user preferences

Το ζευγάρι των Βούλγαρων αναρχικών, η Μαριόλα Μίλκοβα Σιράκοβα και ο Γκεόργκι Σεϊτάνοφ, συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν μαζί για τις ιδέες τους στις 26 Μάη 1925.

Το ζευγάρι των Βούλγαρων αναρχικών, η Μαριόλα Μίλκοβα Σιράκοβα και ο Γκεόργκι Σεϊτάνοφ, συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν μαζί για τις ιδέες τους στις 26 Μάη 1925.

Ο Γκεόργκι Σεϊτάνοφ γεννήθηκε στις 14 Φλεβάρη 1896 στην πόλη Γιάμπολ της Βουλγαρίας και συνελήφθη για πρώτη φορά από την αστυνομία για την πολιτική του δράση το 1913. Ακολούθησε μια περίοδος περιπλάνησης σε διάφορες χώρες (Ρουμανία, Τουρκία, Παλαιστίνη, Αίγυπτος) ώσπου να καταλήξει στο Παρίσι. Το 1914 επιστρέφει στη Βουλγαρία και συλλαμβάνεται εκ νέου. Στη φυλακή οργανώνει εξέγερση κρατουμένων. Το 1917 δραπετεύει και το σκάει για την επαναστατημένη Ρωσία. Στα τέλη του '18 διαφωνώντας με την τροπή των πραγμάτων στη Ρωσία επιστρέφει στη Βουλγαρία και περιοδεύει παράνομα σε σειρά πόλεων προσπαθώντας να μεταλαμπαδεύσει το πνεύμα της επανάστασης.

Στις 9 Ιούνη 1923 στη Βουλγαρία πραγματοποιείται πραξικόπημα ενάντια στην κυβέρνηση των αγροτιστών από εθνικιστές αξιωματικούς και την μακεδονική εθνικιστική οργάνωση ΒΜΡΟ. Η νέα εξουσία έχει σαφή αντικομμουνιστικό προσανατολισμό. Το γεγονός του πραξικοπήματος βρίσκει τον Σεϊτάνοφ στο χωριό Κιλιφάρεβο όπου οι πραξικοπηματίες εκτοπίζουν την εκλεγμένη διοίκηση της κοινότητας που βρισκόταν στα χέρια των κομμουνιστών. Ο Σεϊτάνοφ μαζί με άλλους αναρχικούς παίρνουν μέρος στην ίδρυση μιας ένοπλης ομάδας κομμουνιστών, αναρχικών, αγροτιστών και ανένταχτων από τις γύρω περιοχές, με σκοπό να εμποδίσει την κατάληψη της εξουσίας από τους πραξικοπηματίες. Το κοινό αυτό μέτωπο καταφέρνει να κερδίσει τις πρώτες μάχες και να ελέγξει κωμοπόλεις και χωριά για μερικές ημέρες αλλά γρήγορα ηττάται από υπέρτερες δυνάμεις που καταφτάνουν.

Ο Σεϊτάνοφ θα συνεχίσει να υπερασπίζεται το ενιαίο μέτωπο αναρχικών, κομμουνιστών, αγροτιστών και ανένταχτων και γι' αυτό το λόγο θα έρθει αρκετές φορές σε σύγκρουση με συντρόφους του. Αυτό τον απομακρύνει για ένα διάστημα απ' τις μικρές ένοπλες ομάδες που συνεχίζουν να δρουν σε κάποιες περιοχές της Βουλγαρίας αλλά το καλοκαίρι του '24 επανεντάσσεται σ' αυτές.

Μάλιστα, στις 25 Φλεβάρη 1925 θα λάβει μέρος στην οργανωμένη δολοφονία του εθνικιστή Μακεδόνα, μέλοyς του εθνικιστικού VMRO και σημαντικού στελέχους της κυβέρνησης των πραξικοπηματιών Νικολά Μίλεβ. Η δολοφονία του Μίλεβ στη Σόφια θα βάλει τον Σεϊτάνοφ στη μαύρη λίστα της VMRO.

Οι διώξεις κομμουνιστών και λοιπών αντιπολιτευτικών στοιχείων από το δικτατορικό καθεστώς της Βουλγαρίας θα ενταθούν την άνοιξη του '25 κι έτσι η ένοπλη ομάδα του Κιλιφάρεβο θα προσπαθήσει να διασχίσει τα βουλγαρο-τουρκικά σύνορα. Σε εκείνο το στάδιο θα ενταχθεί στην ομάδα και η Μαριόλα Σιράκοβα.

Η Σιράκοβα, γεννημένη στο χωριό Κιλιφάρεβο, διατηρούσε επαφές με ομάδες αναρχικών ήδη από το 1919. Στα φοιτητικά της χρόνια το σπίτι της μετατρέπεται συχνά σε κρυσφήγετο για κυνηγημένους αναρχικούς. Το 1923 μετά το πραξικόπημα συνελήφθη και βασανίστηκε άγρια. Το 1924 φυλακίστηκε αλλά σύντομα απελευθερώθηκε. Δίνει κάθε είδους βοήθεια στην ένοπλη ομάδα του Κιλιφάρεβο (ρούχα, φάρμακα, στέγη για τους τραυματίες) ώσπου τελικά τον Απρίλιο του '25 εντάσσεται σ' αυτήν.

Το ζευγάρι των Βούλγαρων αναρχικών θα συλληφθεί κοντά στην πόλη Νόβα Ζαγκόρα κατά την προσπάθειά του να προσεγγίσει τα σύνορα με την Τουρκία. Θα μεταφερθούν στη Σόφια όπου στις 26 Μάη εκτελούνται σε απομονωμένη περιοχή.

Όταν οι κομμουνιστές ανέλθουν στην εξουσία τον Σεπτέμβρη του ’44, στην πόλη Γιάμπολ της Βουλγαρίας, τόπο γέννησης του Σεϊτάνοφ, θα δοθεί το όνομά του σε δρόμο ενώ θα τοποθετηθεί και προτομή του, η οποία υπάρχει έως σήμερα.

* Ο Γκεόργκι Σεϊτάνοφ εκτός από αγωνιστής, υπήρξε και σημαντικός ποιητής. Συνεργάστηκε μαζί με τον έτερο μεγάλο Βούλγαρο αγωνιστή-ποιητή του μεσοπολέμου, Γκέο Μίλεφ, στην έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού "Πλάμακ" (“Φλόγα). Η επίδρασή του στη βουλγαρική λογοτεχνία του μεσοπολέμου ήταν σημαντική.

southern africa / the left / press release Thursday August 30, 2018 08:14 byZACF

Selby Semela, a leading figure in the 1976 revolt against apartheid, political exile, and author (with Sam Thompson and Norman Abraham), of “Reflections on the Black Consciousness Movement and the South African Revolution”, passed away on Wednesday, 22 August, 2018, aged but 60 years.

A South African Revolutionary Passes:
Jabisile Selby Semela, 1958-2018

by ZACF
Born January 23, Pimville, Soweto, South Africa, he played a key role in the 1976 student and worker revolt against the apartheid regime. The trigger was the imposition of Afrikaans-language teaching in the wretched segregated schooling system set aside for the black African working class and poor youth. But the revolt was a broader response to apartheid, including the low wages and intense workplace racism faced by parents, and the early onset of neo-liberalism: the state was rapidly raising rates and charges in townships while cutting education money.

The revolt spread across the industrial heartlands of the Witwatersrand and the Vaal, and then into the Western Cape — including here many Coloured working class youth, mostly Afrikaans-speaking. It was part of a wave of struggle beginning with mass worker strikes in the early 1970s. The struggles of 1976-1977 escalated into three general strikes, massive confrontations on the streets with the army and police, and tragically, 575 deaths (451 at police hands alone).

In later years, many political parties have claimed ownership of the revolt, or pretended their undergrounds caused or led it. In truth, it was young men and women like Semela — who was key to the African Student Movement, then the Soweto Student Representative Council (SSRC) — who played the key role. Politically, many were influenced by the Black Consciousness Movement (BCM), which stressed changing minds as the basis of change; and some by the bottom-up democracy promoted by the new unions.

Semela, like others, fled the country into exile. Others, like BCM leader Steve Biko, were killed. From exile, Semela campaigned tirelessly against apartheid, promoting boycotts, disinvestment, and sanctions.

In the 1979 “Reflections on the Black Consciousness Movement and the South African Revolution”, he was sharply critical of the vanguardist, top-down tendencies to hijack struggles in pursuit of state power, of what he called “the old spinster-huckster organisations”: the African National Congress (ANC), the Pan-Africanist Congress (PAC) and the South African Communist Party (SACP). He was also dismayed by the BCM’s turn towards political party and militarism after 1976. He argued that “the BCM’s official proclamation as an organisation spells out unfailingly that in its true colours as ideology and hierarchy, it is an enemy of real black proletarian struggle in South Africa.” At the time he was influenced by Situationism, an anti-statist, anti-Leninist socialist tradition that emerged in the 1960s; it stressed self-activity, workers’ councils (soviets) and an end to alienation.

At the time of his death, Semela lived in Columbia, Maryland, and leaves behind his wife (Mary), sons (Linda Mathe, Rise, Naledi and Mohapi), grandchildren (Lwandile, Molemo, and Warona), his brother (Tumelo) and his aunts (Mary Ntilane, Mavis Moloi, and Dora Simela).

brazil/guyana/suriname/fguiana / anti-fascismo / opinião / análise Monday August 27, 2018 10:50 byBrunoL

A partir de 2014 o país se viu diante de um avanço das ideias oriundas daquilo que se convencionou chamar de neoliberalismo selvagem ou ultra liberalismo. Motivos não faltariam para fazer uma lista de pessoas físicas e jurídicas que diuturnamente operam para poluir o debate político com parâmetros estadunidenses ou paradigmas absurdos como da “escola austríaca”. A sociopatia desta gente ultrapassa qualquer possibilidade de diálogo, e justo por isso, para evitar problemas legais e manter o tom da crítica, não vou me referir a nenhum instituto com pessoa jurídica no Brasil, mas às suas ideias gerais assim como uma de suas matrizes no coração do Império, talvez a baboseira mais citada. Fica subentendido do que e a quem se trata e que vistam as devidas carapuças.

26 de agosto de 2018, Bruno Lima Rocha

A partir de 2014 o país se viu diante de um avanço das ideias oriundas daquilo que se convencionou chamar de neoliberalismo selvagem ou ultra liberalismo. Motivos não faltariam para fazer uma lista de pessoas físicas e jurídicas que diuturnamente operam para poluir o debate político com parâmetros estadunidenses ou paradigmas absurdos como da “escola austríaca”. A sociopatia desta gente ultrapassa qualquer possibilidade de diálogo, e justo por isso, para evitar problemas legais e manter o tom da crítica, não vou me referir a nenhum instituto com pessoa jurídica no Brasil, mas às suas ideias gerais assim como uma de suas matrizes no coração do Império, talvez a baboseira mais citada. Fica subentendido do que e a quem se trata e que vistam as devidas carapuças.

O que se difunde no país é uma soma do mais nefasto individualismo – até em termos filosóficos – com a noção de que o papel do Estado como garantidor do serviço público e da ampliação dos direitos políticos, sociais, econômicos e civis, seria algo como uma heresia ou um ato autoritário. Todo esse tipo de afirmação estapafúrdia não passaria de simples bobagem se não fosse reproduzido pelos grupos de mídia em alguma escala. Uma mentira repetida mil vezes se torna uma meia verdade na mente das maiorias destreinadas na lida política e em especial no que diz respeito às medidas e instrumentos de política econômica para disputar o controle dos gigantescos recursos do Brasil.
Todos os dias a lenga-lenga volta: “toda dona de casa sabe que ela não pode ir a um supermercado e gastar mais do que recebe no salário e nem sequer ficar super endividada a ponto de comprometer seus ingressos e patrimônio”. O que parece ser uma frase razoável não passa de perigosa mentira. Uma família chefiada por alguém, homem ou mulher, não se assemelha em nada a um governo pois não pode emitir moeda, não tem poder de gerar e rolar a própria dívida, não encarcera e nem cobra tributo e menos ainda detém o monopólio da força e nem de longe administra um sistema de Justiça. Ou seja, uma família não é um governo e menos ainda um Estado. Mas, ao comparar uma “banana com um parafuso”, a propaganda neoliberal avança na mente do cidadão comum. E, ao fazer uso desta mentira já difundida para aplicar conceitos ainda mais nefastos, como na confusão entre direito e serviço “eficiente”, a população fica sem o grau de certeza necessário para rechaçar o engodo.
Se os grupos de mídia e seus “colonistas” de plantão repetem a analogia tão correta como a comparação de uma fruta com um parafuso (a dona de casa com o Estado), a ladainha dos porta-vozes dos institutos, os chamados “empreendedores comunicacionais” treinados pela Rede Atlas (atlasnetowrk.org) ou por seus reprodutores, financiados pelos Irmão Koch (charleskochfoundation.org), boa parte destes fazendo cursos de “liderança” em cursinhos de verão na Georgetown University, dentre outras formas de influenciar a soberania da América Latina, é outra. O palavrório preferido é o tal “índice de liberdade econômica”, uma indicação de quanto menos regulados são os mercados internos de alguns países, obviamente sem entrar no mérito dos direitos políticos. A origem desta célula morta que se reproduz em metástase é a Heritage Foundation (heritage.org), um think tank conservador criado em 1972 justo no período do auge da Cruzada Conservadora de Richard Nixon (sim, ele próprio, também conhecido à época como “Dick Vigarista”, tal como o personagem dos desenhos). O índice se encontra no domínio heritage.org/index/e é um indicador repetido como mantra pelo conjunto de ultra liberais, liberais e liberais conservadores. O mesmo besteirol é repetido pelo Fraser Institute (fraserinstitute.org) cuja missão na Terra é extinguir as políticas sociais no Canadá, país cujos índices de Bem Estar se comparam com os da Europa, ao contrário dos EUA. A difusão é tamanha que no ranking da Forbes em 2018, a Heritage é o mais citado em mídias sociais que circulam nos Estados Unidos, ganhando do também conservador embora mais respeitável, Brookings Institution (brookings.edu).
Recentemente tive a tenebrosa experiência de dividir um debate televisivo com dois fieis adeptos deste peculiar sistema de crença. O nível de absurdo sociológico e econômico é surreal. O “consultor e experto empresarial” me disse que: “Keynes era socialista, mas também era fascista”; “quase não existe capitalismo no mundo, o Brasil é parcialmente socialista e mesmo os EUA tem uma economia mista”; “tu – eu – confundes ‘socialismo’ com ‘comunismo’ e que pela falência deste último, o denominamos de ‘totalitarismo’”. Era daí para baixo, e sem pudor algum e suponho que reputação intelectual alguma a ser defendida. Ao contrário. Quanto mais estapafúrdias forem as afirmações, mais adeptos sem noção se sentirão confortáveis ao repetir a estupidez. Ou seja, qualquer semelhança com a Alt-Right e outras aberrações que garantiram a vitória eleitoral de Donald Trump nos EUA não se trata de coincidência alguma, justo pelo contrário. É intencional, seja por ilusão coletiva ou razão cínica expressa por convictos mentecaptos.
Repito, já não se trata mais “apenas” do jogo da mídia “econômica”, que escuta como fonte especializada consultores interessados na jogatina ou defensores da privatização. O perigo ganha proporção quando para além das mentiras midiáticas, vociferadas pelos defensores da especulação financeira e do “tal do mercado de capitais”, a noção do individualismo como fim último do ser humano é espalhada pelas versões brasileiras dos institutos financiados por grandes empresas. Para piorar, quando tais ideias reacionárias e conservadoras adquirem nova roupagem, se propagam pela internet como metástase avançada e terminam por ocupar o imaginário de auto realização de jovens até bem pouco tempo atrás encantados com o debate político de duas patas: uma linguagem da cultura nerd e os mais nefastos preconceitos para quebrar a suposta hegemonia das esquerdas nas áreas de humanidades nos centros de educação.
A ameaça ganhou forma política, entra nos discursos de várias candidaturas e chega a ter um “herói social” no pleito de 2018: “o especulador esclarecido”, conformado por candidatos ou supostos gurus econômicos, todos enriquecidos com fundos de renda de fixa e literalmente mamando no Tesouro através das aplicações financeiras. São a versão no século XXI dos Chicago Boys brasileiros, raposas querendo ser gestoras do galinheiro, literalmente. Diante disso, todo cuidado é pouco, em especial com a linha chilena.

Bruno Lima Rocha é pós-doutorando em economia política, doutor e mestre em ciência política (pela UFRGS), graduado em jornalismo (UFRJ), professor de relações internacionais, ciência política e jornalismo. (estrategiaeanaliseblog.com / blimarocha@gmail.com)

Διεθνή / Αναρχικό κίνημα / Γνώμη / Ανάλυση Saturday August 25, 2018 22:49 byRicardo Mella

Τοποθετήστε όλους τους ανθρώπους σε ένα καθεστώς ισότιμων οικονομικών συνθηκών, παρέχοντάς τους όλα τα μέσα παραγωγής και έχετε την αρχή της δικαιοσύνης. Δώστε σε όλους τους ανθρώπους την ελευθερία να διαθέτουν, όπως τους ταιριάζει καλύτερα, τα συναισθήματά τους, τις σκέψεις τους και τα έργα τους και θα έχετε δικαιοσύνη σε όλη την εκπληκτική πληρότητά της. Αυτό λέει ο κολεκτιβισμός, αυτό λέει η αναρχία.

Ricardo Mella, Κολλεκτιβισμός

Πέρασαν οι ημέρες που η σοσιαλιστική συναισθηματικότητα περίμενε τα πάντα από τη μητέρα γη και απαιτούσε τα πάντα από αυτή. Πέρασαν οι μέρες που η επανάσταση ήταν απλώς ένα συναίσθημα και καταφερόταν κωμικά κατά του ατομικισμού πρόσωπο με πρόσωπο με την ανώτατη εξουσία του Κράτους ή της κοινωνίας, του πελάτη του. Πέρασαν οι ημέρες που ο σοσιαλισμός και η επανάσταση δεν είχαν φιλοσοφία, παρά εκείνη της καρδιάς, καμία αρχή περί δικαιωμάτων και δικαιοσύνης, αλλά αυτή της παγκόσμιας αγάπης.

Όλες αυτές οι αντιλήψεις, όλες αυτές οι ιδέες είναι μόνο μεταξύ μας ως ένα απόθεμα αυτού που δεν υπήρξε ποτέ, ως ένα υπόλειμα της απομακρυσμένης μας προέλευσης.

Σήμερα, η Επανάσταση έχει την ορθολογική της φιλοσοφία, την αρχή του δικαιώματος και της δικαιοσύνης της. Έχει εισέλθει πλήρως στην περίοδο της ωριμότητας και είναι άχρηστο το να κοιτάξουμε πίσω. Ο άνθρωπος δεν περιμένει πλέον από την κοινωνία αυτό που δεν πρέπει και δεν μπορεί να περιμένει. Η κοινωνία δεν είναι γι’ αυτόν μια στοργική μητέρα που δεσμεύεται από καθήκον να καλύψει όλες του τις ανάγκες. Ξέρει ότι όλα αυτά εξαρτώνται από τη δική του δραστηριότητα και τη δραστηριότητα εκείνων που επιθυμούν να συνεργαστούν μαζί του. Η ελευθερία είναι αρκετή υπό συνθήκες ισότητας, ώστε να είναι σε θέση να εγκαταλείψει ένα ον που καθορίζει μόνο τη θέλησή του, την κοινωνία. Αυτό είναι το έργο του και η εργασία του αυτή είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση των ατομικών ελλείψεων. Δεν υπάρχει μητέρα του ανθρώπου που έρχεται: αυτή η αντίληψη πέθανε μαζί με την ιδέα του Κράτους, και αντί αυτού παραμένει μόνο το ελεύθερο άτομο για να συγκροτήσει επίσης ελεύθερες κοινωνίες.

Ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα να ικανοποιήσει όλες του τις ανάγκες, αλλά να τις ικανοποιήσει για τον εαυτό του, μέσα από τη συνετή χρήση όλων των δυνατοτήτων και των στάσεών του, μέσα από το έργο του. Από τον εαυτό του, λοιπόν, περιμένει αυτή την ικανοποίηση, όχι από την κοινωνία ή το Κράτος. Εάν δεν είναι αυτάρκης, μπορεί να συνεργαστεί, επιδιώκοντας να συμπληρώσει τις ανεπάρκειές του μέσα από ελεύθερες ενώσεις συνεργασίας, πίστωσης, νομίσματος και ασφάλειας. Αυτό είναι όλο. Ελευθερία, ελευθερία για πάντα!

Εάν ο ατομικισμός έχει ρίξει τον άνθρωπο στη βία και την έλλειψη αλληλεγγύης, ο κομμουνισμός τον ωθεί σε μια κηδεμονία, σε μια αυτοαναίρεση και τον καθιστά απλό μέσο της κοινωνίας ή του Κράτους, δύο ταυτόσημα πράγματα με διαφορετικά ονόματα.

Στο όνομα της ελευθερίας απορρίπτουμε τον κομμουνισμό! Στο όνομα της αλληλεγγύης απορρίπτουμε τον ατομικισμό! Αυτή είναι η άποψή μας.

Η ελευθερία και η αλληλεγγύη αρκούν για την επίλυση του προβλήματος. Εξ ου και η κολεκτιβιστική σχολή.

Γνωρίζουμε ότι ο κολεκτιβισμός δεν είναι πανομοιότυπος σε όλα τα μέρη. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν αυταρχικές σχολές που υποστηρίζουν μια οικονομική ιδέα παρόμοια με τη δική μας και την βαπτίζουν ακόμη και με το ίδιο όνομα. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Απαιτούνται ιδέες και περισσότερες ιδέες, τα ονόματα είναι απλώς θέμα συμβατικότητας. Ας συμφωνήσουμε να ονομάσουμε τη λύση που προτείνουμε στο πρόβλημα της ιδιοκτησίας κολεκτιβισμό επειδή δεν είναι ούτε κομμουνιστικός ούτε ατομικιστικός. Αυτό είναι όλο.

Ας εξηγήσουμε τις ιδέες μας και να προχωρήσουμε.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο πλαίσιο του ατομικισμού και του κομμουνισμού υπάρχουν δύο αδιαμφισβήτητες αρχές. Ο άνθρωπος είναι απόλυτος κύριος της εργασίας του. Η ανθρωπότητα είναι κυρίαρχη όλων των μέσων παραγωγής που περιέχει η φύση. Δώστε στην ανθρωπότητα και τον άνθρωπο αυτό που τους οφείλεται και έχετε τον κολεκτιβισμό.

Ο άνθρωπος γεννιέται με τη δύναμη να παράγει και η φύση αναμένεται να παρέχει τα μέσα για να συνεχίσει ο άνθρωπος αυτήν τη δραστηριότητα. Αφήστε τον άνθρωπο ελεύθερο να εξασκήσει τις δυνάμεις του και σε πνεύμα δικαιοσύνης - δεν έχετε τίποτα άλλο να κάνετε. Οτιδήποτε κατέχει ο κόσμος, ο άνθρωπος μπορεί να το χρησιμοποιήσει για τη δουλειά του. Το δικαίωμα είναι καθολικό και ανήκει σε όλους. Συνεπώς, κανείς δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί ακόμα και το μικρότερο μέρος αυτού του αμοιβαίου κεφαλαίου, το οποίο δεν κοστίζει τίποτα και κανένας δεν το δημιουργεί. Με ποιο δικαίωμα ή με βάση ποιο νόμο θα πρέπει ο άνθρωπος να κάνει κάτι περισσότερο; Πώς θα αναγκαστεί να επιτελέσει το ατομικό του έργο ως μέρος του αμοιβαίου κεφαλαίου; Αφήστε τον ελεύθερο. Είναι κύριος της εργασίας του, έχει την κατοχή του προϊόντος της εργασίας του και μόνο με την ελεύθερη βούλησή του μπορεί να δωρίσει ή όχι στην κοινωνία. Στην πρώτη περίπτωση θα είναι μια αρκετά ελεύθερη και αυθόρμητη πράξη της ύπαρξής του. Στη δεύτερη περίπτωση θα είναι ένα αναμφισβήτητο δικαίωμα και απεριόριστη κυριαρχία. Η υπέρβαση αυτών των ορίων και η ελευθερία θα καταστραφούν.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο επιβεβαιώνουμε την κοινή κατοχή όλων των μέσων παραγωγής και επιβεβαιώνουμε διπλά το δικαίωμα της ιδιοκτησίας και κατοχής ατομικών και συλλογικών προϊόντων για το άτομο και την κοινότητα, το πλήρες, απόλυτο δικαίωμα στο προϊόν της εργασίας.

Τοποθετήστε όλους τους ανθρώπους σε ένα καθεστώς ισότιμων οικονομικών συνθηκών, παρέχοντάς τους όλα τα μέσα παραγωγής και έχετε την αρχή της δικαιοσύνης. Δώστε σε όλους τους ανθρώπους την ελευθερία να διαθέτουν, όπως τους ταιριάζει καλύτερα, τα συναισθήματά τους, τις σκέψεις τους και τα έργα τους και θα έχετε δικαιοσύνη σε όλη την εκπληκτική πληρότητά της. Αυτό λέει ο κολεκτιβισμός, αυτό λέει η αναρχία.

Μη μας ρωτάτε πώς είναι να καθορίσουμε το προϊόν της δουλειάς του καθενός, διότι θα ήταν μια ανόητη ερώτηση. Σε μια κατάσταση ελευθερίας δεν ταιριάζουν a priori φόρμουλες. Η πολυμορφία της εργασίας παράγει ποικίλες λύσεις. Η Ελευθερία τις εγγυάται. Σε ένα έργο [η λύση] θα καθοριστεί από το ίδιο το άτομο. Σε ένα άλλο, θα είναι η ανταλλαγή και οι σχέσεις μεταξυ των ανθρώπωων που θα το καθορίσουν. Σε μια άλλη, θα είναι ένωση, ελεύθερα κυριαρχούμενη και ελεύθερη συμφωνία.

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε το 1891. Αγγλική μετάφραση: Shawn P. Wilbur. Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

Θα συνεχίσουμε να συμμετέχουμε, ως οργάνωση αλλά και ατομικά, μαζί με τους/τις παλαιστίνιους/ες κατοίκους της Δυτικής Όχθης, με ισραηλινούς/ές και άλλους/ες ακτιβιστές/ριες, στον καθημερινό αγώνα ενάντια σε όλες τις πτυχές της κατοχής και της καταπίεσης στα κατεχόμενα εδάφη του 1967. Θα στηρίξουμε και θα συνεργαστούμε όσο καλύτερα μπορούμε με τον αγώνα των κατοίκων της Γάζας ενάντια στις επιθέσεις του ισραηλινού κράτους και στην ισραηλινό-αιγυπτιακή πολιορκία. Και θα είμαστε ενεργοί/ες εντός των συνόρων του 1948 ενάντια στις διακρίσεις, την καταπίεση και την εκδίωξη των παλαιστινίων εργατών/ριών που έχουν ισραηλινή υπηκοότητα.

Θέση πάνω στο παλαιστινιακό ζήτημα (απο Unity-Ahdut-Al-Wihdeh, αναρχοκομμουνιστική οργάνωση σε Ισραήλ/κατεχόμενη Παλαιστίνη)

Η σιωνιστική αποικιοκρατική πολιτική, που στηρίζεται με κάθε μέσο από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις τις οποίες ταυτόχρονα και εξυπηρετεί, έχει υποτάξει την Παλαιστίνη. Μια πολιτική που καταβάλλει συνεχώς κάθε προσπάθεια στον εκτοπισμό των γηγενών πληθυσμών από την περιοχή που ελέγχει, ή τουλάχιστον στην συγκέντρωσή τους σε οριοθετημένα και ελεγχόμενα εδάφη.

Μερίδα παλαιστινίων γλύτωσε τις κρατικές προσπάθειες αποκλεισμού τους και έγιναν ισραηλινοί/ές πολίτες, βιώνοντας όμως διακρίσεις από τη νομοθεσία και τις συνηθισμένες τακτικές του κράτους. Το ισραηλινό κράτος εμμένει σε μέτρα που στοχεύουν στην απαλλοτρίωση των παλαιστινιακών εδαφών. Πρόσφατα αυτά τα μέτρα επικεντρώνονται στο σχέδιο Prawer [1] για το Negev, το οποίο ανασύρει τον σχεδιασμό του 1970 για τον «εξιουδαϊσμό της Γαλιλαίας», και στα γεγονότα της «Ημέρας της Γης» [2] (30 Μαρτίου 1976).

Ένα άλλο τμήμα των παλαιστινίων ζει υπό στρατιωτικό καθεστώς σε εδάφη που κατέλαβε το ισραηλινό κράτος το 1967. Οι ισραηλινές στρατιωτικές αρχές έχουν τη εξουσία να μετατοπίζουν πληθυσμούς σε ελεγχόμενα εδάφη εντός της ισραηλινής επικράτειας. Καταλαμβάνοντας όλο και περισσότερα παλαιστινιακά εδάφη, το ισραηλινό κράτος μπορεί να ελέγχει την οικονομική ανάπτυξη των παλαιστινίων, την κυκλοφορία τους καθημερινά, τις συναθροίσεις τους και τον δημόσιο λόγο τους, καταστέλλοντας με διάφορα μέσα την παλαιστινιακή αντίσταση στον ισραηλινό εποικισμό και κατοχή. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι στην Παλαιστίνη λειτουργούν δύο χωριστές οικονομίες : οι παλαιστίνιοι/ες στις περιοχές που κατακτήθηκαν το 1948 είναι πλήρως ενσωματωμένοι/ες στην ισραηλινή οικονομία – ως εργαζόμενοι/ες με διακρίσεις στους μισθούς και ως κάτοικοι των πόλεων και των χωριών που πάσχουν από οικονομική υπο-ανάπτυξη, και ένα σημαντικό ποσοστό παλαιστίνιων εργάζονται στην Δυτική Όχθη για ισραηλινά αφεντικά ή για τις τοπικές εμπορικές επιχειρήσεις, οι οποίες πωλούν τα προϊόντα τους στην ισραηλινή αγορά (είτε στους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη είτε στην επίσημη επικράτεια του ισραηλινού κράτους). Οι περισσότεροι/ες από τους παλαιστίνιους/ες που έχουν εκδιωχθεί, καθώς επίσης και πολλοί/ές από εκείνους/ες που γλύτωσαν την απέλαση και μετατόπιση σε ελεγχόμενες περιοχές, ζουν ως εσωτερικοί/ές πρόσφυγες– είτε στα εδάφη που κατακτήθηκαν το 1948 είτε το 1967, ή σε γειτονικές χώρες.

Μέχρι σήμερα οι παλαιστίνιοι/ες έχουν αντισταθεί στη μετατόπιση, στην καταπίεση και την εκμετάλλευσή τους. Αναλόγως την περιοχή, η αντίστασή τους εκδηλώνεται με διάφορες μορφές : κάποιες μορφές αντίστασης είναι οι διαδηλώσεις ή οι συμβολικές ενέργειες, κάποιες άλλες είναι οι άμεσες δράσεις. Κάποιες μορφές αντίστασης είναι ένοπλες, κάποιες μη βίαιες, κάποιες βίαιες αλλά χωρίς όπλα. Οι δράσεις της παλαιστινιακής αντίστασης δεν συνεπάγονται αυτόματα την συνεργασία με ισραηλινούς/ές ακτιβιστές/ίστριες που αντιδρούν στην σιωνιστική πολιτική, αλλά κάποιες ομάδες συνεργάζονται μαζί τους. Η πολυδιάστατη αντίσταση της παλαιστινιακής εργατικής τάξης όλα αυτά τα χρόνια έχει πετύχει κυρίως την μερική ανάσχεση της γενικευμένης καθυπόταξής της από το ισραηλινό κράτος, αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω.

Δεν συμμεριζόμαστε την ψευδαίσθηση μερικών παλαιστινίων και ισραηλινών εργαζομένων, ότι δηλαδή πρέπει να γίνει αποδεκτή η «λύση των δύο κρατών». Η διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε δύο κράτη είναι η επιδίωξη εδώ και περίπου εκατό χρόνια, των παγκόσμιων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων της Βρετανίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ. Αυτό είναι ένα μέρος της γενικής παρέμβασής τους στη Μέση Ανατολή, η οποία είναι καταδικασμένη σε αδιέξοδο, στην επικράτηση απολυταρχικών καθεστώτων, στη διαιώνιση εθνικιστικού και θρησκευτικού μίσους και σε πόλεμο, παρακωλύοντας την οικονομική και πολιτική ανάπτυξη που επιθυμούν οι κάτοικοι της περιοχής. Η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, αν διατεθεί το 15% ή το 25% του εδάφους της Παλαιστίνης που τελούσε υπο βρετανική κυριαρχία, δεν θα επιλύσει τα θεμελιώδη προβλήματα της χώρας, και σίγουρα δεν θα «τερματίσει τη σύγκρουση» : στην καλύτερη περίπτωση θα είναι ένας συμβιβασμός μεταξύ της ισραηλινής καπιταλιστικής ελίτ και του καθεστώτος της Παλαιστινιακής Αρχής με το οποίο συνεργάζεται. Οι τοπικοί παράγοντες θα αποκτήσουν το προνόμιο να καταπιέζουν και να εκμεταλλεύονται άμεσα τον παλαιστινιακό πληθυσμό για δικό τους όφελος αλλά και προς όφελος ξένων συμφερόντων.

Είναι αλήθεια, ότι η αποχώρηση του ισραηλινού κράτους από τα εδάφη που κατέλαβε το 1967 θα αναχαιτίσει τις άμεσες διαδικασίες κατάσχεσης γης και την καταπίεση των παλαιστινίων που ζουν εκεί υπό την κυριαρχία των στρατιωτικών δυνάμεων του ισραηλινού κράτους. Θα μείωνε, κατά πάσα πιθανότητα, την τριβή και τις αντιπαραθέσεις μεταξύ των κατοίκων της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας με τους ισραηλινούς στρατιώτες και τους εποίκους, καθώς και τις ισραηλινές στρατιωτικές επιθέσεις, οι οποίες αναζωπυρώνουν το διάχυτο μίσος και τον εθνικισμό μεταξύ κατακτητών και κατακτημένων. Η αποχώρηση αυτή μπορεί επίσης να καταστήσει δυνατή μια περιορισμένη επιστροφή των προσφύγων στα εδάφη του παλαιστινιακού κράτους. Ωστόσο, η συμφωνία για την ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους θα παραχωρούσε στο ισραηλινό κράτος τη διεθνή νομιμοποίηση των κατακτήσεων του στον πόλεμο του 1948 και την Νakbah – δηλαδή τον εκτοπισμό εκατοντάδων χιλιάδων (τώρα εκατομμυρίων) παλαιστινίων. Μια τέτοια συμφωνία θα ενισχύσει την οικονομική πολιτική του διαχωρισμού μεταξύ των δύο τμημάτων της χώρας, όπου και στα δύο υπάρχουν παλαιστίνιοι/ες, καθώς και τον διαχωρισμό μεταξύ των δυο λαών, του εβραϊκού και του αραβικού. Αυτό θα εμπόδιζε τον αγώνα για μια δίκαιη λύση στη συνεχιζόμενη αντιπαράθεση με τη σιωνιστική πολιτική – της οποίας τα κύρια θύματα είναι οι παλαιστίνιοι/ες εργάτες/ριες, αλλά που βλάπτει επίσης με διάφορους τρόπους και εβραίους/ες εργάτες/ριες μέσα στο ισραηλινό κράτος. Όσο οι πρόσφυγες δεν έχουν επιστρέψει και δεν έχουν ανακτήσει αυτά που τους στέρησαν, όσο το εθνικιστικό – σιωνιστικό καθεστώς – το οποίο αποκλείει, διαχωρίζει και καταπιέζει τους/τις παλαιστίνιους/ες – εξακολουθεί να υπάρχει, δεν πρόκειται να υπάρξει «παύση της σύγκρουσης».

Άλλα τμήματα εργαζομένων, ιδιαίτερα μεταξύ των παλαιστινίων, υποστηρίζουν τη δημιουργία ενός δημοκρατικού κράτους για όλους τους κατοίκους σε Παλαιστίνη-Ισραήλ.

Η δημιουργία ενός ενιαίου δημοκρατικού κράτους, μπορεί να παρέχει ίσα πολιτικά δικαιώματα σε όλους τους πολίτες του και να θέσει τέλος στην επίσημη θεσμική διάκριση εναντίον των παλαιστινίων. Θα επιτρέψει πολύ πιθανόν την επιστροφή των προσφύγων. Επίσης, για να γίνει δυνατή η σύσταση ενός τέτοιου κράτους θα πρέπει να διαλυθεί το κράτος του Ισραήλ αλλά και η Παλαιστινιακή Αρχή, κάτι που έρχεται σε ρήξη με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Έτσι, το πρόγραμμα αυτό βασίζεται σε ένα μέτρο ελπίδας σε αντίθεση με την απελπισία και τη συναίνεση στην υπάρχουσα πολιτική πραγματικότητα.

Ωστόσο, η ελπίδα αυτή είναι λανθασμένη, διότι εφόσον η καπιταλιστική-σιωνιστική ελίτ που κυβερνάει το ισραηλινό κράτος δεν έχει ηττηθεί, το μόνο κράτος που μπορεί να επιτευχθεί είναι το ήδη υπάρχον. Ακόμη και αν θα μπορούσε να πετύχει η προσπάθεια για τη δημιουργία ενός ενιαίου και δημοκρατικού κράτους, ας μην ξεχνάμε ότι τα κράτη γενικά, και ιδίως τα δημοκρατικά κράτη, είναι πολιτικά μορφώματα που συστήνονται και διατηρούνται από άρχουσες τάξεις μειονοτήτων, για την συντήρηση των συστημάτων καταπίεσης και εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Η έκφραση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης ποικίλλει και γίνεται όλο και πιο εκλεπτυσμένη στις αναπτυγμένες χώρες, αλλά η θεμελιώδης της ρίζα δεν εξαφανίζεται ούτε για μια στιγμή. Σε μια τέτοια κατάσταση οι παλαιστίνιοι/ες και εβραίοι/ες εργάτες/ριες θα ζουν σε μια κοινωνία όπως αυτή της Νοτίου Αφρικής, όπου μια μικρή μειοψηφία λευκών καπιταλιστών και των μη λευκών πρόσφατων συνεργατών τους, κατέχουν τα μέσα παραγωγής και τη γη, και οι πολυεθνικές εταιρείες απολαμβάνουν τα μεγαλύτερα προνόμια.

Επιβεβαιώνουμε εκ νέου το συμπέρασμα των πολιτικών μας προγόνων στον αγώνα : Η ήττα της καπιταλιστικής-σιωνιστικής άρχουσας τάξης και της στρατηγικής του εποικισμού και των κατασχέσεων παλαιστινιακής γης, απαιτεί μια βαθιά κοινωνική επανάσταση, όχι απλώς μια πολιτική επανάσταση, αλλά μια αναμόρφωση των σχέσεων παραγωγής και όλων των άλλων θεμελιωδών κοινωνικών σχέσεων. Επιπλέον, εκτιμούμε ότι μια τέτοια επανάσταση θα είναι δυνατή μόνο σε περιφερειακή κλίμακα, σε πολλές γειτονικές χώρες ταυτόχρονα και όχι μόνο στο γεωγραφικό χώρο Παλαιστίνης – Ισραήλ. Μόνο ένας τέτοιος μετασχηματισμός θα καταστήσει δυνατή την οικοδόμηση μιας μη απολυταρχικής κοινωνίας απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση, στην οποία η ελευθερία, η ισότητα και η αλληλεγγύη θα επικρατήσουν πραγματικά και το συσσωρευμένο εθνικιστικό μίσος θα διαλυθεί.

Μαζί με όσα ειπώθηκαν παραπάνω, ας αναφέρουμε και το προφανές: Θα συνεχίσουμε να συμμετέχουμε, ως οργάνωση αλλά και ατομικά, μαζί με τους/τις παλαιστίνιους/ες κατοίκους της Δυτικής Όχθης, με ισραηλινούς/ές και άλλους/ες ακτιβιστές/ριες, στον καθημερινό αγώνα ενάντια σε όλες τις πτυχές της κατοχής και της καταπίεσης στα κατεχόμενα εδάφη του 1967. Θα στηρίξουμε και θα συνεργαστούμε όσο καλύτερα μπορούμε με τον αγώνα των κατοίκων της Γάζας ενάντια στις επιθέσεις του ισραηλινού κράτους και στην ισραηλινό-αιγυπτιακή πολιορκία. Και θα είμαστε ενεργοί/ες εντός των συνόρων του 1948 ενάντια στις διακρίσεις, την καταπίεση και την εκδίωξη των παλαιστινίων εργατών/ριών που έχουν ισραηλινή υπηκοότητα.

Απρίλης 2014

Unity-Ahdut-Al-Wihdeh, αναρχοκομμουνιστική οργάνωση σε Ισραήλ/κατεχόμενη Παλαιστίνη

Μετάφραση – επιμέλεια : Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto

Παραπομπές επιμέλειας κειμένου

[1] Το ισραηλινό κράτος επιδιώκει να πάρει πλήρως στα χέρια του 800.000 στρέμματα στη Naqab (νότια κατεχόμενη Παλαιστίνη). Το σχέδιο Prawer είναι στην ουσία ένα νομοσχέδιο το οποίο ψηφίστηκε από την σημερινή κυβέρνηση για μία μαζική απέλαση των αράβων βεδουίνων στη Naqab, έρημο στα νότια του ισραηλινού κράτους. Το σχέδιο αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα τη καταστροφή 35 «μη αναγνωρισμένων” χωριών αλλά και την εκδίωξη 70.000 κατοίκων, οι οποίοι ζουν σε αυτά τα μέρη εδώ και αιώνες. Το ισραηλινό κράτος θεωρεί τους κατοίκους, καταπατητές της γης για χρόνια, έτσι ώστε να αρνείται την πρόσβαση των πολιτών στις κρατικές υποδομές, όπως νερό, ηλεκτρικό ρεύμα , αποχέτευση , την εκπαίδευση , την υγειονομική περίθαλψη και τους δρόμους. Ο σκοπός αυτού του σχεδίου είναι η οικοδόμηση στρατιωτικών κέντρων αλλά και νέων οικισμών, βέβαια αυτό θα έχει και ως αποτέλεσμα μεγάλη οικολογική καταστροφή.

[2] Το 1976 οι παλαιστίνιοι/ες, απαντώντας στην ανακοίνωση του ισραηλινού κυβερνητικού σχεδίου για την απαλλοτρίωση χιλιάδων στρεμμάτων γης για κρατικούς σκοπούς, διοργάνωσαν γενικές απεργίες και πορείες σε αραβικές πόλεις από τη Γαλιλαία έως το Negev. Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν με τον ισραηλινό στρατό και την αστυνομία, έξι άοπλοι παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν, περίπου εκατό τραυματίστηκαν και εκατοντάδες άλλοι συνελήφθησαν.

*Δημοσιεύθηκε στις Αυγούστου 2018 από manifesto-volos
Πηγή : Unity-Ahdut-Al-Wihdeh

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Sun 21 Oct, 06:19

browse text browse image

cab_statement_3.jpeg imageΗ παρούσα κατάστ^... Oct 20 20:25 by CAB 0 comments

fau_carta_opinion_brasil.png imageBrasil: Avanza el Fascismo Oct 19 22:32 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

300_0___20_0_0_0_0_0_p_17_04_2017.jpg imageΣυνέντευξη της Devrimci A... Oct 18 21:05 by Paddy Rua* 0 comments

cab_statement_2.jpeg imageNote on the current state of class struggle in Brazil Oct 18 05:22 by Brazilian Anarchist Coordination 0 comments

cab_statement_1.jpeg imageNota sobre el actual escenario de la lucha de clases en Brasil Oct 16 08:11 by Coordinación Anarquista Brasileña 0 comments

cab_statement.jpeg imageNota sobre o atual cenário da luta de classes no Brasil Oct 16 05:41 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

push.jpg imageMACG join PUSH! Oct 15 20:31 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

44049120_1835425299911634_8600829489510875136_n.jpg image[Colombia] XIV Seminario Militante Oct 14 22:59 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

resistance.png imageΗ αντίσταση κατά ... Oct 14 19:12 by Antonio Tellez 0 comments

bananistao_tio_sam.png imageA face horrenda da nova extrema direita: degenerados, blasfemadores e mentirosos contumaze... Oct 14 06:46 by BrunoL 0 comments

images.jpg imageΟ ρόλος εθνικισμ_... Oct 12 19:15 by Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

zak.jpg imageΟ σύγχρονος φασι`... Oct 03 06:38 by DmitriΑναρχική Συλλογικότητα Manifesto 0 comments

p_17_04_2017.jpeg imageDevrimci Anarşist Faaliyet: "The state’s project of eliminating revolutionary opposit... Oct 01 19:47 by Paddy Rua 0 comments

textCONDITIONNEMENT TOXIQUE Oct 01 00:21 by Lukas Stella 0 comments

screen_shot_20180929_at_21.18.png imageMulheres Tomam a Frente da Resistência! Povo Forte Vence nas Ruas! Sep 30 04:21 by Federação Anarquista Gaúcha 0 comments

“Working Women Against the Precaritization of Life,” taken during the 2018 march for International Working Women’s Day. Source: El Grano imageA Feminist Movement to End Capitalism Sep 30 04:09 by Bree Busk 0 comments

ceb6ceb1ceba.jpg imageΚοινωνικός κανιβ... Sep 29 18:04 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση 0 comments

text[South Africa] Stop the repression of casualised/contract workers in Ekurhuleni! Sep 29 07:27 by International Labour, Research & Information Group 0 comments

screen_shot_20180927_at_20.28.png imageA fortalecer la organización popular para profundizar la lucha Sep 28 03:43 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

cropped5h1a2895_1.jpg imageEutopian Library reopens Sep 27 21:18 by Ευτοπική Βιβλιοθήκη 0 comments

cropped5h1a2895.jpg imageΗ Ευτοπική Βιβλι_... Sep 27 21:13 by Ευτοπική Βιβλιοθήκη 0 comments

textPicking up the pieces: How Syrian society has changed Sep 26 13:53 by Synaps Network 0 comments

direitosdopovo.jpg imageTrês reflexões sobre o momento do antifascismo brasileiro Sep 23 10:15 by BrunoL 0 comments

0004f0c1_big610x380.jpg image«Δεν φοβόμαστε» Sep 21 19:23 by Black Rose/Rosa Negra 0 comments

42121200_1806158409504990_924262337735557120_o.jpg image[Colombia] Encuentro Ácrata Sep 20 23:59 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

172090_600.jpg imageThe naked emperor and the new Syria Sep 18 23:12 by Kahled Aboud 1 comments

38016048_1565638766874703_2001858735969927168_n.jpg imageΕθνικισμός-πατρι... Sep 16 19:47 by Καθ’οδόν & mⒶnifesto 0 comments

migration.jpg imageMigration: Europe and Aotearoa/New Zealand Sep 16 08:04 by Pink Panther 0 comments

text"The North American American Anarchist: The Newspaper Dedicated to Direct Action" Sep 15 06:02 by Mike Harris 1 comments

fau.png imageCarta Opinión – fAu – Agosto 2018 Sep 15 05:48 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]