user preferences

ireland / britain / anarchist movement / press release Thursday March 08, 2018 19:13 byWSM women

International Working Women’s Day is steeped in the radical history of women demanding improvement in our daily lives and in our working conditions. IWWD dates back to 1857 in New York City. Women garment workers went on strike to demand a 10-hour working day, better working conditions and equal rights.  In honour of this strike, another was held  in 1908 by women needle trade workers.  They demanded voting rights and, an end to sweatshops and child labour. Two years later, the socialist, Clara Zetkin, proposed that the 8th of March be commemorated as International Working Women’s Day.  It was first celebrated nationally in the Soviet Union after the, a  revolution which  began with a strike  of women textile workers.

On, women stand in solidarity with each other against oppression. We demand control over our lives. We demand We demand freedom.

This past year saw a whole movement erupt in relation to sexual violence, with complicated dynamics within this movement that illustrate the intersectional nature of our society. We’ve saw two marches on this island demanding abortion. We saw women on this island come together in an united front to call out the misogyny of the Irish left through telling our comrades to cop on.

The Cop on Comrades image from our share of the letter.

We watch from afar as women in Afrin risk their lives to defend themselves against the brutality of the Turkish state to protect the revolutionary changes they have made. We have seen the intensification of climate change, of which women will bear a disproportionate amount as our access to resources to cope with climate change has many obstacles in its path, especially for women in the Global South. We also lost a giant in the movement for sex workers’ rights just last month when Laura Lee passed, and send our condolences to her friends, family and comrades.

This past year we have made vocal our desires. There have been attempts to silence us, yet struggle continues. Many victories await us. We educate, we agitate, we organise.

Strike 4 Repeal shut down Dublin City Centre this day last year to demand a referendum on the 8th Amendment.

In the spirit of reflection and in bearing this in mind as we fight for a better future, we remember that this year marks the 100th anniversary of the year that some women won the right to vote. One hundred years ago, women had to fight to be granted the status of adults with the right to make their own political decisions; they broke laws, smashed windows, and took what was and is rightfully ours.

This is also the year in which Ireland will have a vote to repeal the hated 8th Amendment which bans abortion, as well as limits the choices of pregnant women and people in the maternity system.  Winning the referendum is just one step on the path to winning abortion rights. After the referendum we will need to fight for proper access to abortion, preferably with no law regulating the procedure, just as no specific laws exist on other medical procedures. But abortion rights are not enough for true reproductive justice. We must abolish the patriarchal ideology that allowed for the church and state to have a legal right to our bodies. We must abolish the system that strips women of our choices through poverty and violence. We must support women in their choice both to have and not to have children.

We fight for a world in which we can all live in control of our lives. We fight for a world in which every child can grow up to meet their full potential as creative and imaginative human beings.  We fight for a world based on care, community, friendship and love. So on this International Women’s Day we salute the Irish women from all walks of life who will be campaigning for repeal. We salute the women fighting in Afrin, who are putting their very lives on the line. We salute our Trans sisters and thank them for enriching our movement. We salute all our friends and neighbours, our sisters, aunts, daughters and mothers who in their daily lives struggle against an unfair and equal world. Here’s to the rebels, the warriors, the women who fight back everyday just through existing.

image copongraphic.jpg 0.06 Mb image strike4repeal.jpg 0.1 Mb image strongwomen.jpg 0.09 Mb

Ιβηρική / Αναρχική Ιστορία / Γνώμη / Ανάλυση Thursday March 08, 2018 13:45 byDmitri (μετάφραση)

Η Ομάδα “Φίλοι του Ντουρρούτι” (“Los Amigos De Durruti" - “Friends of Durruti Group”) άρχισε να λειτουργεί επίσημα στις 17 Μαρτίου 1937, αν και η προέλευσή της μπορεί να ανιχνευθεί πίσω τον Οκτώβριο του 1936. Η ομάδα ήταν η σύγκληση δύο κύριων ρευμάτων: της αντιπολίτευσηw από την πλευρά των αναρχικών πολιτοφυλάκων της φάλαγγας Ντουρρούτι (και της Σιδερένιας Φάλαγγας 1) στη στρατιωτικοποίηση των λαϊκών πολιτοφυλακών, και της αντιπολίτευσης στον κυβερνητισμό, τάσεις που εκφράζονται καλύτερα στα γραπτά του Jaime Balius (αν και όχι μόνο αυτού) στην εφημερίδα “Solidaridad Obrera” μεταξύ Ιουλίου και Νοεμβρίου 1936, στην εφημερίδα “Ideas” μεταξύ Δεκεμβρίου 1936 και Απριλίου 1937, καθώς και στην “La Noche” μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου 1937.

Η προέλευση των “Φίλων του Ντουρρούτι”: Η αντιπολίτευση στη στρατιωτικοποίηση και η δημοσιογραφική καριέρα του Balius

Η Ομάδα “Φίλοι του Ντουρρούτι” (“Los Amigos De Durruti" - “Friends of Durruti Group”) άρχισε να λειτουργεί επίσημα στις 17 Μαρτίου 1937, αν και η προέλευσή της μπορεί να ανιχνευθεί πίσω τον Οκτώβριο του 1936. Η ομάδα ήταν η σύγκληση δύο κύριων ρευμάτων: της αντιπολίτευσηw από την πλευρά των αναρχικών πολιτοφυλάκων της φάλαγγας Ντουρρούτι (και της Σιδερένιας Φάλαγγας 1) στη στρατιωτικοποίηση των λαϊκών πολιτοφυλακών, και της αντιπολίτευσης στον κυβερνητισμό, τάσεις που εκφράζονται καλύτερα στα γραπτά του Jaime Balius (αν και όχι μόνο αυτού) στην εφημερίδα “Solidaridad Obrera” μεταξύ Ιουλίου και Νοεμβρίου 1936, στην εφημερίδα “Ideas” μεταξύ Δεκεμβρίου 1936 και Απριλίου 1937, καθώς και στην “La Noche” μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου 1937.

Και τα δύο ρεύματα, η "πολιτοφυλακή" που απέκρουσε τη στρατιωτικοποίηση των λαϊκών πολιτοφυλακών, όπως αντιπροσωπεύθηκαν από τον Pablo Ruiz, και η "δημοσιογραφική" κριτική της συνεργασίας της CNT-FAI με την κυβέρνηση, με αιχμή του δόρατος τον Jaime Balius, αντιτάχθηκαν στην περιστασιακή (στμ. circumstantialist) ιδεολογία της CNT (η οποία παρείχε και το άλλοθι για την απόρριψη των θεμελιωδών χαρακτηριστικών του αναρχισμού), η οποία προωθήθηκε -σε διαφορετικό βαθμό βέβαια- από την Federica Montseny, τον Garcia Oliver, τον Abad de Santillán ή τον Juan Peiró, μεταξύ άλλων.

Η αποκήρυξη της στρατιωτικοποίησης των λαϊκών πολιτοφυλακών, προκάλεσε σοβαρή ανησυχία σε πολλές μονάδες αναρχικών πολιτοφυλακών και διατυπώθηκε κατά την ολομέλεια των συνομοσπονδιακών και αναρχικών φαλάγγων που πραγματοποιήθηκε στη Βαλένθια από τις 5 μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου1937 2. Ο Pablo Ruiz συμμετείχε ως εκπρόσωπος της φάλαγγας Durruti του τομέα της Gelsa που ήταν αντίθετος στη στρατιωτικοποίηση, ενώ ο Francisco Pellicer 3 ήταν παρών ως εκπρόσωπος της Σιδερένιας Φάλαγγας. Ο τομέας της Gelsa επέδειξε μάλιστα μια προκλητική άρνηση να συμμορφωθεί με τις εντολές που έρχονταν από τις Περιφερειακές Επιτροπές των CNT και FAI για να γίνει αποδεκτή η στρατιωτικοποίηση. Η πικρία που αναπτύχθηκε μεταξύ αυτών των πολιτοφυλακών της φάλαγγας Ντουρρούτι που συμφώνησαν με την στρατιωτικοποίηση και αυτών που την απέρριψαν, προκάλεσε σοβαρά προβλήματα, που οδήγησαν τελικά στο σχηματισμό μιας επιτροπής από τη Φάλαγγα, με επικεφαλής τον Manzana, η οποία έθεσε το πρόβλημα στην Περιφερειακή Επιτροπή. Το αποτέλεσμα των συζητήσεων αυτών ήταν η απόφαση να δοθεί σε όλες ες πολιτοφυλακές ένα δεκαπενθήμερο για να επιλέξουν μία από τις δύο κατευθύνσεις δράσης: είτε να αποδεχθούν την στρατιωτικοποίηση που επιβάλλει η δημοκρατική κυβέρνηση είτε να αποχωρήσουν από το μέτωπο. 4.

Η δημοσιογραφική δράση του Balius μεταξύ Ιουλίου 1936 και του τέλους του πολέμου είναι αρκετά αξιόπιστη. Η πολιτική του στάση για την υπεράσπιση της διαρκούς επανάστασης, παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητη ενώ η επαγγελματική και η προσωπική του στάση υπέστησαν ταχείες μεταβολές με το εισερχόμενο ρεύμα της αντεπανάστασης.

Στο διάστημα μεταξύ Ιουλίου και αρχών Νοεμβρίου 1936, ο Balius, ο οποίος, χωρίς καμία βοήθεια, εκτός από αυτή του φίλου του Gilabert, δημοσίευσε στη “Solidaridad Obrera” -το κύριο εκφραστικό όργανο της CNT που εμφανίστηκε στους δρόμους στις 25 Ιουλίου, πολυάριθμα άρθρα του. Μερικά από αυτά ήταν καθαρά πληροφοριακού 6 χαρακτήρα, όπως άρμοζε σε δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, αλλά πολλά από αυτά -και χωρίς αμφιβολία τα πιο ενδιαφέροντα από αυτά- ήταν εκφράσεις πολιτικής γνώμης. Τα άρθρα αυτά, τα οποία κάλυπταν μια τακτική στήλη στην “Solidaridad Obrera” 7, εμφανίζονταν περιστασιακά στην πρώτη σελίδα εν είδει σχολίων της σύνταξης της εφημερίδας. 8. Και κατά πάσα πιθανότητα ο Balius ήταν ο συγγραφέας αρκετών τέτοιων editorials (στο διάστημα Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 1936), που δημοσιεύθηκαν χωρίς όνομα συντάκτη 9 ως εκφράσεις της πολιτικής γραμμής της “Solidaridad Obrera”. Αλλά ανεξάρτητα από το βαθμό συμμετοχής του στη συγγραφή αυτών των editorials, μπορεί να επιβεβαιωθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο Balius, μέσα από τις σελίδες του οργάνου της CNT της Καταλονίας, τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1936, δηλαδή του διαστήματος που ο Liberto Callejas ήταν αρχισυντάκτης, διαδραμάτισε πολύ σημαντικό ιδεολογικό ρόλο ως δημιουργός και διαμορφωτής της πολιτικής στάσης της κύριας ημερήσιας εφημερίδας της CNT. Ήταν πάντα παρούσα στα άρθρα του η επιμονή στην υπεράσπιση των επαναστατικών κατακτήσεων του Ιουλίου και της ανάγκης πίεσης για την υιοθέτηση αποφασιστικών κατασταλτικών μέτρων ή όπως άρεσε στον Balius να τα αποκαλούν, επικαλούμενος τη Γαλλική Επανάσταση, μέτρα «δημόσιας ασφάλειας» κατά της αντεπαναστατικής απειλής της αστικής τάξης. 10

Στις αρχές Νοεμβρίου του 1936, ο Liberto Callejas αποχώρησε από την αρχισυνταξία της “Solidaridad Obrera”. Ο Jacinto Toryho διορίστηκε στη θέση του. 11. Να θυμίσουμε ότι στις αρχές Νοεμβρίου, ο Ντουρρούτι είχε πάει στο μέτωπο της Μαδρίτης και τέσσερις συνομοσπονδιακοί υπουργοί είχαν στελεχώσει τη δημοκρατική κυβέρνηση. Ο διορισμός του Toryho έγινε ως απάντηση στην ανάγκη ο διευθυντής της “Solidaridad Obrera” να είναι ανένδοτος υποστηρικτής της περιστασιακής και πολιτικής συνεργασίας της CNT. Μέχρι το τέλος του Δεκεμβρίου, ο Toryho είχε καταφέρει να απαλλαγεί από την παλιά συντακτική ομάδα του Liberto Callejas, δηλαδή τους Jaime Balius, Mingo, Alejandro Gilabert, Pintado, Galipienzo, Borras, Gamón κ.ά. 12, οι οποίοι τάσσονταν κατά της επίσημης πολιτικής της CNT, και οι θέσεις τους καταλήφθησαν από εξέχοντες αναρχοσυνδικαλιστές ηγέτες όπως οι Peiró, Montseny και Abad de Santillán, αλλά και πιστούς φίλους του Toryho, όπως ο Leandro Blanco (πρώην εκδότης μοναρχικής εφημερίδας) καθώς και περίβλεπτων συνεργατών όπως των «προοδευτικών» Canovas Cervantes και Zamacois. 13

Ένα από τα τελευταία άρθρα του Balius που δημοσιεύθηκε στη “Solidaridad Obrera” (στις 6 Δεκεμβρίου 1936) με τίτλο «Η διαθήκη του Durruti”, αξίζει μια λεπτομερή αναφορά. Το άρθρο αυτό είναι ένα σχόλιο σε μια ραδιοφωνική εκπομπή όπου μίλησε ο Ντουρρούτι από τη Μαδρίτη στις 5 Νοεμβρίου 5 14, λίγες μόνο ημέρες πριν πεθάνει. Γραμμένο με τρόπο που απευθύνεται σε πολλούς αναρχικούς με προκλητικό τρόπο, το άρθρο αυτό μας δίνει μια ιδέα του ότι επρόκειτο να γίνει ένας από τους βασικούς ιδεολογικούς πυλώνες των μελλοντικών “Φίλων του Ντουρρούτι”, δηλαδή, του ολοκληρωτικού χαρακτήρα κάθε προλεταριακής επανάστασης:

Ένα απόσπασμα:
“Ο Ντουρρούτι δήλωσε ωμά ότι εμείς οι αναρχικοί απαιτούμε η επανάσταση να έχει μια ολοκληρωτική φύση. Και ότι οι σύντροφοι που στάθηκαν όρθιοι κατά του φασισμού τόσο πεισματικά στα πεδία των μαχών δεν είναι έτοιμοι να αφήσουν όλους tamper να παρέμβει με την επαναστατική και απελευθερωτική εισαγωγή του αυτή την ώρα.

(...) Η Διαθήκη του Durruti είναι ζωντανή. Θα καθυστερεί lingers με ακόμα μεγαλύτερη δύναμη από ό,τι τη νύχτα που μας βομβάρδισαν. Θα μεριμνήσουμε ώστε οι τελευταίες επιθυμίες του να γίνουν πραγματικότητα”.

Στις 29 Δεκεμβρίου 1936 εμφανίστηκε το πρώτο τεύχος της εφημερίδας “Ideas” ως εκφραστικό όργανο της τοπικής ομοσπονδίας της CNT στο Bajo Llobregat Comarca. Ο Balius πάντα δημοσίευε ένα άρθρο σχεδόν σε κάθε έκδοση της “Ideas”. Τα άρθρα του κατήγγειλαν επίμονα την εκ των προτέρων αντεπανάσταση. 15. Εξαιρετική μεταξύ των άρθρων αυτών ήταν η επίθεση κατά του προέδρου της Generalidad, Luis Companys, που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 15 της 8ης Απριλίου 1937, υπό τον τίτλο "Ας κάνουμε επανάσταση." 16

Η “Ideas” ήταν ο άμεσος πρόγονος του “El Amigo del Pueblo”. Αν και ο κάθε συνεργάτης της “Ideas” 17 δεν ήταν μέλος των “Φίλων του Ντουρρούτι”, μπορούμε να δηλώσουμε ότι, μαζί με την “Acracia” στη Lerida 18, οι “Ideas” ήταν το πιο σημαντικό όργανο του αναρχικού επαναστατικού ρεύματος πριν από τον Μάιο.
Ο Balius διορίστηκε διευθυντής της “La Noche” στις 26 Ιανουαρίου 1937 από την Τοπική Ομοσπονδία Ενώσεων. Η “La Noche” ήταν απογευματινή καθημερινή εφημερίδα, που διευθυνόταν από έναν συνεταιρισμό εργαζομένων, οι περισσότεροι εκ των οποίων ανήκαν στην CNT, αν και δεν ήταν μέρος του οργανωτικού Τύπου της CNT.

Ήταν στη “La Noche” της 2 Μαρτίου 1937 που δημοσιεύτηκαν οι στόχοι και τα κριτήρια μέλους μιας νέας αναρχικής ομάδας που είχε πάρει το όνομα «Ομάδα Φίλοι του Ντουρρούτι”.19 Από τις αρχές Μαρτίου μέχρι και τα γεγονότα του Μάη, η “La Noche”, ενώ ποτέ δεν έγινε επίσημο όργανο της Ομάδας του Ομίλου, έγινε, επειδή ακριβώς δεν ανήκε οργανωτικά κάπου, το έντυπο στο οποίο οι “Φίλοι του Ντουρρούτι” ήταν σε θέση να εκφράσουν ελεύθερα την κριτική τους για την επίσημη πολιτική της CNT.

Χωρίς αμφιβολία τα πιο σημαντικά άρθρα είναι εκείνα του Balius, αλλά δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε αυτά με την υπογραφή του Mingo, σχετικά με τη δημοτική και συνδικαλιστική διαχείριση της οικονομίας, διότι αυτά αντιπροσωπεύουν έναν πολύ σημαντικό παράγοντα της πολιτικής θεωρίας των “Φίλων του Ντουρρούτι”.

Στην έκδοση της 2 Μαρτίου 1937, ο Balius δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Προσοχή, εργαζόμενοι, ούτε ένα βήμα πίσω», το οποίο είχε το πλεονέκτημα του ότι έπεσε στην αντίληψη Νιν, ο οποίος, τον Μάρτιο, στην 4η έκδοση του “La Batalla”, έδωσε ένα λαμπερό καλωσόρισμα στις απόψεις που εκφράστηκαν από τον Balius, καθώς επίσης και στην έναρξη των “Φίλων του Ντουρρούτι”, κάτι που ανακοινώθηκε στην ίδια έκδοση, λόγω της πιθανότητας του ότι θα μπορούσε να δοθεί μια επαναστατική ώθηση στις μάζες της CNT, τις οποίες οι αναρχικοί ηγέτες οδηγούσαν στο μονοπάτι του crassest και πιο κοντόφθαλμου ρεφορμισμού.

Στο άρθρο αυτό, ο Balius καταφέρθηκε κατά της άποψης -όλο και περισσότερο διαδεδομένης σε ορισμένους κύκλους αναρχικών- ότι, αν ο πόλεμος πρέπει να κερδηθεί, η επανάσταση έπρεπε να αποκηρυχθεί. Αναφέρθηκε ξεκάθαρα σε ένα άρθρο που υπογραφόταν από τον εξέχοντα treintista Juan Peiró. Αφού υπενθύμισε την επίθεση της αντεπανάστασης, η οποία τώρα απαιτούσε ότι έπρεπε να διαλυθούν οι περιπολίες ελέγχου, καταλόγισε την ευθύνη γι’ αυτό στη συνεχιζόμενη πολιτική του κατευνασμού που ακολουθούσε η CNT. Το άρθρο αυτό ζητά την τροποποίηση αυτής της πολιτικής, γιατί μόνο αν η επανάσταση σημειώσει πρόοδο στα μετόπισθεν, ο πόλεμος θα μπορούσε να κερδηθεί στα μέτωπα. Ο τίτλος του άρθρου «Ούτε ένα βήμα πίσω!”, ήταν ως εκ τούτου, αρκετά εύγλωττος.

Στις 6 Μαρτίου 1937, ο Balius δημοσίευσε ένα άρθρο στη “La Noche” με τον τίτλο «Αντεπαναστατικές στάσεις. Οι ουδέτερες θέσεις είναι επιζήμιες", στο οποίο απαριθμούσε τα χαρακτηριστικά του νέου σώματος ασφαλείας που είχε συσταθεί από την κυβέρνηση της Generalidad, προσδιορίζοντάς το ως αστικό σώμα στην υπηρεσία του καπιταλιστικού κράτους και αντίθετο προς τα πιο στοιχειώδη συμφέροντα των εργαζομένων.

Στις 8 Μαρτίου 1937 δημοσιεύτηκε στη “La Noche” ένα από εκείνα τα άρθρα χαρακτηριστικά του ύφους του Balius, όπου, μέσα από μια έξυπνη πρόσμιξη ειδήσεων και γνώμης, κατέγραψε το θέαμα των γεμάτων με κατοίκους της Βαρκελώνης τρένων που πήγαιναν στην ύπαιθρο σε αναζήτηση τροφίμων. Με τη μορφή της περιγραφής της λαϊκής κοσμοσυρροής στα βαγόνια, ο Balius μαστίγωνε τη νέα προσέγγιση που έχει υιοθετηθεί για την παροχή των προμηθειών, μια προσέγγιση που θεσπίστηκε από τον σταλινικό ηγέτη, Comorera.

Στην έκδοση της 11ης Μαρτίου 1937, η “La Noche” δημοσίευσε ένα άρθρο εγκωμιάζοντας την εικόνα του Ντουρρούτι. Ο Balius θύμιζε σε αυτό την ομιλία του Ντουρρούτι στο ραδιόφωνο από το μέτωπο της Μαδρίτης λίγες μόλις ημέρες πριν πεθάνει, μια ομιλία στην οποία είχε εκφράσει τη λύπη του για τις αποτυχίες της οπισθοφυλακής να μεταφέρει τον πόλεμο στην καρδιά του. Η λύση, όπως έδειξε ο Ντουρρούτι, βρισκόταν στη σωστή διεξαγωγή του πολέμου, δηλαδή στη συμμετοχή των αστών σε τάγματα οχύρωσης και τη διάθεση όλων των εργαζομένων σε πολεμικό ρυθμό. Σύμφωνα με τον Balius, ο θάνατος του Durruti ακολουθήθηκε από μια κηδεία που ταίριαζε σε έναν βασιλιά, αλλά κανείς δεν είχε πάρει τον συλλογισμό του ζεστά. Ως αποτέλεσμα, ο δημοσιογράφος κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι το επιχείρημα που είχε αρχίσει να ακούγεται ότι ο εμφύλιος πόλεμος ήταν ένας πόλεμος της ανεξαρτησίας και όχι ο ταξικός πόλεμος που είχε ζητήσει ο Ντουρρούτι. Ο Balius έκλεισε το άρθρο του υποστηρίζοντας ότι ο Ντουρρούτι ήταν πιο επίκαιρος από ποτέ, και ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει πίστη στη μνήμη του, αν δεν υπήρχε επένδυση στις ιδέες του.

Την επόμενη μέρα, 12 Μαρτίου, ο Balius δημοσίευσε ένα άλλο άρθρο στη “La Noche”, με τίτλο “Σχόλια του Largo Caballero: Η αντεπανάσταση σε άνοδο», στο οποίο επέκρινε δηλώσεις του ηγέτη της UGT, χαρακτηρίζοντάς τις ως αντεπαναστατικές, δεδομένου ότι επιβεβαίωναν την πρόθεση να επανέλθει στην κατάσταση πριν από την 19 Ιουλίου με την κολλεκτιβοποίηση και κοινωνικοποίηση των επιχειρήσεων να αποσυναρμολογούνται, αμέσως μόλις κερδηθεί ο πόλεμος.

Στη “La Noche” της 13ης Μαρτίου 1937, ο Balius είχε ένα ακόμα άρθρο με τίτλο «Πρέπει να κάνουμε πόλεμο. Το μέλλον μας τον απαιτεί”, απευθύνοντας έκκληση για τη δημιουργία μιας πολεμικής οικονομίας και επικρίνοντας την οικονομική πολιτική της Generalidad.

Το άρθρο του Balius, με τίτλο “Η βαρβαρότητα του φασισμού. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε σιδηρά πυγμή" (στη “La Noche της 16ης Μαρτίου 1937), αναφερόταν στις αεροπορικές επιδρομές στη Βαρκελώνη, όπου έγιναν στόχος επίθεσης οι ανταλλαγές των προσφύγων μέσα από τις πρεσβείες και απηύθυνε έκκληση για την πάταξη της πέμπτης φάλαγγας. Συνέστησε ακόμη να συσταθούν οι επιτροπές παρακολούθησης των γειτονιών. Το συμπέρασμα του συγγραφέα ήταν ότι η άμεση εκκαθάριση της οπισθοφυλακής ήταν επιτακτική ανάγκη και απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία στον πόλεμο:

Ένα απόσπασμα:
“Δεν έχει γίνει εκκαθάριση από την οπισθοφυλακή. (...) Οι φασίστες παραμένουν ασύλληπτοι και σε τεράστιους αριθμούς. (...) Οι εχθροί μας πρέπει να περικυκλώνονται και να εξαλείφονται (...) Όποιος προσπαθεί να αμβλύνει τις πυρκαγιές της λαϊκής δικαιοσύνης, είναι εχθρός της Επανάστασης. Ας ενεργήσουμε με μεγαλύτερη αυστηρότητα. Αδιαφορώντας για τις μαλακές μας καρδιές, ας δείξουμε την σιδερένια πυγμή μας

Στις 18 Μαρτίου δημοσιεύτηκε στη “La Noche” μια ανακοίνωση για την επίσημη έναρξη των “Φίλων του Ντουρρούτι”. Ο Félix Martin (EZ) αναφέρθηκε ως γραμματέας της ομάδας και ο Jaime Balius ως βοηθός γραμματέας. Οι José Paniagua, Antonio Puig, Francisco Carreño, Pablo Ruiz, Antonio Romero, Serafin Sobias και Eduardo Cervera, αναφέρθηκαν ως μέλη της διοικούσας επιτροπής (steering committee).

Την Τρίτη, 23 Μαρτίου 1937, ο Balius δημοσίευσε ένα άρθρο στη “La Noche” με τον τίτλο «Ώρα να γίνουμε συγκεκριμένοι: ο ρόλος της Καταλονίας στην Ισπανική Επανάσταση”, όπου υπερασπίστηκε τον ρόλο του καταλανικού προλεταριάτου ως της κινητήριας δύναμης μιας ριζικής κοινωνικής επανάστασης, η οποία δεν χώλαινε, όπως στη Μαδρίτη και σε άλλες περιοχές της Ισπανίας, από τις άμεσες ανάγκες του πολέμου.

Στην έκδοση της 24ης Μαρτίου, η εφημερίδα δημοσίευσε μια μεγάλη συνέντευξη με τον Pablo Ruiz, μέλος των “Φίλων του Ντουρρούτι” και εκπροσώπου των πολιτοφυλακών της Gelsa που αντιτίθονταν στη στρατιωτικοποίηση των φαλαγγών. Δημοσιεύτηκε, ακόμα, μια σύντομη αλλά ενδιαφέρουσα βιογραφία του Pablo Ruiz, χάρη στην οποία γνωρίζουμε ότι ήταν μέλος της επαναστατικής επιτροπής του Figols, στις 8 Ιανουαρίου 1933, ότι πολέμησε ως επικεφαλής των σαράντα ανδρών στο Las Rondas και στο Paralelo στα γεγονότα του Ιουλίου, ότι έδωσε ένα χέρι στην επίθεση στην τελική πολιορκία στους στρατώνες Atarazanas, στο πλευρό των Ντουρρούτι και Ασκάσο, ότι είχε ξεκινήσει για το μέτωπο Aragon με τη Φάλαγγα Ντουρρούτι, και έκτοτε βρισκόταν σε ενεργό υπηρεσία στην Gelsa. Μετά από έναν παιάνα για τις αρετές και τα πλεονεκτήματα των αγροτικών αναρχικών κολλεκτίβων στην Αραγονία, ο εκτελών τη συνέντευξη ζητά τις απόψεις του Pablo Ruiz για τη στρατιωτικοποίηση. Η απάντησή του ήταν μελετημένη, συνετή και έντονη διαφοροποίηση nuanced: αλλά την ίδια στιγμή αρκετά συνεκτική και ριζοσπαστική, σαν να ήθελε να υπογραμμίσει το ασυμβίβαστο μεταξύ των αναρχικών ιδεών και του πολέμου που διεξαγόταν από την αστική τάξη και το δημοκρατικό κράτος.

“στην αναδιοργάνωση του στρατού, δεν έχουμε καμία αντίρρηση, γιατί πρέπει να θυμόμαστε ότι ήμασταν οι πρώτοι που ζητούσαν μια ενιαία, κοινή διοίκηση (...) για τη φροντίδα των αντιπροσώπων από τις διάφορες φάλαγγες, μέσω της εξασφάλισης της ομοιογένειας κατά την εκτέλεση όλων αυτών των καθηκόντων. Ας προχωρήσουμε την αναδιάρθρωση, αλλά ας μην επιτρέψουμε στο λαϊκό στρατό να είναι φερέφωνο της Generalidad ούτε της κεντρικής κυβέρνησης. Πρέπει να είναι υπό τον έλεγχο της Συνομοσπονδίας”.

Στη συνέντευξη, ο Pablo Ruiz υπαινίχθηκε τη συνεχή υποχώρηση από τις επαναστατικές κατακτήσεις του Ιουλίου και στην ίδρυση των “Φίλων του Ντουρρούτι”.

“Όταν φύγαμε για το μέτωπο, αφήσαμε τους συντρόφους μας να εξασφαλίσουν ότι η Επανάσταση θα φτάσει στην νίκη, με την αναρχική έννοια. Αλλά, κατά την εκπόνηση elaboration αυτής της επανάστασης, ανατέθηκε ένας ρόλος και στα αστικά κόμματα τα οποία δεν είχαν καμία αίσθηση για την επανάσταση, με την έννοια ότι το καθήκον τους ήταν να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης καθώς και της UGT που ήταν πολύ μικρή στην Καταλονία σε σχέση με μας. (...) Με τη συμμετοχή σε συνεργασία μαζί τους, χάσαμε την ηγεμονία μας πάνω στην επανάσταση και πρέπει να συμβιβαζόμαστε μέρα με τη μέρα, με αποτέλεσμα η Επανάσταση να έχει παραμορφωθεί, καθώς τα αρχικά επαναστατικά κέρδη έχουν παραμορφωθεί.
Από αυτή την κατάσταση προέκυψε ο σχηματισμός των «Φίλων του Ντουρρούτι», με την έννοια ότι η νέα αυτή οργάνωση έχει ως κύριο αντικείμενο τη διατήρηση άθικτων των αξιών της CNT-FAI.

Ο Pablo Ruiz ολοκλήρωσε τη συνέντευξη, δίνοντας τη δική του άποψη για το πώς η επανάσταση θα μπορούσε να επιστρέψει στο σωστό δρόμο: 1. Η προπαγάνδα πρέπει να πραγματοποιηθεί εντός της CNT, χωρίς προσφυγή στη βία. 2. Θα πρέπει να υπάρχει πίεση στη συνδικαλιστική (CNT) κατεύθυνση της οικονομίας. 3. Τα πολιτικά κόμματα θα πρέπει να παραμεριστούν. 4. Καμιά συμμαχία και κανένας συμβιβασμός με τις δυνάμεις υπόθαλψης της αντεπανάστασης, που είναι, το PSUC και η UGT.

Η κατεύθυνση της οικονομίας και της κοινωνίας θα έπρεπε να ανατεθεί στην συνδικαλιστική οργάνωση [τη CNT], με καμία θέση για τα πολιτικά κόμματα, στη βάση του ότι αυτά δεν πληρούν τα κριτήρια που πρέπει να θεωρούνται ως καινοτόμα (renovative). Κανένα από τα οποία συνεπάγεται την επιβολή μέσω της εξουσίας, αλλά μάλλον μέσω της προπαγάνδας στις τάξεις της CNT. [. . .] Και αντιτίθεμαι στη συμμετοχή των πολιτικών κομμάτων, με την πεποίθηση ότι κάτι τέτοιο θα συνεπάγεται την απώλεια της επανάστασης, η οποία πρέπει να διώκεται με κάθε μέσο για τον συμβιβασμό από ομάδες που όχι μόνο δεν έχουν καμία αίσθηση για την επανάσταση, αλλά αποτελούν επίσης μειονότητα.

Ο Balius δημοσίευσε (στην έκδοση της “La Noche” στις 27 Μάρτη 1937) ένα άρθρο με τίτλο «Η επανάσταση έχει τις απαιτήσεις της. Όλη η εξουσία στα συνδικάτα», στο οποίο ασχολήθηκε με την παρατεταμένη κρίση στους κόλπους της Generalidad. Η άποψή του για τα συνδικάτα ως όργανα της επανάστασης είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Χαρακτηρίζει την κυβερνητική κρίση της Generalidad ως το προϊόν των εντάσεων που χαρακτηρίζουν μια κατάσταση δυαδικής εξουσίας: η Generalidad ψηφίζει νόμοι και περνά διατάγματα, αλλά τα συνδικάτα δεν δίνουν καμία προσοχή στις αποφάσεις της Generalidad. Κατά την άποψη του Balius, για να προχωρήσει και να εδραιωθεί η επανάσταση πρέπει η εξουσία να περάσει στην εργατική τάξη, και αυτό ήταν συνοψίζεται στο σύνθημα: «Όλη η εξουσία στα συνδικάτα».

Ο Balius έγραψε επίσης ένα ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο "Μια ιστορική στιγμή. Ένα κατηγορηματικό δίλημμα" (“La Noche”, 5 Απριλίου 1937), στο οποίο αναρωτιέται για τη σημασία της κρίσης στην Generalidad. Σύμφωνα με τον Balius, η Generalidad ήταν ένα κατάλοιπο του παρελθόντος, κάτι που δεν ταίριαζε με το νέο επαναστατικό ανάγκες:

Η κυβέρνηση της Generalidad είναι ένας πονοκέφαλος από το παρελθόν, από ένα μικροαστικό σύστημα που περιλαμβάνει όλα τα είδη των incongruencies, ταλαντεύσεις και υποκρισίες.

Έτσι, σύμφωνα με τον Balius, θα μπορούσε να υπάρξει μόνο μία ανάλυση της κυβερνητικής κρίσης της Generalidad. Μια αλλαγή των προσώπων της κυβέρνησης δεν θα επιτύχει τίποτα. Και εδώ ο Balius κάνει ακόμη και μια συγκαλυμμένη έκκληση για την CNT να αντικαταστήσει την Generalidad με τη δύναμη των εργαζομένων, και να οδηγήσει τα αντεπαναστατικά κόμματα στην εξαφάνιση.

Απόσπασμα: Δεν είμαστε απαισιόδοξοι, αλλά ειλικρινά πιστεύουμε ότι δεν έχουν ίση με την πρόκληση. Μια αλλαγή του προσωπικού κυβέρνηση θα επιτύχει τίποτα. Και Balius γίνει ακόμη και μια συγκαλυμμένη έκκληση για την CNT να αντικαταστήσει το Generalidad με τη δύναμη των εργαζομένων, και μετακινήστε τη αντεπαναστατική μέρη από την ύπαρξη: Το δίλημμα δεν μπορεί να παρακαμφθεί. Το μέλλον του προλεταριάτου απαιτεί ηρωικές αποφάσεις. Αν υπάρχουν κάποιες οργανώσεις που προσπαθούν να πνίξουν την επανάσταση, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να έχουν την ευθύνη της μια στιγμή στην ιστορία που, λόγω της πολύ μεγαλείο του, προϋποθέτει μια σειρά από μέτρα και αποφάσεις που δεν είναι σε δυσαρμονία με τις παρούσες στιγμές.

Με την Επανάσταση ή εναντίον της. Δεν μπορεί να υπάρξει μέση λύση.
Επίσης, στη “La Noche” της 7 Απριλίου, ο Balius δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο "Σε αυτή την σοβαρό ώρα. Η κυρίαρχη βούληση πηγάζει από τον λαό", στο οποίο επανέλαβε την άποψη που είχε διατυπώσει στις 5 Απριλίου και επανέλαβε τις επιθέσεις του στον Companys. Επίσης στη “La Noche”, υπήρχαν διάφορα άρθρα του Mingo 20, αξιοσημείωτα για την ορμή τους, που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με την προβολή της αντεπανάστασης, αναδεικνύοντας το επαναστατικό πνεύμα του αναρχισμού (το οποίο κρίθηκε ασυμβίβαστο με κυβερνητικές συνεργασίες, οι οποίες έπρεπε να λήξουν αμέσως), με άμεση επίθεση στην UGT, το PSUC, Comorera και Companys για τη συνεχή τους δυσφήμηση κατά της Συνομοσπονδίας, συμφωνώντας ότι υπήρχε επιτακτική ανάγκη (όπως διατυπώθηκε από τον Balius) να απαλλαγούν από την Generalidad, και απηχώντας την αυξανόμενη δυσφορία μεταξύ των ανθρώπων. Αλλά το πιο ενδιαφέρον από αυτά τα άρθρα ήταν αυτό που ήταν αφιερωμένο στους Δήμους, γιατί η σκέψη του (απλώς αναφέρεται εδώ) ήταν να διευκρινιστεί πλήρως στο πρόγραμμα των “Φίλους του Ντουρρούτι” στην “El Amigo del Pueblo” μετά τον Μάιο. Σε αυτό το άρθρο 21, Mingo δήλωσε:

Απόσπασμα: Ο Δήμος είναι η αυθεντική επαναστατική κυβέρνηση.
Σύμφωνα με τον Mingo, από τις 19 Ιούλη 1936, η Generalidad είχε γίνει περιττή. Η μόνη πολιτική τώρα ήταν η οικονομική πολιτική, και αυτή ήταν δουλειά των συνδικάτων. Έτσι, σύμφωνα με τον Mingo, ο Δήμος, που διοικείται από τους εργαζόμενους, με την οικονομική πολιτική να εποπτεύεται από τους εργαζόμενους, θα μπορούσε και θα έπρεπε να εισέλθει στα παπούτσια του κράτους.

Στην έκδοση της 14ης Απριλίου 1937 της “La Noche”, ο Balius είχε ένα άρθρο με τίτλο «Μια ιστορική ημερομηνία: 14 Απριλίου" που σηματοδοτεί την επέτειο από την ανακήρυξη της Δημοκρατίας, στην οποία υπογράμμιζε το μικροαστικό χαρακτήρα της ημέρας, όταν ανακηρύχθηκε η Δημοκρατία, επιτέθηκε στον καταλανισμό, είτε της δεξιάς είτε της αριστεράς, Macià ή Cambó, στο ότι και οι δύο είχαν απαρνηθεί τον εθνικισμό τους για την αντιμετώπιση των απειλών από το προλεταριάτο της Καταλονίας.

Χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, αυτά τα άρθρα του Balius (και των άλλων μελών των “Φίλων του Ντουρρούτι”), αγγίζοντας μια τέτοια ευρεία ποικιλία θεμάτων, γενικά πολιτικές απόψεις, αλλά και την περιεκτικότητα των ειδήσεων, ήταν το κονίαμα που γεννούσε μια συνεκτική αντιπολίτευση στην πολιτική συνεργασίας της CNT. Ο Balius δεν ήταν ο μοναδικός που ασκούσε κριτική, αλλά ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς και, φυσικά, ένας από τους πιο συνεπείς, συνεκτικούς και ριζοσπάστες αγωνιστές. Το μερίδιο ευθύνης του Balius έγκειται στο ότι κατάφερε να εξασφαλίσει την υποστήριξη αρκετά μεγάλων ομάδων αγωνιστών που αντιτίθονταν στη στρατιωτικοποίηση των πολιτοφυλακών.

Η σύνδεση αυτών των πολιτοφυλακών, με επικεφαλής τον Pablo Ruiz, με άλλους αναρχοσυνδικαλιστές που βρίσκονταν σε αντίθεση με την πολιτική συνεργασίας της CNT βρήκε την πολιτική και θεωρητική της αιχμή στα άρθρα και τις κριτικές του Balius. Οι απόψεις αυτές επρόκειτο να αποκρυσταλλωθεί σε ένα πρόγραμμα που έγινε γνωστό με μια αφίσα που χρονολογείται από τα τέλη Απριλίου 1937 και διατυπώθηκε με μεγαλύτερη λεπτομέρεια στην εφημερίδα “El Amigo del Pueblo”, που κυκλοφόρησε μετά τα γεγονότα Μαΐου.

Έτσι, για να συνοψίσω: αν και οι “Φίλοι του Ντουρρούτι” άρχισαν να λειτουργούν επίσημα ως ομάδα στις 17 Μαρτίου 1937, η προέλευσή της μπορεί να ανιχνευθεί στα βαθιά δυσφορία που είχε δημιουργηθεί στις τάξεις των πολιτοφυλακών από το διάταγμα της Generalidad για τη στρατιωτικοποίηση των λαϊκών πολιτοφυλακών, κάτι δηλαδή, μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου 1936, όταν ο Ντουρρούτι ήταν ακόμα ζωντανός.

Κατόπιν πάλι, ο Balius είχε έρθει στο προσκήνιο ήδη από το 1935 ως δημοσιογράφος και ιδεολόγος αναρχικός, γνωστός για την ενδιαφέρουσα θεωρητική συνεισφορά του στον εθνικισμό, για την άγρια κριτική του στις πολιτικές δραστηριότητες της αστικής τάξης της Καταλονίας, τις επιθέσεις του στον Macià και της Companys, εκθέτοντας τον καταλάνικο φασισμό που ενσωματωνόταν στους Dencas και Badia, η ανάλυσή του για τα γεγονότα του Οκτωβρίου 1934 στην Καταλονία από την άποψη της CNT. Ούτε ήταν η συνεργασία μεταξύ Jaime Balius και Pablo Ruiz κάτι νέο, αφού είχαν γράψει από κοινού μια μπροσούρα 22 και οι δύο ανήκαν στην ίδια αναρχική ομάδα συγγένειας”, Renacer" - που είναι το όνομα του εκδοτικού οίκου που είχε εκδώσει φυλλάδια του Balius πριν από τον Ιούλιο 1936 23. Εκτός από τους Jaime Balius και Pablo Ruiz, η ομάδα "Renacer" στην οποία ήταν μέλος και ο Φρανσίσκο Pellicer (ο οποίος θα αναθέσει τη Σιδερένια Φάλαγγα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου) και ο Bruno Lladó (ο οποίος ήταν δημοτικός σύμβουλος στη Sabadell κατά τη διάρκεια του πολέμου και οικονομικός-εμπορικός εκπρόσωπος της Generalidad) 24.

1. Για τη Σιδερένια Φάλαγγα υπάρχει η υπέροχη μελέτη του Abel Paz “Crònica de la Columna de Ferro” (Hacer, Βαρκελώνη, 1984). Ήδη από τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1936, η Σιδερένια Φάλαγγα είχε υπολογίσει ότι θα γίνονταν τα συγκλονιστικά περιστατικά με τις εκκαθαρίσεις στην οπισθοφυλακή (στην πόλη της Βαλένθια), πηγαίνοντας εκεί από την πρώτη γραμμή, προκειμένου να ζητήσει τον αφοπλισμό και τη διάλυση των ένοπλων κρατικών και παρακρατικών σωμάτων και την αποστολή των μελών τους στο μέτωπο. Η εναντίωση στη στρατιωτικοποίηση των πολιτοφυλακών συζητήθηκε στο εσωτερικό της Σιδερένιας Φάλαγγας όπως ήταν σε κάθε άλλη συνομοσπονδιακή φάλαγγα. Στο τέλος, η συνέλευση της Φάλαγγας έδωσε την έγκρισή της στη στρατιωτικοποίηση, διότι διαφορετικά θα στερούνταν όπλα, μισθούς και άλλες παροχές. Κατόπιν πάλι, σε περίπτωση διάλυσης, υπήρχε κίνδυνος οι πολιτοφυλακές ίσως κατατάσσονταν σε άλλες, ήδη στρατιωτικοποιημένες μονάδες.

2. Στο Frank Mintz La autogestión en la España revolucionaria (La Piqueta, Madrid, 1977) pp. 295-308. Also Abel Paz, op. cit. pp. 275-294. Καθώς και στο Paul Sharkey The Friends of Durruti: A Chronology (Editorial Crisol, Tokyo, May 1984).

3. Οι Jaime Balius, Pablo Ruiz και Francisco Pellicer ήταν οι κυρίως οργανωτές της συνέλευσης που οργανώθηκαν από τους “Φίλου του Ντουρρούτι” στο θέατρο Poliorama, την Κυριακή, 19 Απρίλη 1937.

4. Δες συνέντευξη Jaime Balius's με τον Pablo Ruiz στην εφημερίδα “La Noche" No. 3545 (24 Μάετη 1937) και στην “El Amigo del Pueblo” No. 5 (21 Ιούλη 1937) και Paul Sharkey, op. cit.

5. Στο "Ponencia que a la Asamblea del Sindicato presenta la sección de periodistas para que sea tomada en consideración y elevada al Pleno y pueda servir de controversia al informe que presente el director interino de Solidaridad Obrera," dated Barcelona, February 21 and 22, 1937, εκ μέρους της Asamblea de la Sección de Periodistas. [Ντοκουμέντο που βρίσκεται στο Archivo Histórico Municipal de Barcelona (AHMB).]

6. Δες μερικά νέα άρθρα στην “Solidaridad Obrera", όπως "La ciudad de Barcelona" (18 Αυγούστου 1936), "En el nuevo local del Comite de Milicias Antifascistas" (23 Αυγούστου 1936), "Ha caido en el cumplimiento de su deber" (3 Οκτώβρη 1936), "Los galeotos de la retaguardia" (4 Οκτώβρη 1936), "Solidaridad con los caidos. . ." (9 Οκτώβρη 1936) ή "Los pájaros de la revolución" (16 Οκτώβρη 1936). Δες ακόμα στις εκδόσεις της “Solidaridad Obrera” Σεπτέμβρη και Οκτώβρη 1936 άρθρα παρόμοια με αυτά του Balius, των Mingo, Floreal Ocaña, Gilabert, και άλλων.

7. Η τακτική στήλη του Balius είχε τίτλο "Como en la guerra”. Επίσης, ο Endériz είχε, ανάμεσα σε άλλους, μια τακτική στήλη.

8. Δες άρθρα του Balius όπως το "No podemos olvidar. 6 de octubre" (6 Οκτώβρη 1936), "la revolución no ha de frenarse. El léxico de la prensa burguesa es de un sabor contrarevolucionario" (15 Οκτώβρη 1936), "Como en la guerra. En los frentes de combate no han de faltar prendas que son indispensables para sobrellevar la campaña de invierno" (16 Οκτώβρη 1936).

9. Δεν πρέπει να παραλείψουμε να τονίσουμε (είτε γράφτηκε από τον Balius είτε όχι) το εκδοτικό σημείωμα που δημοσιεύτηκε ανώνυμα στη “Solidaridad Obrera" (στις 11 Οκτωβρίου 1936) υπό τον τίτλο "Ha de constituirse el Consejo Nacional de Defensa," εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο ενσωματώθηκε αργότερα στην εφημερίδα “El Amigo del Pueblo”, ως ένα από τα πιο πρωτότυπα σημεία του επαναστατικού προγράμματος των “Φίλων του Ντουρρούτι” δηλαδή, ο σχηματισμός μιας επαναστατικής χούντας ή ενός Εθνικού Συμβουλίου Άμυνας.

10. Δες μερικά από αυτά τα άρθρα πολιτικής φύσης, όπως τα "Ha de imponerse un tributo de guerra" (8 Σεπτέμβρη, 1936), "Once de septiembre" (11 Σεπτέμβρη 1936), "Como en la guerra. Es de inmediata necesidad el racionamiento del consumo" (16 Σεπτέμβρη 1936), "Han triunfado las tacticas revolucionarias" (23 Σεπτέμβρη 1936), "Como en la guerra. La justicia ha de ser inflexible" (11 Οκτώβρη 1936), "Seamos conscientes. Por una moral revolucionaria" (18 Οκτώβρη 1936), "Problemas fundamentales de la revolución. La descentralización es la garantia que ha de recabar la clase trabajadora en defensa de la prerrogativas que se debaten en las lineas de fuego" (24 Οκτώβρη 1936), "Como en la guerra. Los agiotistas tienen pena de la vida" [an uncredited article which can be put down to Balius] (31 Οκτώβρη1936), "Como en la guerra. La justicia ha de ser fulminante e intachable" [attributable to Balius] (1 Νοέμβρη 1936), "Como en la guerra. Se ha de establecer un control riguroso de la población" (3 Νοέμβρη 1936), "La cuestión catalana" (2 Δεκέμβρη 1936), "El testamento de Durruti" (6 Δεκέμβρη 1936) and "La revolución de julio ha de cellal el paso a los arribislas" (17 Δεκέμβρη 1936).

11. Δες "Ponencia. . ." στο AHMB.

12. Στο ίδιο.

13. Δες τις παρατηρήσεις του Balius για την αντικατάσταση του Liberto Callejas από τον Jacinto Toryho ως διευθυντή της “Solidaridad Obrera”, της καθημερινής εφημερίδας της CNT:«Κι εγώ που υπηρέτησα ως συντάκτης [της Soli] μαζί με τους Alejandro Gilabert, Fontaura και άλλους, θα πρέπει να καταστήσω σαφές ότι πρέπει να γίνει μια διάκριση μεταξύ της Soli υπό τη διαχείριση του Liberto Callejas και αυτής υπό τον Toryho. Όσο ήταν διευθυντής ο Callejas τα κέρδη της CNT τον Ιούλιο υπερασπίζονταν και οι αναρχικές αρχές εξαίρονταν και προπαγανδίζονταν. Αλλά από τη στιγμή που επιβλήθηκε ο Jacinto Toryho ως διευθυντής της Solidaridad Obrera, από τους αντεπαναστάτες των επιτροπών, δηλαδή, από την κλίκα που δεν έχει άλλο στόχο, εκτός από τη διάλυση της αυθεντικής CNT, τότε όχι μόνο άρχισε να υπερασπίζει τη στρατιωτικοποίηση, όπως συγκατένευσε και η F. Montseny, [αλλά υπήρξε] .. κάτι άλλο: Μέρα με τη μέρα μπορούσε κανείς να διαβάσει στη Soli για τον σύντροφο Prieto και τον σύντροφο Νεγκρίν. Ας το πούμε όμως ξεκάθαρα: άνδρες αμφίβολης υπόληψης, όπως ο Canovas Cervantes και ο Leandro Blanco, πρώην εκδότης της “El Debate”, έγιναν μέλη της συντακτικής ομάδας της Soli. Η ζωή στη Soli έγινε αμφίβολη. Παραιτούμαι». (Jaime Balius "Por los fueros de la verdad," στο “Le Combat Syndicaliste”, 2 Σεπτέμβρη 1971.) Βλέπε επίσης «Ponencia..."

14. Μια ραδιοφωνική μετάδοση ανατυπώθηκε στη “Solidaridad Obrera" (6 Νοέμβρη 1936). Αυτή η έκδοση της Soli απέδωσε τις ακόλουθες λέξεις στον Ντουρρούτι: "Εάν αυτή η στρατιωτικοποίηση που επιβάλλει η Generalidad έχει σκοπό να μας φοβίσει και να μας επιβάλει μια σιδερένια πειθαρχία, τότε έχουν κάνει ένα λάθος, και καλούμε αυτούς που επινόησαν το διάταγμα να πάνε στο μέτωπο.. και τότε θα είμαστε σε θέση να κάνουμε συγκρίσεις με το ηθικό και την πειθαρχία της οπισθοφυλακής. Ησυχάστε. Στο μέτωπο δεν υπάρχει χάος, δεν υπάρχει απειθαρχία”.

15. Τα πιο σημαντικά άρθρα του Balius είναι τα ακόλουθα: «La pequera burguesia es para impotente Reconstruir España destruida por el fascismo" (τεύχος 1, 29 Δεκέμβρη 1936), "La Revolución ha de seguir avanzando" (τεύχος 3, 14 Γενάρη 1937), "El fracaso de la Democracia burguesa" (τεύχος 4, 21 Γενάρη 1937), "La Revolución Exige un Supremo esfuerzo" (τεύχος 7, 11 Φλεβάρη 1937), "Despues del 19 de Julio" (τεύχος 14, 1 Απρίλη 1937) και "Hagamos la Revolución" (τεύχος 15, 8 Απρίλη 1937). Στο τεύχος 11 (11 Μάρτη 1937) υπάρχει ένα ανυπόγραφο άρθρο με τίτλο "¡Destitución inmediata de Aiguadé!", Καταγγέλλοντας τις αντεπαναστατικές δραστηριότητες του υπουργού Ασφαλείας της Generalidad, δύο μήνες πριν από τα γεγονότα Μαΐου, για την κλοπή του δώδεκα αρμάτων από τη CNT με τη χρήση πλαστών εγγράφων, καθώς και για τις συστηματικές προσλήψεις μοναρχικών και φασιστών ως μελών του προσωπικό του τομέα Ασφάλειας της Generalidad.

16. Σύμφωνα με τον Balius: «Είναι απαράδεκτο το ότι ένα άτομο χωρίς την παραμικρή υποστήριξη στον χώρο εργασίας επιχειρεί να διεκδικήσει την εξουσία που ανήκει στον εργαζόμενο λαό και μόνο. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να μας πει ότι, αν ο ίδιος είχε ένα αρκετά μεγάλο σώμα ανδρών στη διάθεσή του, αυτός ο ίδιος πολιτικός θα έθετε και πάλι μέρος της εργατικής τάξης στην καπιταλιστική εκμετάλλευση [...] Γι’ αυτούς που είναι ένοχοι για την αποτυχία της επανάστασης, αν παραμερίσουμε τους εχθρούς της εργατικής τάξης, πρέπει να κοιτάξουμε στις τάξεις των εργαζομένων, σε εκείνους που, λόγω έλλειψης αποφασιστικότητας στα πρώτα στάδια επέτρεψαν τις αντεπαναστατικές δυνάμεις να έχουν αυξηθεί σε τέτοιες διαστάσεις που θα είναι μια δαπανηρή επιχείρηση να τους βάλει στη θέση τους”.

17. Το τεύχος 1 των “Ideas” δημοσιεύει την ακόλουθη λίστα συντακτών και άλλων συνεισφερόντων στο "όργανο του Ελευθεριακού Κινήματος Bajo Llobregat»: Liberto Callejas (πρώην διευθυντής της Solidaridad Obrera), Evelio Γ. Fontaura, Floreal Ocaña, José Abella και Ginés Alonso, ως συντάκτες. Επίσης, Senén Félix ως διαχειριστής. Ως συντελεστές: Jaime Balius, Nieves Núñez, Elias Γκαρσία, Severino Campos, José Peirats (διευθυντής του “Acracia" της Lerida και μελλοντικός ιστορικός του ισπανικού αναρχικού κινήματος), Fraterno Alba, Δρ Amparo Poch, Ricardo Riccetti, Ramón Calopa, Luzbel Ruiz, Vicente Marcet, Manuel Viñuales, Antonio Ocaña, Tomás και Benjamin Cano Ruiz, Francisco Carreño (μέλος της Φάλαγγας Ντουρρούτι, αντιπρόσωπό της στη Μόσχα και μελλοντικά κορυφαίο στέλεχος των “Φίλων του Ντουρρούτι”), Antollio Vidal, Felipe Alaiz (εξέχων αναρχικός θεωρητικός), Acracio Progreso, Manuel Pérez, José Alberola και Miguel Giménez. Στους γελοιογράφους περιλαμβάνονται οι Joaquin Cadena και Ε. Badia και Bonet.

18. Για την “Acracia” της Lerida και τον διευθυντή της Peirats, είναι ενδιαφέρον να συμβουλευτείτε απομνημονεύματα του τελευταίου, ειδικά για την πλήρη περιγραφή της τρομερής απογοήτευσης που η συνεργασία των CNT-FAI με την κυβέρνηση δημιούργησε σε πολλούς αναρχικούς αγωνιστές. Δες José Peirats Valls “Memorias" (Suplementos) στο “Anthropos” No. 18, Βαρκελώνη, Γενάρης 1990. Εκτός από το “Ideas” του Hospilalet και την “Acracia" στη Lerida, οι ακόλουθες ήταν επιφανείς αναρχοσυνδικαλιστικές εφημερίδες της αντιπολίτευσης που επέκριναν τη συνεργασία της CNT: “Ciudad y Campo” στην Tortosa και “Nosotros” στη Βαλένθια. Επίσης, οι “Ruta” και “Esfuerzo”, όργανα της Ελευθεριακής Νεολαίας της Καταλονίας.

19. Μια σημείωση στη “La Noche” (2 Μάρτη 1937) αναφέρει: «Με την παρότρυνση πολλών συντρόφων του αναρχικού Buenaventura Durruti, που ήξερε πώς να τελειώσει τη ζωή του με τις ίδιες επιθυμίες για την απελευθέρωση που σημάδεψε όλη την προσωπική του πορεία, έχει κριθεί σκόπιμο ότι μια ομάδα θα πρέπει να ξεκινήσει ώστε να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη του ανθρώπου ο οποίος λόγω της ακεραιότητας και του θάρρους του, ήταν το σύμβολο της επαναστατικής εποχής που ξεκίνησε στα μέσα Ιουλίου. Καλούμε όλους τους συντρόφους που λάτρεψαν τον Ντουρρούτι ενώ ήταν ζωντανός και οι οποίοι, μετά το θάνατο αυτού του γίγαντα, έχουν τιμήσει τη μνήμη του σπουδαίου αυτού πολεμιστή, να ενταχθούν στην ομάδας "Φίλοι του Ντουρρούτι». Οι «Φίλοι του Ντουρρούτι» δεν είναι απλά μια άλλη συλλογικότητα. Πρόθεσή μας είναι ότι η Ισπανική Επανάσταση πρέπει να γεμίσει με το επαναστατικό πνεύμα Durruti μας. Οι Φίλοι του Ντουρρούτι παραμένουν πιστοί στα τελευταία λόγια που πρόφερε ο σύντροφός μας, στην καρδιά της Βαρκελώνης, στην καταγγελία του έργου της αντεπανάστασης, ανιχνεύοντας, αντρίκια, τη διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσουμε. Για να εγγραφείτε στην οργάνωσή μας, θα πρέπει να είστε μέλος της CNT και να αποδείξετε τη συμμετοχή σας στον αγώνα και την αγάπη σας για τις ιδέες μας και την επανάσταση. Προς το παρόν, οι αιτήσεις να κατατίθενται στο Νο 15 Rambla de Cataluña, 15 (γραφείο της CNT Δημοσιογράφων) μεταξύ 5 και 7 το βράδυ. Η οργανωτική επιτροπή”.

20. Άρθρα στην “La Noche” με την υπογραφή του Mingo ως "Nuestra labor”. La Revolución ha de seguir avallzando" (2 Απρίλη 1937), "Al pueblo se le ha de hablar claro”(8 Απρίλη 1937), "La Revolución exige una labor depuradora" (9 Απρίλη 1937) and "Una labor revolucionaria. La revalorización de los Municipios" (13 Απρίλη1937).

21. Mingo: "Una labor revolucionaria. La revalorización de los Municipios," in La Noche (13 Απρίλη1937).

22. Η μπροσούρα [την οποία δεν στάθηκε δυνατό να συμβουλευτούμε], ου φέρει τις υπογραφές των Jaime Balius και Pablo Ruiz, έχει τίτλο “Figols", 8 de enero, 8 de diciembre, y Octubre και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Renacer.

23. Αν και χωρίς ημερομηνία, αυτά τα φυλλάδια γραμμένα από τον Balius κυκλοφόρησαν μετά τον Οκτώβρη του 1934 και πριν από τον Ιούλη του 1936, και με τη σειρά δημοσίευσής τους ήταν: Jaime Balius De Jaca a Octubre Editorial Renacer, [Barcelona, χωρίς ημερομηνία], Jaime Balius Octubre catalan, εκδόσεις Renacer [Barcelona, χωρίς ημερομηνία], και Jaime Balius El nacionalisrno y el proletariado εκδόσεις Renacer [Barcelona, χωρίς ημερομηνία].

24. Όπως Balius αναφέρεται σε επιστολή του την 1η Ιούνη 1978 στον Paul Sharkey: «Ήμουν μέλος της ομάδας Renacer της FAI μαζί με τους συντρόφους Pablo Ruiz, Francisco Pellicer, που αποβίωσαν και Bruno Lladó, επίσης νεκρό" [Επιστολή που διατέθηκε από τον Paul Sharkey, τον οποίο ευχαριστούμε γι’ αυτές τις πληροφορίες.]

*Ελληνική μετάφραση: "Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης".

**Βίντεο από ομιλία/παρουσίαση στην αγγλική γλώσσα:

Α' Μέρος:

Β' Μέρος:

southern africa / miscellaneous / opinion / analysis Thursday March 08, 2018 05:57 byLeroy Maisiri

It’s been around 100 days since the birth of a “new” Zimbabwe: 37 years of authoritarian rule by Robert Mugabe ended when Emmerson Mnangagwa took power through a soft military coup . But what has changed, what we can we expect now? This paper argues that no deep changes are taking place. The slight liberalizing of political life and some promises of economic reform (good and bad) do matter. But the changes in the White House of Zimbabwe centre on removing one vicious state capitalist manager to make way for another, and will not bring liberation for the masses. This replacement does not address the problems Zimbabwe faces: a ruthless ruling class, a predatory state, crisis-ridden capitalism and imperialism. The problem is not individuals: the system is the problem. This paper argues against Mugabe and Mnangagwa, but also against the state as a form of social organization and against the idea that states can be used for liberating the people. All states oppress the working class, peasantry and poor, and the state in Zimbabwe is just an extreme example of how states are based on repression, corruption and promoting the interests of economic and political elites (the ruling class). It rejects the notion that Mugabe was a champion of the poor and landless, and the claim that his ousting was a defeat for progressive forces. But it has no illusions in Mnangagwa. True, real freedom will never come through parliament, or military take- overs, or old men who take turns to spout out neo-liberal or ultra-nationalist rhetoric, while their hands are covered in blood. It can only come from mass action and organising, the transformative engine to build real democratic, stateless socialism based on self-management, freedom political tolerance and common property (anarchism).

It’s been around 100 days since the birth of a “new” Zimbabwe. It’s been around a 100 days since 37 years of authoritarian rule by Robert Mugabe – Head of State since 1980 – finally came to an end. Zimbabwe has a new President, Emmerson Mnangagwa, who gained power through a soft military coup against Mugabe, and his chosen successor, Grace Mugabe. And recently, Zimbabwe mourned the death of former Prime Minister of Zimbabwe, Morgan Tsvangirai: an opposition leader, he came from the trade unions, and spent most of his life fighting against Mugabe.

But what has changed, and what we can we expect now? This paper argues against the notion that deep changes are taking place. The slight liberalizing of political life (shown, for example, by Mnangagwa paying tribute to Tsvangirai) and some promises of economic reform (good and bad) do matter. But the changes in the White House of Zimbabwe centre on removing one vicious state capitalist manager to make way for another, and will not bring liberation for the mass of the people.

This replacement does not address the problems Zimbabwe faces: a ruthless ruling class, a predatory state, crisis-ridden capitalism and the power of imperialism. The issue is not around individuals: the system is the problem. This paper is anti-Mugabe and anti-Mnangagwa, but it is also anti- the state as a form of social organization. All states oppress the working class, peasantry and poor, and the state in Zimbabwe is just an extreme example. This paper holds the state of Zimbabwe guilty to the highest degree of restricting individual freedom and economic choices, of prohibiting a life worth living for ordinary citizens, and of promoting the interests of economic and political elites (the ruling class) at the cost of the masses. It rejects the notion that Mugabe was a champion of the poor and landless, and the claim that his ousting was a defeat for progressive forces. But it has no illusions in Mnangagwa.

Why an anarchist perspective helps
Anarchist theory helps provides us understand what is going on. It provides a holistic conceptualization of the state and its class. The anarchist approach explains how the state itself is not an instrument of democracy, but a pillar of the class system: it centralizes power and wealth, creating and giving space to minority rule and working with allied private capitalists. Changes in the personnel can affect policy and style, but not the system.

This is exactly what happened to Zimbabwe: the Mugabe dynasty was thrown out, but ruling class power has not been removed. In fact, there has not even been a change in the political party in office. Mnangagwa and Mugabe are from the same party, Zimbabwe African National Union- Patriotic Front (ZANU-PF), which has ruled the country since 1980. The take-over was the result of splits in ZANU-PF’s ruling group, which tore itself down the middle over who would replace Robert Mugabe. This resulted in a shift of power dynamics. The change was not from below, but through Mnangagwa using his power in the army against Mugabe’s power in the bureaucracy and police.

The self-defeating political culture
Robert Mugabe came into power in 1980, when the Zimbabwe African National Union (ZANU) won the first open elections. Mugabe took over the party a few years before, and the party maintained a choke-hold on the country ever since. The 1980s saw unions repressed and rival parties attacked: the massacres by the ZANU-controlled army in Matabeleland from 1983-1987 killed 20,000 helped crushed the rival Zimbabwe African People's Union (ZAPU). ZAPU was forced to merge into ZANU, now renamed ZANU-PF. By the early 1990s, ZANU-PF ran a business empire, imposed neo-liberal policies and engaged in widespread corruption.

Zimbabwe underwent massive political turmoil in the late 1990s. A lot of this was driven by unions, opposition groups and students fighting ZANU-PF repression and neo-liberalism. Ex-soldiers, frustrated by corruption in the pension system, and slow land reform were active. This was when Tsvangirai founded the opposition Movement for Democratic Change (MDC).

However, the combination of systematic repression, opposition weakness (the MDC was consistently outmaneuvered by ZANU-PF), state propaganda, rigged elections, patronage and a controversial land reform programme allowed for ZANU-PF’s authoritarian nationalist government to keep power. Spontaneous land occupations had taken place for years: a desperate ZANU-PF, facing the MDC, hijacked the occupations, distributing the best land to its leadership and allies, and placing the rest under state control, to extract taxes and rent from small farmers – and trap them in patronage relations run by the party. Land reform also all but destroyed the section of the ruling class most opposed to ZANU-PF, the white capitalist farmers, who had replaced their earlier support for Mugabe with support for Tsvangirai.

Zimbabwe went through a process of rewriting its history, as all history became a patriotic history of Robert Mugabe, a personality cult, in which anyone against the regime – workers, students, peasants, poor people, MDC – were cast as traitors and imperialist stooges. As funding from Mugabe’s previous allies – the British imperialist government – dried up over the land reforms, Mugabe found new allies, eager for African resources – the Chinese government, now embarking on a big imperialist push in Africa. This has required giving China concessions and opening the borders for cheap Chinese imports.

In this situation, there has been major economic decline, with farming declining and local industry closing. Rather than end reliance on imperialism, ZANU-PF just traded imperialists. Very positive welfare and education reforms in the 1980s were gutted by neo-liberalism, then throttled by corruption and economic crisis, and massive unemployment – over 80% -- saw large parts of the working class forced into the informal economy. The largest union in the 1990s was the farmworkers union; today it is gone, and the largest union is that of street traders.

The predatory state and its problems
Zimbabwe had developed into a classic example of a predatory state, where control of the state apparatus by a small elite is central to accumulation by that elite, where that accumulation is based on extracting resources from society through taxes, nationalization and bribes, and where even private capitalist can only do business if they fill state offers. The large army plays a key role in this system, allowing the process to expand into nearby countries, like the Democratic Republic of the Congo, where Zimbabwe joined the war.

Survival for the section of the ruling based on the state is linked directly to the massive exploitation and repression of the working class, peasants and poor, who have been hammered over the last decades, consistently economically, socially and politically beaten.
What this means is that the state is a core site for accumulation, and this means that fights for key offices and sections of the state are serious business. In Zimbabwe, the ruling class is now predominantly based on a largely black state elite, which has over time figured come to rely mainly on accumulating capital through state power. Losing office means losing access to wealth and power.

The coup has been celebrated as bloodless and it was met with joy by the masses, who came out in their numbers. But the trigger was not the masses, but a fight between two ZANU-PF factions. The forces used in the coup were not people power, but the means of coercion controlled by the state – more precisely, by a powerful group in ZANU-PF, the generals around Mnangagwa. It was after all the military that put Mugabe under house arrest, that was the first to occupy the streets, that took over all national (state) broadcasting and a general (Mnangagwa) prescriptively issued out the new vision of Zimbabwe. And it was through the same means of coercion that ordinary citizens were robbed of a chance to actually run and reconstruct a Zimbabwe that is reflective of their struggle. Once the army was used to settle the question of who would succeed Mugabe, the ordinary citizens were displaced once again, told to return to their homes, and to wait, that their future was once again in the hands of the state elite. And the new leadership of ZANU-PF was not so new: Mnangagwa was a long-standing ZANU-PF leader, who played a central role in the Matabeleland massacres.

ZANU-PF had, from the onset, used its control of means of coercion – the military and police – to consolidate the power of its leaders – who completely control the party apparatus – in order to hold state power, while using the means of administration – the state bureaucracy, including its control over land, licenses, education and media – to reconstruct Zimbabwe into ZANU-PF’s private property. This is not after Mugabe’s own image. This is not a simple matter: there were hard fights to prevent ZANU-PF losing control, and many of the measures that aid the ZANU-PF-centred state elite in accumulating wealth (like corruption and control over land) can cause serious economic problems. Generally speaking, ruling classes are based on economic elites (these days, normally private capitalists) and political elites (in the state), and these two sectors generally find common ground: in Zimbabwe, the crisis of the late 1990s saw the (black) political elite crush the (mainly white) economic elite; but the masses were always left out.

What does the new Zimbabwe need?
This is the cycle of official politics: occupying and taking over the state apparatus to generate transformative change, rather than putting power and wealth in the hands of the masses, the povo.

The ruling elite – in the old Rhodesia and then in Zimbabwe – has always been incapable of meeting popular needs. Decisions have been based on the benefits to the ruling class. The combination of an authoritarian reign, first under Ian Smith, then under Robert Mugabe, the power of the ruling class, the of coherent class analysis from the Left in Zimbabwe (which viewed the state as tool for revolutionary change), and the weaknesses of the unions allowed for Zimbabwe to be ZANU-PF’s foot stool.

True and real freedom will never come through parliament, it will not come through military take- overs, nor will it come through an old men who take turns to spout out neo-liberal or ultra-nationalist rhetoric, while their hands are covered in blood. True freedom for Zimbabwe lies on mass action, which is the transformative engine to build real democratic stateless socialism based on self-management, freedom political tolerance and common property (anarchism). As long as there is a single Zimbabwean who goes without food, who cannot afford education, who has no access to housing or employment, dignity then our fight has not ended. What is needed is to break out of the Mnangagwa illusion, and beginning to concretely organize among the masses of the people, for freedom and justice, and to clearly understand that the state is a hierarchical, bureaucratic structure that helps create the tiny ruling class that oppresses us all. It can be resisted but not used.

Διεθνή / Φύλο / Ανακοίνωση Τύπου Thursday March 08, 2018 03:52 byAναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto

Στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη, οι εργάτριες στον τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κατέβηκαν σε απεργία για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών. Δυο χρόνια αργότερα, οι ίδιες εργάτριες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους. Το 1908 στους δρόμους της Νέας Υόρκης διαδήλωσαν 15.000 εργάτριες, ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής.

8 Μάρτη: ημέρα μνήμης ενάντια στην Πατριαρχία

Στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη, οι εργάτριες στον τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κατέβηκαν σε απεργία για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών. Δυο χρόνια αργότερα, οι ίδιες εργάτριες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους. Το 1908 στους δρόμους της Νέας Υόρκης διαδήλωσαν 15.000 εργάτριες, ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής.

Από τότε μέχρι σήμερα οι κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές υπήρξαν ραγδαίες, στα πλαίσια πάντα του καπιταλιστικού συστήματος. Η θέση της γυναίκας στην παραγωγή βελτιώθηκε σημαντικά μέσα από συνεχείς συλλογικούς αγώνες, που συνεχίζονται αδιάλειπτα. Εκείνο όμως που δεν άλλαξε ουσιαστικά είναι η πατριαρχική βία. Και όταν μιλάμε για πατριαρχική βία, προφανώς και δεν είναι μόνο η πρόσθετη ταξική εκμετάλλευση-καταπίεση των γυναικών στους εργασιακούς χώρους. Δεν είναι μόνο τα μικρότερα μεροκάματα που εισπράττουν σε αρκετές περιπτώσεις και οι συχνές απολύσεις τους λόγω εγκυμοσύνης. Η σκόπιμη εμμονική ανάγνωση της πατριαρχίας αποκλειστικά κάτω από το πρίσμα της ταξικής εκμετάλλευσης-καταπίεσης, ουσιαστικά συγκαλύπτει και κουκουλώνει την ουσία της προκαπιταλιστικής αυτής εξουσιαστικής κοινωνικής δόμησης. Τα καθημερινά εγκλήματα εις βάρος γυναικών (είτε cis είτε trans), οι αμέτρητες καθημερινές σεξιστικές επιθέσεις που υπόκεινται, από το επίπεδο της σεξουαλικής παρενόχλησης στη δουλειά, στο δρόμο, στις παρέες, μέχρι την κακοποίηση, τον βιασμό και την γυναικοκτονία, δεν μπορούν να κουκουλωθούν κάτω από οποιαδήποτε σχετικοποίηση, κάτω από κανέναν μεταμοντέρνο αγνωστικισμό «ίσων αποστάσεων». Η πατριαρχική βία δεν είναι μεμονωμένες «παραβιάσεις ορίων» όπως αρέσκονται να προπαγανδίζουν συστηματικά, οι συνεπείς απολογητές/τριες της κουλτούρας του βιασμού. Είναι σεξιστικές επιθέσεις φασιστικής επιβολής. Είναι βιασμοί, κακοποιήσεις και γυναικοκτονίες, από άντρες καθημερινούς, κάθε τάξης, κάθε ιδεολογίας και κάθε μορφωτικού επιπέδου, από εύπορους καθηγητές πανεπιστημίου που κακοποιούν γυναίκες, μέχρι το ούγκανο της διπλανής παρέας που περιμένει υπομονετικά σαν τον γύπα για να εξαπολύσει την σεξιστική του επίθεση, έως και τον μεροκαματιάρη της διπλανής πόρτας που βρίσκει ανοχή από τον κοινωνικό περίγυρο, για να ασκήσει σεξιστική βία πάνω στη γυναίκα του, στη σύντροφό του, στη κόρη του. Αυτή η ωμή φασιστική βία είναι η κορυφή του παγόβουνου. Προετοιμάζεται συστηματικά, καλλιεργείται καθημερινά και κανονικοποιείται μέσα απο την γενικευμένη κοινωνική ανοχή και την συγκάλυψη σε μυριάδες μικρότερης έντασης σεξιστικές συμπεριφορές και περιστατικά έμφυλης υποτίμησης.

Στεκόμαστε αλληλέγγυα δίπλα σε κάθε γυναίκα (είτε cis είτε trans) που βιώνει την πατριαρχική βία. Στεκόμαστε αλληλέγγυα, υλικά, ηθικά και πολιτικά, δίπλα στις έγκλειστες γυναίκες που η αυτοάμυνά τους κρίθηκε από την πατριαρχική δικαιοσύνη ως έγκλημα. Στεκόμαστε συντροφικά μαζί με τις γυναίκες που διαπομπεύτηκαν μέσα σε δικαστήρια, κρατικά και μη, επειδή κατήγγειλαν σεξιστικές επιθέσεις. Στεκόμαστε συντροφικά δίπλα στις γυναίκες που σπάσαν την σιωπή τους, αλλα και δίπλα σ’ εκείνες που ακόμη δεν βρήκαν το κουράγιο να μιλήσουν. Στεκόμαστε εχθρικά απέναντι σε κάθε κυριαρχική αγέλη που σχετικοποιεί σε οποιοδήποτε επίπεδο την πατριαρχική βία, που αγκαλιάζει στοργικά και ξεπλένει βιαστές, κακοποιητές και τραμπούκους σεξιστές. Καμιά ανοχή στο φασιστικό ζόφο της πατριαρχίας. Ο αταλάντευτος αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη συνεχίζεται.



Βόλος, 6 Μάρτη 2018

Aναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto

uluslararası / cinsiyet / opinion/analysis Wednesday March 07, 2018 11:37 byMeydan

Meydan Gazetesi’nin biz kadınlar tarafından hazırlanan bu sayısında, dünyanın farklı yerlerindeki kadın örgütlerinden ya da anarşist örgütler içerisindeki kadınlardan gelen ve kadınları erkek iktidarların tümüne karşı mücadeleye ve örgütlenmeye çağıran dayanışma mesajlarını siz okuyucularımızla paylaşıyoruz.

FAI’den Kadınlar – İtalya

Dünyada mücadele eden bütün kadınlarla yan yana duruyoruz ve Anarşist Kadınlar’ı dayanışmayla selamlıyoruz. Aşağıdaki metin, FAI’nin son toplantısında 8 Mart grevini desteklemek için yayınlanmıştır:

“NonUnaDiMeno hareketiyle uluslararası olarak tanıtılan 8 Mart grev gününü desteklemek için Reggio Emilia’da İtalya çapında bir toplaşma düzenledik. Çünkü cinsiyet ayrımcılığına karşı verilen kavga, iktidar ve sömürü olmayan bir toplum inşa etmek isteyenlerin plan ve pratiklerinin temel bir unsurudur.

Global ve uluslararası grevle karakterize edilen 8 Mart günü, içerdiği büyük öfkeyle, üretici ve cinsel işleri durdurma biçimini alır ve öz-belirlenim içeren mücadelenin güçlü bir kolunu temsil eder.

İtalya devleti bu greve seçim şiddetini uygulamak istiyor: 4 Mart seçimleri çeşitli sektörlerdeki işçileri dışarıda bırakarak grev özgürlüğüne ciddi sınırlamalar getiriyor.

Bu mücadelenin ve toplumsal hareketlerin yürüttüğü diğer eylemliliklerin gücü ve politik bağımsızlığı, ne seçim makinesi tarafından ne de kurumsal mekanizmalar tarafından zayıflatılamaz. 8 Mart grevini destekliyoruz. Tüm yoldaşları İtalya’da ve bütün dünyada gerçekleştireceğimiz 8 Mart eylemliliklerini ve mücadeleyi büyütmeye çağırıyoruz.”

Errekaleor Bizirik İşgal Mahallesi’nden Kadınlar – Bask

Bu yıl 8 Mart’ta kadın örgütlenmeleri uluslararası grev çağrısına katılacak, hem üretici hem de çoğaltıcı katmanlarıyla. Ayrıca kapitalist üretimi etkili bir şekilde durduramayacak ancak kadın hareketini güçlendirecek sembolik grevler düzenlemek konusunda hemfikirler.

Bununla birlikte, bu 8 Mart’ta farklı düşünsel yaklaşımlar arasındaki tartışmalar da devam ediyor. Bir yanda postmodern düşünceden etkilenmiş ve kadın ezilmişliğini diğer bütün ezilmişliklerden üstte tutan bir kanat, diğer yanda ise eski marksist bakış açılarını sahiplenen, kadın özgürlüğünü sınıf mücadelesinin boyunduruğu altına almaya çalışan başka bir kanat bulunuyor.

Kapitalizmin ortasında kadınlar, gündelik sorunların çözümünde çeşitli düşünce akımlarının çözüm önerileriyle karşılaşırken, gerçek bir olgu olarak her gün binlerce genç kadın aynada gördüğü vücudundan nefret etmeye, herhangi bir topluluğa katıldığında kendini cinsel bir objeye dönüşmüş olarak hissetmeye devam etmektedir.

Ancak bizler, mülksüzleştirilen devrimci kadınlar olarak, bu politik söylem ve pratikleri kaygıyla izlemekteyiz. Bunları yeniden gözden geçirerek dönüştürüp bizi zafere götürecek yeni söylemler üretmeyi görevimiz olarak görüyoruz. Kadınları güçlendirecek ve özgürleştirecek yani toplumsal devrime taşıyacak olan yegane yöntem, özgürlük için mücadele etmekten geçmektedir.

Dünyanın Her Yerindeki Kardeşlerimiz 8 Mart’ınızı Selamlıyoruz! – FAB’dan Kadın Yoldaşlar – Bulgaristan

Anarşist kadınlar olarak devletin “kadın haklarını” tanımıyoruz, çünü bunlar hiçbir şeyi çözmüyor, “ağrı kesiciler” gibi. “Yasanın karşısında eşitlik” kimilerine göre bir adım, fakat “nihai zafer” değil. Adaletsizlik zafere kadar devam ediyor.

Eşit haklar için mücadele etmek, ancak bu hakların ötesine geçmeyi hedeflediğimizde kabul edilebilir. Zorunluluklarla otoriteye sürekli bağlı her insan için mutlak özgürlüğü savunmalıyız. Aksi halde “eşit haklar” bizi “eşit” köleler yapar.

Bulgaristan’da “cinsiyet eşitliği” varmış gibi görünse de patriyarkal baskı, özellikle etnik azınlıklara karşı sürmektedir. Kadınların ihtiyaçlarına karşı gösterilen kayıtsızlık gölgelere karıştı. Ancak henüz yıkılmış değil. Çifte standartlar dünyanın her yerinde olağan karşılanıyor. Bizim ülkemizde ise durum Türkiye’den daha rahat olmasına rağmen kadınların ekonomik, psikolojik ve fiziksel savunmasızlığı hala bir gerçeklik.

Kardeşlerimiz daha fazla acı çekseler de, onların cesaretini ve asla vazgeçmeyeceklerini biliyoruz. Bu cesarete hayranız.

Kadınlara yönelik baskının ortadan kaldırılması, genel tahakkümün kırılmasının organik bir parçasıdır. Kadınların özgürleşmesi tüm insanlığın özgürleşmesi demektir ve tüm insanlığın özgürleşmesi de kadının özgürleşmesi anlamına gelir.

“Özel ayrıcalıklar” ya da “pozitif ayrımcılık” saçmalığını istemiyoruz. Tüm insanlar için evrensel bir özgürlük istiyoruz; herkesin aklı ve vicdanıyla eyleyebileceği, rekabetin olmadığı, kimsenin efendi ya da köle olmadığı, herkesin birbirinin iyi niyetli kardeşleri olduğundan emin olduğu bir dünya istiyoruz.

Asla yıkılmayın sevgili kardeşlerimiz, asla vazgeçmeyin; ne kadar acı olursa olsun kendi yolunuzdan ayrılmayın!

CNT’li Kadınlar – İspanya

Biz Kadınlar Durduracağız, Biz Kadınlar Kazanacağız!

Bu 8 Mart’ta tüm kadın örgütlerinin yapacağı gibi genel grevde olacağız. Çünkü biz kadınlar; bakıcılar, temizlikçiler, mağaza işçileri ve fabrika işçileri olarak ekonomik şiddete, ücret eşitsizliğine ve keyfi işten atmalara karşı mücadele ediyoruz.

Çünkü biz kadınlar, kapitalist sistemin görmezden geldiği, evdeki emeği yaratanlarız. Ev içi emeği yadsıyan kültüre, onun yarattığı topluma karşı mücadele ediyoruz.

Çünkü biz kadınlar, toplumsal ve bireysel özgürlüğümüze yönelik tehdit olan cinsel şiddete karşı mücadele veriyoruz. Çünkü biz “Mujeres Libres”iz (Özgür Kadınlar’ız).

Toplumsal özgürlüğün, heteropatriyarşi ortadan kalkınca geleceğine inanıyoruz.

8 Mart’ta, burada ve her yerde, sokaklara ve mücadeleye çağırıyoruz. Sokakta ve mücadelede olanları; kız kardeşlerimizi, yoldaşlarımızı selamlıyoruz.

FemFAU İnisiyatifi (FAU’lu Kadınlar) – Almanya

Biz Olmadan Bizim Hakkımızda Hiçbir Şey!

Mülkiyetin Kadınlaştırılmasına Karşı Mücadele Edelim!

Ailede, işte, kamusal alanda kadın* defalarca ayrımcılıkla, yapısal dezavantajlar ya da cinsel şiddetle karşılaşır. Sözde “eşitlik prensibi” kadınları git gide daha kullanışlı işçiler haline getirir. Bu alanların her birinde tıpkı erkekler gibi, adaletsiz çalışma koşullarıyla karşılaşır. Bu aynı zamanda, patriyarkal kurumların kapitalist sistemle birlikte kadınları ve onların emeğini değersizleştirmeleri anlamına gelir.

Toplumsal cinsiyet algısının egemenliği ve eğitim politikaları, yalnızca toplumda değil; kadınların kendilerinde de bulunan kadın imgesini güçlendirir (örneğin duygusal bakım işçileri). Erkeklerle karşılaştırıldığında, hem aynı işgücü piyasasında işlerine göre düşük ücret ödenir, hem de çalışmaları için işin “kadın işi” olarak değerlendirilmesi gerekir. Bunun sonucunda güvencesiz ve istikrarsız çalışma koşullarına zorlanan kadınlar, uzun süreli işsizlik ve mülkiyetle (yaşlılık) tehdit edilir. Buna “mülkiyetin kadınlaştırılması” denir.

Düşük ücret, taciz ya da cinsel şiddet, adaletsiz çalışma koşullarının parçalarıdır. Kadınlara yönelik ayrımcılığın çeşitlerine yalnızca iş yerlerinde yaşanan deneyimlerde rastlanmaz. Özel olarak kadınların çalışma alanı olarak görülen ve kadın cinsiyetiyle ilişkilendirilen alanlarda, kadınlar bu görevleri yerine getirerek geleneksel cinsiyet rollerini devralırlar. Bu, onlar için ev halkına ücretsiz bakım ve eğitim çalışması anlamına gelmektedir. Aynı zamanda hemşirelik, ev işleri, çocuk bakımı ve cinsellik gibi emeğin cinsiyet çizgileriyle birbirinden ayrıldığı yerlerde, bu emek -kapitalist piyasa tarafından- pazarlanmaya açıktır. Fakat kadınlara atfedilmiş bu işler düşük ücretli, geçici, yasadışı, kirli işler olmakta ve büyük oranda toplumsal güvenliğin dışında kalmaktadır. Kadrolu kadınlar ise toplum için önemli işler yapsalar da kendi hayatlarını şekillendirme yollarında sınırlandırılmışlardır.

Bizler 8 Mart geleneğine uygun olarak, hem evde hem işyerinde gündelik mücadele için bütün kadınları dayanışmaya çağırıyoruz. Herkes için daha iyi bir hayat ve daha iyi çalışma koşulları için örgütlenelim ve mücadele edelim. Dayanışma en büyük silahımız!

*Biyolojik olarak kadın olmayan kadınları da kapsar.

Ataerkiye Karşı Grup – APO – Yunanistan

Modern totaliteryanizm, iktidarın derinleşmesi ve halka yönelik saldırıların artması, cinsiyete dayalı ayrımcılığın ortaya çıkmasına dayanıyor. Kapitalist sistemin içinde var olan ataerkiden, sermayenin gelişimi için faydalanılıyor. Erkek egemen kurumlar, otoriter dünyanın ve onun yeniden üretiminin yegane araçlarından biri olmayı sürdürüyor. Çünkü ezilenlerin ve sömürülenlerin karşı karşıya getirilmesi; sistemin antisosyal planlarına direnemeyecek kadar güçsüz, parçalanmış ve yabancılaşmış bir topluma sahip olmak için temel ön koşuldur.

Biz anarşistler, kadınların tabandan gelen mücadelesini dikkate alıyor, sosyal ve sınıfsal mücadelelerin ayrılmaz bir parçası olduğuna inanıyoruz. Ezilenlerin özgürlüğünün bazı uzmanların değil ezilenlerin kendi ellerinde olduğunu ve kendi kavgalarıyla kazanılabileceğini ilan ediyoruz. Devlet ve kapitalizmin genelleşmiş saldırılarına karşı koymak için tek yolun uluslararası bir mücadeleyle bir araya gelmiş, ezilen ve sömürülen kadın ve erkeklerin toplumsal devrim için vereceği mücadele olduğunu biliyoruz. Kadınların her köşesinde olduğu bir mücadele, çünkü “Kadınlar olmadan bu mücadele insanlar için olmayacak, yalnızca erkekler için olacaktır”, çünkü “Herkesi kucaklayacak bir dünya için mücadele ediyoruz”. Bu yolla, dünyanın farklı köşelerindeki direnişlerin arasındaki bağlantıyı sağlamak, özgürlükçü değerleri savunmak, dayanışma ilkesiyle toplumsal kurtuluşu ve özgürlüğü canlandırmayı amaçlıyoruz.

Yeryüzünün bu köşesinden; Chiapas’tan Filistin’e, Türkiye’den Afrin’e kadınların mücadelesini selamlıyoruz. Ayrıca Mart ayı için isyancı Zapatist kadınlar tarafından çağrısı yapılan Birinci Enternasyonal Mücadele Eden Kadınlar Toplantısı’nı da selamlıyoruz. Zihnimizi canlı tutuyoruz, 19. yüzyılda sınıf mücadelesini büyüten kadın işçilerin sembolleştirdiği 8 Mart’ı hatırlıyoruz. Yumruklarımızı, otoritenin yıkılıp adil ve özgür bir dünyanın yaratılışına kadar mücadelenin en ön saflarında dimdik duran kadınlarla dayanışma için kaldırıyoruz.

Yunanistan’dan Türkiye’ye, özgürlük için kadın mücadelesi!

Modern totaliteryanizme, baskıya, yoksullaştırmaya ve cinsiyet ayrımcılığına karşı uluslararası dayanışma!

Devlete, kapitalizme, ataerkiye karşı!

Toplumsal devrim, anarşizm ve özgürlükçü komünizm!

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Sat 24 Mar, 18:14

browse text browse image

textElections in Russia, 2018: Managed Democracy? Mar 23 00:08 by David Mandel 0 comments

images.jpeg imageΑλληλεγγύη στο Α`... Mar 21 18:36 by Πυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας 0 comments

textAsesinato político, Terrorismo de Estado: Marielle Franco, Presente! Mar 20 09:55 by CAB 0 comments

textAssassinio Politico, Terrorismo di Stato: Marielle Franco lotta con noi! Mar 19 22:30 by Coordinazione Anarchica Brasiliana 0 comments

Nota da CAB. imageAssassinato Político, Terrorismo de Estado: Marielle Franco, Presente! Mar 19 22:21 by CAB 0 comments

ato__por__marielle_centro_do_rio.jpg imageO assassinato de Marielle Franco e o genocídio estruturante no Rio de Janeiro Mar 18 20:22 by BrunoL 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_29250100_10204225355389931_3506571102731584640_n_1.jpg imageΜαριέλ Φράνκο. Πα ... Mar 18 19:37 by Brazilian Anarchist Coordination 0 comments

cosatu__educate_consolidate_advance_colour.jpg imageAlternatives from the Ground Up Mar 17 21:59 by Lucien van der Walt 0 comments

a795c05aeb3535e2389f0ffc7b2de995.jpg imageΠορεία αλληλεγγύ... Mar 17 08:22 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

textAssassinat Politique, Terrorisme d’Etat : Marielle Franco, Avec Nous ! Mar 16 08:52 by Accattone 0 comments

CAB statement imagePolitical Assassination, State Terrorism: Marielle Franco, Still With Us! Mar 16 00:15 by CAB 0 comments

eduardo_colombo.jpg imageΚαλό ταξίδι Eduardo Colombo! Mar 15 19:02 by Tomás Ibáñez 0 comments

c4a698429e8ba2ed9ba22bc49f3d6674.jpg imageΣυγκέντρωση αλλη... Mar 14 20:35 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

cgt_1.png imageSolidarité avec Ermengol Gassiot, militant de la CGT Catalogne Mar 14 04:29 by Relations extérieures 0 comments

iru.jpeg imageEl anarquismo mágico Mar 14 00:04 by Iru Moner 0 comments

img20150308wa0066.jpg imageVre Sans 8 Mas Klas Ouvriyè A Mar 13 20:46 by Batay Ouvriye 0 comments

severas_flores.png imageComunicado sobre el 8 de Marzo Mar 13 06:17 by Colectiva Libertaria Severas Flores 0 comments

publicidad_8_de_marzo_cpep.jpg imagePor un 8 de marzo de lucha y feminista las educadoras populares nos movilizamos Mar 13 06:06 by Coordinadora de Procesos de Educación Popular En Lucha 0 comments

plantn_8_de_marzo.jpg imageDía Internacional de las Mujeres Trabajadoras 2018 Mar 13 06:01 by Grupo Libertario Vía Libre 0 comments

cgt.png imageLa Huelga General del 8 de Marzo, un hito histórico Mar 12 06:16 by SECRETARIADO PERMANENTE DEL COMITÉ CONFEDERAL 0 comments

p_05_02_2018.jpeg imageThe dangers of focusing all our attention on Donald Trump Mar 11 22:55 by Jerome Roos 0 comments

defensor_dh_thumbnail.png image28 mujeres luchadoras sociales han sido asesinadas en el marco del pos-acuerdo Mar 11 09:28 by Rebeldía Contrainformativa 0 comments

textIgnorate dalle grandi compagnie di Telecomunicazione, le comunita' emarginate di Detroit s... Mar 10 15:12 by Kaleigh Rogers 0 comments

cebaceb15.jpg image«Προλετάριοι όλω_... Mar 10 15:05 by Σωτήρης Λυκουργιώτης 0 comments

12036837_10207892763181262_1760571797521532023_n.jpg imageElecciones, "Castrochavismo, "paz" y movimiento popular. Mar 09 09:41 by SubVersión 0 comments

repealbanner.jpg imageWSM International Women’s Day Message - 2018 Mar 08 19:13 by WSM women 0 comments

fod1_1.jpg imageΠροέλευση των “Φί ... Mar 08 13:45 by Dmitri (μετάφραση) 0 comments

textWhere to now Zimbabwe? An anarchist / syndicalist perspective after the dust has settled Mar 08 05:57 by Leroy Maisiri 0 comments

8march300x169.jpg image8 Μάρτη: Ενάντια στ&... Mar 08 03:52 by Aναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

weallcandoit1.png imageDünyadan Anarşist Kadınların Mücadele Mesajları Mar 07 11:37 by Meydan 0 comments

more >>
© 2005-2018 Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by [ Disclaimer | Privacy ]