσα κοινωνική τάξη πραγμάτων, βασική διάσταση της οποίας ήταν (και εξακολουθεί βέβαια σήμερα να είναι) ο διαχωρισμός της δημόσιας, τυπικής και αφηρημένης πολιτικής πραγματικότητας από την ιδιωτική, βιωματική και συγκεκριμένη κοινωνική-οικονομική πραγματικότητα. Το κόμμα των μπολσεβίκων, αντίθετα, από τη στιγμή που κατέλαβε την εξουσία άρχισε να στήνει μια επαναστατική δικτατορία η οποία έτεινε να γίνει ένα νέο πολιτικό καθεστώς, αντί να λειτουργεί ως μια πολιτική πτύχωση μιας μεταβατικής κοινωνικής μορφολογίας, ενός προσωρινού κι ασταθούς πλαισίου σχέσεων ανάμεσα σε ανταγωνιζόμενες κοινωνικές τάξεις, ενός πειράματος κοινωνικού μετασχηματισμού.

Τοποθετώντας στη θέση του αστικού κράτους, νοούμενου ως οργάνου καταπίεσης της εργατικής τάξης, ένα «σοσιαλιστικό κράτος», που προοριζόταν ιδεατά να λειτουργήσει ως όργανο καταπίεσης της αστικής τάξης, οι μπολσεβίκοι αναιρούσαν την «αυτοδημοκρατία» των συμβουλίων, την οποία επαινούσε ακόμα και το 1919 ο Μπερνέρι, και την οποία οι ίδιοι είχαν εγκαθιδρύσει ως πολιτικό σύστημα. Ενίσχυαν το κράτος αντί να το απονεκρώνουν. Για να υπερασπιστούν την εξουσία των εργατικών συμβουλίων ως πολιτική εξουσία υποκαθιστούσαν τον συλλογικό νου του αγωνιζόμενου προλεταριάτου από τον συλλογικό νου ενός κόμματος που αυτόκλητα διεκδικούσε το προνόμιο του αποκλειστικού εκπροσώπου της «πρωτοπορίας» του προλεταριάτου, εξουθενώνοντας τα εργατικά συμβούλια ως μορφές αμφισβήτησης της πολιτικής.

Πολύ πριν τους απηνείς διωγμούς που εξαπέλυσε τη δεκαετία του 1930 η σταλινική γραφειοκρατία, αυτό που είχε αρχίσει να δημιουργείται, όπως είχε διαγνώσει ήδη από το 1918 η Ρόζα Λούξεμπουργκ, ήταν ένα «καπιταλιστικό κράτος με το κεφάλι κάτω» [11]. Η ύπαρξη ενός τέτοιου κράτους, στη ρητορική των μπολσεβίκων, εμφανιζόταν ως ένας καρπός της επανάστασης, ως κάτι που ήλθε για να μείνει, και όχι ως ένα δυσάρεστο επεισόδιο κατά την πρώτη φάση της εκτύλιξής της, και δικαιολογούνταν με μια θεωρία περί δικτατορίας που προϋπέθετε υπόρρητα τη θέση «ότι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός είναι ένα πράγμα, για το οποίο το επαναστατικό κόμμα έχει τη συνταγή έτοιμη στην τσέπη του και δεν έχει να κάνει τίποτε άλλο παρά να την εφαρμόσει με ζήλο» [12].

Στους επαναστατικούς κύκλους της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής δεν δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στην αντίφαση ανάμεσα στην εξέγερση του Οκτώβρη ως σημείο καμπής μιας εξελισσόμενης διαδικασίας προλεταριακής αυτοχειραφέτησης και την εξέγερση του Οκτώβρη ως πολιτικό στρατήγημα για την εγκαθίδρυση μια πολιτικής δικτατορίας, την οποία είχαν έγκαιρα αναδείξει οι αναρχικοί/ές στη Ρωσία, καθώς και η Λούξεμπουργκ. Οι απόψεις, άλλωστε, των αναρχικών που έζησαν σε πραγματικό χρόνο την εκτύλιξη αυτής της αντίφασης, πριν από τη δεκαετία του 1940, όταν πρωτοκυκλοφόρησαν στα Αγγλικά και τα Γαλλικά τα γραπτά του Βολίν, της Μετ και του Μαξίμοφ, δεν είχαν βγει και πολύ έξω από τα ασφυκτικά στενά όρια των μικρών κύκλων των ομόδοξών τους και των Ρώσων πολιτικών προσφύγων. Τα γραπτά των μπολσεβίκων ηγετών, αντίθετα, τυπώνονταν από κρατικά τυπογραφεία και μεταφράζονταν ταχύτατα σε δεκάδες γλώσσες από κομματικούς στρατούς που αποκτούσαν με το πέρασμα του χρόνου όλο και μεγαλύτερη ισχύ ως κατά τόπους αντιπρόσωποι του σοβιετικού κόμματος-κράτους.

Οι νικητές, όπως ξέρουμε, γράφουν την ιστορία. Ακόμα και σήμερα, όποτε τυγχάνει να ανοίξει κουβέντα για τον Οκτώβρη του 1917, έχουμε να αναμετρηθούμε με τους μύθους που το κόμμα-κράτος των μπολσεβίκων καλλιέργησε μετά την επικράτησή του. Ένας από αυτούς, ίσως ο πιο ανθεκτικός, είναι ότι ο μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων είναι επί της ουσίας έργο ενός κόμματος ικανού να λειτουργεί ως στρατηγικός νους για τις «μάζες», ότι οι κοινωνικοί αγώνες «δεν αρκούν» από μόνοι τους για να δρομολογηθεί μια επαναστατική αλλαγή, ότι πρέπει ένας συγκεντρωτικός φορέας, ορατός στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, ένα πρόπλασμα κράτους, να έλθει να βάλει τα σωστά «πολιτικά περιεχόμενα». Ένας άλλος είναι ότι οι χαφιέδες και τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας που κατέκλυσαν από τη δεκαετία του 1930 τη σοβιετική επικράτεια ήταν ένα ατύχημα στον δρόμο για τον σοσιαλισμό. Και οι δύο αυτοί μύθοι αποσυνδέουν την κριτική προς το κεφάλαιο από την κριτική προς το κράτος. Συσκοτίζουν, επίσης, τον πιο δύσκολο και κρίσιμο κόμπο στο κουβάρι των γεγονότων που εκτυλίχθηκαν από τον Οκτώβρη του 1917 και μετά, που δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι το ίδιο συλλογικό σώμα, το κόμμα των μπολσεβίκων, που υπήρξε ένα από τα πιο αποτελεσματικά όργανα της επανάστασης μεταστράφηκε σύντομα στο πιο καταστροφικό όχημα της αντεπανάστασης.

Ο Μαξίμοφ το 1940 θα κάνει λόγο για κάποιου είδους εξαπάτηση, τις παραμονές και κατά τον πρώτο καιρό της Οκτωβριανής Επανάστασης, από πλευράς των μπολσεβίκων, και προσωπικά του ίδιου του Λένιν: έβαλαν για λίγο στην άκρη τον μαρξιστικό κρατισμό, και διατράνωσαν την πίστη τους στην εργατική εξουσία, τον φεντεραλισμό, την αυτονομία και την προλεταριακή αυτοκυβέρνηση, για να καταφέρουν να επιβάλλουν από την πίσω πόρτα τη δική τους δικτατορία [13]. Ο Μπερνέρι, το 1936, από τη Βαρκελώνη, θα υποστηρίξει ότι η αντίφαση διέτρεχε τον ίδιο τον «λενινισμό», ο οποίος ήταν αφενός μια «επιστροφή στο επαναστατικό πνεύμα του μαρξισμού», κι αφετέρου μια «επιστροφή στα σοφίσματα και τις αφαιρέσεις της μαρξιστικής μεταφυσικής» [14].

Είτε έτσι είτε αλλιώς, αν κάτι αξίζει να διερωτηθούμε σήμερα, ανατρέχοντας στον Οκτώβρη του 1917 είναι ακριβώς αυτό: γιατί και πώς η αντεπανάσταση εμφανίστηκε εντός της επανάστασης, όχι ως μια εξωτερική δύναμη ανάσχεσης, αλλά ως μια εσωτερική δύναμη απονέκρωσης και καταστολής. Οι ιστορίες των αναρχικών εκείνης της περιόδου είναι ιστορίες ανθρώπων που μολονότι δεν έδωσαν, ή δεν μπορούσαν να δώσουν, πειστικές ή σωστές απαντήσεις, έθεσαν με διαύγεια ορισμένα από τα πιο ζωτικά ερωτήματα σε σχέση με τη δυνατότητα εξόδου της ανθρωπότητας από το μακραίωνο βασίλειο της ανελευθερίας. Και δεν έπαψαν να σκέφτονται τη δυνατότητα κατάργησης των εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων ως κάτι αξεδιάλυτα συνυφασμένο με τη δυνατότητα κατάργησης του κράτους.

Ο μύθος ότι ο ρόλος τους ήταν ασήμαντος, και τα γραπτά τους «αφελή», είναι ένα πολυφορεμένο, παρά την πλαστότητά του, άλλοθι για να συνεχίσουμε να αναπαράγουμε τους μπολσεβίκικους μύθους, για να εξακολουθούμε να πιστεύουμε άκριτα ότι οι πολιτικοί μέντορες και σύντροφοι του Στάλιν ήταν, τάχα, πιο διορατικοί/ές από τους συναγωνιστές/τριές τους που πρώτοι/ες βρέθηκαν στην θέση του θύματος γιατί επέλεξαν να υπερασπιστούν σε χρόνο ενεστώτα τον προλεταριακό Οκτώβρη ενάντια στον Οκτώβρη του κόμματος-κράτους, την επανάσταση ενάντια στην αντεπανάσταση, ακόμα κι αν αδυνατούσαν συχνά να συλλάβουν πόσο στενή ήταν η σχέση ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη.

[1] C. Berneri, “L’autodemocrazia” [1919], στον τόμο: P. C. Masini και A. Sorti (επιμ.), Scritti scelti di Camillo Berneri: Pietrogrado 1917 – Barcellona 1937, Milano: Sugar Editore, 1964, σελ. 30-34 – τα παραθέματα στις σελ. 30 και 34.

[2] Παρατίθεται στο έργο του Volin, Η άγνωστη επανάσταση, μετάφραση: Σ. Ζάκκας, 2 τόμοι, Αθήνα: Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1975-1976, τόμ. 2, σελ. 55-56.

[3] Ό.π., τόμ. 2, σελ. 5.

[4] G. P. Maximoff, The guillotine at work: Twenty years of terror in Russia, Chicago: The Chicago Section of the Alexander Berkman Fund, 1940, σελ. 343.

[5] E. Yartchuk, “Les soviets et la défense de la révolution”, μετάφραση: A. Skirda, Autogestion et socialisme, 18-19 (1972), σελ. 229-235 – η αναφορά στη σελ. 231.

[6] P. Archinov, “Les 2 octobres” [1927], μετάφραση: A. Skirda, Autogestion et socialisme, 18-19 (1972), σελ. 185-197 – η αναφορά στις σελ. 189, 191.

[7] A. Berkman, The Russian tragedy [1922], επιμέλεια: W. G. Nowlin Jr., Sanday, Orkney: Cienfuegos Press Ltd., 1976, σελ. 13-15.

[8] I. Mett, La commune de Cronstadt: Crépuscule sanglant des Soviets, Paris: Spartacus, [1949], σελ. 79.

[9] Το άρθρο αναδημοσιεύεται ολόκληρο από τον Volin, Η άγνωστη επανάσταση, σελ. 53-55 – το παράθεμα στις σελ. 53-54.

[10] Βλ. A. Rabinowitch, Prelude to revolution: The Petrograd Bolsheviks and the July 1917 Uprising, Bloomington και Indianapolis: Indiana University Press, 1968, σελ. 71-73, 100-102· P. Avrich, “The anarchists in the Russian Revolution”, Russian Review 26 (1967), σελ. 341-350 – οι σχετικές αναφορές στις σελ. 344-346.

[11] Ρ. Λούξεμπουργκ, Η ρωσική επανάσταση, μετάφραση: Κ. Μιλτιάδης, Αθήνα: Εκδόσεις Κοροντζή, 1978, σελ. 78.

[12] Ό.π., σελ. 79.

[13] Βλ. Maximoff, The guillotine at work, σελ. 19-34.

[14] Berneri, “La dittatura del proletariato e il socialismo di stato” [1936], στον τόμο: Masini και Sorti (επιμ.), Scritti scelti di Berneri, σελ. 218-221 – τα παραθέματα στη σελ. 221.

http://pandiera.gr/%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CE%BA%CE%B...F%81/

russia / ukraine / belarus / history / opinion / analysis Wednesday November 08, 2017 16:21 byJurgo

Kompilaĵo el diversaj verkoj pri la rusa revolucio de anarkiista vidpunkto ĵus esperantigita de Jesús González kaj eldonita de la Biblioteko Mateo Morral (ĜKL de Viladekans', Katalunio)

En 1923, publikiĝis en Santiago de Ĉilio libreto titolita: “La laborista kaj kamparana Rusujo. Io de tio vidita dum vizito al Moksvo”, verkita de Luis E. Recabarren S., komunista deputito. Li rakontas sian viziton el kvardek tri tagoj, kiel delegito por la 4a kongreso de la Komunista Internacio kaj la 2a kongreso de la Internacio de la Ruĝaj Sindikatoj. En la kvara paĝo, li klarigas kial li iris al Rusujo:
Mi iris vidi ĉu la laborista klaso efektive havis enmane la politikan povon per kiu ĝi garantios la konservadon en siaj manoj de la ekonomia povo.

Mi iris vidi ĉu la laborista klaso jam definitive neniigis la tutan ŝtaton de kapitalisma ekspluatado kaj de tiraneco.

Mi iris vidi ĉu la ekspropigo de la ekspluatantoj estis ja tute plenumita en Rusujo.

Mi iris vidi ĉu estus eblo de restarigo de la kapitalisma sistemo.


Kaj en la sekva paĝo, li resumas siajn impresojn:

Kaj mi povis vidi ĝoje, ke la laboristoj de Rusujo efektive havis en siaj manoj la tutan forton de la politika kaj ekonomia povo kaj, ke ŝajnis neeble, ke estu en la mondo forto kapabla senigi al la proletaro de Rusujo je tiu jam konkerita povo.

Krome mi povis konstati, ke la eksproprigo de la ekspluatantoj estas kompleta, tiel ke neniam revenos en Rusujon reĝimo de ekspluatado kaj tiraneco, kiel kiun ni ankoraŭ eltenas en Ĉilio.

Mi povis konvinki min, ke mi ne trompis min antaŭe, kiam mi predikis en ĉi tiu lando, ke la proletaro de Rusujo havas en siaj manoj la tutan povon por realigi sian estontan feliĉon kaj kunigas la elementojn por konstrui la komunisman socion, kiel veran regnon de la sociala justeco.


Mi esperas, ke la nuntempa leganto, bone informita, povas kompreni, ke tiu kompatindulo aŭ trompiĝis aŭ komprenis nenion aŭ ne volis vidi la realon aŭ estis trompita de la bolŝevikoj aŭ... cinike mensogis. Bedaŭrinde multaj aliaj homoj ankaŭ trompiĝis aŭ konscie trompis siajn samtempulojn ade mensogante pri tio okazinta kaj okazanta en la Sovetia Rusujo.

Tri el kvar tradukitoj en ĉi tiu kompilaĵo ankaŭ estis en Rusujo aŭ loĝis en ĝi. Kaj surprize!: ili ne spertis la samon, kiel la komunista deputito. Kaj ili denuncis ĝin per siaj verkoj samkiel faris multaj aliaj rusaj aŭ alilandaj anarkiistoj de post la unuaj momentoj de la revolucia fakto, kiuj kritikadis la subpremadon, la krimojn kaj la devojiĝojn de la “diktatorado de la proletaro” kaj ties bolŝevikaj gvidantoj.

Mallonga historia klarigo:

Ángel Pestaña, historia gravulo de la hispana anarkisindikatista NKL (Nacia Konfederacio de la Laboro), rakontas detale siajn spertojn dum sepdek tagoj en Rusujo, kien li iris kiel delegito de NKL por la dua Kongreso de la Komunista Internacio (KI). Lia celo estis akiri informojn por ke NKL definitive povu konfirmi aŭ ne sian aliĝon al la KI.

Reveninte de Rusujo, Pestaña eĉ ne povis kontakti kun siaj kolegoj ĉar estis enprizonigita en senkomunika reĝimo. Ĉar NKL ne konis la opinion de Pestaña, organizis kaŝan delegitkunvenon en kiu ĉeestis malmultaj aktivuloj, ĉar la organizo suferadis fortan subpremon fare de la diktatora registaro. Tie, serio de pormarksistaj uloj, aliĝantoj al NKL kaj okupantaj postenojn de respondeco en la kataluna regiona sindikato, sin mennomumis kiel membroj de la dua delegitaro, kiu iros al Sovetio por partopreni en la fondo de la Internacio Sindikata Ruĝa kaj en la 3a Kongreso de la Tria Internacio. Eksciitaj la anarkiistaj grupoj pri tio, kio okazis, sukcesis enmeti en la delegitaron Gaston Leval, anarkiisto de franca origino loĝinta en Hispanujo kaj ankaŭ aliĝinta al NKL. Fine kaj konsiderante la konkludojn de la kongreso, la anarkisindikatista konfederacio decidis ne aliĝi al la Komunista Internacio kaj male fari tion al la ĵus refondita, en Berlino, IAL (Internacia Asocio de la Laboristoj). El tiu vojaĝo estiĝas broŝuro, kie la aŭtoro elmetas sian nelaŭdantan opinion pri Lenino.

Aliflanke, Vicente Pérez aktivulo de la barcelona NKL loĝis en Rusujo, kiel politika enmigrinto, kaj rakontas siajn spertojn kaj opiniojn en la tria tradukita verketo.

Finfine de Camillo Berneri, la sola aŭtoro el tiu kompilaĵo kiu ne vizitis Rusujon kaj ankaŭ ne apartenis al NKL, mi tradukis artikolon verkita kiam li loĝis en Barcelono partoprenante en la organizo de kontraŭfaŝistaj italaj volontuloj kaj en la propagando en la itala per la radiostacio kaj gazetaro.

Eble iu pensos, ke ĉi tiun tradukon ne estas necesa hodiaŭ aŭ, ke estas aliaj aferoj pli gravaj ol repiki en la vundon de la fiasko de la komunista rusa revolucio.

Eble aŭ eble ne. Estas tempo, kiam multaj historiistoj de diversaj tendencoj publikigas siajn pli-malpli dikajn volumojn pri la revolucia fakto kaj donas sian pli-malpli senpartian version pri la afero. Tio estas, la rusa revolucio ankoraŭ vivas, almenaŭ en la libroj. Kaj subite oni povas legi maloportunaĵojn diritajn de politikistaĉo, kiel Pablo Iglesias -supera gvidanto de la hispana maldekstra (?) partio Podemos-, kiu senhonte kuraĝis dum debato1 pri la centjariĝo de la sovetia revolucio laŭdi la “bolŝevikan genion”, dirante, ke la rusa revolucio “konstruis politikan teorion por venki”, ke Lenino pruvis, ke “la politiko povas venki la historion” ellaborante “politikan sciencon por tiuj de malsupre pli potencan ol tiu de tiuj de supre” aŭ, ke “Lenino estas genio pri la konkero de la politika povo”. Krome li etendis tiun kvaliton esti “la ŝlosilo, kiu malfermas pordon” kaj “produktas ordon” al la hispanaj komunistoj, kiuj dum la enlanda milito formis “disciplinitan armeon por venki la militon”, serĉis internaciajn interligojn, ktp.

Estas malfacile por mi klarigi kiel kaj kial tiu profesoro de politika scienco kapablas hodiaŭ mensogi samkiel faris la porbolŝevikoj de antaŭ cent jaroj. Ĉu eble ni lernis nenion? Ĉu nekredeble hodiaŭ, 2017, necesas klarigi kaj reklarigi al la homoj, kiu estis la agado de la bolŝevikoj, la aŭtentikaj perfiduloj al la rusa revolucio?

Sed ne gravas, jen estas por la esperantaj legantoj eta kontribuo de kelkaj anarkiistoj al la kompreno de tio okazinta dum la unuaj jaroj de la rusa revolucio, sendube la plej grava okazintaĵo de la historio de la tutmonda proletaro.

Ĉiu deduktu, kion konsideros oportuna.

Fine mi devas klarigi, ke enmetis en ĉi tiun kompilaĵon malgrandan artikolon de Camillo Berneri, kiel eta omaĝo al la malmulte konata itala anarkiisto forpasinta antaŭ ĝuste okdek jaroj dum la enlanda hispana milito, fie mortigita… de la disciplinitaj komunistoj, kiuj tiom plaĉas al la sinjoro Iglesias.

Ρωσία / Ουκρανία / Λευκορωσία / Φύλο / Ανακοίνωση Τύπου Saturday May 13, 2017 19:33 byAlternativa Libertaria/fdca

Η Alternativa Libertaria στέκεται αλληλέγγυα με την κοινότητα LGBT της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ενάντια στις συλλήψεις και τις επιθέσεις στην Τσετσενία, τη Ρωσία και άλλες χώρες της Ομοσπονδίας, όπου η ελευθερία του Τύπου και της έκφρασης σε δημόσιους χώρους, έχει κατασταλεί για όσους ανήκουν στην κοινότητα LGBT. Υποστηρίζουμε μια εκστρατεία αντιπληροφόρησης όσον αφορά αυτή τη συνεχόμενη υπόθεση και προσπαθούμε να παρέχουμε συνεχώς πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο που εκδηλώνεται ο αυταρχισμός και το παραδοσιακό νεοθρησκευτικό πνεύμα στις χώρες της Ομοσπονδίας, όπου έχει γίνει εργαλείο κυριαρχίας πάνω στους ανθρώπους.

Αλληλεγγύη με τα θύματα της ομοφοβίας στην Τσετσενία και όχι μόνο

Η Novaya Gazeta, η εφημερίδα της αντιπολίτευσης στη Ρωσία, δημοσίευσε μια σειρά αναφορών για την Τσετσενία σχετικά με την κράτηση δεκάδων ανδρών σε μια μυστική φυλακή «λόγω μη παραδοσιακού σεξουαλικού προσανατολισμού ή υποψίες γι’ αυτό». Η ρωσική εφημερίδα γράφει ότι τα τελευταία κύματα καταστολής, οδήγησαν στη σύλληψη περισσότερων από 100 ανδρών και στο θάνατο -τουλάχιστον- τριών από αυτούς.

Οι θηριωδίες τις οποίες έφερε στο προσκήνιο η ρωσική εφημερίδα, δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητες πηγές, αλλά η Μη Κυβερνητική Οργάνωση Human Rights Watch (HRW - Παρατηρητήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων) ισχυρίζεται ότι πράγματι κάτι συμβαίνει εκεί βάσει πληροφοριών από αξιόπιστες πηγές. [Σημείωση του μεταφραστή: έχει, ήδη επιβεβαιωθεί από τότε].

Η Τάνια Λοκσίνα (Tanya Lokshina) επικεφαλής του προγράμματος της HRW στη Ρωσία, αναφέρει ότι δεδομένου του αριθμού των πηγών και της συνοχής και ομοιότητας των ισχυρισμών τους δεν μπορεί να υπάρξει καμία αμφιβολία για τις καταστροφικές εξελίξεις της συνεχιζόμενης αντι-γκέι εκστρατείας στην Τσετσενία.

Η Εκατερίνα Σοκιριάνκαγια (Ekaterina Sokirianskaia) της International Crisis Group (Διεθνούς Ομάδας Κρίσεων), η οποία είναι ειδική σε θέματα της περιοχής Βορείου Καυκάσου, έλαβε παρόμοια επιβεβαίωση από δικές της πηγές.

Μια άμεση γραμμή υποστήριξης που ενεργοποιήθηκε από Τσετσένους στη Ρωσία από το δίκτυο LGBT έλαβε περισσότερες από δέκα κλήσεις από την Τσετσενία μέσα σε δύο εβδομάδες μετά το σχετικό δημοσίευμα στην Novaya Gazeta.

Η βιαιότητα της καταστολής αυτής δείχνει πόσο πολύ η Τσετσενία έχει γίνει φέουδο του Ραμζάν Καντίροφ. Ο εκπρόσωπος Τύπου του προέδρου της Τσετσενίας απάντησε στην Novaya Gazeta, λέγοντας ότι δεν υπάρχουν γκέι στην Τσετσενία καθώς «αν υπήρχαν τέτοιου είδους άτομα στην Τσετσενία, η αστυνομία δεν θα μπορούσε να ασχοληθεί με το θέμα, επειδή οι γονείς τους θα τους είχαν ήδη στείλει σε ένα μέρος από όπου δεν θα επιτρεπόταν η επιστροφή τους».

Ποιος πιστεύει ότι μια απλή παρέμβαση του Πούτιν θα μπορούσε να κάνει τις τσετσενικές αρχές να τερματίσουν αυτή τη δίωξη;! Το Κρεμλίνο εξαρτάται από την προεδρία Καντίροφ για τη διασφάλιση της σταθερότητας στην περιοχή, όπως προσπάθησε να κάνει πολύ καιρό τώρα.

Στην πραγματικότητα, η προσωπική ασφάλεια του Καντίροφ είναι μια δύναμη που ανέρχεται σε περίπου 20.000 ανθρώπους και η Δημοκρατία του τηρεί αυστηρά τον υπερ-παραδοσιακό κοινωνικό και θρησκευτικό κώδικα που είναι εντελώς ανεξάρτητος από τη ρωσική νομοθεσία. Ο ίδιος ο Καντίροφ δήλωσε ότι είναι υπέρ της πολυγαμίας και των εγκλημάτων τιμής.

Τ να μιλάς για την ομοφυλοφιλία αποτελεί τεράστιο ταμπού και οι ομοφυλόφιλοι είναι αόρατοι. Αυτό καθιστά ακόμη πιο περίπλοκο το να έρθει σε επαφή κανείς μαζί τους ώστε να έχει απόδειξη της καταστολής.

«Τα νέα ​​έρχονται πολύ αργά» λέει ο Ιγκρό Κτσέτκοβ (Igor Kochetkov) του ρωσικού δικτύου LGBT, ο οποίος εισήγαγε ένα πρόγραμμα εκκένωσης των ομοφυλόφιλων από την περιοχή. Η πραγματική καταστολή ίσως είναι ακόμη πιο βίαιη από ό,τι περιγράφεται από την Novaya Gazeta. Και όπως λέει η Ekaterina Sokirianskaia: «Έχουμε δει μόνο την κορυφή του παγόβουνου».

Η Alternativa Libertaria στέκεται αλληλέγγυα με την κοινότητα LGBT της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ενάντια στις συλλήψεις και τις επιθέσεις στην Τσετσενία, τη Ρωσία και άλλες χώρες της Ομοσπονδίας, όπου η ελευθερία του Τύπου και της έκφρασης σε δημόσιους χώρους, έχει κατασταλεί για όσους ανήκουν στην κοινότητα LGBT. Υποστηρίζουμε μια εκστρατεία αντιπληροφόρησης όσον αφορά αυτή τη συνεχόμενη υπόθεση και προσπαθούμε να παρέχουμε συνεχώς πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο που εκδηλώνεται ο αυταρχισμός και το παραδοσιακό νεοθρησκευτικό πνεύμα στις χώρες της Ομοσπονδίας, όπου έχει γίνει εργαλείο κυριαρχίας πάνω στους ανθρώπους.

4 Μάη 2017

Alternativa Libertaria/fdca

*Μετάφραση από τα ιταλικά Διεθνείς Σχέσεις CGA (Γαλλία). Μετάφραση από τα αγγλικά: «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης», 12 Μάη 2017.

Σχετικός σύνδεσμος: http://www.fdca.it

russia / ucraina / bielorussia / genero / comunicato stampa Saturday May 13, 2017 01:32 byAlternativa Libertaria / FdCA

Solidarité avec les victimes de l’homophobie, en Tchétchénie

[Italiano][English]

featured image
La Novaya Gazeta, un journal d’opposition en Russie, a publié une série de reportages sur la Tchétchénie à propos de la mise en détention de dizaines d’hommes dans une prison secrète « en raison de leur orientation sexuelle non traditionnelle ou de la suspicion de celle-ci ». Le journal russe écrit que les récentes vagues de répression ont porté le nombre des arrêté-e-s à plus de 100 personnes et à la mort d’au moins trois d’entre eux.

Les atrocités rapportées par le journal russe n’ont pas encore été confirmées [NdT : c’est le cas depuis] de sources sûres, mais Human Rights Watch défend qu’il est réellement en train de se passer quelque chose, sur la base des informations récoltées auprès de leurs sources de confiance.

Tanya Lokshina, directrice du programme de HRW en Russie, explique que le nombre de sources et la cohérence des histoires relatées ne laissent pas de doutes sur les développements dramatiques de la campagne anti-gay qui a cours actuellement en Tchétchénie.

Ekaterina Sokirianskaia de l’International Crisis Group, experte des questions du Nord-Caucase a reçu des confirmations similaires de ses propres sources.

Une ligne directe pour les Tchétchènes, activée en Russie par le LGBT-Network, a reçu plus de 10 appels de la Tchétchénie en l’espace de deux semaines, suite à la publication de l’article sur la Novaya Gazeta.

La brutalité de la répression démontre à quel point la Tchétchénie est devenue le pré carré de son président Ramzan Kadyrov. Le porte-parole du président tchétchène a répondu à la Novaya Gazeta en niant l’existence de personnes gaies en Tchétchénie, puisque « s’il existait de gens de ce genre en Tchétchénie, les services de police n’auraient pas à s’en charger, étant donné que leurs parents les auraient déjà envoyé dans un endroit dont on ne revient pas ».

Celles et ceux qui pensent qu’une simple intervention de Poutine pourrait amener les autorités tchétchènes à mettre fin à une telle persécution se mette un doigt dans l’œil et néglige le fait que le Kremlin dépend du président Kadyrov pour garantir la stabilité de la république tchètchène, ce qu’essaie de faire le Kremlin depuis des années.

En fait, Kadyrov dispose d’une force de sécurité personnelle de près de 20,000 hommes et sa république observe de façon stricte un ensemble de codes religieux et sociaux ultra-traditionnaliste et qui échappe totalement à la législation russe. Le même Kadyrov se serait par ailleurs déclaré favorable à la polygamie et au crime d’honneur.

Quoiqu’il en soit, tout débat sur l’homosexualité est tabou et les personnes gaies extrêmement invisibilisées. Ce qui rend difficile l’entrée en contact avec elleux et la documentation de la répression.

« Les informations nous arrivent avec du retard » explique Igor Kochetkov du LGBT-Network russe qui a lancé un programme d’évacuation de la région. La réalité de la répression brutale pourrait être encore plus profonde que celle décrite par la Novaya Gazeta. Comme le dit Ekaterina Sokirianskaia : « Nous n’avons commencé à voir que la pointe de l’iceberg ».

Alternativa Libertaria exprime son entière solidarité avec la communauté LGBT de la Fédération Russe, contre les arrestations et les agressions en Tchétchénie, en Russie et dans les autres pays de la Fédération où depuis deux ans déjà, la libre expression des personnes LGBT dans la presse et les espaces publics a été interdite. Nous soutenons la contre-information sur les faits qui ont cours actuellement et nous contribuons à démasquer comment l’autoritarisme et la pensée néo-religieuse traditionnaliste sert d’instrument de domination sur la population dans les pays de la fédération.

Le 4 mai 2017, Alternativa Libertaria/FdCA
Traduit de l'italien par les Relations Internationales de la CGA
russia / ucraina / bielorussia / genero / editoriale Saturday May 13, 2017 00:40 byAlternativa Libertaria/fdca
featured image

Solidarietà con le vittime di omofobia in Cecenia e non solo

[English][Français]

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



¿Què està passant a Catalunya?

¿Què està passant a Catalunya?

Russia / Ukraine / Belarus

Sat 20 Jan, 11:07

browse text browse image

mavrokokinessimaies725.jpg image«Ο κοκκινόμαυρος ... Jan 13 20:08 by Λένορμαν 0 comments

kiel_ne_endas__portada__a5.png imageKiel ne endas fari revolucion Nov 08 16:21 by Jurgo 0 comments

cecenia_1.jpg imageΑλληλεγγύη στα θa... May 13 19:33 by Alternativa Libertaria/fdca 1 comments

text17 Mai : Journée Internationale Contre l’Homophobie. Tchétchénie mais pas seulement. May 13 01:32 by Alternativa Libertaria / FdCA 1 comments

cecenia.jpg image17 maggio, giornata internazionale contro l’omofobia. May 13 00:40 by Alternativa Libertaria/fdca 0 comments

textMay 17, International Day Against Homophobia. Chechnya but not only May 13 00:38 by Alternativa Libertaria/fdca 1 comments

slide_391940_4775294_free.jpg imageLessons of the Russian Revolution: Workers’ Revolutions are Different from Capitalist Rev... Apr 24 07:28 by Wayne Price 0 comments

17800116_1127621824050719_9097252695163335968_n.jpg image(Bielorrusia) ¡Libertad inmediata a nuestro compañero Mikola Dziadok! Apr 20 18:53 by Revolución Internacional / World Revolution 1 comments

text(Bielorussia) Libertà immediata per il nostro compagno Mikola Dziadok! Apr 17 02:07 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

textBelarus : Liberté immédiate pour notre camarade Mikola Dziadok! Apr 17 01:48 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

russianpeasants1917.jpg imageΧωρικοί στη Ρωσι_... Apr 14 20:48 by Ida Mett 0 comments

16804025_1345491685528382_8659638798479109849_o.jpg imageEl pueblo bielorruso marcha contra la “Ley de impuestos para parásitos sociales” Feb 24 20:37 by Demián Revart 0 comments

makhno1.jpg imageΗ ιδέα της ισότητ ... Oct 15 19:26 by Νέστωρ Μάχνο 0 comments

egwithpo.jpg imageThe Failure Of The Russian Revolution Jan 27 07:23 by Emma Goldman 0 comments

Από αριστερά, όρθιοι: Sandro Gabunia, Sh. Gogel, Varlam Cherkezishvili. Καθιστοί: Archil Straume, Michael (Mihako) Tsereteli. &#93 imageΟ αναρχισμός στη_... Dec 13 17:24 by Dmitri (translation) 0 comments

hhh.jpeg image1900-1923: Αναρχισμός στη... Dec 07 17:07 by Nick Heath 0 comments

makhno_train_tall.jpg imageΜπορούμε να έχου_... Dec 04 18:15 by Andrew Flood 0 comments

b146646.jpg imageΗ απογοήτευσή μο`... Nov 26 04:29 by Dmitri (republishing) 0 comments

russian_anar.article.jpg imageLiberté pour Alexander Koltchenko et tous les prisonniers antifascistes ! Sep 09 18:09 by Relations Internationales de la CGA 0 comments

arton6396175a4.jpg imageLiberté pour Alexandr Koltchenko Jul 24 03:52 by Commission internationale A.L. 0 comments

unnamed.jpg imageLibertad ya a Alexander Kolchenko y todos los Luchadores Sociales en Rusia! Jul 08 17:21 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

1.jpg imageΣτα ίχνη της Κριμ ... Jun 01 22:11 by Dmitri Okrest 0 comments

textFree Alexandr Koltchenko! May 04 06:01 by YafxCla 0 comments

2015__4__27__tract_koltchenko.jpg image¡Libertad para Alexandr Kolchenko, antifascista de Crimea May 01 18:30 by Commission internationale A.L. 0 comments

2015__4__27__tract_koltchenko.jpg imageLiberté pour Alexandr Koltchenko, antifasciste de Crimée Apr 28 04:09 by Commission internationale A.L. 0 comments

Aleksandr Kolcenko imageRussia-Crimea: L’affare Kolcenko Mar 25 02:31 by Avtonomnoye Deïstviye 0 comments

k.png imageLiberté pour A. Koltchenko ! Mar 17 21:26 by Commission internationale A.L. 0 comments

textShow your ass to the authorities: call for solidarity with Belarusian anarchists from 25th... Feb 09 21:15 by ABC 0 comments

bandeira_makhnovista.png imageA Makhnovitchina e o Anarquismo Jan 29 03:40 by Piotr Arshinov 0 comments

Sergei Shevchenko, a sinistra, Segretario Generale della Confederazione Rivoluzionaria degli Anarco-Sindacalisti – “N.I. Makhno” (RKAS), con l'autore, Michael Schmidt, del South Africa, durante una manifestazione di 6.000 anarchici a Paris nel 2000. imageIl progetto rivoluzionario neo-makhnovista in Ucraina Dec 11 15:42 by Michael Schmidt 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]