user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
greece / turkey / cyprus / economy / news report Monday December 24, 2018 23:45 byDAF

Young Workers Association (GIDER) was in the protests against the economic crisis. GIDER walked with a pancard written "You are Crisis, We are Liberation".

Young Workers Association (GIDER) was in the protest against economic crisis. The protest held on 22nd of December, in Bakirköy Square/Istanbul.

GIDER walked with black and red flags and with a pancard "You are crisis; we are liberation." and raised the slogans "sharing and solidarity" against economic crisis and capitalism.

The fire of the workers will burn the bosses!

GIDER-Young Workers Association

image 48374518_1174965836008344_3648322964148977664_o.jpg 0.54 Mb image 48392022_1174965572675037_3920909647774482432_o.jpg 0.28 Mb image 48404983_1174965322675062_4286483880891908096_o.jpg 0.28 Mb image 48411176_1174965542675040_692171921491492864_o.jpg 0.36 Mb image 48413403_1174965622675032_2169595771727380480_o.jpg 0.44 Mb image 48413450_1174965676008360_239896678218334208_o.jpg 0.35 Mb image 48416167_1174965516008376_7097629513307127808_o.jpg 0.38 Mb image 48899264_1174965899341671_3739200168575107072_o.jpg 0.51 Mb

greece / turkey / cyprus / education / news report Monday December 24, 2018 05:00 byMedyanhaber

High schoolers,which made action against school reports and exams in June with the statement, “School reports are yours, future is ours!”, were taken into custody with torture.

High schoolers,which made action against school reports and exams in June with the statement, “School reports are yours, future is ours!”, were taken into custody with torture.

High schoolers who were distributing declaration leaflets in Kadıköy Khalkedon Square for the trial on December 25, Tuesday at Kartal Anadolu Courthouse, were again taken into custody by police with torture.

The riot police which provoked and tried to prevent the distribution of declaration leaflets, attacked under the pretext of ‘pictures showing police torture’. During the attack, took 10 high schoolers into custody, including from Highschool Anarchist Action(LAF).

The police didn’t let any lawyer to enter the police station untill they left for hospital controls. Lawyers were only be able to talk with them during testify. Lots of people were waiting outside for solidarity before and after testify procedure.

When their testify was finished they were taken to hospital for last controls and released afterwards.

‘Highschool Anarchist Action’ announced that;

“Torture Once Again, Custody Once Again to High Scoolers

We, high schoolers who made action against school reports and exams in June 8 in Kadikoy, were taken into custody with torture. We came together at Kadıköy Khalkedon Square to distribute declaration leaflets calling for the trial on December 25. While we were distributing our leaflets as high school youth organisations with “Judge Torturers, Not Highschoolers” banner, police attacked and took into custody more than 10 of our friends.

We high schoolers will continue to be on the streets against police torture and state oppression. We will continue to expose the police who torture us. They will not be able to silence our voice which they try to suppress!

We are calling everyone to Kartal Anadolu Courthouse C Door on December 25, 9.00 to grow solidarity.

image sequence_04_1.jpg 0.1 Mb image whatsapp_image_20181223_at_22.10.jpeg 0.12 Mb

international / imperialism / war / debate Saturday December 22, 2018 15:30 byDavid Van Deusen

The YPG/YPJ have also held the dictatorship at bay (and they have brought a relative stability to this region of Syria). But what deserves our respect is not simply their military prowess, but rather the type of society which they seek to create in liberated areas. They hold socialist tendencies, but what sets them apart is their desire to organize their world according to directly democratic means; something like a secular, decentralized, Town Meeting system where all the people have an actual voice and an unabstracted vote concerning the issues that face them as a people and as a community. Here they take political influence from the anarchist Vermont sociologist Murray Bookchin. Their vision, similar to that espoused by the EZLN & the Zapatistas (Chiapas, Mexico), is as far reaching as that which was dreamed of on CNT/FAI barricades in Spain from 1936-1939. Their fight has parallels to Mahkno and his brigades in the Ukraine in 1919. They do not fight for an ethic Kurdish state, but rather for a new social formation whereby the individual and the community collectively control the world in which they live. Their dreams, perhaps, are not dissimilar those who manned the walls of the Paris in 1871. And to this very point in time, remarkably, they have been winning.

As an American, as a Vermonter, and as a Labor leader I have marched many times against US lead wars. However, I do not oppose wars and US military action because I assert war as always unjust and always unnecessary. I am not philosophically a Kantian; this is not a moral imperative for me. I am also no liberal. If truth be told it was only through war and armed conflict that Vermont and the United States became republics free from the British Empire. And like the US, Ireland would still be an exploited outpost in the same empire if it were not for the force of arms demonstrated by the IRA. Cuba, today, without their victorious 1959 revolution, likewise would remain an economic colony of America. And further, it was only through the Allied war effort that Nazi Germany and Fascist Italy & their murderous ideologies were crushed for generations. But since my birth, from the Vietnam War, to armed interventions against Latin America, up through the invasion of Iraq, I am hard pressed to find a US military intervention that, by purpose or accident, carried with it an intrinsic moral clarity; rather contemporary US military action time and again has been launched to serve the interests of corporations and a tiny minority of wealthy elite.

For these reasons I was proud to serve as a Vermont AFL-CIO officer when we were aligned with US Labor Against The War, and when our Unions called for the rapid withdrawal of all American troops from Iraq. I was also proud to have helped write the Vermont AFL-CIO resolution stating our solidarity with the Longshoremen when they conducted a one day strike, shutting down West Coast ports as an act of resistance against the Iraq War. And even now I am supportive of calls coming to finally end the generation-long war in Afghanistan. But again, I do not condemn such military actions because I am a pacifist or because I am rejecting the notion of war in and of itself. I do so because I judge the conflicts which the US engages in, much more often than not, as wrong and immoral based on the specific facts and specific interests being served by these imperialistic conflicts.

For some years now the United States has provided arms and limited Special Forces support (now 2000 boots on the ground) to the Kurdish lead YPG/YPJ in Syria. The YPG/YPJ has used these arms to extend their control over most of northern Syria. They have effectively engaged ISIS, driving them out of the north. They have also held the dictatorship at bay (and they have brought a relative stability to this region of Syria). But what deserves our respect is not simply their military prowess, but rather the type of society which they seek to create in liberated areas. They hold socialist tendencies, but what sets them apart is their desire to organize their world according to directly democratic means; something like a secular, decentralized, Town Meeting system where all the people have an actual voice and an unabstracted vote concerning the issues that face them as a people and as a community. Here they take political influence from the anarchist Vermont sociologist Murray Bookchin. Their vision, similar to that espoused by the EZLN & the Zapatistas (Chiapas, Mexico), is as far reaching as that which was dreamed of on CNT/FAI barricades in Spain from 1936-1939. Their fight has parallels to Mahkno and his brigades in the Ukraine in 1919. They do not fight for an ethic Kurdish state, but rather for a new social formation whereby the individual and the community collectively control the world in which they live. Their dreams, perhaps, are not dissimilar those who manned the walls of the Paris in 1871. And to this very point in time, remarkably, they have been winning.

The historical significance of what they have been achieving in Rojava (northern Syria) has not been lost on those in other nations who also can imagine what a truly democratic and equitable society could look like. Presently hundreds, if not thousands, of regular working people (Americans included) have made the difficult journey to Syria in order stand with them, rifle in hand, to fight for this common dream. And many have died defending this dream from ISIS, from Turkey, and from those who instead seek the domination and brutality of a misguided & twisted Islamic state or the repression which a dictatorship or new form of fascism brings in its wake. And still they fight, and still they organize a direct democracy, composed of Kurds & Arabs, in the lands which they have freed.

And now, our own (so called) President Donald Trump has announced his intent to withdraw the 2000 brave American troops currently deployed in this region (and who by circumstance fight with honor alongside YPG/YPJ). And even tonight, Turkey stands in wait, sharpening their swords…

But given the long history of the US imperialism and economic subjugation, why has the US supported them? Some would argue that the very presence of US guns mark the YPG/YPJ as no more than pawns of a morally questionable US foreign policy. Some would say they are dupes of the CIA. After all, why would the US elite support a revolution which seeks to topple the exploitive American capitalism which underpins the old world order (and which continues to sell out American and foreign workers alike)? How can this be? The answer is simple… The United States has supported this revolution because YPG/YPJ are fiercely opposed to ISIS and are effective fighters. The US therefore has acted on the premise that the enemy of my enemy is my friend (at least for a time).

No one should be under any illusion that the US ruling class has supported the YPG/YPJ because they approve of the cooperative democratic society which they seek to create. The ruling elite of the US (Republican & Democrat) would be perfectly happy supporting an authoritarian dictator as long as such a strongman would support America’s perceived long term economic and strategic interests. But as it turns out, few in northern Syria were or are willing to engage in a protracted fight just to see the deck chairs of authoritarian politics rearranged. But the people have been willing to fight (and die) for something much more far reaching. And this has transformed the YPG/YPJ into something far more significant than a regional militia; it has made them into a multi-ethnic force capable of constantly beating back ISIS and other reactionary elements in Syria. And for America, the short term aim was always to diminish ISIS. Here, as the YPG/YPJ was compelled to face existential enemies on all fronts, they were glad to accept guns and logistical support from wherever they would come. When a man’s house is on fire he does not stop to ask the politics of the one who hands him a bucket of water. If that bucket comes from a Republican, it does not make him a Republican. Thus the US support for the YPG/YPJ was nothing more than a temporary marriage of convenience, and the YPG/YPJ are not defined by the politics (and motivations) of those that offer them material aid.

But now, after the YPG/YPJ has diminished ISIS and pushed them into more remote areas, Trump has grown tired of this marriage and his Administration’s true face has begun to look up to again reveal its twisted contours. Trump would have American troops evacuate in order to turn their attention to other more sinister projects (such as those transpiring on our southern border). And no matter that the second largest army in NATO (the increasingly Islamic-Fascist Turks) have announced their desire to launch invasions of northern Syria with the sole aim of crushing this experiment in direct democracy, the United States of America is preparing to look the other way. The reactionary government of Turkey views the YPG/YPJ as a treat in that they represent an alternative not only for Syria but also for Turkey. And they view YPG/YPJ as having close links to the armed PKK (which operates within Kurdish Turkey and which shares similar politics with their Syrian cousins) further driving their genocidal ambitions. What gives the Turks pause, now, is the presence of American troops. Once this deterrent is removed, it is hard to envision a chain of events which does not include a devastating invasion of this island of hope, this city on the hill overlooking the chaos that is the Middle East. And no matter how America got there, once America leaves Trump will own the history that follows. If the Paris Commune must fall again let it be known that the invaders were enabled by a country which once called itself great.

In Solidarity with the YPG/YPJ & The Struggle in Rojava,
David Van Deusen, District Vice President of the Vermont AFL-CIO


What follows is a link to the resolution passed by the Green Mountain Central Labor Council of the Vermont AFL-CIO in support of the YPG/YPJ and the struggle in Rojava. This resolution was passed in February of 2018:

mashriq / arabia / iraq / imperialism / war / opinion / analysis Friday December 21, 2018 07:41 byKhaled Aboud

The announcement of Trump that the US would immediately stop aerial bombardments and withdraw their diplomatic personnel, while their troops would all withdraw within 3 months, officially signalled the end of the Syrian war, a war which has been portrayed as a “civil war” but one in which all of the world participated. While major powers, such as Russia, France, the UK, and the US, and regional powers such as Iran, Israel and Turkey participated directly, they had their Syrian proxies to fight against one another. The conflict, in the first place, wouldn’t have erupted without the decisive funding and support given by Saudi Arabia, the UAE, Turkey and Jordan to a frightful collection of armed jihadist lunatics.

The prospect of the Syrian war and its unspeakable bloodletting to come to an end is good news, no matter what the result. The amount of human suffering it caused by callous foreign interventionism is not justified by any grand discourse of human rights or democracy, which were rendered increasingly hollow and meaningless as the horror progressed. However, the biggest losers in the aftermath of this horrible tragedy will be the party which, at one point, promised the most: the Kurdish. When the US pull out from Syria it will be the Kurdish who will be left exposed to Turkish aggression. Quite possibly, the Syrian regime will push to recover all the territory acquired by the Kurds with US protection over the past few years.

The dependency of the Kurdish from the US, expressed in angry protests outside US military bases demanding that they stay, makes irrelevant their claims of “autonomy”. The SDF reacted to Trump’s announcement claiming that it was a “stab in the back” (didn’t they know that imperialism doesn’t have friends but interests?) and that it would leave “a military and political vacuum” ( )… oblivious to the fact that they were, indeed, describing the SDF minus US support as a “vacuum”. But what was Trump supposed to do? Prolong a costly war forever? Escalate regional tensions with all countries that border Syria, including a NATO ally? Break with Turkey?

He flirted for some time with the idea of the US forming a Kurdish protectorate in Syria, an idea favoured by the Pentagon, to access the oil fields in Deir ez Zor, to counter Iranian and Russian influence, and to have military bases in a geostrategic region. As a matter of fact, recently the Kurdish were calling in unequivocal terms for the US to permanently occupy the Eastern region of Syria so as to form a protectorate in all but name. However, the big elephant in the room is Turkey, a NATO member. In spite of all the stupid claims that Trump is playing in the hands of Russia or that his decision will benefit the geopolitical rivals of the USA, had he decided to create this protectorate, the results would have been catastrophic for the imperial interests of the USA. This would have caused a crisis in NATO, as Turkey would have likely escalated military actions against the YPG, and it would have thrown Turkey into the arms of Russia, a scenario which Trump wanted to avoid at all costs. Continued support for the Kurds, from the imperial interests of the USA, was too costly.

The first signs of this shift appeared when some weeks ago the USA put a price on the head of the top PKK commanders. Then, some days ago, the USA Syria envoy, James Jeffrey, announced that the USA did not have “permanent relations with sub-state entities” ( ). These two moves, coupled with a recognition that regime change in Syria was no longer in the agenda, showed clearly that the USA was moving away from the idea of the protectorate. The last sign, was when two days ago, the USA agreed to sell Patriot missiles to Turkey, after they had agreed a deal with Russia to acquire S-400 missile systems ( )

Now, the end of the protectorate dream means also the end of the “autonomy” project of the Kurdish, who put all of their eggs in the USA basket. The Kurdish will not be able to resist for a second a full-scale Turkish offensive. Afrin was the pilot experience –and then the USA didn’t move a finger to stop the invasion. Without USA military support, the Kurdish proved as an incompetent army as Afrin fell like a house of cards. Eastern Syria will fall even quicker: after all, Afrin was a region with an important Kurdish population. Eastern Syria, on the contrary, is mostly Arabic, except for the Kobane and Cizire cantons. They have gained the animosity of Arabs, who do not welcome them and see them as USA proxies, they have gained the animosity of Christians in Qamishli and Hasaka whom they have antagonised, they have earned the animosity of Syrian nationalists when they have supressed the use of the Syrian flag, they have gained the animosity of the elements of the regime with ambushed and skirmishes against the small pockets of Assadists in Qamishli and Hasaka. They have made enough enemies inside Eastern Syria and outside it to guarantee a quick fall in the likely event of a Turkish invasion. The Kurds overstretched themselves out of the three Kurdish cantons, were they should have stayed all the time. It is unbelievable that they didn’t foresee this possible scenario and that they were too overconfident of their “friends” in Washington. Quite possibly, Assad will let the Turkish deal with the SDF in the north, and take advantage in the south of Eastern Syria. The Kurdish have no capacity to resist: the PKK in Turkey and in Qandil in Northern Iraq is decimated, and when the Syrian rear-guard is annihilated, Erdogan will be able to decree his campaign against the Kurdish liberation movement as a complete success. The world will turn away as they did in Sri Lanka in 2009. After the Kurdish resistance is shattered beyond recovery, Assad and Erdogan will come to an agreement and the Turkish territorial gains will be devolved to Syria, paving a stabilisation on terms acceptable to Erdogan. Turkey failed on their goal of removing Assad, but will manage to end up the Kurdish threat, at least for a very long time.

Could have this been different? In late 2015 and throughout 2016, there was a real chance of a pragmatic agreement between the Russians (who were in a deep crisis with Turkey after the downing of a Russian fighter jet by Turkey), Assad (who was in a much weaker position, and likely to make more concessions than he is now) and the Kurdish who were still in a strong position. This way the war would have finished long time ago, with a more progressive result that could have guaranteed a minimum of direct democracy, and sparing thousands of lives. Instead, the Kurdish overplayed their hand, flirting with the opposition (until Afrin), rejecting any approach to the regime, acting in open hostility and attacking Assad forces in Deir ez Zor, and throwing themselves into the arms of the USA. Now, as the Turkish invasion of northern Syria seems imminent, they call for Assad to defend the lands they declared autonomous, and they enter into quick negotiations to see if they can save anything. But now it is too late. Assad is in a much stronger position and he won’t be willing to make any concessions at all. The Kurdish, indeed, are in no position now to ask for any concessions, and should be thankful if Assad helps them just enough to avoid a full-fledged slaughter. At this stage, however, both the international community and the Syrian people, by and large, seem to agree that the war needs to end at any costs. And the bulk of the cost will be paid by the Kurds.

As the demise of the Rojava project seems imminent, it is important to learn the lessons left by this experience. Blind faith in imperialism can only lead to disastrous results for progressives. But we should also remember the premises of the project, of gender equality, of an ecological society, of direct and participatory democracy. Nothing should obscure the merits of this utopian society that flourished in the middle of an atrocious war, only to become the victim of its own success. In the end, the idea of the protectorate signalled the demise of the utopian Rojava: the USA and Saudi Arabia, two key allied of the Kurdish, would have never allowed such a society to exist. Although Rojava will formally be finished in the coming weeks or months, its demise had already started in 2016 with the strategic partnership formed with the USA. Sooner or later, the USA was to decide between the NATO partner and the "substate entity".

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Λαϊκοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Wednesday December 19, 2018 19:05 byΑναρχική Συλλογικότητα ΚΑΘ

Ο κόσμος που ζούμε δεν βελτιώνεται. Καταστρέφεται. Δεν αρκεί βέβαια η βία για την καταστροφή του Κράτους και του Κεφαλαίου, όπως δεν αρκούν και οι μερικοί αγώνες για την εξασφάλιση των λίγων που μας έχουν απομείνει. Αυτό που μπορεί πραγματικά να αποτελέσει το έναυσμα για ένα καλύτερο κόσμο, είναι η συνολικοποίηση του αγώνα μας στη βάση των προταγμάτων της κοινωνικής επανάστασης και της κοινωνικής απελευθέρωσης. Είναι το όραμα για μια νέα κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης, που θα οικοδομηθεί πάνω στα συντρίμμια του Καπιταλισμού και του Κράτους.

«Καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται», «οι 300 προβοκάτορες που αμαύρωσαν την ειρηνική διαδήλωση», «οι κουκουλοφόροι που παραλύουν το κέντρο της Αθήνας». Τα παραπάνω αποτελούν ένα μικρό δείγμα φράσεων από το οπλοστάσιο της κυριαρχίας που αναπαράγονται από εφημερίδες, κανάλια, κόμματα, δικαστές, ευυπόληπτους πολίτες, «προσωπικότητες των γραμμάτων και τεχνών», όλο τον συρφετό που χρόνια τώρα προσπαθεί να χειραγωγήσει τη σκέψη και τη δράση μας. Δε θα ακούσουμε ποτέ όμως μια αναφορά στην πρωτογενή βία της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, τη βία του Κράτους και των αφεντικών. Τη βία που μόνο αυτοί έχουν δικαίωμα να ασκούν στο όνομα της τάξης, της ασφάλειας, της εύρυθμης λειτουργίας της αγοράς, της συναίνεσης και της εθνικής ενότητας. Το μονοπώλιο αυτής της βίας κανείς δεν πρέπει να το αμφισβητήσει.

Τόσο σε αυτή την συγκυρία όσο και διαχρονικά, ο ρόλος του Κράτους δεν είναι άλλος από το να επιβάλλει και να αναπαράγει τα αστικά ιδεολογήματα και τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις, να διατηρεί την ταξική διαίρεση της κοινωνίας και να διαμεσολαβεί σε κάθε λειτουργία της κοινωνικής ζωής. Αυτή η πρωτογενής και δομική βία που ασκείται από το Κράτος και το Κεφάλαιο στο καταπιεσμένο και εκμεταλλευόμενο κομμάτι της κοινωνίας, δεν περιορίζεται στην φυσική βία και είναι παρούσα σε κάθε σφαίρα της κοινωνικής ζωής.

Μιλάμε για τη βία της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, που εξασφαλίζει την ευημερία των λίγων και την εκμετάλλευση όλων των υπολοίπων, τη βία της μισθωτής σκλαβιάς, τις δολοφονίες εργατών στα σύγχρονα κάτεργα (εργατικά ατυχήματα τα βαφτίζουν τα αφεντικά), την εντατικοποιημένη, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, την ανεργία και τη μόνιμη ανασφάλεια για το αν θα έχουμε να φάμε αύριο.

Μιλάμε για τη βία του ανταγωνισμού μεταξύ των ανθρώπων, τον οποίο προβάλλει ο καπιταλισμός ως μόνο μέσο προόδου και ευημερίας της ανθρωπότητας (και φροντίζει να μας εκπαιδεύει κατάλληλα από νηπιακή ηλικία). Για το συνθήκη του “πολέμου όλων εναντίον όλων”, που επιβάλλει η ίδια η αντικοινωνική και μισάνθρωπη φύση του καπιταλισμού και που σε εποχές οικονομικής εξαθλίωσης οξύνεται μετατρεπόμενη σε κοινωνικό κανιβαλισμό.

Μιλάμε για τη βία της έλλειψης περίθαλψης, του αποκλεισμού ανθρώπων που έχουν άμεση ανάγκη ιατρικής παρακολούθησης και οδηγούνται στην εξαθλίωση και την περιθωριοποίηση. Για τον εξευτελισμό των ουρών του ΙΚΑ ή την πληρωμή ακόμη και για μια επίσκεψη. Για την βία της ανασφάλιστης εργασίας που εντείνει την τρομοκρατία της μισθωτής σκλαβιάς, καθώς ο εργαζόμενος φοβάται ακόμη και το να αρρωστήσει ο ίδιος ή οικογένειά του.

Μιλάμε για τη βία της λεηλασίας και της καταστροφής της φύσης στο βωμό της ανάπτυξης και της μεγιστοποίησης του κέρδους των αφεντικών. Για τη ζωή σε ένα περιβάλλον που γίνεται όλο και πιο αποστειρωμένο, πνιγηρό, μη βιώσιμο.

Μιλάμε για τη βία που από μικρή ηλικία δεχόμαστε στα σχολεία και τις σχολές, με την καλλιέργεια του ανταγωνισμού, την απαξίωση της πολύπλευρης γνώσης, τη διαρκή αξιολόγηση και το άγχος που αυτή συνεπάγεται, την αναγκαστική συμμόρφωση σε κανόνες και πρότυπα συμπεριφοράς, την τιμωρία και τον στιγματισμό των παρεκκλίσεων, την αναγκαστική αποδοχή της εξουσίας των δασκάλων και των καθηγητών.

Μιλάμε για τη βία της αναγκαστικής/εκβιαστικής στράτευσης, της σύνταξης με τα εθνικοπατριωτικά ιδεώδη, της καλλιέργειας της μισαλλοδοξίας, της καταστολής και της υποταγής στους ανώτερους, της προετοιμασίας για υποταγή στα αφεντικά, της συμμετοχής σε έναν θεσμό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για τη φυσική καταστολή του «εσωτερικού εχθρού».

Μιλάμε για τη βία, οικονομική και φυσική, που ασκείται από το Κεφάλαιο στις κοινωνίες των χωρών του λεγόμενου «τρίτου (και δεύτερου) κόσμου», καταληστεύοντάς τες, επιβάλλοντας χούντες, οδηγώντας τες στην πείνα και την ανέχεια. Βία που συνεχίζει να ασκείται στους εξαθλιωμένους πρόσφυγες και μετανάστες, που διωγμένοι από τις χώρες τους πασχίζουν να επιβιώσουν. Αν γλιτώσουν από τις νάρκες, τα θωρακισμένα σύνορα, τους άθλιους τρόπους μεταφοράς τους, θα έρθουν αντιμέτωποι με την οικονομική εξαθλίωση και εκμετάλλευση, την περιθωριοποίηση, το συνεχόμενο κυνηγητό, τους ξυλοδαρμούς, τα βασανιστήρια και τον εκτοπισμό από κάθε λογής δυνάμεις της αστυνομίας και των φασιστών.

Μιλάμε για τη βία της καταστολής κινηματικών δράσεων και διαδιακασιών, τόσο στον δρόμο όσο και μέσα από την νομική δίωξη, φυλάκιση ή την δολοφονία κοινωνικών αγωνιστών. Για τη βία της εισβολής και της εκκένωσης κοινωνικών και πολιτικών (κατειλημμένων ή μη) χώρων.

Αυτή είναι η βία που είναι παρούσα σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής, αυτή που θέλουν να μας πείσουν πως είναι κάτι «φυσιολογικό», αυτονόητο, μια αναπόδραστη συνθήκη. Μια καθημερινή κατάσταση, μέσα στην οποία όποιος θελήσει να αντιδράσει περιθωριοποιείται, στοχοποιείται, απομονώνεται, διώκεται, φυλακίζεται

Ένταση της κρατικής βίας σε περιόδους κρίσης

Ίσως σε άλλες εποχές, αυτές της ανάπτυξης και του «καλού» Κράτους πρόνοιας, να υπήρχε η ψευδαίσθηση της υποχωρητικής εξουσίας υπό την πίεση της «λαϊκής δυσαρέσκειας», η οποία εν μέρει συντηρούταν από την ίδια τη στάση των κυβερνώντων, αλλά και από αποσπασματικές νίκες των κοινωνικών αγώνων. Στην τωρινή βαθιά καπιταλιστική κρίση όμως, όλο και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας βυθίζονται στην φτώχεια και την εξαθλίωση και οι όποιες κοινωνικές παροχές είχαν κατακτηθεί ως τώρα εκμηδενίζονται. Το Κράτος και ο Καπιταλισμός αναδιαρθρώνονται, επιλέγουν μορφές διακυβέρνησης που τείνουν στον ολοκληρωτισμό και εξαπολύουν μια ολομέτωπη επίθεση στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας. Μετά την είσοδο στο μνημόνιο το 2009 εκκινεί μια περίοδος κατά την οποία το πολιτικό σύστημα απαξιώνεται, δημιουργούνται ρήγματα στην κοινωνική συναίνεση και οι αντιδράσεις απέναντι στην επίθεση των κυρίαρχων πληθαίνουν. Η βία από την πλευρά της κυριαρχίας κλιμακώνεται και φανερώνει πλέον ξεκάθαρα το αντικοινωνικό της πρόσωπο.

Νομοθετικές ρυθμίσεις λύνουν τα χέρια των αφεντικών για απολύσεις, μειώσεις μισθών, άμισθες υπερωρίες και «μαύρη» εργασία. Άνεργοι, ανασφάλιστοι και χαμηλοσυνταξιούχοι, μια και δεν μπορούν να συμμετέχουν στην διαδικασία παραγωγής και κατανάλωσης, καταδικάζονται στην πλήρη εξαθλίωση, χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, χωρίς να μπορούν να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη για την επιβίωσή τους. Φαίνεται πως ένα τμήμα της κοινωνίας λογίζεται από το Κεφάλαιο ως άχρηστο, ως «πλεονάζων πληθυσμός» που θα οδηγηθεί είτε στη μετανάστευση, είτε στην καταστροφή.

Η κοινωνική οργή και οι αντιστάσεις που αναπτύσσονται αντιμετωπίζονται βίαια προκειμένου να τρομοκρατηθούν και να υποταχθούν όσοι αποφασίζουν να αντιδράσουν στην εξαθλίωση των ζωών τους. Ακόμη και κλασικοί τρόποι αγώνα, όπως οι απεργίες, τίθενται σταδιακά εκτός νόμου προκειμένου να προστατευτεί το Κεφάλαιο. Κάθε σχεδόν κινητοποίηση αντιμετωπίζεται κατασταλτικά. Ο στρατός και η αστυνομία θωρακίζονται, προετοιμάζονται για την αντιμετώπιση μιας πιθανής γενικευμένης εξέγερσης.

Παράλληλα, προσπαθούν να στρέψουν την οργή των καταπιεσμένων στο εσωτερικό της τάξης μας και όχι απέναντι στους δυνάστες μας, στο κράτος και τα αφεντικά. Οι δυνάμεις της τάξης και της ασφάλειας επινοούν και στοχοποιούν διαρκώς νέους «εσωτερικούς εχθρούς», ώστε να εξουδετερώσουν τις αντιστάσεις, να τιμωρήσουν τους αγωνιζόμενους, να παραδειγματίσουν όσους ενδεχομένως θελήσουν να αγωνιστούν. Ο κοινωνικός κανιβαλισμός και ο φασισμός προωθούνται από κόμματα και ΜΜΕ ως αντίβαρο στην προσπάθεια δημιουργίας ενός κινήματος αντίστασης στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα

Ακόμη και κάτω από αυτές τις συνθήκες, μεγάλα τμήματά της κοινωνίας συνεχίζουν να αντιδρούν μέσα στα πλαίσια της καταρρακωμένης -πρώτα πρώτα από την ίδια την αστική τάξη- αστικής νομιμότητας, να υπομένουν στωικά την καταστολή όταν αποφασίσουν να κατέβουν στο δρόμο.

Η αντιβία των καταπιεσμένων

Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, χιλιάδες ανθρώπων που η ζωή τους πλήττεται από την κρίση, κατεβαίνουν στους δρόμους μαζικά, άλλοτε σπασμωδικά και άλλες φορές πιο επίμονα, δημιουργώντας την προσδοκία πως η συλλογική αντίσταση μπορεί να είναι η απάντηση στην επιβαλλόμενη βαρβαρότητα. Έτσι λαμβάνουν χώρα κάποιες από τις μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις από την εποχή της μεταπολίτευσης. Αμέσως οι κομματικοί μηχανισμοί του κράτους και τα φερέφωνά τους σπεύδουν να συνηγορήσουν υπέρ του δημοκρατικού δικαιώματος της διαμαρτυρίας, αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας. Η αντιβία των καταπιεσμένων αποτελεί απειλή για το καθεστώς.

Δεν αποδίδει όμως πάντα η προπαγάνδα των καταπιεστών μας. Ολοένα και συχνότερα, τμήματα της κοινωνίας κατανοούν το αδιέξοδο της «εντός της αστικής νομιμότητας» διαμαρτυρίας. Η οργή τους υπερνικά το φόβο και αντιδρούν βίαια. Άλλοι ενστικτωδώς και άλλοι πιο συνειδητά επιλέγουν τη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής ως μέσο αυτοάμυνας αλλά και επίθεσης. Όταν οι συνεχείς ειρηνικές διαδηλώσεις στο Σύνταγμα τον Ιούνιο του 2011 δεν έλεγαν να ατονήσουν, αντιμετωπίστηκαν από το Κράτος με ωμή βία και τόνους χημικών. Χιλιάδες «ειρηνικοί» διαδηλωτές απέναντι στο δίλημμα να χτυπηθούν και να συλληφθούν αμαχητί από τις ορδές των μπάτσων ή να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους, επέλεξαν συλλογικά και βίαια να υπερασπίσουν τον εαυτό τους. Η αντιβία ήταν η απάντηση μεγάλου μέρους των καταπιεσμένων και στις 12 Φλεβάρη του 2012, ημέρα ψήφισης του δεύτερου μνημονίου, παίρνοντας χαρακτηριστικά εξέγερσης, αφού κινήθηκε επιθετικά σε όλο το κέντρο της Αθήνας απέναντι σε τράπεζες, πολυεθνικές, αστυνομία, κομματικά γραφεία και ό,τι αντιπροσωπεύει και συμβολίζει το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα.

Σε τέτοια γεγονότα δημιουργούνται δεσμοί αλληλεγγύης μεταξύ των αγωνιζόμενων και γίνεται ισχυρότερη και χειροπιαστή η πεποίθηση ότι οι συλλογικοί, αδιαμεσολάβητοι αγώνες μπορούν να νικήσουν και δεν αποτελούν ένα γραφικό απομεινάρι του παρελθόντος . Δεν είναι μόνο αυτοί που συγκρούονται άμεσα με τις δυνάμεις καταστολής, αλλά και το πλήθος των ανθρώπων που στηρίζουν ηθικά και με την φυσική τους παρουσία στο δρόμο τη συνθήκη της σύγκρουσης. Αυτό είναι ένα πρώτο βήμα για το ξεπέρασμα του φόβου και της συνειδητοποίησης των πραγματικών μας εχθρών. Ο δρόμος είναι ένα ακόμα πεδίο στο οποίο γεννιούνται οι συνειδήσεις.

Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι κατά τη διάρκεια εξεγερσιακών γεγονότων συναντάμε φαινόμενα αντικοινωνικής βίας, όπως αναίτιες καταστροφές μαγαζιών και άστοχες επιθέσεις από μικρές μειοψηφίες (όσο και αν οι κυρίαρχοι μέσω των media προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη πως πρόκειται για το σύνολο των διαδηλωτών). Όταν η οργή ξεχειλίζει, στο δρόμο θα αποτυπωθούν όλες οι εκφάνσεις της υπάρχουσας κοινωνίας, ακόμη και οι αντικοινωνικές και αντιδραστικές. Όσο και αν το Κράτος προσπαθεί να αποδώσει την ευθύνη για τέτοια φαινόμενα στους αγωνιζόμενους, είναι ηλίου φαεινότερο ότι είναι αυτό το ίδιο που έχει εκθρέψει τέτοιες συμπεριφορές, προωθώντας και επιβάλλοντας τον ατομικισμό και τις αλλοτριωμένες κοινωνικές σχέσεις.

Οι θιασώτες της μη-βίας

Η βία του κράτους και του κεφαλαίου είναι καθημερινά παρούσα για το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας. Για όποιον δεν υφίσταται την κρατική βία άμεσα, η υιοθέτηση μη-βίαιων τακτικών είναι απλώς μια «ηθική» επιλογή. Μια επιλογή όμως που διαιωνίζει τη βία των αφεντικών πάνω στους καταπιεσμένους. Οι κυρίαρχοι, οι προνομιούχοι, ποτέ δεν παραιτήθηκαν ειρηνικά από τα προνόμιά τους, κι ούτε πρόκειται να το κάνουν. Αυτή ακριβώς την πραγματικότητα είναι που μοιάζουν να λησμονούν και να παραγνωρίζουν όχι μόνο συστημικές φωνές, με ξεκάθαρα εχθρικό ρόλο απέναντι σε κάθε κινηματική ανάπτυξη, αλλά και πολιτικοί χώροι φερόμενοι ως ριζοσπαστικοί ή επαναστατικοί. Όλοι αυτοί που μιλούν για «ειρηνικές επαναστάσεις», «δημοκρατικές εξεγέρσεις», «εξεγέρσεις που δε σπάει ούτε τζάμι», αναπαράγουν το αστικό και φιλελεύθερο ιδεολόγημα της «καταδίκης της βίας απ’ όπου και αν προέρχεται», η υιοθέτηση του οποίου είναι βασική προϋπόθεση για την συμμετοχή στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι. Στην ουσία κάνουν τη βρώμικη δουλειά της αστικής εξουσίας, συντηρώντας το μονοπώλιο της βίας του Κράτους απέναντι στα καταπιεσμένα κι εκμεταλλευόμενα τμήματα της κοινωνίας

Καταδίκη της βίας “από όπου κι αν προέρχεται” σημαίνει την εξίσωση της βίας του θύτη με αυτή του θύματος. Όσοι την καταδικάζουν, συμβουλεύουν παράλληλα αυτούς που υφίστανται καθημερινά την εκμετάλευση και την καταπίεση του κράτους και των αφεντικών, να μην απαντήσουν υιοθετώντας συγκρουσιακές πρακτικές. Να μην απαντήσουν με βία γιατί αυτό θα προκαλέσει την κρατική καταστολή. Κατηγορούν δηλαδή τους αγωνιζόμενους ότι προκαλούν τη βία κράτους, δικαιώνοντας τη δεύτερη και απαξιώνοντας τους πρώτους.

Επιπλέον, η υιοθέτηση τακτικών μη-βίαιης αντίστασης εφησυχάζει όσους θέλουν να «αγωνιστούν» από τη θαλπωρή του καναπέ τους και να αλλάξουν τον κόσμο ψηφίζοντας κάθε 4 χρόνια, αναθέτοντας την «αλλαγή» στα χέρια των ειδικών. Η στάση αυτή διοχετεύει την οργή τους σε ανώδυνες για το καθεστώς διαδικασίες, διαμεσολαβημένες κι απόλυτα ελεγχόμενες.

Το να μιλάνε λοιπόν για μη βία, μέσα στον καπιταλισμό, αποσιωπά την ύπαρξη της πρωτογενούς-δομικής κρατικής βίας, στοχεύει στο να καταστείλει και να αφοπλίσει ηθικά κάθε βίαιη απάντηση των καταπιεσμένων. Στοχεύει επομένως στη διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος εκμετάλλευσης, στη διατήρηση της σκλαβιάς μας.

Η «βία των άκρων»

Οι ίδιοι προσπαθούν να βάλουν στο ίδιο τσουβάλι τη βία των καταπιεσμένων που αντιδρούν με όποιον τρόπο θεωρήσουν πρόσφορο και την οργανωμένη και κρατικά καθοδηγούμενη βία των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής. Βία που στρέφεται ενάντια στους καταπιεσμένους (μετανάστες, αναρχικούς, αριστερούς, ομοφυλόφιλους, ανάπηρους) και όχι ενάντια στους καταπιεστές μας. Αυτή η σύγχυση καλλιεργείται σκόπιμα προκειμένου να απογυμνώσει ηθικά τη βία των καταπιεσμένων και να την παρουσιάσει ως «βία ακροκινούμενων ομάδων», βάζοντας το κράτος στην περίοπτη θέση του διαιτητή και επικυρώνοντας το ρόλο του ως διαμεσολαβητή και τηρητή της τάξης και της ασφάλειας. Όσοι θεωρούν αντισυστημική τη βία της ΧΑ, δεν έχουν παρά να ανατρέξουν στην πρόσφατη ιστορία του ναζισμού στη Γερμανία και στις επιπτώσεις που τελικά είχε για όλο τον κόσμο.

Η βία από τη δική μας σκοπιά

Από τη μεριά μας δεν πρόκειται να κατακρίνουμε τους τρόπους αντίδρασης των καταπιεσμένων μια και θεωρούμε ότι η απελευθέρωσή τους είναι έργο των ιδίων. Οφείλουμε όμως να παραθέσουμε τη δική μας οπτική για τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.

Θεμελιώδες αξιακό της αναρχικής θεώρησης είναι η συνοχή μέσων και σκοπών. Για εμάς, η χρησιμοποίηση της βίας ως μέσο είναι κάτι αποδεκτό μόνο όταν δεν έρχεται σε σύγκρουση με το αξιακό μας πλαίσιο, το οποίο αποτελεί και την βάση της κοινωνίας που θέλουμε να δημιουργήσουμε. Μιας κοινωνίας, στην οποία η βία της επιβολής και της εκμετάλλευσης δεν έχει καμιά θέση. Η αποθέωση της βίας και η άκριτη υιοθέτηση της, μόνο ανταγωνιστικά μπορούν να λειτουργήσουν μπροστά στο όραμα της δημιουργίας μιας τέτοιας κοινωνίας.

Για εμάς, είναι ξεκάθαρο πως ένα σύστημα που επιβάλλει την βία της αστικής τάξης έναντι του συνόλου των εκμεταλλευόμενων και που αναπαράγεται με την βία, μόνο με την συνειδητή, συλλογική, οργανωμένη, κοινωνική και κινηματική απελευθερωτική αντιβία των από τα κάτω μπορεί να αντιμετωπιστεί και να ανατραπεί. Ακριβώς αυτή την ουσία της ίδιας της ταξικής πάλης είναι που η κυρίαρχη τάξη και το Κράτος προσπαθούν επιμελώς να αποκρύψουν, με το να ανάγουν κάθε πτυχή της μόνο σε θεσμικό επίπεδο, επιδιώκοντας την εκτόνωση της συσσωρευμένης κοινωνικής οργής και την διοχέτευσή της σε λύσεις συστημικής διαχείρισης. Σε περιπτώσεις που αυτή εκδηλώνεται με ξεκάθαρα ταξικά και συγκρουσιακά χαρακτηριστικά, η κυριαρχία προσπαθεί να την απογυμνώσει από το πολιτικό της περιεχόμενο, από τα κοινωνικά της χαρακτηριστικά και να την καταστέλλει.

Η αυτοπροστασία μας στο δρόμο επιβάλλει τη χρήση μέσων άμυνας αλλά και επίθεσης. Ο χώρος και ο χρόνος της σύγκρουσης ωστόσο, δεν περιορίζεται στην ευθεία αντιπαράθεση με τις δυνάμεις καταστολής και στις επιθέσεις σε καπιταλιστικούς στόχους κατά την διάρκεια μιας απεργιακής κινητοποίησης ή διαδήλωσης. Από τις γενικές απεργίες, τις διαδηλώσεις, τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής και τις νεοναζιστικές κρατικές εφεδρείες και την αλληλεγγύη σε φυλακισμένους αγωνιστές ως την άρνηση πληρωμής των κεφαλικών φόρων που επιβάλλονται με την απειλή της περαιτέρω εξαθλίωσης της ζωής μας (ρεύμα και σε λίγο καιρό το νερό), τις καταλήψεις δημόσιων και κρατικών κτηρίων, εργοστασίων, το σαμποτάζ, τις απαλλοτριώσεις και την κοινωνικοποίηση αγαθών, ο στόχος είναι κοινός: η ένταση και η διεύρυνση της ανυποχώρητης πάλης ενάντια στον Καπιταλισμό και το Κράτος, της σύγκρουσης με τους εξουσιαστές και τους καταπιεστές μας προκειμένου να πάρουμε πίσω τη ζωή που κλέβουν για να εξασφαλίζουν τα πλούτη τους.

Η σύγκρουση αυτή, στις πολύμορφες εκφράσεις της, πηγάζει από το περιεχόμενο των μαζικών κινητοποιήσεων• δεν είναι αυθύπαρκτη, ξεκομμένη από αυτό. Η κατεύθυνση της, όταν είναι στοχευμένη και επικοινωνήσιμη, προωθεί το περιεχόμενο αυτό, μέσα από δυναμικές διεργασίες. Η επαφή μεγάλης μερίδας του κόσμου με τον δρόμο, την σύγκρουση, την καταστολή, συγκροτεί μια συλλογική εμπειρία, αντιθετική προς την εικονική πραγματικότητα που κατασκευάζουν τα ΜΜΕ. Η επίπλαστη συναίνεση, σπάει έμπρακτα μέσα από την συμμετοχή, ο ρόλος των δυνάμεων καταστολής γίνεται κατανοητός από μεγαλύτερα κοινωνικά κομμάτια, σχέσεις αλληλεγγύης δημιουργούνται ώστε να βάλουν αναχώματα στην καταστολή και να νοηματοδοτήσουν την αντίσταση με την γλώσσα των καταπιεσμένων.

Μια εξεγερσιακή κατάσταση αποτελεί ξέσπασμα της κοινωνικής οργής και μπορεί να συμβάλλει στην δημιουργία συνειδήσεων και στην ανάπτυξη της συλλογικοποίησης και της αλληλεγγύης, δεν μπορούμε όμως, να παραγνωρίσουμε τα όρια της. Όσο περισσότερο η σύγκρουση καταφέρνει να επεκτείνεται στην καθημερινότητα μας, μέσα στους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, σε κάθε κοινωνική σχέση, τόσο πιο απειλητική γίνεται για το Κράτος και το Κεφάλαιο. Κόντρα σε κάθε λογική διαχείρισης και κυβερνητισμού, η απάντηση στις εξουσιαστικές και αντικοινωνικές μεθοδεύσεις δεν μπορεί να είναι άλλη από την συλλογικοποίηση και την ανάπτυξη της αλληλεγγύης και της αντίστασης σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, οπουδήποτε η καταπίεση και η εκμετάλλευση εμφανίζονται. Ζητούμενο είναι η δημιουργία και η ενίσχυση των δομών που στοχεύουν στην συλλογική αντίσταση της τάξης μας απέναντι στην γενικευμένη επίθεση Κράτους, Κεφαλαίου και όλων των "μακριών χεριών" τους. Δομών και αντιθεσμίσεων με ξεκάθαρα κοινωνικά και ταξικά χαρακτηριστικά, όπως τα σωματεία βάσεις και οι συνελεύσεις γειτονίας, που αναζωπυρώνουν την σύγκρουση με την εξουσία, υιοθετώντας ριζοσπαστικά προτάγματα. Η διαλεκτική που αναπτύσσουν οι δομές αυτές με την αντιβία, είναι αυτή που αναβαθμίζει την σύγκρουση ποσοτικά και ποιοτικά, αυτή που της προσδίδει τα κοινωνικά χαρακτηριστικά που της αναλογούν.


Απέναντι στη συνολική επίθεση των αφεντικών και του κράτους οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι θα πρέπει να αναζητήσουμε συλλογικά τα δικά μας όπλα, τους τρόπους και τους τόπους σύνδεσης, επικοινωνίας και αντίστασης. Είναι αναγκαία σήμερα η συλλογική, κοινωνική-ταξική αυτοάμυνα και αντεπίθεση, η οποία θα συγκροτείται στη βάση του ξεπεράσματος των διακρίσεων, με βάση την φυλή, την εθνικότητα, το φύλο, την ηλικία και που θα παίρνει θέση ολικής ρήξης με το κράτος και τον καπιταλισμό.

Ο κόσμος που ζούμε δεν βελτιώνεται. Καταστρέφεται. Δεν αρκεί βέβαια η βία για την καταστροφή του Κράτους και του Κεφαλαίου, όπως δεν αρκούν και οι μερικοί αγώνες για την εξασφάλιση των λίγων που μας έχουν απομείνει. Αυτό που μπορεί πραγματικά να αποτελέσει το έναυσμα για ένα καλύτερο κόσμο, είναι η συνολικοποίηση του αγώνα μας στη βάση των προταγμάτων της κοινωνικής επανάστασης και της κοινωνικής απελευθέρωσης. Είναι το όραμα για μια νέα κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης, που θα οικοδομηθεί πάνω στα συντρίμμια του Καπιταλισμού και του Κράτους.

Αναρχική Συλλογικότητα ΚΑΘ' ΟΔΟΝ

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Sun 20 Jan, 13:46

browse text browse image

bangladesh_garment_workers.jpg imageLo Spettro Della Lotta Di Classe Si Aggira In Bangladesh Jan 17 02:06 by Gianni Sartori 0 comments

alfamir.jpg imageAtentado a Alfamir Castillo: La impune maquinaria del sicariato contra los dirigentes popu... Jan 16 20:53 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

escudo_regeneracion.jpg imageConstrucción De Personajes Y Episodios Otra Temporada De La Novela Paracolombiana Jan 15 06:03 by Ana Líos Morales 0 comments

textAgainst Anarcho-Liberalism and the curse of identity politics Jan 14 18:34 by Woke Anarchists Collective 0 comments

1011531_606717639371629_2029512264_n.jpg imageΠοιοι είναι οι αν ... Jan 13 19:34 by Τόμας Τζιοβάνι* 0 comments

textYellow Vests and I Jan 12 19:55 by Pamela Anderson 0 comments

218553.png image“The Gilets Jaunes have blown up the old political categories” Jan 12 19:53 by Jerome Roos 0 comments

textNicaragua: The Other Revolution Betrayed Jan 12 19:30 by Nathan Legrand and Éric Toussaint 0 comments

anarquistas_argentinos.jpg imageLa Semana de Enero: 100 años. Un poco de historia. Jan 11 18:58 by Acción Socialista Libertaria 0 comments

ybs_and_pkk_fighters_holding_up_a_painting_of_abdullah_calan.jpg imageAnkara Contro I Curdi Del Bakur Jan 11 00:46 by Gianni Sartori 0 comments

semana_tragica.jpeg imageA 100 años de la Semana Trágica: 1919-2019 Jan 09 01:24 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

herwar01s.jpg imageGenocidio In Namibia Jan 07 16:53 by Gianni Sartori 0 comments

cf86cf83cf86cf83cf86ceb3cf86ceb3.jpg imageΚοινωνία και Άτο_... Jan 06 20:28 by Μιχαήλ Μπακούνιν 0 comments

c3e35d56a57848f5b72e667f67b8408a.jpeg imageThe people’s movement desperately needs working class solidarity Jan 06 01:04 by Zaher Baher 0 comments

textTrespass 3 Jan 03 23:45 by Trespass 0 comments

textDe los chalecos amarillos en Francia a las luchas obreras portuarias en Chile: La centrali... Jan 03 17:02 by Matías Guerra 0 comments

p_18_11_2016.jpeg imageA Green New Deal vs. Revolutionary Ecosocialism Jan 02 18:49 by Wayne Price 1 comments

abecedar.jpg imageΤο τσίρκο των τελ ... Jan 01 14:52 by Dmitri (rebublishing) 0 comments

f1803c979bd92d686ce0d7aac54a4375.jpg imageΤα έθνη δεν είναι &#... Dec 30 18:50 by Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης 0 comments

textThe Economic and Social Plan of the Bolsonaro Government Dec 28 23:11 by Joao Marcio and João Pedro Stédile 0 comments

portugalcacilhasapelodocentrodeculturalib12.jpg imageΥποστηρίξτε το CCL Dec 28 09:21 by Dmitri 0 comments

mundobayer7osvaldoanarquismoviolencia.jpg imageOsvaldo Bayer (1927-2018): muere el vengador de los demonizados y silenciados de la histor... Dec 27 19:57 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

e74bb6ebfd5c898fbe19c0fd7d7a721d.jpg imageΤουριστικοποίησ... Dec 27 19:17 by Dmitri (αναδημοσίευση) 0 comments

alan_1.jpg imageAlan MacSimóin (1957-2018): pionero del anarquismo en Irlanda Dec 26 19:07 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

malatesta5.jpg imageErrico Malatesta y la cuestión de las reformas. Dec 26 02:58 by Élisée Shevek. 0 comments

48379723_1174700826034845_8760836494668595200_o.jpg imageYoung Workers Association's in the streets Against Economic Crisis Dec 24 23:45 by DAF 0 comments

sequence_04.jpg imageHigh Schoolers Distributing Leaflets Against ‘Torture Custodies by Police’ Were Taken Into... Dec 24 05:00 by Medyanhaber 0 comments

pa31112863.jpg imageTrump’s Betrayal Of Ypg – Paris Commune Falls Again? Dec 22 15:30 by David Van Deusen 8 comments

kurds1_3003011b.jpg imageRequiem for Rojava Dec 21 07:41 by Khaled Aboud 0 comments

212131320.jpg imageΓια το φετιχισμό ... Dec 19 19:05 by Αναρχική Συλλογικότητα ΚΑΘ 0 comments

more >>
© 2005-2019 Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by [ Disclaimer | Privacy ]