user preferences

international / workplace struggles / opinion / analysis Saturday January 13, 2018 00:51 byShawn Hattingh

Mechanisation and automation have been called the Fourth Industrial Revolution. But these are not inevitable or neutral economic realities. They are political weapons of oppression under capitalism. It is a war against the working classes to increase profits. It is no an accident that bosses choose to mechanise and automate in the context of the massive crisis of capitalism.

The political nature of the Fourth Industrial Revolution

by Shawn Hattingh (ZACF)

Mechanisation and automation have been called the Fourth Industrial Revolution. But these are not inevitable or neutral economic realities. They are political weapons of oppression under capitalism. It is a war against the working classes to increase profits. It is no an accident that bosses choose to mechanise and automate in the context of the massive crisis of capitalism.

Recently, the accounting multinational company, Grant Thompson, conducted a study amongst 2500 multinational corporations regarding mechanisation, automation and the introduction of artificial intelligence. Of these companies, 56% said they planned to automate parts of their operations within the next year. Another study by Oxford University was even starker. It stated that 47% of jobs in the United States and possibly 50% of jobs in parts of Africa – including South Africa – could possibly be lost to artificial intelligence, mechanisation and automation in the next two decades. It is clear that if this transpires, the consequences will be dire for workers in Africa – including South Africa – and their ability to organise.

Some people have said that this move to use advanced computers and automation is the ‘Fourth Industrial Revolution’; and that the evitable advance of technology must be accepted. The reality, though, is that automation is not inevitable, but a political choice of the ruling class to wage a war against the working class to increase profits and oppression. It is important to understand how and why growing automation is political, and to do so we need to look at the relations at the heart of capitalism.

Exploitation defines capitalism

Capitalism is a system in which the ruling class, through private property and state ownership, own and control the means of production – in other words the farms, banks, factories, machines, mines and services. They use their control of the means of production and capital to hire workers to produce goods to sell at a profit. In doing so, capitalists also compete with one another in the market. The vast majority of people, the working class, are kept in a position whereby they own very little and are forced to work for the ruling class to survive. The state assists the ruling class to maintain this situation through the law and – when need be – policing.

Workers, however, never get the full value of their labour; bosses only pay workers a small share of the value they produce through wages, and keep the rest that workers produce as profit. It is this exploitation that defines relations between bosses and workers. To keep workers exploited bosses have to try and make them as powerless as possible through oppression. Workers throughout history have collectively resisted and fought to try and win a larger share of the value that they produce in terms of better wages. To try and break this resistance, one weapon capitalists have is to introduce technology like machines and computers.

War through mechanisation

Bosses often choose to introduce mechanisation and automation to drive up profits, because this means they can reduce the workforce, and therefore, have a smaller wage bill and hence more profits. Capitalists, however, will often only mechanise or automate if doing so proves cheaper than continuing with the exiting workforce and levels of workers. So mechanisation and automation is aimed at replacing well-organised workers with machines. Low paid and poorly organised workers, like in sweatshops, are usually not replaced with machines because it is cheaper for bosses to keep on these workers. So mechanisation and automation is an attack generally on more organised and better paid workers.

Linked to this, mechanisation and automation is about disorganising and increasing the oppression of workers. So bosses don’t always introduce all the new technologies that exist or that are possible. They only introduce technology that will drive down wages; or increase oppression and the disorganisation of the working class or both. In many of the companies that choose to mechanise or even automate, there is usually a history of workers organising. Thus, companies mechanise and automate often to try and break organising.

Lessons from the past

We can see how this has worked by looking back at the past. The first machines to be introduced by capitalists into factories took place in 1811 in Britain during what is called the First Industrial Revolution. The machines were introduced so that they could be operated by low paid, unskilled and so easily replaceable workers. Before then skilled craft workers were responsible for spinning and weaving. They were well organised into guilds, and because of their skills they were also well paid – meaning through their wages they were taking a relatively high percentage of the value they produced. To break these workers and their organising, and to drive up profits by lowering wages, bosses began introducing machines that allowed unskilled low paid workers using them to do the weaving and spinning.

The weavers and spinners began resisting being replaced by machines and unskilled workers by entering into factories and breaking the machines. The state then sent the army against them, and implemented the death sentence for workers caught destroying machines. So the state and bosses worked together to smash organised workers, to lower wages and increase profits through introducing machines and unskilled labour. Through this, divisions were also created amongst workers as bosses pitted skilled and unskilled workers against one another – undermining the prospect of united resistance.

Mechanisation and the capitalist crisis

Today we are again seeing a massive increase in mechanisation and automation, the so-called Fourth Industrial Revolution. The aim is again to undermine and prevent workers organising and to drive down wages. It is not an accident that bosses are choosing to mechanise and automate today in the context of a massive capitalist crisis. It is also not an accident they are targeting countries and sectors where there has been a recent history of worker organising.

The new drive to mechanise and automate is a response by corporations to try and increase profits in the capitalist crisis. It is also not a coincidence that multinational companies operating in China are at the forefront of automating and mechanising. This is because in recent years Chinese workers have been organising on a massive scale, and through mechanisation and automation there is an attempt by bosses to break this.

The attempts by bosses, however, to automate and mechanise won’t end the current capitalist crisis. This is because the current crisis is partly due to over-production, something which mechanisation and automation does not address and will possibly make worse. In the past, the job losses due to mechanisation were offset by economic growth which created new jobs. Today capitalism is no longer growing, and mechanisation in this context will lead to greater unemployment. This means there will also be fewer workers to buy goods companies are producing, meaning over-production will remain a problem, which will lead to less profits in the long run for companies involved in manufacturing.

Conclusion

It is clear, therefore, that the mechanisation and automation were are seeing in the so-called Fourth Industrial Revolution is an attack on the organising of workers. It is also clear that workers need to resist mechanisation and automation, as today in the context of a capitalist crisis it offers the working class very little. But to do so, workers are going to have to experiment with new ways of organising, ways that can build unity in a working class that is now defined by mass unemployment, casualization and huge divisions.

Some unions in this context have called for a just transition that will lessen the impact of the so-called Fourth Industrial Revolution on workers. The reality though is, capitalists, states and politicians are not interested in any just transition. This means, as part of fighting the new wave of automation and mechanisation, we have to renew the struggle for revolution to overthrow capitalism and the state. If we don’t, the automation and mechanisation we are seeing today, and will see in the future, will have devastating consequences for the working class, including mass unemployment for large sections of the class (something we already see in South Africa).

Indeed, the problem we see is that mechanisation and automation are not neutral but rather reflect and are used as political weapons of oppression under capitalism. In a different society, mechanisation and automation could have benefits, but under capitalism that is experiencing a massive crisis, for the vast majority of people, it is a living nightmare.

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Wednesday January 10, 2018 03:54 byΑντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας

ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση που καλεί η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Βιο.Με Αθήνας [1] την Πέμπτη 11 Γενάρη στην Κλαυθμώνος στο Υπουργείο

Ζούμε στο καθεστώς των πλειστηριασμών όπου μια ολόκληρη κοινωνία ανήμπορη να αντιδράσει, παρακολουθεί την ξέφρενη πορεία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου των τραπεζών να αρπάξουν και να ρευστοποιήσουν το έχειν και το είναι των φτωχών και εργαζόμενων. Σύμμαχός του σε αυτήν λησταρχική προσπάθεια το κράτος και η κυβέρνηση η οποία με πρόταγμα τα συμφέροντα των τραπεζών πρώτα, επιβάλλει και θεσμοθετεί διευκολύνοντας και νομιμοποιώντας αυτή τη βαρβαρότητα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα έρχεται άλλος ένας πλειστηριασμός του αυτοδιαχειριζόμενου εργοστασίου τη ΒΙΟΜΕ την Πέμπτη 11 Γενάρη στη Θεσσαλονίκη.

Αντί να δημευτεί η περιουσία της Φίλκεραμ ΑΕ και ΒΙΟΜΕ ΑΕ για τα τεράστια ποσά που χρωστούν, και να δοθεί στην συνεργατική ΒΙΟΜΕ, αδιαφορούν βάζοντας σε κίνδυνο την ύπαρξη του αυτό διαχειριζόμενου εργοστασίου. Και αν η προηγούμενη κυβέρνηση το 2012 προέβη στη δήμευση ενός οικοπέδου (και άρα εξαιρετέου από τον πλειστηριασμό) αυτή η κυβέρνηση αφήνει τους αλλεπάλληλους πλειστηριασμούς που έρχονται ει βάρος της ΒΙΟΜΕ, νίπτοντας τας χείρας.

Είμαστε μαζί με τους εργαζόμενους και είναι οι λόγοι που παραθέτουν οι ίδιοι:

«Με συμμετοχή τόσο των εργαζομένων όσο και της κοινωνίας στον έλεγχο της παραγωγής και της διανομής.
Με έλεγχο μέσα από συνελεύσεις όλης της οικονομικής λειτουργίας.
Με απόλυτη ισότητα στις αποφάσεις αφού έχουμε όλοι μια ψήφο.
Με ίσο μεροκάματο για ίσο χρόνο εργασίας.
Με προσανατολισμό της παραγωγής στις κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανάγκες και όχι στη συσσώρευση κέρδους.
Αυτά παλεύουμε τόσα χρόνια τώρα. Οι κυβερνήσεις που έχουν περάσει όλο αυτό το διάστημα δεν έχουν κάνει αυτά που έχουν υποσχεθεί. Δεν έχουν καταθέσει και καμία πρόταση που να στοιχειοθετείται νομικά, άσχετα με ισχυρισμούς μελών πολιτικών παρατάξεων που τους στηρίζουν. Όσα ισχυρίζονται είναι απλά αποπροσανατολισμός και πολιτική παραφιλολογία που απλά δεν ισχύουν».

ΟΛΟΙ στη συγκέντρωση που καλεί η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Βιο.Με Αθήνας [1] την Πέμπτη 11 Γενάρη στην Κλαυθμώνος στο Υπουργείο

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας

Διεθνή / Εργατικοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Monday January 08, 2018 19:55 byZaher Baher

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί μια πολύ σύντομη άποψη για την εργατική τάξη, είτε ως μια επαναστατική τάξη συνολικά που μας οδηγεί σε μια αταξική και μη ιεραρχική κοινωνία είτε όχι. Εξηγεί ότι ο κόσμος έχει αλλάξει, το ίδιο και η εργατική τάξη, αναφέρεται στην πραγματικότητα και την πραγματική ζωή αντί να βασίζεται στα κείμενα των παλαιών και “ιερών” βιβλίων.

Λοιπόν, δεν είναι εύκολο να απαντήσω σε ένα σύντομο άρθρο όπως αυτό. Πριν προχωρήσουμε περαιτέρω, ίσως χρειαστούμε τον πραγματικό ορισμό της "εργατικής τάξης". Παραδέχομαι ξανά ότι και αυτό δεν είναι εύκολο.

Υπάρχουν διαφορετικές έννοιες ή ορισμοί για την "εργατική τάξη". Σύμφωνα με το αγγλικό λεξικό Cambridge είναι "μια κοινωνική ομάδα που αποτελείται από ανθρώπους που κερδίζουν λίγα χρήματα, συχνά πληρώνονται μόνο για τις ώρες ή τις μέρες που εργάζονται και συνήθως κάνουν σωματική εργασία. Η εργατική τάξη (και η εργαζόμενη τάξη και το προλεταριάτο) είναι οι άνθρωποι που απασχολούνται για μισθούς, ειδικά στα χειρωνακτικά επαγγέλματα και στις εξειδικευμένες, βιομηχανικές εργασίες. Στα επαγγέλματα της εργατικής τάξης περιλαμβάνονται επίσης οι υπαλληλικές θέσεις εργασίας, μερικές θέσεις εργασίας στον διαχειριστικό τομέα και οι περισσότερες θέσεις εργασίας στον τομέα παροχής υπηρεσιών.

Ο πιο γενικός ορισμός, που χρησιμοποιείται από τους μαρξιστές και τους σοσιαλιστές, είναι ότι η εργατική τάξη περιλαμβάνει όλους εκείνους που δεν έχουν τίποτα να πουλήσουν παρά μόνο την εργατική τους δύναμη και δεξιότητα. Υπό αυτή την έννοια, περιλαμβάνει τόσο τους λευκούς υπαλλήλους, χειρώνακτες και πνευματικά εργαζομένους όλων των τύπων, εξαιρουμένων μόνο των ατόμων που αντλούν το εισόδημά τους από την ιδιοκτησία των επιχειρήσεων και την εργασία άλλων.

Είναι πολύ προφανές ότι ο κόσμος στον οποίο ζούσε ο Μαρξ έχει αλλάξει δραματικά, όπως και η ίδια η εργατική τάξη. Αυτό που δεν έχει αλλάξει στην κοινωνία είναι το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα τρεις τάξεις - η εργατική τάξη, η μεσαία τάξη και η ανώτερη τάξη.

Όσο η πλειοψηφία των μαρξιστών και των σοσιαλιστών και μερικών αναρχικών πιστεύουν ότι η εργατική τάξη είναι ο μόνος δυναμικός παράγοντας που μπορεί να μας οδηγήσει σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, ο ορισμός της «εργατικής τάξης» εξακολουθεί να είναι σημαντικός. Οι διαφορετικοί ορισμοί της "εργατικής τάξης" μπορεί να μας δώσουν διαφορετικά τελικά αποτελέσματα ή διαφορετικά είδη κοινωνίας στο μέλλον.
Πολλοί από εμάς πιστεύουν ότι η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων στην κοινωνία ανήκουν στην εργατική τάξη. Αυτό περιλαμβάνει όλους τους τύπους εργαζομένων, τους συνταξιούχους, τους άνεργους, τους αυτοαπασχολούμενους, ακόμη και τους φοιτητές/σπουδαστές και εκείνους τους ανθρώπους που παίρνουν αρκετά χρήματα που μερικές φορές ονομάζονται μεσαία τάξη.

Αν ορίσουμε την εργατική τάξη με αυτούς τους όρους, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι δεν είναι μια συνεκτική τάξη, οι παρόντες στόχοι της είναι διαφορετικοί και η ενότητα μεταξύ των μελών της μπορεί να είναι σχεδόν αδύνατη. Ίσως αυτός είναι ο λόγος της μικρής στήριξης ή αλληλεγγύης μεταξύ τους, που οδηγεί στην ήττα τους όταν προβάλουν ξεχωριστά απαιτήσεις.

Εάν συμφωνήσουμε στο ότι οι παραδοσιακοί εργαζόμενοι, καθώς και όσοι εργάζονται επί του παρόντος σε αγροκτήματα, καταστήματα, γραφεία, βιομηχανίες τροφοδοσίας και άλλοι εργαζόμενοι, αντιμετωπίζουμε ακόμα ένα άλλο πρόβλημα. Ενώ όλοι αυτοί οι άνθρωποι εξακολουθούν να μην είναι η πλειοψηφία στην κοινωνία, θα είναι δύσκολο να επιτευχθεί η αταξική κοινωνία που θέλουμε. Επίσης, λόγω των διαφορετικών συνθηκών εργασίας και των διαφορετικών συνδικαλιστικών οργανώσεων, η αλληλεγγύη και η ενότητα μεταξύ τους μπορεί να είναι πολύ “σκληρή”.

Πριν προχωρήσω παρακάτω πρέπει να ρωτήσουμε τι είναι μια επανάσταση; Είναι κάποια βασική μεταρρύθμιση; Είναι η ταξική πάλη που αναμένεται να μας οδηγήσει σστη δικτατορία του προλεταριάτου; Μια βίαιη ανατροπή μιας κυβέρνησης ή κοινωνικής τάξης, υπέρ ενός νέου συστήματος; Ή απλώς είναι ένας κοινωνικός μετασχηματισμός που οδηγεί σε μια μη ιεραρχική και αταξική κοινωνία μέσα από τον αγώνα της συντριπτικής πλειοψηφίας μας ανεξάρτητα από το κοινωνικό μας υπόβαθρο;

Κατά τη γνώμη μου, η επανάσταση είναι μια κοινωνική επανάσταση και είναι μια μακρά διαδικασία που μας οδηγεί σε αυτό το μέλλον. Μάλλον μοιραζόμαστε τον ίδιο στόχο όπως και οι μαρξιστές και οι κομμουνιστές, αλλά οι τρόποι και τα μέσα μας για την επίτευξή τους είναι πολύ διαφορετικά.

Όποιος κι αν είναι ο ορισμός μας για την εργατική τάξη, όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι στον πραγματικό κόσμο η εργατική τάξη δεν είναι επαναστατική τάξη. Εάν η έννοια της επανάστασης είναι να αλλάξει η σημερινή κοινωνία σε μια αταξική και μη ιεραρχική, κατά τη γνώμη μου, δεν ήταν ποτέ επαναστατική. Η επανάσταση δεν είναι καθήκον της εργατικής τάξης και δεν υπήρξε ποτέ.

Ένα σημαντικό ερώτημα τίθεται εδώ. Εάν η εργατική τάξη είναι μια επαναστατική τάξη, γιατί οι μαρξιστές θέλουν να σχηματίσουν ένα πολιτικό κόμμα πρωτοπορίας για να την οργανώσουν και να μεταφέρουν την ταξική συνείδηση;

Ο Μαρξ έκανε μια κρίσιμη δήλωση όταν είπε: «Δεν είναι η συνείδηση ​​των ανδρών που καθορίζει την ύπαρξή τους, αλλά, αντίθετα, η κοινωνική τους ύπαρξη που καθορίζει τη συνείδησή τους». Νομίζω ότι ο Μαρξ αντιφάσκει σε σχέση με τη δήλωσή του, καθώς επιμένει ότι η επανάσταση είναι έργο της εργατικής τάξης. Η εργατική τάξη από την προέλευσή της μέχρι σήμερα έχει διεξάγει οικονομικούς και όχι πολιτικούς αγώνες και δεν έχει πάρει την εξουσία. Ως εκ τούτου, οι εργαζόμενοι περιορίζουν τους αγώνες τους στο να αγωνίζονται μέσω των συνδικάτων και να βασίζονται σε πολιτικά κόμματα. Δουλεύουν και αγωνίζονται σύμφωνα με την παραπάνω δοξασία του Μαρξ και έτσι η συνείδησή τους δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό για να δημιουργήσει μια αταξική κοινωνία και να αντικρούσει τη δικτατορία του προλεταριάτου. Δεν είναι ούτε εναντίον του κράτους ούτε επιθυμούν δικτατορία του προλεταριάτου. Ο Μαρξ δεν ήταν δίκαιος, επιβάλλοντας έναν πολύ δαπανηρό (onerous) ρόλο σε αυτούς.

Προσωπικά, συνάγω από τη δήλωση του Μαρξ μια σαφή έννοια. Η εργατική τάξη δεν πρέπει να είναι πιο επαναστατική από τους συνταξιούχους, τους φοιτητές, τους άνεργους, τα άτομα με αναπηρία και άλλους. Ενώ όσοι εργάζονται οικονομικά μπορεί να είναι πολύ καλύτεροι από τις ομάδες που ανέφερα. Σίγουρα αυτός είναι ο λόγος που βλέπουμε συνήθως τις παραπάνω ομάδες ανθρώπων να είναι πιο ενεργές. Είναι αυτοί που συμμετέχουν σε διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες και εμπλέκονται στην πολιτική από τα κάτω. Είναι αυτοί που υποστηρίζουν τους εργαζόμενους που διαφωνούν με τη διεύθυνσή τους ενώ οι ίδιοι οι συνάδελφοί τους από διαφορετικούς τομείς στο ίδιο γραφείο ή την ίδια εταιρεία συνεχίζουν να κάνουν ό,τι λένε.
Είναι αλήθεια ότι η εργατική τάξη έχει την εξουσία και την ικανότητα να κατεβάσει μια κυβέρνηση σε σύντομο χρονικό διάστημα, αν αναλάβει ορισμένες δράσεις σε συλλογικό επίπεδο. Μπορούν να σταματήσουν τη λειτουργία του συστήματος, αλλά δεν είναι αυγός ο στόχος ή το καθήκον τους. Δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι μια συντηρητική κυβέρνηση μπορεί να αμφισβητήσει τα συνδικάτα και να τα οδηγήσει στο δικαστήριο εάν έχουν πολιτικά αιτήματα αντί για οικονομικά.

Η παγκόσμια ιστορία του κινήματος της εργατικής τάξης δείχνει ότι εκείνοι που ήθελαν να αλλάξουν την κοινωνία απλώς δεν ήταν η εργατική τάξη. Στην πραγματικότητα, ήταν οι σοσιαλιστές και αναρχικοί εργάτες της εργατικής τάξης που αποτελούσαν τα ισχυρά ρεύματα στα περισσότερα κινήματα και στην κοινωνία.

Μπορούμε να το δούμε αυτό στη Ρωσία το 1905 ή το Φεβρουάριο του 1917 και την Ισπανική Επανάσταση το 1936-1937 καθώς ήταν αναρχικές / σοσιαλιστικές επαναστάσεις. Ήταν σοσιαλιστές και αναρχικοί εργάτες που διαδραμάτισαν μείζονα ρόλο και αποτέλεσαν τις κινητήριες δυνάμεις πίσω από τους υπόλοιπους εργαζόμενους για να υπερβούν τα στενά οικονομικά τους αιτήματα.

Η αρχική ιδέα πίσω από το προλεταριάτο ως τάξης της επανάστασης και δημιουργού της σοσιαλιστικής κοινωνίας είναι ο Μαρξ. Η πραγματικότητα έχει αποδείξει ότι η οικονομική και πολιτική θεωρία του εξυπηρετούσε τον καπιταλισμό και όχι τον σοσιαλισμό. Το “Κεφάλαιο” δεν ήταν ποτέ τόσο σημαντικό για την εργατική τάξη όσο και για εκείνους που εξυπηρετούν το σύστημα του καπιταλισμού. Στο άρθρο μου στον παρακάτω σύνδεσμο έχω αγγίξει αυτό το θέμα: http://zaherbaher.com/2016/10/06/leftists-and-communist...-did/

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο κόσμος άλλαξε και τα κινήματα της εργατικής τάξης έγιναν όλο και αδύναμα. Για πολύ καιρό, η εργατική τάξη πέτυχε πολύ λίγα σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, δεν κατάφερε καν να διατηρήσει ή να προστατεύσει τα μικρά κέρδη που πέτυχε.

Υπό το σημερινό σύστημα η εργατική τάξη έγινε ακριβώς αυτό που περιγράφει ο Murray Bookchin: "Κατά μια απίστευτη ειρωνεία της ιστορίας, ο Μαρξ απέτυχε να προβλέψει στη διαλεκτική του καπιταλισμού. Το προλεταριάτο, αντί να εξελιχθεί σε μια επαναστατική τάξη μέσα στη μήτρα του καπιταλισμού, αποδεικνύεται ότι αποτελεί όργανο μέσα στο σώμα της αστικής κοινωνίας ... "(The Murray Bookchin Reader, edited by Janet Biehl, σελ. 131-132).

Στην πραγματικότητα, η εργατική τάξη κατάφερε να καταστήσει το σύστημα ισχυρότερο διατηρώντας και προστατεύοντάς το. Οι εργαζόμενοι εξυπηρετούν αυτό το σύστημα όπως κάθε άλλο τμήμα της κοινωνίας, όπως η αστυνομία, ο στρατός και οι μυστικές υπηρεσίες.

Ο πόλεμος σκοτώνει πολλούς αθώους ανθρώπους και καταστρέφει το περιβάλλον τους. Οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να παράγουν περισσότερα κέρδη και πλούτο, νικώντας τα λαϊκά κινήματα, συμπεριλαμβανομένων των εργαζομένων, σε άλλα μέρη του κόσμου. Επιπλέον, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι εργαζόμενοι ανησυχούν μόνο για τη δική τους ζωή και τη ζωή της οικογένειάς τους, ακόμη και αν αυτό συμβαίνει με το να σκοτωθούν άνθρωποι (οι σύντροφοί τους) σε άλλες χώρες.

Πρέπει να το κατανοήσουμε και εξετάσουμε τα αποδεικτικά στοιχεία αντί να πιστεύουμε σε κείμενα που έχουν γραφτεί πριν από 150 χρόνια. Χρειαζόμαστε τη ζωή για να αναλύσουμε τις τρέχουσες καταστάσεις, όχι τους νεκρούς. Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο αναρχισμός δεν είναι μια παγιωμένη ιδεολογία, είναι μια ιδέα, ένας τρόπος ζωής, μια πρακτική μέθοδος ανάλυσης γεγονότων και καταστάσεων μέσα από τα γεγονότα και την πραγματικότητα και όχι μέσα από κείμενα.

Το να υποθέτουμε ότι το προλεταριάτο "εργατική τάξη" είναι η μόνη τάξη που μπορεί να μας οδηγήσει στον σοσιαλισμό σημαίνει περιορισμό της επανάστασης σε βιομηχανικές χώρες μόνο και πουθενά αλλού. Αυτό σημαίνει ότι αγνοούμε το γεγονός ότι, όπου λείπει η κοινωνική δικαιοσύνη, η ισότητα ή η ελευθερία, είναι ένα ώριμο περιβάλλον για επανάσταση και οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής / αναρχικής κοινωνίας. Αυτό σημαίνει να αρνηθεί κανείς το ότι στις προ-καπιταλιστικές κοινωνίες δεν υπάρχει ευκαιρία σοσιαλιστικής επανάστασης επειδή απουσιάζουν η προλεταριακή τάξη και η προηγμένη τεχνολογία. Αυτό σημαίνει ότι δεν εξετάζουμε σοβαρά το ζήτημα της ιεραρχίας, καθώς αυτό σχηματιζόταν αναπτύσσοντας την κοινωνική και ταξική κοινωνία. Αυτό σημαίνει ότι δεν εξετάζουμε τα οικολογικά ζητήματα ως κεντρικό ζήτημα στην επαναστατική διαδικασία.

Η επανάσταση πρέπει να είναι μια κοινωνική επανάσταση. Είναι μια κοινοτική επανάσταση στο σύνολό της και όχι απλώς μια επανάσταση της εργατικής τάξης. Πρέπει να είναι μια επανάσταση στην οποία συμμετέχουν σχεδόν όλοι σε μια κοινότητα, ανεξάρτητα από το διαφορετικό τους υπόβαθρο και τη συμμετοχή τους σε αυτή με διαφορετικούς τρόπους. Προτιμά την αυτοοργάνωση σε ριζοσπαστικές, ανεξάρτητες και μη ιεραρχικές τοπικές ομάδες. Συντονίζουν τους αγώνες τους, τις δράσεις τους, δημιουργούν μια συνομοσπονδία για να πολεμήσουν ενάντια στο σύστημα στο σύνολό του.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε εδώ: https://www.anarkismo.net/article/30476 και απο εδώ μεταφράστηκε. Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, Γενάρης 2018. Ο συγγραφέας διατηρεί την ιστοσελίδα www.zaherbaher.com

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Sunday January 07, 2018 03:41 byΕλευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Για μας η ΒΙΟ.ΜΕ. αποτελεί ένα ελευθεριακό παράδειγμα ταξικής αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης της παραγωγής. Ο αγώνας των εργαζομένων της είναι δίκαιος. Είναι μια προωθημένη και ριζοσπαστική απάντηση των εργατών προς τους καπιταλιστές που ζούνε από την εργασία των πρώτων, μέσω της άντλησης της υπεραξίας, στηριζόμενοι στην καταχρηστική κατοχή ατομικής ιδιοκτησίας. Ο αγώνας για αυτοδιαχείριση είναι κομμάτι του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και ως τέτοιο καλούμαστε να το υπερασπιστούμε.

Τον Αύγουστο του 2011 η Βιομηχανική Μεταλλευτική (ΒΙΟ.ΜΕ.), θυγατρική εταιρία της Philkeram Johnson, ιδιοκτησίας της οικογένειας Φιλίππου, χρεώνεται από τη μητρική της εταιρία με δάνειο ύψους 1,9 εκατομμυρίων ευρώ, σε μια προσπάθεια της Philkeram Johnson να παρουσιάσει πλασματικό παθητικό, ισοσκελίζοντας έτσι με αυτήν την κομπίνα τον αρνητικό ισολογισμό της εταιρίας. Οι εργαζόμενοι παρέμεναν όμως απλήρωτοι και έπειτα από 18 μήνες επίσχεσης εργασίας, το σωματείο της ΒΙΟ.ΜΕ., που λειτουργεί με διαδικασίες οριζοντιότητας, αποφάσισε, στη γενική του συνέλευση την αυτοδιαχείριση της ΒΙΟ.ΜΕ, προχωρώντας στην κατάληψη του εργοστασίου. Σήμερα η ΒΙΟ.ΜΕ. λειτουργεί με αυτοδιαχείριση της παραγωγής με εργατικό έλεγχο, χωρίς αφεντικά, με τους ίδιους τους εργάτες να συναποφασίζουν για ότι αφορά τη λειτουργία του, αμεσοδημοκρατικά.

Στις 11/1 πρόκειται να ξεκινήσει στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης ο πλειστηριασμός ολόκληρου του εργοστασιακού οικοπέδου και όχι μόνο του τμήματος της Philkeram Johnson όπως είχαν προτείνει οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ.. Συντονισμένα, υπό την ταύτιση των συμφερόντων τους, κράτος και αφεντικά επιδιώκουν να τερματίσουν το εγχείρημα της εργατικής αυτοδιαχείρισης της ΒΙΟ.ΜΕ. και να ωθήσουν τους εργάτες της στην ανέχεια και την ανεργία. Σημειωτέον, στο πλευρό της εργοδοσίας στέκονται οι εργαζόμενοι της Philkeram Johnson, οι οποίοι έχουν υιοθετήσει μια αντιδραστική στάση κανιβαλισμού μέσα στους κόλπους της εργατικής τάξης. Αλλοτριωμένοι και συναινετικοί απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία, έχουν επιλέξει να στραφούν απέναντι στους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ., ερχόμενοι σε πλήρη ρήξη με τα πραγματικά τους ταξικά τους συμφέροντα και κάθε έννοια αξιοπρέπειας, με την οικογένεια Φιλίππου τους υπόσχεται πως με το πέρας του πλειστηριασμού του συνόλου του οικοπέδου, θα τους καταβάλλει τα χρήματα που τους χρωστάει.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προεκλογικά επιχείρησε να προσεγγίσει τους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ. υποσχόμενος πως μόλις γίνει κυβέρνηση θα διευθετήσει το ζήτημα. Οι κίβδηλες αυτές υποσχέσεις που είχαν σκοπό την εξαργύρωση ψήφων στις κάλπες κατέρρευσαν με τον πιο εξόφθαλμο τρόπο όταν τον Ιούλιο του 2016 τα ΜΑΤ επιτέθηκαν σε εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. και αλληλέγγυους πραγματοποιώντας 2 προσαγωγές αλληλέγγυων και τραυματίζοντας διαδηλωτές (τους 2 προσαχθέντες, 2 εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. και έναν αλληλέγγυο). Το κράτος έχει συνέχεια. Είτε η διαχείριση του είναι δεξιά είτε αριστερή, ο ρόλος του είναι η διαιώνιση της πολιτικής ανελευθερίας και της οικονομικής εκμετάλλευσης των από τα κάτω, με την καταστολή να αποτελεί πάγιο μέσο επιβολής του. Το κράτος διασφαλίζει την αναπαραγωγή και τη διεύρυνση των συμφερόντων των προνομιούχων εις βάρος των άκληρων στρωμάτων.

Το κράτος και το κεφάλαιο εξοντώνουν καθημερινά την κοινωνική βάση εντείνοντας τη φτώχεια και την εκμετάλλευση μέσα από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές ταξικής αφαίμαξης που απαιτεί η αναδιάρθρωση του κεφαλαίου λόγω της καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης. Για να μη μένει η τάξη μας θεατής στην εξόντωση της, είναι επιτακτική η ανάγκη να περάσουμε στην αντεπίθεση. Να οργανωθούμε σε σωματεία βάσης και να αντιπαλέψουμε την ασυδοσία των αφεντικών, είτε μεγάλων είτε μικρών, τις ξεπουλημένες γραφειοκρατικές-καθεστωτικές συνδικαλιστικές παρατάξεις και τα πατερναλιστικά συνδικάτα. Δε χρειαζόμαστε ούτε ηγεσίες, ούτε αντιπροσώπους. Γνωρίζουμε καλά οι ίδιοι τα συμφέροντά μας ως τάξη, τις ανάγκες μας και τις επιθυμίες μας. Η αυτοοργάνωση και η αυτενέργεια μέσα από οριζόντια και αντιιεραρχικά κοινωνικά και ταξικά σχήματα είναι που μπορούν να ανοίξουν το δρόμο για το ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, την κοινωνική επανάσταση, που θα συνεπιφέρει την ατομική και συλλογική χειραφέτηση μέσω της αναδιοργάνωσης των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων, για την ελευθερία του καθενός, την ισότητα όλων και την κοινοκτημοσύνη σε μια κοινωνία γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, οργανωμένη στις βάσεις του ελευθεριακού κομμουνισμού.

Για μας η ΒΙΟ.ΜΕ. αποτελεί ένα ελευθεριακό παράδειγμα ταξικής αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης της παραγωγής. Ο αγώνας των εργαζομένων της είναι δίκαιος. Είναι μια προωθημένη και ριζοσπαστική απάντηση των εργατών προς τους καπιταλιστές που ζούνε από την εργασία των πρώτων, μέσω της άντλησης της υπεραξίας, στηριζόμενοι στην καταχρηστική κατοχή ατομικής ιδιοκτησίας. Ο αγώνας για αυτοδιαχείριση είναι κομμάτι του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και ως τέτοιο καλούμαστε να το υπερασπιστούμε. Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. αντιλαμβάνονται πως κανένας θεσμικός ή νομικός φορέας δεν μπορεί να τους εγγυηθεί την αξιοπρέπειά τους. Μόνο οι ανυποχώρητοι αγώνες τους μπορούν να δώσουν νικηφόρα έκβαση. Στεκόμαστε δίπλα τους, με όπλο μας την ταξική αλληλεγγύη, έχοντας πάντα το βλέμμα μας στραμμένο στο συνεχή δρόμο για την κοινωνική επανάσταση για μια αυτοδιεθυνόμενη κοινωνία.

ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ

Η ΒΙΟ.ΜΕ. ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΕ ΧΕΡΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ. ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕΝΟ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΒΙΟ.ΜΕ.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΠΕΜΠΤΗ 11/1
11:00

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης – μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας

lib_thess@hotmail.com

libertasalonica.wordpress.com

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Saturday January 06, 2018 17:00 byΟμάδα φοιτητών/φοιτητριών

Η αυτοδιαχείριση, όμως, δε σταματά στη ΒΙΟ.ΜΕ. Αφορά έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας, από τα κάτω, χωρίς αφεντικά και σχέσεις εκμετάλλευσης, με βασικό γνώμονα τις ανάγκες των ανθρώπων που την αποτελούν και τα ήδη ενεργά αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα, τόσο στο πανεπιστήμιο, (στέκι στο βιολογικό, Α.Κ.Ι., καμαράκια, στέκια, κ.ά.), όσο και στην εργασία (αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια διεθνώς), το αποδεικνύουν. Μέσα από τη συλλογική δράση, τον επαναπροσδιορισμό των αναγκών, των αξιών και των κοινωνικών μας σχέσεων, θεωρούμε αναγκαίο η αυτοδιαχείριση να επεκταθεί, στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές μας... σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Για να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας!

Φοιτητές και φοιτήτριες στο πλευρό της ΒΙΟΜΕ

Ξεκινώντας, να συστηθούμε! Είμαστε φοιτητές και φοιτήτριες που συναντηθήκαμε, έχοντας ως κοινή ανάγκη τη δημιουργία ομάδας αλληλεγγύης στο εγχείρημα της αυτοδιαχειριζόμενης ΒΙΟ.ΜΕ. Βασικό σκοπό και επιθυμία μας αποτελεί, τόσο η έμπρακτη στήριξη του αγώνα των εργαζομένων, όσο και η σύνδεση της φοιτητικής κοινότητας με ένα διαφορετικό παράδειγμα έμπνευσης, αλλά και οργάνωσης, όπως αυτό της αυτοδιαχείρισης και της άμεσης δημοκρατίας. Επιλέγοντας τις ανοιχτές συνελεύσεις, ως χώρο και μέσο αλληλεπίδρασης και συνδιαμόρφωσης, συμμετέχουμε ο καθένας και η καθεμία με την παρουσία και τον λόγο του/της, ισότιμα, ενάντια σε λογικές ιεραρχίας και ανάθεσης, με την συλλογική δράση να αποτελεί καίρια ανάγκη και επιθυμία μας.

Για εμάς η ταυτότητα, αλλά κι η ίδια η ύπαρξη των υποκειμένων της φοιτητικής κοινότητας, δεν εξαντλούνται στην ακαδημαϊκή διάσταση των αποστειρωμένων αμφιθεάτρων, αλλά προεκτείνονται στην κοινωνική πραγματικότητα και στην ανάγκη σύνδεσης με αυτήν. Επιλέγοντας να μην βλέπουμε στους εαυτούς μας το ρόλο που επιβάλλεται από κυρίαρχα παραδείγματα, αναγνωρίζουμε τη σημαντικότητα οι φοιτήτριες και φοιτητές να είμαστε ανοιχτές/οί σε κινηματικές δράσεις-παρεμβάσεις και σε δραστηριότητες ελεύθερης έκφρασης που ζωντανεύουν το πανεπιστήμιο και συσχετίζονται με την κοινωνία. Κάπως έτσι προκύπτει η διαφορετική ιδέα, που έχουμε για το πανεπιστήμιο, καθώς το θεωρούμε και το αντιμετωπίζουμε ως χώρο δημιουργίας, δράσης και ανταλλαγής ιδεών, ανοιχτό σε κάθε άνθρωπο που το αντιλαμβάνεται έτσι και σε άμεση διασύνδεση με τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Ένα χώρο όπου οι φοιτητές/τριες δε θα είμαστε φιλοξενούμενοι/ες και παθητικοί δέκτες, αλλά θα τον αισθανόμαστε, ως δικό μας και θα τον διεκδικούμε διαρκώς. Ενάντια στην καταστολή που βλέπουμε ολοένα να κλιμακώνεται, με διώξεις φοιτητών, κλειδώματα πτερύγων, εξώσεις ομάδων κλπ., με αποκορύφωμα το αφήγημα της κατάλυσης του ασύλου και ενάντια σε λογικές ιδιωτικοποίησης και εντατικοποίησης, αναγνωρίζουμε, ως επιτακτική, την ανάγκη της επανοικειοποίησης του πανεπιστημίου.

Οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. (Βιομηχανική Μεταλλευτική), του μοναδικού αυτοδιαχειριζόμενου εργοστασίου στην Ελλάδα, απλήρωτοι, από το Μάιο του 2011, αντιστέκονται στο κλείσιμο του εργοστασίου και στην προοπτική της ανεργίας, παίρνοντας στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής και καταλαμβάνοντας τον εγκαταλελειμμένο χώρο, τον Ιανουάριο του 2013. Έκτοτε το εργοστάσιο λειτουργεί παράγοντας φυσικά και οικολογικά καθαριστικά προϊόντα, με όρους άμεσης δημοκρατίας και ισότιμης συμμετοχής όλων στη λήψη των αποφάσεων. Με βασικό άξονα τις οριζόντιες διαδικασίες, οι εργαζόμενοι αμείβονται ισότιμα και επαναπροσδιορίζουν τους όρους της βιωσιμότητας και της αποτελεσματικότητας της παραγωγής, αφού στοχεύουν στην κάλυψη των αναγκών τους, και όχι στο κέρδος. Στην προσπάθεια σύνδεσης του αγώνα τους με την κοινωνία, εντάσσεται και η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στη ΒΙΟ.ΜΕ., αλλά και το Εργατικό Ιατρείο στη ΒΙΟ.ΜΕ., που λειτουργεί στο εργοστάσιο, τόσο για τους εργαζόμενους, όσο και για άλλα μέλη της κοινότητας.
Μέσα από τη συνδιαμόρφωση δράσεων, παρεμβάσεων και την έμπρακτη αλληλεγγύη στον αγώνα, όσων πλήττονται καθημερινά προωθείται ένας διαφορετικός τρόπος εργασίας, ζωής και τελικά ένα σαφές μήνυμα για κοινωνική αλλαγή.

Η αυτοδιαχείριση, όμως, δε σταματά στη ΒΙΟ.ΜΕ. Αφορά έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας, από τα κάτω, χωρίς αφεντικά και σχέσεις εκμετάλλευσης, με βασικό γνώμονα τις ανάγκες των ανθρώπων που την αποτελούν και τα ήδη ενεργά αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα, τόσο στο πανεπιστήμιο, (στέκι στο βιολογικό, Α.Κ.Ι., καμαράκια, στέκια, κ.ά.), όσο και στην εργασία (αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια διεθνώς), το αποδεικνύουν. Μέσα από τη συλλογική δράση, τον επαναπροσδιορισμό των αναγκών, των αξιών και των κοινωνικών μας σχέσεων, θεωρούμε αναγκαίο η αυτοδιαχείριση να επεκταθεί, στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές μας... σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Για να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας!

Η αλληλεγγύη στη ΒΙΟ.ΜΕ. μας βρίσκει όλους άμεσα ενδιαφερόμενους για να προκαλέσουμε ρωγμές στο κυρίαρχο και να αντιταχθούμε στην αδράνεια της παθητικότητας.

Ανοιχτή Συνέλευση κάθε Παρασκευή στις 19.00 [ακριβώς] στο στέκι, στο νέο κτίριο της Φιλοσοφικής ΑΠΘ (ισόγειο, δίπλα από το αμφιθέατρο Β)

Επικοινωνία: students_solidarityviome@espiv.net

Ομάδα φοιτητών/φοιτητριών για την αλληλεγγύη στον αγώνα της ΒΙΟ.ΜΕ.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



¿Què està passant a Catalunya?

¿Què està passant a Catalunya?

Workplace struggles

Tue 16 Jan, 15:38

browse text browse image

lead_automation.jpg imageThe political nature of the Fourth Industrial Revolution Jan 13 00:51 by Shawn Hattingh 0 comments

5d8b2c1c45e967e4f7f8557686e98be7.jpg imageΗ ΒΙΟΜΕ κινδυνεύ^... Jan 10 03:54 by Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_img_0511.jpg imageΕίναι επαναστατι... Jan 08 19:55 by Zaher Baher 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_resized393d3a8559f207ef470feeea55d0343f.jpg imageΗ ΒΙΟ.ΜΕ. θα μείνει ... Jan 07 03:41 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

resized393d3a8559f207ef470feeea55d0343f.jpg imageΣτο πλευρό της ΒΙ ... Jan 06 17:00 by Ομάδα φοιτητών/φοιτητριών 0 comments

8790b33cd8a2f421674de01017d1a2db.jpg imageΗ τρομοκρατία τω_... Dec 25 05:43 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_12038551_1491163201209029_5760855289011874425_n.jpg imageΠαρέμβαση στα Benetton Dec 24 16:20 by ΕΣΕ Ρεθύμνου 0 comments

img_20171215_163946300x225.jpg imageΕπίθεση με μολότ_... Dec 16 17:48 by Ε.Σ.Ε Ιωαννίνων 0 comments

header.jpg imageΔεν είναι ατυχήμ^... Dec 15 17:27 by Πέλοτο 0 comments

ethn_ant2300x180.jpg imageΥπεράσπιση κυρια... Dec 06 20:39 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Ρεθύμνου 0 comments

textInterview: Alex Pirie Dec 05 19:10 by AWSM 0 comments

7929d203bb9eef73195fa774cc94892d.jpg imageΗ Black Friday βρωμάει! Nov 25 18:16 by ΕΣΕ Ιωαννίνων 0 comments

textWellington Rail Strike Nov 19 18:56 by LAMA 0 comments

textPordenone: welfare aziendale Nov 14 07:12 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

textNella battaglia dell'acciao GENOVA protagonista contro i LICENZIAMENTI! Nov 07 15:17 by Alternativa Libertaria /fdca 0 comments

cnt.jpg imageCatalogna: “Non è solo questione di ridisegnare un confine” Nov 05 01:22 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

22894420_334488646961270_2113698137217963_n.jpg imageΚυριακή δεν δουλ^... Nov 03 18:56 by ΕΣΕ Ιωαννίνων / ΕΣΕ Ρεθύμνου 0 comments

1924033_1507295902909617_4635732569287267410_n.jpg imageΙστορίες δυστοπί... Oct 28 16:16 by Vectrum 0 comments

al_logopiccolo.jpg image27 ottobre e 10 novembre : Lavoratrici e lavoratori in sciopero generale Oct 26 02:14 by Segreteria Nazionale 0 comments

textWelfare aziendale - ulteriore strumento per ridurre il costo del lavoro e far avanzare i p... Oct 13 18:30 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

cgt_1.png image"El 3 de octubre fue huelga general más importante que se ha dado en Catalunya en los últi... Oct 11 16:05 by Mario Hernández 0 comments

dleinfzwaaacr5l_2.jpg imageAfter the 3-O strike, CNT calls for extending the social response Oct 04 07:39 by CNT 0 comments

dleinfzwaaacr5l_1.jpg imageDesprés de la vaga del 3-O, CNT crida a estendre la resposta social Oct 04 07:35 by CNT 0 comments

dleinfzwaaacr5l.jpg imageTras la huelga del 3-O, CNT llama a extender la respuesta social Oct 04 07:34 by CNT 0 comments

dkwkl7w0aawebr.jpg imageHuelga general o paro. ¿A quién conviene la confusión? Oct 03 23:01 by CGT Ensenyament Catalunya 0 comments

dlmbk1w4aan6r6.jpg imageCatalunya: Cobertura 3-O Oct 03 21:36 by ALB 0 comments

dkpromgwaaautal.jpg imageLa Movilización de los Trabajadores Aeroportuarios en Bogotá, Colombia. Sep 30 03:50 by Via Libre Grupo Libertario 0 comments

php8phxsipm.jpg image2.095 días (y contando) de la huelga de SINTRADIT-Buga en contra de Cristar SAS Sep 19 05:32 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_12038551_1491163201209029_5760855289011874425_n.jpg imageΟι νεκροί εργάτε`... Sep 11 19:23 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης 0 comments

textMettons Jupiter à terre ! Sep 07 21:35 by Alternative Libertaire 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]