user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
bolivia / peru / ecuador / chile / workplace struggles / portada Thursday April 25, 2019 00:19 byFranz García
featured image

Lo cierto es que no estamos frente un mártir ni un ejemplo digno de nada, sino ante un hecho político e histórico que nos enrostra la capacidad del poder corrupto y neoliberal de evadir responsabilidades, y que incluso puede usar una tragedia para seguir construyendo muros de protección y evasión de la verdad. Los allegados de García se empeñan en decir que solo la historia lo juzgará, como pretendiendo limpiar su nombre y darle un lugar privilegiado en la memoria nacional. Nosotros, desde los movimientos sociales y la clase trabajadora, decimos que es cierto que la historia le dará el sitial que le corresponde, pero no como hombre digno, sino como un genocida y corrupto que murió sin responder por sus culpas. El pueblo no olvida.

Διεθνή / Μετανάστευση / Ρατσισμός / Γνώμη / Ανάλυση Tuesday April 23, 2019 16:46 byΑργύρης Αργυριάδης

Παρ' όλα αυτά οι μικρο-αντιστάσεις σε αυτό το καθεστώς δεν λείπουν και πρέπει να ενδυναμώνονται κατά την άποψη μου. Το βιβλίο τελειώνει με την παρουσίαση μιας τέτοιας περίπτωσης μικρο-αντίστασης. Οι συγγραφείς του αφιερώνουν το βιβλίο σε αυτόν που αντιστάθηκε και όλους σαν αυτόν. Με τον ίδιο τρόπο θα κλείσω το κείμενο αυτό. Διότι αν υπάρχει ένα «φυσικό» δικαίωμα, είναι το δικαίωμα στην αντίσταση, αυτό που μας κάνει ελεύθερους.

O Ουμανιταριανισμός ως μετανεωτερική διαχείριση

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου «Ψυχολογίες Συμμόρφωσης»

Ο ρόλος των ΜΚΟ στην διαχείριση των κρίσεων στην σημερινή εποχή δεν είναι καθόλου άγνωστος. Τον Μάρτιο του 2004 είχε δημοσιευθεί στην αντιεξουσιαστική εφημερίδα «Βαβυλωνία», άρθρο με τίτλο «ΜΚΟ και αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα: Ακτιβιστές πλήρους απασχόλησης», όπου κατέληγα τότε ότι οι οργανώσεις αυτές αποτελούν «τους καλύτερους φίλους της εξουσίας» και ότι δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη ότι στο μέλλον θα κληθούν να διαχειριστούν (πάντα με το αζημίωτο) την αποδόμηση του κράτους πρόνοιας ως στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού. Το μοντέλο αυτό σύμφωνα με την άποψή μου από τότε θα δομούσε ένα νέο πεδίο «ουμανιταριανισμού» (humanitarianism) στο οποίο οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας θα κληθούν να συμμετέχουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ως δεκανίκι της νέας αναδυόμενης δυστοπίας.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις oposito, ένα αρκετά ενδιαφέρον και μαχητικό βιβλίο με τίτλο «Ψυχολογίες Συμμόρφωσης» που αποτελεί μια κριτική μελέτη πάνω στον ψυχοπολιτικό έλεγχο του μεταναστευτικού. Με αφορμή την έκδοση αυτή επανέρχομαι στο θέμα όχι μόνο εν είδει βιβλιοκριτικής, αλλά συνεχίζοντας ή καλύτερα ξαναπιάνοντας το νήμα σύμφωνα και με τα νέα δεδομένα.

Πρώτα απ’ όλα, αξίζει να ξαναειπωθεί ότι ο «ουμανιταριανισμός» (humanitarianism), δεν είναι τίποτα περισσότερο από «ιμπεριαλισμός των ανθρώπινων δικαιωμάτων», και δεν έχει καμία σχέση με την αλληλεγγύη. Αποτελεί έκφανση του αναγεννημένου ιμπεριαλισμού, ο οποίος βρίσκει μια κατάλληλη δικαιολογία για την θέσπιση για ένα ιδιαίτερο καθεστώς κατάστασης εξαίρεσης.
Σε αυτή την συνθήκη, όπως διαβάζουμε αναλυτικά στο βιβλίο, συμβάλουν οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας, αφού καλούνται να εφαρμόσουν θεωρίες και πρακτικές της ψυχολογίας, οι οποίες έχουν ως αξίες και θεωρίες αυτές τις οποίες η Δύση προσπαθεί να επιβάλει και όχι κατ’ ανάγκην οικουμενικές. Αν ήταν οικουμενικές, θα έπρεπε να επαναδιατυπωθούν με διαφορετικούς όρους.

Η Χάνα Άρεντ, σε ένα της σχόλιο για τις εκστρατείες για τα δικαιώματα τον 19ο αιώνα, γράφει ότι οι νομικοί και οι φιλάνθρωποι που αγωνίζονταν για τα δικαιώματα των μειονοτήτων «είχαν μια μυστηριώδη ομοιότητα στη γλώσσα και τα επιχειρήματά τους με τις εταιρείες προστασίας των ζώων». Ο homo sacer ζει έξω από την επικράτεια του νόμου, σε ένα limbo, μια μετέωρη ζώνη αδιαφορίας, στο μεταίχμιο ανθρώπου και ζώου, περατού και άπειρου.

Την απαξίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ανάδυση της «γυμνής ψυχής» μπορούμε να την δούμε ξεκάθαρα στο νέο υπόδειγμα εγκλεισμού που αποτελούν τα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ). Εντός τους γίνεται πασιφανές ότι τα δικαιώματα δεν ανήκουν στους ανθρώπους αυτομάτως λόγω της ανθρώπινης ιδιότητας. Αντίθετα, τα δικαιώματα συνιστούν, δημιουργούν τον «πρόσφυγα» και τον κατατάσσουν σε μια γραμμή από τους πλήρεις ανθρώπους, στους λιγότερο ανθρώπους (τους κοινωνικά και πολιτικά περιθωριοποιημένους) και τέλος στους ιερούς ανθρώπους, η ύπαρξη των οποίων, στο κατώφλι ανθρώπου και τέρατος ή θεού, επιτρέπει τη διατήρηση της καθημερινής ρουτινιάρικης ζωής όλων μας.

Η ζωή στα ΚΥΤ δεν δίνει καμία προνομιακή θέση στην αλυσίδα του Όντος. Η απλή βιολογική ύπαρξη αποκτά σημασία μόνο αν γίνει βίος, βιογραφημένη αφήγηση, αν οι άλλοι την αναγνωρίσουν και τη σεβαστούν. Ο ιερός άνθρωπος είναι γυμνή ζωή, μια ζωή χωρίς νόημα ή σκοπό. Κι όμως, αυτή η γυμνή ζωή είναι ο άξονας και το κατώφλι της πολιτικής, μια αδιαφοροποίητη ζώνη, στην οποία o βίος και η εγκαταλειμμένη ζωή συγκροτούν η μία την άλλη μέσω του αμοιβαίου αποκλεισμού και συμπερίληψης. Βίος και ζωή έχουν συνενωθεί στη ψυχοπολιτική εξουσία. Η φυσική ζωή έχει γίνει στρατηγικός στόχος των μηχανισμών και των υπολογισμών της εξουσίας και σε αυτήν την κυριαρχία οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας καλούνται παίξουν σημαντικό και σωφρονιστικό ρόλο.

Η ψυχολογία και η εφαρμογή της γίνεται εργαλείο της κοινωνίας του ελέγχου. Έτσι οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας που δουλεύουν στα ΚΥΤ αντί να βοηθήσουν στη χειραφέτηση και την προστασία των ανθρώπων, αποτελούν γρανάζια στα νέα όργανα εξουσίας των ΜΚΟ, και χρησιμοποιούνται με στόχο την πειθάρχηση, τον αποκλεισμό και την κυριαρχία. Κάθε σύστημα κοινωνικής τάξης εδραιώνεται και διαιωνίζεται με την απόρριψη, τη φίμωση και την απαγόρευση των «άλλων», χαρακτηρίζοντάς τους τρελούς, ξένους, «ανώμαλους», ιερούς ανθρώπους ή δίνοντας δικαιώματα που μας εγγράφουν στις κυρίαρχες κοινωνικές συμπεριφορές. Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας συμμετέχουν σε αυτόν τον κυρίαρχο διακανονισμό.

Η εξουσία, σε στενή συνεργασία με τις ΜΚΟ ασκεί πλέον επί του σώματος και των ζωτικών λειτουργιών των «ωφελουμένων» προσφύγων. Η πειθάρχηση και ο έλεγχος της συμπεριφοράς εξαπλώνεται παντού: οι επικοινωνίες, η ολική επιτήρηση με κάμερες κλειστού κυκλώματος, οι λεπτομερείς προσωπικές πληροφορίες που μαζεύονται για ταυτοποίηση, τα διαβατήρια, αποτελούν, όλα μαζί, μια νέα μορφή εξουσίας που έχει απλώσει τον έλεγχό της σε ολόκληρη τη ζωή τους. Ο μόνος τρόπος εξόδου από τη ζώνη λίμπο, μεταξύ ζωής και βίου, ο μόνος τρόπος για να ξαναγίνουν υποκείμενα από «λαθραίοι» είναι η άσκηση ελευθερίας. Και αυτήν τους την αρνούνται.

Η ουσία του ανθρώπου είναι ότι δεν έχει ουσία, η φύση του είναι η ικανότητά του να απομακρύνεται από τους φυσικούς ή τους κοινωνικούς κώδικες (την «πρώτη» και «δεύτερη φύση»), να αρχίζει εκ του μηδενός ξανά και ξανά. Η ανθρώπινη ιδιότητα εδρεύει στην ελευθερία, πράγμα που σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέγει το κάλλιστο και το χείριστο που, όπως μας έμαθε ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, είναι δίπλα το ένα στο άλλο. Αλλά στα κέντρα κράτησης η επιλογή είναι μόνο το χείριστο, από το φαγητό έως λοιπές ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες.

Το προσφυγικό ζήτημα είναι ο βαθμός μηδέν της ανθρωπότητας. Η διαμαρτυρία ενάντια στη απάνθρωπη μεταχείρισή τους, η απαίτηση να ακουστούν και να αναγνωριστούν, έστω και στο ελάχιστο, ακόμα κι αν πρέπει να πεθάνουν γι’ αυτό, είναι μια πραγματικότητα που οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας αποτυγχάνουν να διαχειριστούν. Εγκλωβισμένοι στην εργασιακή επισφάλεια που επιβάλουν οι ΜΚΟ στην ουσία αποδέχονται την θέση του «επιστήμονα δούλου». Στη διαλεκτική αφέντη και δούλου που παρουσιάζει ο Χέγκελ στη Φαινομενολογία του πνεύματος, ο αφέντης κατακτά τη θέση του φτάνοντας μέχρι το τέρμα στον αγώνα του για αναγνώριση, πρόθυμος ακόμα και να πεθάνει. Αντίθετα, ο δούλος, που φοβάται για τη ζωή του, συνθηκολογεί και αποδέχεται την υποτέλειά του.

Αν οι πρόσφυγες (ο αριθμός περιλαμβάνει σήμερα ένα καθόλου αμελητέο τμήμα της ανθρωπότητας) διαρρηγνύουν έμπρακτα τη συνέχεια μεταξύ κράτους και πολίτη, μεταξύ γέννησης (ιθαγένειας) και εθνικότητας, θέτουν σε κρίση το αρχέγονο επινόημα της νεωτερικής κυριαρχίας. Σε κάθε περίπτωση, όμως, το ουσιαστικό είναι ότι κάθε φορά που οι πρόσφυγες δεν αντιπροσωπεύουν μεμονωμένες ατομικές περιπτώσεις, αλλά, όπως συμβαίνει πλέον με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα, ένα μαζικό φαινόμενο, τόσο οι ΜΚΟ όσο και τα μεμονωμένα κράτη, παρ' όλες τις επίσημες βαρύγδουπες επικλήσεις των «ιερών και αναπαλλοτρίωτων» δικαιωμάτων του ανθρώπου, αποδεικνύονται ολωσδιόλου ανίκανοι όχι μόνο να επιλύσουν το πρόβλημα, αλλά ακόμη και να το αντιμετωπίσουν απλώς με τον προσήκοντα τρόπο.

Ο διαχωρισμός μεταξύ ανθρωπιστικού και πολιτικού, τον οποίο βιώνουμε σήμερα, αποτελεί το έσχατο στάδιο της ρήξης μεταξύ δικαιωμάτων του ανθρώπου και δικαιωμάτων του πολίτη. Σε αυτό οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας με τον κομφορμισμό τους υπέκυψαν στην επιστημονικίζουσα εθελοδουλεία τους.

Όπως προτάσσει ο Αγκάμπεν σαν φάρος μες το σκοτάδι: «Μια μέρα η ανθρωπότητα θα παίξει με το δίκαιο όπως τα παιδιά παίζουν με τα άχρηστα αντικείμενα, όχι για να τους ξαναδώσουν την κανονική τους χρήση, αλλά για να τα απελευθερώσουν οριστικά από αυτή.» Η αλληλεγγύη ως δικαιοσύνη είναι ακηδεμόνευτη και υπάρχει ως μια κατάσταση του κόσμου στην οποία παρουσιάζεται ως ένα αγαθό που επ' ουδενί δεν μπορεί να ιδιοποιηθεί ή να νομικοποιηθεί» από το κράτος και θεσμούς όπως οι ΜΚΟ. Όλοι οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας πρέπει να κατανοήσουν, αλλιώς είναι συνεργοί στην βαρβαρότητα ότι αν πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στην έννομη τάξη των ΚΥΤ και στη ζωή των ανθρώπων μέσα σε αυτά , τότε σίγουρα δεν θα επιλέξουμε ποτέ το πρώτο εις βάρος του δεύτερου.

Στην σημερινή εποχή (όπως υπονοεί και η επισήμανση του Peter Medawar, κατά τον οποίο «στη βιολογία, οι αντιπαραθέσεις σχετικά με το νόημα των λέξεων "ζωή" και "θάνατος" είναι δείκτης μιας συζήτησης χαμηλού επιπέδου») ζωή και θάνατος δεν αποτελούν κυριολεκτικώς επιστημονικές έννοιες, αλλά πολιτικές έννοιες, που, ως τέτοιες, αποκτούν ένα ακριβές νόημα μόνο διαμέσου μιας απόφασης. Τα «οδυνηρώς και ακαταπαύστως μετατιθέμενα σύνορα», για τα οποία έκαναν λόγο ο Mollaret και ο Goulon, είναι σύνορα κινητά, δηλαδή μεταβλητά, γιατί είναι σύνορα βιοπολιτικά, και το γεγονός ότι σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη μια ευρεία διαδικασία, όπου το διακύβευμα είναι ακριβώς ο επαναπροσδιορισμός τους, καταδεικνύει ότι η άσκηση της κυρίαρχης εξουσίας περνά περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή μέσα από αυτά και, για άλλη μια φορά, διατρέχει τις ιατρικές και βιολογικές επιστήμες. Το ίδιο ισχύει και για το πεδίο της ψυχολογίας ειδικά και των υπηρεσιών ψυχικής υγείας γενικότερα.

Σε ένα ευφυές άρθρο του, ο Willard Gaylin επικαλέστηκε το φάσμα σωμάτων -που ο ίδιος αποκαλεί neomorts (νέονεκροι) τα οποία θα είχαν το νομικό καθεστώς των πτωμάτων, αλλά θα μπορούσαν να διατηρήσουν, ενόψει ενδεχόμενων μεταμοσχεύσεων, κάποια χαρακτηριστικά της ζωής: «θα ήταν ζεστά, παλλόμενα και διουρούντα»." Σε ένα αντίθετο πεδίο, ένας θιασώτης του εγκεφαλικού θανάτου χαρακτήρισε ως έναν faux vivanf (ψευδοζωντανό) το σώμα που διατηρείται ζωντανό με τεχνητά μέσα, υποστηρίζοντας ότι είναι θεμιτή οποιαδήποτε παρέμβαση πάνω του δίχως καμία επιφύλαξη." Αυτή η συνθήκη είναι υπαρκτή στην γυμνή ζωή – γυμνή ψυχή των «ωφελούμενων» που διαμένουν υποχρεωτικά για μήνες ή και χρόνια χωρίς καμία προοπτική στα Κέντρα Υποδοχής & Ταυτοποίησης.

Η νοσοκομειακή αίθουσα ανάνηψης (στην περίπτωση μας οι ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες, οι ψυχολογικές συνεδρίες και οι παραπομπές στον ψυχίατρο εντός των ΚΥΤ) -όπου ταλαντεύονται μεταξύ ζωής και θανάτου -ο πρόσφυγας- ως άλλος neomort, το πρόσωπο που βρίσκεται σε αυπερβαθέν κώμα» και ο faux vivant- οροθετεί έναν χώρο εξαίρεσης όπου προβάλλει σε καθαρή μορφή μια γυμνή ψυχή για πρώτη φορά πλήρως ελεγχόμενη από τον άνθρωπο και την τεχνολογία του. Και επειδή ακριβώς πρόκειται όχι για ένα φυσικό σώμα, αλλά για μια ακραία ενσάρκωση του homo sacer (ορισμένοι έφτασαν στο σημείο να αποκαλέσουν το πρόσωπο που βρίσκεται σε «υπερβαθέν κώμα» ως «μια ενδιάμεση ύπαρξη μεταξύ του ανθρώπου και του ζώου»), το διακύβευμα είναι, για ακόμη μια φορά, ο ορισμός μιας ζωής η οποία μπορεί να αφαιρεθεί δίχως να διαπραχθεί ανθρωποκτονία (και η οποία, όπως ο homo sacer, είναι «άθυτη», με την έννοια ότι δεν θα μπορούσε προφανώς να θανατωθεί συνεπεία μιας θανατικής ποινής).

Παρ' όλα αυτά οι μικρο-αντιστάσεις σε αυτό το καθεστώς δεν λείπουν και πρέπει να ενδυναμώνονται κατά την άποψη μου. Το βιβλίο τελειώνει με την παρουσίαση μιας τέτοιας περίπτωσης μικρο-αντίστασης. Οι συγγραφείς του αφιερώνουν το βιβλίο σε αυτόν που αντιστάθηκε και όλους σαν αυτόν. Με τον ίδιο τρόπο θα κλείσω το κείμενο αυτό. Διότι αν υπάρχει ένα «φυσικό» δικαίωμα, είναι το δικαίωμα στην αντίσταση, αυτό που μας κάνει ελεύθερους.

Αργύρης Αργυριάδης, MD-PhD

Βιβλιογραφία:
-Αντιεξουσιαστική Εφημερίδα Βαβυλωνία, #5 Μάρτιος 2004, σελ 18.
-Homo Sacer Κυρίαρχη εξουσία και γυμνή ζωή Giorgio Agamben
-Οι απαρχές του ολοκληρωτισμού: Ολοκληρωτισμός, Χάνα Αρεντ
-Ελευθερία, αλήθεια και πολιτική, Χάνα Αρρεντ
-Η φαινομενολογία του πνεύματος του Γκ. Β. Φ. Χέγκελ
-Gaylin, «Harvesting the Dead», σε Harper's, 23 Σεπτεμβρίου 1974, σ. 30.

Η ταξική πάλη υπήρχε πολύ πριν από τη θεωρητική της σύλληψη. Ο αγώνας των εκμεταλλευόμενων δεν περίμενε την επεξεργασία ενός θεωρητικού έργου. Η ύπαρξή του προηγείται της γνώσης γι’ αυτό, υπήρχε εκεί πριν γίνει γνωστός, πριν από τη θεωρητική ανάλυση της ύπαρξής της.

Θεωρία, ιδεολογία και πολιτική πρακτική: Η “Huerta Grande” της FAU

H “Huerta Grande” ή “O Mεγάλος Oπωρώνας” γράφτηκε το 1972 ως εσωτερικό ντοκουμέντο συζήτησης της Federación Anarquista Uruguaya (Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης), αφότου οι Tupamaros, μια ομάδα γκεβαριστών, απέτυχε να προωθήσει την ένοπλη στρατηγική του foquismo* και αμέσως πριν από το βάναυσο στρατιωτικό πραξικόπημα του Ιουνίου 1973. Το κείμενο αυτό εξετάζει τη φύση της θεωρίας και της στρατηγικής και υποστηρίζει ότι μια βασική πτυχή της επαναστατικής πολιτικής οργάνωσης είχε μια βαθιά κατανόηση της υλικής πραγματικότητας που ενημερώνεται από την πρακτική θεωρία και πολιτική πράξη. Αυτό μπορεί να μην φαίνεται καινούργιο ή καινοφανές, αλλά οι συνέπειες αυτού του γεγονότος έχουν επηρεάσει βαθιά από τότε τον λατινοαμερικάνικο αναρχισμό και έτσι η “Huerta Grande” έχει καταστεί ένα σημαντικό ντοκουμέντο του ρεύματος του Especifismo.

Η Federación Anarquista Uruguaya, γνωστή ως FAU, ιδρύθηκε το 1956 και ήταν η πρώτη οργάνωση που προώθησε την οργανωτική ιδέα του Especifismo (για περισσότερα σχετικά με το Espeficismo βλέπε “Οικοδομώντας έναν επαναστατικό αναρχισμό" και "Especifismo: Η αναρχική πράξη της οικοδόμησης λαϊκών κινημάτων και επαναστατικών οργανώσεων στη Νότια Αμερική "). Η FAU οραματίστηκε το σκοπό της οργάνωσής της ως ένα συντονισμό αγωνιστών προς τη στρατηγική της "κοινωνικής εισδοχής", δηλαδή της συνεργασίας των αγωνιστών με σκοπό την ανάπτυξη μιας κοινής στρατηγικής τόσο εντός όσο και κατά τη διάρκεια της συγκρότησης των μαζικών οργανώσεων. Ο ενδιάμεσος στόχος ήταν η οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας των μαζικών οργανώσεων και τελικά η δημιουργία μιας ευρείας κλίμακας ελευθεριακού κινήματος το οποίο θα μπορούσε να δημιουργήσει ρήξη με το κράτος.

Στη δεκαετία της δεκαετίας του '60 η οργάνωση ήταν ζωτικής σημασίας για τη δημιουργία της Ουρουγουανικής CNT, μιας εθνικής κλίμακας συνδικαλιστική συνομοσπονδία που συνένωνε το 90% των οργανωμένων εργαζομένων, της Αντίστασης Εργατών-Φοιτητών ή ROE, μιας ομοσπονδίας μαχητικών εργατικών και φοιτητικών ομάδων που αριθμούσε περίπου 12.000 μέλη, και την ένοπλη πτέρυγα της FAU, την OPR-33. Πιο πρόσφατα, τις δύο τελευταίες δεκαετίες, η FAU βοήθησε στη δημιουργία πολλών παρόμοιων αναρχικών οργανώσεων στη Βραζιλία, την Αργεντινή και τη Χιλή και ενέπνευσε άλλες αναρχικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο.

Σημείωση: Η χρήση του όρου "κόμμα" εδώ είναι σύμφωνη με τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί τον όρο ο Errico Malatesta ως συνώνυμο της πολιτικής οργάνωσης: "με τη λέξη" κόμμα "εννοούμε όλους όσοι βρίσκονται στην ίδια πλευρά, δηλαδή όσους και όσες μοιράζονται τις ίδιες γενικές φιλοδοξίες και όσους και όσες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αγωνίζονται για τους ίδιους στόχους εναντίον κοινών αντιπάλων και εχθρών”.

“Huerta Grande”

Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει (δηλαδή, τη συγκυρία), είναι απαραίτητο να σκεφτούμε σωστά. Να σκεφτούμε σωστά σημαίνει να οδηγήσουμε και να μεταχειριστούμε κατάλληλα τα δεδομένα που παράγονται σχετικά με την πραγματικότητα σε τεράστιους όγκους.

Η σωστή σκέψη είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να αναλύσουμε σωστά αυτό που συμβαίνει στη χώρα αυτή τη δεδομένη στιγμή, ή την ιστορία μιας άλλης χώρας. Αυτό απαιτεί μέσα. Για την εκπλήρωση του μας, τα μέσα είναι έννοιες και για να σκεφτόμαστε με συνέπεια, απαιτείται μια σειρά από έννοιες που έχουν αλληλεπιδράσει με άλλες. Έτσι, απαιτείται ένα σύστημα εννοιών, μια θεωρία.

Χωρίς θεωρία διατρέχει κανείς τον κίνδυνο να εξετάζει κάθε πρόβλημα ατομικά, απομονωμένα, ξεκινώντας από διαφορετικές απόψεις σε κάθε περίπτωση ή εξετάζοντάς τις με βάση την υποκειμενικότητα, τις εικασίες, την εκλάστοτε εμφάνισή τους κλπ.

Το κόμμα ήταν σε θέση να αποφύγει σοβαρά λάθη επειδή μπορούσαμε να σκεφτούμε με βάση έννοιες που έχουν ένα σημαντικό επίπεδο συνοχής. Έχει κάνει επίσης σοβαρά λάθη λόγω της ανεπαρκούς ανάπτυξης της θεωρητικής μας σκέψης ως οργάνωσης.

Για να προτείνουμε ένα πρόγραμμα, πρέπει να γνωρίζουμε την οικονομική, πολιτική και ιδεολογική πραγματικότητα της χώρας μας. Το ίδιο είναι απαραίτητο και για την κατεύθυνση της δημιουργίας μια πολιτικής γραμμής αρκετά σαφούς και συγκεκριμένης. Εάν έχουμε ανεπαρκή ή λανθασμένη γνώση, δεν θα έχουμε ένα πρόγραμμα αλλά μόνο μια πολύ γενική γραμμή, δύσκολη στην εφαρμογή σε όλα τα μέρη όπου έχει εισχωρήσει το κόμμα. Εάν δεν υπάρχει σαφής γραμμή, δεν υπάρχει αποτελεσματική πολιτική πρακτική. Η πολιτική βούληση του κόμματος τότε κινδυνεύει να εξανεμισθεί, ο “εθελοντισμός” στην πράξη καταλήγει να κάνει απλά ό,τι εκπορεύεται από καθαρή καλή θέληση, αλλά δεν καθορίζει το αποτέλεσμα των γεγονότων, γιατί η προεπισκόπισή του είναι ανακριβής. Είμαστε αποφασισμένοι να δράσουμε με βάση αυτά [τα γεγονότα] και με αυτά ενεργούμε αυθόρμητα.

Χωρίς μια γραμμή για τη θεωρητική δουλειά, μια οργάνωση, ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλη είναι, θα μπερδευτοπυμε σε περιστάσεις που δεν μπορούν ούτε να επηρεάσουν ούτε να γίνουν κατανοητές. Η πολιτική γραμμή απαιτεί ένα πρόγραμμα, που θεωρείται ως ο στόχος που πρέπει να επιτευχθεί σε κάθε στάδιο. Το πρόγραμμα δείχνει ποιες δυνάμεις είναι ευνοϊκές, ποιοι είναι οι εχθροί και ποιοι είναι προσωρινοί μόνο σύμμαχοι. Αλλά για να το ξέρουμε αυτό, πρέπει να γνωρίζουμε βαθιά την πραγματικότητα της χώρας. Επομένως, η απόκτηση αυτών των γνώσεων είναι τώρα θέμα ύψιστης προτεραιότητας. Και για να μάθουμε, χρειαζόμαστε θεωρία.

Το κόμμα χρειάζεται μια σαφή εικόνα για να μπορέσει να σκεφτεί με συνέπεια για τη χώρα, την περιοχή και τους αγώνες των διεθνών εργατικών κινημάτων σε όλη την ιστορία. Πρέπει να έχουμε ένα αποτελεσματικό πλαίσιο για να οργανώσουμε και ταξινομήσουμε την αυξανόμενη μάζα δεδομένων σχετικά με την οικονομική, πολιτική και ιδεολογική πραγματικότητα.

Πρέπει να έχουμε μια μέθοδο για την ανάλυση αυτών των δεδομένων, για να δούμε ποιο είναι πιο σημαντικό, ποιες πρέπει να είναι οι πρώτες και ποιες αργότερα, προκειμένου να τοποθετήσουμε σωστά τις δυνάμεις μας σε αυτό το μέτωπο εισδοχής. Ένα εννοιολογικό σχέδιο που θα μας επιτρέπει να συνδέουμε ένα πράγμα με το άλλο με μια συστηματική και συνεκτική τάξη είναι ζωτικής σημασίας για τους στόχους μας. Ένα τέτοιο σύστημα πρέπει να είναι σε θέση να βρει παραδείγματα για το πώς θα ενεργήσουν χρησιμοποιώντας αυτές τις έννοιες για άλλους που δρουν σε άλλες πραγματικότητες.

Αλλά αυτό το έργο της γνώσης της χώρας μας πρέπει να το κάνουμε οι ίδιοι γιατί κανείς δεν πρόκειται να το κάνει για μας.

Δεν προτείνουμε να εφεύρουμε θεωρητικά σχέδια από το μηδέν. Δεν πρόκειται να δημιουργήσουμε μια νέα θεωρία και όλα τα παρακλάδια της. Ο λόγος γι' αυτό είναι η γενική καθυστέρηση του κινήματός μας και των εξειδικευμένων θεσμών του και η έλλειψη διαθεσιμότητάς μας να αναλάβουμε αυτό το καθήκον.

Ως εκ τούτου, πρέπει να λάβουμε τη θεωρία όπως αυτή είναι επεξεργασμένη, με κριτική ανάλυση. Δεν μπορούμε απλώς να δεχτούμε οποιαδήποτε θεωρία με τυφλά μάτια, χωρίς να την υποβάλουμε σε κριτική, σαν να ήταν ένα δόγμα.

Θέλουμε να πραγματοποιήσουμε μια πλήρη μεταμόρφωση της χώρας μας και δεν θα υιοθετήσουμε ως τρόπο σκέψης μια θεωρία που δημιουργήθηκε από την αστική τάξη. Εάν έχουμε αστικές αντιλήψεις, θα σκεφτούμε ό,τι η μπουρζουαζία θέλει να σκεφτούμε.

Θέλουμε να μελετήσουμε και να σκεφτούμε για την Ουρουγουάη και την περιοχή ως επαναστάτες. Ως εκ τούτου, μεταξύ των στοιχείων που ανήκουν στα διάφορα σοσιαλιστικά ρεύματα, θα υιοθετήσουμε πάντα εκείνα τα στοιχεία που μας βοηθούν να κάνουμε ακριβώς αυτό: να σκεφτόμαστε και να αναλύουμε ως επαναστάτες, τη χώρα, την περιοχή και άλλες περιοχές και εμπειρίες.

Δεν θα υιοθετήσουμε μια θεωρία μόνο και μόνο επειδή είναι στη μόδα. Το να ζήσουμε επανειλημμένα "εισαγωγές" τις οποίες πίστευσαν άλλοι σε άλλες μεριές του κόσμου, σε άλλες εποχές, για άλλες καταστάσεις και προβλήματα, δεν είναι θεωρία. Μόνο οι τσαρλατάνοι το κάνουν αυτό.

Η θεωρία είναι ένα όργανο, ένα εργαλείο που εξυπηρετεί έναν σκοπό. Υπάρχει η παραγωγή των γνώσεων που πρέπει να παράγουμε. Το πρώτο πράγμα που μας ενδιαφέρει είναι το να γνωρίζουμε είναι η χώρα μας. Αν δεν είμαστε σε θέση να παράγουμε νέα χρήσιμη γνώση για την πολιτική μας πρακτική, η θεωρία είναι απολύτως άχρηστη, είναι μόνο ένα θέμα αδράνειας, για στείρα ιδεολογική πολεμική.

Κάποιος που αγοράζει ένα μεγάλο σύγχρονο μηχάνημα και αντί να εργάζεται σε αυτό οδεύει όλη την ημέρα μιλώντας γι’ αυτό, παίζει έναν κακό ρόλο, είναι ένας τσαρλατάνος. Ακριβώς όπως εκείνος που είχε το μηχάνημα διαθέσιμο και προτιμούσε να τα κάνει όλα με το χέρι, επειδή "έτσι γινόταν πριν ..."

Ορισμένες διαφορές μεταξύ της θεωρίας και της ιδεολογίας

Είναι σημαντικό να επισημάνουμε μερικές διαφορές ανάμεσα σε αυτό που συνήθως ονομάζεται θεωρία και σε αυτό που ονομάζεται ιδεολογία.

Η θεωρία στοχεύει στην εκπόνηση εννοιολογικών εργαλείων που χρησιμοποιούνται για να σκεφτούμε με αυστηρότητα και σε βάθος την συγκεκριμένη πραγματικότητα. Με αυτή την έννοια, μπορούμε να θεωρήσουμε τη θεωρία ως ισοδύναμη με μια επιστήμη.

Από την άλλη πλευρά, η ιδεολογία αποτελείται από στοιχεία μη επιστημονικού χαρακτήρα, τα οποία συμβάλλουν στη δυναμική της δράσης της, με βάση το γεγονός ότι, αν και έχουν σχέση με τις αντικειμενικές συνθήκες, δεν προκύπτουν αυστηρά από αυτές. Η ιδεολογία εξαρτάται από αντικειμενικές συνθήκες, αν και δεν καθορίζεται μηχανικά από αυτές.

Η βαθιά και αυστηρή ανάλυση μιας συγκεκριμένης κατάστασης, με τον πραγματικό και αντικειμενικό της τρόπο, είναι μια θεωρητική ανάλυση όσο το δυνατόν πιο επιστημονική. Η έκφραση των κινήτρων, η πρόταση των προσδοκιών, των ιδεωδών στόχων - όλα αυτά ανήκουν στον τομέα της ιδεολογίας.

Η θεωρία βελτιώνει και ορίζει τα στοιχεία της προετοιμασίας της πολιτικής δράσης, ενώ η ιδεολογία δίνει κίνητρα, παρορμήσεις και ρυθμίζει τους "ιδανικούς" στόχους και στυλ.

Μεταξύ της θεωρίας και της ιδεολογίας υπάρχει μια πολύ στενή σχέση, καθώς οι προτάσεις της δεύτερης βασίζονται και υποστηρίζονται από τα συμπεράσματα της θεωρητικής ανάλυσης. Η αποτελεσματικότητα μιας ιδεολογίας ως κινητήριας δύναμης για πολιτική δράση είναι εξίσου σταθερή με βάση τα συμπεράσματα της θεωρίας.

Η προσέγγιση της θεωρητικής εργασίας

Η θεωρητική δουλειά είναι πάντα ένα έργο που βασίζεται και υποστηρίζεται από τις πραγματικές διαδικασίες, σε αυτό που συμβαίνει στην ιστορική πραγματικότητα. Παρ’ όλα αυτά, δεδομένου ότι πρόκειται για έργο που βρίσκεται εξ ολοκλήρου στη σφαίρα της σκέψης, επομένως, δεν υπάρχουν έννοιες εκεί που να είναι πιο πραγματικές από άλλες.

Είναι σημαντικό να επισημάνουμε δύο βασικές προτάσεις:

Ξεκινώντας από αυτές τις βασικές διαβεβαιώσεις, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τις ακριβείς εξελίξεις της θεωρητικής εργασίας, δηλαδή την προσπάθεια της γνώσης που καθοδηγείται από το σκοπό της απόκτησης αυστηρών επιστημονικών γνώσεων.

Η διάκριση γίνεται, από τη μια, μεταξύ της υπάρχουσας, συγκεκριμένης πραγματικότητας, μεταξύ των πραγματικών ιστορικών διαδικασιών και, από την άλλη, των διαδικασιών που αποκτώνται από τη γνώση και την κατανόηση αυτής της πραγματικότητας. Με άλλα λόγια, είναι απαραίτητο να επιβεβαιώσουμε τη διαφορά μεταξύ ύπαρξης και σκέψης, μεταξύ πραγματικότητας όπως είναι και τι μπορούμε να γνωρίζουμε γι’ αυτήν.

Η θεωρητική εργασία βασίζεται πάντα σε μια προκαθορισμένη πρώτη ύλη. Η θεωρία δεν εξέρχεται από την πραγματική συγκεκριμένη πραγματικότητα ως τέτοια, αλλά προέρχεται από πληροφορίες, δεδομένα και ιδέες αυτής της πραγματικότητας. Αυτό το πρωτογενές υλικό αντιμετωπίζεται, κατά τη διαδικασία της θεωρητικής εργασίας, από ορισμένες χρήσιμες έννοιες και ορισμένα μέσα σκέψης. Το προϊόν αυτής της διαδικασίας είναι η γνώση.

Με άλλα λόγια, υπάρχουν μόνο πραγματικά, συγκεκριμένα και μοναδικά αντικείμενα (που καθορίζονται από ιστορικές καταστάσεις, καθορισμένες κοινωνίες, καθορισμένοι χρόνοι). Η διαδικασία της θεωρητικής εργασίας επιδιώκει να τα γνωρίσει.

Μερικές φορές η θεωρητική εργασία στοχεύει σε αφηρημένα αντικείμενα που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, υπάρχουν μόνο στη σκέψη, αλλά είναι απαραίτητα μέσα, προϋπόθεση για να γνωρίσουν πραγματικά αντικείμενα (για παράδειγμα την έννοια των κοινωνικών τάξεων κλπ.). Στην παραγωγή γνώσης, μετατρέπεται η πρώτη ύλη (επιφανειακή αντίληψη της πραγματικότητας) σε ένα προϊόν (μια αυστηρή επιστημονική γνώση γι ‘αυτήν).

Ο όρος «επιστημονική γνώση» πρέπει να οριστεί στη σχέση του με την κοινωνική πραγματικότητα. Εφαρμόζεται στην πραγματικότητα, υπονοεί την κατανόησή του με αυστηρή ορολογία, την καλύτερη προσέγγιση στην πραγματικότητα όπως είναι.

Πρέπει να πούμε ότι αυτή η διαδικασία κατανόησης της κοινωνικής πραγματικότητας, όπως γίνεται και με οποιοδήποτε άλλο πραγματικό αντικείμενο μελέτης, είναι επιρρεπής σε ένα άπειρο θεωρητικό βάθος. Καθώς η φυσική, η χημεία και άλλες επιστήμες μπορούν να εμβαθύνουν απεριόριστα τις γνώσεις τους για τις πραγματικότητες που αποτελούν τους αντίστοιχους μαθησιακούς τους στόχους, με τον ίδιο τρόπο η κοινωνική επιστήμη μπορεί να εμβαθύνει επ’ αόριστον τη γνώση για την κοινωνική πραγματικότητα. Επομένως, είναι ανεπαρκές να περιμένουμε μια "τελική" γνώση της κοινωνικής πραγματικότητας για να αρχίσουμε να ενεργούμε πάνω σε αυτήν για να την αλλάξουμε. Θα είναι το ίδιο ανεπαρκής αν προσπαθήσουμε να την αλλάξουμε χωρίς βαθιά γνώση.

Η αυστηρή επιστημονική γνώση της κοινωνικής πραγματικότητας, της κοινωνικής διάρθρωσης, επιτυγχάνεται μόνο μέσω της επεξεργασίας πληροφοριών, στατιστικών δεδομένων κ.λπ., με τη βοήθεια εννοιολογικών μέσων, τα οποία έχουν δοκιμασθεί και ισχύουν. Μέσα από την πρακτική της θεωρητικής εργασίας επιδιώκουμε την παραγωγή αυτών των εννοιολογικών εργαλείων, κάθε φορά ακριβέστερων και πιο συγκεκριμένων, διαδικασία που μας οδηγεί στη γνώση της συγκεκριμένης πραγματικότητας του περιβάλλοντός μας.

Μόνο μέσα από μια επαρκή θεωρητική κατανόηση, βαθιά και επιστημονική, μπορούν να αναπτυχθούν ιδεολογικά στοιχεία (φιλοδοξίες, αξίες, ιδανικά κλπ.) που αποτελούν επαρκή μέσα για τη μετατροπή αυτής της κοινωνικής πραγματικότητας με τη συνοχή των αρχών και της αποτελεσματικότητας στην πολιτική πρακτική.

Πολιτική πράξη και γνώση της πραγματικότητας

Επομένως, μια αποτελεσματική πολιτική πρακτική απαιτεί: τη γνώση της πραγματικότητας (θεωρία), την αρμονική συμπόρευσή της με τις αντικειμενικές αξίες του μετασχηματισμού (ιδεολογία) και συγκεκριμένα πολιτικά μέσα για την επίτευξη τέτοιου μετασχηματισμού (πολιτική πρακτική). Τα τρία αυτά στοιχεία συγχωνεύονται σε μια διαλεκτική μονάδα που αποτελεί την προσπάθεια μετασχηματισμού που στοχεύει το κόμμα.

Κάποιος μπορεί να ρωτήσει: Πρέπει να περιμένουμε μια τελική θεωρητική εξέλιξη για να αρχίσουμε να δρούμε; Όχι. Η θεωρητική εξέλιξη δεν είναι ακαδημαϊκό πρόβλημα, δεν ξεκινά από το μηδέν. Γεννιέται, παρακινείται και αναπτύσσεται από την ύπαρξη ιδεολογικών αξιών και πολιτικής πρακτικής. Περισσότερο ή λιγότερο σωστά, περισσότερο ή λιγότερο λανθασμένα, αυτά τα στοιχεία υφίστανται ιστορικά πριν από τη θεωρία και παρακινούν την ανάπτυξή της.

Η ταξική πάλη υπήρχε πολύ πριν από τη θεωρητική της σύλληψη. Ο αγώνας των εκμεταλλευόμενων δεν περίμενε την επεξεργασία ενός θεωρητικού έργου. Η ύπαρξή του προηγείται της γνώσης γι’ αυτό, υπήρχε εκεί πριν γίνει γνωστός, πριν από τη θεωρητική ανάλυση της ύπαρξής της.

Ως εκ τούτου, από αυτή τη βασική κατάθεση, γίνεται θεμελιώδης και απαραίτητη η δράση, η άσκηση πολιτικής πράξης. Μόνο μέσω της [πράξης], μέσω της συγκεκριμένης ύπαρξής της στις καθορισμένες συνθήκες της ανάπτυξής της, μπορούμε να επεξεργαστούμε ένα χρήσιμο θεωρητικό πλαίσιο. Ένα πλαίσιο που δεν είναι άχρηστη συσσώρευση αφηρημένων απόψεων με κάποια συνοχή στην εσωτερική λογική του, αλλά χωρίς καμία συνοχή με την ανάπτυξη των πραγματικών διαδικασιών. Για να θεωρηθούν αποτελεσματικά, είναι ακριβές να δράσουμε.

Μπορούμε να καταργήσουμε τη θεωρία με τη δικαιολογία της πρακτικής επείγουσας ανάγκης; Όχι. Μπορεί να υπάρχει, πρέπει να πούμε, μια πολιτική πράξη που βασίζεται αποκλειστικά σε ιδεολογικά κριτήρια, ως εκ τούτου, αβάσιμη ή ανεπαρκώς θεμελιωμένη σε επαρκή θεωρητική ανάλυση. Αυτό είναι κοινό στο περιβάλλον μας.

Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι, στην πραγματικότητά μας ή στην πραγματικότητα της περιοχής μας [Λατινικής] Αμερικής, υπάρχει μια επαρκής θεωρητική ανάλυση, δηλαδή μια επαρκώς κατανοητή κατανόηση, ούτε καν κοντά. Η διαπίστωση αυτή ισχύει και για την υπόλοιπη πραγματικότητα μας. Η θεωρία είναι μόνο στα αρχικά της στάδια. Ωστόσο, εδώ και δεκαετίες και δεκαετίες υπήρξαν αγώνες, μια αντιπαράθεση. Αυτή η κατανόηση δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην περιφρόνηση της θεμελιώδους σημασίας της θεωρητικής εργασίας.

Πρέπει να απαντήσουμε στην ερώτηση που τέθηκε προηγουμένως: Η προτεραιότητα είναι η πράξη, αλλά πόσο αποτελεσματική είναι αυτή η πρακτική εξαρτάται από μια πιο αυστηρή γνώση της πραγματικότητας.

Σε μια πραγματικότητα όπως η δική μας, στον κοινωνικό σχηματισμό της χώρας μας, η θεωρητική εξέλιξη πρέπει να ξεκινήσει, όπως παντού, από μια ομάδα αποτελεσματικών θεωρητικών εννοιών, που θα λειτουργεί όσο το δυνατόν μαζικά, που θα αποτελέσει την πρώτη ύλη για θεωρητική ανάπτυξη.

Η μεμονωμένη βάση δεδομένων, η εξεταζόμενη σε κατάσταση απομόνωσης, χωρίς επαρκή θεωρητική εννοιολογική μεταχείριση, δεν αντιπροσωπεύει επαρκώς την πραγματικότητα. Απλώς διακοσμεί και εξαφανίζει τις ιδεολογίες στις οποίες λειτουργούν αυτά τα δεδομένα.

Οι αφηρημένες έννοιες, από μόνες τους, επαρκείς πληροφορίες, δεν δίνουν περαιτέρω γνώσεις για την πραγματικότητα.

Η θεωρητική δουλειά που γίνεται στη χώρα μας συνήθως κυμαίνεται ανάμεσα σε αυτά τα δύο λανθασμένα άκρα.

Για μια σχετική θεωρία και στρατηγική άρθρα συστήνουμε: “Especifismo: The Anarchist Praxis of Building Popular Movements and Revolutionary Organization in South America¨ (“Especifismo: Η Αναρχική Πρακτική της Δημιουργίας Λαϊκών Κινήσεων και Επαναστατική Οργάνωση στη Νότια Αμερική”), “For a Theory of Strategy by CAB (Brazil)” (”Για μια Θεωρία της Στρατηγικής από το CAB (Βραζιλία)”) και “The Problems Posed by the Concrete Class Struggle and Popular Organization” (“Τα Προβλήματα που θέτει η Συγκεκτιμένη Ταξική Πάλη και η Λαϊκή Οργάνωση”). Για μια σύγχρονη ανάλυση των ΗΠΑ από την αναρχική Ομοσπονδία Black Rose / Rosa Negra, συνιστούμε το κείμενο “Below and Beyond Trump: Power and Counter Power "που γράφτηκε το 2017.

*Αγγλική μετάφραση: Pedro Ribeiro (2009, Amanecer: For A Popular Anarchism, California), αναθεωρημένη μετάφραση Gabriel Ascui (2018, SOL, Chile). Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

aotearoa / pacific islands / anarchist movement / opinion / analysis Thursday April 18, 2019 06:43 bySid Knee

We are the only anarcho-communist voice in Aotearoa / so-called New Zealand. This is the latest issue of our newsletter

This is our first newsletter for a while, but we are aiming to do 2 or 3 more this year. If you would like to contribute we would be happy to see your work.

We are waiting for the physical copies, but we are making it available here as a download.

Screen Reading PDF http://awsm.nz/wp-content/uploads/2019/04/newsletter19A4.pdf

Printable PDF http://awsm.nz/wp-content/uploads/2019/04/newsletter19A45printboo...t.pdf

venezuela / colombia / movimiento anarquista / news report Tuesday April 16, 2019 08:20 byGrupo Estudiantil Anarquista

Así las cosas, ya tenemos un precedente de lo que se puede lograr a movilizar y unificar en vías al Paro Cívico Nacional, que ya comprende exigencias de carácter urbano como rural. La madurez de las organizaciones sociales y populares saldrá a relucir en un escenario de construcción amplio, capaz de construir programas de corto, mediano y largo plazo. Es decir, el Paro Cívico del próximo 25 de abril, deberá sacar a flote herramientas y estrategias para una serie de movilizaciones y agendas que hagan volver a encender la chispa de esperanza en las explotadas de la geografía nacional -y obvio, del mundo entero-, donde mundos nuevos sean posibles gracias a la autonomía de los pueblos, mediante la acción directa y la movilización social. Sin embargo, habrá que preguntarse por el papel y el trabajo de nosotras las libertarias en la construcción de estos mundos en un corto y mediano plazo con trabajo de base en barrios, campos y universidades. ¿Cómo nos proyectaremos para los próximos meses? ¿Qué plan u hoja de trabajo podremos construir desde nuestras afinidades y puntos en común?

El momento político se presta para dar pasos gigantes en pro de articular procesos que compartan puntos en común. El sector rural ya ha venido haciendo lo suyo, procesos agrarios han construido programas intersectoriales en defensa del territorio y la vida digna. Sin embargo, en los últimos meses la situación del campo colombiano ha sido blanco de la arremetida estatal y paramilitar que viene arrasando con las alternativas de vida que se ha venido construyendo desde las comunidades.

El segundo semestre del año anterior, recién llegado a la presidencia Iván Duque, el movimiento estudiantil logró romper un reflujo de siete años, al proponer una agenda de exigencias y propuestas de acuerdo a las problemáticas de la educación superior en general (y pública en específico). Pese a la consolidación -que duró aproximadamente tres meses-, los acuerdos (que aún no se han visto de manera clara) cumplieron también el objetivo de bajar los ánimos del ancho del movimiento estudiantil.

Dos meses después, el suroccidente colombiano saluda el 2019 con la Minga Social por la Defensa de la Vida, el Territorio, la Democracia, la Justicia y la Paz, articulando sectores agrarios y sindicales para la construcción de una agenda en común con exigencias que inician desde lo local y regional hasta lo nacional, recogiendo Procesos, Organizaciones y Gremios de trabajadores, campesinos, indígenas y afrodescendientes. Luego de 27 días de movilización permanente en la vía Panamericana (que por cierto es la única vía comercial internacional para conectar con el sur), el Gobierno Duque logra llegar a acuerdos con la Mesa de la Minga Social.

Así las cosas, ya tenemos un precedente de lo que se puede lograr a movilizar y unificar en vías al Paro Cívico Nacional, que ya comprende exigencias de carácter urbano como rural. La madurez de las organizaciones sociales y populares saldrá a relucir en un escenario de construcción amplio, capaz de construir programas de corto, mediano y largo plazo. Es decir, el Paro Cívico del próximo 25 de abril, deberá sacar a flote herramientas y estrategias para una serie de movilizaciones y agendas que hagan volver a encender la chispa de esperanza en las explotadas de la geografía nacional -y obvio, del mundo entero-, donde mundos nuevos sean posibles gracias a la autonomía de los pueblos, mediante la acción directa y la movilización social. Sin embargo, habrá que preguntarse por el papel y el trabajo de nosotras las libertarias en la construcción de estos mundos en un corto y mediano plazo con trabajo de base en barrios, campos y universidades. ¿Cómo nos proyectaremos para los próximos meses? ¿Qué plan u hoja de trabajo podremos construir desde nuestras afinidades y puntos en común?

Esperamos que en el 25 de abril se cierren vías, pero se abran caminos de muchos colores y alegrías, siendo base para la construcción de la dignidad y autonomía en nuestros espacios de confluencia, prestos a construir escenarios de movilización y propuestas de cara a unas nuevas elecciones regionales que tendrán lugar en el mes octubre, donde el panorama y las condiciones de miseria de las explotadas no mejorarán con una nueva persona en los poderes locales o regionales.

Desde el sur de Colombia y por toda la geografía nacional
Se combate y resiste
En la Minga y el Paro Cívico Nacional

¡Arriba las que luchan!

Grupo Estudiantil Anarquista
Abril de 2019

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Neste 8 de Março, levantamos mais uma vez a nossa voz e os nossos punhos pela vida das mulheres!

Neste 8 de Março, levantamos mais uma vez a nossa voz e os nossos punhos pela vida das mulheres!

Sat 25 May, 06:08

browse text browse image

elections.jpg imageDon’t mention the emergency May 17 06:40 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

brazilseries_2.jpg imageBrazil's right-wing rising – Part 3: The oil plants sell out May 16 14:42 by Bruno Lima Rocha 0 comments

r0_0_800_600_w1200_h678_fmax.jpg imageDefend Julian Assange May 13 23:17 by Melbourne Anarchist Communist Grouptri 0 comments

ke2_601.jpg imageZweite Ausgabe der Kollektiven Einmischung: Organisationsplattform der Allgemeinen Anarchi... May 13 19:10 by die plattform 0 comments

brazilseries_1.jpg imageBrazil's right-wing rising – Part 2: The ultra right wing government elected in Brazil May 13 15:40 by Bruno Lima Rocha 0 comments

brazilseries.jpg imageBrazil's right-wing rising – Part 1 May 10 17:35 by Bruno Lima Rocha 0 comments

colombiapazjusticiasocialluchamasacresterrorismoestado.jpg imageColombia: Exterminio contra exguerrilleros y activistas, y manipulación de la verdad en la... May 09 02:07 by Cecilia Zamudio 0 comments

2401522850.jpg imageWhy the Jews? May 07 11:53 by Wayne Price 2 comments

mitin_6_m.jpg imageMitin en memoria de Nicolás Neira May 07 04:05 by Encuentro por la Autonomía 0 comments

51j5vt3prl.jpg imageThe Sons of Night by Antoine Gimenez and the Giménologues [Book review] May 07 00:54 by KSL 0 comments

1924033_1507295902909617_4635732569287267410_n.jpg imageEither it’s the people’s revolution or no revolution May 06 20:56 by Zaher Baher 0 comments

da16cca343a63be5.png imageΧειραγώγηση των _... May 03 14:37 by Αναρχική Ένωση Ιράν και Αφγανιστάν 0 comments

59720512_1261896057315321_4895382347928567808_o.jpg imageMay Day 2019/İstanbul May 03 02:24 by DAF 0 comments

gider1768x512.jpg imageTek Damla Yağmurla Başlar Her Fırtına – 1 Mayıs 2019 May 03 00:35 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

va_libre_1_de_mayo_2019.jpg imageResistamos a Duque, organicemos un nuevo movimiento sindical y popular. 1ero de mayo 2019 May 01 21:53 by ViaLibre 0 comments

Albert Parsons in the 1870s imageAlbert Parsons: The life of the Chicago anarchist and labour martyr in his own words May 01 21:38 by Albert Parsons 0 comments

textVenezuela: Un golpe que nació muerto, sin apoyo militar y mucho menos popular May 01 21:20 by Aram Aharonian 0 comments

10476496_731088003624251_5262923290493955439_n.jpg imageMay Day 2019 May 01 20:57 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

signalattachment20190430172814.jpeg imageO 1º de Maio e a Luta contra a Reforma da Previdência: Construir uma Greve Geral desde a b... May 01 20:41 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

motherjones_march_colorado.jpg imageΗ τραγωδία του Haymarket May 01 06:09 by Mother Jones 0 comments

huelga3mexicolahuelgadecananeaenlinleodelpintorymuralistapabloohiggins.jpg imageA Case for Anarchist Class Analysis May 01 04:59 by Leroy Maisiri 0 comments

1m2019.png imageDesde el sur y con la gente, primero de mayo combatiente Apr 29 22:55 by Grupo Estudiantil Anarquista 0 comments

lonewolf.png imageThe “Lone Wolf” - Obfuscation and Tactic Apr 29 10:54 by antifa 0 comments

1_m_encuentro_por_la_autonoma.jpg image1ero de Mayo desde el sur de Bogotá Apr 29 06:24 by Encuentro por la Autonomía 0 comments

1_de_mayo_.png image1 de Mayo en Argentina Apr 29 03:10 by ORA 0 comments

paro_general_304_.png image[Argentina] 30/04 Paro General Apr 29 03:06 by ORA 0 comments

encuentro_crata_29_de_abril.jpg imageEncuentros Ácratas: Una propuesta para un sindicalismo libertario Apr 29 01:35 by ViaLibre 0 comments

58462616_313965472609471_3568778752487849984_n.jpg imageAthens, Greece: Rape at squatted theatre “Empros” Apr 26 22:02 by Fuerza Femenina 0 comments

pcn_25_a.jpg imageVamos al paro nacional del 25 de abril Apr 25 22:57 by ViaLibre 0 comments

conscription.png imageImperialism means endless war Apr 25 22:05 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

more >>
© 2005-2019 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]