user preferences

Διεθνή / Εργατικοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Friday February 17, 2017 16:56 byantisystemic

Το παρόν αποτελεί αναδημοσίευση της συνεισφοράς μου στο πέμπτο τεύχος της επιθεώρησης Κοινωνικός Αναρχισμός. Για περισσότερες πληροφορίες για το εγχείρημα εδώ: https://koursal.wordpress.com/

Η εργασία δεν είναι πια αυτό που ήταν

«Παίρνω τις επιθυμίες μου για πραγματικότητα, γιατί πιστεύω στην πραγματικότητα των επιθυμιών μου».
Σύνθημα σε τοίχο του Παρισιού, Μάης 1968

Η εργασία στις μέρες μας έχει αλλάξει. Τόσο η μορφολογία και η μεθοδολογία της, όσο και το περιεχόμενο της και ο ρόλος που επιτελεί μέσα στη διαδικασία της παραγωγής. Αν κατά το παρελθόν η εργασία αποτελούσε μέρος του καθημερινού αγώνα του ανθρώπου για επιβίωση, σήμερα δεν είναι παρά το απομεινάρι ενός σταδίου ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας που έχει καταστήσει την ίδια τη συστηματική ενασχόληση του ανθρώπου με δραστηριότητες μόνο κατ’ όνομα «παραγωγικές» ένα παρεπόμενο της εξουσιαστικής οργάνωσης της ετερόνομης κοινωνίας. Και μιλάμε για τον επίπλαστο παραγωγικό χαρακτήρα των δραστηριοτήτων που εντάσσονται στην κατηγορία της μισθωτής εργασίας διότι, τουλάχιστο σε ότι αφορά τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες του Κέντρου (ΑΚΧ), στο μεγαλύτερο μέρος τους οι δραστηριότητες αυτές δεν είναι κατ’ ουσία παραγωγικές, με την έννοια της διεκπεραίωσης ενός τμήματος της παραγωγής που υποβαστάζει και αναπαράγει τις υλικές συνθήκες διαβίωσης της ετερόνομης κοινωνίας, ούτε αφορούν μια ορθολογική διανομή των αγαθών αυτών, δηλαδή του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, για να καλυφτούν οι ανάγκες που έχουν από κοινού όλα τα μέλη της κοινότητας. Αντίθετα, ο έμμεσος προσδιορισμός τους ως «παραγωγικές», έχει να κάνει με την τυπική ή άτυπη συμπερίληψη τους στον εξουσιαστικό θεσμό της μισθωτής συνθήκης, ο οποίος ωστόσο δεν αφορά μια κοινωνικά αναγκαία παραγωγική διαδικασία, αλλά σχετίζεται περισσότερο με τον αγώνα για επιβίωση στον οποίο είναι υποχρεωμένο να εμπλακεί σε καθημερινή βάση το προλεταριάτο. Κι ο αγώνας αυτός δεν προκύπτει επειδή υπάρχει ένα αντικειμενικό όριο της εξέλιξης των παραγωγικών δυνάμεων που υποχρεώνει την προλεταριακή υποτάξη να διεκδικήσει σπάνιους πόρους ενάντια σε ανταγωνιστικές κοινωνικές ομάδες (τι άλλο είναι άλλωστε η κοινωνική ιεραρχία από την αποκρυστάλλωση αυτών των ανταγωνισμών σε τυπικές και άτυπες σχέσεις ανισοκατανομής της δύναμης), αλλά αναπαράγεται εν τω μέσω μια γενικότερης αφθονίας και μέσα σε συνθήκες όπου είναι δυνατή η υπέρβαση των κοινωνικών ανταγωνισμών με όρους υλικής ανάγκης. Πράγματι, ενώ για να χτιστεί μόνο μία από τις πυραμίδες χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες, καθώς και να καταναλωθεί η συνδυασμένη εργατική δύναμη εκατό χιλιάδων σκλάβων – πολλοί από τους οποίους εξέπνευσαν στην πορεία για να εκπληρώσουν το «μεγαλόπνοο» όραμα των ηγεμόνων της Αιγύπτου – στις μέρες μας ένα παρόμοιο μεγαλιθικό μνημείο δεν θα χρειαζόταν παρά μερικούς μήνες για να ολοκληρωθεί, και χωρίς απαραίτητα να συνεπάγεται την μαζική ανθρωποθυσία του εργατικού δυναμικού που θα κληθεί να το φέρει σε πέρας.[i]

Στην περίοδο της νεοφιλελεύθερης νεωτερικότητας την οποία διανύουμε, ο καπιταλισμός παράγει σαν τρελός, αλλά κανείς δεν καταναλώνει. Δεν υπάρχει πιο εκλαϊκευμένος τρόπος για να καταδείξουμε τα οδυνηρά εμπράγματα αποτελέσματα της παλαιάς και δοκιμασμένης μαρξιστικής φόρμουλας, που διατείνεται πως η ιστορική εξέλιξη φτάνει κάποτε σε ένα σημείο όπου το επίπεδο της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων είναι ασύμβατο με τις θεσμισμένες παραγωγικές σχέσεις, δηλαδή το νομικό καθεστώς των ταξικών σχέσεων ιδιοκτησίας. Η ιστορική αυτή συνθήκη δημιουργεί ανυπέρβλητα εμπόδια τόσο ως προς την ομαλή υλική αναπαραγωγή του ίδιου του ετερόνομου συστήματος κυριαρχίας, όσο και ως προς την φυσική επιβίωση των υποτελών στρωμάτων της ιεραρχικής κοινωνικής ολότητας μέσα σε αυτό. Το 2016, μόνο η πολυεθνική αλυσίδα υπεραγορών Tesco, πέταξε στα σκουπίδια έναν όγκο τροφίμων ισοδύναμο με 119 εκατομμύρια πλήρη ατομικά γεύματα, επειδή τα τρόφιμα αυτά δεν μπόρεσαν να διατεθούν και να καταναλωθούν στην αγορά με την μορφή του εμπορεύματος προς πώληση, την στιγμή που η πείνα και ο χρόνιος υποσιτισμός θερίζουν εκατομμύρια προλετάριους ανά την υφήλιο.[ii] Από την άλλη, ορδές απόκληρων προσφύγων και μεταναστών από τις κατεστραμμένες κοινωνίες της περιφέρειας είτε μαντρώνονται με τη βία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ή αφήνονται να περιδιαβαίνουν τις μητροπόλεις του καπιταλιστικού κέντρου και να στήνουν αυτοσχέδιες παραγκουπόλεις σε εγκαταλελειμμένα αεροδρόμια και πλατείες, την στιγμή που υπάρχουν διαθέσιμα δεκάδες χιλιάδες καταλύματα που θα μπορούσαν να στεγάσουν αυτούς τους ακούσιους νομάδες. Ωστόσο, η ετερόνομη κοινωνία δεν έχει συνείδηση του εαυτού της ως τέτοιας, δηλαδή, ως ένα σύνολο που συγκροτείται σε μια ενιαία μονάδα με ομοειδείς επιθυμίες και συμφέροντα. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε, αφού η ετερόνομη κοινωνία ήταν πάντοτε και θα παραμείνει, η οργάνωση της συλλογικής δύναμης των ανθρώπων προς όφελος μιας μειοψηφίας, όπως έγραφε και ο Μαλατέστα.[iii] Στις, όχι και τόσο ευγενείς, κοινωνίες των αγρίων, οι ιερείς παρακρατούσαν για λογαριασμό τους ένα συγκεντρωτικό μονοπώλιο της γνώσης, προκειμένου να κατοχυρώσουν τη θεσμισμένη εξουσία τους πάνω στο κοινωνικό σώμα. Κατά τη περίοδο της φεουδαρχίας, οι «ευγενείς» άρχοντες ήταν εκείνοι που εκπαιδεύονταν για να γίνουν μαχητές και κρατούσαν για λογαριασμό τους τα καλύτερα και πιο φονικά όπλα, για να συντηρήσουν έτσι το μονοπώλιο τους στην βίαιη καταδυνάστευση των φτωχών και τη διεξαγωγή ενός αέναου πολέμου όλων εναντίον όλων. Έτσι και σήμερα, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ του συστήματος της οικονομίας της αγοράς, συντηρούν προσεκτικά και με τεχνητά μέσα το μονοπώλιο των προνομιούχων στρωμάτων στην παραγωγή και την κατανάλωση, προκειμένου να διασφαλίσουν την αναπαραγωγή των προνομίων τους και την υπέρτερη θέση τους στις θεσμισμένες κοινωνικές ιεραρχίες. Από αυτή την άποψη, η εργασία στις μέρες μας δεν είναι τόσο ένα εργαλείο εκμετάλλευσης, όσο είναι όργανο κυριαρχίας

Η καπιταλιστική κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη κι έχει οδηγήσει στην φτωχοποίηση ενός μεγάλου μέρους των χωρών της καπιταλιστικής περιφέρειας με τη συνακόλουθη συγκέντρωση οικονομικής δύναμης που συντελείται σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα, δεν συνιστά ένδειξη υπαναχώρησης της δυναμικής που είναι εγγενής στις «αντικειμενικές» συνθήκες για τη δημιουργία των υλικών προϋποθέσεων που συγκροτούν το αναγκαίο υπόβαθρο για μια μετάβαση στην κοινωνία της μετασπάνης. Αντίθετα, δείχνει τα αντικειμενικά όρια στα οποία προσκρούει κάθε απόπειρα για μια διασπορά της ευμάρειας σε όλες τις κοινωνικές τάξεις μέσω της δομικής αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου μέσα στο θεσμικό πλαίσιο του συστήματος της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς. Με άλλα λόγια, η κρίση δεν προκλήθηκε επειδή φτάσαμε σε κάποιο «αντικειμενικό» όριο πέρα από το οποίο το ανθρώπινο γένος δεν μπορεί να προχωρήσει (π.χ. την εξάντληση των παραγωγικών δυνατοτήτων μας, το ανώτατο επίπεδο εξέλιξης της τεχνολογικής καινοτομίας, κλπ.), αλλά επειδή προσκρούσαμε στα πολύ χειροπιαστά, υλικά όρια που τίθενται σε αυτές τις διαδικασίες από τις συγκεντρωτικές δομικές ιεραρχίες του συστήματος και από την ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στις τάξεις που παρακωλύουν συνειδητά ή ασυνείδητα την περαιτέρω ανάπτυξη αυτών των διαδικασιών, με γνώμονα την διεύρυνση της αυτονομίας και της ευημερίας του ανθρώπου.[iv] Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως η ετερόνομη κοινωνία είναι οπισθοδρομική, όχι γιατί επιζητά μια άνευ όρων επιστροφή σε κάποιο εξιδανικευμένο παρελθόν, αλλά γιατί δεν αφήνει την ανθρωπότητα να εξερευνήσει τις συναρπαστικές δυνατότητες που της επιφυλάσσει το μέλλον. Ας μην ξεχνάμε ότι η όποια πρόοδος έχει συντελεστεί μέχρι σήμερα σε οποιοδήποτε πεδίο της ανθρώπινης δραστηριότητας που τελεί κάτω από την κυριαρχία του συστήματος της οικονομίας της αγοράς, αυτή συνέβη περισσότερο σαν δευτερεύουσα συνέπεια που απορρέει από τις πρωταρχικές αξιακές και οργανικές δεσμεύσεις του κεφαλαίου, δηλαδή την συνέχιση της οικονομικής μεγέθυνσης και την συνακόλουθη αύξηση της κερδοφορίας του, και λιγότερο επειδή ανταποκρίθηκε σε κάποια εκφρασμένη κοινωνική ανάγκη, στην οποία το κεφάλαιο έσπευσε να αφιερώσει τους διαθέσιμους πόρους του προκειμένου να την ικανοποιήσει.

Αναμφίβολα, αυτή η διάκριση έχει την σημασία της. Γιατί αν σε μια αυτόνομη κοινωνική ολότητα η αυτοματοποίηση της παραγωγής θα αντιστοιχούσε σε μια συλλογικά εκφρασμένη και δημοκρατικά επικυρωμένη κοινωνική επιθυμία για μια δραστική μείωση των ωρών της εργασίας, παράλληλα με την γενική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των καταπιεσμένων κοινωνικών ομάδων, μέσα στο θεσμικό πλαίσιο της οικονομίας της αγοράς, η αποβολή της εργασίας από την παραγωγή γίνεται για λόγους βελτίωσης της παραγωγικότητας και συνεπώς αύξησης του ποσοστού κέρδους. Ως μέθοδος που εντάσσεται στη στρατηγική αύξησης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, η αυτοματοποίηση δεν επιλύει κάποια κοινωνική ανάγκη, ούτε ανοίγει καινούριους ορίζοντες για τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας, αλλά επιστρατεύεται σαν βαρύ όπλο στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού των τάξεων για να ισοπεδώσει τους προλετάριους. Έτσι, εκλαμβάνεται περισσότερο σαν καταστροφή από τα υποτελή κοινωνικά στρώματα που είναι υποχρεωμένα να διαθέσουν σαν εμπόρευμα την εργασία τους προκειμένου να αποκτήσουν τα υλικά μέσα για την επιβίωση τους. Φυσικά, δεν μιλάμε απλώς για μια αφηρημένη υποκειμενική «αντίληψη» των προλετάριων, αλλά για μια δικαιολογημένη πρακτική ανάδραση που απορρέει από τη στέρεα βάση των υλικών συμφερόντων του προλεταριάτου συνολικά ως τάξης. Αντί να απελευθερώνει τους προλετάριους, η τεχνολογία τους στερεί από τα μέσα για την επιβίωσης τους. Αλλά εδώ πια τίθεται εξορισμού το ερώτημα, ποιος είναι ο λόγος που θα πρέπει να θεσπίζεται από το νομικό σύστημα της ετερόνομης κοινωνίας η τυπική υποχρέωση του προλετάριου για εργασία, στον βαθμό που μεγάλο τμήμα της παραγωγής δύναται να διεκπεραιωθεί χωρίς την παρεμβολή του ανθρώπινου παράγοντα, την αξιοποίηση δηλαδή του λεγόμενου «μεταβλητού κεφαλαίου». Ο λόγος δεν έγκειται φυσικά στις «αντικειμενικές» αναγκαιότητες που απορρέουν από τα λειτουργικά προαπαιτούμενα του συστήματος της παραγωγής, αλλά στις εξουσιαστικές σκοπιμότητες που υπηρετεί και αναπαράγει το οικονομικό σύστημα, που είναι κάτι διαφορετικό από τη διαδικασία της παραγωγής αυτή καθ’ εαυτή.

Με αυτή την έννοια, δεν ωφελεί σε τίποτα εμάς τους προλετάριους να «χτυπάμε με τα κεφάλια μας την πόρτα της φάμπρικας» όπως έγραφε με μπόλικο λυρισμό ο Λαφάργκ, διεκδικώντας πεισματικά το «δικαίωμα μας στην εργασία», το «δικαίωμα» μας δηλαδή να υπηρετούμε πιστά τις οικονομικές ελίτ του συστήματος της οικονομίας της αγοράς.[v] Ο αναρχικός φιλόσοφος Μ. Μπούκτσιν, είχε διαβλέψει τα πρώτα σημάδια της κοινωνικής θέσμισης ενός λανθάνοντος συλλογικού αιτήματος των λαϊκών στρωμάτων για την μετάβαση στην κοινωνία της μετασπάνης, στην άνοδο του νεολαιίστικου κινήματος της αντικουλτούρας της δεκαετίας του ’60, καθώς και στα κινήματα για την απελευθέρωση των μαύρων, των ομοφυλόφιλων, το οικολογικό κίνημα, κλπ.[vi] Επειδή αυτά τα κινήματα είχαν σύνθεση και χαρακτήρα «διαταξικό», τοποθετούσαν δηλαδή το αντικείμενο διεκδίκησης, καθώς και το πεδίο δράσης τους έξω και πέρα από την πρωταρχική, κατά το μαρξισμό, αντίθεση κεφαλαίου / εργασίας, ο Μπούκτσιν συμπέρανε ότι η έλευση των κινημάτων αυτών ήταν ο προπομπός για μια αποσύνθεση των τάξεων, τόσο με μια υποκειμενική, όσο και με μια «αντικειμενική» διάσταση. Καταφεύγοντας στον κρατισμό και στο στοιχείο εκτεταμένου σχεδιασμού που εμπεριείχε το μοντέλο της μεικτής οικονομίας της σοσιαλδημοκρατικής περιόδου, ο καπιταλισμός φαινομενικά είχε κατορθώσει να επιλύσει την βασική του αντίφαση, ενσωματώνοντας την ζωντανή εργασία σαν μια αναπτυξιακή συνιστώσα του συστήματος της οικονομίας της αγοράς. Η ταξική πάλη δεν ήταν παρά ο τρόπος μέσα από τον οποίο το σύστημα ρύθμιζε δομικά τις υπερβολές του κι επανερχόταν στην πολυπόθητη ισορροπία.[vii] Ωστόσο, κατά την ταπεινή μας άποψη, ο Μπούκτσιν συμπέρανε μάλλον συνειρμικά και λαθεμένα ότι η διαταξικότητα των λεγόμενων «νέων κινημάτων» αποτελούσε στοιχείο ικανό να εγγυηθεί το αντί-ταξικό, αντί-ιεραρχικό φαντασιακό τους, την στιγμή που κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε. Αν εξαιρέσει κανείς την επαναστατική πτέρυγα του κινήματος για την απελευθέρωση των μαύρων στις ΗΠΑ (Μαύροι Πάνθηρες, κ.ο.κ.)[viii], καθώς και το οικολογικό κίνημα στην αρχική ριζοσπαστική φάση του, τα «νέα κινήματα» δεν κατόρθωσαν να αναπτύξουν μια γενικότερη επαναστατική κριτική της ετερόνομης κοινωνίας και να προσδώσουν σε αυτή την κριτική λειτουργικές κοινωνικές μορφές μέσω της αυτοθέσμισης μιας σειράς αντισυστημικών πολιτικών οργάνων και αντιθεσμίσεων. Εξού και ο μονοθεματικός χαρακτήρας που προσέλαβαν σταδιακά τα πιο πολλά από τα νέα κινήματα. Κάποια από αυτά μάλιστα, όπως λόγου χάρη το κίνημα κατά των πυρηνικών, κατρακύλησε μέχρι το σημείο να αυτοπροταθεί σαν σύμμαχος και πρόθυμος υποστηρικτής του κλαμπ των ισχυρών του κόσμου, όταν αυτοί έριξαν στο τραπέζι την ιδέα για τη σύνταξη της παγκόσμιας συνθήκης για την μη-διάδοση των πυρηνικών.

Οι μαρξιστές θα πουν ότι το ρεφορμιστικό περιεχόμενο της πολιτικής δραστηριότητας των νέων κινημάτων προκύπτει ακριβώς επειδή τα κινήματα αυτά εγκατέλειψαν τις παραδοσιακές οικονομικές κατηγορίες της μαρξιστικής κριτικής ανάλυσης και αγνόησαν την κεντρική αντίφαση του καπιταλισμού ανάμεσα στο κεφαλαίο και την εργασία, από την οποία απορρέουν δευτερευόντως όλες οι υπόλοιπες αντιθέσεις. Παρόλα αυτά, άποψη μας είναι ότι ακριβώς το αντίστροφο ισχύει. Είναι η τάση των νέων κινημάτων να αντιγράψουν τα λάθη της μαρξιστικής σκέψης και να θεωρήσουν την αντίφαση ενάντια στην οποία ενεργοποιήθηκε το κάθε ένα από αυτά στον δικό του τομέα, σαν την «κεντρική αντίφαση» που χαρακτηρίζει την λειτουργία του ταξικού συστήματος κοινωνικής οργάνωσης (μια τάση που υπάρχει εξίσου στον φεμινισμό, την ριζοσπαστική οικολογία, το κίνημα για το έμφυλο, κ.ο.κ.), που εμπόδισε τα κινήματα αυτά από το να αποκτήσουν μια καθολικότερη αντίληψη των ιεραρχικών δομών που αναπαράγουν την ανισοκατανομή της δύναμης ανάμεσα στις τάξεις σε μια ετερόνομη κοινωνική ολότητα. Το αντισυστημικό περιεχόμενο μιας ελευθεριακής πολιτικής κοσμοθεωρίας έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν ψάχνει να απονείμει την πρωτοκαθεδρία σε κανένα από τα στοιχεία που απαρτίζουν το ετερόνομο σύστημα κοινωνικής οργάνωσης (πολιτικό, οικονομικό, πολιτισμικό, κοινωνικό), αλλά θεωρεί ότι τα στοιχεία αυτά ενυπάρχουν σε σχετική αυτονομία, αλλά και απόλυτη αλληλεξάρτηση μεταξύ τους. Δηλαδή χωρίς το ένα, το άλλο δεν μπορεί να εξακολουθήσει να υπάρχει για πολύ. Είναι αυτή η διασύνδεση που διέφυγε από τα κινήματα της δεκαετίας του ‘60-70 και τα οδήγησε στον σταδιακό συγχρωτισμό τους με τις ελίτ, μια α-λα-καρτ αντίληψη για την κοινωνική απελευθέρωση και τελικά στον πλήρη εκφυλισμό τους.

Αν στις μέρες μας ερχόμαστε και πάλι αντιμέτωποι με τα τεράστιας σημασίας ζητήματα που έθιξε ο Μπούκτσιν στο σημαντικό φιλοσοφικό έργο του, αυτό δεν συμβαίνει πια λόγω της οριστικής ενσωμάτωσης της εργατικής τάξης από την σοσιαλδημοκρατία, αλλά εξαιτίας της αμετάκλητης παρακμής του κρατικιστικού μοντέλου οργάνωσης της ετερόνομης κοινωνίας και της θριαμβικής επέλασης του νεοφιλελεύθερου κοινωνικού παραδείγματος, που έχει βάλει σε κίνηση μια «αντικειμενική» διαδικασία από-ενσωμάτωσης των προλετάριων σε παγκόσμια κλίμακα, καθώς και μια συστημική τάση για την φτωχοποίηση και την προλεταριοποίηση ενός μεγάλου μέρους των μεσαίων στρωμάτων που εδραίωσαν την κοινωνική θέση τους κατά την κρατικιστική φάση της νεωτερικότητας. Έτσι, η αποσύνθεση των τάξεων την οποία είχε διαβλέψει ο Μπούκτσιν δεν οφείλεται τόσο στο γεγονός ότι τα βασικά προβλήματα της σπάνης των αγαθών δεν συνιστούν πλέον κοινωνικό ζήτημα για το προλεταριάτο, αλλά απεναντίας, επειδή η υποτάξη ως κοινωνικό υποκείμενο έχει εξοβελιστεί από το πεδίο της παραγωγής και είναι αναγκασμένο να συγκροτηθεί ως τάξη εναντίον της, και για τον λόγο αυτό, ως μη-τάξη. Δηλαδή, ως μια τάξη που εμπεριέχει και αφομοιώνει όλες τις παραδοσιακές τάξεις στους κόλπους της. Είναι η ιστορική επάνοδος των «αβράκωτων» για τους οποίους γράφει ο Μπούκτσιν σε ένα δοκίμιο του: «[…] όπως στον Διαφωτισμό, βλέπουμε την εμφάνιση ενός τεράστιου και συνεχώς διογκούμενου στρώματος ανθρώπων δίχως τάξη, ένα σώμα λουμπενοποιημένων ατόμων που έλκουν την καταγωγή τους από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Οι πάντοτε χρεωμένες και κοινωνικά ανασφαλείς μεσαίες τάξεις της δικής μας περιόδου μοιάζουν σε γενικές γραμμές με την διαχρονικά αφερέγγυα και επιπόλαιη αριστοκρατία της προεπαναστατικής Γαλλίας. Μια μεγάλη φουρνιά από μορφωμένους ανθρώπους εμφανίστηκαν και τότε όπως και τώρα, επιβιώνοντας με το να κάνουν δουλειές του ποδαριού, χωρίς παγιωμένη καριέρα ή καθορισμένες κοινωνικές ρίζες. Στον πάτο αμφότερων των κοινωνικών συστημάτων βρίσκουμε έναν μεγάλο αριθμό από διαχρονικά φτωχούς – ζητιάνους, αλήτες, ανθρώπους με ημιαπασχόληση ή χωρίς καθόλου δουλειά, απειλητικοί, απείθαρχοι αβράκωτοι – που επιβιώνουν χάρη στα κοινωνικά επιδόματα και τα σκουπίδια που ξεφορτώνεται η κοινωνία, οι άποροι της Παρισινής φτωχογειτονιάς, οι μαύροι του Αμερικάνικου γκέτο».[ix]

Αυτοί οι «φτωχοί χωρίς ρόλο», όπως θα έλεγε και ο στοχαστής Ζ. Μπάουμαν, αψηφούν την παραδοσιακή ταξική διαστρωμάτωση και την ενσωμάτωση τους σε λειτουργικά ιεραρχικά δίπολα.[x] Αλληλεπιδρούν με τους κυρίαρχους θεσμούς της ετερονομίας, την αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» και το σύστημα της οικονομίας της αγοράς μόνο με όρους εξέγερσης, έξω από κι ενάντια στις θεσμοποιημένες μορφές κοινωνικής διαμαρτυρίας, όταν βέβαια αποφασίζουν να ενεργήσουν αυθόρμητα με όρους συλλογικότητας, σαν μια ενιαία ετεροκαθοριζόμενη κοινωνική μονάδα. Αποτελούν μια λαϊκή μερίδα «ατάκτων» που δεν βρίσκει την προκαθορισμένη θέση της στον ιεραρχικό κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας και συνεπώς κατατάσσονται συλλήβδην από την συστημική πολιτική σκέψη στην κατηγορία των «επικίνδυνων» τάξεων που πρέπει να διαχωριστούν ιδεολογικά και χωροταξικά από το «υγιές» κοινωνικό σώμα και να κατασταλούν χωρίς οίκτο. Όπως οι υπόδουλοι Παλαιστίνιοι που εδώ και δεκαετίες υφίστανται την απάνθρωπη κατοχή και την συστηματική εθνοκάθαρση των σιωνιστών νεοναζιστών, οι οποίοι δεν επιφυλάσσουν γι’ αυτούς κανένα άλλο μέλλον από την οριστική εξαφάνιση τους από προσώπου γης,[xi] οι νεόπτωχοι βρίσκονται μπροστά στο φάσμα της μεθοδευμένης γενοκτονίας τους από τις συστημικές ελίτ και δεν έχουν άλλη επιλογή από το να εξεγερθούν, ή να αποδεχτούν τον αργό συλλογικό θάνατο τους.

Γίνεται αντιληπτό από τα παραπάνω, ότι το κίνημα απελευθέρωσης των νεόπτωχων δεν ταυτίζεται σε καμία περίπτωση με το παλαιό, παραδοσιακό εργατικό κίνημα. Όπως είχε γράψει κάποτε ο Γκαλεάνι, με κάποια δόση υπερβολής, για την σχέση ανάμεσα στο εργατικό και το αναρχικό κίνημα, είναι πιθανό ότι τα δύο αυτά κινήματα εφεξής θα εξελίσσονται παράλληλα.[xii] Κι όπως είναι γνωστό από την γεωμετρία, δύο γραμμές που κινούνται παράλληλα ποτέ δεν συναντώνται. Το εργοστάσιο δεν υπήρξε μόνο ο κατεξοχήν τόπος μέσα στον οποίο συντελέστηκε η κοινωνικοποίηση της παραγωγής και η υποτιθέμενη ενοποίηση της εργατικής τάξης, όπως διατεινόταν κάποτε ο Μαρξ.[xiii] Υπήρξε και το τόπος διαπαιδαγώγησης του εργάτη στις επιταγές της ηθικής της εργασίας, ο χώρος μέσα στον οποίο κοινωνικοποιήθηκε σύμφωνα με μια εναλλακτική εκδοχή του πολιτισμού των αστών, το σχολείο μέσα στο οποίο οι μάζες των αβράκωτων και των ανεξέλεγκτων απόκληρων της βιομηχανικής επανάστασης αφομοιώθηκαν στο κοινωνικό σύστημα, έστω και από μια θέση κατώτερη και μειονεκτική, η οποία ωστόσο τους έδινε έναν συγκεκριμένο κοινωνικό ρόλο και τους γέμιζε με υπερηφάνεια. Σίγουρα η αυτοδιαχείριση των εργαζόμενων έχει τον ρόλο της να επιτελέσει στο συνολικό πλέγμα των αμεσοδημοκρατικών θεσμών σύμφωνα με τους οποίους η απελευθερωμένη κοινωνία θα εφαρμόσει στην πράξη το ιδανικό της αυτοκυβέρνησης και θα φέρει σε πέρας την συλλογική αυτοθέσμιση της. Ωστόσο, το εργοστάσιο, στον βαθμό που ακόμη αυτό υπάρχει ως μέρος της σύγχρονης παραγωγικής δομής των ΑΚΧ, δεν συνιστά έναν αυτόνομο, δηλαδή ολοκληρωμένο κοινωνικό οργανισμό, μια πρωταρχική κοινωνική μονάδα, μέσα στην οποία μπορεί να υπάρξει μια γενική διευθέτηση των κοινωνικών σχέσεων και των συνθηκών της ζωής των μελών μιας κοινότητας. Η συγκεντρωτική στροφή των προηγούμενων επαναστάσεων μπορεί εν μέρει να εξηγηθεί εξαιτίας του αφηρημένου εργατισμού που τις διαπερνούσε,[xiv] με την έννοια ότι η κυριαρχία του εργοστασίου ως βασικής οργανωτικής μονάδας της κοινωνίας, ενσωματωμένης σε ένα πλάνο παραγωγικής ανασυγκρότησης εθνικής εμβέλειας, μπορούσε να εγκαθιδρυθεί μόνο σε βάρος των υπολοίπων στοιχείων της οργανωμένης κοινωνικής ζωής, τα οποία έχει ανάγκη προκειμένου να επιβιώσει και να είναι λειτουργικό. Η αποκοπή της βασικής επαναστατικής μονάδας από το φυσικό της τοπικό περιβάλλον, την γειτονιά, το χωριό, την πόλη, την κομμούνα, είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία ενός τεχνητού συστήματος κοινωνικής οργάνωσης, βασισμένου στην νομική αφαίρεση του Ρώσου «εργάτη» και του σοβιετικού «πολίτη». Όχι άδικα, ο Μπούκτσιν κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και μας προειδοποιεί ότι το εγώ θα πρέπει να είναι παρόν σε κάθε στάδιο της επαναστατικής διαδικασίας και να μην υποτάσσεται σε ακατάληπτες ιδεολογικές υπερ-κατηγορίες, όπως ο «Λαός», οι «Μάζες», κ.ο.κ. Προφητεύοντας την ολοκληρωτική επανάσταση του μέλλοντος, την μαζική αντισυστημική εξέγερση που θα μας επιτρέψει να καταργήσουμε την έννοια του συμφέροντος, η οποία έλκει την πνευματική γενεαλογία της από την σκληρή πραγματικότητα του κοινωνικού ανταγωνισμού, και να βάλουμε στη θέση της την θεσμισμένη συλλογική επιθυμία και την διαρκή απόλαυση του ωραίου μέσα σε συνθήκες ειρηνικής κοινωνικής συμβίωσης και αρμονίας, γράφει:

«Μέσα από την [μελλοντική] επανάσταση θα πρέπει να διαφανεί ένα κοινωνικό εγώ που αποκτά τον απόλυτο έλεγχο της καθημερινής ζωής, και όχι μια καθημερινή ζωή που για μια ακόμη φορά αποκτά τον πλήρη έλεγχο πάνω στο κοινωνικό εγώ».[xv]

Σημειώσεις
[i] J. Dunn, About Egyptian Pyramids, http://www.touregypt.net/featurestories/pyramidworkforc...e.htm.
[ii] Tesco food waste rose to equivalent of 119m meals last year, https://www.theguardian.com/business/2016/jun/15/tesco-...meals.
[iii] E. Μαλατέστα, Χωρίς Εξουσία (Ελεύθερος Τύπος), σελ. 36.
[iv] Θα πρέπει εδώ να τονίσουμε ότι το μοναδικό «αντικειμενικό» όριο που αναγνωρίζουμε σε σχέση με την ανάπτυξη αυτών των διαδικασιών που συντελούν στην μεγιστοποίηση της αυτονομίας του ανθρώπου, είναι φυσικά ο σεβασμός και η ισορροπία με το φυσικό μας περιβάλλον.
[v] Π. Λαφαργκ, Το Δικαίωμα στην Τεμπελιά (Το Ποντίκι), σελ. 32-3.
[vi] M. Bookchin, Listen Marxist!, https://www.marxists.org/archive/bookchin/1969/listen-m...t.htm.
[vii] Bob, Τυφλοπόντικα είσαι εδώ; Αναδιαρθρωμένο κεφάλαιο, πάλη των τάξεων και επαναστατική προοπτική, http://www.blaumachen.gr/2013/10/%CF%84%CF%85%CF%86%CE%...E%AD/.
[viii] Για παράδειγμα το σημαντικό έργο του Stokely Carmichael, Black Power (Vintage).
[ix] M. Bookchin, Post-Scarcity Anarchism (Black Rose Books) σελ. 74-5.
[x] Ζ. Μπάουμαν, Ο Καταναλωτισμός, η Εργασία και οι Νεόπτωχοι (Μεταίχμιο), σελ. 131-272.
[xi] Είναι αδιάφορο για τους σιωνιστές εποίκους αν η εξαφάνιση αυτή του Παλαιστινιακού έθνους θα επέλθει σαν το τελικό αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας εκστρατείας εθνοκάθαρσης από μέρους της ισραηλινής κατοχής, ή αν θα συμβεί εξαιτίας της έκβασης μιας οριστικής πολεμικής αναμέτρησης.
[xii] L. Galleani, The End of Anarchism?, σελ. 48, https://theanarchistlibrary.org/library/luigi-galleani-...m.pdf.
[xiii] «Η πρόοδος της βιομηχανίας, άβουλος και παθητικός φορέας της οποίας είναι η αστική τάξη, βάζει στη θέση της απομόνωσης των εργατών, όπως αυτή απορρέει από τον μεταξύ τους ανταγωνισμό, την επαναστατική τους συνένωση μέσα από την οργάνωση». Στο K. Marx & F. Engels, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος (Το Βήμα), σελ. 35.
[xiv] Μιλάμε για αφαίρεση διότι η «εργατική τάξη» ως μια ενιαία οντότητα για λογαριασμό της οποίας μιλούσαν αποκλειστικά οι μπολσεβίκοι, μόνο ως θεωρητική αφαίρεση μπορούσε να υπάρξει μέσα στα μυαλά της σοβιετικής νομενκλατούρας. Εξού και δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει διόλου το γεγονός ότι οι κομισάριοι που κυβερνούσαν στο όνομα της ιδεολογικής κατασκευής του «Εργάτη», υποδούλωσαν τελικά την πραγματική εργατική τάξη διαλύοντας τα όργανα της αυτοθέσμισης της.
[xv] Μ. Bookchin, Post-Scarcity Anarchism, σελ. 66.

bolivia / peru / ecuador / chile / workplace struggles / entrevista Wednesday February 15, 2017 19:10 byÁlvaro Gallioro y Felipe Bustos

“Leonardo Cartes y Compañía” es una es una empresa que le presta servicios a Movistar como distribuidor principal. El sindicato que actualmente lleva 13 días en huelga, agrupa a 17 trabajadoras y trabajadores de las oficinas de Victoria, Villarrica y Temuco, las cuales se encuentran paralizadas.

Acompañamos al sindicato en una jornada de su movilización y logramos constatar la fuerza de las y los trabajadores en este proceso de movilización por mejoras salariales y como se ven enfrentados a la arrogancia del empresariado, no existiendo intento de dialogo alguno. Al momento de que el sindicato vota la huelga como medida de presión, el dueño de la empresa opta por el “Lock Out” o “Cierre Patronal” (cierre total de la empresa, dejando sin sueldo a trabajadores sindicalizados o no), hecho anecdótico que sería el segundo en un periodo de más de 10 años en la comuna de Temuco según el mismo sindicato.

Dicha acción no es más que la demostración de la arrogancia y egoísmo de la clase empresarial frente a las demandas legítimas de las y los trabajadores que buscan mejorar las condiciones laborales en las cuales se desenvuelven en nuestro país.

Entrevista a Nora Salgado, Presidenta del Sindicato Leonardo Cartes y Compañía.

¿Compañera, podría contarnos su nombre, su rol en el sindicato, nombre del sindicato, número de afiliados, empresa en la cual trabajan, etc.?


“Ya me presento, Nora Salgado, la presidenta del sindicato Leonardo Cartes y compañía, este es una empresa que le presta servicios a Movistar, es un distribuidor principal, las oficinas parten acá en la zona sur que involucran tres oficinas que serían victoria, Villarrica y Temuco ahora personas sindicalizadas que involucra esta negociación son aproximadamente 17 personas que son sindicalizadas y aproximadamente 30 personas que se verían afectadas con este tema de la huelga, por el tema de que el empleador ha solicitado el “Lock Out” del local, donde él se acoge al artículo 375 que lo faculta para acceder a esta, a esta, por decir decisión que él, él toma, que ante la ley es valedera, ahora como te digo afectados son aproximadamente 30 personas, 17 sindicalizados y los demás que no pertenecen al sindicato, que que quiere decir esto que con lo que el procede a cerrar el local es que deja un mes sin sueldo a los 30 trabajadores.”

¿Cuáles son las demandas que buscan con la movilización?

“Como se puede entender que nosotros somos ejecutivos que tenemos un sueldo base, pero a la vez tenemos comisiones, de eso parte nuestro piso con el sueldo base y las comisiones se basan en metas po, en números que nosotros cumplimos y en base a eso logramos bonos, pero de un tiempo a esta parte igual a ido disminuyendo nuestro remuneraciones en lo que es comisiones, por una y otra traba que en cierta manera nos han puesto como franquiciado” … “lo otro que solicitamos en este caso es el aguinaldo que son dos veces al año, que no son nada del otro mundo pa las fiestas que se comprende en cierta manera navidad año nueva y fiestas patrias, lo otro que solicitamos es bono de escolaridad, bono de vacaciones y lo que es el termino de conflicto…”

¿Cómo ha sido el proceso de negociación con la empresa? ¿cuál ha sido la disposición a llegar a un buen puerto este proceso?

“Mira nosotros llevamos un mes desde que yo me presente en Valdivia, porque este empleador vive en Valdivia, de ahí parte la casa matriz por decirlo así, yo me presente en Valdivia el día 21 de diciembre entonces desde esa fecha hasta ahora ha sido el tema de negociación, si nos hemos reunido efectivamente pero con ningún acuerdo hasta el momento”… “o sea nosotros en nuestro proyecto estipulamos 22 puntos”… “ahora dejamos 5 en lo que nosotros estamos enfocado que mínimo lo logremos”… “ahora nos reunimos el día miércoles pasado en la segunda mediación y no hubo acuerdo hasta el momento. El presento su propuesta nuevamente y nosotros le exigimos en cierta manera los 5 puntos que le mencione anteriormente y en la próxima semana, el próximo jueves nuevamente nos vamos a instalar en una mesa de negociación para ver si llegamos a algún acuerdo o no, pero mientras tantos nosotros procedemos en huelga”

“En ningún momento dijo chicos saben que no hagan la huelga, negociemos tal parte, la idea es que no lleguemos, el procedió a cerrar el local simplemente y váyanse a huelga nomas”

“No vamos a dar nuestro brazo a torcer porque en cierta manera no valdría de nada llegar a estas instancias para no sacar nada po, en cierta manera nosotros estamos firmes en ese sentido de lo que nosotros queremos lograr”

¿Cuál ha sido la posición de la empresa Movistar?

“Nosotros creemos que movistar acá no se po se autorizó que el empleador cerrara el local y dejara sin sueldo a su gente yo creo que movistar está al tanto po, si las noticias chicas se saben igual, o sea a lo que vamos nosotros habrán hecho algún negocio entre ellos o que se yo no, no lo sabemos, pero a eso vamos nosotros, saber que sucede si en cierta medida el tomo esta medida, no quiere ceder o no vamos a llegar a ningún acuerdo sino llegar a Santiago nomas”

¿Algún ultimo comentario?

“Hacer un llamado más que nada bueno colaboración por parte de la gente que esta sindicalizado los que han sabido de este tema porque se ve claro Movistar los trabajadores todo pero si nos ponemos la mano en el bolsillo de nosotros, nosotros ganamos un sueldo base en base a comisiones y si nos exigen metas y a la vez nos ponen trabas entonces de que hablamos po, entonces como te digo no pedimos nada alejado de la realidad o sea un aguinaldo dos veces al año, un bono vacaciones, a la vez se no están condicionando o sea logran esto y recién para que nos demos esto, o sea ni siquiera nos dan dos vías o sea un solo camino de cierta manera, o acatamos o sigan en huelga”

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Tuesday February 14, 2017 15:38 byΔιακλαδική ΕΣΕ Αθήνας

Να δοθούν άμεσα τα δεδουλευμένα στους εργαζόμενους/ες της ιδιωτικής κλινικής «ΝΕΟ ΑΘΗΝΑΙΟΝ», όχι άλλος εμπαιγμός από αφεντικά και κράτος. Η εργοδοσία άφησε άνεργους, απλήρωτους και ανασφάλιστους τους εργαζόμενους/ες της ιδιωτικής κλινικής «Νέο Αθήναιον» και συνεχίζει να πράττει το ίδιο, το κράτος μέσω των συναρμόδιων Υπουργείων, στην συγκεκριμένη περίπτωση, Υγείας και Εργασίας.

Η κρατική υπηρεσία του ΕΟΠΥΥ, αρμοδιότητας του Υπουργείου Υγείας, συνεχίζει να εμπαίζει και να κοροϊδεύει τις συναδέλφισσες/ους μας, παρακρατώντας τους τα δεδουλευμένα ετών, ενώ έχει ήδη αποδεχτεί το αίτημα της εργοδότριας εταιρείας «Νέο Αθήναιον» προς τον κρατικό οργανισμό του ΕΟΠΥΥ για εκχώρηση και μεταβίβαση προς καταβολή των μισθών που οφείλει η εργοδότρια στους εργαζόμενους της. Ο ΕΟΠΥΥ έκανε βεβαίως δεκτό το αίτημα της εργοδοσίας της ιδιωτικής κλινικής για εκχώρηση, διότι υπήρχε οφειλή του οργανισμού προς την εν λόγω εταιρεία και αναγνώρισε τις οφειλές ως πραγματικές και απαιτητές και δεσμεύτηκε για την καταβολή τους. Έως και σήμερα ο ΕΟΠΥΥ δεν έχει προχωρήσει στην εξόφληση των δεδουλευμένων διότι προβάλλει ως δικαιολογία την νομοθετική ρύθμιση που εφαρμόστηκε για εξόφληση απαιτήσεων που οφείλονται προς τρίτους, με σειρά προτεραιότητας το κράτος, τις τράπεζες και τελευταίους, καταϊδρωμένους και καταληστευμένους τους εργαζόμενους/ες.

Για εμάς είναι ξεκάθαρο ότι η συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση είναι επί της ουσίας μια ακόμα επίθεση στους ανθρώπους της εργασίας, από την τωρινή όπως και από κάθε αστική κυβέρνηση που υπηρετεί πιστά το κεφάλαιο, τις τράπεζες και τα αφεντικά, με θύματα στο βωμό του κέρδους των αφεντικών, τους εργαζόμενους/ες. Το Υπουργείο εργασίας ακολούθως αδιαφορεί για την επιβίωση των εργαζομένων της ιδιωτικής κλινικής, που παραμένουν απλήρωτοι/ες και ανασφάλιστοι/ες, χωρίς να έχει προβεί σε καμία παρέμβαση ως οφείλει για την καταβολή των δεδουλευμένων τους, την πληρωμή των ενσήμων τους και οποιαδήποτε άλλη ενεργεία απαιτείται ώστε να τους δοθούν οι απολύσεις τους προκειμένου να λάβουν το πενιχρό μεν, αλλά απαραίτητα αναγκαίο για την επιβίωση τους, ταμείο ανεργίας. Άλλο ένα ψέμα λοιπόν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προς τους εργαζόμενους/ες για το υποτιθέμενο «κοινωνικό» κράτος και μάλιστα από κρατικούς οργανισμούς και υπουργεία που υποτίθεται ότι σχετίζονται με την εργασία, την υγεία και την κοινωνική ασφάλιση των πολιτών, ένα κράτος «κοινωνικό» υποτίθεται, το οποίο δεν λαμβάνει υπόψη του την επιβίωση των εργαζόμενων που παραμένουν απλήρωτοι και άνεργοι αδυνατώντας να καλύψουν έστω τις βασικές και άμεσες ανάγκες τους.

Εμείς στηρίζουμε και εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον δίκαιο αγώνα των συναδελφισσών/ων μας, εργαζομένων της ιδιωτικής κλινικής «Νέο Αθήναιον» και καλούμε κάθε εργαζόμενη και εργαζόμενο, άνεργη και άνεργο, συλλογικότητα και σωματείο να σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων της ιδιωτικής κλινικής «Νέο Αθήναιον». Με αυτοοργάνωση και αλληλεγγύη, κάθε εργαζόμενος και εργαζόμενη που εμπαίζεται και αδικείται κατάφωρα, να οργανωθεί στους χώρους δουλειάς ενάντια στην μόνιμη πρακτική που εφαρμόζουν τα αφεντικά, στην κλοπή των δεδουλευμένων, την εκμετάλλευση των εργαζομένων και στο κράτος που υπηρετεί και προστατεύει τα συμφέροντα του κεφαλαίου αδιαφορώντας για τις ζωές και την επιβίωση μας.

ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΗ – ΕΣΕ ΑΘΗΝΑΣ

13/2/2017

grèce / turquie / chypre / luttes en milieu de travail / opinion / analyse Thursday February 09, 2017 16:59 byAssemblée des employés et des chômeurs sur la place Syntagma

Nous demandons un salaire en sachant que même dans des conditions «idéales» le salaire est une fraude, un mensonge, une exploitation. Notre objectif ultime est l’expropriation de toutes les richesses que nous produisons et qui sont volées par les patrons. Cette expropriation, en même temps, dissoudra la forme de la marchandise.
Contre une acceptation misérable et fataliste de la réalité telle qu’elle est apparait dans nos conversations quotidiennes, nous allons enfin nous préparer au combat, en disant d’abord: «Nous voulons un salaire, pas un travail insignifiant!

Nous voulons un salaire, pas un travail insignifiant!

«Personnellement, je suis également communiste, je voudrais un autre système, mais nous parlons de la crise actuelle».
-Georgios Katrougalos, ex Ministre du Travail, 4/3/2016

«Lorsque la Fédération grecque des entreprises (SEV) réclame officiellement 150 000 licenciements dans le secteur public, le ministère de la Réforme administrative, qui a eu le courage de se dresser contre la SEV, demande aussi aux syndicats des travailleurs […] d’être à l’avant garde de la lutte pour la défense des droits du travail et de ne pas se cacher derrière des déclarations absurdes».
-Christoforos Vernardakis, ministre suppléant de la Reconstruction intérieure et administrative

(Les deux citations ci-dessus peuvent être trouvées dans le volume de la préhistoire politique Short Political Jokes – the inspirational era of SYRIZA).

Il y a déjà plusieurs années que les capitalistes travaillent méthodiquement à une nouvelle réglementation des relations de travail qui pourrait créer les conditions préalables nécessaires pour faire face à la crise d’accumulation et à la concurrence intra capitaliste toujours croissante des dernières décennies. La dette et les protocoles d’entente ont servi et servent encore ce but au mieux, matérialisant par une «thérapie de choc» les politiques de dévaluation et de dépréciation du travail et de la vie de tous les prolétaires, natifs et immigrés. La gauche du capital a pris le relais et a décidé de poursuivre la tâche de continuer, en utilisant la légitimité sociale minimale qui lui est laissée, à achever les réformes radicales qui sont nécessaires au capital pour un nouveau cycle / type d’accumulation. Après la promulgation de la loi sur la protection sociale au printemps dernier, le gouvernement « Memorandum » de SYRIZA, vient compléter la dure attaque contre nous avec un nouveau cadre. Son noyau est la dévastation des salaires et le renforcement des prérogatives de la gestion. Cela signifie la libération complète de chaque patron des « poids inutiles » comme les conventions collectives (nationales, sectorielles), afin de leur permettre, en s’adressant à chaque travailleur individuellement, de les rendre aussi flexibles qu’ils le veulent, selon les besoins de chaque entreprise. Les moyens pour atteindre ces objectifs très utiles aux patrons sont la dissolution de la journée de travail réglementée, la souplesse absolue des travailleurs et la discipline du travail.

Le salaire est un fétiche et nous sommes fétichistes!

L’arnaque la plus populaire que la classe capitaliste sert au prolétariat – et que l’on avale souvent tout rond -, c’est que le salaire est le juste prix du travail que nous fournissons. Le salaire apparaît comme le prix «naturel» pour le fonctionnement de la force de travail marchand qui est offerte «librement» par son propriétaire au capitaliste, qui est «l’égal» du propriétaire de la force de travail.

Mais est-il vrai que les patrons paient la valeur de tout le travail que leurs salariés leur offrent? Cet échange est-il réellement équitable? Et si oui, alors pourquoi le produit (dans son ensemble ou du moins la plus grande partie) ne se retrouve pas dans les mains du travailleur en échange de son travail?

En réalité, le salaire est un fétiche qui déguise la domination de classe et le surtravail non payé. Le salaire ne paie au travailleur que la valeur totale des produits qui sont nécessaires à sa reproduction, tandis que le produit restant est récolté par le capitaliste. Bien qu’étant une arnaque, cependant, tant que la relation sociale capitaliste est en vigueur, le salaire est le principal moyen de survie de l’ouvrier, afin de ne pas être un esclave et que la classe ouvrière ne soit pas une masse de Plébéiens.

Ce récit capitaliste sur le «juste» et plein prix peut, bien sûr, être convaincant dans l’ère «dorée» de la croissance, quand les salaires sont plus élevés! Dans la conjoncture actuelle de la crise, le salaire est une espèce menacée et ne suffit même pas à notre reproduction comme force de travail: certains d’entre nous sont mal payés, certains sont payés avec plusieurs mois de retard et d’autres restent totalement impayés parce que le patron a fermé l’affaire – et rouvert sous une autre marque!

Le gouvernement de SYRIZA, communiste comme l’a proclamé le ministre sortant Katrougalos immédiatement avant la délivrance de son manifeste sur la protection … semble avoir pour objectif de soulager considérablement la classe ouvrière du fétiche salarial et de ses illusions ultérieures. Le nouveau cadre de travail qui doit être voté par la gauche du capital institue le démantèlement des principaux moyens de subsistance de la classe ouvrière, après bien entendu beaucoup de «négociations», de «luttes» contre le cartel de SEV, « Lignes rouges » et bien d’autres anecdotes …

Contre cette déréglementation, le prolétariat répond: «Nous sommes fétichistes! Nous ne voulons pas nous débarrasser de nos illusions! Nous voulons des salaires plus élevés et / pour moins de travail! « .

Ce que les patrons ont réalisé jusqu’ici?

Les résultats les plus significatifs de la politique de choc du Mémorandum sont la chute verticale du salaire direct et indirect, l’abolition presque complète de l’ancien droit du travail, l’augmentation rapide des emplois précaires, la segmentation des travailleurs par le contrat de travail (voire individuellement) et leur recyclage dans le cercle vicieux perpétuel travail précaire / chômage / apprentissage tout au long de la vie dans l’entreprise.

Grande réduction de notre salaire direct

Cela inclut l’abolition des 13e et 14e mois de salaires, la réduction des prestations dans le secteur public et l’attaque du salaire du reste des travailleurs par la déréglementation du droit du travail collectif, puisque depuis 2010 la négociation du contrat est devenue interne à l’entreprise (voir les contrats de travail collectifs ou individuels). La jonction du salaire aux limites légales individuelles minimales de l’Accord général national sur le travail collectif (EGSSE), qui connaît une chute libre, est suivie de l’abolition du principe d’une réglementation plus favorable, annulant ainsi le régime des accords collectifs sectoriels / interprofessionnels, plus intéressant. Le salaire minimum, autrefois destiné à protéger les travailleurs faiblement rémunérés, a été réduit en 2012 de 22%, ce qui a entraîné la réduction similaire des heures supplémentaires, des indemnités de maladie, des prestations de maladie et de maternité et des gains ouvrant droit à pension. Dans le même temps, une nouvelle catégorie de sous-salaire minimum est institutionnalisée (réduite de 32%) pour les moins de 25 ans. Avec l’augmentation de la fiscalité directe et indirecte, les salaires ont encore été réduits. A la suite de tout cela, la classe ouvrière du seul secteur privé, au cours de la période 2009-2016, a perdu pour 44 milliards d’euros de salaire.

Expansion de la précarité et de la flexibilité

Avec la réduction des salaires, la précarité sur les lieux de travail s’est élargie. Dans les nouvelles embauches, les contrats à temps partiel et la rotation des postes dominent au détriment de l’emploi à temps plein. Ainsi, en 2015, 55,5% des nouveaux contrats étaient des contrats de travail à temps partiel et rotatifs, tandis que sur la période 2009-2015, les taux de conversion des contrats à durée indéterminée en contrats à durée déterminée ont connu une forte augmentation, avec ou sans le prétendu accord de l’employé. Cette évolution, combinée à une grande extension du travail non déclaré, marque la consolidation de ces formes d’exploitation dans la formation sociale grecque et la consolidation des salaires de famine à moins de 400 euros pour une très grande partie de notre classe (20%).

Extension de la journée de travail non rémunérée

Pendant ce temps, la grande majorité des employés travaillent aujourd’hui au-delà des heures normales, souvent impayées, comme si le travail non rémunéré des 8 heures habituelles n’était déjà pas suffisant. Il en résulte des marges de plus en plus réduites pour la gestion du «temps de loisir» dans une chasse perpétuelle au complément du salaire « allocation », laquelle chasse enchaine travail à temps partiel / rotation / travail occasionnel!

Chiffre d’affaires

Selon les données du système d’information « Ergani », en 2015 le nombre absolu des travailleurs dont le contrat a été résilié dépasse le nombre d’emplois de la même année. C’est comme si les travailleurs salariés du pays dans leur ensemble avaient «perdu» ou quitté leur emploi au moins une fois!

Ce sont les résultats des deux premiers Mémorandums et du deuxième Moyen Terme, en 2012! Le nouveau 3e Mémorandum, cette fois par la gauche, va certainement aggraver les choses pour la classe ouvrière et il terminera, si on le permet, la réforme des relations de travail après la réforme des relations de protection.

Une fosse de 6 pieds, c’est-à-dire la nouvelle attaque des patrons.

Les capitalistes cherchent à imprimer maintenant la vile réalité du travail que nous connaissons déjà par la loi. Les patrons et leur personnel politique et syndical partent de quelques «thèses» absolument nécessaires à leurs intérêts. Dans la conjoncture actuelle, c’est ce qui façonnera la nouvelle loi «travail» et «syndicat»:

Augmenter la limite des licenciements collectifs de 5 à 10% pour les entreprises employant plus de 150 travailleurs. Transfert de la responsabilité des décisions de licenciements collectifs à un organe «neutre» plutôt qu’au Conseil suprême du travail (ASE). Le ministre ou le préfet n’en décide plus.
Abolition des conventions collectives (nationales, sectorielles, interprofessionnelles) à l’exception des conventions collectives d’affaires. Ainsi, le ministère du Travail peut se féliciter d’avoir conservé la négociation collective, à savoir qu’entre les employeurs et les Associations de Personnes … l’abolition des conventions collectives sectorielles et / ou interprofessionnelles est déjà en jeu; Il ne reste plus que leur abolition formelle.
Un salaire minimum sans augmentation, c’est-à-dire «détaché» des primes d’ancienneté, de mariage et de spécialisation, etc. Abolition des 13e et 14e mois de salaires dans le secteur privé pour les nouveaux arrivants.
• Déclaration de grève par un vote de 50% + 1 de tous les membres du syndicat enregistrés (et non de ceux qui assistent à l’assemblée générale). Le ministre sortant, G. Katrougalos, a soutenu, au nom de tous les patrons, hardiment et publiquement cette mesure parce que « ce qui se passe maintenant, décider de faire grève à des minorités, n’est pas démocratique« .
Renforcer le rôle de l’Organisation en Médiation et Arbitrage (OMED) qui opère en faveur des patrons, tout en essayant de rendre impossible leur saisine unilatérale par les travailleurs.
Extension de la flexibilité du marché du travail et donc de l’insécurité et du régime de violence dont souffrent quotidiennement les travailleurs. Les nouveaux règlements proposés consistent à imposer le «travail mineur», qui prévoit des salaires très bas sans assurance, les «contrats d’heures de travail» (contrats de zéro heure) qui correspondent à l’emploi quand et autant que l’employeur le souhaite, et leurs différentes variantes telles que les «contrats de quelques heures» ou les «contrats de travail par appel téléphonique» (après notification).Malgré le retard pris par les capitalistes, le ministère et les syndicalistes à permettre aux patrons d’adopter la contre-grève de l’employeur (lock-out) et de permettre le licenciement immédiat de tout leur personnel et bien que nous croyions qu’une telle institutionnalisation leur plairait, l’esprit comme la «lettre» de la réforme des relations de travail et la nouvelle loi syndicale prévue se trouve ailleurs. Quoi qu’il en soit, la grande majorité des patrons grecs peuvent licencier leurs employés «quand ils le veulent ».Les patrons sont aujourd’hui désireux que les lois réduisent le «droit» des travailleurs à la grève et renforcent leur «liberté» à relâcher les relations de travail. En attendant, ils réduisent continuellement les salaires, ils «éliminent» les divers avantages et ramènent les salaires à leur niveau «approprié» – en ce qui concerne le salaire minimum, nous avons appris du FMI qu’il est «le plus élevé parmi les pays de l’UE En termes de PIB par habitant ». Bien sûr, ils ont oublié de nous dire que dans ce pays dont nous parlons, le PIB a baissé de 25% depuis 2009!
En bref, la réforme radicale du travail à venir permet d’autoriser chaque employeur à faire face à chaque employé, en précisant et en adoptant, selon les besoins de chaque entreprise, les relations de travail et les collectifs «ouvriers» qui répondent à ces besoins.

Pourquoi nous opposons-nous à la nouvelle loi sur la main-d’œuvre au lieu de nous occuper de notre propre «entreprise»?

Au cours des six années de Mémoranda, des milliards en salaires et pensions ont disparu. Alors que les capitalistes ont bénéficié des coupures dans les salaires et emporté leur argent à l’étranger, l’État a récolté les fruits de la réduction des salaires et des pensions des fonctionnaires pour rembourser leurs prêteurs usuriers. Tout simplement, tout le monde mange avec des cuillères d’or aux frais des couillons, c’est à dire notre classe! Combien de temps allons-nous laisser nous traiter ainsi? Combien de temps resterons-nous des spectateurs alors que notre classe est poussée à la dévaluation complète et mendie pour n’importe quel «travail insignifiant»?

La fragmentation constante de la classe en des catégories de plus en plus nombreuses et l’adaptation constante et violente de la classe au lit de Procruste de tout besoin capitaliste ne peuvent plus durer. Le bilan de l’attaque qui a précédé contribue à la prise de conscience que nous ne sommes pas seulement confrontés à la substitution d’une loi par l’autre, mais à l’approfondissement de la réforme des relations de travail aux dépens de la classe ouvrière dans son ensemble.

Grâce à des assemblées locales de classe intersectorielles, nous devons surmonter la division de la classe en employés à plein temps et à temps partiel, en employés et «ménagères», en industries et corporations. À cette politique du capital, nous devons répondre avec notre propre politique autonome, en nous tournant contre la relation capitaliste elle-même: avec des luttes communes qui rassemblent tous les membres de notre classe et posent chaque demande individuelle au service de la satisfaction de l’intérêt de classe en général. Ou, mieux encore, chaque satisfaction des revendications individuelles doit impliquer autant que possible les parties et les «emplois» de notre classe, afin d’annuler dans la pratique les demandes, les revendications, les formes de lutte et les mentalités qui respectent la division capitaliste du travail et servent d’intérêts et de demandes professionnelles et sectorielles.

Nos conversations ne peuvent plus être dominées par la question folle « avez-vous un peu de travail? ». Elle devrait être remplacé par des questions comme «av vous un salaire?» Ou «Votre patron se moque-t-il de vous?» Ou «Pendant combien de temps allons-nous continuer à protéger l’entreprise?» Et, bien sûr, Il est certain que lorsque nous parlons de salaire, cela ne signifient pas les salaires horaires qui sont deux fois plus une fraude, mais nous parlons d’un salaire mensuel direct et indirect / social élevé.

Si nous nous opposons à la flexibilité des relations d’exploitation, une flexibilité qui nous adapte aux besoins de chaque patron, nous ne le faisons pas par nostalgie d’un emploi «régulier»; Notre opposition à l’insécurité croissante n’est pas motivée par la perspective d’un «emploi permanent et stable», mais du point de vue de la récupération d’un salaire stable et satisfaisant pour notre classe dans son ensemble, que nous travaillons ou pas. Un salaire qui, en plus, nous donnera la capacité de résistance collective contre l’assaut capitaliste et nous placera en meilleure position contre le capital et son Etat.

Nous demandons un salaire en sachant que même dans des conditions «idéales» le salaire est une fraude, un mensonge, une exploitation. Notre objectif ultime est l’expropriation de toutes les richesses que nous produisons et qui sont volées par les patrons. Cette expropriation, en même temps, dissoudra la forme de la marchandise.

Contre une acceptation misérable et fataliste de la réalité telle qu’elle est apparait dans nos conversations quotidiennes, nous allons enfin nous préparer au combat, en disant d’abord: «Nous voulons un salaire, pas un travail insignifiant!

Assemblée des employés et des chômeurs sur la place Syntagma
Http://synelefsi-syntagmatos.espivblogs.net/

Novembre 2016

https://dndf.org/

argentina / uruguay / paraguay / workplace struggles / press release Thursday February 09, 2017 16:49 byDmitri

The Libertarian Union of Athens (ESE) invites every workers’ collective, every base union, every trade union, labor collectives and every individual worker or employee, both women and men, to support the self-organized BAUEN hotel, and to join their voice to the international pressure of the working class and social movement, so that the workers in BAUEN emerge victorious.

Τhe BAUEN Hotel in Argentina is about to close down, after 14 years of operation by workers self-management. Through a law passed by the Congress of Argentina on November 30 of 2016, the property was expropriated for the benefit of the worker’s cooperative. Nevertheless, the President of Argentina Mauricio Macri decided to exercise his veto right against expropriation law.

Apart from the fact that the workers and their families will find themselves in a difficult financial situation, it is important that the Argentine state decided to hit one of the most emblematic companies recuperated by workers. Through the blow to the BAUEN cooperative, the state attempts to hit all of the recuperated businesses and the horizontal-management movement that was developed in the country.

This very minute, inside and outside Argentina a pressure movement has being developed , a movement that invites members of the House of Representatives and Senate to reject the presidential veto and ratify the law expropriates the BAUEN Hotel for the benefit of its employees, therefore to prevent eviction them from the hotel.

The Libertarian Union of Athens (ESE) invites every workers’ collective, every base union, every trade union, labor collectives and every individual worker or employee, both women and men, to support the self-organized BAUEN hotel, and to join their voice to the international pressure of the working class and social movement, so that the workers in BAUEN emerge victorious. We claim self-management and workers’ control in all means of production. Wealth belongs to those who produce it and not to all sorts of bosses , or the state. We demand all factories, every business and means of production to be handed to the hands of the workers. We fight to get back the lives they stole us, by solidarity and self-organization.

Hands off BAUEN Hotel!

Send solidarity e-mails and support to workers / s of BAUEN hotel at: solidaritybauencooperative@gmail.com

Libertarian Syndicalist Union of ATHENS (ESE)

image adminajaxsmall.jpg 0.06 Mb

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Workplace struggles

Thu 23 Feb, 04:58

browse text browse image

ilyarepin.jpg imageΗ εργασία δεν είν ... Feb 17 16:56 by antisystemic 0 comments

16681941_138692776644852_5859411699872994988_n1.jpg image[Chile] El subcontrato y la lucha sindical: Entrevista al sindicato LCartes Ltda Feb 15 19:10 by Álvaro Gallioro y Felipe Bustos 0 comments

ese.jpg imageΤα δεδουλευμένα `... Feb 14 15:38 by Διακλαδική ΕΣΕ Αθήνας 0 comments

b53e7b02b43fd9a184e4595fcef86472.jpg imageNous voulons un salaire, pas un travail insignifiant! Feb 09 16:59 by Assemblée des employés et des chômeurs sur la place Syntagma 0 comments

hotelbauen_1.jpg imageSolidarity from Greece to BAUEN workers Feb 09 16:49 by Dmitri 0 comments

textLucca: Lotte operaie in Italia tra conquiste, autonomia, speranze e sconfitte Feb 09 16:08 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

img_6129copia.jpg image[Temuco, Chile] Subcontratadas y Subcontratados de Movistar en Huelga Feb 06 05:45 by Alvaro Galliorio 0 comments

biomet.jpg image4 χρόνια αυτοδιαχ ... Feb 05 18:16 by Σ.Ε. ΒΙΟ.ΜΕ 0 comments

unknown.jpeg imageΑλληλεγγύη στο Bauen Feb 05 17:20 by Dmitri (republishing) 0 comments

textIN SPIRIT DE SOLIDARITATE CU MUNCITOARELE DE LA DE’LONGHI ROMÂNIA Jan 27 23:10 by Karra 0 comments

textCALL FOR INTERNATIONAL SOLIDARITY WITH DELONGHI WORKERS IN ROMANIA Jan 27 23:07 by Karra 0 comments

vaga_1.jpg image[Catalunya] Valoració de la Vaga del 18G a l’educació pública Jan 25 23:36 by Embat 0 comments

vaga.jpg image[Catalunya] Valoración de Embat de la huelga de enseñanza del 18 de enero Jan 25 23:32 by Embat 0 comments

textItalia - No al licenziamento del ferroviere Riccardo Antonini Jan 16 19:32 by Cassa di solidarietà tra ferrovieri 0 comments

cnte_gasolineras_chiapas1.jpg imageLa muerte de Pemex, el gasolinazo y la crisis económica que se aproxima Jan 12 15:41 by Demián Revart 0 comments

César Augusto Roa Carvajal (1982-2016) imageRecordando a César Roa, luchador de la caña Jan 11 15:11 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

textItalia - La Trasformazione Dei Contratti Nazionali Di Lavoro In Simulacri Jan 10 16:15 by Alternativa Libertaria/fdca 0 comments

wp_20160611_002_1.jpg imageΚλινική "Νέο Αθήν ... Dec 25 18:57 by Διακλαδική ΕΣΕ Αθήνας 0 comments

wp_20160611_002.jpg imageΕπάγγελμα: Εθελο_... Dec 18 15:25 by ΕΣΕ Αθήνας - Κλαδική Εκπαίδευσης 0 comments

untitled.png imageWoman in the Robertson Winery strike Dec 16 22:19 by Mandy Moussouris 0 comments

croppedlogoese.jpg imageΓια την κυριακάτ_... Dec 11 18:11 by ΕΣΕ Ιωαννίνων 0 comments

hpim0797_cwesded.jpg imageΣτα κάτεργα των Everest Dec 09 18:54 by αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος” 0 comments

textSouth Korean Protests Growing Dec 08 00:38 by SooKyung Nam 0 comments

rocinante.jpg imageΟλες/οι στην απερ ... Dec 07 19:41 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

599651_238643996256462_28038506_n.jpg imageMisunderstanding syndicalism Dec 06 20:23 by Tom Wetzel 3 comments

ekraiksikentroathinaplateiaviktoriaseveresttraumaties1000.jpg imageΚαι λογίστρια νε_... Dec 03 05:45 by ΕΣΕ Αθήνας 0 comments

plateia17081.jpg imageΝα μην συνηθίσου_... Dec 03 05:39 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

fwcui2.jpg imageΑγώνες στο Ιράν κ ... Nov 27 17:54 by Dmitri (μετάγραση-επιμέλεια) 0 comments

ese.jpg imageΣυνδικαλισμός όπ... Nov 26 16:46 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας 0 comments

text¿Una nueva Asociación Internacional de los Trabajadores? Nov 12 17:33 by CIB Unicobas Bari 0 comments

more >>
© 2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]