user preferences

Διεθνή / Λαϊκοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Sunday August 05, 2018 21:31 byRicardo Flores Magon

... Από τη στιγμή που θεωρούν οι ίδιοι πως είναι ίσοι μεταξύ τους, με το ίδιο δικαίωμα στη Μητέρα Γη, δεν χρειάζονται αφεντικό για να προστατεύσουν τους προνομιούχους ενάντια σε αυτούς χωρίς προνόμια, επειδή όλοι είναι προνομιούχοι.

Το να θες αφεντικά και ταυτόχρονα να επιθυμείς και την ελευθερία, είναι να επιθυμείς το ανέφικτο.

Είναι απαραίτητο να επιλέξετε μία και καλή ανάμεσα σε δύο πράγματα: είτε την ελευθερία, συνολικά, να αρνείστε κάθε εξουσία, ή να υποδουλωθείτε διαιωνίζοντας την εξουσία του ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο. Το αφεντικό ή η κυβέρνηση είναι απαραίτητα μόνο κάτω από ένα σύστημα οικονομικής ανισότητας. Αν έχω περισσότερα από τον Πέδρο, φυσικά φοβάμαι ότι ο Πέδρο θα με αρπάξει από το λαιμό και θα πάρει από μένα αυτό που χρειάζεται. Σε αυτή την περίπτωση, χρειάζομαι μια κυβέρνηση ή έναν επόπτη για να με προστατεύσει από τις πιθανές επιθέσεις του Πέδρο. αλλά αν ο Πέδρο και εγώ είμαστε οικονομικοί ίσοι, αν και οι δύο έχουμε την ίδια ευκαιρία να επωφεληθούμε από τα πλούτη της φύσης, όπως η γη, οι υδροβιότοποι, τα ορυχεία και οτιδήποτε άλλο, όπως ακριβώς και από τα πλούτη που παράγονται από το χέρι του ανθρώπου, μηχανήματα, σπίτια, σιδηρόδρομοι και χίλιες και μία κατασκευές, η λογική λέει ότι θα ήταν αδύνατο ο Πέδρο και εγώ να τραβήξουμε ο ένας τον άλλον από τα μαλλιά, για να αμφισβητήσουμε τα πράγματα που κερδίζουμε και οι δύο και στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει λόγος να έχουμε αφεντικά.

Το να μιλάμε για αφεντικά μεταξύ ίσων είναι μια αντίφαση, εκτός αν μιλάμε για ίσους σε υποτέλεια, αδέλφια σε αλυσίδες, όπως εμείς οι εργάτες είμαστε τώρα. Υπάρχουν πολλοί που λένε ότι είναι αδύνατο να ζήσουμε χωρίς αφεντικά ή κυβέρνηση. Όταν είναι οι αστοί που τα λένε αυτά, παραδέχομαι ότι έχουν δίκιο στη λογική τους, επειδή φοβούνται ότι οι φτωχοί θα τους πιάσουν από τον λαιμό και θα αρπάξουν τα πλούτη τους που έχουν συσσωρεύσει κάνοντας τον εργάτη να ιδρώνει. αλλά για ποιο λόγο οι φτωχοί χρειάζονται αφεντικά ή κυβέρνηση;

Στο Μεξικό, είχαμε και έχουμε εκατοντάδες αποδείξεις ότι η ανθρωπότητα δεν χρειάζεται αφεντικά ή κυβέρνηση εκτός από την περίπτωση της οικονομικής ανισότητας. Στα αγροτικά χωριά και τις κοινότητες, ο λαός δεν αισθάνθηκε απαραίτητο να έχει μια κυβέρνηση. Μέχρι πρόσφατα, η γη, τα δάση, το νερό και τα χωράφια ήταν κοινή ιδιοκτησία του λαού της περιοχής. Όταν η κυβέρνηση μιλάει σε αυτούς τους απλούς ανθρώπους, αρχίζουν να τρέμουν γιατί για αυτούς η κυβέρνηση είναι η ίδια με έναν εκτελεστή. Σημαίνει το ίδιο με την τυραννία. Ζουν ευτυχώς στην ελευθερία τους, χωρίς να γνωρίζουν, σε πολλές περιπτώσεις, το όνομα του Προέδρου της Δημοκρατίας, και γνωρίζουν μόνο την ύπαρξη κυβέρνησης, όταν οι στρατιωτικοί περνούν από την περιοχή αναζητώντας άνδρες για στρατολόγηση, ή όταν ο ομοσπονδιακός εφοριακός έρχεται να εισπράξει φόρους. Η κυβέρνηση ήταν, λοιπόν, σε ένα μεγάλο μέρος του μεξικανικού πληθυσμού, ο τύραννος που τράβηξε τους εργάτες από τα σπίτια τους για να τους μετατρέψει σε στρατιώτες, ή να τους εκμεταλλευτούν άσχημα απειλώντας πως θα κάνουν κατασχέσεις στο όνομα της φορολογικής αρχής.

Οι πληθυσμοί αυτοί θα αισθανθούν την ανάγκη να έχουν κυβέρνηση; Δεν τη χρειάστηκαν για τίποτα και θα μπορούσαν να ζήσουν με αυτόν τον τρόπο για εκατοντάδες χρόνια, μέχρι που αφαιρέθηκαν τα υπάρχοντά τους προς όφελος των γειτονικών γαιοκτημόνων. Αυτοί δεν τρώγανε ο ένας τον άλλον, όπως φοβόντουσαν όσοι γνωρίζουν μόνο το καπιταλιστικό σύστημα. Ένα σύστημα στο οποίο ο άνθρωπος πρέπει να ανταγωνιστεί όλους τους άλλους για να βάλει ένα κομμάτι ψωμί στο στόμα του. Οι ισχυροί δεν ασκούν τυραννία πάνω από τους αδύναμους, όπως συμβαίνει κάτω από έναν καπιταλιστικό πολιτισμό, στον οποίο ο πιο αδρανής, άπληστος και έξυπνος εξουσιάζει τον τίμιο και καλό. Όλα ήταν αδέλφια σε αυτές τις κοινότητες. Υπήρχε αλληλοβοήθεια και η αίσθηση της ισότητας όπως ήταν πραγματικά, δεν χρειάζονταν αρχές για να παρακολουθήσουν τα συμφέροντα εκείνων που είχαν, φοβούμενοι πιθανές επιθέσεις εκείνων που δεν είχαν.

Σε αυτές τις στιγμές, για ποιο λόγο οι ελεύθερες κοινότητες του Yaqui του Durango, του Νότου του Μεξικού και τόσες άλλες περιοχές στις οποίες ο λαός έχει πάρει την κατοχή της γης, χρειάζεται κυβέρνηση; Από τη στιγμή που θεωρούν οι ίδιοι πως είναι ίσοι μεταξύ τους, με το ίδιο δικαίωμα στη Μητέρα Γη, δεν χρειάζονται αφεντικό για να προστατεύσουν τους προνομιούχους ενάντια σε αυτούς χωρίς προνόμια, επειδή όλοι είναι προνομιούχοι.

Ας ανοίξουμε τα μάτια μας, προλεταριάτο: η κυβέρνηση πρέπει να υπάρχει μόνο όταν υπάρχει οικονομική ανισότητα. Υιοθετήστε ως ηθικό οδηγό, το Μανιφέστο της 23ης Σεπτεμβρίου 1911.

Πηγή: freepacifica

SIN JEFES
By Ricardo Flores Magon
Δημοσιεύτηκε στην Regeneración, Μάρτης 21, 1914
Μετάφραση: Vectrum

Διεθνή / Καταστολή / Φυλακές / Γνώμη / Ανάλυση Thursday August 02, 2018 20:02 byΚώστας Δεσποινιάδης

Καθήκον μας σήμερα να διαλυθούν κατά το δυνατόν αυτές οι «γκρίζες ζώνες», ο φονιάς και το θύμα να μην είναι αγκαλιά.

Μιλώντας για τη «γκρίζα ζώνη» στο «Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν» ο Πρίμο Λέβι λέει ότι η πιο ακραία φιγούρα των στρατοπέδων συγκέντρωσης είναι οι Sonderkommando (ειδική ομάδα), οι Εβραίοι κρατούμενοι στους οποίους οι ναζί είχαν αναθέσει τη διαχείριση των θαλάμων αερίων και των κρεματορίων. Δουλειά τους ήταν να οδηγούν τους έγκλειστους στους θαλάμους αερίων, στη συνέχεια έσερναν έξω τα πτώματα, τα έπλεναν, έβγαζαν τα χρυσά δόντια, έκοβαν τα μαλλιά των γυναικών, έκαναν τη διαλογή ενδυμάτων και υποδημάτων, μετέφεραν τα πτώματα στα κρεματόρια και τέλος άδειαζαν τους φούρνους από τα υπολείμματα της στάχτης.

Η οργάνωση αυτών των ομάδων, ισχυρίζεται ο Πρίμο Λέβι, υπήρξε το δαιμονικότερο έγκλημα του ναζισμού, γιατί διέλυσε το παμπάλαιο δυαδικό σχήμα καλού-κακού που όλοι έχουμε στο μυαλό μας, αυτή την αφαίρεση με την οποία μπορούμε να ερμηνεύσουμε, απλοϊκά έστω, το δυσερμήνευτο όσων συμβαίνουν, γιατί δημιούργησε μια «γκρίζα ζώνη» με δυσδιάκριτο περίγραμμα που ταυτοχρόνως χωρίζει αλλά και συνδέει τους δύο κόσμους: τον κόσμο των δήμιων και τον κόσμο των θυμάτων (άλλωστε, οι ίδιο οι Sonderkommando δεν γλύτωναν από την κοινή μοίρα των εγκλείστων, καθώς οι ναζί φρόντιζαν με ιδιαίτερη επιμέλεια και τη δική τους εξόντωση).

Και αυτό το δυαδικό σχήμα, σε ψυχολογικό επίπεδο, επιτεύχθηκε με το να δημιουργηθούν δεσμοί συνενοχής.

Ο ουγγροεβραίος γιατρός Miklos Nyiszli, ένας από τους ελάχιστους επιζώντες Sonderkommando διέσωσε μια μοναδική μαρτυρία: παραβρέθηκε κάποτε σε κάποια «διάλειμμα από τη δουλειά», σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ μιας ομάδας των SS και μιας ομάδας των Sonderkommando. Στον ρόλο των θεατών, τα υπόλοιπα μέλη και των δύο ομάδων, που χειροκροτούν, ενθαρρύνουν ο καθένας την ομάδα του, στοιχηματίζουν ποιος θα νικήσει, ως εάν αυτός ο αγώνας να γινόταν σε ένα κανονικό επαρχιακό γήπεδο, κι όχι στην είσοδο της κόλασης.

Στο βάθος αυτής της «ανακωχής», αυτού του «διαλείμματος από τη δουλειά», λέει ο Miklos Nyiszli, ακούγεται ένα σατανικό γέλιο: «το κατορθώσαμε, δεν είστε πλέον η άλλη φυλή, η ενάντια φυλή, ο εχθρός του χιλιετούς Ράιχ. Σας αγκαλιάσαμε, σας διαφθείραμε, σας σύραμε στον πάτο μαζί μας. Είστε όμοιοί μας, κηλιδωμένοι από το ίδιο σας το αίμα, όπως εμείς. Κι εσείς, όπως εμείς, όπως ο Κάιν, φονεύσατε τον αδερφό σας. Ελάτε, μπορούμε να παίξουμε μαζί».

Σε όλη την καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία, αλλά και σήμερα, σε συνθήκες τόσο διαφορετικές κάθε φορά αλλά πάντα τραγικές, μπορούμε να διακρίνουμε άραγε αυτή την επικίνδυνη συνενοχή; Αντιλαμβανόμαστε ποιοι και πώς μπορούν να επιτελούν, ασυναίσθητα ενδεχομένως, τον ρόλο εκείνων των «ειδικών ομάδων»;

Στον Προμηθέα Δεσμώτη δεν υπάρχει μόνο ο Δίας και ο τιμωρημένος Προμηθέας. Υπάρχει ο γύπας, η Βία και ο Κράτος που αλυσοδένουν τον Προμηθέα, ο Ήφαιστος που έχει φτιάξει τις αλυσίδες…

Καθήκον μας σήμερα να διαλυθούν κατά το δυνατόν αυτές οι «γκρίζες ζώνες», ο φονιάς και το θύμα να μην είναι αγκαλιά.

Στον βράχο του Προμηθέα, ξέρουμε με ποιανού τη μοίρα ταυτιζόμαστε.

argentina/uruguay/paraguay / represión / presos / other libertarian press Thursday August 02, 2018 17:11 byFORA

Ha pasado un año desde que el compañero libertario Santiago Maldonado ha sido secuestrado, desaparecido y asesinado por el Estado.

Santiago el 1° de Agosto de 2017, se encontraba solidarizándose con un conflicto mapuche con la multinacional Benetton, al momento en que llegó Gendarmería para cazar a quienes cortaban la ruta. Era momento de dar por terminado un conflicto que llevaba años, y tenían que hacer un escarmiento. Fue así como lo secuestraron y desparecieron durante más de 80 días, plantando su cuerpo en los días cercanos a las elecciones.

Santiago Maldonado no fue sólo víctima de las fuerzas represivas, quienes pusieron lo peor de sí con tal de cumplir la orden de reprimir; fue víctima también de la manipulación mediática de la sociedad para encubrir la responsabilidad estatal y la sociedad que el Estado tiene con los latifundistas y los grupos económicos y mafiosos. Santiago fue víctima también del manoseo electoral de partidos políticos que lo único que quieren es utilizar a los muertos del pueblo para su beneficio político y acceder al poder. Es por eso que habiendo sido encontrado el cuerpo y pasadas las elecciones, los oportunistas políticos volvieron a su rutina y la lucha por el esclarecimiento de su secuestro y asesinato quedó en manos de su familia y de las organizaciones y colectivos sociales que, lejos de politiquería barata, sostuvieron todo este tiempo el reclamo y desmintieron todas las difamaciones que vertían los cómplices de sus asesinos.

Ha pasado un año de gran dolor y mucha bronca para sus familiares, amigos y compañeros, quienes a lo largo de este tiempo han derribado todas las barreras que les impusieron. Cada día la verdad se hace más evidente y es más difícil encubrir a quienes desde el Ministerio de Seguridad planearon la represión, con Patricia Bullrich a la cabeza; personaje nefasto que luego profundizó el ataque al pueblo Mapuche con las diversas fuerzas represivas, las mismas que el 25 de octubre asesinaron por la espalda al joven trabajador Rafael Nahuel.

Pasado este tiempo, nos seguimos preguntando: ¿Hasta cuándo? ¿Hasta cuándo los admiradores de los tiempos oscuros de la dictadura militar seguirán con el poder de decidir sobre la vida y la muerte? ¿Hasta cuándo permitiremos la militarización de la sociedad y la represión para mantener ganancias y privilegios de quienes le roban al pueblo?

El caso de Santiago mostró quienes son solidarios, quiénes son oportunistas y quienes no tienen ningún reparo ni escrúpulos a la hora de satisfacer los deseos de la clase dominante.

Santiago mostró el terror que tiene el Estado y los distintos gobiernos a un pueblo solidario y organizado. Se une su nombre a los miles de hijas e hijos del pueblo por los que se exige justicia, como Laura Iglesias, Rafael Nahuel o Daniel Solano. Sus nombres y recuerdo, exigen también el fin de un sistema expoliador como lo es el capitalista.

¡JUSTICIA POR SANTIAGO MALDONADO!
¡BASTA DE REPRESIÓN AL PUEBLO!
¡SANTIAGO ES SOLIDARIDAD!

Consejo Federal FORA
brazil/guyana/suriname/fguiana / anti-fascismo / opinião / análise Sunday July 29, 2018 23:59 byBrunoL

O abraço dos desesperados pode se dar na aposta, ou falta de opções, em torno de Geraldo Alckmin (PSDB-SP). O ex-governador de São Paulo recebeu ainda no final de julho o apoio formal de DEM, PP, PR, PRB, SD. O autointitulado “Centro Democrático” seria a continuidade do Centrão da Constituinte, décadas após veio a ser chamado de Blocão na Era Cunha e retornando ao nome de Centrão no Brasil pós-golpe. Se formos avaliar a condição da aliança, além de razoável consonância programática – que difere pouco ou nada das ideias manifestas sem definir um programa fechado com Jair Bolsonaro – significa uma chance real de disputar parcelas de poder, tanto na União como nos estados.

29 de julho de 2018,
Bruno Lima Rocha

Aproximam-se as candidaturas definitivas à Presidência e parece que há um enorme vazio político mais à direita no Brasil. O deputado federal Jair Bolsonaro (PSL-RJ), campeão da “nova-velha” direita nas redes sociais, baluarte das posições retrógradas e reacionárias, chegando ao ponto de ser um conservador social, simplesmente não emplaca nos palanques. Nota-se a dificuldade em fechar o nome do candidato à vice, e a causa é simples. A primeira meta dos operadores políticos profissionais é seguir nos mandatos, conseguindo o acesso aos postos de poder dentro do aparelho de Estado e aos recursos coletivos. Ainda que no Brasil existam medidas legais, pesos, contrapesos e formas de controle cada vez mais rígidas, ainda assim há uma razoável margem de manobra para o Poder Executivo e suas maiorias parlamentárias, tributárias do semiparlamentarismo e da composição de governo no terceiro turno sem o escrutínio popular.

Por outro lado, se o “mito” da direita saudosa da ditadura e defensora de gestos que atentam contra os direitos humanos e valores democráticos não emplacam, reconhecemos, não foi por falta de tentativa. Bolsonaro e seus parcos aliados formais votaram em uníssono com o governo ilegítimo de Michel Temer (ex-vice eleito e reeleito com Dilma Rousseff), Henrique Meirelles (ex titular da Fazenda de Temer e por oito anos presidente do Banco Central com Lula) e Ilan Goldfajn (à frente da autoridade monetária sem haver recebido voto algum a não ser a sabatina do Senado que apoiou o golpe). Assim, um pacto de classes e acórdão de governabilidade rompido resultou no golpe com apelido de impeachment entre os tortuosos meses de abril e agosto de 2016. E justamente a dificuldade de refazer este pacto mantendo um mínimo de legitimidade é o que está minando as candidaturas mais à direita.

Assim, o abraço dos desesperados pode se dar na aposta, ou falta de opções, em torno de Geraldo Alckmin (PSDB-SP). O ex-governador de São Paulo recebeu ainda no final de julho o apoio formal de DEM, PP, PR, PRB, SD. O autointitulado “Centro Democrático” seria a continuidade do Centrão da Constituinte, décadas após veio a ser chamado de Blocão na Era Cunha e retornando ao nome de Centrão no Brasil pós-golpe. Se formos avaliar a condição da aliança, além de razoável consonância programática – que difere pouco ou nada das ideias manifestas sem definir um programa fechado com Jair Bolsonaro – significa uma chance real de disputar parcelas de poder, tanto na União como nos estados.

Parece que teremos consolidadas disputas. Uma, dentro do legado do lulismo e tendo como favorito o possível indicado do ex-presidente, que já larga com 15% das intenções de voto. Este “campo” vai do trabalhismo (com Ciro Gomes que insiste em não decolar) ao reformismo radicalizado, ocupando um espaço no sistema político que seria do PT nos anos ’80 e no século XXI passa a ser do PSOL, ainda que a legenda e sua organicidade sejam muito distintas do que se apresenta com densidade eleitoral. Assim, o “centro” da centro-esquerda é o próprio ex-presidente preso sem demonstrações cabais de provas materiais contundentes. Ele seria o conciliador dos interesses embora polarize os afetos. Neste último quesito, a nova-velha direita cibernética aproveita-se para fazer seu proselitismo político em cima de uma moralidade seletiva. Como afirmei em textos anteriores, continua sendo a Bala de Prata da campanha.

Já a outra disputa se dá dentro da direita com chances eleitorais e alguma base definida. Há um embate, onde Geraldo Alckmin insiste em apresentar-se como “moderado” diante da falta de pudor de Jair Bolsonaro. Não seria exagero afirmar que o conservantismo social do ex-capitão reformado da força terrestre (e político profissional de seguidos mandatos) chega a ser obscena. Aproveitando esta fragilidade composta de falta de apoio de oligarquias estaduais; ausência de organicidade e instrumento partidário (Bolsonaro favoreceu sua prole e não um instrumento político neofascista de massas) e, por fim, a altíssima rejeição superior ao apoio virtual do “mito”, criaram as condições necessárias para que a base do governo Temer visse na criatura política do ex-governador Mário Covas sua saída de tipo “mal menor”.

Mas, cabe uma ressalva. A “moderação” de Alckmin não coaduna com sua conduta à frente do Palácio dos Bandeirantes em várias oportunidades. Tanto em “suposta participação” de escândalos vultosos como o Trensalão, DERSA/Rodoanel e Merendão; passando por fechamento de escolas em 2015 e garantindo a “pax paulista pós-2006” exemplarmente retratada pelo jornalista Luis Nassif. Iniciada a campanha os embates não serão cordiais e submissos como a vergonhosa “entrevista” realizada em 23 de julho para o moribundo programa Roda Viva, outrora orgulho do telejornalismo nacional. Se alguém quiser observar a “moderação” de “Geraldo”, basta observar tanto sua política de segurança pública como a mão de ferro sobre a Fundação Padre Anchieta, especificamente no setor de jornalismo.

Como na Assembleia Nacional Constituinte, a direita articula uma saída possível e pragmática. Na década de ’80 do século passado, ninguém queria estar associado à ditadura, ainda que o então vice de Tancredo, que viria a tomar posse, era o ex-presidente nacional da ARENA quando esta se transforma em PDS após a reorganização partidária promovida por Golbery do Couto e Silva. A partir do terceiro turno “venezuelizado” de 2014 – porque antes o terceiro turno era a composição de maioria e da tal da governabilidade – o Brasil virou à direita nas redes sociais e no proselitismo primeiro golpista, e depois entreguista e antipovo. Isso pode servir para derrubar governo eleito, iniciado o desastre já na administração de Joaquim Levy como timoneiro do austericidio, mas não opera para convencer o eleitorado para cargos majoritários. Assim, toda a direita oligárquica e neopentecostal “virou ao centro” magicamente embora tanto a base de Alckmin como a de Bolsonaro, tenha apoiado o governo Temer e votado nas retiradas de direitos coletivos. E, para não tergiversar, nunca é demais lembrar que metade desta base ou mais compuseram as maiorias parlamentares dos três governos e meio de Lula e Dilma. Logo, seria um pacto de classes e elites conservadoras reconstruído, mas sem o elemento geração de emprego e renda da era anterior.

Vale ressaltar que a “moderação” de Geraldo Alckmin é de forma e não de conteúdo. Se nas relações sociais o PSDB flerta com a pós-modernidade lúcida de estilo europeu, na política econômica é puro neocolonialismo entreguista, sem tirar nem por com Bolsonaro e adjacências. O cenário é interessante. Podemos ver o engajamento das hordas virtuais com o “outsider” confrontando as cúpulas partidárias do Centrão da Direita. No segundo turno, possivelmente será o “centro” da centro-esquerda versus o “campeão da direita”. O desconforto do PSDB é um pouco maior do que os defensores da “linha chilena”, a que vai mesclando um protofascismo social e a aplicação de medidas neoliberais selvagens. A alta cúpula tucana alinha-se com uma subordinação incondicional ao Partido Democrata, mas entra em crise quando nos EUA tem uma política protecionista, isolacionista e sem a elegância do multilateralismo aparente de Clinton e Obama. Enfim, ambas as chapas, Bolsonaro (simulando ser um Trump subalterno) e Alckmin (a continuidade do colonialismo “responsável”) concordam com a pauta econômica entreguista, mas distanciam-se nas condições de execução de governo. O troglodita pode ganhar na urna, mas não governa. Já o “ponderado” conseguirá governar até o fim do mandato e executa o mesmo programa econômico do rival.

Triste escolha que não se soluciona nem com saídas de tipo mal menor e menos ainda desorganizando a população para assegurar a tal da governabilidade a qualquer custo, como ocorreu até 2013.

Bruno Lima Rocha é pós-doutorando em economia política, cientista político e professor de relações internacionais e jornalismo (estrategiaeanaliseblog.com / blimarocha@gmail.com)

H μονοκαλλιέργεια του τουρισμού και ο υποβιβασμός κάθε άλλης παραγωγικής δραστηριότητας ενέχουν πάντα τον κίνδυνο η πόλη να καταρρεύσει σε περίπτωση που σταματήσει να πουλά το τουριστικό. Και η “φούσκα” του τουρισμού φαίνεται να εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από την ύπαρξη αστάθειας και πολέμου στις γειτονικές χώρες, συνθήκη στην οποία συμβάλλει ενεργά το ελληνικό κράτος.

Περιστατικά σαν τα ακόλουθα γίνονται όλο και συχνότερα:

• Η Μ.Κ., φοιτήτρια, αναγκάστηκε να εκκενώσει στο σπίτι της τον Απρίλη για να νοικιαστεί σε τουρίστες.

• Ο Κ.Χ., αναπληρωτής καθηγητής, δεν βρήκε σπίτι και παραιτήθηκε.

• Η Κ.Ο., εργαζόμενη στη σεζόν, παίρνει 580 ευρώ για 10 ώρες εργασίας χωρίς ρεπό.

• Ο Σ.Τ. κάνει πρακτική άσκηση στη σεζόν με 350 ευρώ για 10-12 ώρες εργασίας.

• Σε τρία άτομα, εποχικά εργαζόμενους στο πανεπιστήμιο, ζητήθηκε ενοίκιο 1.400 ευρώ για ένα τεσσάρι.

• O Μ.Χ., μετανάστης από Συρία, βάφει πολυτελή ξενοδοχεία με εξευτελιστικό μεροκάματο και ανασφάλιστος.

• Η Α.Π., αμείβεται με το βασικό μισθό ( 431,75 ευρώ ) και δίνει τον μισό στο νοίκι.

• Τετραμελής οικογένεια με δύο εργαζόμενους δεν μπορεί να βρει αξιοπρεπές σπίτι σε λογική τιμή.

Ποιο είναι το νήμα που ενώνει όλα τα παραπάνω περιστατικά; Ο τουρισμός στην Κρήτη, όπως και σε άλλες περιοχές, αποτελεί βαριά βιομηχανία, με κέρδη για τους λίγους και συνθήκες δουλείας για τους πολλούς. Παράλληλα δημιουργεί ένα περιβάλλον εχθρικό για τους κατοίκους. Το Ρέθυμνο από τον Απρίλη φτιασιδώνεται για να μετατραπεί σε τουριστικό πάρκο και να υποδεχτεί τους μόνους επιθυμητούς κατοίκους του: τους τουρίστες. Με πρόσχημα την ανάπτυξη, η τουριστική βιομηχανία διεκδικεί κάθε εκατοστό των παραλιών, των δημόσιων χώρων και της υπαίθρου, μολύνοντας και περιορίζοντας τη φύση και τους δημόσιους χώρους.

Η ενοικίαση σπιτιών για τουριστική εκμετάλλευση έχει εκτινάξει τα ενοίκια στα ύψη, δημιουργώντας παράλληλα έλλειψη σπιτιών για ενοικίαση. Το κυνήγι του κέρδους από τους ιδιοκτήτες σπιτιών καταλήγει σε περιστατικά κανιβαλισμού. Ταυτόχρονα, όσοι ενοικιάζουμε βρισκόμαστε υπό τη συνεχή απειλή πιθανής έξωσης για την περισσότερο επικερδή τουριστική εκμετάλλευση. Οι κάτοικοι αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμοι, χρήσιμοι μόνο για να εξυπηρετήσουν τον τουρίστα σε άθλιες εργασιακές συνθήκες ενώ χρησιμοποιούνται ως ενοικιαστές και καταναλωτές τον υπόλοιπο χρόνο. Η ποιότητα των παροχών στους κατοίκους είναι μηδαμινή, και τα δημοτικά τέλη δυσανάλογα.

Τέλος, η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού και ο υποβιβασμός κάθε άλλης παραγωγικής δραστηριότητας ενέχουν πάντα τον κίνδυνο η πόλη να καταρρεύσει σε περίπτωση που σταματήσει να πουλά το τουριστικό. Και η “φούσκα” του τουρισμού φαίνεται να εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από την ύπαρξη αστάθειας και πολέμου στις γειτονικές χώρες, συνθήκη στην οποία συμβάλλει ενεργά το ελληνικό κράτος.

Είμαστε εδώ για να μείνουμε! Θέλουμε αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και κατοικίας και ελεύθερους δημόσιους χώρους στην πόλη που ζούμε.

ΕΣΕ (Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση) Ρεθύμνου

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Wed 15 Aug, 08:05

browse text browse image

fau.png imageDeclaración de la Federación Anarquista Uruguaya acerca de los sucesos en Nicaragua Aug 15 07:24 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

boiketlong4.jpg image[South Africa] Renewed appeal for Solidarity with the Boiketlong 4 Aug 15 07:09 by Solidarity with the Boiketlong 4 0 comments

argentina_2_copy.jpg imageWorkers’ power not bureaucrats’ power: lessons from Argentina Aug 15 02:55 by Jonathan Payn 0 comments

bolsonada_careta.jpg imageBolsonaro e as Forças Armadas: a desastrosa imagem associada Aug 12 10:22 by BrunoL 0 comments

correll_voa_21535371w.jpg imageTearing racism up from its capitalist roots: An African anarchist-communist approach Aug 10 22:21 by Bongani Maponyane 0 comments

textStand down, Margaret! Aug 10 17:14 by David Rosenberg 0 comments

afrinocupacionturcalatinta.jpg imageLas cifras escalofriantes de la ocupación turca de Afrin Aug 10 17:01 by Leandro Albani 0 comments

textRęka w ręke z kobiecą rewolucją Aug 09 21:02 by Justyna Wróblewska 0 comments

theblast363x480.jpg imageΜετά την καταστρ_... Aug 09 06:04 by provo 0 comments

affiche_camp_antiarmes.jpg imageAufruf zur Demonstration am 2.9.2018 in Unterlüß "Rheinmetall entwaffnen – Krieg beginnt h... Aug 07 10:12 by Rheinmetall entwaffnen 0 comments

affiche_camp_antiarmes_2.jpg imageAppel à l’action : „Désarmer Rheinmetall – la guerre commence ici“ Aug 07 10:02 by Rheinmetall entwaffnen 0 comments

affiche_camp_antiarmes_1.jpg imageChiamata: „Disarmiamo Rheinmetall – La guerra inizia qui“ Aug 07 09:55 by Rheinmetall entwaffnen 0 comments

affiche_camp_antiarmes_3.jpg imageLlamado a „Desarmar Rheinmetall – la guerra comienza aquí“ Aug 07 09:46 by Rheinmetall entwaffnen 0 comments

sm7jxb_n4xm_hqdefault.jpg imageΑφοπλίζοντας την... Aug 06 21:12 by Συλλογικότητα κατά της Rheinmetall 0 comments

videoCall to Action: “Disarming Rheinmetall – war starts here” Aug 05 23:51 by someone, but could be anyone 2 comments

ricardo_flores_magon.jpg imageΧωρίς αφεντικά Aug 05 21:31 by Ricardo Flores Magon 0 comments

31430080_472022616546883_1104059938012921856_n.jpg imageΟ Προμηθέας και η &#... Aug 02 20:02 by Κώστας Δεσποινιάδης 0 comments

textJusticia para Santiago Maldonado Aug 02 17:11 by FORA 0 comments

alckmincentroe1532685483562.jpg imageO Centrão da direita Jul 29 23:59 by BrunoL 0 comments

cropped96194995296576995695795996541.jpg imageΕίμαστε εδώ για ν ... Jul 29 22:53 by ΕΣΕ Ρεθύμνου 0 comments

iraq_1.jpg imageDes nouvelles des manifestations à Bagdad et dans le sud de l’Irak : ça continue ! Jul 27 20:51 by Zaher Baher 0 comments

textJuly 2018 Kate Sharpley Library Bulletin online Jul 27 18:25 by KSL 0 comments

hobbesleviathan1030x785.jpg imageAn Anarchist View of the Class Theory of the State Jul 27 00:59 by Wayne Price 0 comments

8b056e643c1c40c39aa4e0eb2eb97056_16x9_788x442.jpg imageManifestations de masse dans le sud et le centre de l’Irak Jul 26 11:26 by Zaher Baher 0 comments

p_01_02_2017.jpeg imageA spectre is haunting us: it’s the past weighing like a nightmare on the present Jul 26 02:39 by Shawn Hattingh 0 comments

iraq.jpg imageUpdate report : The mass protests in Baghdad and Southern Iraq continue Jul 25 06:43 by Zaher Baher 0 comments

textI CURDI OPPRESSI SIA DA ANKARA CHE DA TEHERAN Jul 22 16:24 by Gianni Sartori 0 comments

uf.jpg imageLeft unity, left cooperation or a working class front? Jul 21 05:45 by Warren McGregor 0 comments

bettini.jpg imageΙταλικές αναρχικ... Jul 20 19:55 by Leonardo Bettini 0 comments

37301749_10156730160993394_6823972777234530304_n.jpg image[Colombia] Encuentro Ácrata: Aniversario de la Revolución Española Jul 19 21:31 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]