user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
argentina/uruguay/paraguay / historia del anarquismo / portada Friday January 11, 2019 18:58 byAcción Socialista Libertaria
featured image

Hace 100 años, como en 1936 con la Huelga Revolucionaria de la construcción, como en el 59 con las jornadas de enero en Mataderos en medio de la Huelga General por el Frigorífico Nacional, como en El Cordobazo de mayo del 69, como en la Revuelta del 19 y 20 del 2001… Hace 100 años como hoy la victoria está en la calle, es la clase trabajadora organizada y luchadora.

grecia / turchia / cipro / imperialismo / guerra / cronaca Friday January 11, 2019 00:46 byGianni Sartori

Dalla testimonianza di un ex appartenente alla forze speciali, emerge tutto l'orrore della repressione operata dallo stato turco contro la popolazione civile curda

TESTIMONIANZA: UN MEMBRO DEI CORPI SPECIALI RACCONTA COME LA TURCHIA HA TRATTATO I CURDI IN BAKUR TRA IL 2015 E IL 2017

(Gianni Sartori)

Leggendo la testimonianza – l'originale era apparso su un sito turco, poi ripreso da Kurdistan au feminin - del poliziotto fuggito dalla Turchia, uno magari si chiede perché non ha reagito prima. Oppure se non stia recitando la parte del “buono” (o del pentito) per garantirsi l'asilo in Svizzera. Racconta in dettaglio le poco onorevoli gesta dei suoi commilitoni, ma appare un po' reticente in merito alle sue. Quasi fosse stato uno spettatore capitato lì per caso.

Poi decidi che in fondo dovrà vedersela con la sua coscienza. Rimane la testimonianza, comunque cruda. E amara.

Il poliziotto turco Ahmet Gun – ex membro dei corpi speciali - ha deciso di svuotare il sacco. O almeno così dice.

Ha trascorso nove anni nei territori curdi sotto amministrazione turca (il Bakur). Tra il 2015 e il 2017 era impegnato a combattere la resistenza dei curdi a Cizre, Sur, Lice, Nusaybin e Derik.

Un passo indietro. Al momento Ahmet vive, da rifugiato, in Svizzera con la famiglia. Racconta di essere stato licenziato come sospetto seguace di Fettullah Gulen. Con l'aggravante – aggiunge - di essersi rifiutato di eseguire ordini da lui ritenuti troppo crudeli, disumani, durante gli scontri sanguinosi che si sono svolti nelle città curde assediate.

A Nusaybin (praticamente rasa al suolo, dove i soldati si facevano immortalare con la bandiera turca posata sulle macerie) durante il coprifuoco “se per caso dei civili erano rimasti nelle loro case in una via dove noi avevamo l'ordine di entrare, venivano sistematicamente e duramente picchiati”. Come aveva potuto vedere con i suoi occhi innumerevoli volte, almeno 20 dice. E ha spiegato che questo – picchiare la gente inerme che tentava invano di giustificarsi “avveniva con uno zelo quasi religioso”. Un giorno, mentre si trovava all'interno di un veicolo blindato (da almeno dieci ore, precisa), uno dei suoi commilitoni scese a terra per orinare. Dopo un poco si sentirono degli spari. Quando risalì il militare spiegò di aver aperto il fuoco contro alcuni ragazzini che si trovavano nei paraggi in quanto “c'è il coprifuoco”. Coprifuoco che in quei frangenti i turchi imponevano anche di giorno.

Ha poi raccontato di case colpite a cannonate senza alcuna ragione. Magari solo per divertimento o perché un militare voleva filmare la scena.
Incidenti, provocazioni che costavano la vita a vecchi, donne e bambini inermi. Nel contempo venivano distrutte le riserve d'acqua, in periodi con la temperatura a oltre 40°. Ahmet Gun ha confermato che erano proprio gli stessi militari a lasciare sui muri diroccati scritte inneggianti alle “Forze di Esedullah” in quanto anche nell'esercito turco si andava diffondendo una mentalità salafita (da integralisti religiosi che praticano la jihad). Fino al 2008, aggiungeva “questa mentalità nell'esercito e nella polizia non esisteva e i militari si limitavano a scrivere sui muri frasi volgari e sconce. Oppure rubavano dalle case indumenti intimi femminili”. Ragazzate in fondo, sembra suggerire.

Il comandante delle forze speciali turche era stato chiaro al momento di fornire le regole d'ingaggio:

“Voglio vedere tutto raso al suolo e non voglio vedere teste attaccate al corpo”.

Si ricordava di un uomo anziano - sempre durante il coprifuoco, praticamente perenne – uscito in strada con un bambino malato di due anni. Un poliziotto gli ha sparato contro un tracciante per intimidirlo, ma l'uomo è rimasto dov'era dicendo che avrebbero anche potuto ammazzarlo, ma che almeno portassero il bambino all'ospedale. Invece lo costrinsero a rientrare senza chiamare un'ambulanza.

“Quel bambino – osserva - era molto ammalato e difficilmente può essere sopravvissuto”.

Era il 2016 e a quell'epoca “dei morti si era perso il conto. Non importava a nessuno se i cadaveri restavano nelle strade anche per dieci giorni. Quelli erano gli ordini, quello era il clima”.

A quel tempo, riconosce l'ex agente, il suo punto di vista era sostanzialmente identico a quello dei suoi commilitoni e chiede perdono a Dio per “quello che ho fatto in quei giorni”.

Dice però di non aver “mai sparato a un innocente o danneggiato dei beni, ma comunque avrei potuto dimettermi. Poi sono stato espulso, ma avrei potuto andarmene molto prima”.

TERRORISMO DI STATO CONTRO I CIVILI CURDI

“Per noi – si giustifica – le persone (intende i curdi nda), anche i bambini, erano tutti dei potenziali terroristi. Quelli che non se ne erano andati al momento delle operazioni, quelli che rimanevano per noi erano dei traditori”.

In sostanza dicevano agli abitanti rimasti nelle città: “Se lo Stato vi dice di andarvene, voi dovete partire. Se rimanete, ne pagherete il prezzo”. Promessa poi mantenuta.

Spiega che la maggior parte dei membri delle forze speciali erano simpatizzanti dei Lupi grigi.

Riconosce onestamente che - una volta che ci si trova a disporre del potere, della forza dello Stato - è difficile opporsi “mettersi di traverso”.

Si diventa una “macchina da guerra criminale”.

Racconta di aver assistito allo sterminio di decine di persone – anziani, donne, feriti: non certo “terroristi” – rifugiate nel sottosuolo. Alla fine vennero estratti ben 120 cadaveri. Non poteva assolutamente trattarsi di esponenti del PKK perché – spiega l'ex militare - questi “non agiscono mai in gruppi superiori alle sette persone”.

I militari sparavano anche sulle ambulanze. Al di fuori di ogni regola, anche di quelle di guerra.

Al punto che ci furono discussioni accese tra militari e poliziotti, dato che non tutti accettavano di adeguarsi ciecamente a questi metodi barbari.

Anche quando sarebbe stato possibile far uscire, evacuare, la gente dai rifugi – magari con i lacrimogeni – i comandanti preferivano attaccare con i carri armati. Chi non è morto sotto le macerie è stato divorato dalle fiamme. “Dal sottosuolo – ha concluso – abbiamo estratto decine di corpi di bambini”.

Gli avvenimenti del 2015-2017, secondo il transfuga turco, erano al di fuori di ogni norma sia religiosa che legale.

Così come le operazioni qui condotte non avevano alcun fondamento dal punto di vista militare. E' giunto alla conclusione che fossero meramente e interamente un'operazione politica. Condotta, ovviamente, contro la popolazione e la resistenza curda; per umiliarle, demoralizzarle, terrorizzarle...

Ma sempre invano, come si è visto.

argentina/uruguay/paraguay / movimiento anarquista / opinión / análisis Wednesday January 09, 2019 01:24 byFederación Anarquista de Rosario

En la memoria de las/os de abajo, las grandes jornadas de lucha y resistencia quedan grabadas a fuego, así también las respuestas represivas del estado y los poderosos. La Semana Trágica se inscribe en nuestra memoria, como símbolo de resistencia obrera, donde en un enero de hace ya 100 años, cientos de miles de trabajadores/as participaron de las jornadas de protesta que se desataron a partir de una huelga en los Talleres Vasena en la provincia de Buenos Aires.

El mes de diciembre y los primeros días de enero fueron transcurriendo en ese contexto, con constantes amenazas y ataques, pero ni los carneros, ni el ataque de grupos para-policiales pudieron frenar la huelga que sumó rápidamente adhesión de vecinas/os y trabajadoras/es de diferentes gremios. Cuando el 7 de Enero la represión estatal fue absolutamente brutal, la solidaridad de los de abajo fue aún más fuerte. Los intentos del gobierno de Irigoyen de amedrentar a los trabajadores y Sociedad de Resistencia Metalúrgicos Unidos para lograr el fin de la huelga fracasaron. Llevando a que el conflicto se generalizara. Los días subsiguientes estuvieron marcados por la Huelga General declarada desde varios sectores, así como la masiva movilización. La brutalidad de la represión estatal dejó una cifra de muertos y heridos que es difícil de precisar, pero que supera ampliamente el millar, por lo que fue sin duda una de las masacres represivas más grandes de la historia Latinoamérica. Finalmente el 13 de enero los trabajadores metalúrgicos lograron que la patronal y el gobierno aceptaran la mayor parte de sus demandas y se levantara la huelga luego de 43 días.

A 100 años de ese gran episodio de resistencia se nos presenta claramente la necesidad de reivindicar nuestra historia, la historia de la solidaridad, de las conquistas colectivas, de la organización obstinada y del enfrentamiento frontal y sin miramientos al enemigo de clase. 100 años después enfrentamos un sistema que en lo esencial no ha cambiado, la dominación, la explotación y fenómenos aún más cruentos como la exclusión social se ciernen como flagelos para nuestra clase oprimida en esta etapa de crudo neoliberalismo. Anclados en esa historia y aprendiendo de la misma creemos que el anarquismo tiene mucho que aportar a la resistencia en estos tiempos. Contribuyendo a la organización de los y las de abajo en varios frentes y organizados políticamente para dar proyección y continuidad a ese proyecto de Socialismo y Libertad por el cual muchos de los nuestros dejaron todo en aquellas jornadas de luchas obreras y populares.

Vivan las/os mártires obreros!!
Arriba ls que luchan!!

africa meridionale / lotte indigene / opinione / analisi Monday January 07, 2019 16:53 byGianni Sartori

Con oltre un secolo di ritardo la Germania si scusa per il genocidio commesso in Namibia contro le popolazioni indigene. A quando il turno dell'Italia per Libia, Etiopia, Jugoslavia...?

I TEDESCHI CHIEDONO SCUSA PER IL GENOCIDIO DI HERERO E NAMA (E FORSE L'ITALIA DOVREBBE PRENDERE ESEMPIO)

Gianni Sartori

Con colpevole ritardo - ma non si può seguire tutto in tempo reale – apprendo che il processo definito (forse in maniera non del tutto appropriata) di “Riconciliazione” per lo sterminio di Herero e Nama in Namibia (all'epoca “Africa tedesca del Sud-Ovest”) va compiendo ulteriori passi avanti.

Nel 2018 la Germania (Stato colpevole e reo-confesso) aveva ammesso pubblicamente le proprie colpe e - in Agosto – la Chiesa evangelica tedesca (EKD, luterana) chiedeva perdono per quello che viene considerato il primo genocidio del XX secolo. Precedente sia a quello armeno, sia a quello ebraico, ma non ovviamente il primo della Storia. Basti pensare a quello subito da”indiani” e “indios” nel continente americano per mano degli europei (rispettivamente anglosassoni e latini).

Il sistematico massacro di Herero e Nama si colloca tra il 1904 e il 1907, ossia nel periodo delle “guerre herero” (un eufemismo, in realtà si trattava di colonizzazione brutale e sanguinaria).

Per soffocare la ribellione dei nativi, il generale Lothar von Trotha ricorse ad ogni possibile mezzo “non convenzionale” (altro che “guerra”!) come l'avvelenamento dei pozzi.

E' passato alla Storia il comunicato – in stile nazista ante litteram - rivolto dal generale tedesco agli Herero sopravvissuti dopo la battaglia di Waterberg:

“ Il popolo Herero deve lasciare il paese. Ogni Herero che sarà trovato all'interno dei confini tedeschi, con o senza arma, con o senza bestiame, verrà ucciso. Non accolgo più né donne nè bambini: li ricaccerò alla loro gente o farò sparare loro addosso. Queste sono le mie parole per il popolo Herero”.

Nel novembre 1904 – su preciso ordine del cancelliere del Reich von Bulow - iniziava la costruzione dei Konzentrationslager (tradurre mi sembra superfluo) per gli Herero (in gran parte donne e bambini) sopravvissuti. Prima schedati in quanto “idonei al lavoro” o meno, gli indigeni vennero utilizzati sia come schiavi, sia come cavie per esperimenti definiti “medici” e “scientifici” (sterilizzazione, inoculazione di germi del vaiolo, della tubercolosi, del tifo...). Metodi artigianali (un “banco di prova”), propedeutici a quanto il nazismo opererà poi su scala industriale.

Lo “scienziato” tedesco (scienziato? Pazzo criminale piuttosto) Eugen Fischer

compì esperimenti sui figli – mulatti - di donne Herero e di coloni bianchi arrivando alla conclusione che “per le razze inferiori l'unica soluzione era quella dello sterminio totale”. In nome della purezza della razza. Non è poi secondario ricordare che Fischer divenne rettore dell'Università di Berlino avendo tra i suoi studenti nientemeno che Josef Mengele, l'allievo destinato a superare il maestro.

Se all'inizio dell'occupazione tedesca gli Herero erano circa 100mila, alla fine ne rimanevano soltanto 25mila. Cifre analoghe a quelle registrate in Libia, colonia italiana.

Solo nel 1985 le Nazioni Unite arrivarono a definire lo sterminio pianificato di Herero e Nama come “genocidio” (anche se talvolta, minimizzando, si è parlato di “tentativo di genocidio”). All'epoca, ricordo, la Namibia era ancora sotto l'occupazione di Pretoria che vi aveva introdotto l'apartheid e combatteva aspramente – grazie anche ai “volontari” neofascisti europei – contro il movimento di liberazione SWAPO.

Risaliva al 2004 un primo, modesto “riconoscimento della proprie responsabilità” da parte del Governo tedesco.

Ma per quanto “modesto”, sempre meglio dell'Italia comunque. Roma (come da millenaria tradizione) si è specializzata nel confondere le acque (in base al luogo comune - non verificato - degli “Italiani brava gente”) in merito ai vari massacri perpetrati dal proprio esercito contro le popolazioni civili. Dalla guerra di Spagna (bombardameni su Barcellona) alla Libia, dall'Etiopia (uso di gas micidiali, esecuzioni di massa...) alla Yugoslavia nella Seconda guerra mondiale.

Per non parlare del collaborazionismo fascista nella deportazione e sterminio degli Ebrei.

Il 29 agosto del 2018 Berlino ha poi restituito i resti mortali di persone Herero e Nama portati in Germania nel corso del periodo coloniale (1884-1919) e in occasione di tale evento è stato celebrato – presso la Franzosische Friedrichstadtkirke di Berlino - un culto commemorativo a cura della Chiesa evangelica tedesca e del Consiglio delle Chiese in Namibia. Dopo la cerimonia, i resti sono stati consegnati ai rappresentanti del governo namibiano in un atto ufficiale del ministero degli Esteri tedesco e dell'ambasciata di Namibia. Due giorni dopo, il 31 agosto, nella capitale namibiana – Windhoek – si è svolta un'analoga cerimonia di Stato.

Era intervenuto Ernst Gamxamub, vescovo della Chiesa evangelica luterana nella Repubblica di Namibia (chiesa membro della Federazione luterana mondiale). Congiuntamente, anche Petra Bosse-Huber, vescova per le relazioni ecumeniche e responsabile per i pastori all'estero.

Nel suo sermone Gamxamub ha rivolto un appello affinché possiamo “imparare dal nostro passato per scrivere nuovamente il nostro futuro, caratterizzato dai seguenti valori: dignità umana, rispetto, uguaglianza, buona convivenza”. Per la Pace e la Giustizia.

“Insieme ai discendenti delle vittima – aveva poi aggiunto Petra Bosse-Huber – intendiamo mantenere viva la loro memoria, sostenere pubblicamente il riconoscimento del genocidio e lavorare per sconfiggere i torti commessi dal domino coloniale tedesco”.

A quando un'analoga ammissione di colpa per l'operato italico nel secolo scorso?

Gianni Sartori



Διεθνή / Διάφορα / Γνώμη / Ανάλυση Sunday January 06, 2019 20:28 byΜιχαήλ Μπακούνιν

Το κοινωνικό περιβάλλον και η κοινή γνώμη, που πάντα εκφράζει την υλική και πολιτική γνώμη του περιβάλλοντος αυτού, βαραίνει πολύ πάνω στην ελεύθερη σκέψη και χρειάζεται πολύ μεγάλη δύναμη σκέψης, κι ακόμη περισσότερο αντικοινωνικού ενδιαφέροντος και πάθους, για να αντισταθεί κανείς σ’αυτή την βαριά καταπίεση. Η ίδια η κοινωνία, με την θετική και αρνητική της επίδραση, γεννά την ελεύθερη σκέψη στον άνθρωπο και από την άλλη, η κοινωνία είναι εκείνη που συχνά την συντρίβει.

Επιμέλεια κειμένου: Γ.Μάξιμοφ

Η κοινωνία που προηγείται χρονικά από κάθε ανάπτυξη της ανθρωπινότητας και συμμετέχει πλήρως στην πανίσχυρη δύναμη των φυσικών νόμων, δράσεων και εκδηλώσεων, αποτελεί την καθαυτό ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο άνθρωπος γεννιέται μέσα στην κοινωνία, όπως ένα μυρμήγκι γεννιέται σε μια μυρμηγκοφωλιά ή μια μέλισσα στην κυψέλη της. Ο άνθρωπος γεννιέται στην κοινωνία από την ίδια τη στιγμή που γίνεται ανθρώπινο ον, δηλαδή ον που διαθέτει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό την ικανότητα της ομιλίας και της σκέψης. Ο άνθρωπος δεν διαλέγει την κοινωνία, αντίθετα είναι προϊόν της και υπόκειται εξίσου αναπόφευκτα στους φυσικούς νόμους που διέπουν την αναγκαία ανάπτυξη του, όσο και στους άλλους φυσικούς νόμους στους οποίους πρέπει να υπακούει. Η κοινωνία προηγείται χρονικά και συγχρόνως ζει και μετά από κάθε άτομο, όντας απ’ αυτήν την άποψη σαν την ίδια την φύση. Είναι αιώνια σαν την φύση ή μάλλον, καθώς έχει γεννηθεί πάνω σ’αυτή τη γη, θα διαρκέσει όσο και η ίδια η γη.

Η εξέγερση εναντίων της κοινωνίας είναι αδιανόητη. Μια ριζική εξέγερση εναντίων της κοινωνίας θα ήταν, συνεπώς, εξίσου αδύνατη για τον άνθρωπο με μία εξέγερση εναντίων της φύσης, καθώς η ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η τελευταία μεγάλη εκδήλωση ή δημιουργία της φύσης πάνω στην γη. Και ένα άτομο που θα ήθελε να εξεγερθεί εναντίων της κοινωνίας, δηλαδή εναντίων της φύσης γενικά αλλά και της δικής του φύσης ειδικά – θα έβαζε τον εαυτό του πέρα από τον φράκτη της πραγματικής ύπαρξης, θα βούλιαζε στο μηδέν, σε ένα απόλυτο κενό, σε μια άψυχη αφαίρεση, στον θεό.

Άρα εξίσου αδύνατο είναι να ρωτάμε αν η κοινωνία είναι καλή ή κακή με το να ρωτάμε αν η φύση – το καθολικό, υλικό, πραγματικό, απόλυτο, μοναδικό και υπέρτατο ον- είναι καλή ή κακή. Είναι πολύ περισσότερο απ’αυτό: είναι ένα τεράστιο, θετικό και πρωτογενές γεγονός, που υπάρχει πριν από κάθε συνείδηση, κάθε ιδέα, κάθε διανοητική και ηθική διάκριση. Είναι η αληθινή βάση, είναι ο κόσμος στον οποίο, αναπόφευκτα και σε πολύ μεταγενέστερο στάδιο, άρχισε να αναπτύσσεται αυτό που αποκαλούμε καλό και κακό.

Δεν υπάρχει ανθρωπινότητα έξω από την κοινωνία. Για μια πολύ μακρά περίοδο, που διήρκησε χιλιάδες χρόνια, το είδος μας περιπλανιόταν στην γη σε απομονωμένες ορδές. Αυτό συνέβαινε πριν αφυπνιστεί, μαζί με την πρώτη εμφάνιση της ομιλίας και την πρώτη λάμψη της σκέψης, μέσα στο κοινωνικό και ζωικό περιβάλλον μιας απ’ αυτές τις ορδές η πρώτη αυτοσυνείδητη ή ελεύθερη ατομικότητα. Χωριστά από την κοινωνία, ο άνθρωπος δεν θα έπαυε ποτέ να είναι ένα στερούμενο ομιλίας και συλλογιστικής ικανότητας ζώο, θα ήταν χίλιες φορές πιο φτωχός και πιο εξαρτώμενος από την εξωτερική φύση από τα περισσότερα τετράποδα, πάνω από τα οποία τόσο περήφανα ορθώνεται σήμερα.

Η κοινωνία δέχεται τη δράση των ατόμων πάνω της. Με τη σειρά της, η κοινωνία χρωστάει στα άτομα. Μπορούμε μάλιστα να πούμε ότι δεν υπάρχει άτομο, όσο κατώτερο και όσο αδικημένο και αν είναι από την ζωή και την αγωγή του, που να μην επιρρεάζει με την σειρά του την κοινωνία, έστω και στον χαμηλότερο βαθμό, με την ασήμαντη εργασία του, με την ακόμια πιο ασήμαντη διανοητική και ηθική τυτου ανάπτηξγ και τις έστω και απαρατήρητες στάσεις και δράσεις του. Είναι λογικό, φυσικά, ότι το ίδιο δεν υποψιάζεται καν ούτε θέλει αυτή την επίδραση που ασκεί πάνω στην κοινωνία που το παρήγαγε.

Τα άτομα είναι όργανα της κοινωνικής ανάπτυξης. Διότι η πραγματική ζωή της κοινωνίας, σε κάθε στιγμή της ύπαρξης της, δεν είναι παρά το συνολικό άθροισμα όλων των ζωών, σχέσεων, αναπτύξεων και δράσεων όλων των ατόμων που την συνιστούν. Τα άτομα αυτά, όμως, βρέθηκαν μαζί και ενώθηκαν όχι αυθαίρετα, όχι με ένα συμβόλαιο, αλλά ανεξάρτητα από την θέληση και την συνείδηση τους. Όχι μόνο οδηγήθηκαν μαζί και συνδιάστηκαν σε ένα πράγμα, αλλά είναι δημιουργημένα, στην υλική, διανοητική και ηθική ζωή που εκφράζουν και ενσαρκώνουν στην πραγματικότητα. Συνεπώς, η δράση των ατόμων αυτών, η συνειδητή και στις περισσότερες περιπτώσεις, ασυνείδητη δράση πάνω στην κοινωνία που τα δημιούργησε, είναι στην πραγματικότητα, η περίπτωση μιας κοινωνίας που δρα πάνω στον εαυτό της μέσω των ατόμων που την συνιστούν. Τα άτομα είναι όργανα της κοινωνικής ανάπτυξης που δημιουργήθηκαν και προωθήθηκαν από την κοινωνία.

Ο άνθρωπος δεν γεννιέται ελεύθερο και ανεξάρτητο κοινωνικά άτομο. Ο άνθρωπος δεν δημιουργεί την κοινωνία αλλά γεννιέται μέσα σ’ αυτήν. Δεν γεννιέται ελεύθερος αλλά σε δεσμά, ως προιόν ενός ιδιαίτερου κοινωνικού περιβάλλοντος που έχει δημιουργηθεί από μια μακρά σειρά παρελθουσών επιδράσεων, αναπτύξεων και ιστορικών γεγονότων. Φέρει την σφραγίδα της περιοχής, του κλίματος, του εθνικού τύπου και της τάξης στην οποία ανήκει, των οικονομικών και πολιτικών συνθηκών της κοινωνικής ζωής και τέλος της εντοπιότητας, της πόλης ή του χωριού, της οικογένειας και του κύκλου των ανθρώπων μέσα στον οποίο γεννήθηκε.

Όλα αυτά καθορίζουν τον χαρακτήρα και την φύση του, του δίνουν μια καθορισμένα γλώσσα και του επιβάλλουν, δίχως δυνατότητα αντίστασης εκ μέρους του, έναν ετοιμοπαράδοτο κόσμο σκέψεων, συνηθειών, αισθημάτων και νοητικών οριζόντων και τον τοποθετούν, πριν αφυπνιστεί μέσα του η συνείδηση, σε μια αυστηρά καθορισμένη σχέση με τον περιβάλλοντα κοινωνικό κόσμο. Γίνεται οργανικά μέλος μιας ορισμένης κοινωνίας και καθώς αλυσοδένεται, εσωτερικά και εξωτερικά και διαποτίζεται ως το τέλος των ημερών του από τις πεποιθήσεις, προκαταλήψεις, πάθη και συνήθειές του, δεν είναι παρά η πιο ασυνείδητη και πιστή αντανάκλαση της κοινωνίας αυτής.

Συνεπώς, κάθε άνθρωπος γεννιέται και, στα πρώτα χρόνια της ζωής του, παραμένει δούλος της κοινωνίας και ίσως ούτε καν δούλος, διότι για να είναι κανείς δούλος πρέπει να έχει επίγνωση αυτής της κατάστασης δουλείας, αλλά μάλλον ένας ασυνείδητος και αθέλητος βλαστός της κοινωνίας αυτής.

Το κοινωνικό περιβάλλον και η κοινή γνώμη, που πάντα εκφράζει την υλική και πολιτική γνώμη του περιβάλλοντος αυτού, βαραίνει πολύ πάνω στην ελεύθερη σκέψη και χρειάζεται πολύ μεγάλη δύναμη σκέψης, κι ακόμη περισσότερο αντικοινωνικού ενδιαφέροντος και πάθους, για να αντισταθεί κανείς σ’αυτή την βαριά καταπίεση. Η ίδια η κοινωνία, με την θετική και αρνητική της επίδραση, γεννά την ελεύθερη σκέψη στον άνθρωπο και από την άλλη, η κοινωνία είναι εκείνη που συχνά την συντρίβει.

Ο άνθρωπος είναι τόσο πολύ κοινωνικό ζώο που είναι αδύνατο να τον σκεφτούμε χωριστά από την κοινωνία.

Η άποψη των ιδεαλιστών είναι τελείως διαφορετική. Στο σύστημά τους, ο άνθρωπος παράγεται κατ’ αρχήν ως αθάνατο και ελεύθερο ον και καταλήγει να γίνει δούλος. Ως ελεύθερο και αθάνατο ον, άπειρο και πλήρες καθ’εαυτόν, δεν έχει ανάγκη την κοινωνία. Αυτό συνεπάγεται ότι, αν ο άνθρωπος εισέρχεται στην κοινωνία, το κάνει αυτό λόγω του προπατορικού αμαρτήματος του ή επειδή ξεχνά και χάνει την συνείδηση της αθανασίας και της ελευθερίας του.

Σύμφωνα με τους ιδεαλιστές, η ατομική ελευθερία δεν είναι το δημιούργημα, το ιστορικό προιόν της κοινωνίας. Υποστηρίζουν ότι η ελευθερία αυτή είναι προγενέστερη από κάθε κοινωνία και ότι κάθε άνθρωπος, στην γέννησή του, φέρει μαζί του την αθάνατη ψυχή του ως θεικό δώρο. Αυτό συνεπάγεται ότι ο άνθρωπος είναι πλήρης καθ’ εαυτόν, ένα ακέραιο όν και είναι απόλυτος μόνον όταν είναι έξω από την κοινωνία. Καθώς είναι ελεύθερος πριν και χωριστά από την κοινωνία, συμμετέχει αναγκαστικά στον σχηματισμό της κοινωνίας αυτής με μια θεληματική πράξη, με ένα είδος συμβολαίου -είτε ενστικτώδους και σιωπηρού είτε εσκεμμένου και τυπικού. Με μια λέξη, στη θεωρία αυτή, δεν δημιουργούνται τα άτομα από την κοινωνία, αλλά αντίθετα, αυτά τη δημιουργούν, οδηγημένα από κάποια εξωτερική αναγκαιότητα, όπως η εργασία ή ο πόλεμος.

Το κράτος παίρνει την θέση της κοινωνίας στην ιδεαλιστική θεωρία. Μπορούμε να δούμε ότι στη θεωρία αυτή, η κοινωνία, με την καθαυτό έννοια της λέξης, δεν υπάρχει. Η φυσική, ανθρώπινη κοινωνία, η πραγματική αφετηρία κάθε ανθρώπινου πολιτισμού, το μόνο περιβάλλον στο οποίο μπορούν να εμφανιστούν και να αναπτυχθούν η ελευθερία και η ατομικότητα των ανθρώπων είναι τελείως ξένη προς αυτή την θεωρία. Από τη μια μεριά, αναγνωρίζει μόνο τα άτομα που υπάρχουν μόνο για τον εαυτό τους και είναι ελεύθερα καθ’ εαυτά και από την άλλη, αυτή την συμβατική κοινωνία, το κράτος, που σχηματίζεται αυθαίρετα από τα άτομα αυτά και βασίζεται σε ένα συμβόλαιο – είτε σιωπηρό είτε τυπικό. Οι ιδεαλιστές ξέρουν πολύ καλά ότι κανένα ιστορικό κράτος δεν είχε ποτέ κάποιου είδους συμβολαίου ως βάση του και ότι όλα τα κράτη θεμελώθηκαν από την βία, από την κατάκτηση. Αλλά αυτό το φαντασιακό αποκύημα του ελεύθερου συμβολαίου ως θεμελίου του κράτους είναι εντελώς απαραίτητο γι’ αυτούς και δίχως άλλες τσιριμόνιες το χρησιμοποιούν πλήρως.

Σχετικός σύνδεσμος: anarchism.espivblogs.net

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Mon 21 Jan, 22:35

browse text browse image

solidaridad.jpg image[Colombia] Solidaridad para con las víctimas... todas las víctimas Jan 21 08:21 by Grupo Estudiantil Anarquista 0 comments

bolsonaro_campaign.jpg imageRight-Wing Rising: A Comprehensive Look at What’s Happening in Brazil Jan 21 05:15 by BrunoL 0 comments

bangladesh_garment_workers.jpg imageLo Spettro Della Lotta Di Classe Si Aggira In Bangladesh Jan 17 02:06 by Gianni Sartori 0 comments

alfamir.jpg imageAtentado a Alfamir Castillo: La impune maquinaria del sicariato contra los dirigentes popu... Jan 16 20:53 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

escudo_regeneracion.jpg imageConstrucción De Personajes Y Episodios Otra Temporada De La Novela Paracolombiana Jan 15 06:03 by Ana Líos Morales 0 comments

textAgainst Anarcho-Liberalism and the curse of identity politics Jan 14 18:34 by Woke Anarchists Collective 0 comments

1011531_606717639371629_2029512264_n.jpg imageΠοιοι είναι οι αν ... Jan 13 19:34 by Τόμας Τζιοβάνι* 0 comments

textYellow Vests and I Jan 12 19:55 by Pamela Anderson 0 comments

218553.png image“The Gilets Jaunes have blown up the old political categories” Jan 12 19:53 by Jerome Roos 0 comments

textNicaragua: The Other Revolution Betrayed Jan 12 19:30 by Nathan Legrand and Éric Toussaint 0 comments

anarquistas_argentinos.jpg imageLa Semana de Enero: 100 años. Un poco de historia. Jan 11 18:58 by Acción Socialista Libertaria 0 comments

ybs_and_pkk_fighters_holding_up_a_painting_of_abdullah_calan.jpg imageAnkara Contro I Curdi Del Bakur Jan 11 00:46 by Gianni Sartori 0 comments

semana_tragica.jpeg imageA 100 años de la Semana Trágica: 1919-2019 Jan 09 01:24 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

herwar01s.jpg imageGenocidio In Namibia Jan 07 16:53 by Gianni Sartori 0 comments

cf86cf83cf86cf83cf86ceb3cf86ceb3.jpg imageΚοινωνία και Άτο_... Jan 06 20:28 by Μιχαήλ Μπακούνιν 0 comments

c3e35d56a57848f5b72e667f67b8408a.jpeg imageThe people’s movement desperately needs working class solidarity Jan 06 01:04 by Zaher Baher 0 comments

textTrespass 3 Jan 03 23:45 by Trespass 0 comments

textDe los chalecos amarillos en Francia a las luchas obreras portuarias en Chile: La centrali... Jan 03 17:02 by Matías Guerra 0 comments

p_18_11_2016.jpeg imageA Green New Deal vs. Revolutionary Ecosocialism Jan 02 18:49 by Wayne Price 1 comments

abecedar.jpg imageΤο τσίρκο των τελ ... Jan 01 14:52 by Dmitri (rebublishing) 0 comments

f1803c979bd92d686ce0d7aac54a4375.jpg imageΤα έθνη δεν είναι &#... Dec 30 18:50 by Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης 0 comments

textThe Economic and Social Plan of the Bolsonaro Government Dec 28 23:11 by Joao Marcio and João Pedro Stédile 0 comments

portugalcacilhasapelodocentrodeculturalib12.jpg imageΥποστηρίξτε το CCL Dec 28 09:21 by Dmitri 0 comments

mundobayer7osvaldoanarquismoviolencia.jpg imageOsvaldo Bayer (1927-2018): muere el vengador de los demonizados y silenciados de la histor... Dec 27 19:57 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

e74bb6ebfd5c898fbe19c0fd7d7a721d.jpg imageΤουριστικοποίησ... Dec 27 19:17 by Dmitri (αναδημοσίευση) 0 comments

alan_1.jpg imageAlan MacSimóin (1957-2018): pionero del anarquismo en Irlanda Dec 26 19:07 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

malatesta5.jpg imageErrico Malatesta y la cuestión de las reformas. Dec 26 02:58 by Élisée Shevek. 0 comments

48379723_1174700826034845_8760836494668595200_o.jpg imageYoung Workers Association's in the streets Against Economic Crisis Dec 24 23:45 by DAF 0 comments

sequence_04.jpg imageHigh Schoolers Distributing Leaflets Against ‘Torture Custodies by Police’ Were Taken Into... Dec 24 05:00 by Medyanhaber 0 comments

pa31112863.jpg imageTrump’s Betrayal Of Ypg – Paris Commune Falls Again? Dec 22 15:30 by David Van Deusen 9 comments

more >>
© 2005-2019 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]