user preferences

venezuela / colombia / repression / prisoners / news report Wednesday June 06, 2018 14:28 byJosé Antonio Gutiérrez D.

Friday, May 4, saw the swelling of the growing list of victims in the popular movement in times of “peace”[1]. In the outskirts of his home, in the El Triunfo neighborhood, in La Guadalosa, in the vicinity of Cartagena de Chairá, Jorge Vega Galvis received seven pistol shots from a group of hooded men, who left him there for dead. By a miracle, he survived to arrive at the local health centre, from which he was sent to hospital in Florencia, the area capital, because of the severity of his injuries. Today (May 8th), four days after this atrocious crime, he is still unconscious and battling for his life.

Jorge is originally from the administrative region of Cesar, from a small town near Poponte in Chiriguaná, where he was born into a humble peasant family, experiencing work from an early age and all kinds of deprivation. So that they would not be eaten alive by the mosquitoes and the midges in the bush, while he was working, he told me once that they had to smear their bodies with petrol and lemon juice, while they worked under the scorching sun. With social ideas instilled in him by his mother, he also knew the meaning of the word solidarity from an early age and while almost a child, he was already participating in the mobilizations for peasant rights.

With the infestation of the Cesar area by paramilitary gangs under the command of Jorge 40 of the AUC,[2] Jorge had to leave at the end of the ’90s and head towards Caqueta lands. Little is left of his coastal accent now since he made his home in Cartagena de Chairá, where he makes a living, looking for what is to be had. He works as a taxi driver, sometimes as an electrician, and sometimes on farms. His home is in the midst of a humble shanty town settlement. But in different areas he has stood out as a social leader, promoting the Peasant Workers’ Association of Caguán (ASTRACAMCAG, connected to Fensuagro), being President of the Cartagena de Chairá section; the El Triunfo and Villa Clar neighbourhood, community organizations, and also as a worker attached to the union of motorcycle taxi drivers of the CUT in Cartagena de Chairá. He has also held leadership positions in both the Patriotic March and the Alternative Democratic Pole.

The attack against him is a blow at the heart of the popular processes in Chairá and Bajo Caguán. It is an attack that seeks to continue the disruption of popular processes brought about through the militarization of the region. It is part of the social-murder [3] that is being carried out throughout the territory and which claims the lives of hundreds of social and agrarian leaders. We had already requested, in 2014, that the threats and harassment against Jorge be investigated [4]. Again in 2016, there were reports of threats received from paramilitaries.

The intimidation directed at Jorge by the troops has been almost continuous. In September 2017, we were suspiciously detained at a military checkpoint in Cartagena de Chairá, in the La Hacienda sector, while returning from visiting trials of peasants. Jorge asked them, “Hey, are not we in a peace process? And you’re doing this …”, to which a soldier, who did not want to identify himself and who covered the insignia of his battalion with a cloth, answered simply,"Of course, that’s why we can do this"[5]. This attitude, Jorge explained to me, was normal. That night we had to sleep in the house of a peasant in the sector, because the army did not authorize our passage through until six in the morning of the following day, by which we were able to reach the crossing of the Caguán River and reach Cartagena. However, that night we alerted human rights organizations through Fensuagro because we had a well-founded fear that in the darkness of the night, there could be an “attack”.

This time, there was no intimidation: the threats have turned into terrible facts, before the unconcerned gaze, if not complicity, of the civil and military authorities.

It is not enough to ask that Jorge’s life be guaranteed by the authorities. We demand that they stop the bleeding of popular leaders that is happening, if not with their complicity, at least with their connivance and thanks to their calculated lack of action. In addition, it should be noted that with the so-brave militarization of Cartagena de Chairá, the activities of civic and popular organizations take place under constant fear. Guaranteeing the life of Jorge and the other social leaders in the Bajo y Medio Caguán, would lead to ensuring the full return to civil life in the municipality and that the army stops operating what is really a military occupation, in which they act with dictatorial powers.

Enough of this ‘counterinsurgency’ campaign, this militarization and let the parks of Cartagena be free of rifles. Those of us who have had the good fortune of knowing Jorge personally, know how much he has fought for peace with social justice; what a paradox it is now that during the “peace”, they have pulled the trigger to silence him. Certainly, we know that this is not the peace for which Jorge risked his skin. For now Jorge, from your friends and comrades, we send you a big hug, all our energy and we assure you that we will not leave you alone for a second. We send you strength to keep fighting, mate. Do not leave us.

José Antonio Gutiérrez D.
May 8, 2018


Postscript by D. Breatnach: My information is that Jorge Vega Galvis survived the attack and continues to recover. We wish him a speedy recovery and send our solidarity greetings.

[1] DB: The “Peace Process” was about reaching a deal between President Juan Manuel Santos and the Revolutionary Armed Forces of Colombia – People’s Army (FARC–EP) to bring an end to the Colombian conflict. Negotiations, mainly taking place in Havana, Cuba, began in September 2012. A final agreement to end the conflict was announced on August 24, 2016 but a referendum to ratify it was unsuccessful, with a slight majority voting against. Afterward, Congress ratified a revised deal agreed between the Colombian government and the FARC. Critics from the Left and from some human rights groups complain that the standing down of the guerrilla forces is allowing the State’s repressive forces and the paramilitary assassination squads to operate with impunity in areas where they would not have dared to previously (or at least would have been punished by the people’s forces).

[2] DB: Paramilitary drug-trafficking gang with close relationship to the the Colombian Armed Forces (also supported by local big landowners) which attacked FARC and ELN and their civilian supporters. (For more about “Jorge 40” see link above about Rodrigo Tovar Pupo).

[3] JA: http://anarkismo.net/article/30859

[4] JA: http://justiciaypazcolombia.com/Abusos-y-arbitrariedad-…OSE-A

[5] JA: This incident had been described in a previous article http://anarkismo.net/article/30570

Και έτσι έχει διασωθεί η μνήμη της Elena από τους συντρόφους της στην FAU: "Ήταν επίμονη. Ανθεκτική. Μια απειλή της κοινωνικής αναρρίχησης, του ρεφορμισμού και των εκλογών... Αγωνίστηκε για την επανάσταση του λαού, με τους ανθρώπους με υπερηφάνεια, για τη λαϊκή δικαιοσύνη και όχι για οποιεσδήποτε επίπλαστες λύσεις. Ποτέ δεν προωθούσε αυταρχικές ή εκμεταλλευτικές δοκιμασμένες λύσεις και έχουν αποδειχθεί καταστροφικές για τους εργαζόμενους (...) Για να μην αναφέρουμε την άψογη ηθική της. Η αδελφότητα και η ανιδιοτέλειά της ήταν επίσης χαρακτηριστικά της συντρόφισσάς μας αυτής και τα οποία θα είναι και δικά μας για πάντα».

Elena Quinteros - Αγωνίστηκε για την επανάσταση του λαού

Γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης στις 9 Σεπτεμβρίου 1945. Εκπαιδευτηκε ως δασκάλα στο Artigas όπου άρχισε και τον ακτιβισμό της στην φοιτητική ένωση. Το 1966, σε ηλικία 21 ετών, αποφοίτησε και βρήκε δουλειά σε ένα σχολείο στο Pando στην περιφέρεια Canelones. Εκεί ήταν που έγινε μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας της Ουρουγουάης (FAU), καθώς και της οργάνωσης Αντίσταση Φοιτητών-Εργατών (ROE), με περισσότερη δραστηριοποίηση στη δεύτερη. Η βασική της δραστηριοποίηση ηταν στον χώρο των συνδικάτων ειδικότερα στις λεγόμενες κοινωνικο-παιδαγωγικές αποστολές, μια πρωτοβουλία που είχε παρθεί από τους καθηγητές του Συνεργατικού Ιδρύματος Αγροτικής Εκπαίδευσης.

Στις 16 Νοεμβρίου 1967 ήρθε η πρώτη της σύλληψη, αλλά αφέθηκε ελεύθερη την επόμενη μέρα. Τον Οκτώβριο του 1969 συνελήφθη πάλι και καταδικάστηκε σε φυλακή, παραμένοντας εκεί μέχρι τον Οκτώβριο του 1970. Το 1975 απολύθηκε από τη θέση της από τη δικτατορία. Στις 26 του Ιούνη 1976 έπεσε θύμα απαγωγής από τους κήπους της πρεσβείας της Βενεζουέλας και οδηγήθηκε στο 13ο Τάγμα Πεζικού, αλλά γρήγορα μεταφέρθηκε από εκεί φρουρούμενη στις 28 Ιούνη ώστε να αποτραπεί κάθε ενδεχόμενη επφή με την οργάνωσή της. Ξαφνικά κατά τη μεταγωγή, πήδηξε άνω από τοίχο της Πρεσβείας της Βενεζουέλας, φωνάζοντας το όνομά της και ζητώντας καταφύγιο: το προσωπικό της πρεσβείας έκανε τα πάντα για να την βοηθήσει, αλλά οι φρουροί της κατάφεραν τελικά να ματαιώσουν τη διαφυγή της. Ακολούθησε μια συμπλοκή μεταξύ του προσωπικού της πρεσβείας και της φριυράς η οποία έσυρε τελικά την Quinteros σε ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο. Κατά την απόπειρα διαφυγής έσπασε το πόδι της, οδηγήθηκε πίσω στο 13ο Τάγμα Πεζικού, όπου η δικτατορία της Ουρουγουάης είχε εγκαταστήσει ένα κέντρο βασανιστηρίων.

Αυτά ήταν και τα τελευταία νέα που ακούστηκαν για την Quinteros. Ο πρέσβης της Βενεζουέλας στην Ουρουγουάη, Julio Ramos, τηλεφώνησε στο υπουργείο Εξωτερικών της Ουρουγουάης και έκανε καταγγελία στον υφυπουργό Guido Michelin Salomón, μιας και ο υπουργός Juan Carlos Blanco, δεν ήταν στο υπουργείο. Αυτό ήταν ένα σημαντικό διπλωματικό συμβάν που επισκίασε τις διπλωματικές σχέσεις της Βενεζουέλας.

Τον Οκτώβριο του 2002 ο δικαστής Eduardo Cavalli βρήκε τον (πρώην πλέον υπουργό) Juan Carlos Blanco, υπ’ αριθμόν ένα υπεύθυνος για την εξαφάνιση της Elena Quinteros και απηγγειλε εναντίον του κατηγορίες για στέρησης της ελευθερίας.

Και έτσι έχει διασωθεί η μνήμη της Elena από τους συντρόφους της στην FAU: "Ήταν επίμονη. Ανθεκτική. Μια απειλή της κοινωνικής αναρρίχησης, του ρεφορμισμού και των εκλογών... Αγωνίστηκε για την επανάσταση του λαού, με τους ανθρώπους με υπερηφάνεια, για τη λαϊκή δικαιοσύνη και όχι για οποιεσδήποτε επίπλαστες λύσεις. Ποτέ δεν προωθούσε αυταρχικές ή εκμεταλλευτικές δοκιμασμένες λύσεις και έχουν αποδειχθεί καταστροφικές για τους εργαζόμενους (...) Για να μην αναφέρουμε την άψογη ηθική της. Η αδελφότητα και η ανιδιοτέλειά της ήταν επίσης χαρακτηριστικά της συντρόφισσάς μας αυτής και τα οποία θα είναι και δικά μας για πάντα».

*Πηγή: www.anarkismo.net Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

bolivia / peru / ecuador / chile / la izquierda / other libertarian press Thursday May 31, 2018 06:50 byAndrés Bianque Squadracci.

Hay inexactitudes e injusticas ridículas cometidas por los nuevos evangelistas. Y ni siquiera todo lo incoherente que se plantea, es capaz de estremecer a un importante sector de la izquierda, donde algunos han mostrado ser cobardes y rastreros que guardan silencio cómplice, con tal de malversar un par de adeptos o votos. Son fanáticos, irracionales, dogmáticos, mercaderes de ideales según cómo fluctúe la bolsa de valores éticos en la orbe impuesta por el mercado internacional.

𝑳𝒂 𝒗𝒆𝒏𝒈𝒂𝒏𝒛𝒂 𝒅𝒆 𝑺𝒂𝒍𝒆𝒎.

Alrededor de casi dos siglos atrás, las injusticias sociales pudieron ser expresadas y reclamadas de manera medianamente clara, a través de respectivos manifiestos humanistas. Se peregrinó desde la teoría a la práctica, en ello, con todo, hubo muchas ausencias e inexactitudes, amén de acciones que contradecían los propios principios expuestos. A raíz de eso, entre otros, la concretización de los proyectos colapsó aparatosamente, a finales del siglo 20.
En un principio, como si de un amante se tratara, la clase trabajadora idealizó el nuevo idilio. No sólo todo lo que se ofrecía era hermoso y prácticamente perfecto, además esa misma clase o casta o masa, miró para otros lados y perdonó bastantes deslices de la nueva relación. (El amor ideológico también es ciego)
Y así, de sólo encontrar maravillas en las primeras estaciones, vino el fin del romance, y no ocurrió en buenos términos. Quien antes era reflejo de perfección, pasó a lucir monstruoso ante la claridad histórica de varias huellas obscuras y sangrientas que dejó su paso. Lo negativo pesó el triple, aunque no todos los claveles, rosas y espigas fueron obtenidos malamente.
La clase emigró hacia otros rumbos y varios candidatos esgrimieron su estirpe. Honestos algunos pocos, los más, prefabricados y promovidos por los dueños del planeta, quienes vigilando la manada, terminaron por conquistarla con bisutería tecnológica e individualista, sin necesidad de garrotes.
Después de un estornudo de años vinieron los pueblos originarios, vino todo lo verde y silvestre. La autoridad o caudillajes recordaban maneras opresivas ya experimentadas, entonces reaparecieron las viejas asambleas y los tratos horizontales, entre talleres ancestrales o conversaciones de género…
El pretendiente perdedor comenzó a realizar piruetas estratégicas. Se abandonaron o modificaron ciertas palabras y conceptos que no molestaran a los ganadores. Producto de aquellas maromas dialécticas, quedaron a la veda histórica miles de huérfanos ideológicos que sin tener quien les propusiera nuevas maneras, se adhirieron más y más a algunos conceptos tergiversados grotescamente.
La ausencia de un debate profundo y autocritico al interior de los postulados de izquierda, pasó la cuenta. Hoy, nuevamente se suscitan casi idénticas prácticas de antaño. Los medios de comunicación de izquierda censuran cualquier tipo de crítica contra los nuevos paradigmas. Idealizan un proyecto que no tiene bases serias, ni rigurosas, a falta de tener ellos mismos, algo mejor que ofrecer.
Hubo un tiempo en que ser revolucionario o comunista era una moda imperante que resarcía bastantes réditos para quien se proclamase adherido al movimiento sobresaliente. ¿Cuánto artista o intelectual mediocre tuvo/tiene tribuna sólo porque milita-ba o simpatiza-ba con el estandarte en boga?

Hay inexactitudes e injusticas ridículas cometidas por los nuevos evangelistas. Y ni siquiera todo lo incoherente que se plantea, es capaz de estremecer a un importante sector de la izquierda, donde algunos han mostrado ser cobardes y rastreros que guardan silencio cómplice, con tal de malversar un par de adeptos o votos. Son fanáticos, irracionales, dogmáticos, mercaderes de ideales según cómo fluctúe la bolsa de valores éticos en la orbe impuesta por el mercado internacional.
Qué mejor que sumarse a la cresta de la ola donde el cardumen electoral salpica y crispa todos los medios de comunicación. Qué mejor que una red donde se obtengan mercedes de las espumantes cuadrillas, aún acosta de injustas generalizaciones o idealizaciones insultantes donde se supone que todos nuestros problemas, resulta, después de miles de años de historia, ha sido siempre; ¿un tema de género? Un cuento de falacias lleno de princesas y príncipes, olvidándose adrede de varios oficios donde da exactamente lo mismo el género. Empezando por los maestros, los albañiles, los aseadores, los jornaleros, los menestrales de meses con moretones económicos. Los vasallos, los sin tierra, los sin casa, los sin agua, los sin salud o educación, los presos políticos, los independentistas, los que viven entre docenas de penas que no son interpretaciones subjetivas sino que realidades tangibles como el garrotazo de pagar un arriendo o una renta o las cuentas a fin de mes.
Quienes censuran las críticas, deben ser parientes de esos mismos que enmudecieron con las torturas y desapariciones en nombre de algunas banderas. Los mismos del mutis intelectual o poético frente a las atrocidades de quienes los financiaban. Los mismos que callaron los Gulag, los mismos que callaron ciertas matanzas o los sindicalistas asesinados o los accidentes burocráticos a los no cotizantes o la corrupción de dineros y cargos o la nula libertad de debate o disentir.
Los mismos que ante cualquier crítica al ismo de moda, tildaban al otro de fascista, de traidor o alienado o infiltrado y no tuvieron y no tienen la decencia de reflexionar diatriba o crítica alguna.

Gracias a charlatanes como estos, se vinieron abajo los proyectos. En 100 años, eso sí, han aprendido a repetir de memoria sus privilegios y derechos y de obligaciones brillan por su ausencia.
Testaferros que ahora son cancerberos y conserjes de puertas atractivas, pero de casas de remolienda y conventillos miserables.

Estas palabras, una taza de agua en contra de un edificio en llamas.
Al tiempo, ya vendrán nuevas sequías y recordarás ese mismo vaso.
Qué callado que andan los poetas. Qué introvertido que van los escritores en estos tiempos, parece que opinaran de acuerdo al viento que adorne sus hojas.

(Fragmento. Adaptación especial para lectores precoces)

𝑨𝒏𝒅𝒓é𝒔 𝑩𝒊𝒂𝒏𝒒𝒖𝒆 𝑺𝒒𝒖𝒂𝒅𝒓𝒂𝒄𝒄𝒊.
Διεθνή / Διάφορα / Γνώμη / Ανάλυση Wednesday May 30, 2018 20:34 byΚώστας Δεσποινιάδης


Καθήκον μας σήμερα να διαλυθούν κατά το δυνατόν αυτές οι «γκρίζες ζώνες», ο φονιάς και το θύμα να μην είναι αγκαλιά.

Στον βράχο του Προμηθέα, ξέρουμε με ποιανού τη μοίρα ταυτιζόμαστε.

Ο Προμηθέας και η γκρίζα ζώνη

Μιλώντας για τη «γκρίζα ζώνη» στο Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν ο Πρίμο Λέβι λέει ότι η πιο ακραία φιγούρα των στρατοπέδων συγκέντρωσης είναι οι Sonderkommando (ειδική ομάδα), οι Εβραίοι κρατούμενοι στους οποίους οι ναζί είχαν αναθέσει τη διαχείριση των θαλάμων αερίων και των κρεματορίων. Δουλειά τους ήταν να οδηγούν τους έγκλειστους στους θαλάμους αερίων, στη συνέχεια έσερναν έξω τα πτώματα, τα έπλεναν, έβγαζαν τα χρυσά δόντια, έκοβαν τα μαλλιά των γυναικών, έκαναν τη διαλογή ενδυμάτων και υποδημάτων, μετέφεραν τα πτώματα στα κρεματόρια και τέλος άδειαζαν τους φούρνους από τα υπολείμματα της στάχτης.

Η οργάνωση αυτών των ομάδων, ισχυρίζεται ο Πρίμο Λέβι, υπήρξε το δαιμονικότερο έγκλημα τους εθνικοσοσιαλισμού, γιατί διέλυσε το παμπάλαιο δυαδικό σχήμα καλού-κακού που όλοι έχουμε στο μυαλό μας, αυτή την αφαίρεση με την οποία μπορούμε να ερμηνεύσουμε, απλοϊκά έστω, το δυσερμήνευτο όσων συμβαίνουν, γιατί δημιούργησε μια «γκρίζα ζώνη» με δυσδιάκριτο περίγραμμα που ταυτοχρόνως χωρίζει αλλά και συνδέει τους δύο κόσμους: τον κόσμο των δήμιων και τον κόσμο των θυμάτων (άλλωστε, οι ίδιο οι Sonderkommando δεν γλύτωναν από την κοινή μοίρα των εγκλείστων, καθώς οι ναζί φρόντιζαν με ιδιαίτερη επιμέλεια και τη δική τους εξόντωση).

Και αυτό το δυαδικό σχήμα, σε ψυχολογικό επίπεδο, επιτεύχθηκε με το να δημιουργηθούν δεσμοί συνενοχής.

Ο ουγγροεβραίος γιατρός Miklos Nyiszli, ένας από τους ελάχιστους επιζώντες Sonderkommando διέσωσε μια μοναδική μαρτυρία: παραβρέθηκε κάποτε σε κάποια «διάλειμμα από τη δουλειά», σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ μιας ομάδας των SS και μιας ομάδας των Sonderkommando. Στον ρόλο των θεατών, τα υπόλοιπα μέλη και των δύο ομάδων, που χειροκροτούν, ενθαρρύνουν ο καθένας την ομάδα του, στοιχηματίζουν ποιος θα νικήσει, ως εάν αυτός ο αγώνας να γινόταν σε ένα κανονικό επαρχιακό γήπεδο, κι όχι στην είσοδο της κόλασης.

Στο βάθος αυτής της «ανακωχής», αυτού του «διαλείμματος από τη δουλειά», λέει ο Miklos Nyiszli, ακούγεται ένα σατανικό γέλιο: «το κατορθώσαμε, δεν είστε πλέον η άλλη φυλή, η ενάντια φυλή, ο εχθρός του χιλιετούς Ράιχ. Σας αγκαλιάσαμε, σας διαφθείραμε, σας σύραμε στον πάτο μαζί μας. Είστε όμοιοί μας, κηλιδωμένοι από το ίδιος σας το αίμα, όπως εμείς. Κι εσείς, όπως εμείς, όπως ο Κάιν, φονεύσατε τον αδερφό σας. Ελάτε, μπορούμε να παίξουμε μαζί».

Σε όλη την καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία, αλλά και σήμερα, σε συνθήκες τόσο διαφορετικές κάθε φορά αλλά πάντα τραγικές, μπορούμε να διακρίνουμε άραγε αυτή την επικίνδυνη συνενοχή; Αντιλαμβανόμαστε ποιοι και πώς μπορούν να επιτελούν, ασυναίσθητα ενδεχομένως, τον ρόλο εκείνων των «ειδικών ομάδων»;

Στον Προμηθέα Δεσμώτη δεν υπάρχει μόνο ο Δίας και ο τιμωρημένος Προμηθέας. Υπάρχει ο γύπας, η Βία και ο Κράτος που αλυσοδένουν τον Προμηθέα, ο Ήφαιστος που έχει φτιάξει τις αλυσίδες…

Καθήκον μας σήμερα να διαλυθούν κατά το δυνατόν αυτές οι «γκρίζες ζώνες», ο φονιάς και το θύμα να μην είναι αγκαλιά.

Στον βράχο του Προμηθέα, ξέρουμε με ποιανού τη μοίρα ταυτιζόμαστε.

Κώστας Δεσποινιάδης
(εισαγωγικό σημείωμα στο Πανοπτικόν #23)

aotearoa / pacific islands / gender / opinion / analysis Wednesday May 30, 2018 11:13 byAWSM

This article argues that the recent abortion referendum in Ireland highlights the need for change in such laws in Aotearoa/New Zealand.

After years of facing criticism over their abortion laws, and years of women being forced to travel to another country to receive medical care, The Irish Government gave into pressure from the Irish people and allowed them a chance to express their opinion, and they overwhelmingly voted to repeal their existing laws and, in the words of Terry Bellamak, the president of Abortion Law Reform New Zealand, “said yes to bodily autonomy, human dignity, and the human rights of women and pregnant people.”

The Irish government has now promised to introduce legislation by the end of the year providing for abortion care on request up to 12 weeks, with no reason having to be given. When this law is passed, Ireland’s abortion laws will be more progressive than New Zealand’s.

Under current New Zealand law, women don’t have full bodily autonomy. The decision to have an abortion does not rest with the person who is pregnant, they have to meet strict requirements before they can get an abortion, including gaining the approval of two certifying consultants, who are specially appointed physicians. They decide whether or not the woman meets the grounds for abortion set out in the Crimes Act.

Abortion in New Zealand (until the 20th week of pregnancy) is only legal in the cases of serious danger to the life or mental health of the mother, cases of severe mental or physical handicap of the foetus, incest, or severe mental subnormality of the mother. Rape and extreme ages of the person in question may be taken into account, but are not grounds for abortion. After the 20th week of pregnancy abortion is only legal to save the life of the mother, or to prevent serious permanent injury to the physical or mental health of the mother. Certifying consultants denied an abortion to 216 people in 2014, the last year for which there is data.

Women have to consider many different issues when they make the decision to have an abortion. They may consider the views of their partner, parents and of the society they live in. They may consider the effect it will have on their career or studies. They may think about whether they are ready for motherhood. They may look at the relationship they are in. They may examine their financial and economic situation.

The grounds doctors consider ignore the importance of socio-economic and personal factors in making a decision. In fact we would argue that there should be no need to have specified grounds for abortion. They are disempowering for women.

The Coalition government has asked our Law Commission to consider changes, including removing abortion from the Crimes Act and making it a health issue. Justice Minister Andrew Little says the Law Commission is due to report back to him by the end of this year and, providing the Government can agree on the recommendations, he says it’s possible there could be legislation before Parliament next year.

In Ireland, the matter was given to the people to decide. It seems here any change we are subject to will be via a conscience vote in Parliament. We need to demand a referendum on the issue.

Conscience votes do not reflect the wishes of the electorates in which they reside, they are the personal choices of the elected MP, and the fact is that often people tend to be a lot more progressive than MPs. It should be left up to women to be trusted to look after their own bodies and mental health, and it should be them who decide whether or not to continue a pregnancy, not parliamentarians with a conscience vote and not state-funded doctors.

The Aotearoa Workers Solidarity Movement supports a woman’s right to control her own body, and we believe that control over one’s fertility is an essential part of individual freedom. A woman must have the right to abortion on demand. In defending and defining the right to choose in the broadest way possible, we are defending the right to make choices about how to live our lives. This is our agenda for a future society.

We envisage an anarchist society as a society where people are free to make choices about their own lives. We picture a society where decisions are made at the lowest effective level. For women, this includes the decision whether or not to become pregnant, whether or not to remain pregnant, whether or not to have children.

For anarchists, the best person, indeed the only person, with the right to make that decision, is the woman who is going to have to live with its consequences. There should be no abortion laws or regulations around abortion – we should just simply trust women.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Mon 25 Jun, 22:59

browse text browse image

omiros1.jpg image«Είμαστε ξεχασμέ_... Jun 25 20:57 by Behrouz Boochani 0 comments

p_30_12_2016.jpeg imageEcology in Democratic Confederalism Jun 25 06:33 by Ercan Ayboga 0 comments

freethemoria35.jpg imageGreece: Campaign #freethemoria35 Jun 24 21:15 by musaferat 0 comments

sl300.jpg imageΙατρική και αναρ`... Jun 23 15:25 by Ερρίκο Μαλατέστα 0 comments

14082346568_2a6eb4162e_n_1.jpg image[Colombia] Perspectivas sobre la primera vuelta de las elecciones presidenciales de Colomb... Jun 17 17:07 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

third.jpg imageRev. William J. Barber’s Moral Movement Jun 16 03:28 by Wayne Price 0 comments

35385706_1023632721133420_8868624883714621440_n.jpg imageVotando o no votando: las soluciones las conseguimos luchando Jun 16 00:16 by Rebeldía Contrainformativa - CEP Enraizando 0 comments

turkeyinvadesafrin_jan2018_1.jpg imageRojava: The betrayal of a Revolution Jun 15 08:02 by Mandy Moussouris 0 comments

rojava_copy.png imageAlternatives to capitalism: the Rojava experiment Jun 15 07:57 by Shawn Hattingh 0 comments

bolsonaro_trump.jpg imageUm risco real do protofascismo no Brasil Jun 14 06:31 by BrunoL 0 comments

Workers strike AT&T - part of a wave of short grievance strikes imageShut it Down! Jun 14 03:19 by Kdog 0 comments

rssnprsnrs_3.jpg imageΑλληλεγγύη με το`... Jun 13 21:28 by Workers Solidarity Movement 0 comments

panic.jpg image"Don't Panic, Don't Panic" Jun 13 10:15 by Pink Panther 0 comments

corazon.jpg imageΑναρχικό Κομμουν... Jun 13 06:15 by Πρώτο Ιταλικό Τμήμα 0 comments

rssnprsnrs.jpg imageCall for Solidarity with our Russian Comrades! Jun 12 19:13 by WSM 0 comments

rssnprsnrs_1.jpg imageAppel à la solidarité avec nos camarades Russes! Jun 10 20:31 by WSM 0 comments

rssnprsnrs_2.jpg imageAppello di solidarietà con i compagni russi! Jun 10 20:29 by WSM 0 comments

anarchistsagainstdictatorship1.jpg image1900-1923: Αναρχισμός στη... Jun 08 21:09 by Nick Heath 0 comments

ba_jin.jpg imageΟ Ba Jin και η "Πλατφόρμ&... Jun 06 20:18 by Angel Pino 0 comments

catalunabarcelonagraciareferendumk3ub1240x698abc.jpg imageEl rol libertario en los CDR catalanes Jun 06 15:16 by Gavroche 0 comments

Jorge Vega Galvis in Monterrey, Cartagena de Chairá, September 2017 (Photograph by José Antonio Gutiérrez D.) imageColombian “Peace”: Assassination attempt on peasant & community leader Jun 06 14:28 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

elena.jpg imageΑγωνίστηκε για τ_... Jun 04 19:46 by Edgar Rodrigues 0 comments

textLa Venganza de Salem May 31 06:50 by Andrés Bianque Squadracci. 0 comments

30726175_2124406914445886_8654049640456388608_n.jpg imageΟ Προμηθέας και η &#... May 30 20:34 by Κώστας Δεσποινιάδης 0 comments

textNow it's Aotearoa's Turn For Abortion Referendum May 30 11:13 by AWSM 0 comments

textCURDI E PALESTINESI UNITI CONTRO L'OPPRESSIONE May 30 06:31 by Gianni Sartori 0 comments

30f1bba7c7914243989ef2d4e32be519.jpeg imagePresident Erdogan is as dangerous as President Trump May 30 05:05 by Zaher Baher 0 comments

greve_dos_caminhoneiros_2018.jpg imageA Petrobrás sob o controle dos especuladores e a greve dos caminhoneiros May 28 10:00 by BrunoL 0 comments

fau.png imageEl Estado es el Responsable May 27 17:21 by federación Anarquista uruguaya 0 comments

fau_palestina.jpg imageDeclaración de la federación Anarquista uruguaya ante la situación en Palestina May 27 17:08 by federación Anarquista uruguaya 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]