user preferences

aotearoa / pacific islands / economy / interview Wednesday December 27, 2017 05:02 byAWSM

Here is part 2 of an interview by AWSM with social campaign activist Alex Pirie. This installment discusses neo-liberalism, asset sales and political labelling. Part 1 can be found here-

AWSM: So that covers one aspect of your involvement. What’s something else you’ve done?

Alex: Well, directly from that of course, Unite was very heavily involved with ‘Supersize My Pay” during that same period and just after. I was elected delegate for my worksite and eventually was elected onto the Executive Committee for English as a Second Language issues. I did that for a few years.

AWSM: Another issue that has been on the national agenda over the past decade or so has been that of asset sales. You’ve had some involvement in that. Could you elaborate on it a bit?

Alex: I became aware of it through joining workshops about campaigning. I was always around activists campaigning for things, so that gave me some courage and wish to become involved. I guess I was a bit more involved behind the scenes even though I did go on many marches. There was a new [centre Right] National Party government and they made that a cornerstone of their electoral promises or threats. It felt intrinsically wrong to so many people. As a side effect of that you had the TPPA [Trans Pacific Partnership Agreement] and global trade versus control. In the case of asset sales they would inevitably end up in the hands of the wealthy whether they be local or international and the spin off for “Mom and Pop Investors” just didn’t ring true. Once you lose these assets you either won’t get them back or you end up spending heaps of millions of dollars getting them back. So why go through that bother? Just keep it. We campaigned hard. I know we had a small effect. Although the government did sell assets I think they put the brakes on a little bit. It wasn’t open slather.

AWSM: And you’d say the campaign was an influential element in that?

Alex: It’s hard to measure. They could say for example that their priorities had simply changed, rather than admit to having been pressured. However the fact people were marching in the street meant they may have lost some of the appetite for it and when the initial sales showed that the government got very little bang for its buck they quietly admitted to themselves that maybe it wasn’t working.

AWSM: There was a petition that got 250,000 signatures but you just saw adverts on TV going on about how wonderful having shares was.

Alex: Yes, for example, Mercury Energy…”Own a piece of your country” and so on. All that spin. I think we almost got enough signatures for a referendum but it just fell short, although that would have been non-binding. The positive side was the publicity so that’s the way we chose to see it and that incoming governments may back away from it as a result of the publicity.

AWSM: The dilemma is though that you want a broad campaign but that results in a muddying of the water. You have people like NZ First and their right-wing populism and even outright fascists like the National Front infiltrating it. Is there any way of avoiding that? It is troubling, right?

Alex: It’s a paradox. You want mass support. You want the message to get through to wider public consciousness. It’s unavoidable that it will cover a wide spectrum of people.

AWSM: The TPPA is an ongoing saga. What’s your take on that from its genesis till now?
Alex: It’s conveniently had its name changed. Nice little publicity trick. Takes some of the heat off. It seems a ridiculous process that has gone on for years. These ‘go to’ meetings that are seen as the be all and end all that must be attended because if they don’t nothing will ever happen. There’s huge pressure that ‘we’ don’t want to miss out. They agree to another meeting in six months and it seems to go on indefinitely. Every meeting is crucial apparently but they still haven’t reached an agreement. I think it’s a mess and whatever they end up with is going to be detrimental.

AWSM: What are you particular concerns with it?

Alex: Trade is only a very small part of it. Anyway it’s a matter of who that trade is benefiting. If I could see conclusive proof that it might benefit ordinary people then maybe I could get behind it a bit more but it only seems to benefit the already wealthy by cutting down tariffs. The companies that trade can make heaps of money but will it be reflected in wage rises and conditions? No, I doubt it. That’s part of my reason or root for being anti-Tory. I know it’s not only them because in recent times Labour governments have promoted free trade as well but that’s my main concern. There is also the ISDS clauses. When a government is being sued by a company, do you want tax payers money being used for that dispute instead of helping the plight of the general population?

AWSM: This ties into the phenomenon of neo-liberalism. How do you see that?

Alex: It ties into all of the things we’ve been talking about from wage conditions, working conditions, to trade, to government policy. Neo-liberalism is “Slash and Burn” which benefits those who are already wealthy and the corporate groups, it doesn’t help society.

AWSM: A lot of your work around this is online, right? Do you get different responses or level of involvement compared to the face-to-face interaction in the other campaigning you’ve mentioned?

Alex: Yes there’s a difficulty in getting engagement. We’ve done well on a number of issues to raise awareness but engagement is still a vexed issue because it’s often the same people involved in numerous issues. It leaves the door open for them to be accused of being renta-crowd. That’s unfair. These issues are all tied in so much that people tend to be interested in a broad range of things that effect social justice. The same people are so passionate, that’s why their names come up. That’s the issue for the broader movement. Awareness has improved but…enough to change a corrupt system that’s disadvantaging a vast number of people? No.

AWSM: Is there a danger of seeing these things too hermetically? As an English teacher are you aware of the rhetoric being used? Do people understand the issues and how to express them?

Alex: People are troubled by the use of traditional language. So in terms of unionism we talk about the” rank and file members”. What does that expression mean to a 19 year old? Unfortunately individualism has had an effect on society so you’re trying to get somebody on board who sees themselves as an individual even if they aren’t.

AWSM: One of the most effective successes of neo-liberalism has been that people become very atomised. They DO see themselves as individuals. There isn’t that collective perception. The pendulum is swinging away from neo-liberalism in terms of the pure economics of it but in terms of the mind-set, the superstructure or psychology of it, its more entrenched?

Alex: Yes I would agree with that. It’s hard to think of the bigger picture. That’s where the struggle needs to work on in the future. It’s not just about immediate gains such as a better paid job for myself but it’s about society. The problem is that people who have very little money are focused on surviving. So they don’t have the energy or mind space to be thinking of those things. The system has got people boxed in so much by the constraints of their situation and just getting by, so they don’t have time for other things. When you tie in consumerism, there’s the danger that it keeps people isolated. Likewise Facebook. It’s very hard to keep yourself in the right mind-set 24/7.

AWSM: Also when you’re outside the metropolitan centres in a country like this your physical environment doesn’t encourage activism. There isn’t a lot going on. That lends itself to a malaise or sense of just getting by.

Alex: And doing your own thing.

AWSM: Nevertheless do you feel you are currently getting successes in putting your message out about neo-liberalism online?

Alex: I like to think that opportunities will come up. Online things are great for awareness but not the best for organising and action. It’s very easy to click a button but actually going to a march on Saturday is harder.

AWSM: Do you think there’s the perception from digital natives and those who have grown up with the internet that clicking itself constitutes activism? They might not even see the need for a march because they’ve done ‘it’.

Alex: Yes “clicktivism”. There’s a lot of truth in that and I don’t think its only youngsters, I think we are all prone to it.

AWSM: It does supply instant gratification or righteousness….”I’ve done my bit for the day.”

Alex: There are constant petitions for worthy causes but I’m not sure about it. Movements like Action Station can make use of them. They recently presented one to the new Minister of trade about the new TPPA and the response was there is going to be public consultation. As we know that doesn’t always mean much. The danger for the current government is that they got in to a certain extent because of feeling against the TPPA.

AWSM: We have a new government now. It’s a Labour lead one. You used to be in the party but you’re not now. So what happened?

Alex: I realised as an independent thinker and somebody who wants to get involved in NGO’s in the future, it’s helpful not to be a member of a political party.

AWSM: So it’s a practical thing rather than a sense of disillusionment or ideological difference?

Alex: I joined so I could see inside the tent. To be fair there are lots of great people involved in the Labour party at the grassroots. My misgivings are with the parliamentary system itself. A party’s role on paper is to represent the people but in reality it’s to get elected and stay elected. Parties promise cheques they can’t cash. My disillusionment is with the system. Now I can say what I like. If I was still with a party for example this interview would have a very different shape. If you are working for a party you have to tow the party line.

AWSM: So what label do you apply to yourself at the moment?

Alex: I hate labels! I’ve had so many placed on me. If you have a positive label it’s a huge job living up to that. If you say “I’m a socialist-feminist” then they say “Oh but you did this, so you can’t be”. I don’t like the constraints that labels put on people.

AWSM: Isn’t there a danger in excessive pragmatism?

Alex: Yes. Another thing though is the way that labels separate people from working together who might otherwise have the same outlook. A lot of energy is spent in defending your turf. I will work with and respect anarchists, socialists, and those who are broadly Left. I’m somewhere on that spectrum. Mind you even that’s problematic but basically I’m on the side of people who want better for society. I will work with people to achieve that goal.

Αυστραλία: Πώς χρησιμοποιείται το σχολείο για τον έλεγχο της κυριαρχίας και της αυτοδιάθεσης των ιθαγενών λαών
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο The Conversation . Έχει εκ νέου δημοσιευτεί στο

Τα σχολεία αποστολών δημιουργήθηκαν αρχικά για να προστατεύσουν τους ιθαγενείς πληθυσμούς από λευκές σφαγές και άλλες βιαιότητες που σχετίζονται με την αποικιοκρατία. John T. Collins / Κρατική Βιβλιοθήκη της Βικτώριας, CC BY

Οι αυτόχθονες Αυστραλοί στερούνται αυτοδιάθεσης εδώ και δεκαετίες. Αυτό έχει προσβάλει την ικανότητά τους να επηρεάζουν την εκπαίδευση και άλλες πολιτικές σε εθνικό και κρατικό επίπεδο. Πρόσφατα, ο πρωθυπουργός Turnbull απέρριψε τη σύσταση να αναγνωρισθεί συνταγματικά η φωνή των αυτόχθονων στο κοινοβούλιο. Είπε ότι δεν πιστεύει ότι θα λάβει στήριξη και θα ήταν "αντίθετη προς τις αρχές της ισότητας και της ιθαγένειας".

Αυτή η ρητορική δεν είναι τόσο διαφορετική από εκείνη που χρησιμοποιείται για τον εξορθολογισμό της αποστολής ιθαγενών παιδιών σε σχολεία αποστολών. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η σχολική φοίτηση των ιθαγενών πληθυσμών έχει χρησιμοποιηθεί ιστορικά ως εργαλείο χειραγώγησης και ελέγχου από λευκά όργανα διοίκησης και όχι ως πηγή απελευθέρωσης.

Εκπαίδευση στις ιστορικές αποστολές των Αβορίγινων της Βικτώριας
Οι αποστολές ήταν καταυλισμοί που χτίστηκαν σε απομακρυσμένα μέρη της Βικτώριας. Αρχικά δημιουργήθηκαν για να προστατεύσουν τους αυτόχθονες πληθυσμούς από λευκές σφαγές και άλλες βιαιότητες που σχετίζονται με την αποικιοκρατία. Η εμπειρία των ιθαγενών στο σύστημα αποστολών της Βικτώριας μεταξύ 1864 και 1964 υπογραμμίζει τον τρόπο με τον οποίο η εκπαίδευση χρησιμοποιήθηκε στην Αυστραλία για πολιτικούς σκοπούς και όχι για την προώθηση των αυτόχθονων λαών.

Η βικτοριανή πράξη των Αβορίγινων του 1869 καθιέρωσε το νομικό υπόβαθρο για την υποχρεωτική «προστασία» των ιθαγενών ενηλίκων και των παιδιών μέσω του συστήματος αποστολής. Καθορίστηκε η συμπεριφορά της καθημερινής ζωής τους για πάνω από 100 χρόνια.

Με βάση τα σχόλια των κορυφαίων αποίκων, μια νεοσυσταθείσα επιτροπή προστασίας δήλωσε ότι οι αυτόχθονες λαοί (νέοι και ηλικιωμένοι) είναι « πραγματικά, αλλά ανήμπορα παιδιά ». Αυτός ο ρατσιστικός χαρακτηρισμός εξακολούθησε σε μια μορφή ή σε άλλο πεδίο στον εικοστό αιώνα. Χρησίμευσε ως αλήθεια για να νομιμοποιήσει την άρνηση των αυτόχθονων δυνάμεων κυριαρχίας και αυτοδιοίκησης στο παρόν.

Τα παιδιά αναγκάστηκαν να ζήσουν σε κοιτώνες αποστολής, ένα άλλο μέτρο ελέγχου. Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστραλίας


Η σχολική φοίτηση ήταν ένα μέσο για την κατάρτιση παιδιών, με τους γονείς τους να ακολουθούν, στις αποστολές. Στα πρώτα χρόνια της εγκατάστασής τους, οι σχολικές εστίες των αποστολών αποτελούσαν ένα επιπλέον μέσο άρνησης της αυτοδιάθεσης. Αυτό έγινε με το διαχωρισμό των παιδιών από τους γονείς τους μέσα στα όρια των σταθμών αποστολής.

Μετά από μια βασιλική προμήθεια το 1877, όλα τα σχολεία αποστολής ήρθαν υπό τον έλεγχο του εκπαιδευτικού τμήματος. Επίσης, ένας αναθεωρημένος Νόμος για την Προστασία των Αβορίγινων (1886) ανέτρεψε τον ορισμό της Αρχιτεκτονικότητας στην πράξη προστασίας του 1869, εξαιρουμένων εκείνων που καλύπτονται στην αρχική πράξη. Συγκεκριμένα, " κάθε ιθαγενής μισής κάστας ή παιδί μισής-κάστας ".

Η κρατική εκπαίδευση εντάχθηκε σε ένα πρόγραμμα συγχώνευσης των αυτόχθονων παιδιών στη λευκή κοινωνία. Βοήθησε να νομιμοποιήσει την εξαναγκαστική απομάκρυνση των νέων από την αποστολή στην ηλικία αποχώρησης από το σχολείο επιμένοντας ότι οι αποκαλούμενες "μισές κάστες" είχαν ανώτερη ικανότητα να "κάνουν για τον εαυτό τους".

Αυτές αποτελούσαν κατηγορίες που διαιρούσαν τους πληθυσμούς των Αβοριγίνων σε "πλήρες αίμα" και "μισή κάστα". Οι πρώτοι θεωρήθηκαν ως θανάσιμη φυλή. Στο προσκήνιο μέχρι τη νέα πράξη, το συμβούλιο ήθελε ένα σκεπτικό για να στηρίξει την πολιτική του για τη συγχώνευση της λεγόμενης «μισής κάστας» στην κοινωνία των οικισμών και την εξάλειψη του αγώνα.

Κοίταξε στη σχολική εκπαίδευση για να παράσχει αυτό το σκεπτικό. Με ένα κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα, το διοικητικό συμβούλιο έπεισε τον εαυτό του ότι οι εκπαιδευτικές δοκιμές θα αποκάλυψαν ότι τα παιδιά με "δίκαιη επιδερμίδα" έκαναν καλύτερα στο σχολείο. Θα περάσουν τις δοκιμές, θα μετακινήσουν την αποστολή σε λευκή κοινωνία και θα εξαφανιστούν.

Οι δοκιμές απέτυχαν να αποδείξουν τις διαφορές. Νωρίτερα ο ενθουσιασμός για την παροχή εκπαίδευσης ανάλογη με εκείνη των λευκών παιδιών εξαφανίστηκε γρήγορα. Τις επόμενες δεκαετίες υπήρξε μια όλο και πιο αδιάφορη στάση απέναντι στην εκπαίδευση που βασίζεται στην αποστολή.

Η λειτουργία των σχολικών εγκαταστάσεων και η επισήμανση της έλλειψης ικανοποιητικών εκπαιδευτικών εγκαταστάσεων χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές από το Συμβούλιο για την Προστασίας των Αβοριγίνων ως εργαλείο για την καλύτερη αντιμετώπιση των ιθαγενών πληθυσμών.


Στην περίπτωση της Βικτώριας, από το 1861, γενιές αυτοχθόνων λαών τοποθετήθηκαν σε καταυλισμούς όπου κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής θεωρήθηκε ανάγκη εποπτείας. Η καθημερινή ζωή χαρακτηριζόταν από κουδούνια εργασίας, καμπάνες σιτηρέσιων, κλήσεις κυλίνδρων, τιμωρίες και απειλές κατά της απομάκρυνσης των παιδιών. Οι ρυθμίσεις αυτές παρέμειναν στη θέση τους τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του 1960.

Καθ 'όλη αυτή την περίοδο, η φυλάκιση στο όνομα της ευημερίας και της προστασίας αντικατόπτριζε τη λεγόμενη " αναπτυξιακή ιστορία " μεταξύ πολλών ελίτ ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες ήταν "πιο προηγμένες" κοινωνίες από ό, τι οι υπόλοιποι.

Οι περιπτώσεις « αυταρχικού φιλελευθερισμού », οι οποίες πρόσφατα επανεμφανίστηκαν στην παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού Τζων Χάουαρντ , πραγματοποιήθηκαν σε λαούς που θεωρούνται ως «δεν είναι ακόμη έτοιμοι για αυτοδιοίκηση».

Οι τελευταίοι σχολιασμοί του Πρωθυπουργού Turnbull επιβεβαιώνουν αυτή τη στάση.

Ο πρώην πρόεδρος του συμβουλίου του δημοψηφίσματος Pat Anderson περιέγραψε τα σχόλια του κ. Turnbull ως "φτωχά" και "ακατέργαστα", προσθέτοντας: “Αυτό είναι το οποίο είμαστε και πρέπει να έχουμε λόγο ή κάποιο είδος συμβολής στις αποφάσεις που μας επηρεάζουν”.

Η λευκή ρητορική που σήμερα αρνείται την αυτοδιάθεση και την αυτοδιοίκηση δεν είναι πολύ διαφορετική από αυτή των πάνω από 100 ετών. Οι αυτόχθονες λαοί μιλούν για τα θεμελιώδη ζητήματα κυριαρχίας και συνθήκης που η κυβέρνηση στην Αυστραλία έχει αποφύγει και αρνείται να αντιμετωπίσει για περισσότερο από έναν αιώνα.

image 7636176885036798030.png 0.05 Mb

ibèria / miscellaneous / feature Monday December 25, 2017 18:29 byEmbat
featured image

Lectura d’Embat, Organització Llibertària de Catalunya, de les eleccions al Parlament de Catalunya del 21 de desembre.

[Castellano] [Italiano]

Veure també:

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Monday December 25, 2017 05:43 byΕλευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Το Σάββατο 23/12 πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στο κατάστημα “Market In” επί της οδού Ανδρέα Παπανδρέου στο Κορδελιό. Τις προηγούμενες μέρες ρίξαμε τρικάκια και μοιράσαμε κείμενα στους εργαζόμενους και στη γειτονιά, τόσο στο Κορδελιό, όσο και στην Άνω Τούμπα (γήπεδο του ΠΑΟΚ) και στο κέντρο (Βενιζέλου), όπου βρίσκονται καταστήματα της αλυσίδας “Market In”. Με αυτόν τον τρόπο επιλέξαμε να στοχοποιήσουμε την εργοδοσία του “Market In”, στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα έμπρακτης αλληλεγγύης στους εργαζόμενους του καταστήματος και στους συντρόφους της ΕΣΕ Ιωαννίνων. Όσο χτυπιούνται κομμάτια της τάξης μας από την αδηφαγία και την αυθαιρεσία των αφεντικών, εμείς θα αντιπαραβάλλουμε την ταξική αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση στους χώρους της δουλειάς, ώστε να αναχαιτίσουμε κάθε χτύπημα που δεχόμαστε, προετοιμάζοντας ταυτόχρονα την αντεπίθεσή μας ενάντια στον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου, ώστε να χτίσουμε πάνω στα συντρίμμια του την κοινωνία της γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, του ελευθεριακού κομμουνισμού.

Market In: Ακόμα μία περίπτωση τρομοκρατίας των αφεντικών

Στην αλυσίδα σουπερμάρκετ “Market In”, διεξάγεται ένας μακρόχρονος εργατικός αγώνας, καθώς 1400 εργαζόμενοι της εταιρείας, ήδη πριν την εξαγορά των σουπερμάρκετ “Καρυπίδης” (πρώην “Αρβανιτίδης”) από τον λιανεμπορικό όμιλο “Market In” διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους επί εργοδοσίας “Καρυπίδη” και τη διασφάλιση των εργασιακών τους θέσεων.

Ο “Καρυπίδης” έχει πλούσιο βιογραφικό στις κομπίνες, στην ασυδοσία και στην εκμετάλλευση των εργαζομένων. Εν αρχή, οι Αφοί Καρυπίδη εξαγόρασαν το 2014 την αλυσίδα σούπερ μάρκετ “Αρβανιτίδη”, που κινδύνευε να κλείσει εξαιτίας τεράστιων οφειλών της στο ΙΚΑ. Μόλις πραγματοποιήθηκε η μεταβίβαση της αλυσίδας, τα χρέη ύψους 18.250.000 ευρώ της προηγούμενης ιδιοκτησίας στο ΙΚΑ “διευθετήθηκαν” εν είδει χάριτος, με άμεση εμπλοκή του πρώην γραμματέα του ΙΚΑ Ρ. Σπυρόπουλου. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι ο Σπυρόπουλος αθωώθηκε για την «πρωτοβουλία» του αυτή στο δικαστήριο. Με την υπογραφή σύμβασης δικαιόχρησης (έληξε το Φεβρουάριο του 2016) με την “Carrefour-Μαρινόπουλος”, ο “Καρυπίδης” μπήκε δυνατά στην αγορά με την ταμπέλα της “Carrefour-Μαρινόπουλος”, ώστε να ανακτήσει τη χαμένη εμπιστοσύνη που είχαν οι προμηθευτές στον “Αρβανιτίδη”. Στις αρχές του 2017 η εταιρεία υπάγεται στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, ώστε να αναστείλει την επικείμενη πτώχευση, συνεχίζοντας πάραυτα να κερδοσκοπεί πάνω στις πλάτες των απλήρωτων εργαζομένων, προβάλλοντας ένα σωρό αποπροσανατολιστικές δικαιολογίες όπως την ανάγκη της εξυγίανσης και του εξορθολογισμού της επιχείρησης, πετώντας το μπαλάκι στην προηγούμενη διοίκηση του “Αρβανιτίδη”, φτάνοντας στο σημείο μέχρι και να επιρρίπτει τις ευθύνες για την οικονομική δυσπραγία της εταιρείας στα σωματεία των εργαζομένων!

Οι 1.400 εργαζόμενοι της αλυσίδας καταστημάτων “Καρυπίδης” βρίσκονται αυτήν τη στιγμή απλήρωτοι έως και 25 μήνες. Οι θέσεις εργασίας τους είναι στον αέρα. Οι ίδιοι βρίσκονται μεταξύ της ανεργίας και της εργοδοτικής ομηρίας. Δεν παίρνουν ούτε το πενιχρό επίδομα επίσχεσης ούτε δικαιούνται επίδομα ανεργίας. Το Π.Δ. 178/2002 που προστατεύει τους εργαζόμενους σε περίπτωση μεταβίβασης επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων, τμημάτων επιχειρήσεων ή εγκαταστάσεων δεν έχει τηρηθεί. Αλυσίδες σούπερ μάρκετ όπως τα “Discount Markt”, ο “Μασούτης”, τα “Market In” έχουν εξαγοράσει καταστήματα του “Καρυπίδη”, καταστρατηγώντας όμως το άνωθεν Π.Δ.. Τον Ιούλιο ο Άρειος Πάγος αποφάσισε πως η επί μακρόν μη καταβολή μισθού δεν αλλάζει προς το δυσμενέστερο τους όρους εργασίας, επικυρώνοντας για άλλη μια φορά πως η δικαιοσύνη είναι ταξική. Μεροληπτεί υπέρ των ισχυρών, υπέρ των καταπιεστών/εκμεταλλευτών – αυτή είναι η δουλειά της άλλωστε.

Την εργοδοσία του “Καρυπίδη” βαραίνει ήδη ένας θάνατος, που σαφώς έχει να κάνει με το καθεστώς ασυδοσίας και υπερεκμετάλλευσης από πλευράς της ίδιας της εργοδοσίας. Στις 11/7 42χρονη εργαζόμενη σε κατάστημα της αλυσίδας σούπερ μάρκετ “Καρυπίδης”, στα Γιαννιτσά, έβαλε τέλος στη ζωή της. Η ίδια παρέμενε απλήρωτη για 15 ολόκληρους μήνες. Η μακρόχρονη απλήρωτη εργασία και η επακόλουθη ανέχεια την οδήγησαν στην αυτοκτονία. Όποιοι μιλούν για τυχαία και μεμονωμένα περιστατικά, για την κακιά την ώρα, εθελοτυφλούν παραγνωρίζοντας την ουσία τους. Την ουσία που είναι έμφυτη στον καπιταλισμό, δηλαδή τη βαρβαρότητα του κεφαλαίου που αναπαράγεται από την άντληση υπεραξίας από την ανθρώπινη εργασία και απολήγει στην υποτίμηση των ζωών μας. Τη στιγμή που η εργοδοσία κάνει λόγο για εργατικά ατυχήματα, καταλογίζοντας τις ευθύνες στους εργάτες, για μας αυτά αποτελούν ξεκάθαρα δολοφονίες που βαραίνουν τα αφεντικά. Για τα αφεντικά, η κερδοφορία δε λογαριάζει τις ανθρώπινες ζωές, εξ ου και τα υποτυπώδη ή ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας.

Οι διάδοχοι εταιρείες της αλυσίδας “Καρυπίδη” οφείλουν βάσει νόμου να διευθετήσουν όλες τις εκκρεμότητες της προηγούμενης εργοδοσίας. Ανάμεσα σε αυτές συγκαταλέγονται η καταβολή των δεδουλευμένων και η διασφάλιση των θέσεων εργασίας. Παρόλα αυτά, η εργοδοσία των “Market In” ήταν ανένδοτη και με τεχνάσματα δεν έκανε τίποτα από όλα αυτά.

Αυτήν τη στιγμή στήνεται πάνω στις πλάτες των εργαζομένων στα σούπερ μάρκετ “Καρυπίδης” μία κατάφωρη εκμετάλλευση που συν τοις άλλοις ενέχει και το στοιχείο της κοροϊδίας. Η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ψέγει τους χειρισμούς των Αφών Καρυπίδη σε μια προσπάθεια να επιδιορθώσει το ραγισμένο οιονεί αριστερό προφίλ που είχε προεκλογικά, τη στιγμή που η ίδια έχει διαιωνίσει τη φτωχοποίηση της κοινωνικής πλειοψηφίας, ψηφίζοντας κατά σειρά αντεργατικούς νόμους που συνάδουν με τις απαιτήσεις του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου. Κωφεύει μπροστά στις διεκδικήσεις των απεργών της εταιρείας ή προσπαθεί να αδρανοποιήσει τις κινητοποιήσεις τους, άλλοτε μέσω διασκέψεων με τη συνδικαλιστική τους ηγεσία και άλλοτε χρησιμοποιώντας τα ΜΑΤ.

Επιστρέφοντας στη διαχείριση της λιανεμπορικής αλυσίδας υπό τη σκέπη του “Market In”, σε όλη τη διάρκεια του 2017 με κινητοποιήσεις αλλά και με προσφυγές στα δικαστήρια οι 1.400 εργαζόμενοι συνέχισαν τον αγώνα τους, έχοντας να αντιμετωπίσουν την καταστολή από τα ΜΑΤ κατά απαίτηση του αφεντικού, επιθέσεις από τους μπράβους του, έχοντας όμως ένα δυνατό κίνημα αλληλεγγύης στο πλευρό τους.

Κατά τη διάρκεια της απεργιακής περιφρούρησης που έγινε μπροστά από το “Market In” στα Γιάννενα από την ΕΣΕ Ιωαννίνων και αριστερά σωματεία και οργανώσεις, στα πλαίσια της πανελλαδικής γενικής απεργίας στις 14 Δεκέμβρη, 15 μπράβοι του καταστήματος, αρκετοί από τους οποίους είναι δηλωμένα χρυσαυγίτες επιτέθηκαν στους απεργούς, αλλά απωθήθηκαν επιτυχώς. Η κίνηση αυτή δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, αλλά είναι επί της ουσίας η επιθετική κλιμάκωση της εργοδοσίας ενάντια στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους. Ήδη στις 26/10 και στις 29/11 η αστυνομία επιτέθηκε στην απεργιακή περιφρούρηση του καταστήματος, συλλαμβάνοντας στην πρώτη περίπτωση 3 και στη δεύτερη 12 εργαζόμενους, οι οποίοι πραγματοποιούσαν επίσχεση εργασίας για την καταβολή των δεδουλευμένων τους και τη διεκδίκηση σταθερών θέσεων εργασίας.

Σε όλη αυτήν την ιστορία, σύσσωμες οι δυνάμεις του αστικού ταξικού στρατοπέδου συνεργάζονται άριστα. Το αφεντικό της επιχείρησης επιστράτευσε όλους τους διαθέσιμους συμμάχους του για να καταστείλει και να τερματίσει τους συνδικαλιστικούς αγώνες των εργαζομένων. Η θεσμική δικαιοσύνη απέδειξε για άλλη μια φορά το αστικό της πρόσημο, καθώς εκδόθηκαν εντάλματα για εργαζόμενους και την ίδια μέρα έγιναν έφοδοι στα σπίτια τους. Οι μπάτσοι και οι φασίστες επικύρωσαν τον ρόλο τους ως τα πιστά “σκυλιά” των αφεντικών, διεξάγοντας επιθέσεις στους συνδικαλιστές απεργούς. Τα ξημερώματα της 15ης Δεκεμβρίου, χρυσαυγίτες μπράβοι του ιδιοκτήτη του “Market In” στα Γιάννενα, Ράμου, επιτεθήκαν με μολότοφ στα γραφεία της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης, στο Συνδικαλιστικό Κέντρο Ακηδεμόνευτων Τάσεων (ΣΥΝΔΙ.Κ.Α.Τ.), προσπαθώντας να τρομοκρατήσουν τους εργαζόμενους και τους συντρόφους κατ’ υπόδειξη προφανώς του ίδιου του αφεντικού.

Ο μαχητικός αγώνας των εργαζομένων στα “Market In” των Ιωαννίνων απέδωσε καρπούς. Το δικαστήριο ενώπιον της πίεσης που άσκησαν όλο αυτό το διάστημα οι απεργοί αποφάσισε την προσωρινή επαναφορά 11 εργαζομένων στο κατάστημα. Η απόφαση αυτή θα επανεξεταστεί όμως μέσα στο 2018, αφήνοντας ανοιχτά πολλά ερωτηματικά. Την ίδια στιγμή, βέβαια, η εργοδοσία χρωστάει 7000 ευρώ ανά άτομο σε 13 εργαζόμενους, τα οποία εξακολουθεί να μην αποπληρώνει.

Ο επιβαλλόμενος εργασιακός μεσαίωνας αποτελεί απόρροια των πολιτικών φτωχοποίησης των από τα κάτω, που επιτάσσει η βίαιη αναδιάρθρωση του κεφαλαίου. Τα εργασιακά κάτεργα καταλαμβάνουν ολοένα και περισσότερο χώρο στη σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα. Τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας, οι απλήρωτες εργατοώρες, η επισφαλής και εντατικοποιημένη εργασία -ανασφάλιστη ως επί το πλείστον- και η απουσία μέτρων ασφαλείας, αφενός εξοντώνουν τους εργαζόμενους σε καθημερινή βάση, με τα αφεντικά να πλουτίζουν στις πλάτες τους, αφετέρου κλιμακώνονται με το επονείδιστο γεγονός των δολοφονιών εργατών-τριών.

Οι αντιστάσεις της εργατικής τάξης βρίσκονται τώρα ενώπιον μίας τεράστιας απειλής, καθώς με σχετική τροπολογία κατ’ υπαγόρευση της 3ης αξιολόγησης, ως προϋπόθεση για την κήρυξη απεργίας από πρωτοβάθμια σωματεία τίθεται πλέον η έγκριση από το 50%+1 των εγγεγραμμένων μελών, αντί της ισχύουσας εξασφάλισης της πλειοψηφίας των μελών που παρίστανται στη γενική συνέλευση του σωματείου. Ουσιαστικά αυτή η ρύθμιση καθιστά τυπικά αδύνατη την κήρυξη απεργιών, προσφέροντας απλόχερα στα αφεντικά το «δώρο» της ανεμπόδιστης -από τις κινητοποιήσεις των εργατών- άντλησης υπεραξίας.

Για να μην αγόμαστε και φερόμαστε από τα αφεντικά, είτε αυτά είναι μεγάλα είτε μικρά, και το συναινετικό, καθεστωτικό-γραφειοκρατικό συνδικαλισμό που συνάπτει ειρήνη με τους ταξικούς μας εχθρούς, είναι επιτακτικό να οργανώσουμε έναν αδιάλλακτο, μαχητικό συνδικαλισμό βάσης. Να βάλουμε μπροστά τα εργατικά συμφέροντα και να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, χωρίς ιεραρχίες, μεσολαβήσεις και πατερναλισμούς. Να προετοιμάσουμε τις άγριες γενικές απεργίες διαρκείας, συνδέοντάς τες με ένα επαναστατικό πρόταγμα που θα συντείνει στη συλλογική και ατομική χειραφέτηση, στη λήξη της εξουσίας από άνθρωπο σε άνθρωπο, στην κοινωνική αυτοδιεύθυνση.

Το Σάββατο 23/12 πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στο κατάστημα “Market In” επί της οδού Ανδρέα Παπανδρέου στο Κορδελιό. Τις προηγούμενες μέρες ρίξαμε τρικάκια και μοιράσαμε κείμενα στους εργαζόμενους και στη γειτονιά, τόσο στο Κορδελιό, όσο και στην Άνω Τούμπα (γήπεδο του ΠΑΟΚ) και στο κέντρο (Βενιζέλου), όπου βρίσκονται καταστήματα της αλυσίδας “Market In”. Με αυτόν τον τρόπο επιλέξαμε να στοχοποιήσουμε την εργοδοσία του “Market In”, στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα έμπρακτης αλληλεγγύης στους εργαζόμενους του καταστήματος και στους συντρόφους της ΕΣΕ Ιωαννίνων. Όσο χτυπιούνται κομμάτια της τάξης μας από την αδηφαγία και την αυθαιρεσία των αφεντικών, εμείς θα αντιπαραβάλλουμε την ταξική αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση στους χώρους της δουλειάς, ώστε να αναχαιτίσουμε κάθε χτύπημα που δεχόμαστε, προετοιμάζοντας ταυτόχρονα την αντεπίθεσή μας ενάντια στον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου, ώστε να χτίσουμε πάνω στα συντρίμμια του την κοινωνία της γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, του ελευθεριακού κομμουνισμού.






Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης – μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας

Μοίρασμα ενημερωτικών κειμένων έξω από τα Benetton του Ρεθύμνου για την απόλυση εργαζομένου στην Αθήνα και τη συνέργια στη δολοφονία του Σαντιάγο Μαλντονάδο στην Αργεντινή. Στις 19 Δεκέμβρη το απόγευμα μοιράστηκε στο κατάστημα της Benetton στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου το παρακάτω κείμενο που ετοίμασαν η ΕΣΕ Αθήνας και η Red Fractal και μοίρασαν σε αντίστοιχη δράση στην Αθήνα στις 16/12.

United Colors of Benetton: Από την Ελλάδα ως την Αργεντινή, το κεφάλαιο παρασιτεί ενάντια στις ζωές μας

30 Μάρτη 2017, Αθήνα: Η United Colors of Benetton μετά από 4 χρόνια στο πόστο του απολύει εργαζόμενο στην Αθήνα επικαλούμενη πως είναι «κακός στη δουλειά του». Αυτή είναι η τελική πράξη των αντιποίνων της εταιρίας εναντίον του από τη στιγμή που έμαθε πως είναι οροθετικός. Αρχικά, η εταιρία τον μετέφερε σε θέση απομονωμένη από τους υπόλοιπους εργαζόμενους και του άλλαζε υποκαταστήματα από τη Γλυφάδα στην Ερμού για να τον εξωθήσει σε παραίτηση. Όταν αυτό δεν πέτυχε τον απέλυσε ακολουθώντας παράλληλα μια καμπάνια στοχοποίησής του ανάμεσα στους συναδέλφους, από τους οποίους και η προϊσταμένη του διαμαρτυρήθηκε ενάντια στην απόφαση της εταιρίας.

Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε πως η Benetton από τη δεκαετία του 90’ προσπαθεί να χτίσει ένα κοινωνικό προφίλ μέσω της ανάδειξης της ως εταιρίας που στηρίζει τα δικαιώματα μειονοτικών ομάδων – και ειδικά των οροθετικών. Τελικά, οι «ανθρωπιστικές» διαφημιστικές καμπάνιες προσκρούουν στην πραγματικότητα, αυτή δηλαδή της κερδοφορίας με κάθε κόστος.

Ιούνης 2017: Ο εργαζόμενος προσφεύγει στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας και καταγγέλλει την απόλυση του. Η Benetton στην προσπάθεια της να κουκουλωθεί το ζήτημα προτείνει την επαναπρόσληψή του για να λήξει εξωδικαστικά η υπόθεση χωρίς να αναγνωρίζει ως παράνομη την απόλυση και χωρίς να δεχτεί να λάβει κανένα μέτρο αποκατάστασης της υπόληψης του απέναντι στους συναδέλφους του μετά την «καμπάνια δυσφήμησης» της εταιρίας, η οποία έχει δημιουργήσει αρνητικό κλίμα στο χώρο εργασίας ενάντια στον ίδιο με αποτέλεσμα η εργασιακή θέση του να είναι ιδιαίτερα επισφαλής ακόμη και σε περίπτωση επαναπρόσληψης. Παράλληλα, αρνείται την οροθετικότητα του εργαζόμενου ως αιτία απόλυσης και του ζητά να δεχτεί ως αιτία απόλυσης την «χαμηλή αποδοτικότητα» του.

Ιούλης 2017: Ο εργαζόμενος μηνύει την εταιρία και ζητά τηνεπαναπρόσληψή του, καθώς, πλήρη αναγνώριση από την Benetton της οροθετικότητάς του ως αιτία απόλυσης, καθώς και ενημέρωση στους υπόλοιπους εργαζόμενους από την εταιρία πως δεν κινδυνεύουν από μετάδοση του ιού HIV. Η εταιρία αρνείται μέχρι και γνώση της ασθένειάς του ρίχνοντας όλες τις ευθύνες για την απόλυση στον ίδιο. Ορίζεται δικάσιμος για τις 30 Οκτώβρη 2017.

1η Αυγούστου 2017, Παταγονία,

Αργεντινή: Ο 28χρονος Αργεντινός αγωνιστής Σαντιάγο Μαλδονάδο εξαφανίζεται σε χωριό ιθαγενών στη νότια Αργεντινή μετά από την αστυνομική καταστολή συγκέντρωσης – με πλαστικές σφαίρες – για την απελευθέρωση κατοίκου που έχει φυλακιστεί ως «τρομοκράτης» για τη συμμετοχή σε κινητοποιήσεις ενάντια στην Benetton, η οποία κατέχει 2.2 εκατομμύρια εκτάρια γης στην περιοχή και χρησιμοποιεί για την εκτροφή 250.000 αμνοεριφίων.Η τελευταία φορά που είδαν τον Μαλδονάδο ήταν η στιγμή της σύλληψής του.

Η Benetton με τη στήριξη και τη συνεργασία του κράτους της Αργεντινής προσπαθεί από τη δεκαετία του 90’ να εκδιώξει τους ιθαγενείς από τη γη τους κι κάνει χρήση για την επίτευξη του στόχου της όλα τα μέσα. Εξαφανισμοί αγωνιστών, χρήση πυροβόλων όπλων, ισοπεδώσεις ολόκληρων οικισμών είναι συνήθεις τακτικές της αργεντίνικης αστυνομίας ενάντια στους ιθαγενείς για λογαριασμό της Benetton.

Σεπτέμβρης 2017: Η εξαφάνιση του Μαλδονάδο γεννά μαζικές κινητοποιήσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και φοιτητές κατεβαίνουν στους δρόμους μαζί με την οικογένειά τους απαιτώντας την επιστροφή του σώου και αβλαβή. Benetton και Κράτος αρνούνται την οποιαδήποτε ανάμειξη, ακόμα κι όταν βρίσκονται ίχνη αίματος στις αστυνομικές κλούβες.

Οκτώβρης 2017: Βρίσκεται το πτώμα του Σαντιάγο Μαλδονάδο στις όχθες ποταμού της περιοχής, 78 μέρες μετά την εξαφάνιση του. Ο θάνατος του θυμίζει έντονα τις δολοφονίες αγωνιστών κατά την περίοδο της δικτατορίας στην Αργεντινή. Η οικογένεια του καλεί σε ανεξάρτητη έρευνα για τη διαλεύκανση των συνθηκών του θανάτου και τιμωρία των υπαίτιων. Νέο κύμα διαδηλώσεων ενάντια στις κρατικές και την Benetton ξεσπά σε όλη τη Λατινική Αμερική.

Δύο εβδομάδες αργότερα, στην Αθήνα, γίνεται η δίκη για τον απολυμένο εργαζόμενο της εταιρία. Τον Δεκέμβρη αναμένεται η τελική απόφαση.

Νοέμβρης 2017: Η έρευνα των κρατικών αρχών στην Αργεντινή καταλήγει στο συμπέρασμα πως ο επί σχεδόν τρείς μήνες αγνοούμενος Μαλδονάδο πέθανε λόγω πνιγμού χωρίς καμία εξωτερική ανάμειξη. Η οικογένεια του δεν αποδέχεται τα αποτελέσματα και καλούνται νέες συγκεντρώσεις σε όλη την χώρα.

Στο μεσοδιάστημα, στην Αθήνα, η προϊσταμένη που είχε στηρίξει τον οροθετικό εργαζόμενο ενάντια στην Benetton έχει απολυθεί ακριβώς για την συναδελφική αλληλεγγύη που έδειξε ενάντια στις μεθοδεύσεις της διοίκησης.

Με μια πρώτη ματιά, θα ρωτούσε κανείς γιατί να συνδέσει δύο φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους γεγονότα στο ίδιο κείμενο; Κι όμως, ο καπιταλισμός είναι παγκόσμιος, βιώνει την κρίση του παντού σε διαφορετικές στιγμές και εντάσεις με την ίδια όμως αφετηρία και στόχο: την εκμετάλλευση των εργαζόμενων, το τσάκισμα των αντιστάσεων, τον παρασιτισμό πάνω στις ζωές μας. Οι απολύσεις στην Ελλάδα είναι μια από τις όψεις του ματωμένου νομίσματος που στην Αργεντινή επιλέγει να δολοφονήσει αγωνιστές, και στην Ασία να χτίζει εργασιακές γαλέρες.

Ο αγώνας για να νικήσει ο απολυμένος εργαζόμενος της Benetton είναι ο αγώνας όλων μας όπου κι αν ζούμε ενάντια στην εκμετάλλευση, την καταπίεση, τον στιγματισμό ως «μη αποδοτικοί» για τα κέρδη του κεφαλαίου.

ΕΣΕ Ρεθύμνου

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch

¿Què està passant a Catalunya?

¿Què està passant a Catalunya?

Wed 17 Jan, 16:55

browse text browse image

460_0___30_0_0_0_0_0_donato_romito.jpg imageDonato Romito (1954-2018) Jan 17 16:29 by 0 comments

Donato Romito (1954-2018), pintando un cartel durante el encuentro anarquista de St. Imier, Suiza, Agosto 2012 imageSobre la prematura partida de nuestro compañero y amigo Donato Romito Jan 17 03:15 by Anarkismo 0 comments

Donato Romito (1954-2018), painting a banner during the St. Imier, Switzerland, anarchist conference, August 2012 imageOn the untimely departure of our comrade and friend Donato Romito Jan 17 00:06 by Anarkismo 0 comments

fotojaviera.jpg image[Chile] El feminismo desde la otra vereda Jan 16 08:05 by Javiera Rivas 0 comments

umlem_mapuche.jpg imageElementos para una izquierda anti-racista en Chile: la cuestión colonial mapuche Jan 16 08:01 by Claudio Alvarado 0 comments

videoanarchism OR marxism Jan 16 01:52 by Kevin Doyle 0 comments

mak_1.jpg imageΟι φασίστες μιλοa... Jan 15 20:50 by "Μαύρο και Κόκκινο" 0 comments

cgt.png image"Los trabajadores recordamos perfectamente los recortes del gobierno de Artur Mas en Catal... Jan 15 13:31 by Mario Hernández 1 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_1.jpg imageSUTCRA communiqué on murder of Marcelo Silvera Jan 15 07:08 by SUTCRA 0 comments

thewarroom750x430.jpg imageGovernança global e hegemonia dos EUA Jan 15 07:00 by BrunoL 0 comments

Donato Romito (1954-2018) imageCiao, Donato! Jan 14 09:15 by FdCA 1 comments

mavrokokinessimaies725.jpg image«Ο κοκκινόμαυρος ... Jan 13 20:08 by Λένορμαν 0 comments

Kôtoku Shûsui y Kano Sugano imageCarta desde la prisión: Kôtoku Shûsui (18 de Diciembre de 1910) Jan 13 05:36 by Kôtoku Shûsui 0 comments

encuentroanarquistadelmediterraneocretagreciaanarquismoacracia.jpg image[Iberia] Por un anarquismo a la altura de las exigencias de nuestro siglo Jan 13 03:54 by BlackSpartak 0 comments

lead_automation.jpg imageThe political nature of the Fourth Industrial Revolution Jan 13 00:51 by Shawn Hattingh 0 comments

textThe Rage of the Poor in Iran Jan 10 19:53 by Araz Bağban 0 comments

textHeyday for Nepali Communists Jan 10 19:48 by Farooq Tariq 0 comments

5d8b2c1c45e967e4f7f8557686e98be7.jpg imageΗ ΒΙΟΜΕ κινδυνεύ^... Jan 10 03:54 by Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας 0 comments

makedonia2750x500.jpg imageΜακεδονία και Εθ_... Jan 09 20:09 by Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας 0 comments

textOn the Murder of a Labor Militant : Marcelo Silvera Jan 09 17:57 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

81ndr2bexfl.jpg image[Book Review] Anarchism in Korea. Independence, Transnationalism, and the Question of Nati... Jan 09 10:57 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

af0e5d30ecaaecdaf8b1b3fd7ee8b99esocialistpartyusapolitics.jpg imageUna propuesta para el debate sobre la transformación social y el anarquismo Jan 09 05:37 by José Luis Carretero Miramar 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_img_0511.jpg imageΕίναι επαναστατι... Jan 08 19:55 by Zaher Baher 0 comments

arton82762.jpg imageΤο κράτος είναι ο &#... Jan 07 13:42 by Acción Socialista Libertaria 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_resized393d3a8559f207ef470feeea55d0343f.jpg imageΗ ΒΙΟ.ΜΕ. θα μείνει ... Jan 07 03:41 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

marcelosilvera.jpg image[Uruguay] Ante el homicidio de un militante sindical: Marcelo Silvera Jan 06 22:17 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

1.jpg imageComunicado de SUTCRA ante el asesinato de Marcelo Silvera Jan 06 22:14 by Sindicato Único del Transporte de Carga y Ramas Afines 0 comments

resized393d3a8559f207ef470feeea55d0343f.jpg imageΣτο πλευρό της ΒΙ ... Jan 06 17:00 by Ομάδα φοιτητών/φοιτητριών 0 comments

ioannina.jpg imageΟ αγώνας ενάντια ... Jan 06 06:25 by ΕΣΕ Ιωαννίνων, Σεμπρεβίβα, Κατάληψη Αντιβίωση, Rebel Kollek 0 comments

300_0___20_0_0_0_0_0_arton82762.jpg imageCommuniqué About The Report Titled "RAM": The State Is The Terrorist Jan 06 04:14 by Acción Socialista Libertaria 0 comments

more >>
© 2005-2018 Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by [ Disclaimer | Privacy ]