user preferences

yunanistan / türkiye / kıbrıs / miscellaneous / opinion/analysis Tuesday July 10, 2018 01:02 byDAF

Yine bir seçim ve yine bir seçim öncesi gerilimli günleri bu coğrafyada yaşayanlar olarak deneyimlemekteyiz. Yaşadığımız coğrafyada ya da diğer coğrafyalarda, seçim denilen siyasi sürecin yarattığı şey, oluşan yeni “gerçekliğin” bir sonraki seçimlere kadar süreceğidir. Siyasal iktidarın şekillendiği seçimler sürecinde, seçimler sosyal ve ekonomik gerçeklikte şekillenir, toplumun iktidarını isteyen tarafların bireye sunduğu vaatlerle geçen bu seçim gerçekliği, iktidarın kazanılmasıyla sonlanacaktır.
Seçim ismi verilen siyasal sürecin, toplumun sosyal ve ekonomik ihtiyaçlarının karşılanması için organize edildiği iddiasının gerçek olup olmadığını soru ve cevaplarla tartışarak içselleştirmeliyiz. Çünkü katılacağımız ya da katılmayacağımız seçim süreci gerçekliğinin iddiası şudur; katılmamamız durumunda toplumun sosyal ve ekonomik işleyişine dair söz söyleyemeyiz.
Peki katılmamız durumunda bu işleyişe dair söz söyleyebilir miyiz? Toplum içinde siyasal etken bir birey olmanın şartı olarak karşımıza konan seçimlerin dışında başka bir yol yordam yok mu? Toplumun bütünlüğünü önemseyen, sosyal ve ekonomik kararlarının bir parçası olan, adalet ve özgürlüğü sağlayan bir birey olmanın tek yol yordamı seçimlerde seçmen olmak mı?
Sorular ve cevaplarıyla, Haziran 2018 seçimlerinde seçmen olup olmama, oy kullanıp kullanmama şeçimini yapmak için yani gerçek seçimi yapmak için siyasal süreci, bu süreçte olanları ve olasılıkları değerlendirelim.

OLANLAR;

24 Haziran’da yapılması beklenilen başkanlık ve milletvekili seçim süreci, MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin 17 Nisan günü, grup toplantısında, “Türkiye’nin 3 Kasım 2019’a kadar dayanması kolay değildir.” sözleriyle başladı. Erken seçim tartışmaları çok sürmedi. Tayyip Erdoğan’ın düzenlediği basın toplantısında “Ülkemizin karşı karşıya bulunduğu fotoğraftan hareketle bu erken seçim teklifine olumlu yaklaşmamız konusunda arkadaşlarımızla görüş birliğine vardık.” sözleriyle bitti. Sözün kısası erken seçim tartışmaları, erken bitti. Seçimlerin ilanından önce çıkarılan ittifak yasası ile uzun süredir devam eden AKP-MHP yakınlaşmasının resmileşmesi, kurulalı bir kaç ay olan İYİ Parti üzerindeki soru işaretleri, iktidar bloğunun Êfrin saldırısıyla yakaladığı hava ve tüm bu “moral üstünlük” içinde CHP ve HDP’den düşük tonda da olsa yükselen hiç olmazsa “sine-i millete” dönerek AKP-MHP koalisyonunu mecliste yalnız bırakma sesleri, erken seçim kararına iktidar lehine baskın olma özelliğini yüklüyordu.
Muhalefetin seçimin “baskın” olma özelliğini vurgulaması ve ardından muhalefetin içindeki bazı kesimlerin, böyle bir baskın süreci boykot için “seçime boykot” çağrıları da çok uzun sürmeden tedavülden kalktı. Muhalefet de seçim sürecinin içinde gecikmeden yerini alıp propagandaya başladı.
Muhalefet, devlet iktidarının izin verdiği kısıtlı alanda propaganda yapmaya başlarken, Mart ayı sonlarında gerçekleşen Doğan Medya-Demirören Holding devri ile medya tamamen kontrol altına alınarak bu anlamdaki “yol temizliği” bitirildi. Devlet iktidarına yakınlığı aşikar olan Demirören’in bu devirde vitrin olduğunun açığa çıkması ve aslında bu operasyonun arkasında iktidara daha da yakın “Işıkçılar” adındaki cemaatin yer alması, medyanın propagandif gücü ile birlikte düşünüldüğünde, seçim kararının daha erken alınmış olduğu ihtimalini güçlendiriyor.
Açıktır ki, bu seçim sürecinde Cumhur İttifakı bünyesinde birleşen AKP-MHP’nin karşısında, daha farklı kesimlere de hitap edebilen bir hükümet muhalefeti mevcut. Millet İttifakı bünyesinde, Saadet Partisi gibi muhafazakar bir partiden MHP’den kopmuş milliyetçi İyi Parti’ye; ittifakın ana gövdesi anamuhalefet CHP’den Demokrat Parti gibi merkez sağ siyasi partiye çok geniş tabanlı bir toplamı taşıyor. Ancak bu geniş tabanlı toplama rağmen kamuoyuna önce “sıfır baraj ittifakı” diye tanıtılan bu seçim koalisyonunun, barajı geçip geçmemesi hayat memat meselesi haline gelen HDP’yi dışlamasını siyasi bir ironiden çok, bu partilerin doğalarında var olan devlet refleksleriyle açıklamak gerekir. Ve bu ittifakın -eğer seçimler ikinci tura kalırsa- başkan adayı Muharrem İnce’nin, AKP-MHP’ye muhalif diğer partiler tarafından da (HDP ve Vatan Partisi gibi) desteklenmesi bekleniyor. Stratejisini Cumhurbaşkanlığı Seçimi’ni ikinci tura bırakma ve mecliste çoğunluğu ele geçirme şeklinde kuran Millet İttifakı ve HDP için 24 Haziran tarihi aynı zamanda parlamenter sistemin restorasyonu için de köprüden önce son çıkış gibi bir anlam taşıyor.
Tüm bu pozisyonuna rağmen, Millet İttifakı’nın ilk turdan %50’lik bir oy oranı çıkartması beklenmiyor. MHP ile ittifak stratejisinin ilk turda seçimi garantilemek olduğunu gizlemeyen AKP için de benzer durum, yani seçimlerin ikinci tura kalması, Cumhur İttifakı’nın önündeki olası senaryolardan birisi. Bu yüzden son haftaya farklı bir siyasal gündem yaratarak girmek Cumhur İttifakı’nın gündemi. Bu gündemi, yakın zamanda sıkça dillendirilen ve başlayan Kandil Operasyonları ve Suruç’ta “terör saldırısı” diye dillendirilen manipülatif ve provokatif olaylardan çıkarmak mümkün.
Seçim sürecinde yaşanabilme ihtimali bulunan senaryoları yazmaya başlamadan önce şu hatırlatma önemli. Seçim gündemi, siyasal iktidarın zaten gündemindeydi. Ancak öne alınmasına neden olan siyasi ve ekonomik olaylar, seçimler nasıl sonlanırsa sonlansın, ezilenlerin gündemi olmayı sürdürecek.

İmdat Seçimi Erken Seçime

Erdoğan’ın “Eski sistemin hastalıkları attığımız her adımda karşımıza çıkabiliyor. Türkiye’nin bir an önce belirsizlikleri aşması gereklidir” diyerek erken seçim kararı almasının gözle görünür nedenlerini neler oluşturmaktadır?
2017 yılının 3. çeyreğine yönelik TÜİK tarafından açıklanan ama aslında borç ve iç taleple oluşturulmuş olan “büyümeyi” iktidar, siyasi söylemde aylardır kullanmaktadır. Fakat döviz kurlarının artması, büyüyen işsizlik ve büyüyen enflasyon rakamları büyümenin bir balon olduğunu ortaya koymuştur.
Son haftalarda dolar 4, avro 5 liranın üzerine çıkmış ve kurlar bu hattan düşmeyecek bir seyirdedir. Buna ek olarak her fırsatta düşürmek istendiği söylense de dövizin daha fazla artmaması adına faizi sürekli arttırmak zorunda kalıyor oluşları, her şeyin yavaş yavaş zamlanıyor oluşu ve iktidarın, ekonomik krizin süreceğine dair elinde bulundurduğu tüm veriler erken seçim kararını etkilemiştir. Ancak seçim takvimi ilerledikçe hızla iktidar aleyhine seyreden ekonomik göstergeler, üstüne bir de küresel ekonomi çevreleriyle yaşanan “faiz sebep, enflasyon sonuç” polemiğinden kaynaklı gerilimi getirmiştir. Küresel finans piyasalarının kalbi sayılan Londra’da yaşanan bu polemik, her ne kadar iç politikaya “batıya kafa tutma” şeklinde pazarlansa da, Mehmet Şimşek ve Merkez Bankası Başkanı’nın “ikinci Londra Seferi” sonrası, sıcak para akışına bağımlı TC ekonomisi için yabancı sermayenin kaçışı “şimdilik” önlenebilmiştir.
Cumhur İttifakı’nın, aslında Erdoğan’ın, erken seçim kararı almasının ekonomik sebepleri olduğu kadar politik sebepleri de bulunmaktadır.
MHP’yi yanına alması, milliyetçi söylemleri yükseltmesi ve Êfrin’e saldırısı sonucunda siyasi iktidar, milliyetçi muhafazakar seçmen için “sempati” kazanmıştır. Fakat, siyasi iktidarın Êfrin’le birlikte arkasına aldığı rüzgarın dinmemesi gerekmektedir. İktidar Êfrin saldırısından sonra hedeflediği Menbiç, Kobane veya Şengal (ve şimdilerde Kandil) saldırılarından birini 2019’a kadar gerçekleştiremeyeceğini bildiği için bu milliyetçi muhafazakar seçmenin ilgisinin dağılma tehlikesini de bilmektedir. İktidar yine korkmuştur. Bu sebeple seçim geciktirilmemeli, erkenden gerçekleştirilmelidir. Tam bu noktada Bahçeli’nin sözleri hatırlanmalıdır: “3 Kasım 2019’a ulaşmak her dakika zorlaşmaktadır.”
Ayrıca mevcut iktidarın kendi getirdiği sistemin mağduru olmaktan çekindiğini belirtebiliriz. AKP-MHP’nin erken seçim kararını almasında İyi Parti’nin yasal prosedürü yerine getirmeden seçim tarihini ayarlayarak seçimlere girmesi de engellenmek istendi. İyi Parti yasal prosedürleri yerine getirse de elinde bulundurduğu seçim kurulu aracılığıyla buna da bir kılıf bulunabilirken CHP’den hiç beklenmeyecek derecede iyi bir hamle gelmesi sonrasında mevcut iktidarın ayarının bozulduğunu yaptıkları açıklamalarda görüldü. HDP’yi de baraj altında bırakarak meclis çoğunluğunu elinde tutmaya çalışan AKP’nin bu amacına ulaşıp ulaşamayacağını 24 Haziran akşamında göreceğiz. Meclis çoğunluğunu Cumhur İttifakı’nın ele geçiremediği ancak cumhurbaşkanlığı koltuğunda Cumhur İttifakı adayının oturması durumunda sistemin kendi krizi doğuracağı da açık. Özellikle cumhurbaşkanlığı kararnamelerini OHAL KHK’leri gibi kullanacağı az çok herkesin malumu olduğu siyasal konjonktürde meclisten çıkacak kanunlar da cumhurbaşkanının yetkilerini azaltmaya çalışacağı düşünüldüğünde yeni bir erken seçimin şimdiden dillendirilmeye başlanması şaşırtıcı değil.
HDP’nin baraj altında kalmasına değinmişken cumhurbaşkanı adaylarından Selahattin Demirtaş’ın hukuki olabildiğine oldukça uzak suçlamalarla hapiste tutulmasını da vurgulamak, içinde bulunulan durumu göstermek açısından önem arz ediyor. HDP’nin bu seçimden Selahattin Demirtaş’ın tutukluluk durumunu hiç olmadığı kadar öne çıkarabildiğini söyleyebiliriz. Cumhurbaşkanı adaylarından Erdoğan bir seçim mitingi sırasında Selahattin Demirtaş’ı önündeki kitleye hedef gösterirken kitlenin idam sloganları atması üzerine kendi önüne meclisten bu yönde bir düzenleme gelseydi onaylayacağını söyleyiverdi. Hukuki olarak hiçbir şekilde yapamayacağı açık olsa da önümüzdeki seçimlerde bir cumhurbaşkanı adayının, diğer cumhurbaşkanı adayını idam ettireceğini vaat etmesi, bu seçimin tarihteki yerini oldukça ilginç hale getiriyor.

OLASILIKLAR
Giriş;

İlk turda, muhalif kanadın Cumhurbaşkanı adaylarının (Meral Akşener, Temel Karamollaoğlu, Selahattin Demirtaş, Muharrem İnce) kazanması ihtimalinin, muhalefetin kendi gündeminde olmadığını dile getirmiştik. Keza tüm stratejilerin ikinci turda Muharrem İnce’de vücut bulduğu açıktır.
Cumhur İttifakı’nın özellikle ilk turda kazanmaya çabalayacağı bellidir. Bu “çabaların” neleri içerdiğini daha önceki seçim yazılarımızda “kazanmadan kazanmayı” da içerdiğini vurgulamıştık. Yani tüm siyasal propaganda sürecinde, devlet olanaklarını kullanarak diğer partilerin propaganda yapmasına izin vermemekten bifiil şiddet kullanarak engellemeye varan çok geniş bir pratik izlediği biliniyor. Hatta bunun en belirgin örneklerinden birisi, Tayyip Erdoğan’ın “mahalle başkanları” toplantısında HDP’ye yönelik “markaj” yöntemiydi. Bu markaj yönetiminin Suruç’ta yaşananlarla ilgisi olup olmadığını tahmin etmek için öngörüye ihtiyaç yok.
YSK’nın olanaklarından yararlanmaktan, mühürsüz oy pusulalarına; değiştirilen oy sandıklarından kolluk gözetiminde oy kullanmaya Cumhur İttifakı’nın tüm bu devlet olanaklarından yararlanacağı biliniyor. Muhalefetin tüm “gönüllü müşahit” çağrılarına rağmen, son aşamada siyasal iktidarı elinde tutan bir siyasi yapının, sonuçları değiştirebilme gücü olduğu unutulmamalıdır. Bu durum, başbakan Binali Yıldırım tarafından seçim propagandası olarak, Temmuz’da biteceği müjdelenen OHAL sürecinin, siyasal bir yapıya bürüneceği senaryodur.

Birinci Turda Seçim Sonlanmazsa ;

Muharrem İnce’nin cumhurbaşkanı olması için birleşen siyasi toplam, daha önce de belirttiğimiz gibi artacak. Seçmenlerin cumhurbaşkanının kim olacağı gündemini meşgul ettiği ortamda; partilerin gündemi koalisyon görüşmeleri ve meclisteki sandalye sayısı, bakanlıklarla ilgili pazarlıklar olacak. İlk turda Cumhur İttifakı’na verilen hasarın güçlü bir motivasyon yaratacağı açık. Tam da bu koşullarda, seçim tartışmalarının başladığı ilk süreçte, AKP ve MHP kanadından yükseltilen “iç savaş” çağrılarının hayat bulabileceği konuşulan senaryolar arasında.

AKP-MHP ittifakının daha önce de benzer durumlarla karşılaşıldığında “savaş gündemi”ni bir çıkış olarak kullandığı biliniyor. Devletin Kürdistan politikasının sürdürücü konumundaki AKP’nin, başlattığı savaşın “kendince” meşruiyetini kazanmaya çalışırken bir takım ittifaklar ve koalisyon arayışları içine girdiğini biliyoruz. Başkanlık sistemi noktasında kendisine bir getirisi olmadığı için kurmadığı hükümet koalisyonu yerine “savaş koalisyonu” yolunu seçtiğini de. Êfrin’e yönelik saldırı sürecinde de, öncesinde Kürdistan’ın önemli bölgelerinde ilan edilen OHAL süreciyle de yaratılmak istenilen milliyetçi-muhafazakar motivasyonun, bu koalisyonun işine yaradığı biliniyor. Bu “Savaş İttifakı”nın seçim sürecinde yapabileceklerinin ne olacağını tahmin etmek zor. Olasılık, ikinci tur için bu milliyetçi-muhafazakar motivasyonun ana gündeme çekilerek avantajlı bir konum elde edilmesinden, OHAL benzeri bir uygulamayla seçimlerin tekrarına kadar genişletilebilir.

Kandil’e yönelik operasyonların başlatılmasının Tayyip Erdoğan’ın seçim mitinglerinde duyurulması, savaş politikasının siyasal iktidar için kullanışlılığını görmek açısından önemli. Öyle önemli ki, bu durum 24 Haziran’dan önce ya da 2. Turdan önce beklenilmeyen siyasal süreçlere yol açabilir.

İkinci Turun Sonu;

Aslında, 2. Turdan sonra da böyle bir savaş (belki de iç savaş ihtimali) gündemde yer alıyor. Cumhur İttifakı’nın stratejisinin bu olacağı ve buna yönelik gerilimi arttıracağını güncel gelişmelerden okuyabiliyoruz. Bu noktada es geçilmemesi gereken bir hususta, “Savaş İttifakı”nın kendi içindeki gerilimlere ilişkin. Bu ittifakın eşitler arası bir ittifak olmadığı, AKP’nin hegemonyasında olduğu farklı zamanlarda Devlet Bahçeli ve MHP’li siyasetçiler aracılığıyla gündem ediliyor. Bu gerilimin, ilk turda sonuçlar alınmadığı takdirde, ikinci tur öncesi Cumhur İttifakı’nda bir çatırdama yaratabilir. MHP, ittifakın Truva Atı’na dönüşebilir.

Muhalefet için olumsuz senaryolara ilişkin tek strateji seçimde oy kullanma senaryosudur. Olumsuz senaryolarla karşılaşıldığı takdirde muhalefetin yapabileceği çok da birşey yok. O yüzden Cumhur İttifakı’nın uygulayacağı her strateji, muhalefeti kilitliyor. Bu sıkışmışlığı aşmaya çalışmak demek, siyaseti meclis dışında yapmak demek. Dolayısıyla bu sıkışmışlık muhalefetin aynı zamanda kolay bir konum almasına olanak veriyor.

Muhalefetin Kazanmasıyla Kazanmak Yanıltıcıdır!

Savaş politikalarının, iç savaş potansiyelli siyasal gerilimlerin, sandık kurnazlıklarının işe yaramadığı bir ortamda, Muharrem İnce’nin cumhurbaşkanlığı kazanması özgürlük, demokrasi, adalet… gibi kavramlarla ilişkilendirilecek. Ama gerçekte ise bu kavramların altını boşaltmaktan, bir illüzyon yaratmaktan başka bir şeye yaramayacak.

Böyle bir senaryoda cevaplanması gereken bazı sorular var. Toplumsal muhalefetin parçası olan kesimlerin meclisteki çoğunluğu elde edip rejimi değiştirmek gibi bir hedefi olabilir mi? İçinde bulunulan ekonomik kriz ve küresel savaş stratejilerindeki konumdan kurtulmanın yolu iktidardaki bu el değişikliği midir? Kötünün iyisini hedeflemek, fark etmeden devletli sistemin aldatmacasına dahil olmak değil midir? Toplumsal muhalefet, bu seçim aldatmacasının dışında varlığını sürdürmesi gerektiğinin farkında olmalıdır. Çünkü bu seçimde kazanmak yoktur.
Devletin seçim aldatmacası sanal bir gerçeklik üzerine kuruludur. Bu sanal gerçeklikte kazanım yoktur. Bu aldatmacaya dahil olan herkesin gözüne bir perde iner ve bu körlük içerisinde kazanım elde ettiğini düşünenler yanılırlar. Çünkü bu aldatmacada kazanan ya da kaybeden yoktur. Her zaman aldatmacanın kendisi kazanır. Ekonomik, siyasi ve sosyal baskıya sürekli olarak maruz kalan ezilenler de bir oy atarak bu aldatmacanın içine çekilirler. Atacakları bu oy ile içinde bulundukları ekonomik ve sosyal pozisyonu değiştirebilecekleri yanılgısına itilen ezilenlerde kısmi bir rahatlama amaçlanır. Aldatmacanın kazanımı tam da budur. Ezilenleri ezilen olma durumundan kurtaracak olan aldatmaca içerisinde kime oy verdiği değil bu aldatmacanın dışına çıkmasıdır.
Ancak zaten seçimlere dahil olmanın içerisindeki alt metni de iyi okumak gerek. İçerisinde bulunulan tüm kötü durumun seçimlere girilerek ortadan kaldırılabileceğini düşünen mantık, zaten bu aldatmacada dahi yenik başlamıştır. Siyasi, ekonomik ve sosyal iktidarların konumlarının değişmez olduğunu kabullenen bu zihniyet, kendisini bir kaybediş içerisinde gördüğünden varlığını sürdürebilmek için, uygun bir pozisyonda konumlanmaya çalışır.
Siyasi iktidarı ele geçirenler ister askeri darbeler aracılığıyla ister parlamento seçimleriyle olsun, yöneten ve yönetilen ayrımını ortadan kaldırmayı hedeflemediklerinden dolayı, hiçbir koşulda ezilenlerin çıkarlarına uygun hareket etmeyeceklerdir. Bu doğrultuda gerçekleştirilecek dönemsel hamleler, ezilenlerin lehine gibi geçici durumlar yaratsa da siyasal iktidarın -kendinde kötü olan- karakteri buna engeldir.

Kazanmak Kavramının Karmaşıklığı Seçimler: İrade Tutsakken Özgürlük Kazanılamaz

Anarşizm, toplumsal adaletsizliğin özünü özgürlüğün yitimine koyar.Tahayyülünü kurduğu yaşamda en büyük değer olarak özgürlük üzerinden bu tahayyülü somutlaştırmaya çalışır.
Kapitalist ve devletli sistem içerisinde yaşam, tamamıyla bireyin iradesinin teslimine dayanır. Hep daha iyi bilen, daha iyi yapan, daha iyi yönetenler tarafından belirli özgürlükleri ellerinden alınmış bireylere, bu durum normalmiş gibi gösterilir. Bu durumu normalleştirmeye çalışan, bireyin yerine karar verebilme ve bu yetiden güç alarak uygulatabilme iktidarına sahip yönetenlerdir.
Düşündüğünü gerçekleştirebilme durumu, bireyin özgürlüğü ile doğrudan ilintilidir. İrade tesliminde, özgürlük için zorunlu olarak birarada olması gereken bu iki durum, yani düşünme ve düşündüğünü gerçekleştirme birbirinden ayrıştırılır. Düşünme işi, bir başkasına ya da başkalarına bırakılır.
Bu düşünme sürecinin siyasi süreçle ilişkisi, toplumsal organizasyonun nasıl şekilleneceğine ilişkin akıl yürütmeyi kimin yapacağı ile ilgilidir. Temsili sistemde bu akıl yürütme işi, bir coğrafyada yaşayan halkın yerine bir takım uzmanlar yani siyasetçiler aracılığıyla yapılır. Bu toplumsal organizasyonda kolaylık yaratan bir durum gibi gözükse de aslında yaratılan, herkes yerine, herkes için, düşünecek bir azınlığın oluşturulmasıdır.

Her Seçim Azınlığın Çoğunluğu Yöneteceği İktidar Kazanmak İçindir. Seçim Bu Azınlık Grubu Yani İktidarı Seçmektir

Her seçim sürecinde ısrarla vurguladığımız gibi, seçim sistemi devletin hegemonyasını sürdürdüğü alanda yaşayan halkın, belirli bir süre boyunca yöneticilerini seçmesine dayanır. Yani azınlık bir grubun, geri kalan çoğunluğun beş yıllık geleceğini belirleyeceği bir sisteme. Hem de bu azınlık grubun geleceğinin belirlenmesi yasalar tarafından güvence altına alınmışken…
Kimin neye nasıl ihtiyacının olduğunu, bu ihtiyacının nasıl karşılanacağının belirlenmesinin yetkisi de bu azınlık grubunun kararıdır. Hükümet programlarının ve yasa koyucular tarafından ortaya atılan önerilerin dikkatlice incelenebilmesi için gerekli bilgi ve zaman hiçbir zaman halka verilmez. Benzer şekilde bütün devletlerdeki toplumsal düzenlemeler ve planlamalar bu şekilde yapılır. Bu merkezlerden çıkan mutlak kararlarla tüm siyasi ve idari işleyiş sürdürülür. Ya da sürdürülemez.
Aslında çoğu kez sürdürülemez. Çünkü yerele özgü çözümler, merkezi karar mekanizmalarından çıkarılamaz. Merkezin siyasi, ekonomik ya da toplumsal çıkarlarından bağımsız kararlar alınamayacağından, işleyiş de buna göre planlanacaktır. Bu teknik çıkmaz, bugün ulus devleti, yerel yönetimlere daha fazla sorumluluk vererek çözümler bulmaya yöneltmektedir. Devlet varoluşsal olarak merkezi bir yapılanma olduğundan, bu teknik çıkmazın üstesinden gelemez.

Seçime Katılmışsan Seçilmiş İktidarı Onaylamak Zorundasındır.

Atılan her oy, boş oylar da dahil olmak üzere, sistemin olumlanması anlamına gelir. Hemfikir olmadığımız bir siyasi pratiğe zorlanarak, bizim irademizi teslim alacak olanları seçmenin bir mantığı yoktur. Bu mantıkla düşünecek olursak oy kullanmak, her zaman daha iyi çobanların olabileceğine inanmaktır.
Şimdiki hükümet nasıl kendi çıkarları doğrultusunda davranıyorsa, bu davranışın boyutlarını yasalarla güvence altına alıyorsa, yetkiyi fütursuzca kullanıyorsa seçimlerle ve atılan her oyla bu potansiyel başka bir çıkar grubunun ellerine teslim edilir. Yani seçimlere katılmak ve oy kullanmak kime oy verdiğinden bağımsız olarak bu işleyişin sürdürülmesini sağlar. Çünkü parlamenter siyasetin doğası gereği, bu durum kişiye ya da gruba özel değişiklik göstermez. Kim daha fazla otoriteye sahipse ya da kim daha çok bu otoriteyi isterse ona hizmet eder.

Parlamenter Demokrasinin Edilgen Bireyi Değil, Doğrudan Demokrasinin Etken Bireyi Olmak.

Doğrudan demokrasi salt bir örgütlülüğün işleyiş tarzı olarak algılanmamalı, aynı zamanda bireyin yaşama biçimi olarak da ele alınmalıdır. Yöneten ve yönetilen ayrımının olmadığı bir yaşamı ve ilişki biçimini yaratmak, şimdiden böylesi bir yaşamı kurmak ve böylesi ilişkileri gerçekleştirmekle mümkündür. Toplumu yönetenlerin, hükümetin daha ötesinde devletin, biz yönetilenler üzerinde aldığı kararları uygulaması ve temsili demokrasi çerçevesinde bizi bu yönetime müdahil oluyormuşuz gibi göstermesi bir demokrasi aldatmacasıdır.
Bu koşullarda doğrudan demokrasi kendini bize zorunlu olarak dayatmaktadır. Yaşamları boyunca toplumsal kararlarda edilgen olan birey, doğrudan demokrasiyle toplumsal kararlarda etken hale gelir. Doğrudan demokrasi, merkeziyetçi olmayan, karar almada herkesin dahil olabileceği ve sonsuz söz hakkına sahip olduğu ikna ilkesini benimseyerek işleyişini sürdüren bir yöntemdir. Doğrudan demokrasi, yönetenlerin temsili demokrasisinin, parlamentonun, politikacıların, seçimlerin ve oy pusulalarının oluşturduğu merkeziyetçi, bireyi edilginleştiren ve bütünüyle iradenin teslimiyetine dayanan aldatmaca karşısında bireyin etkenleştiği kendi iradesini teslim aldığı bir yöntemdir. Böylelikle yöneten ve yönetilen arasındaki muğlaklık kendini netleştirir. Yani temsili demokraside bireyin yönetime katıldığı aldatmacası doğrudan demokrasiyle bireyin yönetimde etken bir özneye dönüşmesiyle açıklanabilir.

Adalet ve Özgürlük İçin Devrimde Israr. Edilgenden Etkene Devrimci Birey Olmak.

Biz devrimci anarşistler, parlamenter demokrasinin seçim sistemini, toplumsal adaletsizliklerin çözümü olarak görmüyoruz. Bu adaletsizliklerin çözümünün toplumsal devrimle yaratılabileceğini düşünüyoruz. Toplumsal devrimle hedeflenen, bütünüyle gönüllü örgütlenmelerden oluşan devletsiz bir toplumdur. Yani zora dayalı olmayan ve otoritenin olmadığı bir öz-örgütlülüktür. Bireysel iradenin temsilciler aracılığıyla teslimiyetine dayanan temsili demokrasinin değil, bireyin özgürlüğünün yadsınmadığı doğrudan demokratik işleyişlerin toplumsal ihtiyaç olduğunu söylüyoruz. Oy hakkı denen şey, siyasal ve ekonomik eşitliğe ulaşmak için asla kullanılamaz. Çünkü bu gizli bir diktatörlüğü besleyen bir araçtır. Seçimler, iktidarların verdiği küçük tavizlerle sınırlıdır. Mevcut siyasal hukuksal düzen içselleştirildiği takdirde, muhalefet, sorunlarını uzlaşma yoluyal çözme arayışına girecektir. Bu da onu hem toplumsallıktan hem de devrimcilikten uzaklaştıracaktır.
Biz devrimci anarşistler oy kullanmadığımızda ve “oy kullanmayın” dediğimizde, bireyi önemsizleştirdiğimizi ve edilgenleştirdiğimizi söyleyerek, bizi siyasal etkisizlikle eleştirebilirler. Daha da ötesinde kandırmaca kampanyalarını, çalınan-yakılan oyları, tüm entrikaları anlattığımızda bizi siyasetsizliğin aşırı şüpheciliğiyle suçlayabilrler. Biz ise aslında herkes tarafından görülen, ama her seçim dönemi görülmüyormuş gibi davranılan gerçekleri söylemeyi sürdürüyoruz.

Devrimci anarşistlerin yaratmaya çalıştığı siyasal gerçeklikle, devletin ve kapitalizmin siyasal gerçekliği zıttır. Oy verip/vermemeyi siyaset karşıtlığına indirgemek parlamenter demokrasiyi olumlayarak devletin kendi adaletsizliklerini gizlemeye yarayan bir yöntemdir. Her yeni seçim döneminde değişen, adaletsizlikler değil; sadece seçilenler olacaktır ve bu hep böyle tekerrür etmiştir, edecektir.

Siyasal olanla yaşamsal olanın ayrıştırılması, devletin ve kapitalizmin istediği bir ayrıştırmadır. Ezilenler bu ayrışma nedeniyle gündelik yaşamın içerisinde karşı karşıya kalınan adaletsizlikleri siyasi bir tavırla karşılamaktan yoksun kalıyor. Çünkü temsili demokraside siyasal olan seçim süreçlerinde herhangi bir partiye oy atmaktır.
Devrimci anarşistler için yaşamsal olan siyasal, siyasal olan yaşamsaldır. Birey, içerisinde bulunduğu topluluğun kendisidir. Alınacak ve uygulanacak kararlarda edilgen değil doğrudan etkendir. Pasif siyasal bir özne değil, aktif siyasal bir öznedir.
Anarşizmin tarihine bakacak olursak birbirinden değerli birçok deneyimde de böyle olmuştur. Anarşistler, siyasal alanda doğrudan demokrasinin işletildiği karar alma süreçlerini, kimi zaman mahalle ya da halk meclisleri, kimi zaman da kooperatifler ve sendikalar içinde deneyimlemiştir. Aynı zamanda yaşamsal olanı da yine bu deneyimlerin içine yedirerek gerçek kılmışlardır.

Seçimlerde Seçmen Olmayacağız, Oy Kullanmayacağız!

Seçimler, bizi somut olandan uzaklaştırarak belirli bir sürece hapseder. Bu sürecin kendisi tamamıyla bir illüzyondur. Bu illüzyonu layığıyla yerine getiren parlamenter demokrasi, onun uygulayıcıları devletin ve kapitalizmin içindeki çözümlemeleri halkın talepleriymişçesine uygular ve dillendirirler. Ekonomik ve sosyal sömürüyü bu talepler çerçevesinde farklı söylemlerle meşrulaştırırlar. Seçim dönemi boyunca verilmiş tüm bu vaatler bir süreliğine yaratılan bu illüzyonda bir çözüm olarak sunulur. Halbuki devletin ve kapitalizmin seçim dönemleri dışındaki adaletsizlikleri, bu kısa süreli illüzyonda görünmez kılınır. Kapitalizme ve devlete karşı verilen mücadelenin bütünlüklü verilmesi gerektiğini düşünen biz devrimci anarşistler, bu yüzdendir ki ilkesel olarak seçimlere katılmayız ve oy kullanmayız.

Biz devrimin genel seçimlerle geleceğini düşünmüyoruz. Devrime giden yolda seçimleri, “ilerici” ya da “demokratik” bir aşama diye de nitelendirmiyoruz. Devrimden anladığımız, bütünlüklü bir mücadele ile yaratılacak olan toplumsal devrimdir.

Bütün bunlar biz devrimci anarşistlerin parlamenter demokrasinin yarattığı durumdansa mevcut hükümetin baskısını ve iktidarını pekiştirdiği bir dikta rejimini tercih ettiğimiz anlamına gelmez. Bizim vurgulamaya çalıştığımız; ekonomik ve siyasi adaletsizlikler üzerinden yükselen bir işleyişte parlamenter demokrasi ve seçimler, ezilenler için bir aldatmaca ve tuzaktan başka bir şey değildir. Demokrasi ve adalet örtüsü altındaki bu sistem, siyasi ve ekonomik iktidar konumunda bulunanların, yani ezenlerin, ezilenler üzerinde kurduğu hegemonyanın, ezilenlerin özgürlüğünü yok etmek için kalıcılaşmasından başka bir şey değildir. Parlamenter demokrasi ve seçimlerin, ekonomik ve siyasi adaletsizliği ortadan kaldırmak için ezilenler tarafından kullanılabileceğini reddediyoruz. Parlamenter demokrasi ve seçimlerin, her koşulda halka düşman olan ekonomik ve siyasi iktidarların açık ya da gizli diktatörlüğünü, fiili olarak destekleyen bir araç olacağını düşünüyoruz.

Olmak ya da olmamak anlayışı içerisinde her şeyin bir oya indirgeneceği günlerdeyiz. Yaşadığımız tüm adaletsizliklerin mücadelesinde seçim sandıklarına sıkışacağız. 24 Haziran’daki imdat seçimi, Erdoğan’ı iktidardan düşürecek bir fırsat olarak düşünmek -Cumhur İttifak’ı seçimi kaybedecek olsa bile- adalet ve özgürlük mücadelesini seçimlere sıkıştırarak ertelemek, kaybetmektir. Değişmez iktidar yapılanmasıyla mücadele, yukarıdan aşağı inen yasalarla değil gücünü ezilenlerden alan devrimle olur.

Devrimci Anarşist Faaliyet

greece / turkey / cyprus / environment / feature Monday July 09, 2018 20:40 byErcan Ayboga
featured image

Ecology is one of the three pillars of the paradigm of Democratic Confederalism, the political-theoretical concept of the Kurdish Freedom Movement. Besides democracy and gender liberation, ecology has been mentioned explicitly as a dimension in this concept since 2005. However to date, ecology is less discussed and practiced than the two other pillars.

Διεθνή / Αριστερά / Γνώμη / Ανάλυση Saturday July 07, 2018 20:13 byΠέτρος Πέτκας

«Δημοκρατικός συγκεντρωτισμός»: έννοια ασφυκτικής πληρότητας και αναλλοίωτης ταυτότητας! - Πρώτη δημοσίευση: περιοδικό Πανοπτικόν #23

Ι

Ο καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού «Τετράδια Μαρξισμού για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση» Αλέξανδρος Χρύσης έδωσε συνέντευξη στο κυριακάτικο «ΠΡΙΝ» της 28-5-2017 όπου, μεταξύ των άλλων, εξέφρασε και την ακόλουθη άποψη: Απαντώντας στην τελευταία ερώτηση η οποία είχε ως εξής: «Πώς θα συνδυαστεί η μέγιστη αποτελεσματικότητα με την εσωκομματική δημοκρατία στους κόλπους ενός σύγχρονου κομμουνιστικού κόμματος;» έδωσε την ακόλουθη απάντηση: «Προσωπικά, και ως κανονιστική οργανωτική αρχή, υιοθετώ αυτή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, λαμβάνοντας ωστόσο υπόψη και τις κοινωνικές και τεχνολογικές αλλαγές των καιρών. Επιμένω στη διάκριση δημοκρατικού και γραφειοκρατικού συγκεντρωτισμού. Βιαστήκαμε ίσως να ενταφιάσουμε το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, πριν τον εφαρμόσουμε. Όπως υποστήριξε ο μαρξιστής επαναστάτης Αντόνιο Γκράμσι, η πειθαρχία δεν εξαλείφει, σε κάθε περίπτωση, την προσωπικότητα και την ελευθερία. Το κρίσιμο στοιχείο είναι η πηγή της πειθαρχίας. Αν αυτή η πηγή είναι δημοκρατική, αν ο νομοθέτης είναι πράγματι το συλλογικό υποκείμενο, η πειθαρχία αποτελεί ένα αναγκαίο στοιχείο ελευθερίας, καθώς προσεγγίζει οριακά την αναβάθμισή της σε αυτοπειθαρχία». Την πιο πάνω δήλωση-άποψη του Αλέξανδρου Χρύση (στο εξής Α.Χ) την θεωρούμε κεφαλαιώδους σημασίας γι’ αυτό και αποτελεί την αφορμή και την αιτία της σχετικής συλλογιστικής μας που εκτίθεται σ’ αυτό το άρθρο μας. Θέλοντας να διευκολύνουμε την συζήτηση με τον Α.Χ ας επικεντρωθούμε στον «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό» λενινιστικής έμπνευσης εν αντιπαραβολή προς τον «γραφειοκρατικό συγκεντρωτισμό» προς τον οποίο ο Α.Χ αντιτίθεται.

ΙΙ

Θεωρητικό υπόβαθρο του μετέπειτα ονομασθέντος «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» αποτελεί το πασίγνωστο βιβλίο του Λένιν με τίτλο «Ένα βήμα εμπρός, δύο βήματα πίσω». Ανηλεή, εξοντωτική κριτική των θέσεων του Λένιν, που εμπεριέχονται στο πιο πάνω βιβλίο του, άσκησε η Ρόζα Λούξεμπουργκ με ένα εκτενές άρθρο της με τίτλο «Οργανωτικά προβλήματα της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας» που δημοσιεύτηκε, ταυτόχρονα στην ρωσική «Ίσκρα» και στην γερμανική «Neue Zeit» τον Ιούλιο του 1904 (όταν ήδη ο Λένιν είχε εγκαταλείψει την σύνταξη της «Ίσκρα» από τον Νοέμβρη του 1903). Στα ελληνικά εκδόθηκε από τις εκδόσεις «Κοροντζή» με τίτλο «Σοσιαλισμός και Δημοκρατία» με εισαγωγή του Άλκη Ρήγου, πρόλογο του Νίκου Καζαντζάκη, σε μετάφραση του Δημήτρη Φασέα, χωρίς να αναφέρεται ο χρόνος της έκδοσης. Η Λούξεμπουργκ χαρακτηρίζει τον συγκεντρωτισμό του Λένιν «ανελέητο» επειδή, εκτός των άλλων, προκρίνει « …μιαν αυστηρή πειθαρχία, εν ονόματι της οποίας τα καθοδηγητικά κέντρα του κόμματος παρεμβαίνουν άμεσα και αποφασιστικά σε όλες τις υποθέσεις των τοπικών οργανώσεων του κόμματος…Η Κεντρική Επιτροπή έχει το δικαίωμα να αποφασίζει απρόσκλητα για την διάλυση και την ανασυγκρότησή στους, με τέτοιο τρόπο ώστε τελικά, η Κεντρική Επιτροπή θα μπορούσε να καθορίζει, κατά την θέλησή της, την σύνθεση του ανωτάτου οργάνου του κόμματος, του συνεδρίου. Έτσι, η Κεντρική Επιτροπή είναι ο μοναδικός ενεργός πυρήνας του κόμματος και όλες οι άλλες ομαδοποιήσεις δεν είναι παρά μόνο τα εκτελεστικά της όργανα.» (Βλ. Ρόζα Λούξεμπουργκ, Σοσιαλισμός και Δημοκρατία. Εκδόσεις Κοροντζή, σελ. 38-39). Ο σοσιαλδημοκρατικός συγκεντρωτισμός, κατά την Λούξεμπουργκ, δεν θα έπρεπε να βασίζεται ούτε στην τυφλή υπακοή, ούτε σε μια μηχανική υπακοή των αγωνιστών προς το κέντρο του Κόμματος το οποίο εργάζεται και αποφασίζει μόνο του για λογαριασμό όλων γι’ αυτό και τάσσεται κατά του αυστηρού διαχωρισμού του οργανωμένου πυρήνα από το προλεταριακό περιβάλλον. (βλ. ό.π σελ. 41,42).

Συνεχίζοντας, περαιτέρω, τονίζει πως η σοσιαλδημοκρατία δεν συνδέεται απλά με την οργάνωση της εργατικής τάξης, αλλά είναι το ίδιο το κίνημα της εργατικής τάξης· είναι η συγκεντροποίηση της θέλησης της συνειδητής και μαχητικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης σε σχέση με τα άτομα και τις ομάδες της… είναι η βασιλεία της πλειοψηφίας στο εσωτερικό του δικού της κόμματος. Εναντιώνεται με σφοδρότητα στην λενινιστική αντίληψη περί πειθαρχίας κατά την οποία εκθειάζεται η παιδαγωγική λειτουργία του εργοστασίου, κάνοντας, στην συνέχεια, διάκριση μεταξύ της πειθαρχίας του εργοστασίου, του στρατοπέδου και του συγκεντρωτικού αστικού κράτους – που διακρίνεται από απουσία σκέψης και θέλησης ενός σώματος με χίλια χέρια και πόδια που εκτελεί αυτόματες κινήσεις – αφενός και της σοσιαλιστικής πειθαρχίας που χαρακτηρίζεται από τον αυθόρμητο συντονισμό των συνειδητών πολιτικών πράξεων μιας συλλογικότητας αφετέρου, δηλώνοντας μετά ταύτα, πως ο Λένιν, με την οργανωτική συγκρότηση που προτείνει, αντικαθιστά απλώς την αυθεντία της αστικής τάξης με εκείνην μιας σοσιαλιστικής κεντρικής επιτροπής. Αυτή η νέα πειθαρχία θα καταστεί δυνατή, κατά την Λούξεμπουργκ, μόνον αν ξεριζωθεί και η τελευταία ρίζα αυτών των συνηθειών υπακοής και δουλοπρέπειας (βλ. ό.π, σελ 43-44). Επικεντρώνοντας στον σκληρό πυρήνα της λενινιστικής πρότασης, υποστηρίζει πως αντί της κυριαρχίας της πλειοψηφίας των συνειδητών εργατών στο κόμμα, έχουμε την απόλυτη εξουσία μιας κεντρικής επιτροπής που ενεργεί, κατά κάποιο τρόπο, δυνάμει μιας άρρητης ¨πληρεξουσιότητας¨, αντί του ελέγχου που ασκούν οι εργατικές μάζες στα όργανα του κόμματος έχουμε τον αντεστραμμένο έλεγχο της κεντρικής επιτροπής επί της δραστηριότητας του επαναστατικού προλεταριάτου. Αν, συνεχίζει τον συλλογισμό της η Λούξεμπουργκ, η τακτική του κόμματος δεν είναι υπόθεση της κεντρικής επιτροπής αλλά του συνόλου του κόμματος, ή ακόμα καλύτερα, του εργατικού κινήματος, τότε είναι προφανής η αναγκαιότητα της ελευθερίας δράσης των μελών τους κόμματος (βλ. .ό.π, σελ 45,48). Ο προτεινόμενος υπερσυγκεντρωτισμός του Λένιν, αντιτείνει ψύχραιμα και σοφά η Λούξεμπουργκ, δεν είναι διαποτισμένος από θετικό και δημιουργικό πνεύμα, αλλά από το στείρο πνεύμα του νυχτοφύλακα. Η όλη προσπάθειά του τείνει να ελέγξει την δραστηριότητα του κόμματος και όχι να την γονιμοποιεί, να περιορίζει, παρά να διευρύνει το κίνημα, να το ανακόπτει και όχι να το ενοποιεί. Η οργάνωση της σοσιαλδημοκρατίας κατατείνει στον συντονισμό, στην ενοποίηση του κινήματος αλλά διόλου στην υποταγή του σε έναν άκαμπτο κανονισμό (βλ. ό.π σελ 49, 50). Υποστηρίζει πως τα σφάλματα που διαπράχθηκαν από ένα αληθινά επαναστατικό κίνημα είναι ιστορικώς απείρως γονιμότερα και πολυτιμότερα από το αλάθητο της καλύτερης κεντρικής επιτροπής. Τέλος, προειδοποιεί τον Λένιν και τους οπαδούς του, ότι σταματώντας τους παλμούς μιας υγιούς οργανικής ζωής, εξασθενεί το σώμα και ελαττώνεται η αντίστασή του καθώς και το μαχητικό του πνεύμα εναντίον του οπορτουνισμού και, προεχόντως, της υφιστάμενης κοινωνική τάξης. (βλ. ό.π, σελ 64 και Πέτρου Πέτκα, Επαναστατικές αδολεσχίες 2, Παρέμβαση, τεύχος 156, άνοιξη 2011, σελ. 99-118, όπου εκτενέστερη-αναλυτικότερη διαπραγμάτευση).

ΙΙΙ

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ δολοφονήθηκε στις 15-1-1919 από τους συμμορίτες των Frei Korps που εκτελούσαν εντολές του σοσιαλδημοκράτη Νόσκε. Το άρθρο της, για το οποίο έγινε συνοπτικά λόγος παραπάνω, λησμονήθηκε. Το κόμμα που οραματίσθηκε ο Λένιν στο βιβλίο του «Ένα βήμα εμπρός, δύο βήματα πίσω», ιδρύθηκε, λειτούργησε και επικεφαλής των εξεγερμένων στρατιωτών, εργατών και αγροτών της τσαρικής Ρωσίας, πραγματοποίησε την Οκτωμβριανή Επανάσταση. Λυδία λίθος του κόμματος τούτου η λενινιστική οργανωτική αρχή του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» ο οποίος, μέσω της ιδρυθείσας τον Μάρτη του 1919 Κομμουνιστικής (Τρίτης) Διεθνούς, μεταφυτεύτηκε ως condictio sine qua non, στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα στο οποίο και εδραιώθηκε απαρασάλευτα. Ας δούμε, εν τάχει, τις πρωτογενείς πηγές περί της εννοίας και της σημασίας του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού»: Το δεύτερο συνέδριο της Κομμουνιστικής (Τρίτης) Διεθνούς που κατ’ ουσίαν, ήταν και το ιδρυτικό της, συνήλθε, υπό την ηγεσία των Λένιν και Τρότσκυ, στην Αγία Πετρούπολη κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ 19 Ιουλίου και 7 Αυγούστου του 1920. Εκεί καθιερώθηκαν οι λενινιστικής έμπνευσης «είκοσι ένας όροι» που θα έπρεπε να πληροί μια οργάνωση που θα ήθελε να ενταχθεί στην Κομμουνιστική (Τρίτη) Διεθνή. Η σχετική εισήγηση παρουσιάστηκε στις 30-7-1920 από τον Τρότσκυ και έχει, στα κρίσιμα σημεία της, ως εξής: «1…2…12. Τα κόμματα που ανήκουν στην Κομμουνιστική Διεθνή πρέπει να είναι δομημένα πάνω στη βάση των αρχών του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Στη σημερινή εποχή του άγριου εμφυλίου πολέμου, το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν θα μπορέσει να εκπληρώσει το ρόλο του αν δεν είναι οργανωμένο με όσο πιο συγκεντρωτικό τρόπο γίνεται, αν δεν βασιλεύει στο εσωτερικό του μια σιδερένια πειθαρχία ανάλογη με την στρατιωτική, αν τα κεντρικά όργανά του που στηρίζονται στην εμπιστοσύνη των μελών του, δεν έχουν πλήρη δικαιώματα, πλατιά δικαιοδοσία και ευρύτατες εξουσίες» (βλ. 3η Διεθνής. Τα τέσσερα πρώτα συνέδρια, θέσεις, αποφάσεις, μανιφέστα, εκδόσεις Εργατική Πάλη, Αθήνα, 2007, σελ. 128, 131 ad hoc).

Στην απόφαση του συνεδρίου με τίτλο «Ο ρόλος του Κ.Κ στην προλεταριακή επανάσταση» - το προσχέδιό της συντάχθηκε από τον Ζηνόβιεφ στις 14-7-1920 – διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, και τ’ ακόλουθα αποκαλυπτικά: «1…13) Η Κομουνιστική Διεθνής θεωρεί ότι, προπαντός στην εποχή της δικτατορίας του προλεταριάτου το κομμουνιστικό κόμμα πρέπει να οικοδομηθεί σύμφωνα με την αρχή του άκαμπτου προλεταριακού συγκεντρωτισμού. Για να μπορέσει να καθοδηγήσει αποτελεσματικά την εργατική τάξη στην μακροχρόνια και δύσκολη περίοδο του εμφυλίου πολέμου που πλησιάζει, το κομμουνιστικό κόμμα πρέπει να επιβάλλει μια σιδερένια στρατιωτική πειθαρχία στις τάξεις του…14) το κομμουνιστικό κόμμα πρέπει να είναι οργανωμένο σύμφωνα με την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Οι κύριες αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού είναι ότι τα ανώτερα όργανα εκλέγονται από τα κατώτερα, όλες οι αποφάσεις των ανωτέρων οργάνων είναι απολύτως δεσμευτικές για τα κατώτερα όργανα και υπάρχει ένα ισχυρό κέντρο του κόμματος, που η εξουσία του μεταξύ δύο συνεδρίων, είναι αναμφισβήτητη για όλα τα ηγετικά στελέχη του κόμματος». (βλ. ό.π, σελ. 138 και 139). Στην απόφαση του τρίτου συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Μόσχα 22-6-1921 έως 22-7-1921) με τίτλο «θέσεις πάνω στην οργανωτική δομή, τις μεθόδους και τη δράση των Κ.Κ» που εισηγήθηκε ο Βίλχελμ Κόινεν, διαβάζουμε μεταξύ άλλων, και τ’ ακόλουθα: «(1…6) Ο συγκεντρωτισμός στο κομμουνιστικό κόμμα δεν πρέπει να είναι τυπικός και μηχανικός, αλλά ο συγκεντρωτισμός της κομμουνιστικής δράσης, δηλαδή, η δημιουργία μιας ηγεσίας που να είναι ισχυρή και αποτελεσματική και ταυτόχρονα ευέλικτη. Ένας τυπικός ή μηχανικός συγκεντρωτισμός δεν θα ήταν παρά συγκεντρωτισμός της εξουσίας πάνω στα απλά μέλη του κόμματος ή πάνω στις μάζες του επαναστατικού προλεταριάτου που βρίσκονται έξω από το κόμμα. Μόνο όμως οι εχθροί του κομμουνισμού μπορούν να ισχυριστούν ότι το κομμουνιστικό κόμμα θέλει να χρησιμοποιήσει το γεγονός ότι ηγείται του προλεταριακού ταξικού αγώνα, καθώς και τον συγκεντρωτισμό της κομμουνιστικής ηγεσίας, για να κυριαρχήσει πάνω στο επαναστατικό προλεταριάτο…» (βλ. ό.π, σελ 287).

Στην από 5-12-1922 απόφαση του τετάρτου συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς που αναφερότανε στο Γαλλικό Κ.Κ αναφέρονται, μεταξύ άλλων, και τούτα «(1…15) Αυτά που του χρειάζονται, (του γαλλικού Κ.Κ) είναι ο αυστηρός συγκεντρωτισμός, η αλύγιστη πειθαρχία, η άμεση υποταγή κάθε μέλους του κόμματος και κάθε οργάνωσης στην ανώτερή τους οργάνωση…» (βλ. .ό.π, σελ. 480).

ΙV

Απ’ τα προπαρατεθέντα αποσπάσματα αποφάσεων της λενινιστικής Κομουνιστικής Διεθνούς αφενός μεν καθίσταται εναργής η έννοια του λενινιστικού «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού», αφετέρου δε παρατηρούμε μια πλησμονή, μια πλημμυρίδα πειθαρχίας εφάμιλλης της στρατιωτικής, αδιάβροχης υπακοής και υποταγής των «κατωτέρων οργάνων στα ανώτερα» και μιας άκαμπτης ιεραρχικής κλίμακας που απαιτεί απόλυτο σεβασμό και συμμόρφωση. Μια τέτοιου είδους επαναστατική οργάνωση αναπαράγει στο εσωτερικό της τις κυρίαρχες ιεραρχικές κοινωνικές δομές της αστικής κοινωνίας τις οποίες υποτίθεται ότι καταγγέλλει και αντιμάχεται! Η προπεριγραφείσα οργανωτική αρχή του λενινιστικού «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» που διέπει την λειτουργία μιας λενινιστικού τύπου πολιτικής οργάνωσης, περικλείει «δυνάμει» την αναπαραγωγή της βασικής σχέσης που χαρακτηρίζει το υπάρχον εκμεταλλευτικό καθεστώς, δηλαδή τον διαφορισμό αποφασίζοντος και εκτελούντος, επιτάσσοντος και υποτασσομένου, αφέντη και υποτακτικού. { - Αυτό εννοούσε ο νεαρός Τρότσκυ όταν έγραφε στο έργο του «1905» (που τόγραψε το 1907) ότι «αυτό που υπάρχει ως αντεπαναστατικό στον μπολσεβικισμό δεν μας απειλεί παρά μόνο στην περίπτωση μιας επανασταστικής νίκης» ( παράβ. Στο Βίκτορ Σερζ, Αναμνήσεις ενός επαναστάτη, SCRIPTA, Αθήνα, 2008, σε μετάφραση της Ρεβέκκας Πέσσαχ, σελ. 773 σημείωση μ’ αριθμό 103)-}.

Μ’ αυτόν τον τρόπο το πολιτισμικό μοντέλο της καταπιεστικής κοινωνίας έχει βάλει ανεξίτηλα την σφραγίδα του στην λενινιστικού τύπου πολιτικήν οργάνωση η οποία και την αναπαράγει στην κοινωνική κριτική και πάλη τις οποίες αποπειράται κάτω, βέβαια, από ένα επίστρωμα μεγάλων αλτρουιστικών και ουμανιστικών επαγγελιών. Έτσι, φαίνεται το πρότυπο του σημερινού καταπιεστικού καθεστώτος θρονιασμένο στα μύχια της ψυχής της συγκεκριμένης επαναστατικής πολιτικής οργάνωσης.

Η αστική κουλτούρα και αξίες εντυπώνονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στην συνείδηση των εργαζομένων των καπιταλιστικών χωρών. Αυτήν την αστική επιρροή ο λενινισμός δεν την αγνόησε· προσπάθησε να την αντιμετωπίσει μ’ ένα πολύ-πολύ σφιχτό και πειθαρχημένο κόμμα. Μόνο που η αστική κουλτούρα και η διαχρονική επιρροή της ήταν ενδημική και αναπόφευκτη. Η οργανωτική της αντιμετώπιση ήταν- και είναι-καθόλα ανεπαρκής: Το δίκτυο της αστικής κουλτούρας και παθητικότητας δεν μπορεί να καταστραφεί με …ανώτερη πειθαρχία, ντιρεκτίβες, εντολές, ούτε με ομοβροντίες φυλλαδίων και πομπωδών πολιτικών αποφάσεων. Όλα αυτά παραμένουν στο πλαίσιο της αστικής κουλτούρας, ανεξάρτητα από την καθαρότητα και την αφοσίωση των κομματικών μελών. Η ταξική συνείδηση δεν είναι κάτι που το επιβάλλεις ή το αποκαλύπτεις αλλά κάτι που το κατακτά η κοινωνική τάξη. Η αστική ηγεμονία μπορεί να αμφισβητηθεί μόνον αν εμπλακεί ολόκληρο το προλεταριάτο, με την καρδιά του, το μυαλό του και το συναίσθημά του, μια και το προλεταριάτο δεν είναι απλώς ένα θεωρητικό όνειρο αλλά σάρκα, αίμα, σκέψη και αισθήματα. Όταν, λοιπόν, ταξική συνείδηση και προλεταριακή υποκειμενικότητα θα συγχωνευτούν, το καπιταλιστικό τοπίο θα φωτισθεί και η ταξική συνείδηση του προλεταριάτου θα αποσαφηνηστεί, θα χαλυβδωθεί, θα κορυφωθεί. Για να ξαναθυμηθούμε την Ρόζα Λούξεμπουργκ: η εργοστασιακή πειθαρχία και υπακοή, την οποία εξυμνούσε ο Λένιν, δεν ενθαρρύνει την επαναστατική δράση, αλλά την σακατεύει. Πρέπει να την καταργήσουμε λοιπόν, όχι να την συστήσουμε ως πρότυπο! (βλ. Ράσελ Τζάκομπυ, Διαλεκτική της ήττας. Περιγράμματα του Δυτικού μαρξισμού, Νησίδες, Θεσσαλονίκη, 2009, σε μετάφραση Βασίλη Τομανά, σελ. 69-70, 77,78). Επομένως, η συμβατική εξάρτηση από ηγέτες και την άτεγκτη ιεραρχική δομή ενός τέτοιου κόμματος επικυρώνει τις μορφές της αστικής κυριαρχίας (βλ. ό.π, σελ. 88) η οποία, όντας θρονιασμένη στα μυαλά και στις καρδιές των εργαζομένων, αψηφά τον, κατά τον Λένιν, «ρυθμικό βηματισμό των σιδερένιων ταγμάτων του προλεταριάτου» (παρατίθεται στο Victor Serge, Έτος ένα της Ρωσικής Επανάστασης, μαρξιστικό βιβλιοπωλείο, Αθήνα, 2017, σε μετάφραση του Παρασκευά Ψάνη, σελ.355) μιά και αυτό το προλεταριάτο μέσα στο πλαίσιο ενός τέτοιου κόμματος, απ’ όπου απουσιάζει η ελευθερία και αυτονομία, δεν θα είναι σε θέση να πετύχει την ανθρώπινη χειραφέτηση ακόμη κι’ αν προσκαίρως «νικήσει». Και τούτο διότι ένα τέτοιο κόμμα, του οποίου οι ηγέτες είναι το μυαλό και το νευρικό του σύστημα (βλ. ό.π, σελ. 89, 583), αποτελεί, σε τελική ανάλυση, αστική επινόηση που αδυνατεί εκ των πραγμάτων, πλέον, να αποξέσει το ιδεολογικό κονίαμα που συνέχει την αστική κοινωνία. Για να επιτευχθεί αυτό προσαπαιτείται αυτόβουλη πνευματική δράση των εργαζομένων οι οποίοι, όμως, με τον προτεινόμενο «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό», έχουν ήδη μεταβιβάσει την συνείδησή τους στους ηγέτες τους, και έχουν ήδη απαλλοτριώσει, εκόντες άκοντες, την έλλογη σκέψη τους. Εν τέλει, είχε δίκιο ο Λούκατς («Οργάνωση και επαναστατική πρωτοβουλία.» 1921) όταν, αντιγράφοντας, θαρρείς, τον Πάννεκουκ και τον Γκόρτερ, βεβαιώνει πως η οργάνωση δεν είναι «τεχνικό ζήτημα» αλλά πνευματικό ζήτημα και, μάλιστα, «το υπέρτατο πνευματικό ζήτημα της επανάστασης» (βλ. Ράσελ Τζάκομπυ, ό.π, σελ. 97 όπου και παρατίθεται). Σχετίζεται με τα πολιτισμικά πρότυπα, με την ουσία και την φύση του ανθρώπου.
V
Ο θεωρητικός της απολυταρχίας Χομπς (Ηοbbes) διακηρύσσει ότι κάθε διαίρεση ή περιστολή της κυριαρχικής εξουσίας του κυβερνώντος αντιφάσκει λογικά προς εαυτήν. Για τον Χομπς, το δικαίωμα του κράτους, το οποίο συγκεντρώνεται στον κυβερνώντα, δεν μπορεί να περισταλεί απὀ κανέναν περιοριστικόν όρο, ούτε ηθικό ούτε θρησκευτικό. Ως εκ τούτου, το δικαίωμα του κράτους είναι «δικαίωμα σε όλα» (jus ad omnia). Ο κυβερνών είναι «θνητός θεός» ο οποίος ελέγχει την ιδιοκτησία και την ζωή, ακόμη και την γνώμη και την θρησκεία, των υπηκόων του. Προκειμένου να εγκαθιδρυθεί η κοινωνική τάξη, τα άτομα απαρνούνται όλα τα δικαιώματα και όλες τους τις ελευθερίες υπογράφοντας το «σύμφωνο υποταγής» (pactum subjectionis). Στο εξής, όμως, παύουν να υπάρχουν ως ανεξάρτητα όντα. Δεν έχουν δική τους βούληση. Η κοινωνική τους βούληση έχει ενσωματωθεί στον κυβερνήτη του κράτους. Η βούληση αυτή είναι απεριόριστη: δεν υπάρχει άλλη εξουσία δίπλα ή πάνω από τον απόλυτο κυρίαρχο. Με το σύμφωνο υποταγής ο άνθρωπος εγκαταλείπει την κατάστασή του ως ελεύθερου όντος και υποδουλώνεται. Μια τέτοια πράξη παραίτησης θα απεμπολούσε εκείνο ακριβώς το χαρακτηριστικό το οποίο συνιστά την φύση του και την ουσία του: θα έχανε την ανθρωπιά του! (βλ. Ερνστ Κασσίρερ, Ο μύθος του κράτους, γνώση, Αθήνα, 2008, σε μετάφραση Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου, Στέφανου Ροζάνη, σελ. 242-243). Ως προς την έμφαση στην ιδέα της κυριαρχικής εξουσίας, η θεωρία του Ρουσσώ συμφωνεί με του Χομπς. Ξεκινά κι αυτός με την θέση ότι η κυριαρχική εξουσία είναι από την ίδια της την φύση αδιαίρετη και απεριόριστη, ότι το άτομο εισερχόμενο στην κοινωνία μεταβιβάζει όλα του τα δικαιώματα ανεπιφύλακτα σ’ αυτήν. Μετά ταύτα, το άτομο δεν έχει πια ανάγκη προστασίας, διότι η εφεξής πραγματική προστασία του ατόμου επιτελείται μέσα στο κράτος και δια του κράτους με αποτέλεσμα η προστασία του ατόμου ενάντια στο κράτος να καθίσταται παράλογη. Ο Ρουσσώ δείχνει να μην εγκαταλείπει την αρχή των αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων· πουθενά, όμως, δεν την επικαλείται ενάντια στο κράτος αλλά αντίθετα θεωρεί πως ακριβώς μέσα στο κράτος η αρχή αυτή ενσαρκώνεται και εδραιώνεται (βλ. Ernst Cassirer, Η ιδέα του ρεπουμπλικανικού πολιτεύματος, Διαφωτισμός, ΜΙΕΤ, Αθήνα, 2013, στην σειρά minima, σε μετάφραση Γιώργου Ανδρουλιδάκη-Γιώργου Ξηροπαϊδη, σελ. 59,61,20, του ίδιου, Η φιλοσοφία του Διαφωτισμού, ΜΙΕΤ, Αθήνα 2013, σε μετάφραση της Αννέτε Φωσβίνκελ, σελ. 412).

Μ’ άλλα λόγια, «τα φυσικά ή αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα» είχαν, κατά τον Ρουσώ, τις ρίζες τους στο κράτος και ήταν προδιαγεγραμμένα από την κυβέρνηση· δεν αποτελούν επ’ ουδενί έναν χώρο του ανθρώπου ευρισκόμενο πέραν της σφαίρας δράσεως του κράτους. Αντιθέτως, υπάρχουν μόνον στο βαθμό που το κράτος δεν τα θεωρεί ενοχλητικά και τα όριά τους υπόκεινται, ανά πάσα στιγμή, στην αναθεωρητική ματιά του επικεφαλής του κράτους. Η όποια ελευθερία του ατόμου θεωρείται, ούτως ειπείν, δάνειο του κράτους, που μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να την ακυρώσει. Μπροστά στο απεριόριστο της εξουσίας της πλασματικής «γενικής βούλησης» (volonté générale), κάθε ανεξαρτησία της σκέψης συνιστούσε έγκλημα. Ο Ρουσσώ απέδωσε στο κράτος την δημιουργία και την διατήρηση κάθε ηθικής, εναντίον της οποίας δεν μπορούσε να υποστηριχθεί καμία άλλη ηθική έννοια. Μετά ταύτα, μάλλον, όχι άδικα ο Μπακούνιν αποκάλεσε τον Ρουσσώ «αληθινό δημιουργό της μοντέρνας αντίδρασης». Ήταν, όντως, ο πνευματικός πατέρας μιας παν-κυρίαρχης και παν-περιεκτικής πολιτικής πρόνοιας, που ποτέ δεν χάνει από τα μάτια της τον άνθρωπο και που αδίστακτα επιθέτει πάνω του το σημάδι της υπέρτατης βούλησής της (βλ. Ρούντολφ Ρόκερ, Εθνικισμός και πολιτισμός, εκδόσεις Άρδην, τόμος Β΄, Αθήνα, 2001, σελ. 105,97,93).

Στο «κοινωνικό συμβόλαιο» του Ρουσσώ η ελευθερία δεν θεωρείται πλέον ως ανεξαρτησία του ατόμου. Πρέπει μάλλον να αναζητηθεί στην πλήρη υποταγή (του ατόμου) στην υπηρεσία του κράτους. Αυτό που μένει στο τέλος είναι ένα είδος συμπαγούς κολλεκτιβισμού. Μετά ταύτα, παρίσταται ευνόητο ότι τον Ρουσσώ μπορούμε να τον δούμε «ως θεωρητικό του δημοκρατικού κινήματος, αλλά όχι του δημοκρατικού κράτους» , κατά την εύστοχη σκέψη και διατύπωση του Φραντς Νόιμαν. Ως κριτική, οι ιδέες του Ρουσώ είναι υπέροχες· ως εποικοδομητικό πρόγραμμα όμως είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ανεφάρμοστες και, στην χειρότερη, ολέθριες, (βλ. Peter Gay, Το κόμμα της ανθρωπότητας. Θέσεις για τον γαλλικό Διαφωτισμό. Εκδόσεις Θύραθεν, Θεσσαλονίκη 2009, σε μετάφραση Θεοχάρη Αναγνωστόπουλου, σελ. 310,224,259).

VI

Προκειμένου να καταστήσουμε τον άξονα της συλλογιστικής μας, κατά το δυνατόν, πλέον εύληπτο, κατανοητό και σαφή ας μας επιτραπεί ένας δελεαστικός παραλληλισμός, ανάμεσα στις ιδέες του Χομπς και του Ρουσσώ αφενός και την εννοιολογική σύλληψη του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» αφετέρου. Όπως ήδη είδαμε το κράτος, κατά την άποψη αμφοτέρων, αντιπροσωπεύει την απεριόριστη κυριαρχική εξουσία η οποία βρίσκεται υπεράνω πάντων. Το άτομο εισερχόμενο στην κοινωνία, είτε με το πλασματικό «σύμφωνο υποταγής» είτε με το εξίσου πλασματικό «κοινωνικό συμβόλαιο», μεταβιβάζει όλα του τα δικαιώματα ανεπιφύλακτα στον κυβερνώντα είτε αυτός είναι ο μονάρχης είτε η πλασματική «γενική θέληση» (volonté générale). Το ίδιο (το άτομο) ουδέν πλέον δικαίωμα έχει. Η μόνη «προστασία» που του απομένει υλοποιείται μέσα στο κράτος και διά του κράτους· τυχόν επιδιωκόμενη προστασία του ατόμου ενάντια στο κράτος καθίσταται παράλογη, προσλαμβάνει χαρακτηριστικά πολιτικής βλασφημίας. Στην πολιτική οργάνωση λενινιστικής αναφοράς πρυτανεύει η αρχή του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» σύμφωνα με την οποία η βούληση της ηγεσίας της είναι υποχρεωτική για όλα τα μέλη της ασυζητητί. Απαιτείται υπακοή «στα σμικρά και δίκαια και τ’ αναντία» (Αντιγόνη στίχος 667 – υπακοή στα ασήμαντα και στα σωστά αλλά και στα αντίθετά τους –). Η κομματική ηγεσία περιβάλλει τον εαυτό της με υπερθεματικό κύρος, σφετερίζεται απεριόριστο δικαίωμα επιτακτικών εντολών, υπερασπίζεται την τιμή των δεσποτικών της αξιωμάτων και, προβαίνοντας σε μια νοσηρή ιεράρχηση αξιών, αναγορεύει τον εαυτό της σε έσχατη, ύψιστη αξία. Η βούληση της κομματικής ηγεσίας είναι το παν· στην υπηρεσία της απαιτεί τον λόγο και την δράση οιουδήποτε· διατρανώνει την παντοδυναμία της έναντι οιουδήποτε των κομματικών μελών και δεν αναγνωρίζει καμίαν άλλην εξουσία, καμίαν ηθικήν επιταγή, κανένα νόμο πάνω απ’ αυτήν. Είναι αυτή που πρωτογενώς θεσπίζει: Είναι η «τακτοποιούσα τάξη» (ordo ordinans) απ’ την οποία εκπορεύεται η «τακτοποιημένη τάξη» (οrdo ordinatus). Κάθε ηθική, κάθε αξία και κάθε νόμος υπόκεινται σ’ αυτήν. Δεν αρκεί το κομματικό μέλος να αφοσιώνεται στην κομματική ηγεσία, πρέπει να υποτάσσεται πλήρως σ’ αυτήν. Η ηγεσία δικαιούται να αγνοεί και να ακυρώνει κάθε αντίσταση του κομματικού μέλους γιατί θεωρεί πως στο πλαίσιό της υλοποιούνται τα αληθινά, τα γνήσια αιτήματα του κομματικού μέλους ακόμη κι αν το τελευταίο δεν το συνειδητοποιεί. Η κομματική ηγεσία συνιστά μιαν έννοια που θεμελιώνει άλλες έννοιες, δεν χρειάζεται θεμελίωση η ίδια. Αιτιολογεί άλλες έννοιες, δεν χρειάζεται αιτιολόγηση η ίδια. (βλ. Πέτρου Πέτκα, «Βασιλικοί άνδρες» με προλεταριακήν αμφίεση! Στο περιοδικό Σκαντζόχοιρος, τεύχος 3, Μάρτιος 2016 σελ. 65-79, όπου συναφείς εκτενέστερες σκέψεις.)

Σήμερα, πλέον, η ήδη απελθούσα απ’ το πολιτικό προσκήνιο πραγματικότητα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» δεν χαρακτηρίζεται από ελλειπτικότητα των πηγών, δεν στοιχειοθετείται από μικρές ψηφίδες που καλύπτουν ελλιπέστατα την επιφάνεια ενός μωσαϊκού, δεν αποτελεί πια πεδίο παράτολμων εικασιών πάνω σε ανεπαρκείς πληροφορίες. Αν δεν παρουσιάζεις την ιστορία με τρόπο βάναυσα μεροληπτικό, αν οι λέξεις εξακολουθούν να είναι για σένα φορείς νοήματος και ουσίας, που έχουν την δύναμη να ευλογούν και να καταριούνται, αντίστοιχα, εάν δεν σε διακρίνει κλινικότροπη ιδεοληπτική ένταση συνεπεία της οποίας η σκέψη ξεπερνάει κάθε εμπειρία, χειραφετείται από την πραγματικότητα, τότε είσαι υποχρεωμένος να αναγνωρίσεις τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» ως το «υπόστεγον άντρον» (έδρα του σκότους και του θρήνου) του Εμπεδοκλή του Ακραγαντίνου. Ένα τέτοιο συμπέρασμα δεν συνάγεται απλώς απ’ τα γεγονότα, επιβάλλεται από αυτά! Στην πολιτεία και κοινωνία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» υλοποιήθηκε το όραμα του Χέγκελ: το να έχουν συνείδηση οι πολίτες, είναι επικίνδυνο για το κράτος. Αυτό που χρειάζεται το (σοσιαλιστικό) κράτος είναι άνθρωποι χωρίς συνείδηση ή, ακόμα καλύτερα, άνθρωποι των οποίων η συνείδηση συμμορφώνεται πλήρως με την λογική του κράτους (βλ. Ρούντολφ Ρόκερ, ό.π, σελ. 168) . Σε μια τέτοια «σοσιαλιστική κοινωνία και πολιτεία» βασίλευε τάξη ακόμη και στις ανθρώπινες ψυχές. Έπρεπε να εξαφανιστούν οι ατομικές διαφοροποιήσεις, να προγραφούν οι ιδιοτυπίες, να γίνει δυνατό να σκέφτονται όλοι κατά τον ίδιο τρόπο για όλα τα πράγματα. Κάθε προσωπικό στοιχείο έπρεπε να εξουδετερωθεί. (πρβλ. με Gustave Glotz, Η ελληνική «πόλις», ΜΙΕΤ, Αθήνα, 1994, Δ’ έκδοση, σε μετάφραση Αγνής Σακελλαρίου, σελ. 160, 357, όπου περιγραφή και αξιολόγηση των κοινωνικών οραματισμών του Πλάτωνα). Η κρατική και κομματική ηγεσία των «σοσιαλιστικών» χωρών, μιμούμενη τον Πλάτωνα, θεωρούσε καταστροφική για το σύστημά της την ανομοιογένεια των αξιολογικών αντιδράσεων των ανθρώπων. Αυτή η «ιδιωτικοποίηση» των ανθρώπινων συναισθημάτων αποτελούσε ένα επίφοβο κοινωνικό και πολιτικό ρήγμα στην εξουσία της! Ἐπρεπε, λοιπόν, μετά ταύτα, να περιορισθεί η προσωπική ελευθερία στο πιο βαθύ της επίπεδο, στην ελευθερία να αισθάνεται κανείς οτιδήποτε θελήσει να αισθάνεται.

Ένα τέτοιος θεμελιώδης περιορισμός όχι μόνο συμβιβάζεται με τις αρχές της «σοσιαλιστικής» κοινωνίας αλλά καθίσταται και η απαραίτητη ιδανική της συνθήκη. Αντίληψη του ιδιωτικού βίου τέτοια που να παρέχει το δικαίωμα να ενεργεί κανείς όπως του αρέσει, αγνοώντας την εξυπηρέτηση του κοινωνικού συνόλου, όπως το αντιλαμβάνεται η ηγεσία, δεν χωράει σε μια τέτοια κρατούσα «σοσιαλιστική» ηθική. Κάθε στοιχείο της συμπεριφοράς του ανθρώπου πρέπει να ρυθμίζεται από την εξουσία ώστε «όλοι να χαίρονται και να λυπούνται με τις ίδιες αφορμές, επαινώντας έτσι και ψέγοντας όσο το δυνατόν πιο ομόφωνα». (πρβλ. με Gregory Vlastos, Πλατωνικές μελέτες, ΜΙΕΤ, Αθήνα, 2000, Β΄έκδοση, σε μετάφραση Ιορδάνη Αρζόγλου, σελ. 48, 184, 46 όπου έξοχες, διεισδυτικές παρατηρήσεις, βλ. επίσης, Πέτρου Πέτκα,, «Αριστερές» πλατωνικές παρανοήσεις, Σκαντζόχοιρος, τεύχος 2, Ιούλιος 2015, σελ. 11-31).

Σε μια τέτοια κοινωνία κοινωνικός και ηθικός άξονας της ανθρώπινης συμπεριφοράς δεν μπορούσε να είναι η μη απώλεια, η διάσωση και η καλλιέργεια της προσωπικής ευθύνης. Τουναντίον, η προσωπική εμπειρία και η σκέψη δεν είχαν κανένα λόγο ύπαρξης έξω από το πλαίσιο και τον ορίζοντα της κρατικής εξουσίας της οποίας «συντάσσουσα δύναμις» (pouvoir constituant) ήταν η λενινιστικού τύπου πολιτική οργάνωση σε μιαν αξεδιάλυτη αλληλοδιείσδυση, με ακρογωνιαίο λίθο τον «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό» Οι εφημερίδες ενός τέτοιου καθεστώτος μπορούσαν, άφοβα και με περηφάνια, να κραυγάζουν: «Ας φύγουν από μπροστά μας οι αισθηματίες που φοβούνται να χύσουν αίμα αθώων». «Ένας νέος ηθικός κώδικας γεννιέται μέσα στο κόμμα-και μέσω της εξάπλωσης των δραστηριοτήτων του, γίνεται νόμος της ταλαιπωρημένης κοινωνίας…Η ανώτατη τιμή που μπορεί να του αποδοθεί (του κάθε κομμουνιστή) είναι να πουν ΄΄δεν έχει προσωπική ζωή΄΄, ότι η ζωή του έχει συγχωνευτεί ολοκληρωτικά με την Ιστορία…Το κόμμα τα κάνει όλα. Οι εντολές του δεν παίρνουν συζήτηση. ΄΄Συμβατότητα με τον επιδιωκόμενο σκοπό’’, αυτός είναι ο νόμος που κατευθύνει όλες τις δραστηριότητες» (βλ. Victor Serge, Έτος ένα της Ρώσικης Επανάστασης, ό.π, σελ. 458, 585). Και οι αντίπαλοι του καθεστώτος; Μοίρα τους ήταν η εξόντωση με μιαν όμως ανατριχιαστική ιδιαιτερότητα: τον δολοφονημένο τον μεταφέρουν στο νεκροταφείο και αναπαύεται. Ο άνθρωπος, όμως, που τον έχουν διασύρει, που τον έχουν εξοντώσει ηθικά, είναι υποχρεωμένος να ζει, ενώ είναι αδύνατον πια να ζήσει. H ηθική εξόντωση είναι ένα όπλο που τραυματίζει πολύ χειρότερα από το ατσάλινο. Και ο Αισχύλος χαρακτήριζε την ατίμωση σαν την μεγαλύτερη συμφορά μιας ελεύθερης ψυχής συμφωνώντας έτσι με την Μίλενα Γιέσενκα.(βλ. Albin Lesky, Η τραγική ποίηση των αρχαίων Ελλήνων, ΜΙΕΤ, τόμος Α’, 6η ανατύπωση, Αθήνα 2010, σε μετάφραση Νίκου Χ. Χουρμουζιάδη, σελ. 302, Μαργκαρέττε Μπούμπερ-Νόυμαν, Μίλενα από την Πράγα, Κίχλη και τα Πράγματα, Αθήνα 2015, σε μετάφραση Τούλας Σιέτη, σελ.172).

Μια τέτοια κοινωνία, στην οποία η καθημερινή ζωή υπόκειται σε έλεγχο και εξαναγκασμό, υφίσταται άγρυπνη ελεγκτική παρακολούθηση δεχόμενη τα άγρια επιτιμητικά βλέμματα της εξουσίας, ποδηγετείται ασφυκτικά από την επαναστατική οργάνωση λενινιστικής αναφοράς η οποία είναι ολόκληρη μια έκφραση συγκροτημένης δυσπιστίας. Αυτή η επαναστατική οργάνωση δεν μπορούσε να είναι κυψέλη πνευματικής δραστηριότητας και δημιουργικής ευφυΐας, δεν χαρακτηριζότανε από πανοραμική ευρύτητα. Η ένταση του προβληματισμού της ήταν υποπολλαπλάσια της βεβαιότητας των απαντήσεών της, ένα κράμα ματαιόδοξης αυταρέσκειας και καθαρής αυθαιρεσίας. Στο εσωτερικό της βασίλευε η πνευματική παραίτηση η οποία, όμως, δεν συνοδευότανε και από την ευδαιμονία της ψυχικής γαλήνης. Αντιμετώπιζε την όποια ένσταση και κριτική διάθεση με ένα κράμα ανυπόκριτης δυσφορίας και περιφρόνησης αμαθούς. Μια τέτοια «συντάσσουσα δύναμις» συνέτεινε καθοριστικά στο να μεταμορφωθεί η «σοσιαλιστική κοινωνία» σε ένα τόπο όπου οι άνθρωποι έχουν αισθήματα απαθή και αδιάφορα, η κοινωνική τους συνείδηση έχει εξουδετερωθεί και ολόκληρη η ύπαρξή τους έχει απογυμνωθεί από κάθε δύναμη αντίστασης αποκαλύπτοντας έτσι με τραγικό τρόπο την αξιοθαύμαστη ιστορική οξυδέρκεια της Ρόζας Λούξεμπουργκ. Ήταν ένας τόπος οιμωγών, όπου ο πόνος του ενός επέτεινε τον πόνο του άλλου! Ήταν ένας τόπος όπου κυριαρχούσε – και τώρα ήδη βασιλεύει-ένας αμίμητος πολιτικός νηπιασμός ευρύτατων λαϊκών μαζών. Αυτό ήταν το πνευματικό επίτευγμα του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού»: μια μακρόσυρτη κραυγή οδύνης που αντηχεί σαν μυριόστομη καταγγελία!

VII

Ο Α.Χ στην προμνημονευόμενη συνέντευξή του στο «ΠΡΙΝ» θεωρεί ως κρίσιμο στοιχείο την πηγή της πειθαρχίας θεωρώντας πως «Αν αυτή η πηγή είναι πράγματι το συλλογικό υποκείμενο, (τότε) η πειθαρχία αποτελεί ένα αναγκαίο στοιχείο ελευθερίας, καθώς προσεγγίζει οριακά την αναβάθμισή της σε αυτοπειθαρχία». Μα τότε για ποιόν λόγο προκρίνεται ο «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» τον οποίο, μάλιστα, «βιαστήκαμε να ενταφιάσουμε»; Τι σχέση μπορεί να έχει η δυσοίωνη έννοια του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» μ’ ένα σύστημα οργάνωσης και λειτουργίας που ακρογωνιαίο λίθο θα έχει την «βασιλεία της πλειοψηφίας» του συνόλου του κόμματος και του επαναστατικού κινήματος; Η επιμονή στον «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό» είναι δυσεξήγητη. Είναι προσπάθεια ανακαίνισης ενός όρου που συνδέεται με τον αυταρχισμό, την ποδηγέτηση και την ανελευθερία των λαϊκών αγωνιστών από τόσον καιρό και τόσο βαθιά, ώστε να καθίσταται αδύνατον πλέον να απογυμνωθεί από τους οικείους συνειρμούς του και να τεθεί, δήθεν ανακαινισμένος, στην εξυπηρέτηση ενός διαμετρικά αντίθετου σκοπού, χωρίς με τον τρόπο αυτόν να δημιουργηθεί στην σκέψη του κοινού σύγχυση και παρανόηση. Ο «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» δεν ανακαινίζεται, δεν αναθεωρείται, δεν μπορεί να απογυμνωθεί από τους οικείους συνειρμούς του, δεν μπορεί να τεθεί στην υπηρεσία του λαϊκού κινήματος παρά μόνον ως καταστροφική τροχοπέδη. Πρέπει να καταγγελθεί, λοιπόν, όχι με μισή, ξερή φωνή αλλά με ξεκάθαρη, ανεπιφύλακτη γλώσσα και διάθεση. Μια οποιαδήποτε ανακαίνισή του δεν μπορεί να λειτουργήσει ως αντίστιξη του ονείρου στα δεινά του παρόντος. Το πολύ-πολύ να αντιπροσωπεύει για ορισμένους μιαν απήχηση οδυνηρής νοσταλγίας…

17-Χ-2017

greece / turkey / cyprus / anti-fascism / non-anarchist press Friday July 06, 2018 18:41 byBaris Karaagac

The elections on 24 June in Turkey for a new president and parliament, which took place under a state of emergency, constitute an historic moment in Turkish republican history with important consequences.

Firstly, it has institutionalized and consolidated the regime change put in place by the controversial 2017 referendum. The Turkish political system has successfully transitioned from a parliamentary to an executive presidential one.

econdly, Recep Tayyip Erdogan, the incumbent president and leader of the ruling Justice and Development Party (AKP), has come out even stronger with new powers, which are likely to bolster his authoritarian tendencies.

Thirdly, Erdogan’s presidency and the victory of the coalition of the AKP and the MHP (Nationalist Movement Party), the most prominent fascist actor in Turkish politics, should and will revive a debate on states of exception in general, and fascism, in particular.

Last, but not the least, the failure of a reinvigorated opposition to dethrone Erdogan and a likely more authoritarian – or worse – fascist future have exposed the necessity for a different kind of politics on the left.


Challenging the Pillars of the Current Regime

It is imperative for the Turkish left to produce an alternative and inclusive socio-political project that challenges the pillars of the current regime, i.e., crony neoliberalism, increasing authoritarianism, chauvinistic nationalism and social conservatism. Such a project cannot be confined to electoral politics only and requires organizing and resistance in various forms and spaces that are outside those dominated by the ruling bloc. It also requires the inclusion – if not leadership – of the Kurdish movement, which has emerged as the most organized and the only mass political actor able to challenge the dominant structures of oppression in Turkey and beyond.

The AKP was founded in 2001 as a coalition of mostly conservative groups and individuals, and constituted the last representative of a series of legal Islamic parties since the 1970s. The main constituent elements of the party were twofold: the Fethullah Gulen community and a group around the future prime minister and president, Tayyip Erdogan, who had broken away from the Milli Görüş (National Vision) movement and its last political party, i.e. Fazilet Partisi (the Virtue Party), that was shut down in 2001 by the Constitutional Court. These two groups converged on a neoliberal, socially conservative and majoritarian project. This was the marriage of a relatively ‘liberal’ version of Islam with neoliberalism, and this combination made the AKP quite popular on the global stage. The party’s popularity was mostly thanks to its two achievements: (1) It was able to defeat the old secularist guard, which was seen as increasingly unreliable by the West; and (2) it marginalized the radical Islamic groups while sustaining the Western-Turkish alliance in the Middle East. The AKP was viewed by many as an antidote to the revolutionary Islam of Iran and violent Sunni movements/organizations.

The party came to power following the financial crisis of 2001 and only one-and-a-half years after it was founded. Its initial electoral base was composed of those who were demoralized and impoverished by two decades of brutal neoliberalism, corruption, economic crises, instability and rigid secularism. In terms of its relationship with capital and capital fractions, the party’s initial base was the internationalizing medium-sized capital groups located mainly in Anatolia. As soon as it came to power, the AKP also won the support of big domestic (mostly Istanbul based) and foreign capital through its refusal to deviate from the neoliberal trend set earlier and by its willingness to strengthen the integration of the Turkish economy into global markets.

Since 2011, which more or less marks the beginning of the authoritarian turn in the country, there has been tension at times between big capital and its organization, TUSIAD (Turkish Industry and Business Association), on the one hand and the AKP, on the other. The main causes of the tension have been twofold: concerns about secularism and increasing authoritarianism, and the deteriorating and unstable relations with the EU, into which Turkish capital has firmly integrated. Despite the ongoing tension, one of the major outcomes of the 16-year old AKP rule has been the creation of conditions most conducive to capital accumulation at the expense of the labouring masses in the country. The current state of emergency, too, has a strong class character, which has empowered capital vis-à-vis labour.[1]

The AKP came to power for the first time with a sweeping victory in 2002. Despite getting only 34.3 per cent of the popular vote, the party captured 327 of the 550 seats in parliament thanks to the extremely high threshold of 10 per cent. In the 2007 and 2011 elections, the AKP increased its popular support, acquiring 46.7 and 49.8 per cent of the votes respectively. The drop to 40.8 per cent in the June 2015 election was remedied in the November 2015 election after the AKP ended the peace process and resumed its war with the Kurds. The reversion to the nationalist discourse and militaristic policies were rewarded by the electorate with an almost 9 per cent increase in the polls. The most recent election marks a drop in the support for the AKP but the party was still able to garner the majority as a result of its alliance with the fascist MHP.

Although the most recent elections were originally due on 3 November 2019, early elections were called on 18 April 2018 by Recep Tayyip Erdogan, who was getting anxious to institutionalize and consolidate the regime change put in place by the 2017 referendum.

The controversial referendum, which succeeded with only 51.41 per cent of the popular vote, endorsed a number of constitutional changes, which abolished the then existing parliamentary system of government and strengthened the position of the president, who used to be a rather symbolic figure for most of the republican era.

The president was given powers that included, among others, directly appointing ministers and vice-presidents, imposing a state of emergency, and increased control over the appointments to the Supreme Board of Judges and Prosecutors (HSYK). These changes were criticized by both the domestic opposition and international observers for removing some of the critical checks and balances in the Turkish political system and concentrating power in the hands of the president.

The June 24th elections were thus a rushed and pre-emptive effort by Erdogan to consolidate this regime change and secure his power while denying the opposition an opportunity to organize and rally support. Due to widespread corruption involving himself and his inner circle as well as the heavy toll of his authoritarian rule on tens of thousands of people, loss of power is not an option for Erdogan. Becoming stripped of his current immunity would mean years of prison for the Turkish president and his cronies.

Two New Developments

There were two important developments on the part of the opposition in this short period. The first was the foundation of a new party Iyi Parti (Good Party), by those who broke away mostly from the fascist MHP due to the latter’s alliance with Erdogan’s AKP.

The second was the candidacy of Muharrem Ince, an MP from the Kemalist, social democratic CHP (Republican People’s Party). Ince’s charismatic personality and campaign came as a surprise to the ruling party, as Ince pushed Erdogan onto the defensive for the first time in sixteen years while gathering large crowds across the country (the one in Istanbul was possibly the largest rally in Turkish history). Despite his subscription to Kemalist nationalism and coalition with nationalists (i.e. Iyi Parti), his rather inclusive discourse and attitude toward Kurds made the latter more receptive to his message and led many Kurds to vote strategically for him in the presidential election instead of for Selahattin Demirtas, the pro-Kurdish HDP’s (People’s Democratic Party) candidate.

Ince’s campaign rejuvenated a dormant and hopeless opposition, which brought together different segments of Turkish society. Although he failed to offer a clear and coherent alternative social project, Ince’s clean record, communication skills, and criticism of the AKP’s corruption, crony neoliberalism, religious conservatism and increasing authoritarianism made him a beacon of hope for a significant part of the population.

Various colours of the left, too, threw their support behind Ince despite serious reservations about his religious references and nationalism; he was seen as the lesser evil versus a power-hungry warmonger.

The results, however, were quite disappointing. Under a state of emergency and amidst serious allegations of fraud and voter intimidation, the AKP-MHP coalition captured 53.66 per cent of the popular vote and 344 out of 600 seats in parliament. The Nation Alliance, led by the CHP, on the other hand, received 33.94 per cent of the vote with only 189 seats. The HDP managed to pass the undemocratic 10 per cent threshold and increased its vote to 11.7 per cent. The HDP’s entrance into parliament played the key role in preventing an AKP majority, which rallied some Turks – mostly on the left – behind the party.

As regards the presidential vote, Erdogan won it comfortably in the first round frustrating all expectations that there would be a second round. There are still conspiracy theories and some controversy regarding the vote-counting process and its aftermath. The former include alleged threatening of the rival candidates by the AKP-controlled state, which led them to concede victory to Erdogan prematurely and disappearing from the public eye for hours, which demoralized and demobilized the opposition.

Notwithstanding these yet unknowns, what is clear is that Erdogan has secured his position as the most powerful political figure in post-war Turkey with even more constitutional powers and a tighter grip over the Turkish state and society. Although his victory is not complete, as the AKP will need the support of the fascist MHP in parliament for a majority, the latter’s almost unconditional recent support and the increased powers of the president point to a more authoritarian future for the country.

The dependence of the AKP on the MHP for a parliamentary majority will also likely sustain the nationalist and militaristic approach to the Kurdish issue (and foreign policy in general) and prolong the devastating war between the Turkish state and Kurdish guerillas. It will also strain relations with Turkey’s neighbours, who are already quite critical of the aggressive so-called neo-Ottoman turn in Turkish foreign policy in recent years.

The current political and social situation in Turkey calls for a rigorous debate on the new regime and the corresponding state-form that has been in the making for some time. This task becomes even more urgent in the face of a looming economic crisis that will likely lead to tremendous social and economic dislocation, paving the way for even more authoritarian and repressive responses from the state and Erdogan at its helm.

An accurate analysis of the ongoing restructuring and the emergent regime are critical, as it will inform the type(s) of resistance by the progressive forces in the country. What is worrisome is that the regime and the state-form in Turkey display features characteristic of fascism. This does not mean that Turkey is a fascist state at the moment. Nevertheless some of the features of fascism are in place currently and the rise of a truly fascist regime and state is a possibility in the near future.

Fascism, as a modern phenomenon, has been discussed in the literature mostly as an exceptional regime confined to the inter-war period; that is, a one-time only deviation in the development of capitalist states and regimes. This is an erroneous conceptualization and study of fascism. Rather than being a deviation and buried in the ashes of a bygone era, fascism should be studied as a regime whose seeds are present in capitalist social relations and their contradictory nature. It corresponds to a response to a specific political crisis under capitalism and is an outcome of specific class/social relations. At the same time, as opposed to some left analyses, there is no automatic/mechanical relationship between the liberal democratic state and its crisis on the one hand, and the rise of fascism, on the other.

As regards the features of fascism that are existent in the Turkish context currently, we can observe the following:

a. the disciplining of the military accompanied by an increase in the power of the police and intelligence service;
b. the decrease in the autonomy of the media and academia vis-à-vis the executive (this has gone hand in hand with rising anti-intellectualism);
c. restructuring of the judiciary – the implementation of exceptional law(s) has been normalized (particularly via the state of emergency declared following the 2016 coup attempt);
d. the emergence of a new power-bloc composed of a powerful executive, the police, the intelligence service and a restructured judiciary;
e. an increase in the autonomy of the state from the dominant classes (in particular from the TUSIAD) as well as global powers (in particular the U.S. and the European Union);
f. the emergence or creation of paramilitary forces supported and armed by the state;
g. a leadership cult created around the leader, i.e. Erdogan.

To these, we need to add two more features which should be emphasized as arguably the most salient and distinctive features of fascism: chauvinistic nationalism/racism and (attempts at) mass social mobilization aiming at reshaping society in accordance with a particular worldview. This worldview or ideology in the current Turkish context has taken the form of the Turkish-Islamic synthesis, which has its roots in the junta of the early 1980s.

With fascism – or if not fascism, a nevertheless very repressive regime – looming on the horizon, the critical question for the left is that of resistance.

Only a few days after the elections, the incumbent minister of the interior has given the first signals of what is awaiting Turkey in the upcoming months. He has already threatened the leaders of the pro-Kurdish party, HDP, with death and given orders to keep members of the main opposition party, the CHP, from funerals of the military personnel killed in the war against Kurdish militants, which insinuates an association between the CHP and so-called ‘terrorism’ – a common form of ‘othering’ by the AKP of the opposition since the end of the peace process in 2015 and during the most recent electoral campaign.

Left Opposition
Under these circumstances, it is imperative that the left, ranging from the reformist social democrats to the communists, form a united front around an alternative social project which has the potential to bring together the broad segments of the population that have been hurt by the AKP’s rule.

This is not a time for sectarianism. This social project should be based on the following:

a. defense of secularism (not the rigid French laïcité and its bastard version of the republican era);
b. inclusion of and equal status for ethnic and cultural groups, and genders;
c. an end to the aggressive foreign policy and military interventions in neighbouring countries;
d. a peaceful solution to the Kurdish question;
e. an immediate end to the state of emergency and restoration of the liberal democratic institutions and rule of law;
f. an end to neoliberal restructuring and policies in favour of a more equitable redistribution of wealth.

Resistance based on such a political project cannot and should not be confined to electoral politics only. It should combine electoral politics with long-term grassroots politics involving creating solidarity networks and alternative spaces to the ones controlled by the regime. There are millions of young people in the country who have never lived under a different government and are thus unable to imagine a society beyond the one created by the AKP.

The new left politics requires a long-term and patient approach to build the structures through which a new, progressive social imaginary can emerge and ultimately by which state power can be claimed.

This process must also include the Kurdish movement that has risen in the past decade in particular as the most organized and progressive force in the Middle East. The HDP under the leadership of the currently imprisoned Selahattin Demirtas has made a genuine bid to embrace all ethnicities and the labouring classes in Turkey, and voice their concerns and desires within a left program. This should be taken seriously by skeptical Turks, who have not been able to break free from the nationalist propaganda with colonial undertones.

The most recent elections has made it clear that the natural ally of the Turkish social democrats under the current circumstances is the Kurdish left, not the ultra-nationalists nor the dissident Islamic conservatives they entered into an electoral alliance with.

The elections further empowered the AKP and its leader Erdogan despite a drop in the party’s popular vote. It also opened the way for the ruling party to strengthen and extend its grip over the Turkish state and society. In the face of deepening divisions exacerbated by the exclusionary politics of the AKP and an approaching economic crisis, it is quite likely that the authoritarian tendencies already inherent in the ruling-bloc will grow stronger.

The June 24th elections have led to tremendous (and rightful) frustration and disappointment among the progressive forces in the country. However, with fascism hovering above like the sword of Damocles, there is no time for grief nor hopelessness. It is time for a new politics that overcomes sectarianism and challenges the pillars of the current regime in favour of all the labouring and marginalized segments of Turkish society. While our intellect may fall into pessimism, the past struggles of the honest and brave people of Turkey (and Kurdistan) should keep our optimism alive. •

Sources:

“Erdoğan’dan itiraf: OHAL’den istifade ederek grevlere anında müdahale ediyoruz,” Cumhuriyet, 12 July 2017. Accessed on 28 June 2018.

Endnotes
A speech by Erdogan from 11 July 2017 is noteworthy. At a meeting with foreign investors, Erdogan identified investors, entrepreneurs and international capital as the main pillars of development. He further stated: “When we came to power there was a state of emergency in Turkey but all factories were under the threat of strikes. Remember those days. But now we intervene wherever there is the threat of a strike by virtue of the state of emergency” (Cumhuriyet, 12 July 2018).

Μια συνέντευξη του Las Barricadas με την Αναρχική Ένωση Αφγανιστάν και Ιράν - Οι σύντροφοι του Α Las Barricadas μίλησαν με τους συντρόφους της Αναρχικής Ένωσης του Αφγανιστάν και του Ιράν. Αρχικά δημοσιεύθηκε στην Αναρχική Ένωση του Αφγανιστάν και του Ιράν από το enoughisenough

Μια συνέντευξη του Las Barricadas με την Αναρχική Ένωση Αφγανιστάν και Ιράν

Πολλές φορές έχει επισημανθεί εύστοχα πόσο προβληματικός είναι ο όρος “ισλαμοφασισμός”, γιατί συγκαλύπτει την προνομιακή ιστορική σύνδεση του φασισμού με τη λευκή χριστιανική υπεροχή και τείνει να τον μεταθέτει σε μια αναγωγική σχέση στον άλλον, στην ισλαμική θρησκεία. Ταυτόχρονα σχετικοποιεί τη μοναδική ιστορικά παγκόσμια επικινδυνότητα που είχε ιστορικά ο ναζιστικός άξονας στη μαζικότερη εξόντωση πληθυσμών για λόγους φυλετικής καθαρότητας, την πλήρη εξάλειψη των εβραίων ως αντιφυλής, και την παγκόσμια επιβολή ενός μοντέρνου, προηγμένου τεχνολογικά, συστήματος κλειστής φυλετικής ιεραρχίας αντί της καπιταλιστικής κυριαρχίας του εμπορεύματος.

Γιατί άραγε αποκαλούνται συχνά-συχνά στο δημόσιο λόγο το ISIS ή η Χαμάς ισλαμοφασίστες και σχεδόν ποτέ η Χρυσή Αυγή, χριστιανοφασίστες; Σε αυτές τις διπλές σταθερές που ξεπλένουν το χριστιανισμό αποκαλύπτεται ο αντιμουσουλμανικός ρατσισμός πίσω από αυτό τον όρο. Η αλήθεια είναι άλλωστε ότι η ιδεολογία της σύγχρονης ισλαμικής ακροδεξιάς δεν ανάγεται στη θρησκευτική παράδοση του Ισλάμ αλλά στη δυναμική της νεωτερικότητας και στη διαλεκτική του διαφωτισμού όπως διαμορφώθηκε και ως εσωτερική δυναμική στις μουσουλμανικές χώρες και κυρίως ως εξαγωγή ιδεολογίας μέσα απ’ τη βιαιότητα της αποικιοκρατίας. Η φονταμενταλιστική ακροδεξιά μέσα στο Ισλάμ έχει ενσωματώσει την βικτωριανή ομοφοβία και τρανσφοβία, παραμερίζοντας ισλαμικές παραδόσεις που αρνούνταν τέτοιες κανονικοποιητικές ταξινομήσεις της σεξουαλικότητας. Έχει υιοθετήσει το μοντέρνο φυλετικό αντισημιτισμό και τον αντισημιτικό αντικαπιταλισμό που στοχοποιεί τον κοσμοπολιτισμό, το παρασιτικό χρηματιστικό κεφάλαιο, την καταναλωτική ελευθερία ως παράλογα κι εκφυλιστικά φαινόμενα και αντιπροτάσσει ένα πειθαρχημένο βιομηχανικό κράτος οργανωμένο με βάση μια μισαλλόδοξη δογματική ερμηνεία της θρησκείας ως δύναμη τάξης ασφάλειας και ορθολογικής πειθαρχίας. Όχι μια άρνηση λοιπόν της νεωτερικότητας, αλλά μια κάθαρση εντός της απ’ τη μολυσματική ετερότητα.

Συνεπώς, μιλάμε για μια μορφή ακροδεξιάς ριζοσπαστικοποίησης που παράγεται με διάφορες μορφές σε πολλές σύγχρονες κοινωνίες, αυτή τη φορά με την επίφαση μιας δογματικής επανερμηνείας της ισλαμικής θρησκείας και όχι για ένα μοναδικό ισλαμικό φαινόμενο. Η σχετικοποίηση που επιχειρείται μέσα απ΄ τον όρο “ισλαμοφασισμός” είναι ιδιαίτερα πολιτικά επικίνδυνη και ρατσιστική στο περιεχόμενο της στις λευκές, χριστιανικές κυρίως, χώρες ως ένα σύνθημα που οργανώνει τη συλλογική στοχοποίηση και μαζικές σφαγές μουσουλμάνων ενώ προετοιμάζει την επέμβαση εναντίον μουσουλμανικών χωρών. Γι αυτό δεν πρέπει να υπάρχει σε αυτό το πλαίσιο καμία ανοχή και νομιμοποίηση σε τέτοιες ρητορικές.

Εδώ, σε αυτή τη συνέντευξη, βλέπουμε αντίθετα τη χρήση του όρου από Ιρανό αναρχικό που δρα απ’ τα μέσα ενάντια στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν ο οποίος, για να δείξει πόσο αποτρόπαιο καθεστώς είναι, το συγκρίνει με τη ναζιστική Γερμανία. Ακριβώς λόγω της θέσης και της δράσης του υποκειμένου που μιλά η χρήση του όρου είναι κατ’ αρχήν μέρος της επαναστατικής, απελευθερωτικής σύγκρουσης με την κυρίαρχη κρατική ιδεολογία της χώρας που ζει. Παρότι η κριτική στη σχετικοποίηση του φασισμού έχει αξίωση οικουμενικότητας, η κριτική σε έναν που μιλάει απ’ αυτή τη θέση θα ήταν η ίδια με αυτή που ασκεί κομμάτι του κινήματος στην Ελλάδα, όταν χρησιμοποιείται η σύγκριση με τους ναζί για να καταδειχτεί π.χ πόσο φρικτή είναι η πολιτική του ελληνικού κράτους απέναντι στους μετανάστες. Έχουμε σε αυτή την περίπτωση μια κατ’ αρχήν αντιρατσιστική θέση που μέσα από την υπερβολή της σχετικοποίησης τείνει να απονοηματοδοτεί έναν όρο με συγκεκριμένο ιστορικό φορτίο και να μειώσει την εμπειρία άλλων θυμάτων κι επιζώντων κάτι σίγουρα προβληματικό, όμως, παραμένει κάτι ριζικά αντιδιαμετρικό με τη χρήση του όρου “ισλαμοφασισμός” στα χριστιανικά κράτη όπου παραμένει ένα άμεσα επιθετικό ρατσιστικό σύνθημα επίθεσης ενάντια στους μουσουλμάνους ως άλλους.
Η κριτική που κάνει σε κομμάτι της δυτικής αριστεράς και στον οριενταλιστικό τρόπο που αντιμετωπίζει το Ιράν παραμένει, ωστόσο, απόλυτα εύστοχη. Η εναντίωση στην ισλαμοφοβία είναι απαραίτητη ως απάντηση στην κρατική βία και διακρίσεις που δέχονται μουσουλμανικοί πληθυσμοί, στη συναρθρωμένα ρατσιστική κι έμφυλη υποτίμηση και πατρονάρισμα που υφίστανται οι μουσουλμάνες γυναίκες και τα μουσουλμανικά queer υποκείμενα, για να μη γίνονται νεοαποικιακές επεμβασεις σε μουσουλμανικά κράτη και σφαγές μουσουλμανικών μειονοτικών πληθυσμών, να μη στοχοποιούνται με εξευτελισμούς, δολοφονίες και απελάσεις οι μουσουλμάνοι μετανάστες. Πόσο μάλλον όταν ο αντιμουσουλμανικός ρατσισμός είναι ένας, πολύ ισχυρός και βαθιά ιστορικά ριζωμένος στην αποικιοκρατία, λόγος μίσους των λευκών χριστιανικών κοινωνιών και έχει αναζωπυρωθεί ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες. Όμως, η ίδια η οριενταλιστική υποτίμηση του μουσουλμανικού υποκειμένου παραμένει κι όταν εργαλειοποιείται η κριτική στην ισλαμοφοβία για να συγκαλύψει την κρατική βία που ασκούν κράτη με κυρίαρχη ισλαμική ιδεολογία, ιδίως στην ακροδεξιά εκδοχή της όπως την περιγράψαμε πιο πάνω. Βία που ασκεί η ισλαμική δημοκρατία του Ιράν εναντίον της εργατικής τάξης, των γυναικών, των queers και των τρανς, των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, των αντιφασιστών, των κομμουνιστών, των αναρχικών δηλαδή όλων των μορφών του εσωτερικού εχθρού.

Όσο στηρίζουμε το Ιράν απέναντι στην ισλαμόφοβη επίθεση που δέχεται απ’ τις χριστιανικές αποικιακές χώρες που στην ουσία στοχεύουν στον πληθυσμό του και στις επιθετικές πολεμικές απόπειρες τους εναντίον του, άλλο τόσο στηρίζουμε τον καταπιεσμένο πληθυσμό του και τις μειονότητες του σε κάθε επαναστατική κριτική εναντίον του, σε κάθε επίθεση που γίνεται απ’ τον εσωτερικό εχθρό στο Ισλάμ ως κυρίαρχη κρατική ιδεολογία και πολιτικό καθεστώς.

Έχουμε δει πολύ πρόσφατα τα double standards της αντιαμερικανικής και αντισημιτικής αριστεράς που εξέφρασε απλόχερα την ισλαμοφοβία της για να δικαιολογήσει τις σφαγές του Άσαντ ενάντια στις αντικαθεστωτικές κατηγορώντας τους συλλήβδην ως ισλαμοφασίστες και χρησιμοποιώντας τον όρο συστηματικά για την αλ-νουσρα και το ISIS μόνο και μόνο επειδή δρούσαν ενάντια σε ένα αντιαμερικανό δικτάτορα και στα συμφέροντα του ρωσικού ιμπεριαλισμού. Όμως, δεν θα πουν οι ίδιοι ποτέ “ισλαμοφασιστς” τη Χαμάς ή το ιρανικό καθεστώς γιατί αυτομάτως ως εχθροί των ΗΠΑ και του Ισραήλ παίρνουν τον τίτλο του “άξονα της αντίστασης”. Σαφέστατα η πιο συνεπής αντιεξουσιαστική επαναστατική διαύγαση παραμένει η απόρριψη κάθε όρου που παραπέμπει σε σχετικοποίηση, καθώς η σχετικοποίηση αφήνει χώρο και προετοιμάζει την εργαλειοποίηση για την εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων . Φυσικά το Ιράν είναι ένα επικίνδυνο ιμπεριαλιστικό κράτος με επεκτατική δραστηριότητα στη Συρία και το Ιράκ, συμμαχικό κατ’ αρχήν με Ρωσία - Κίνα αλλά με πιο αυτοδυναμική στρατηγική. Toν ιμπεριαλισμό του δεν θα τον αποτρέψουν οι πιο επικίνδυνες ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους αλλά, μόνο οι αγώνες των καταπιεσμένων ενάντια σε κάθε κυριαρχία εκεί που επιβάλλεται, μέσα στο Ιράν, στο Ιράκ και τη Συρία.

Την εισαγωγή αυτή την έγραψα για την αναδημοσίευση της συνέντευξης στο ελληνικό πλαίσιο για να μην εργαλειοποιηθεί η σημαντική θέση κριτικής που εκφράζει το ιρανικό αναρχικό κίνημα και νομιμοποιήσει ρητορικές αντιμουσουλμάνων ρατσιστών εδώ, αλλά και για να μην υποτιμηθεί στο όνομα της σημασίας της εναντίωσης στην ισλαμοφοβία εδώ, η εύστοχη κριτική που κάνει στους αντιιμπεριαλιστές αριστερούς απολογητές της κρατικής βίας της ισλαμικής δημοκρατίας του Ιράν και της βαναυσότητας του συγκεκριμένου καθεστώτος. Ο σκοπός είναι η διαλεκτική οικουμενική υπεράσπιση των αντεξουσιαστικών πολιτικών, αξιών και προταγμάτων.

Χριστίνα Ζαφείρη

H συνέντευξη

Πηγή: indymedia

Οι σύντροφοι του Α Las Barricadas μίλησαν με τους συντρόφους της Αναρχικής Ένωσης του Αφγανιστάν και του Ιράν. Αρχικά δημοσιεύθηκε στην Αναρχική Ένωση του Αφγανιστάν και του Ιράν από το enoughisenough

Πού μένεις; Είναι όλοι σας που ζείτε στο εξωτερικό ή κάποιοι από εσάς ζείτε στο Αφγανιστάν και το Ιράν;

Τα μέλη μας είναι περίπου τα δύο τρίτα στο Ιράν και το Αφγανιστάν και το ένα τρίτο έξω από αυτά. Περισσότερο από το ήμισυ του συνόλου των μελών είναι στο Ιράν. Τα μέλη μας στο εξωτερικό είναι κυρίως κάτοικοι της Ευρώπης, του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών και ορισμένα από αυτά τα μέλη γεννιούνται ή μεγαλώνουν σε αυτές τις χώρες. Αναφορικά με την είσοδο νέων μελών, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η μεγάλη τους πλειοψηφία προέρχεται από το Αφγανιστάν και το Ιράν και η ένταση των νέων εισόδων επιταχύνεται ταχέως.

Ποιες είναι οι χειρότερες πτυχές της πολιτικής κατάστασης στις χώρες σας;

Το χειρότερο πολιτικό πρόβλημα στο Αφγανιστάν είναι ότι η κυβέρνηση είναι ένα μέσο για τις παγκόσμιες δυνάμεις. Ο αγώνας μας δεν είναι μόνο με την αφγανική κυβέρνηση και την κριτική της προσέγγισής τους, ένα βασικό πρόβλημα είναι οι μεγάλες δυνάμεις όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες. Επειδή η αφγανική κυβέρνηση είναι στην πραγματικότητα ένα εργαλείο των Ηνωμένων Πολιτειών. Στα διεθνή ιδρύματα υπάρχουν διοικητικά τμήματα, τα καθήκοντα των οποίων είναι να ασχολούνται με θέματα αποικιοκρατίας. Οι συνέπειες αυτών των δραστηριοτήτων δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από ακόμη πιο ακραίες καταχρήσεις εις βάρος του Αφγανιστάν. Για παράδειγμα, οι επιτροπές ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να κάνουν στατιστικά στοιχεία από βίαιες πράξεις και να μην απαιτούν ποτέ αλλαγές στις κρατικές υποθέσεις όσον αφορά τις συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών και των παιδιών.

Στο Ιράν, η χειρότερη πτυχή της πολιτικής κατάστασης δημιουργείται από τη βίαιη καταστολή οποιασδήποτε αντιπολίτευσης, ακόμη και πολιτικών, οικονομικών ή συνδικαλιστικών διαμαρτυριών κλπ, στο βαθμό που εμποδίζεται οποιαδήποτε πορεία προς τη μεταρρύθμιση. Το καθεστώς δεν δέχεται ότι είναι λάθος, ακόμη και στο περιβάλλον, όπου η διοίκηση έχει προκαλέσει ξηρασία και το θάνατο ή την ακραία απειλή της άγριας ζωής του Ιράν. Η απάντηση του Ιρανικού κράτους στην μικρότερη διαμαρτυρία στο δρόμο είναι τραυματισμοί, εκτέλεση ή μακροχρόνια φυλάκιση, σε τέτοιο βαθμό που το Ιράν κατέχει την πρώτη θέση στον κόσμο για τον αριθμό των πολιτικών κρατουμένων και την καταστολή των δημοσιογράφων, καλλιτεχνών, επιστημόνων, φοιτητών, οι καθηγητές, οι ακαδημαϊκοί, οι ακτιβιστές των γυναικών και των παιδιών, οι εργαζόμενοι, οι περιβαλλοντολόγοι, οι ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες, οι αθεϊστές και LGBTQ + οι άλλοι. Οι αριθμοί είναι εξαιρετικά υψηλοί και αυξάνονται.

Στην Ευρώπη έχουμε μια ιδέα της ζωής στις χώρες σας μέσω των ειδήσεων και στην καλύτερη περίπτωση μέσω ταινιών ή comics όπως η Persepolis. Ποιες παρανοήσεις έχουν οι Δυτικοί σχετικά με τη ζωή και την πολιτική στις χώρες σας:

Μια προκαταρκτική αντίληψη που υπάρχει στη Δύση σχετικά με τις ζωές μας στο Αφγανιστάν είναι το αποικιακό βλέμμα. Για παράδειγμα, μας βλέπουν σαν Τρίτο Κόσμο και φαντάζονται ότι αξίζουμε μόνο συμπάθεια. Αυτή η εντύπωση κατέστησε δυνατή την εκκαθάριση της ενοχής τους με την οικονομική υποστήριξη που δίνουν και δεν το σκέφτονται πια. Στην πραγματικότητα, αυτές οι πράξεις είναι ένας τρόπος αυνανισμού που αυξάνουν τη δική τους αυτοεκτίμηση.

Για το Ιράν, νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε με τους δυτικούς ακτιβιστές είναι ο φανατισμός τους στην υπεράσπιση του Ισλάμ (την ισλαμοφοβική διατριβή που η Ισλαμική Δημοκρατία έχει καταβάλει και πληρώσει για τον εαυτό της). Επειδή στη χώρα μου ο ισλαμικός φασισμός, όπως ο ναζιστικός φασισμός στη Γερμανία, σκίασε τα πάντα και προκάλεσε φυλετικές, εθνικές και ακαδημαϊκές διακρίσεις και η απάντηση σε οποιαδήποτε διαμαρτυρία ή διαφωνία είναι ότι οι ζωές των ανθρώπων πρέπει να ληφθούν λόγω της αντίθεσής τους στο Ισλάμ. Στην πραγματικότητα, η υπεράσπιση του Ισλάμ από τους δυτικούς ακτιβιστές δεν βασίζεται στην αναγνώριση του Ισλάμ, αλλά βασίζεται στην ελευθερία της έκφρασης. Επί του παρόντος, το Ισλάμ στη σύγχρονη εποχή στη χώρα μας είναι ακριβώς όπως ο χριστιανισμός του Μεσαίωνα και υπάρχει μια πιεστική ανάγκη να μετατοπιστεί το Ισλάμ από το κέντρο της εξουσίας έως ότου μπορέσει να καθιερωθεί ένα ριζοσπαστικά ανθρώπινο και κοσμικό πολιτικό σύστημα.

Πώς γίνατε αναρχικοί; Ποια είναι η πρόσβαση στις αναρχικές ιδέες:

Στο Ιράν, οι παραδοσιακοί αριστεροί κομμουνιστές και σοσιαλιστές υπήρξαν ενεργοί και πασίγνωστοι εδώ και πολλά χρόνια, αλλά από τη μια πλευρά οι θεο`κράτες βρίσκονται στην εξουσία και είναι γνωστοί και από την άλλη, πριν από την Ισλαμική Επανάσταση, οι εθνικιστές και οι μοναρχικοί ήταν στην εξουσία. Συνεπώς, στην πράξη εξοικειωθήκαμε με τις μεθόδους και τις συμπεριφορές αυτών των πολιτικών και διαπιστώσαμε εύκολα ότι όλοι τους αγωνίζονται για εξουσία και είναι ενάντια στον λαό. Μελετώντας την ιστορία και τη φιλοσοφία της Δύσης, γνωρίσαμε τον αναρχισμό και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι στο Ιράν μια αναρχική κοινωνία είναι η ανθρώπινη εναλλακτική λύση. Επειδή δεν υπάρχει συγκέντρωση εξουσίας, εξαλείφεται η πιθανότητα διαφθοράς και αντίθεσης στον λαό. Και φυσικά, λόγω της ελπίδας μας για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Πώς επικοινωνείτε και εργάζεστε με άλλες ομάδες στις χώρες σας:

Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για επικοινωνία με τους μαχητές μας στο Ιράν για λόγους ασφαλείας, αλλά μπορώ να πω ότι τα μέλη μας, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες, βρίσκονται σχεδόν σε κάθε μέρος του Ιράν και αυτοί οι μαχητές δραστηριοποιούνται σε όλους τους λαϊκούς αγώνες ενάντια στο ισλαμικό καθεστώς. Εν τω μεταξύ, μπορώ να αναφέρω μόνο τον Soheil Arabi, αναρχικό κρατούμενο, ο οποίος είναι ήδη γνωστός.

Πώς αναλύετε τα γεγονότα της Αραβικής Άνοιξης;

Η αραβική άνοιξη, κατά τη γνώμη μου, ήταν μια λαϊκή επανάσταση εναντίον των ισλαμικών καθεστώτων που δεν μπόρεσαν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των ανθρώπων. Και αυτές οι επαναστάσεις θα πυροδοτούσαν ολόκληρη την περιοχή, αν δεν υπήρχαν οι παρεμβάσεις των δυτικών και περιφερειακών ιμπεριαλιστικών χωρών. Η επανάσταση στη Συρία έγινε ένας πόλεμος όπου Ισλαμιστές φασίστες όπως η Ισλαμική Δημοκρατία, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία, καθώς και οι ιμπεριαλιστές όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία, έκαναν τέτοια κόλαση σε αυτή τη χώρα, ώστε οι άνθρωποι στην υπόλοιπη περιοχή να είναι ικανοποιημένοι με μαριονέτες και αυταρχικά κράτη. Στην μόνη χώρα όπου επιτεύχθηκε η λαϊκή επανάσταση χωρίς σχεδόν οποιαδήποτε άμεση ξένη παρέμβαση ήταν η Τυνησία, στις άλλες χώρες ήταν η ξένη παρέμβαση που προκάλεσε τη διάλυση των επαναστάσεων και με το ένα άλλο κράτος μαριονέτα θα πάρει την θέση του προηγούμενου,

Τι πιστεύετε για τον δημοκρατικό ομοσπονδιακό χαρακτήρα των Κούρδων:

Κατά την άποψή μας, το σύστημα που τέθηκε σε εφαρμογή την πρώτη μέρα είναι ένας πρακτικός τρόπος να φτάσουμε σε μια αναρχική κοινωνία. Το εάν ή όχι τελικά φτάνει στον προορισμό ή όχι εξαρτάται από μια ποικιλία πραγμάτων, όπως γειτονικά φασιστικά και ισλαμικά καθεστώτα, αλλά ως μετάβαση σε μια αναρχική κοινωνία, είναι ένα ρεαλιστικό και αποδεκτό σύστημα.

Καλείτε να ανατρέψετε το ιρανικό καθεστώς. Δεν φοβάσαι ότι η αποσταθεροποίηση της περιοχής θα αποτελέσει δικαιολογία για τις ΗΠΑ να επιχειρήσουν το στρατό τους όπως στο Αφγανιστάν, τη Λιβύη και τη Συρία;

Η αμερικανική επέμβαση σε άλλες χώρες δεν χρειάζεται να εξηγηθεί και αυτό το ιμπεριαλιστικό κράτος παρεμβαίνει με δύναμη σε άλλες χώρες εδώ και πολλά χρόνια. Αναφορικά με τον φόβο, πρέπει να πω ότι οι άνθρωποι που είναι αιχμάλωτοι στην κόλαση της Ισλαμικής Δημοκρατίας, τη κόλαση της φτώχειας, τη πορνεία, την περιθωριοποίηση, τη καταστροφή του περιβάλλοντος, δεν έχουν τίποτα να χάσουν και ο φόβος της Αμερικής δεν σημαίνει πολλά.

Τι μπορούμε να κάνουμε από τη Δύση για να υποστηρίξουμε τους λαούς των χωρών σας:

Χρειαζόμαστε δυτικούς ακτιβιστές να υποστηρίξουν πραγματικούς μαχητές και να πείτε στους ανθρώπους στις χώρες σας ότι δεν θα υπερασπίζονται συνεχώς το Ισλάμ. Επειδή τώρα πρέπει να πολεμήσουμε σε δύο μέτωπα: αφενός, αγωνιζόμαστε με την Ισλαμική Δημοκρατία και, αφετέρου, με την αντίληψη στη Δύση ότι το Ισλάμ είναι καλό και υπερασπίζεται ισλαμιστές μαχητές. Δυστυχώς, ακόμη και άνθρωποι όπως ο Noam Chomsky, επειδή το Ιράν δεν είναι πληρεξούσιος της Αμερικής, υπερασπίζονται τις πολιτικές της Ισλαμικής Δημοκρατίας, στην πραγματικότητα η ερμηνεία αυτής της συμπεριφοράς είναι ότι αυτοί οι Δυτικοί ακτιβιστές είναι πρόθυμοι να αγνοήσουν και να θυσιάσουν πραγματικούς μαχητές στο Ιράν αντιτιθέμενοι στις αμερικανικές ιμπεριαλιστικές πολιτικές.

Υπάρχει κάτι άλλο που θέλετε να προσθέσετε;

Τέλος, πρέπει να προστεθεί ότι ο αναρχισμός στο Ιράν έχει μεγάλο πληθυσμό και θεωρείται ισχυρός, νέα και ισχυρή δύναμη. Αυτή τη στιγμή, οι συνθήκες διαβίωσης του λαού είναι πολύ δύσκολες στο Ιράν και η ισχυρή υποστήριξη από τους αναρχικούς άλλων χωρών για τους αγώνες του λαού και των αναρχικών του Ιράν θα είναι φυσικά πολύ καλή ενθάρρυνση και ηθικό για τους μαχητές ενάντια στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Η αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι στο Ιράν και οι αδελφοί και αδελφές μας σε άλλα μέρη του κόσμου μας υποστηρίζουν θα είναι μέρος του ηθικού μας και θα έχει θετικό αντίκτυπο στην ποιότητα των αγώνων μας. Ο διεθνής αναρχισμός, όπως επηρέασε την Ροζάβα, θα μπορούσε να κάνει το ίδιο και στο Ιράν. Οι αναρχικοί δεν αναγνωρίζουν τα σύνορα και όπου κι αν υπάρχει καταπίεση, θα την καταπολεμήσουν. Ως μικρό μέρος της αναρχικής κοινότητας στο Ιράν,
Εξακολουθήστε να ζείτε την ένωση, να ζήσετε την ελευθερία, να ζήσετε αναρχικά.

Αναρχική Ένωση Αφγανιστάν και Ιράν, 1 Ιουνίου 2018

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε εδώ: http://alasbarricadas.org
**Πηγή του παρόντος σχολίου και της αναδημοσίευσης της συνέντευξης εδώ: https://www.provo.gr/anarchist-union-iran-afghanistan/

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Sun 19 Aug, 16:48

browse text browse image

theblast363x480.jpg imageΜετά την καταστρ_... Aug 16 05:42 by provo 0 comments

textHow Did Socialists Respond to the Advent of Fascism? Aug 15 16:51 by John Riddell 0 comments

fau.png imageDeclaración de la Federación Anarquista Uruguaya acerca de los sucesos en Nicaragua Aug 15 07:24 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

boiketlong4.jpg image[South Africa] Renewed appeal for Solidarity with the Boiketlong 4 Aug 15 07:09 by Solidarity with the Boiketlong 4 0 comments

argentina_2_copy.jpg imageWorkers’ power not bureaucrats’ power: lessons from Argentina Aug 15 02:55 by Jonathan Payn 0 comments

bolsonada_careta.jpg imageBolsonaro e as Forças Armadas: a desastrosa imagem associada Aug 12 10:22 by BrunoL 0 comments

correll_voa_21535371w.jpg imageTearing racism up from its capitalist roots: An African anarchist-communist approach Aug 10 22:21 by Bongani Maponyane 0 comments

textStand down, Margaret! Aug 10 17:14 by David Rosenberg 0 comments

afrinocupacionturcalatinta.jpg imageLas cifras escalofriantes de la ocupación turca de Afrin Aug 10 17:01 by Leandro Albani 0 comments

textRęka w ręke z kobiecą rewolucją Aug 09 21:02 by Justyna Wróblewska 0 comments

affiche_camp_antiarmes.jpg imageAufruf zur Demonstration am 2.9.2018 in Unterlüß "Rheinmetall entwaffnen – Krieg beginnt h... Aug 07 10:12 by Rheinmetall entwaffnen 0 comments

affiche_camp_antiarmes_2.jpg imageAppel à l’action : „Désarmer Rheinmetall – la guerre commence ici“ Aug 07 10:02 by Rheinmetall entwaffnen 0 comments

affiche_camp_antiarmes_1.jpg imageChiamata: „Disarmiamo Rheinmetall – La guerra inizia qui“ Aug 07 09:55 by Rheinmetall entwaffnen 0 comments

affiche_camp_antiarmes_3.jpg imageLlamado a „Desarmar Rheinmetall – la guerra comienza aquí“ Aug 07 09:46 by Rheinmetall entwaffnen 0 comments

sm7jxb_n4xm_hqdefault.jpg imageΑφοπλίζοντας την... Aug 06 21:12 by Συλλογικότητα κατά της Rheinmetall 0 comments

videoCall to Action: “Disarming Rheinmetall – war starts here” Aug 05 23:51 by someone, but could be anyone 2 comments

ricardo_flores_magon.jpg imageΧωρίς αφεντικά Aug 05 21:31 by Ricardo Flores Magon 0 comments

31430080_472022616546883_1104059938012921856_n.jpg imageΟ Προμηθέας και η &#... Aug 02 20:02 by Κώστας Δεσποινιάδης 0 comments

textJusticia para Santiago Maldonado Aug 02 17:11 by FORA 0 comments

alckmincentroe1532685483562.jpg imageO Centrão da direita Jul 29 23:59 by BrunoL 0 comments

cropped96194995296576995695795996541.jpg imageΕίμαστε εδώ για ν ... Jul 29 22:53 by ΕΣΕ Ρεθύμνου 0 comments

iraq_1.jpg imageDes nouvelles des manifestations à Bagdad et dans le sud de l’Irak : ça continue ! Jul 27 20:51 by Zaher Baher 0 comments

textJuly 2018 Kate Sharpley Library Bulletin online Jul 27 18:25 by KSL 0 comments

hobbesleviathan1030x785.jpg imageAn Anarchist View of the Class Theory of the State Jul 27 00:59 by Wayne Price 0 comments

8b056e643c1c40c39aa4e0eb2eb97056_16x9_788x442.jpg imageManifestations de masse dans le sud et le centre de l’Irak Jul 26 11:26 by Zaher Baher 0 comments

p_01_02_2017.jpeg imageA spectre is haunting us: it’s the past weighing like a nightmare on the present Jul 26 02:39 by Shawn Hattingh 0 comments

iraq.jpg imageUpdate report : The mass protests in Baghdad and Southern Iraq continue Jul 25 06:43 by Zaher Baher 0 comments

textI CURDI OPPRESSI SIA DA ANKARA CHE DA TEHERAN Jul 22 16:24 by Gianni Sartori 0 comments

uf.jpg imageLeft unity, left cooperation or a working class front? Jul 21 05:45 by Warren McGregor 0 comments

bettini.jpg imageΙταλικές αναρχικ... Jul 20 19:55 by Leonardo Bettini 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]