user preferences

mashriq / arabia / iraq / community struggles / news report Wednesday July 25, 2018 06:43 byZaher Baher

This short report covers the current situation of Iraq

The mass protests in Baghdad and Southern Iraq continue


By Zaher Baher
Iraq-Sulaymaniyah
24/07/2018


The protests in Baghdad and Southern Iraq still continue and have entered the 3rd week now. So far the protesters have been able to protect their own independency and none of the political parties or the regional governments have been able to tame or control them.

While some of the media outlets, particularly Al Jazeera tries to discredit the protesters and describe them as foreign-backed groups and agents of the United States of America (USA). However, the Iraqi government, to a certain extent, acknowledged the legitimacy of the protesters’ demands. The Iraqi Prime Minister, Hadier al-Abadi agreed to spend $3 million to meet some of the demands of the people.

In fact , there is no doubt that USA, Iran, and the other neighbouring states try to domesticate the protesters, as they want to intervene in Iraq, to control it to remain in a weak position for their own interest. However, they know that the collapse of the Iraqi government under the pressure of mass protests, demonstrations or uprising is not in their interest. The “Arab Spring” has given them a good lesson .

It is absolutely certain that the demands of the people are legitimate. The people have been suffering for so long and now have no choice but to force the government, through their uprisings, to meet some of their demands.

The protests, which started on 08/ 07/2018 triggered when the Iranian authority switched off the electric power from Basra when the temperature was around 50 degrees. The protests are getting bigger and bigger and have extended to Baghdad and various other towns and cities in southern Iraq. See the link : http://anarkismo.net/article/31071

On Sunday the 22nd for the third time, thousands of protesters gathered in Al Tahrir Square in Baghdad and confronted by the heavily armed Iraqi police and security forces. According to the Human Rights Commission report until last Friday, the 20th of July, 14 protesters have been killed, 729 injured and another 757 have been detained .

Furthermore, on the same Sunday the protesters managed to occupy an oilfield in Nasiryah . According to Almada Daily Political Newspaper, the protesters detained 75 of the workers and other staff members of the oilfield. The demands of the protesters were including clean water, increasing wages, and employing 270 more workers. Although, the authority claim that no one has been detained by the protesters, however, it confirmed that the oilfield has been occupied and negotiation between the authority and the protesters was going on.

In fact we do not know whether the protesters will be able to achieve all their demands or not , but we know for sure that they discredited the politicians, the political parties and the government. In my opinion the struggle of the people has progressed and left the sectarian war behind. They have begun to realise the fact that whoever rules them is, more or less, the same. Perhaps the only difference between the rulers is the different ways of exploitation, dictating and robbing the people.

grecia / turchia / cipro / lotte indigene / cronaca Sunday July 22, 2018 16:24 byGianni Sartori

I Curdi, popolo oppresso, regolarmente perseguitato dagli stati turco e iraniano...(e non solo)

I Curdi: oppressi sia da Ankara che da Teheran
(tre interventi di Gianni Sartori)

1)

TRA PULIZIA ETNICA E REPRESSIONE, AFRIN LANGUE SOTTO L'OCCUPAZIONE MILITARE TURCA
(Gianni Sartori)

La denuncia proviene da GfbV (Gesellschaft fur bedrohte Wolker) associazione nota per i suoi interventi in difesa dei popoli minacciati. Si basa principalmente sulla relazione dell'esperto dell'organizzazione tedesca per il Medio oriente, Kamal Sido (originario proprio di Afrin).
Nel suo comunicato-stampa GfbV ha smascherato le atrocità compiute dall'esercito turco e dalle milizie mercenarie nella città di Afrin sotto occupazione. Segnalando anche l'interdizione della lingua curda, una sistematica politica di arabizzazione e di forzata islamizzazione.
Mentre Trump e Putin discorrevano amabilmente a Helsinki del conflitto siriano 8e di come spartirsene le spoglie), nella regione curda occupata il loro sodale Erdogan procedeva nell'opera di quello che eufemisticamente viene definito “cambiamento demografico”. Ma visti i metodi adottati (eliminazione fisica, espulsione...) si dovrebbe parlare semplicemente di pulizia etnica nei confronti della popolazione caduta sotto il giogo delle truppe di Ankara.
Scomparsi ogni simbolo e ogni scritta curdi e – ovviamente - vietate le lezioni in lingua curda nelle scuole, viene gradualmente imposta anche la sharia. Mentre le donne non osano più uscire senza il velo, si nota la diffusa presenza di uomini con lunghe barbe e anche di donne coperte dal burqa.
Per yazidi e alawiti (considerati alla stregua di “eretici”) è diventato praticamente impossibile continuare a vivere in tale contesto. Scomparsa anche la piccola comunità cristiana (un migliaio di persone) che abitava in città.
I dati raccolti da militanti curdi indicano come soltanto nelle prime due settimane di luglio siano avvenuti oltre 120 sequestri di persone e almeno sette uccisioni, oltre a decine di saccheggi nei confronti delle proprietà e dei campi dati alle fiamme. Quanto alle proprietà curde, vengono regolarmente confiscate e consegnate a coloni arabo-sunniti.
Nella prima settimana di luglio il Dipartimento giuridico del soidisant Consiglio locale di Afrin - messo in piedi dalle forze di occupazione - ha emesso un ordine per cui tutti gli abitanti dovranno sottoporre a tale Dipartimento ogni loro atto di proprietà immobiliare. Verrà quindi esaminato e sottoposto a procedure legali (di conferma o di esproprio dell'immobile, si presume).
E questo nonostante gran parte degli abitanti di Afrin siano ancora - di fatto - dei desplazados (profughi interni) provvisoriamente collocati nei campi di Shahba, Aleppo, Kobane e Al Cazira. E' facilmente prevedibile che gli oltre 250mila curdi che hanno dovuto lasciare Afrin, non avranno più alcun titolo per reclamare i loro beni.
Per l'avvocato Khaki Ghbari un paragrafo di questo nuovo regolamento sarebbe particolarmente ambiguo e pericoloso, anche se confrontato con l'analoga legge n° 10 emessa dal regime siriano per consentire l'esproprio dei beni degli espatriati. Questa legge almeno garantiva all'interessato un adeguato lasso di tempo per fornire prove in merito alle sue proprietà.
Ma in fondo – dal punto di vista della violazione dei Diritti umani – questa è solo la “punta dell'iceberg”. E infatti Khaki Ghbari aveva chiesto ufficialmente l'applicazione delle norme per garantire protezione internazionale agli abitanti di Afrin, in quanto la città curda sarebbe “sottoposta a una pericolosa occupazione da parte di militari, mercenari e terroristi”.
Dal 18 marzo, da quando la regione curda nel nord della Siria è stata invasa dall'esercito turco e dalle milizie islamiste, più di tremila curdi sono stati sequestrati e di oltre settemila non si hanno notizie, tanto da poterli ormai considerare desaparecidos. Bisogna poi considerare come in numerose famiglie che hanno già subito aggressioni prevalga il desiderio di anonimato per evitare ritorsioni e ulteriori violenze.
Come è noto, con l'esercito turco nella regione curda sono approdati, a decine di migliaia, gli islamisti radicali arabi in veste di coloni. Pesantemente armati, godono della copertura di Ankara nella loro opera di terrorismo (uccisioni, torture, saccheggi...) nei confronti della popolazione civile curda. Metodi e stile che ricordano – sia detto per inciso - quelli delle milizie cristiano-maronite (integrate da neofascisti europei, anche italici) all'epoca dell'invasione del Libano da parte di Israele nel 1982, conclusasi con i massacri di civili nei campi profughi dei palestinesi. Stessa copertura da parte dell'esercito regolare, stesso lavoro sporco appaltato ai mercenari.
Gianni Sartori

2)

SOLIDARIETA' AI PRIGIONIERI POLITICI CURDI IN IRAN

(Gianni Sartori)

Risale al 2 luglio il gesto disperato di Marjan Behrouzi, la mamma di Hedayat AbdullahPour, prigioniero politico curdo arrestato due anni fa e condannato a morte in Iran.
Un evento – a mio avviso - che non ha trovato adeguato risalto sui media
Marjan si era cosparsa di liquido infiammabile (benzina, presumibilmente) per immolarsi davanti all'ufficio del governatore di Shenoy. Il suo atto estremo venne però bloccato dall'intervento di alcune persone che avevano visto quando stava accadendo.Qualche giorno prima, il 30 giugno, era stato arrestato dai servizi di sicurezza nella sua abitazione anche Farhar, fratello di Hedayat. E' accusato di aver collaborato con un partito dell'opposizione clandestina curda. Stando alle dichiarazioni di un familiare, dopo aver subito brutali torture, Farhar sarebbe stato trasferito in un commissariato di Oroumieh. Inoltre anche Abu Bakr, padre dei due prigionieri politici, era stato sottoposto a interrogatori e maltrattamenti.
E tutto questo avrebbe alimentato la comprensibile disperazione della madre.

Hedayat AbdullahPour era stato arrestato nella città di Oshnavieh (in curdo: Sino) e accusato, sostanzialmente senza prove, di fare attività di propaganda per un partito clandestino di opposizione, di appoggiare i guerriglieri curdi del PJAK * e anche di aver preso parte a scontri con i pasdaran (guardiani della rivoluzione islamica). L'accusa di legami con la guerriglia curda viene utilizzata abitualmente dalle forze di sicurezza iraniane come pretesto per arrestare qualsiasi attivista curdo, sia o meno effettivamente legato a qualche organizzazione clandestina.
In aprile un altro militante curdo era stato condannato a morte, nel processo di appello, dalla Corte suprema di un Tribunale Islamico Rivoluzionario.
Al momento della seconda condanna il ventiquattrenne Ramin Hisen Penahi - arrestato con l'accusa di far parte dell'organizzazione Komala** e di “lottare contro il governo islamico” - era ancora in sciopero della fame (da gennaio) per protestare contro la prima.
Rimasto ferito in una imboscata tesa dai pasdaran a un gruppo di quattro militanti (unico sopravvissuto all'agguato, al momento della cattura non era nemmeno armato), Ramin Penahi venne poi torturato. Con la possibilità di vedere il suo avvocato soltanto una volta, brevemente e alla presenza di agenti. Il suo processo era durato soltanto un'ora.
Anche la madre di questo prigioniero politico curdo si era mobilitata per la salvezza del figlio. In maggio aveva rivolto un appello a Federica Mogherini – rappresentante UE per la politica estera e la sicurezza – affinché l'unione Europea intervenisse per protestare contro l'esecuzione, (con la data già stabilita) di Ramin.

Aveva scritto: “Questa è la lettera di una madre da un piccolo comune nel Kurdistan iraniano. Una madre il cui cuore ogni giorno si riempie della paura che una parte del suo cuore venga giustiziato. Capisce cosa significa?
Sono una madre con un cuore in fiamme. Da tre anni non c’è sollievo. Da lunghi anni sostengo i miei figli che parlano di legalità e giustizia. Ma qui tutto è vietato. Quello che vivo oggi ricorda l’inferno.
Sono sicura che avrà sentito il nome di Ramîn Hisên Penahî. Perfino se Ramîn dovesse aver fatto un errore, la sentenza contro di lui non può essere un’esecuzione. Ho ragione con quello che dico? Ramîn è un attivista politico. Vogliono giustiziarlo perché hanno costruito un sistema della menzogna. Vorrei che Lei incontrasse i responsabili in Iran e fermi l’esecuzione di Ramîn. L’Iran deve essere condannato davanti alla Corte di Giustizia Europea. Per via di mio figlio piccolo Ramîn ogni giorno è un peso per me. Si metta nella mia condizione. Faccia qualcosa per impedire questa catastrofe. Sono certa che Lei possa fare qualcosa. Vorrei che si impegni seriamente per fermare questa decisione. Non permetta che Ramîn venga giustiziato.“

Ogni commento sarebbe superfluo e fuori luogo.

Gianni Sartori

*nota 1: il PJAK (Partito della vita libera in Kurdistan; in curdo Partiya Jiyana Azad a Kurdistane) è un'organizzazione che opera, anche con l'autodifesa armata, nel Rojhelat (i territori curdi sotto l'amministrazione iraniana). Viene considerato legato al PKK e fa parte dell'Unione delle Comunità del Kurdistan

** nota 2: Komala (“Società”) è un'organizzazione curda la cui origine risale al 1969. Il suo nome completo è Komeley Sorrisgerri Zehmetkesani Kurdistan Eran (KSZK, Società dei lavoratori rivoluzionari del Kurdistan).

Nacque nel 1968 (con un impianto ideologico marxista-leninista, inizialmente maoista) come movimento di opposizione alla monarchia persiana e per difendere la popolazione curda. Venne duramente represso dalla Savak. Con la rivoluzione iraniana, si trasforma in partito politico, laico, opponendosi al referendum per l'istituzione di una repubblica islamica. Dotato di una forza di autodifesa armata, attiva soprattutto nella provincia di Sanandaj, nel 1982 contribuisce alla ricostituzione del partito comunista dell'Iran. Ne prenderà le distanze nel 2000 con la nascita dell'Organizzazione rivoluzionaria del popolo del Kurdistan.

3)

MERYEM FERECI TORTURATA E ASSASSINATA
(Gianni Sartori)

Purtroppo le peggiori ipotesi sulla sorte Meryem Fereci, studentessa curda di 33 anni, da oltre una settimana desaparecida a Teheran, hanno trovato tragica conferma. Con ogni probabilità, sequestrata e torturata, è stata poi eliminata in una operazione di “guerra sporca” da manuale.
I primi timori per la sua vita risalivano ormai a nove giorni fa, quando non era più rientrata a casa.
Ovviamente si era subito pensato che fosse di nuovo in mano alle forze di polizia.
Come aveva ricordato il suo avvocato, la giovane curda era stata condannata a tre anni di carcere dal tribunale Rivoluzionario per aver partecipato a manifestazioni di protesta alla fine del 2017 e agli inizi del 2018.
Dapprima detenuta, recentemente le era stata concessa la “libertà vigilata” con l'obbligo di recarsi ogni giorno a firmare in un commissariato. Possiamo immaginare cosa sia accaduto, magari proprio all'interno del commissariato: lei donna, curda, dissidente...in balia degli aguzzini in divisa.

Il corpo di Meryem, bruciato (anzi carbonizzato, presumibilmente per rendere difficile l'identificazione, mascherare i segni delle violenze, forse di uno stupro) stando già ai primi rilievi presentava segni di tortura. Sarebbe stato ritrovato dalla polizia soltanto sabato 14 luglio, almeno ufficialmente.
Il riconoscimento del cadavere è stato reso possibile soltanto con il test del DNA.
A darne la notizia, l'associazione che promuove la “Campagna di Difesa dei Diritti dei prigionieri”. Appare evidente che siamo di fronte all'ennesima violazione dei diritti umani e del Diritto dei popoli da parte del regime iraniano.
Gianni Sartori

southern africa / the left / opinion / analysis Saturday July 21, 2018 05:45 byWarren McGregor

A call for socialist Left unity is heard widely today in South Africa, but is usually taken as a call for unity of praxis (unity in theoretical programme and action). This is sometimes framed as transcending old divides (these seen as outdated, divisive or dismissed as dogmatic), and sometimes as unity in order to have action (rhetorically set up as the opposite of “arm chair” theory).

What do we as revolutionary anarchists think?

Left unity, left cooperation or a working class front?

by Warren McGregor (ZACF)

A call for socialist Left unity is heard widely today in South Africa, but is usually taken as a call for unity of praxis (unity in theoretical programme and action). This is sometimes framed as transcending old divides (these seen as outdated, divisive or dismissed as dogmatic), and sometimes as unity in order to have action (rhetorically set up as the opposite of “arm chair” theory).

What do we as revolutionary anarchists think? We think this approach is fair in intention, asks important questions and aims at addressing the crisis of the left and working class movements.

However, the idea that divisions are outdated, divisive or dogmatic is incorrect. The “left” — taken here to mean socialist, and not which side of the Parliamentary aisle you sit on — is a spectrum in which a wide variety of anti- and non-capitalist ideologies and traditions rest, from the more reformist social-democracy on one end, to the revolutionary anarchist and Marxist sets, on the other.

Having these very different approaches is not what weakens the left. A call for left unity as a unity of praxis misunderstands (or ignores) the value of difference and progressive debate to theoretical development and strategic innovation. This development and innovation strengthens the left and is best antidote to being dogmatic — so long as it involves honest and open (but respectful and constructive) debate and disagreement. In other words it contributes to social change.

This process requires real engagement and thus also requires avoiding a politics of labelling opponents in a derogatory way or with caricatures in order to dismiss instead of engage them. Dismissing whole sets of ideas and experiences by labelling them dogmatic, divisive or outdated (or ultra-left or reactionary etc.) is itself dogmatic.

The term “left”, and the term socialism, are not and cannot be reducible to any one of these ideologies, and in particular, are not reducible to Marxism.

If left unity means real unity of praxis it would mean a synthesis. However, a synthesis is not truly possible, given how radically different left traditions are. Either it will create something incoherent or extremely vague (how can you, for example, really blend Leninist vanguardism with anarcho-syndicalist counter-power?) or it will be a unity in name only, but where one pre-existing outlook is imposed.

If it’s the former, it will not do anything to take the left forward but remove clarity. If the latter, it involves prescribing, somewhat arrogantly, one specific theoretical approach while labelling other views as outdated, dogmatic, divisive etc

This latter approach, unfortunately, has become common practice in many contexts, including in South Africa. It usually means dismissing other views, then prescribing a programme that is basically a brand of Leninism or a left version of social-democracy, often under labels like “21st century socialism,” “democratic socialism” or socialist renewal.

Disastrous past failures are skipped or excused or presented in the best possible light. It is not explained how, for example, Leninism will not (yet again) end in a dictatorship, after it has had over 30 dictatorships and not one example of anything like a workers democracy. It is not explained how, after every single Keynesian government failed in the face of capitalist globalisation, social-democratic schemes will suddenly work now, under global capitalism.

A lot of what is presented as new or as innovative is old wine in new bottles. Ideas get put in new bottles. For example, the idea of building a solidarity economy of cooperatives to end or exit capitalism is very old, going back to P.J. Proudhon in the 1840s; the idea of state-funded worker-run farms goes back to Louis Blanc in the same period. Both approaches have failed to create anything able to end capitalism for over 150 years and it’s not clear why they should be tried yet again.

A different call for left unity calls for a Mass Workers Party. But this idea is rooted in the Marxist tradition. The call skips very serious debates, particularly over state power, the role of unions, electoralism, representative versus participatory democracy, vanguardism etc. It does not engage with whether an approach based on capturing individual states can achieve anything under neo-liberal globalisation.

While both Marxists, social democrats and nationalists are agreed on a project of political parties capturing state power, anarchism arises as a working class socialist ideological movement that rejects exactly this approach. It is a critique of the standard Marxist political programme but tied to a distinctive anarchist analysis of the state itself as a fundamental site of minority class rule.

Now, there may be many ideas common to both Marxist and anarchist branches of the socialist family, such as the necessity of mass working class struggle, anti-capitalism, etc. But there are deep differences of philosophy.

These include, but are not limited to, on one hand theory, such as anarchism’s very different analysis of what the state is and how it works, what class is, whether capitalism can be progressive, etc. This approach leads to the anarchist view that states and parties aiming at state power cannot be used to create a free, non-capitalist social order. On the other hand, as regards application, see also anarchism’s vehement insistence on democratic, collective self-reliance and individual freedom within a cooperative communal society; versus the state and party-centred approach that has overwhelmingly dominated in Marxism. An approach, located in its own historical canon, which anarchists argue, amongst other claims attributed to it, gives Marxism its fundamentally authoritarian and anti-democratic nature.

These differences are not a matter of dogmatism or sectarianism. They should also not be erased in the name of “left unity”, which effectively puts the South African left back on the statist track.

Obviously there are and will be many areas of cooperation and campaigning — would there really be any serious division over, for example, opposing gender-based violence, climate change, organizing workplaces, fighting for land reform?

There will always, however, be a parting of ways over how to pursue these aims, over long-term vision and so on, as per the dictates of ideological difference.

Silencing the debate in the name of unity might be well-intentioned, but it shuts down useful debates and democratic space. Additionally, it prefigures a politics that views difference as dangerous. Historically this, when taken to extremes, saw Marxists in state power lining up left opponents for jail, exile and/or execution, and social democrat-led governments crushing revolutions.

What is of greater importance is a unity through organisation around and in working class struggle. It also means realising the inevitability of conflict, but utilising it as a means of revolutionary institutional and theoretical development. Most surely, a programme of action is needed if these, our organisations seek transformation of society, and if we aim to create unity across the many sites of working class organization and struggle.

However, this programme, its philosophy, key concepts and ideas for change and reconstruction must be tested and reformulated in struggle. Here, struggle is not only meant the fight for better day-to-day working and living conditions, greater political freedoms, and so on. It also involves the constant and consistent development of ideas and action. This requires engaging ideas in an open, honest, critical and self-reflective way, contributing to the development of the instruments of revolutionary, socialist class struggle: the workers’ organisations (like unions and community-based organisations) to build the power for thorough-going socio-economic reconstruction (the revolution).

This internal developmental struggle in movements should be waged as a battle of ideas between, yes, competing ideological sets for influence in, but never imposed onto the mass movement. To claim that your theory not only understands the path of history, but the eventuality of the destination and thus its own theoretical purity, is pure delusion. We can safely predict particular patterns based on historical precedent, but such definite assertions and teleologies are unscientific, uncritical and effectively impose a claim on and structure of leadership. These leadership forms develop and assert immovable control over movements, suck the creative life out of movements and are fundamentally authoritarian, no matter the initial individual characteristics of those making them.

It is deeply misleading to present theory as a pointless distraction from struggle as it is shaped by and builds it. Anti-theoretical approaches present difference as a problem of dogma or sectarianism — and therefore cannot see that differences are useful — or present theory as a lazy “armchair” indulgence that prevents us “doing” things. But theory is both a process and an instrument of human action and socialist theory cannot, therefore, be divorced from progressive socialist action.

Thus any call for left unity, no matter how well-intentioned, fails to address the fact that many left ideologies exist, and misses the point altogether as to what should drive the socialist social transformation many of us are working towards.

What we should think of, rather, is building and strengthening a working class front, based on unions, community-based movements, left groups, cooperatives, etc., which can cooperate around specific campaigns and demands. These movements should be internally democratic, politically pluralist in which different left groups can cooperate with one another — and frankly, much more importantly — engage the mass movements. Movements in which different perspectives are encouraged, developed and tested. No group surrenders political independence — the right to have, express and campaign for their views — in the name of unity, but all can cooperate on specific issues.

The idea is not to wish away difference, and to create a party for the working class, but to unite big and small working class formations; the idea is not to pretend difference doesn’t exist, or to conflate the working class movement with one ideology; the idea is that difference and debate are essential, not outdated, dogmatic, pointless. It is destructive only of centralised authority, of dictatorship.

This does not mean a conference or symposium of the left is in and of itself useless, but previous attempts have almost certainly descended into different groups and individuals giving their positions, without a useful discussion of convergence or divergence. More important is to have debates and discussions within the larger working class and its movements beyond the left, where there is working class engagement with different ideas, the test of practice, using an ongoing series of workshops, meetings, locals, media and campaigns. In such a situation there is a battle of ideas and a battle for the leadership of ideas, most surely, while guarding against a manipulation of processes, closing debates by labels, or a “big man” politics of demagogy.

*Η παρούσα επισκόπηση των πρώιμων αναρχικών εκδόσεων στην ιταλική γλώσσα στην Αίγυπτο, είναι μέρος του έργου του Leonardo Bettini «Bibliografia dell’ anarchism» («Βιβλιογραφία του Αναρχισμού») τόμος 2, με υπότιτλο periodici e numeri unici Anarchici en lingua Italiana pubblicati all'estero (1872-1971), Εκδόσεις CP Editrice, Φλωρεντία, 1976. Η αγγλική μετάφραση έγινε από τον σύντροφο Nestor McNab μέσω του συντρόφου Lucien van der Walt. Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης, Ιούλης 2018.

«Il Lavoratore» («Ο Εργάτης»)
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Διάρκεια: 11 Φλεβάρη 1877 (Νο 1)-28 Φλεβάρη 1877 (Νο 3)
Εκδότες: Icilio U. Parrini, Giuseppe Messina και Giacomo Costa.
Αυτή ήταν η επίσημη εφημερίδα του Τμήματος Αλεξάνδρειας της Α’ Διεθνούς, που ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1876 από τον I.U. Parrini από το Λιβόρνο και μια ομάδα Ιταλών διεθνιστών, οι οποίοι είχαν καταφύγει στην Αίγυπτο για να αποφύγουν την καταστολή που ακολούθησε τις μπακουνικής έμπνευσης και καθοδήγησης εξεγέρσεις. Μετά το τρίτο τεύχος, μετά από διαταγή του Υπουργείου Εξωτερικών (Khedivate) της Αιγύπτου -αλλά σαφώς μετά από αίτημα των ιταλικών προξενικών αρχών- η εφημερίδα απαγορεύτηκε και τα τυπογραφεία Ottolenghi, όπου τυπωνόταν, έκλεισαν επ’ αόριστον. Λίγο αργότερα, ωστόσο, οι συντάκτες ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να συνεχίσουν την κυκλοφορία, αλλάζοντας το όνομα από «Il Lavoratore» σε «Operaio», που θα κυκλοφορούσε την 1η και 14η κάθε μήνα. Αυτό προκύπτει από επιστολή του Ι I.U. Ρarrini από την Αλεξάνδρεια, στις 20 Μάρτη 1877 στην αναρχική εφημερίδα «Il Risveglio» που έδρευε στη Σιένα, στην Ιταλία, στο τεύχος 13 (1 Απρίλη 1877), στη στήλη «Nostre corrispondenze» («Η αλληλογραφία μας»).
Αργότερα, οι αναμνήσεις του Parrini μας παρέχουν αρκετά πιο σύντομα αλλά ενδιαφέροντα στοιχεία, τα οποία, αν και δεν τεκμηριώνουν τις προγραμματικές αρχές της διεθνιστικής αυτής εφημερίδας, τουλάχιστον δίνουν ορισμένες διευκρινίσεις σχετικά με την εξωτερική ζωή της, για να το πούμε έτσι. Ανατρέξτε στο «Un Vecchio» [I.U. Ρarrini], L'Anarchismo sin egitto, στο «La Protesta Umana» (του San Francisco, CA), τεύχος 36, 21 Νοέμβρη 1903, όπου αναφέρεται ότι «...Τον ίδιο χρόνο (1876 ή 1877) οι I.U. Parrini, Giuseppe Messina και Giacomo Costa, από την Imola- κυκλοφόρησαν την εφημερίδα “Il Lavoratore”, η οποία απαγορεύτηκε από τις αρχές μετά από τρία τεύχη. Έχοντας αποκτήσει κάποια εμπειρία, εξέδωσαν την “Il Proletario”, τυπωμένη στη μία μόνο πλευρά. Το πρωτότυπο με τις δύο αυτές εφημερίδες, έγκειται στο γεγονός ότι κανένας από τους τρεις συντάκτες δεν μπορούσε πραγματικά να γράψει: έτσι από γλωσσική και γραμματική άποψη, αυτές οι εκδόσεις απείχαν κατά πολύ από το επιθυμητό, ωστόσο το περιεχόμενο ήταν καλό».



«Il Proletario» («Ο Προλετάριος»)
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Διάρκεια: 1 Απρίλη1877 (Νο 1) - ;
Επιμέλεια: Icilio U. Parrini, Giuseppe Messina και Giacomo Costa.
Άγνωστο στον Nettlau, αυτό το αλεξανδρινό μονόφυλλο αναφέρθηκε αρκετές φορές από τον I.U. Parrini. (Δείτε, επίσης «Ε Zoccoli, L'Anarchia», Μιλάνο, 1944, σ. 316, Νο 1. Αρχικά ανακοινώθηκε με το όνομα «L' Operaio» (δες την επιστολή του IU Parrini την 1η Απρίλη 1877, στο τεύχος της εφημερίδας της Σιένα «Il Risveglio», από την Αλεξάνδρεια, με ημερομηνία 20 Μάρτη 1877).

«La Tribuna Libera / La Tribune Libre» («Το Ελεύθερο Βήμα»)
Υπότιτλος: Διεθνές όργανο για τη χειραφέτηση του προλεταριάτου.
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Διάρκεια: 1 Οκτώβρη 1901 (Νο 1) - 26 Οκτώβρη 1901 (Νο 2).
Το Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας (IISG, Άμστερνταμ) διαθέτει μόνο το Νο 2.
Δίγλωσση εβδομαδιαία, με ίδρυση και επιμέλεια των Pietro Vasai και του Λιβανέζου Joseph Rosenthal για τα ιταλικά και γαλλικά τμήματα αντίστοιχα. Αυτή η εκδοτική πρωτοβουλία, ωστόσο, δεν είχε επιτυχία, ενώ συνάντησε, επίσης, την εχθρότητα από την πλευρά των ατομικιστών αναρχικών του Καΐρου, και έτσι υποχρεώθηκε να διακόψει την κυκλοφορία σύντομα. Δείτε R. D’Angio, στo «Il Libertario» (La Spezia), Νο 99, 22 Ιούνη 1905.
Τα ακόλουθα άρθρα εμφανίστηκαν στο ιταλικό τμήμα του δεύτερου τεύχους (το μόνο που έχει βρεθεί): το δεύτερο μέρος του κειμένου σε συνέχειες για τον κομμουνισμό και την αναρχία, ένα απόσπασμα από το έργο του Λ. Τολστόι «Πλούσιοι και φτωχοί» και μια πολεμική εναντίον των αναρχικών εφημερίδων «L' Agitazione» (της Ρώμης) και «Les Temps Nouveaux» (του Παρισιού), σχετικά με την έννοια της οργάνωσης («Risposta una Risposta»).
Εκτός από το συντακτικό σημείωμα με τίτλο «Lotta e reazione» («Αγώνας και αντίδραση») δημοσιεύονται επίσης μερικές γενικές σκέψεις σχετικά με το θέμα της απεργίας, η χρήση της οποίας -ισχυριζόταν ο ανώνυμος συγγραφέας- είναι εντελώς άχρηστη, είτε όταν η αποχή από την εργασία γίνεται αντιληπτή ως ένα μέσο για την επαναστατική πάλη είτε, πιο απλά, ως μέσο για την επίτευξη προσωρινών οικονομικών ωφελειών για τους εργαζόμενους.
Μάλιστα, ο ίδιος λέει ότι «Δεν συμμεριζόμαστε την ιδέα της μερικής απεργίας, όπως, άλλωστε, δεν έχουμε πίστη στη γενική απεργία... Με τη μερική απεργία, ακόμη και αν οι εργαζόμενοι είναι νικητές από οικονομική άποψη οι ίδιοι δεν βλέπουν να επιτυγχάνεται καμία άλλη βελτίωση. Αν δεν επιτευχθεί δικαιότερη αμοιβή, η ζωή γίνεται απλά πιο ακριβή γιατί, προκειμένου να αντισταθμιστεί το τι έχει αναγκαστεί να παραχωρήσει από τη μία πλευρά, το κεφάλαιο τα παίρνει απλώς πίσω από την εξαγωγή μεγαλύτερης τιμής για το τάδε προϊόν. Μόνο με τη γενική απεργία θα είναι κατά κάποιο τρόπο σε θέση οι μάζες να κατακτήσουν τα δικαιώματά τους. Αλλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι αυτό μπορεί να γίνει με μια απλή αναστολή των εργασιών, με μια γενική απεργία με τα χέρια σταυρωμένα, ειρηνικά, και να μην αντιστέκονται σε καμία περίπτωση». («Dello sciopero»). Η στήλη «Cose locali» («Τοπικά θέματα») είναι αφιερωμένη στις τοπικές ειδήσεις και, πιο συγκεκριμένα, στα προβλήματα που σχετίζονται με τις τοπικές εταιρείες της Αλεξάνδρειας.

«L’Operaio» («Ο Εργαζόμενος»)
Υπότιτλος: Periodico settimanale (Εβδομαδιαίο Περιοδικό)
Motto: «Lavoratori di tutto il mondo, unitevi!» C. Marx. («Εργάτες του κόσμου, ενωθείτε!» Καρλ Μαρξ)
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Διάρκεια: Από 19 Ιούλη1902 (No. 1) – 18 Απρίλη 1903 (No. 35).
Συντάκτες: Roberto D’Angiò και Pietro Vasai
Εκδότης-Διευθυντής: A. G. Busuttil.
Από τη συλλογή που βρίσκεται στο Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας (IISG) στο Άμστερνταμ λείπουν τα τεύχη 26-29 και 32.

«Il Domani» («Το Αύριο»)
Υπότιτλος: Periodico Libertario (Ελευθεριακό περιοδικό)
Τόπος έκδοσης: Κάιρο
Διάρκεια: 4η Απριλίου 1903 (Νο 1) - 20 Ιουλ 1903 (Νο 6)
Συντάκτες: Icilio Ugo Parrini και Romolo Garbati.
Στη Βιβλιοθήκη Archiginnasio, στην Μπολόνια της Ιταλίας και στο Τμήμα / Αρχείο Φάμπρι βρίσκονται τα τεύχη 1, 2, 3 και 6 (τα τεύχη 4 και 5 έχουν χαθεί).
Το πρώτο τεύχος βρίσκεται, επίσης, στη Βιβλιοθήκη Feltrinelli, στο Μιλάνο.
Το έντυπο αυτό ήταν, στην πραγματικότητα, η έκφραση του δογματικού και αποκλειστικού (exclusivist) ατομικισμού του Icilio Parrini, αναμφίβολα μιας από τις πιο περίεργες και εμβληματικές φυσιογνωμίες του ιταλοαιγυπτιακού αναρχισμού.
Ο Parrini ήταν πιστός στην ιδεολογική αγνότητα και δεν έκανε καμία οπισθοδρόμηση ή συμβιβασμό. Η πρόθεση του αναρχικού αυτού από το Λιβόρνο με την έκδοση του «Il Domani» ήταν να ανακόψει το κύμα των ιδεών, που ο ίδιος τις θεωρούσε ανορθόδοξες και τις οποίες ο Roberto D’Angiò και ο Pietro Vasai προσπαθούσαν να εξαπλώσουν στο Κάιρο μέσω της εφημερίδας τους «L’ Operaio». Στην ανακοίνωση με την οποία ανήγγειλε την επικείμενη δημοσίευση της νέας εφημερίδας του, ο Parrini γράφει: «Πρόθεσή μας είναι πάνω απ’ όλα να οριοθετήσουμε με σαφήνεια τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στο σοσιαλισμό (με όποιο επίθετο εμφανίζεται) και τον αναρχισμό (χωρίς επίθετα οποιουδήποτε είδους). Το ‘Il Domani’ θα είναι αναρχικό και τίποτα άλλο από αναρχικό. Θα επιδιώξει να πείσει όλους ότι πρέπει να ζούμε όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα, αρχής γενομένης από τώρα, και ότι σε αυτήν την κοινωνία, υπάρχουν μόνο δύο απόψεις: οι συντηρητικές και οι αναρχικές. Από τη μια, η αντίδραση που κυριαρχεί και η επανάσταση που έχει γεννιέται, οι υποστηρικτές του κράτους και οι αρνητές του, εκείνοι που θέλουν να μεταρρυθμίσουν και να προκαλέσουν χάος προκειμένου να προχωρήσουν πειραματιζόμενοι και, από την άλλη, εμείς που θέλουμε να κατεδαφίσουμε επειδή έχουμε πειραματιστεί αρκετά σε αυτή την τεχνητά κατασκευασμένη κοινωνία».
Ο πολεμικός στόχος, ωστόσο, είχε εξαντληθεί μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας, σε μια ρητορική και διανοουμενίστικη (intellectualistic) εξύψωση της άνευ όρων, απόλυτης ελευθερίας του ατόμου: η ελευθερία -γράφτηκε- δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να επιτευχθεί επιτρέποντας στον εαυτό της να παγιδευτεί από οργανωτικούς κανόνες με ηγέτες και καταστατικό, αλλά μόνο επιδιώκοντας να «δώσει νέα ζωή σε ένα άτομο που είναι ένας κόσμος: το άτομο». Κάθε κίνηση ή φιλοδοξία χωρίς να χαρακτηρίζεται από αυτά τα στοιχεία πρέπει να απορριφθεί ως αντίθετη προς την αναρχική ιδέα, η οποία είναι «η πλήρης έκφραση της ανθρώπινης θέλησης και συνείδησης».
Αυτή είναι, στην πραγματικότητα, η πραγματική ουσία της Αναρχίας: όλα τα υπόλοιπα είναι ουτοπία, ένα «συναισθηματικό φαινόμενο», ένας αστικός εκφυλισμός. Ως εκ τούτου, καθίσταται απαραίτητο, αντιμέτωπο με ορισμένες αυταρχικές παλινδρομήσεις μέσα στο κίνημα, να επιστρέψουμε «στις πραγματικές πηγές της ζωής μας, στον αναρχισμό του παρελθόντος που έδωσε αίμα για ολόκληρες γενιές που είχαν απογοητευθεί από μια ανίκανη αγκιτάτσια (impotent agitation) και έκανε τον παλιό κόσμο να τρέμει... Και λέω ότι αυτή η επιστροφή είναι εύκολη. Διότι εάν σκεφθούμε μόνο για μια στιγμή και αναζητήσουμε ποιες από αυτές τις τάσεις ήταν και είναι αντίθετες, σχεδόν έξω από την αναρχική αντίληψη, μπορούμε να βρεθούμε πίσω στην ευθεία και τα στενά και να παραμερίσουμε τις τυχόν ψευδείς διεισδύσεις» (στο «Rinovellamento», Νο 1, 4 Απριλίου).
Τα υπόλοιπα άρθρα δεν διαφέρουν από αυτό σχεδόν καθόλου, είτε στη μορφή είτε το περιεχόμενό τους. Ωστόσο, θα πρέπει να επισημάνουμε τη δημοσίευση (σε ένα «Παράρτημα», αρχής γενομένης από το Νο 1) του κειμένου του Μπακούνιν «Lettere sul patriottismo» («Γράμματα για τον πατριωτισμό») στην ιταλική μετάφραση που έγινε από τον «Victor» με βάση το κείμενο που περιέχεται στην Παρισινή έκδοση των Cevres (1895). (Τα κείμενα που είναι γνωστά υπό την ονομασία «Lettres sur le patriotism», δημοσιεύθηκαν από τον Μπακούνιν στο «Il Progres» («Le Locle») μεταξύ 1η Μάρτη και 2 Οκτώβρη 1869).
Επίσης, πρέπει να γίνει μνεία σε ένα άρθρο με τίτλο «Facitori di Anarchici» (μάλλον «Πράττοντας» -ή Δρώντας- Αναρχικά») (Νο 1, 4 Απρίλη), το οποίο παρά το πολεμικό του στυλ, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς προσπαθεί να ανασυνθέσει την ιστορία του ιταλοαιγυπτιακού αναρχισμού. (Σχετικές με αυτό είναι οι νεκρολογίες των Carlo Bertolucci και Augusto Bicchielli, που δημοσιεύτηκαν στο Νο 6, 20 Ιούλη και η παρουσία μεταξύ των συμμετεχόντων του περιοδικού της Leda Rafanelli, η οποία έγραψε με το ψευδώνυμο Ε. Bazaroff).
(Τα στοιχεία αυτά αναφέρονται ακόμα στα E. Zoccoli, «L’ Anarchia», Μιλάνο, 1944, σελ. 315-16, R. D’Angiò, 4 anni in Egitto, «Il Libertario» (έκδοση από τη La Spezia της Ιταλίας), No. 121 και 122, 7 και 14 Δεκέμβρη 1905. Τέλος, στην «La Protesta Umana» («Ανθρώπινη Διαμαρτυρία», που κυκλοφορούσε στον Σαν Φρανσίσκο, Νο 5 Απρίλη 1903), σελ. 5.


«Lux!» («Φως!»)
Υπότιτλος: Εβδομαδιαίο περιοδικό κοινωνικών σπουδών και σκέψης.
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Διάρκεια 15 Ιούνη 1903 (Νο 1) - 1η Σεπτεμβρίου 1903 (Νο 6).
Βρίσκεται στο Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας του Άμστερνταμ.

«Risorgete!» («Εγέρσου!»)
Υπότιτλος: Εβδομαδιαίο περιοδικό αθεϊστικής προπαγάνδας.
Μότο: «Ανθρωπινότητα, αλήθεια, δικαιοσύνη» Εμίλ Ζολά
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Διάρκεια: [1907 -1909;]. Μόνο ένα τεύχος είναι γνωστό: τεύχος 41,10 Οκτωβρίου 1909.
Διευθυντής-εκδότης: Umberto Bambini.
«L'Ιδέα» («Η Ιδέα»)
Υπότιτλος: Περιοδικό της αναρχικής προπαγάνδας.
Τόπος έκδοσης: Κάιρο
Διάρκεια: 18 Μάρτη 1909 (Νο 1) και 1 Μάη 1909 (Νο. 2).
Διανεμόταν δωρεάν.
Στο IISG υπάρχει το τεύχος 2.
Η εμφάνιση αυτού του δελτίου γέμισε ικανοποίηση τους ιταλικούς αναρχικούς κύκλους της Αιγύπτου, οι οποίοι το θεώρησαν ως ένα σημάδι της αυξανόμενης δραστηριότητας στο χώρο του τοπικού κινήματος. Πιο συγκεκριμένα, η εφημερίδα «Il Libertario» (από τη La Spezia της Ιταλίας), στο τεύχος 289, 1 Απρίλη 1909, στη στήλη «Libri, Riviste e Giornali» («Βιβλία, Επιθεωρήσεις και Εφημερίδες»), ανακοίνωσε την έκδοση του πρώτου τεύχους καθώς και τη σημασία της πρωτοβουλίας, σημειώνοντας ότι «για κάποιο διάστημα τώρα, εκδίδεται το περιοδικό ‘Lux!’, στην Αλεξάνδρεια, υπό την επιμέλεια του Roberto D’Angiò, αφότου η ελευθεριακή προπαγάνδα στην Αίγυπτο βρισκόταν σε κάμψη».
Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια του 1909 και του 1910, η αναρχική δραστηριότητα ήταν σαφώς έντονη, σε σημείο που προκάλεσε μεγάλη ανησυχία μεταξύ των τοπικών ιταλικών προξενικών αρχών, οι οποίες παρακολουθούσαν τις εξελίξεις με ιδιαίτερη προσοχή. Αυτό το μικρό προπαγανδιστικό φύλλο, «L' Ιδέα», φαίνεται ότι είχε μια κάπως λιγότερο εφήμερη ζωή από ό,τι άλλα και κυκλοφόρησε εν μέσω μεγάλης αβεβαιότητας, την άνοιξη του 1909.
Την 1η Αυγούστου του ίδιου χρόνου, κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στην Αλεξάνδρεια, στις εγκαταστάσεις της Αθεϊστικής Λέσχης -όπου πήρε μέρος και μια αντιπροσωπεία οκτώ συντρόφων από το Κάιρο, συμπεριλαμβανομένου του Pietro Vasai- «αναγνωρίστηκε ότι υπήρχε ανάγκη για την έκδοση μιας προπαγανδιστικής εφημερίδας» και έτσι αποφασίστηκε να υιοθετηθεί για το σκοπό αυτό το περιοδικό «L' Ιδέα» ως επίσημο όργανο των αναρχικών της Αιγύπτου. Φαίνεται ότι το έργο της έκδοσης της εφημερίδας ανατέθηκε με την ευκαιρία αυτή σε μια ειδική ομάδα που αποτελείτο από συντρόφους τόσο από το Κάιρο (Pietro Vasai, Camillo Brigido, Giovanni Brunello και Umberto Bambini) όσο και από την Αλεξάνδρεια (Francesco Cini, Francesco Donato, Costantino Ungaretti και Giuseppe Rosenthal - έναν Λιβανοεβραίο αναρχικό που είχε ήδη κυκλοφορήσει το 1901 το έντυπο «La Tribuna Libera»).
Οι αποφάσεις του συνεδρίου της Αλεξάνδρειας δημοσιεύθηκαν σε ένα φυλλάδιο στις 15 Αυγούστου 1909 υπό τον τίτλο «Perche siamo Anarchici. Che cosa vogliamo» («Γιατί είμαστε αναρχικοί; Αυτό που θέλουμε»).
Λόγος γίνεται επίσης και στις Εκθέσεις υπ’ αριθ. 1045, 1075, 1295 και 1574 αντίστοιχα, με ημερομηνία 3 και 10, Αυγούστου, 11 Οκτώβρη και 22 Δεκέμβρη του 1909, του βασιλικού διπλωματικού εκπρόσωπου στο Κάιρο, προς τον Υπουργό Εσωτερικών (στο ACSR, Ministero degli Interni. Direzione Generale di PS Ufficio riservato - 1879-1912).


«Pro Ferrer» («Υπέρ του Φερρέρ»)
Υπότιτλος: Αφιερωμένο στους τίμιους ανθρώπους του κάθε κόμματος.
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Κυκλοφόρησε ένα ειδικό τεύχος στις 30 Σεπτέμβρη 1909.
Βρίσκεται στο Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας του Άμστερνταμ (IISG).
Τα γεγονότα γύρω από αυτή την κολοσσιαία σκευωρία με την οποία οι ισπανικές αρχές προσπάθησαν να δικαιολογήσουν τη σύλληψη και εκτέλεση του Francisco Ferrer y Guardia -στοχαστή και κοσμικού εκπαιδευτικού που είχε γίνει στόχος στα μάτια του καθολικού, οπισθοδρομικού καθεστώτος- είναι πάρα πολύ γνωστά αλλά αξίζουν να ειπωθούν ξανά. Αρκεί να θυμηθούμε την παγκόσμια αγανάκτηση και τις δικαιολογημένες ανησυχίες που προκάλεσε η είδηση της σύλληψης και της προσαγωγής του Ferrer μπροστά σε ένα στρατοδικείο, σε όλους τους κύκλους, όχι μόνο των αναρχικών ή της ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά και στον κόσμο του πολιτισμού. Επίσης, θα πρέπει να υπογραμμιστούν οι διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα σε παγκόσμια κλίμακα ζητώντας την άμεση απελευθέρωσή του και καταγγέλλοντας στη δημοκρατική κοινή γνώμη την σαφή ανακριτική διαδικασία που υιοθετήθηκε από τις ισπανικές αρχές.
Ήταν σε ένα τέτοιο κλίμα, στην πραγματικότητα, που ήρθε η έκδοση και κυκλοφορία αυτού του μοναδικού τεύχους, ενώ, από τη μια πλευρά, επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά την έκταση των διεθνών διαμαρτυριών και, από την άλλη, πιστοποίησε τη συνεχιζόμενη ύπαρξη και στη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα, της ζωντανής ελευθεριακής δράσης και της παρουσίας των αναρχικών στην πολιτική ζωή της Αλεξάνδρειας. Κατά τη διάρκεια της εμφάνισης της εφημερίδας, η συντακτική ομάδα του μοναδικού αυτού τεύχους έκανε εντατική προπαγάνδα, μεταξύ άλλων, για την προώθηση της δημιουργίας μιας «Επιτροπής Άμυνας» - πιθανώς σε συνεργασία με εκφραστές του γενικότερου κοσμικού, ριζοσπαστικού πολιτιστικού χώρου στην οποία βασιζόταν η δραστηριότητα του τοπικού «Λαϊκού Πανεπιστημίου» και οργανώνοντας διαδηλώσεις και συλλαλητήρια διαμαρτυρίας
Στην εφημερίδα δημοσιεύεται στην πρώτη σελίδα ένα κάλεσμα για τον Ferrer, στις 4 Οκτώβρη «στην Αίθουσα Συνεδριάσεων που πρόθυμα και ευγενικά προσφέρει το Popolare Libera Università», καθώς και ένα μανιφέστο με τίτλο «Πολίτες της Αλεξάνδρειας!» που δημοσιεύτηκε στην πρώτη σελίδα. Η έκκληση απευθύνεται «στους έντιμους ανθρώπους του κάθε κόμματος, που, αντιμέτωποι με την ομόφωνη αίσθηση της οργής, δεν μπορούν να παραμένουν αμήχανοι ή ανενεργοί ή σιωπηλοί και επιβεβαιώνει τη μαζική συμμετοχή στο συλλαλητήριο, την αλληλεγγύη τους με τους καλούς ανθρώπους από κοντινές ή μακρινές χώρες».
Άλλα κείμενα απεικονίζουν τις αντιδραστικές μεθοδεύσεις που οδήγησαν στην εντελώς αυθαίρετη ενοχοποίηση του Ferrer (όπως το «I Moti della Catalogna») και η έμφαση δίνεται στην τραγική πολιτική κατάσταση που βιώνουν οι Ισπανοί. Τέλος, στη σελίδα 4 δημοσιεύεται το κείμενο της προσφυγής για την απελευθέρωση του Ferrer που υπέβαλε η Διεθνής Ένωση για την Ορθολογική Εκπαίδευση των Παιδιών στη Ρώμη (στους υπογράφοντες περιλαμβάνονται τα ονόματα του ανθρωπολόγου G. Sergi, του Guido Podrecca και του αναρχικού Luigi Fabbri).

«Libera Tribuna» («Ελεύθερο Βήμα»)
Υπότιτλος: Κριτική, πολεμικές και προπαγάνδα.
Ένα τεύχος: 18 Μάρτη 1913 (Νο 1).
Επιμέλεια: Pietro Vasai.
Τιμή: «δωρεάν, κατόπιν αιτήματος».
Βρίσκεται στην ιδιωτική συλλογή του συγγραφέα.
Τον Νοέμβριο του 1912, ο Pietro Vasai κυκλοφόρησε μια ανακοίνωση σχετικά με ένα σχέδιο κυκλοφορίας ενός «δελτίου ελεύθερης αναρχικής κριτικής» που θα ονομάζεται «L' Indice» («Ο Δείκτης») με την πρόθεση -όπως είπε- «να ενεργήσει ως διαμεσολαβητής της ελεύθερης συζήτησης» και με την ελπίδα της επίτευξης «τα καλύτερων αποτελεσμάτων για την προπαγάνδα, δηλαδή: μια ισορροπία των ιδεών και συντονισμός της τακτικής μεταξύ των διαφόρων μαχητικών στοιχείων».
Γράφει σχετικά και η «Cronaca Sovversiva», Νο 48, 30 Νοέμβρη 1912.
Η πρωτοβουλία αυτή δεν είχε άμεση συνέχεια δεδομένου ότι δεν έτυχε της υποστήριξης που ήλπιζε. Ωστόσο, στις 18 Μαρτίου 1913, με την ευκαιρία της επετείου της Κομμούνας του Παρισιού, η μικρή ομάδα από το Κάιρο, που είχε την εκδοτική πρωτοβουλία, διένειμε ένα φύλλο της σχεδιαζόμενης έκδοσης με την ονομασία «Libera Tribuna», «δείχνοντας τις καλές μας προθέσεις», όπως έγραφαν οι συντάκτες, και περιλαμβάνοντας «υλικό που έχουμε λάβει από λίγες πρόθυμες ψυχές προς τις οποίες θεωρούμε ότι πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή».
Το τεύχος περιέχει δύο άρθρα για τον Λιβυκό πόλεμο, μια έκκληση του Luigi Molinari για συνεργασία των ελευθεροσκεπτικιστών για τη σχεδιαζόμενη δημιουργία ενός σύγχρονου Σχολείου στο Μιλάνο, και το πρώτο μέρος κειμένου του P. Schicchi σχετικά με την «απονομή της δικαιοσύνης» στην Ιταλία. Είναι πιθανό ότι η εφημερίδα διέκοψε την κυκλοφορία της μετά από αυτό το τεύχος. Αμέσως μετά, όμως, άρχισε η κυκλοφορία ενός άλλου περιοδικού, αυτή τη φορά σε πιο σταθερή βάση, με επιμέλεια του P. Vasai, που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πρέπει να θεωρείται η φυσική συνέχεια αυτής της πρωτοβουλίας.

«L'Unione» («Η Ένωση»)
Τόπος έκδοσης: Κάιρο.
Διάρκεια: 1913 - Οκτώβρης 1914.
Συχνότητα: Εβδομαδιαία.
Επιμέλεια: Pietro Vasai.
Δεν βρέθηκαν αντίγραφα.
Αναφέρεται στην εφημερίδα της La Spezia «Il Libertario». Δείτε για παράδειγμα στο τεύχος της 14 Μαΐου 1914 (Νο 552) επιστολή υπογεγραμμένη ως «Leandrote» (με ημερομηνία Κάιρο, 3 Μαΐου 1914), όπου σε σχέση με τις διαδηλώσεις των αναρχικών του Καΐρου για την Πρωτομαγιά, ο άγνωστος δημοσιογράφος αναφέρει, επίσης, την «L'Unione», διευκρινίζοντας ότι «κυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση» για την περίσταση και διανέμεται δωρεάν.
Είναι πιθανό ότι η δημοσίευση του περιοδικού έδωσε επιτέλους ζωή στην παλιά πρόταση για μια εφημερίδα που θα ονομαζόταν «L'Indice» - «δελτίο ελεύθερης αναρχικής κριτικής», για την οποία ο Pietro Vasai εργαζοταν από τον Νοέμβρη του 1912, που μέχρι τώρα είχε δει μόνο το φως με την κυκλοφορία του ενιαίου τεύχους με άλλο όνομα τον Μάρτη του 1913 («Libera Tribuna»).
Δεν ξέρουμε τα ακριβή χρονολογική στοιχεία αυτής της έκδοσης, η οποία σταμάτησε ωστόσο, τον Οκτώβριο του 1914 «λόγω της τρέχουσας κατάστασης των πραγμάτων» -όπως αναφέρθηκε στην «Il Libertario», ό.π., στις 29 Οκτώβρη του 1914- με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Λίγο αργότερα, στις 27 Νοεμβρίου, ο Pietro Vasai και ο Giovanni Macri, διαχειριστής της εφημερίδας, έπρεπε να εμφανιστούν στο δικαστήριο, ως αποτέλεσμα ενός άρθρου (στις 29 Ιούλη1900) στην «L'Unione», Νο 55, 26 Ιούλης 1914, το οποίο οι αρχές εξέλαβαν ως πρόσκληση σε βασιλοκτονία. Ωστόσο, το ιταλικό Προξενικό Δικαστήριο στο Κάιρο αθώωσε τους κατηγορούμενους. (Αναφέρεται στην «Il Libertario», Νο 581, Δεκέμβρης 1914, σε επιστολή από το Κάιρο με ημερομηνία 29 Νοέμβρη του ίδιου χρόνου).

venezuela / colombia / historia del anarquismo / anarchist communist event Thursday July 19, 2018 21:31 byGrupo Libertario Via Libre

Jueves 19 de julio 2018. 6:00 pm
La Morada Casa Cultural
Cra 19 # 36-34 [Teusaquillo, Bogotá]

Jueves 19 de julio 2018. 6:00 pm
La Morada Casa Cultural
Cra 19 # 36-34 [Teusaquillo, Bogotá]

Charla, Galería y Proyecciones

Link del evento: https://www.facebook.com/events/1350534961746784/
Link a la página: https://grupovialibre.org/…/encuentro-acrata-aniversario-d…/

Grupo Libertario Vía Libre

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Wed 15 Aug, 16:04

browse text browse image

fau.png imageDeclaración de la Federación Anarquista Uruguaya acerca de los sucesos en Nicaragua Aug 15 07:24 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

boiketlong4.jpg image[South Africa] Renewed appeal for Solidarity with the Boiketlong 4 Aug 15 07:09 by Solidarity with the Boiketlong 4 0 comments

argentina_2_copy.jpg imageWorkers’ power not bureaucrats’ power: lessons from Argentina Aug 15 02:55 by Jonathan Payn 0 comments

bolsonada_careta.jpg imageBolsonaro e as Forças Armadas: a desastrosa imagem associada Aug 12 10:22 by BrunoL 0 comments

correll_voa_21535371w.jpg imageTearing racism up from its capitalist roots: An African anarchist-communist approach Aug 10 22:21 by Bongani Maponyane 0 comments

textStand down, Margaret! Aug 10 17:14 by David Rosenberg 0 comments

afrinocupacionturcalatinta.jpg imageLas cifras escalofriantes de la ocupación turca de Afrin Aug 10 17:01 by Leandro Albani 0 comments

textRęka w ręke z kobiecą rewolucją Aug 09 21:02 by Justyna Wróblewska 0 comments

theblast363x480.jpg imageΜετά την καταστρ_... Aug 09 06:04 by provo 0 comments

affiche_camp_antiarmes.jpg imageAufruf zur Demonstration am 2.9.2018 in Unterlüß "Rheinmetall entwaffnen – Krieg beginnt h... Aug 07 10:12 by Rheinmetall entwaffnen 0 comments

affiche_camp_antiarmes_2.jpg imageAppel à l’action : „Désarmer Rheinmetall – la guerre commence ici“ Aug 07 10:02 by Rheinmetall entwaffnen 0 comments

affiche_camp_antiarmes_1.jpg imageChiamata: „Disarmiamo Rheinmetall – La guerra inizia qui“ Aug 07 09:55 by Rheinmetall entwaffnen 0 comments

affiche_camp_antiarmes_3.jpg imageLlamado a „Desarmar Rheinmetall – la guerra comienza aquí“ Aug 07 09:46 by Rheinmetall entwaffnen 0 comments

sm7jxb_n4xm_hqdefault.jpg imageΑφοπλίζοντας την... Aug 06 21:12 by Συλλογικότητα κατά της Rheinmetall 0 comments

videoCall to Action: “Disarming Rheinmetall – war starts here” Aug 05 23:51 by someone, but could be anyone 2 comments

ricardo_flores_magon.jpg imageΧωρίς αφεντικά Aug 05 21:31 by Ricardo Flores Magon 0 comments

31430080_472022616546883_1104059938012921856_n.jpg imageΟ Προμηθέας και η &#... Aug 02 20:02 by Κώστας Δεσποινιάδης 0 comments

textJusticia para Santiago Maldonado Aug 02 17:11 by FORA 0 comments

alckmincentroe1532685483562.jpg imageO Centrão da direita Jul 29 23:59 by BrunoL 0 comments

cropped96194995296576995695795996541.jpg imageΕίμαστε εδώ για ν ... Jul 29 22:53 by ΕΣΕ Ρεθύμνου 0 comments

iraq_1.jpg imageDes nouvelles des manifestations à Bagdad et dans le sud de l’Irak : ça continue ! Jul 27 20:51 by Zaher Baher 0 comments

textJuly 2018 Kate Sharpley Library Bulletin online Jul 27 18:25 by KSL 0 comments

hobbesleviathan1030x785.jpg imageAn Anarchist View of the Class Theory of the State Jul 27 00:59 by Wayne Price 0 comments

8b056e643c1c40c39aa4e0eb2eb97056_16x9_788x442.jpg imageManifestations de masse dans le sud et le centre de l’Irak Jul 26 11:26 by Zaher Baher 0 comments

p_01_02_2017.jpeg imageA spectre is haunting us: it’s the past weighing like a nightmare on the present Jul 26 02:39 by Shawn Hattingh 0 comments

iraq.jpg imageUpdate report : The mass protests in Baghdad and Southern Iraq continue Jul 25 06:43 by Zaher Baher 0 comments

textI CURDI OPPRESSI SIA DA ANKARA CHE DA TEHERAN Jul 22 16:24 by Gianni Sartori 0 comments

uf.jpg imageLeft unity, left cooperation or a working class front? Jul 21 05:45 by Warren McGregor 0 comments

bettini.jpg imageΙταλικές αναρχικ... Jul 20 19:55 by Leonardo Bettini 0 comments

37301749_10156730160993394_6823972777234530304_n.jpg image[Colombia] Encuentro Ácrata: Aniversario de la Revolución Española Jul 19 21:31 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]