user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
eastern asia / culture / opinion / analysis Thursday December 06, 2018 11:47 byLAMA

This is a short review of the movie [English title] 'Shoplifters'. It is a film that examines aspects of the underbelly of contemporary Japanese society.

In Japan working hard and consuming are powerful ideals. ‘Shoplifters’ (‘Shoplifting Family’ is the original title) is an award winning movie that attacks the foundations of such thinking in the framework of a subtle and moving family portrait.

The opening scene introduces us to Osamu Shibata (Lily Franky) and his fresh faced pre-teen son Shota (Jyo Kairi) as two of the titular thieves about to steal from a store. A weaker movie would apply conversation, voiceover or explanatory captions at this point. Here we have the highly capable Director Hirokazu Kore-eda who knows film is fundamentally a visual medium. We can see from the gestures and body language alone that this is something the two are habituated to. The other understated aspect of this is the choice of products they glom, indicating character motivation. They aren’t taking high priced fancy stuff, but food to survive. Though later we see there’s also a degree of self-delusion and half-baked justification for some of their choices. The biggest being the kidnapping of a four year old girl Juri (Sasaki Miyu) they happen upon on the way home. We hear her parents having a major domestic dispute. This makes it evident the girl isn’t wanted and since Osamu and his family aren’t asking for a ransom, it can’t really be kidnapping, can it?!

How many of us would act that way? Not many, but Kore-eda pulls off a masterful technique of showing events entirely from the hermetically sealed perspective of the shoplifters themselves. Somehow we are pulled into understanding their view, since there are no other major characters throughout the movie. Yes it’s a bit manipulative but it works and isn’t the same as excusing it, since he mitigates this by showing morally grey areas throughout. For example, Osamu is callously exploited as a day labourer on a building site. He is injured and of course receives no compensation. While recuperating he justifies the theft of expensive fishing rods by saying selling them will cover expenses for the month while he is recovering. You could argue that in the circumstances there is some justification for this. Though it comes at the price of involving their newest charge in the theft in a small but crucial moment, thus inducting a true innocent into their way of approaching the world. Later he and Shota are seen fishing with the rods. They haven’t been sold after all. This isn’t really ‘Feed a man a fish and you feed him for a day, teach him how to fish etc’. It is more symbolic of the short term rationale a long-term thief uses to excuse his actions.

In addition to the pater familias and son, we are introduced to his tough wife Nobuyo (Ando Sakura). There is also the sly Grandmother (Kiki Kirin) who exploits the emotions of distant relatives to extort money to supplement her pension. It may not be right in some ways, but she is an old woman doing what she needs to in a system where welfare barely covers basics. Rounding off the group is sister Aki (Matsuoka Mayu) who performs behind a mirror at a sex show. She fumbles for a real connection with another human being but is cheated by circumstances, an example of the way the director emblematically holds a mirror up to society itself.

It is clear none of the characters are working in a way that mainstream society would condone. Nevertheless, Kore-eda shows through tightly focused interactions that these people have feelings and are making choices that may not always be noble, but are definitely human. They lie and steal but also show solidarity. They feel joy in simple things such as fireworks and going to the beach, they laugh, love (both emotionally and physically), eat and die. Most significantly of all, as the closely observed contact between the characters plays out, we are forced to address the hypocrisy of a society that talks about the importance of ‘family’ yet allows the sort of physical abuse and neglect Juri receives. In contrast, the supposed misfits look after her and each other. It’s a society that can sometimes provide materially as long as you play by the rules, go to school and sell yourself to the corporation, but has lost its heart.

Towards the end of the movie some of the oddities of the familial situation Osamu and associates have woven, are unravelled. Grace notes and allusions earlier in the story are teased out and amplified. Just when we think we understand the situation Kore-eda has shown us, he takes the story to another level. The details of this are best left for a viewing rather than being spoilt. It is enough to say that the denouemont is well worth it, with the acting of Ando being a particular strength.

Kore-eda has crafted a beautifully realised indictment of contemporary society as it operates in an advanced capitalist economy. The acting is superbly naturalistic, the camera work spare and all the more effective for that, the actions of the characters are muddled and grey as in real life and the movie doesn’t look for easy answers. Best of all, it pays re-watching to be fully appreciated. Steal a view today.

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Αντιφασισμός / Ανακοίνωση Τύπου Wednesday December 05, 2018 20:50 byΚατάληψη Ελαία

Το πρωί της Δευτέρας 26 Νοεμβρίου, στην περιοχή ανάμεσα στα Δραγωτινά και τα Σπαρτερά Λευκίμμης, διερχόμενος κάτοικος εντοπίζει το πτώμα ενός ανθρώπου πεταμένο σε ένα χαντάκι. Μερικές μέρες μετά, στις 29 Νοεμβρίου, η αστυνομία συλλαμβάνει έναν 44χρονο κάτοικο της περιοχής, ο οποίος ομολογεί την ανθρωποκτονία. Από το σημείο αυτό και έπειτα οι πληροφορίες που σιγά σιγά έρχονται στο φως καταδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για ένα απλό έγκλημα, αλλά για κάτι πολύ περισσότερο και πολύ πιο επικίνδυνο. Αυτό που συνέβη στη Λευκίμμη ήταν μια φασιστική δολοφονία.


Το πρωί της Δευτέρας 26 Νοεμβρίου, στην περιοχή ανάμεσα στα Δραγωτινά και τα Σπαρτερά Λευκίμμης, διερχόμενος κάτοικος εντοπίζει το πτώμα ενός ανθρώπου πεταμένο σε ένα χαντάκι. Μερικές μέρες μετά, στις 29 Νοεμβρίου, η αστυνομία συλλαμβάνει έναν 44χρονο κάτοικο της περιοχής, ο οποίος ομολογεί την ανθρωποκτονία. Από το σημείο αυτό και έπειτα οι πληροφορίες που σιγά σιγά έρχονται στο φως καταδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για ένα απλό έγκλημα, αλλά για κάτι πολύ περισσότερο και πολύ πιο επικίνδυνο. Αυτό που συνέβη στη Λευκίμμη ήταν μια φασιστική δολοφονία.

...όταν δολοφονείται ένας άνθρωπος δίπλα σου...

Το θύμα της δολοφονίας ονομαζόταν Petrit Zifle. Ηταν ένας 63χρονος εργάτης γης αλβανικής καταγωγής, γνωστός στους περισσότερους απλά ως κος Πέτρος. Όπως όλα δείχνουν, ο Petrit Zifle και ο δράστης βρίσκονταν και οι δύο στο καφενείο το απόγευμα της Κυριακής, 25 Νοεμβρίου, όπου και διαπληκτίστηκαν με έντονο τρόπο. Αιτία υπήρξε η συζήτηση θαμώνων για την Μακεδονία, στην οποία συμμετείχε και ο 44χρονος, μιλώντας με υβριστικό και προσβλητικό τρόπο για όλους τους μη Έλληνες.Ο Petrit Zifle ανταπάντησε στις προσβολές του 44χρονου και κάπως έτσι ξεκίνησε ένας έντονος καυγάς μεταξύ τους, ο οποίος έληξε χάρη στην παρέμβαση των υπόλοιπων παρευρισκόμενων, με τον δράστη να αποχωρεί απειλώντας τη ζωή του 63χρονου. Λίγο αργότερα, ο δράστης εντοπίζει τον Zifle, τον δολοφονεί με κυνηγετική καραμπίνα και πετάει το πτώμα του σε ένα χαντάκι, όπου και τον βρίσκουν την επόμενη μέρα.

Προς έκπληξη κανενός, ο δολοφόνος του Petrit Zifle είναι ένας άνθρωπος γνωστός στην περιοχή για τις φασιστικές του ιδέες και, φυσικά, για τη δημόσια υποστήριξή του στη Χρυσή Αυγή. Ο 44χρονος υπήρξε εκλογικός αντιπρόσωπος της Χρυσής Αυγής στις τελευταίες εκλογές, πολλές φορές είχε συνοδεύσει το «επιτελείο» της Χρυσής Αυγής, όταν αυτό εμφανιζόταν στην Λευκίμμη, ενώ δεν έκρυβε τη σβάστικα που είχε ως τατουάζ στο στήθος του. Και είναι αυτή ακριβώς η ιδιότητά του ως νεοναζί που δείχνει, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι η δολοφονία που διέπραξε είχε ξεκάθαρο ρατσιστικό/φασιστικό κίνητρο. Ο Petrit Zifle δεν δολοφονήθηκε επειδή ήταν άτυχος, ούτε επειδή είχε «προσωπικές διαφορές» ή «νταραβέρια» με τον θύτη, όπως πολλά τοπικά ΜΜΕ άφησαν να εννοηθεί. Ο Petrit Zifle δολοφονήθηκε γιατί ήταν αλβανικής καταγωγής, και γιατί είχε το θάρρος να πει τη γνώμη του και να αντιπαρατεθεί με ένα άτομο γνωστό για τις νεοναζιστικές του απόψεις.

...όταν σε κάποιους άλλους ανθρώπους δίπλα σου ο φασισμός «δεν βρωμάει»...

Η δολοφονία αυτή, αν και πρωτοφανής για τα δεδομένα του νησιού, δεν είναι ούτε «μεμονωμένο περιστατικό» ούτε ασύνδετη με το γενικότερο πολιτικό κλίμα. Η έξαρση του φασισμού τους τελευταίους μήνες, με αφορμή ζητήματα όπως το μακεδονικό και ο Κατσίφας, είναι αδιαμφισβήτητη. Εξίσου αδιαμφισβήτητο είναι το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή, εν όψει του τέλους της δίκης της, αλλά και των επικείμενων εκλογών, προσπαθεί να κερδίσει την κοινωνική συναίνεση πλασάροντας ένα προφίλ «αντισυστημικής» δράσης, όπως είδαμε πρόσφατα να συμβαίνει με τις υποκινούμενες από το νεοναζιστικό κόμμα εθνικιστικές καταλήψεις. Υπό αυτό το πρίσμα, δεν είναι παράξενο που, μερικά χρόνια μετά τις δολοφονίες του Παύλου Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν, λαμβάνει χώρα άλλη μια δολοφονία από υποστηρικτή του νεοναζιστικού αυτού κόμματος.

Ωστόσο, η δολοφονία αυτή παρουσιάζει ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον αν αναλογιστεί κανείς τον τόπο στον οποίο συνέβη. Η Λευκίμμη είναι ένα μέρος γνωστό στο πανελλήνιο ήδη από το 2008 λόγω του σθεναρού αγώνα των κατοίκων της ενάντια στην δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή. Είναι ένα μέρος που έχει κερδίσει την αλληλεγγύη και την υποστήριξη όλως όσων αγωνίζονται ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης, ένα μέρος που επί μία ολόκληρη δεκαετία ενέπνεε τα περιβαλλοντικά κινήματα ολόκληρης της χώρας. Δεν μπορεί κανείς παρά να αναρρωτηθεί πώς είναι δυνατόν σε ένα τέτοιο μέρος οι φασίστες να δρουν ανενόχλητοι.

Δυστυχώς, ήδη από την αρχή του καλοκαιριού, όταν και επανακινήθηκε το ζήτημα του ΧΥΤΑ, είχε γίνει σαφές ότι οι φασίστες προσπαθούσαν να εισχωρήσουν στο κίνημα των κατοίκων της περιοχής ενάντια στη λειτουργία της χωματερής. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του γεγονότος αυτού είναι η ανοχή στην παρουσία του χρυσαυγίτη βουλευτή Αϊβατίδη σε συναυλία διαμαρτυρίας που είχε διοργανώσει ο τοπικός πολιτιστικός - περιβαλλοντικός σύλλογος στο ποτάμι Λευκίμμης στις 02/06. Στη συναυλία αυτή, όταν καταγγέλθηκε η παρουσία του νεοναζί βουλευτή από τον πρόεδρο του Συνδέσμου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Κέρκυρας με την φράση «εδώ βρωμάει φασισμός», η απάντηση του γραμματέα του συλλόγου ήταν «το μόνο που βρωμάει εδώ είναι το ποτάμι». Μια φράση που συμπύκνωνε μια ολόκληρη νοοτροπία: κανείς δεν περισσεύει, όλοι χωράνε στον αγώνα, δεν υπάρχουν αριστεροί και δεξιοί, η ενότητα είναι πάνω απ' όλα, ακόμη κι οι φασίστες δικαιούνται να αγωνιστούν μαζί μας ενάντια στο ΧΥΤΑ.

Το περιστατικό αυτό, βέβαια, αν και απασχόλησε πολύ την κοινωνία του νησιού, στην πραγματικότητα δεν αποτελεί παρά την κορυφή του παγόβουνου. Γιατί η αλήθεια είναι πως, ό,τι και να είπε ο γραμματέας του τοπικού συλλόγου, ο κόσμος της Λευκίμμης είχε τη δυνατότητα να απομονώσει και να καταδικάσει τους φασίστες, όπως είχε και τη δυνατότητα να αποτρέψει την παρουσία τους στα συλλαλητήρια και τις πορείες ενάντια στη λειτουργία της χωματερής. Απλώς, το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας της Λευκίμμης επέλεξε να μην το κάνει. Είτε προς χάριν της περίφημης «ενότητας» του αγώνα, είτε από απλή αδιαφορία για το ζήτημα του φασισμού, το κίνημα της Λευκίμμης ως σύνολο δεν απομόνωσε τα άτομα με φασιστικές απόψεις και συμπεριφορές. Αντιθέτως, οι άνθρωποι που προσπάθησαν να δημιουργήσουν δομές αγώνα ενάντια στον ΧΥΤΑ με ξεκάθαρο αντιφασιστικό πρόσημο, οι άνθρωποι που απ' την αρχή προειδοποιούσαν πως το να δείχνεις ανοχή στον φασισμό και το να δίνεις χώρο στη Χρυσή Αυγή δεν βγαίνει ποτέ σε καλό, οι άνθρωποι αυτοί απομονώθηκαν, στοχοποιήθηκαν, λασπολογήθηκαν και, φυσικά, κατηγορήθηκαν ως «διασπαστές του κινήματος». Και κάπως έτσι, καταλήξαμε όχι μόνο να θρηνούμε το θύμα άλλης μιας φασιστικής δολοφονίας, αλλά και να βλέπουμε τον νεοναζί Αϊβατίδη, πέντε μόλις μέρες μετά τη δολοφονία, να κυκλοφορεί ανενόχλητος στη Λευκίμμη σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

...τότε οφείλεις να πάρεις θέση.

Ο φασισμός έχει ξανασηκώσει κεφάλι, και αποκτά όλο και μεγαλύτερη δύναμη. Και υπεύθυνοι για αυτό δεν είναι μόνο όσοι τον στηρίζουν, όσοι ψηφίζουν ναζιστικά κόμματα ή συμμετέχουν σε φασιστικές οργανώσεις ή παίρνουν μέρος σε εθνικιστικά συλλαλητήρια. Υπεύθυνοι είναι και όλοι όσοι τον ανέχονται χωρίς να μιλούν. Υπεύθυνοι είναι όλοι όσοι του δίνουν χώρο και βήμα στο δημόσιο λόγο. Υπεύθυνοι είναι όσοι τον ξεπλένουν.Υπεύθυνοι είναι όσοι παρουσιάζουν τα εγκλήματα των φασιστών σαν να είναι αποκομμένα από την ιδεολογία τους, όσοι αποκρύπτουν τη δράση τους ή την παρουσιάζουν ωραιοποιημένη. Υπεύθυνοι είναι όλοι όσοι δεν αντιδρούν στην εξάπλωσή του.

Πριν μερικά χρόνια θρηνήσαμε για τη δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα. Σημερα θρηνούμε για τη δολοφνία του Petrit Zifle. Κι αν δεν οργανωθούμε μαζικά για να πολεμήσουμε αυτή τη πανούκλα του καιρού μας, σύντομα θα θρηνήσουμε κι άλλα θύματα. Σύντομα κάποιος άλλος συγχωριανός μας, ή συνάδελφός μας, ή σύντροφός μας θα δολοφονηθεί επειδή τόλμησε να έχει διαφορετική καταγωγή, χρώμα, σεξουαλικό προσανατολισμό ή πολιτικές απόψεις. Ο μόνος τρόπος να εμποδίσουμε αυτό το σενάριο να πραγματοποιηθεί είναι με συνεχή, μαχητικό, μαζικό και οργανωμένο αντιφασιστικό αγώνα.

Έχει έρθει η στιγμή να το συνειδητοποιήσουν όλοι: δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για ουδετερότητα. Η απάθεια, η σιωπή και η ανοχή δεν είναι ουδέτερη στάση, είναι στάση που ενδυναμώνει και στηρίζει το φασισμό. Κι όσοι δεν θέλουν να δουν το φασισμό να θριαμβεύει, οφείλουν να πάρουν άμεση και ξεκάθαρη θέση εναντίον του.


Κατάληψη Ελαία

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / oικονομία / Γνώμη / Ανάλυση Saturday December 01, 2018 18:33 byDmitri (αναδημοσίευση)

Οι αναρχικοί καλούν τους εργαζομένους σε ανυποχόρητο και διαρκή αγώνα. Δεν αρκεί να γίνονται απεργίες που τελειώνουν σε μια ή δυο μέρες. Οι αναρχικοί πιστεύουν οτι πριν την τελική επανάσταση θα πρέπει να οργανωθούν μαζικές άγριες απεργίες που δεν θα έχουν ημερομηνία λήξης, δηλαδή γενικές απεργίες διαρκείας που θα κάνουν το καπιταλισμό και το κρατικό μηχανισμό να χάσει τόση πολύ δύναμη που θα είναι μετά εύκολο να αποτελειώσουμε το κράτος και το καπιταλισμό με μια μεγάλη επανάσταση που θα δημιουργήσει τη νέα κοινωνία.

Πριν γίνει υπουργός οικονομικών ο Βαρουφάκης ήταν οικονομολόγος. Την ιδεολογία του τις είχε αποκαλύψει σε μια ομιλία του στη Κροατία το 2013, την οποία αργότερα δημοσίευσε ως κείμενο στο ιστολόγιό του και στην Guardian. Όμως οι ιδέες του Βαρουφάκη δεν οδηγούν πουθενά.

Ως οικονομολόγος και ως υπουργός οικονομικών ο Βαρουφάκης αποδέχτηκε πως όλη του η δουλειά ήταν ουσιαστικά υπέρ του καπιταλισμού: "σε όλη μου την ακαδημαϊκή καριέρα αγνόησα τον Μαρξ, και οι πολιτικές που υποστηρίζω δεν μπορούν να περιγραφούν ως μαρξιστικές".

(Να παρατηρήσουμε εδώ πως ο Βαρουφάκης θεωρεί ότι υπάρχει μόνο καπιταλισμός και μαρξισμός, λες και δεν υπάρχουν άλλες οικονομικές θεωρίες και πρακτικές όπως πχ ο αναρχοκομμουνισμός, ο μουτουαλισμός, ή η οικονομία δώρων. Η οικονομία δώρων ειδικά ήταν επί πάρα πολύ καιρό το οικονομικό σύστημα των Ινδιάνων της αμερικής πριν τους φάνε οι Ευρωπαίοι και ως οικονομικό σύστημα ικανοποιούσε τέλεια όλες τις ανάγκες των Ινδιάνων, ενώ οι peer-to-peer κοινότητες σήμερα εφαρμόζουν κι αυτές με απόλυτη επιτυχία την οικονομία δώρων, όπως και οι κοινότητες ελεύθερου λογισμικού, αποδεικνύοντας πως αυτό το οικονομικό σύστημα μπορεί να δουλέψει και σε μια μοντέρνα κοινωνία, και πρέπει να πούμε πως αυτό το οικονομικό μοντέλο ισχύει και μεταξύ μελών κάθε οικογένειας σήμερα και η οικονομία δώρων αναβλύζει αυθόρμητα από τα ένστικτα των ανθρώπων χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζουν συνειδητά αυτό το οικονομικό μοντέλο.)

Ο Βαρουφάκης όμως στην ομιλία του αποκαλύπτει πως ιδεολογικά θεωρεί τον εαυτό του μαρξιστή, όχι ορθόδοξο μαρξιστή, αλλά πάντως σίγουρα θέλει να τον θεωρούμε εντός της παράδοσης του μαρξισμού. (μια παράδοση που αν και εξήγησε πετυχημένα πολλά οικονομολογικά και κοινωνιολογικά φαινόμενα του καπιταλισμού δεν είχε τη σωστή λύση αφού όταν εφαρμόστηκε είχε πολλούς αθώους νεκρούς και κατέληξε σε κρατικοκαπιταλιστικές δικτατορίες που οι ίδιες ξαναέφεραν όταν τις σύμφερε τον ολιγαρχικό καπιταλισμό με ιδιώτες, και πρέπει επίσης να πούμε οτι ο αναρχικός κολλεκτιβιστής Μπακούνιν σωστά προέβλεψε πως οι ιδέες του Μαρξ θα κατέληγαν σε δικτατορία με ολέθριες συνέπειες)

Ενώ ο Βαρουφάκης ασκεί κριτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως αντι-δημοκρατική και μισανθρωπική, λέει σε κάποια στιγμή την εξής επική μπαρούφα που πρέπει μείνει στην ιστορία για να γελάνε οι ιστορικοί του μέλλοντος:

"Η ιστορική υποχρέωση της αριστεράς, σε αυτή την ιστορική στιγμή, είναι να σταθεροποιήσει τον καπιταλισμό, να σώσει τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό από τον εαυτό του και από τους ανόητους γραφειοκράτες της κρίσης της ευρωζώνης... και πρέπει η αριστερά να δουλέψει για μια μεγάλη συμμαχία ακόμα και με δεξιούς”. Γιάνης Βαρουφάκης, επαγγελματίας μπαρουφολόγος και σταθεροποιητής του καπιταλισμού!

Βρε για δες! Ο Βαρουφάκης βρήκε ποιά είναι η ιστορική (!) υποχρέωση (!) της αριστεράς, να σταθεροποιήσει τον καπιταλισμό! Σε συνεργασία με τους δεξιούς! Ποιός χρειάζεται απεργίες, αντάρτικα κι επαναστάσεις, η σταθεροποίηση του καπιταλισμού είναι το νέο υπερ-αριστερό hot trend! Ζήτω ο σταθεροποιημένος καπιταλισμός με αριστερό πρόσημο! Ζήτω ο αριστερός (και μαρξιστής παρακαλώ!) Μπαρουφοφύρερ που παρέα χέρι-χέρι με τους αγαπημένους μας δεξιούς θα μας φέρει τον σταθεροποιημένο καπιταλισμό! Μπαρούφ4Ever!!!

Για να πεις να σταθεροποιήσεις το καπιταλισμό δεν χρειάζεται να δηλώνεις αριστερός και μαρξιστής. Οι κεντρώοι φιλελεύθεροι (που συχνά εμφανίζονται και με τη ταμπέλα της σοσιαλδημοκρατίας, του δημοκρατικού σοσιαλισμού, του προοδευτισμού, ή της οικολογίας) το ίδιο θέλουν, να σταθεροποιήσουν το καπιταλισμό με φόρους στους πλούσιους και επιδόματα στους φτωχούς. Όχι επειδή αγαπάνε τους φτωχούς, αλλά επειδή φοβούνται οτι άμα δεν το κάνουν θα αναπτυχθούν επαναστατικά κινήματα και δεν θέλουν να ξοδεύουν πολλά λεφτά για καταστολή. Αντίθετα, οι νεοφιλελεύθεροι (που κυριαρχούν σήμερα) πιστεύουν οτι δεν μπορούν να αποφύγουν τα επαναστατικά κινήματα κι έτσι επενδύουν στη καταστολή και ταυτόχρονα δημιουργούν επίτηδες μεγάλη ανεργία και φτώχεια για να αισθανθεί η εργατική τάξη τόσο πολύ υποταγμένη που να μη τολμάνε πολλοί εργαζόμενοι να υποστηρίξουν τα επαναστατικά κινήματα. Είναι απλά δυο διαφορετικές στρατηγικές για να επιτύχουν τη συνέχιση της κυριαρχίας των πλουσίων τεμπέληδων πάνω στους φτωχούς εργαζομένους. Αυτό που συμφέρει τον εργαζόμενο είναι η επανάσταση και όχι το επίδομα, επειδή το επίδομα θα το κόψουν μόλις η άρχουσα τάξη καταλάβει οτι μπορεί να το κάνει χωρίς αντιδράσεις.

Ο Βαρουφάκης υποστηρίζει οτι ο λόγος που θέλει να ακολουθήσει αυτή τη πολιτική είναι τα όσα είδε οτι έγιναν στη Βρετανία όπου ενώ σπούδαζε βγήκε κυβέρνηση η νεοφιλελευθεροφασίστρια Θάτσερ νικώντας το εργατικό κόμμα. Η Θάτσερ αμέσως ξεκίνησε μια δεξιά επίθεση στους εργαζομένους διαλύοντας τα συνδικάτα. Ο Βαρουφάκης λέει οτι τότε πίστεψε πως όσο πιο δύσκολη γινόταν η καθημερινή ζωή των εργαζομένων τόσο πιο πολύ θα ψήφιζαν τη σοσιαλιστική αριστερά στις επόμενες εκλογές, αντί τους εργατικούς που το σοσιαλδημοκρατικό τους πρόγραμμα δεν έλυνε ουσιαστικά τα προβλήματα. Όμως αυτό δεν συνέβη, ο κόσμος δεν ψήφισε την αριστερά.

Ο Βαρουφάκης λέει πως κατά τη γνώμη ο λόγος που οι εργαζόμενοι έμειναν μακρυά από την αριστερά παρόλο τη νεοφιλελεύθερη επίθεση που τους έκανε η Θάτσερ ήταν επειδή οι Βρετανοί εργαζόμενοι δεν ήθελαν πραγματικά το σοσιαλισμό. Στο ίδιο συμπέρασμα λέει πως έφτασε και ο Τόνι Μπλερ ο αρχηγός των εργατικών που κέρδισε τις εκλογές στρέφοντας το κόμμα του προς τα δεξιά. Άρα, αν πιστέψουμε το Βαρουφάκη, ο λαός ο ίδιος ήθελε νεοφιλελευθερισμό.

Βέβαια αυτά είναι μπαρούφες. Στο καπιταλισμό τις εκλογές τις κερδίζει όποιος χαλάσει περισσότερα λεφτά για προεκλογική διαφήμιση. Οι καπιταλιστές με τη τέχνη της απάτης που λέγεται μάρκετινγκ ξέρουν πολύ καλά πώς να κοροϊδεύουν το κόσμο και να ελέγχουν συνειδήσεις μέσα από τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης. Γι'αυτό οι αναρχικοί έλεγαν πάντα "κλείστε τη τηλεόραση!".

Κι ο Βαρουφάκης το ξέρει πάρα πολύ καλά οτι λέει μπαρούφες, καθώς έντεχνα αποφεύγει να αναφέρει ένα σωρό περιστατικά άγριου ταξικού πολέμου και το προδοτικό ρόλο των εργατικών, όπως τη μεγάλη απεργία των εργατών στα ορυχία που πρόδοσαν οι συνδικαλιστές των εργατικών.

Ο Βαρουφάκης μετά λέει πως έβγαλε το συμπέρασμα οτι μια οικονομική κρίση μπορεί να κάνει τους εργαζομένους να γίνουν μισάνθρωποι κι έτσι να καταστρέψει εντελώς κάθε ελπίδα για προοδευτική πολιτική. Αυτό λέει, αν η κρίση και η μισανθρωπία συνεχιστούν για πολύ καιρό, έχει ως τελική κατάληξη τον φασισμό. Λέει μετά οτι επειδή οι καπιταλιστές και οι πολιτικοί-μαριονέτες τους δεν μπορούν να σταματήσουν μια παρατεταμένη κρίση, για να αποφύγουμε να πέσουμε στο φασισμό πρέπει αναγκαστικά οι ριζοσπάστες πολιτικοί που καταλαβαίνουν βαθύτερα το τρόπο λειτουργίας του καπιταλισμού να κάνουν οι ίδιοι τη δουλειά που θα πρεπε να κάνουν οι καπιταλιστές. Η μη-σοσιαλιστική πολιτική των σοσιαλιστών λοιπόν είναι να σταθεροποιήσουν το καπιταλισμό και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επί λέξη λέει (εδώ γελάμε!) "όσοι μισούμε την ευρωζώνη έχουμε την ηθική υποχρέωση να τη σώσουμε!".

Η αλήθεια είναι πως αυτά που είδε στη θατσερική Βρετανία ο Βαρουφάκης ήταν πολύ λίγα για να βγάλει τόσο μεγάλα πολιτικά συμπεράσματα. Στη Πρώτη Διεθνή οι μαρξιστές και οι αναρχικοί (πριν χωρίσουν) είχαν μεγάλες διαφωνίες όσον αφορά το αν έπρεπε να ιδρυθούν σοσιαλιστικά κόμματα που να διαχειριστούν τη καπιταλιστική οικονομία μέχρι το χτίσιμο του σοσιαλισμού (αυτή ήταν η κύρια διαφορά μαρξιστών και αναρχικών πριν χωρίσουν, και αυτό που συμφωνούσαν απόλυτα και οι δυο ήταν η υποστήριξη του συνδικαλισμού). Στο 1ο παγκόσμιο πόλεμο τα σοσιαλιστικά κόμματα πρόδωσαν την εργατική τάξη. Καθώς ο Βαρουφάκης είναι happy να τον ονομάζουν μενσεβίκο, θα έπρεπε να γνωρίζει το αποτέλεσμα της πολιτικής των Μενσεβίκων το 1917. Θα πρεπε επίσης να γνωρίζει τις αποτυχίες των σοσιαλιστικών κομμάτων στη Γερμανία, την Ισπανία, και την Ιταλία, όπου απέτυχαν να αποτρέψουν το φασισμό τις δεκαετίες 1920 και 1930. Και σίγουρα θα πρεπε να γνωρίζει την εμπειρία του καθεστώτος του Αλέντε στη Χιλή και του Μιτεράν στη Γαλλία. Αλλά και στη Βρετανία, θα πρεπε να αναλύσει περισσότερο πώς το κόμμα των εργατικών απέτυχε να αποτρέψει την άνοδο της νεοφιλελευθεροφασίστριας Θάτσερ, ενώ η επόμενη κυβέρνηση των εργατικών δεν μπόρεσε να αποτρέψει την οικονομική ύφεση και τη λιτότητα.

Ο Βαρουφάκης υποστήριξε τον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να καταλάβουμε τη ποιότητα του χαρακτήρα του Βαρουφάκη και του πόσο πιστεύει τις μπαρούφες που αραδιάζει. Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με έναν πασόκο, κι αυτό τα λέει όλα. Για τόσο ηλίθιους μας έχει ο Βαρουφάκης που λέει οτι ο Παπανδρέου απέτυχε (λες και προσπάθησε!) να αποτρέψει το μνημόνιο και οτι αυτό προκάλεσε την άνοδο των χρυσαυγιτών (λες και δε καταλαβαίνουμε οτι τη ΧΑ τη χρηματοδότησαν οι εφοπλιστές και οι μεγάλοι κεφαλαιούχοι σίγουρα με τη πλήρη γνώση του Παπανδρέου για να αποθαρρύνουν μια ενδεχόμενη άνοδο των αναρχικών και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς).

Η εμπειρία δεκαετιών δείχνει οτι τα σοσιαλιστικά κόμματα που εκλέγονται δεν κάνουν κάτι καλό για την εργατική τάξη σε περιόδους κρίσης του καπιταλισμού. Οι αναρχικοί και οι επαναστάτες μαρξιστές έχουν βγάλει το συμπέρασμα οτι τα κόμματα αυτά είναι άχρηστα και οτι η μόνη λύση είναι η καταστροφή των καπιταλιστικών κρατών και η αντικατάστασή τους από νέες ριζοσπαστικές δημοκρατικές δομές που θα είναι μη-καπιταλιστικές και μη-κρατικές.

Ο Βαρουφάκης πιστεύει οτι η κρίση που διανύουμε δεν είναι μια κανονική καπιταλιστική ύφεση. Λέει οτι η κρίση αυτή είναι κάτι το ειδικό που συμβαίνει μια φορά κάθε αιώνα, και οτι δεν οφείλεται στον ίδιο το καπιταλισμό αλλά σε απλά ιστορικά τυχαία ατυχήματα με τα οποία ο καπιταλισμός "σκόνταψε και δεν μπορεί να ξανασηκωθεί". Η λύση για αυτού του είδους κρίσης λέει δεν είναι ο Μαρξ αλλά... (εδώ γελάμε!) ο Keynes!

Ο Keynes, αυτό το βρωμερό σκουλήκι της άρχουσας τάξης που με την οικονομολογική θεωρία που έφτιαξε, αντιγράφοντας επιλεκτικά ιδέες του Μαρξ αλλά βγάζοντας οτιδήποτε θεωρούσε "ταξικά επικίνδυνο", προσπάθησε να δώσει στους πολιτικούς της εποχής του εργαλεία για να σταθεροποιήσουν το καπιταλισμό που ήταν έτοιμος να καταρρεύσει εντελώς τότε, με σκοπό να αποφύγουν την άνοδο των επαναστατικών κινημάτων. Το οτι δεν κατέρρευσε εντελώς τότε ο καπιταλισμός και ζούμε ακόμα τη φρίκη αυτού του συστήματος οφείλεται στο σκουλήκι τον Keynes, ίσως ιστορικά τον μεγαλύτερο εχθρό της εργατικής τάξης.

Ο Keynes έλεγε οτι ο καπιταλισμός είναι εντελώς απρόβλεπτος και οτι σε εντελώς τυχαίες στιγμές μπορεί να πέσει σε κρίση λόγω της μαζικής ψυχολογίας των καπιταλιστών. Ο Μαρξ έλεγε οτι ο καπιταλισμός θα αναπτυχθεί ως παγκόσμιο σύστημα και από κάποια στιγμή θα αρχίσει μια μακροχρόνια περίοδος βαθμιαίας διάλυσης. Οι μαρξιστές πίστεψαν οτι αυτό ήδη είχε αρχίσει το 19ο αιώνα.

Ο Βαρουφάκης αρνείται την ιδέα του Μαρξ οτι ο καπιταλισμός θα βρεθεί σε μια τελική φάση μακροχρόνιας διάλυσης. Ο Βαρουφάκης λέει οτι από τη δεκαετία του 1940 ως το 1970 υπήρχε μια περίοδος σχετικά σταθερού και καλού καπιταλισμού που σεβόταν την εργατική τάξη, και ο λόγος κατά τη γνώμη του ήταν η επανάσταση του Λένιν που δημιούργησε τη Σοβιετική Ένωση, κάτι που εξανάγκασε τους καπιταλιστές να δώσουν συντάξεις και ιατρική περίθαλψη στο προλεταριάτο. Όπως λέει, η δημιουργία του κράτους των εργατών (έτσι ονομάζει τη Σοβιετική Ένωση!) εξανάγκασε το καπιταλισμό να γίνει πιο ανθρώπινος, κι εφόσον οι καπιταλιστές δέχτηκαν τότε να το κάνουν αυτό μπορεί να το ξαναδεχτούν και σήμερα.

Ξεχνάει φαίνεται ο Βαρουφάκης οτι πριν γίνει "πολιτισμένος" ο καπιταλισμός πέρασε μια τεράστια κρίση, οι εργαζόμενοι έχασαν πολλές εργατικές επαναστάσεις, ανέβηκε ο φασισμός και ο ναζισμός καθώς και ο σταλινισμός, και ήρθε και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Αυτές οι ήττες της εργατικής τάξης επέτρεψαν την ανασύνταξη του καπιταλισμού μετά το πόλεμο, με την άνοδο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, την νεοαποικιακή υπερεκμετάλλευση των καταπιεσμένων εθνών (όπου ο καπιταλισμός δεν έγινε ποτέ "πολιτισμένος") και τη καταστροφή του περιβάλλοντος. Αυτοί οι παράγοντες συγκράτησαν τη κερδοφορία του κεφαλαίου μέχρι το 1970. Μετά το 1970 ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν έχει πλέον χώρο ανάπτυξης για να αυξήσει τη κερδοφορία του κι έτσι η οικονομία από τότε είναι γενικώς σε συνεχή πτώση οπότε ο καπιταλισμός δείχνει ξανά συμπτώματα κατάρρευσης. Ο καπιταλισμός που καταρρέει είναι η γενεσιουργός αιτία της κρίσης χρέους που περνάμε καθώς και της καταστροφής του περιβάλλοντος που φέρνει κλιματική αλλαγή.

Όλα αυτά εξηγούνται απόλυτα από τη θεωρία του Μαρξ, και η θεωρία προτείνει και τη λύση, δηλαδή την εγκαθίδρυση του κομμουνισμού ως το νέο οικονομικό σύστημα που θα αντικαταστήσει τον σαπισμένο καπιταλισμό (η διαφωνία του αναρχικού κομμουνισμού με τον πολιτικό μαρξισμό και τα διάφορα κομμουνιστικά κόμματα είναι στο οτι οι αναρχικοί θέλουν να φέρουν το κομμουνισμό άμεσα, ενώ οι μαρξιστές θέλουν πρώτα μια φάση κρατικού σοσιαλισμού, που όμως οι αναρχικοί λένε οτι δημιουργεί το κίνδυνο δικτατορίας, κάτι που επιβεβαιώνεται από την ιστορία).

Το πολιτικό πρόγραμμα του Βαρουφάκη δεν μπορεί να δώσει λύση. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός βρίσκεται σε μόνιμη πορεία πτώσης από το 1970, με περιστασιακές ανόδους πότε-πότε, αλλά πάντως η γενική πορεία είναι πτωτική. Η πτώση του καπιταλισμού φέρνει οικολογική καταστροφή, πολέμους, και μεγάλη λύπη για την εργατική τάξη. Το χειρότερο είναι πως η πτώση του καπιταλισμού φέρνει την άνοδο ακροδεξιών εξουσιαστικών καθεστώτων καθώς και φασιστών ή ακόμη και νεοναζιστών.

Η ιδέα του Βαρουφάκη οτι πρέπει να σταθεροποιηθεί ο καπιταλισμός είναι αυτό που κάποτε ο C. Wright Mills αποκάλεσε "ηλίθιο ρεαλισμό". Ακούγεται ωραίο, μπορεί να πετύχει να πείσει τους ψηφοφόρους, αλλά δεν δίνει καμία λύση.

Παρόλο που οι αναρχικοί κομμουνιστές και οι μαρξιστές έχουν διαφορετική αντιμετώπιση όσον αφορά το τρόπο εγκαθίδρυσης του κομμουνισμού, συμφωνούν στο οτι η επανάσταση θα έρθει από την εργατική τάξη. Λόγω της θέσης της εργατικής τάξης μέσα στο μηχανισμό του καπιταλισμού, μόνο η εργατική τάξη έχει τη στρατηγική ικανότητα να ρίξει το καπιταλισμό. Η επανάσταση ή θα γίνει από την εργατική τάξη ή δεν θα γίνει καθόλου μέχρι ο καταρρέων σαπισμένος καπιταλισμός να καταστρέψει όλη την ανθρωπότητα, τα ζώα και τα φυτά λόγω παγκόσμιας οικολογικής καταστροφής από την αλλαγή του κλίματος, κάτι που θα φέρει την εξαφάνιση κάθε μορφής ζωής στο πλανήτη λόγω δηλητηρίασης της ατμόσφαιρας και του νερού. Ούτε η αποίκηση άλλων πλανητών που οραματίζονται μερικοί καπιταλιστές σαν τον Elon Musk μπορεί να αποτρέψει την ολική καταστροφή. Απεναντίας η αποίκιση ενός άλλου πλανήτη όπως πχ ο Άρης θα έφερνε με απόλυτη σιγουριά την εγκαθίδρυση σκλαβοπάζαρου όπου σκλάβοι προλετάριοι από τη Γη θα γίνονται προϊόν για πώληση στον Άρη στιβαγμένοι σε διαστημόπλοια με άθλιες συνθήκες διαβίωσης, και στον Άρη οι σκλάβοι σίγουρα θα χρειάζεται να πληρώνουν ακόμα και για τον αέρα που θα αναπνέουν οπότε η βιολογική επιβίωσή τους θα είναι άμεσα εξαρτημένη από το οξυγόνο που θα κατέχουν οι καπιταλιστές-ιδιοκτήτες τους. Υπάρχουν λοιπόν μόνο δυο προοπτικές για την ανθρωπότητα: αναρχοκομμουνισμός ή θάνατος!

Η βασική ιδέα της μαρξιστικής θεωρίας είναι πως για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η πλοιοψηφία του πλυθησμού έχει συμφέρον και κίνητρο να αλλάξει το σύστημα. Ο σκοπός του σοσιαλιστή επαναστάτη πρέπει να είναι να διδάξει στον προλετάριο αυτή την ιδέα και να κινητοποιήσει αυτή τη πλοιοψηφική μάζα. Αυτή η μάζα είναι η τάξη των εκμεταλλευμένων, η εργατική τάξη. Ο σοσιαλισμός από τη βάση, δηλαδή ένας δημοκρατικός σοσιαλισμός, είναι κάτι που μπορούμε να πετύχουμε αν προσπαθήσουμε. Η εργατική τάξη είναι το επαναστατικό υποκείμενο που θα φέρει το μέλλον, ακόμα κι αν οι εργάτες φαίνονται συχνά αμόρφωτοι ή απολίτιστοι, αυτό οφείλεται στο οτι το σύστημα τους θέλει έτσι.

Ο Βαρουφάκης όμως έχει διαφορετικές ιδέες. Λέει πως από όταν ήταν παιδί πίστευε στη δυνατότητα της αλλαγής μέσω της τεχνολογίας και της ανθρώπινης λογικής. Αυτό είναι τεχνολογικός ντετερμινισμός. Ο Μαρξ όμως ήταν ξεκάθαρος οτι το πρόβλημα του καπιταλισμού δεν είναι οτι είναι άδικο σύστημα αλλά οτι δεν έχει λογική.

Επίσης ο Βαρουφάκης ασκεί κριτική στους κομμουνιστές και τους σοσιαλδημοκράτες επειδή λέει "αντί να πιστέψουν στην ελευθερία και τη λογική επέλεξαν να πιστέψουν στην ισότητα και τη κοινωνική δικαιοσύνη" (!!). Αυτό φυσικά είναι κάτι που προκαλεί γέλια σε κάθε αναρχικό που ξέρει ιστορία. Τόση αγάπη για την ισότητα είχαν οι λενινιστές που δημιούργησαν τη σοβιετική νομενκλατούρα, και τόση αγάπη για κοινωνική δικαιοσύνη είχαν οι σοσιαλδημοκράτες που έστειλαν τους προλετάριους γερμανούς να σφαγιαστούν στο πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Πέρα από αυτά ο Βαρουφάκης μας λέει πόσο πολύ νοιάζεται για την ελευθερία, την οποία όμως αντιλαμβάνεται ως ατομική ελευθερία. Αυτό που πουθενά δεν λέει ο Βαρουφάκης είναι η ανάγκη κινητοποίησης του προλεταριάτου και άλλων καταπιεσμένων ομάδων. Την ελευθερία τη βλέπει με το τρόπο που τη βλέπουν οι αστοί φιλελεύθεροι, ως ατομική ελευθερία, και όχι με ταξικό τρόπο ως ελευθερία του προλεταριάτου.

Ο Βαρουφάκης δεν έχει στόχο να απελευθερωθούν οι εργάτες και να πάρουν τη κοινωνία στα χέρια τους ώστε να φτιάξουν μια νέα κοινωνία που θα είναι δημοκρατική και συνεργατική-κοινοτιστική χωρίς κοινωνικές τάξεις, κράτος, και εκμετάλλευση. Πιστεύει ο Βαρουφάκης πως ο μόνος σκοπός της αριστεράς πρέπει να είναι η σταθεροποίηση και εκλογίκευση του καπιταλισμού.

Επιπρόσθετα ο Βαρουφάκης φαίνεται να μην ξέρει ιστορία, αφού λέει πως ο Μαρξ έκανε το λάθος να μη καταλάβει πως η θεωρία του μπορούσε να οδηγήσει σε δικτατορία. Από την ιστορία ξέρουμε πως ο Μαρξ το γνώριζε αυτό πολύ καλά αφού του το έλεγε συνέχεια ο αναρχικός Μπακούνιν πριν αναγκαστεί ο Μπακούνιν να φύγει από τη Πρώτη Διεθνή.

Έφραψε ο Μπακούνιν: "Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, λένε οι μαρξιστές, θα είναι μορφωμένοι σοσιαλιστές... δεν θα είναι τίποτε άλλο όμως παρά ένας δεσπωτικός έλεγχος πάνω στο λαό από μια νέα μικροάριθμη αριστοκρατία πραγματικών και ψεύτικων επιστημόνων. Οι αμόρφωτοι υπήκοοι δεν θα μετέχουν στη διακυβέρνηση. Μια κυβέρνηση επιστημόνων θα είναι μια πραγματική δικτατορία άσχετα αν έχει δημοκρατική μορφή".

Ο Μπακούνιν δεν ήταν ενάντια στη θεωρία του Μαρξ που εξηγούσε το καπιταλισμό, θαύμαζε το Κεφάλαιο του Μαρξ και αναγνώριζε πως ο Μαρξ κατανόησε σωστά το μηχανισμό του καπιταλισμού και την ανάγκη για σοσιαλισμό. Ενώ όμως ο Βαρουφάκης πιστεύει οτι πρέπει να αποφευχθεί η επανάσταση, ο Μπακούνιν πίστευε οτι πρέπει να γίνει μια πιο ριζοσπαστική και λαϊκή επανάσταση από αυτή που οραματίζοταν ο Μαρξ. Ο Μπακούνιν έλεγε οτι η επανάσταση πρέπει να δημιουργήσει θεσμούς αυτοδιεύθυνσης (εργατικές συνελεύσεις, συνελεύσεις γειτονιάς, εργατικές ένοπλες μιλίτσιες, ώστε όλη η μάζα του εργαζόμενου λαού να μετέχει στη διακυβέρνηση της νέας κοινωνίας, με τις συνελεύσεις να δημιουργούν ομοσπονδία μεταξύ τους για δημοκρατική συνεργασία και επικοινωνία.

Ο Βαρουφάκης επίσης θεωρεί οτι ο Μαρξ έκανε λάθος που πίστευε οτι τα μαθηματικά της θεωρίας του εξηγούσαν απόλυτα το καπιταλισμό, κάτι που ο αναρχικός Ρόνταλντ Ταμπορ ονόμασε "η τυρρανία της θεωρίας". Ο ολοκληρωτισμός του μαρξισμού οφείλεται στο οτι ο Μαρξ πίστευε πως το σύμπαν σε κάθε του έκφανση (ανόργανη ύλη, ζωντανή ύλη, και ανθρώπινες-κοινωνικές δραστηριότητες) μπορεί να εξηγηθεί από μια λογική θεωρία ή φιλοσοφία. Δηλαδή κατά κάποιο τρόπο ο Μαρξ ήταν "μυστικιστής", πιστεύοντας οτι υπάρχει μια "απόλυτη αλήθεια" πίσω από κάθε λειτουργία του σύμπαντος, μια αλήθεια που μπορούσε να βρεθεί με τη λογική.

Πολλοί μαρξιστές έχουν διαφωνήσει με την αυστηρότητα της θεωρίας του Μαρξ, όπως πχ με την ιδέα οτι ο καπιταλισμός με τη πτώση του αναγκαία οδηγεί νομοτελειακά στο σοσιαλισμό. Ο Βαρουφάκης όμως λέει οτι κατά τη γνώμη του ο Μαρξ καταλάβαινε αυτά τα προβλήματα στη θεωρία του αλλά επέλεξε να συνεχίσει να προσπαθεί να πείσει το κόσμο για τη σωστότητα της θεωρίας του επειδή είχε εξουσιαστικές τάσεις. Ο Μαρξ με τα μαθηματικά και τη πολύπλοκη θεωρία του εξουσίαζε το μυαλό των αναγνωστών του. Αυτό φυσικά είναι κάτι που δεν μπορεί να αποδειχτεί, κανείς δε μπορεί να ξέρει αν ο Μαρξ είχε δόλιο σκοπό όταν έγραφε τη θεωρία του. Ωστόσο πρέπει να πούμε πως ενώ ο Μαρξ μπορεί να μην ήταν άγιος, μια τόσο έντονα προσβλητική επίθεση στη προσωπικότητα ενός ανθρώπου θα τη περιμέναμε μόνο από έναν αστό πολιτικό και όχι από έναν ριζοσπάστη.

Η διαφορά των αναρχικών κομμουνιστών από τους μαρξιστές είναι μόνο στο πρόγραμμα της επανάστασης. Οι μαρξιστές θέλουν οι εργάτες μέσω του κομμουνιστικού κόμματος να πάρουν το κράτος στα χέρια τους και να κρατικοποιήσουν τα μέσα παραγωγής, τα οποία το κομμουνιστικό κόμμα θα διαχειρίζεται με τη λογική του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας. Οι αναρχικοί κομμουνιστές διαφωνούν με αυτό και λέγανε από την αρχή οτι μόλις εφαρμοστεί ο μαρξισμός τότε θα έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας γραφειοκρατικής άρχουσας τάξης πάνω σε μια κρατική καπιταλιστική οικονομία. Αντί αυτού οι αναρχικοί αντιπροτείνουν την αντικατάσταση και του καπιταλισμού και του κράτους με ομοσπονδίες και δίκτυα εργατικών συνελεύσεων, συνελεύσεων γειτονιάς, ενώσεις καταναλωτών, και αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες που θα διαχειρίζονται τη βιομηχανία και την αγροτική παραγωγή. Αυτά τα λέγανε οι αναρχικοί πριν εφαρμοστεί ο μαρξισμός, και σήμερα με την ιστορική γνώση που έχουμε από χώρες όπως η Σοβιετική Ένωση και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας μπορούμε να πούμε με απόλυτη βεβαιότητα πως η κριτική των αναρχικών στο πρόγραμμα του Μαρξ ήταν απόλυτα σωστή.

Οι αστοί πολιτικοί, όπως ο Βαρουφάκης, ζητάνε τη ψήφο μας για να εκλεγούν και μετά αφότου εκλεγούν είτε "ξεχνάνε" όσα λέγανε προεκλογικά είτε κάνουν κάτι "καλό" ΓΙΑ το λαό ως ξερόλες φωστήρες που ξέρουν καλύτερα από το λαό τί πρέπει να γίνει. Οι σοσιαλιστές πολιτικοί αν είναι ριζοσπάστες ιδεολόγοι και αδιάφθοροι ζητάνε τη ψήφο μας για να βάλουν σε εφαρμογή το πρόγραμμα τους αλλά αυτό όπως είπαμε δημιουργεί μια νομενκλατούρα πάνω από την εργατική τάξη. Είναι ξεκάθαρο πως δεν θέλουμε ούτε αστούς πολιτικούς, ούτε σοσιαλιστές πολιτικούς. Γι'αυτό οι αναρχικοί λέμε να μην ψηφίζει ο κόσμος.

Οι αναρχικοί, όπως και πολλοί αριστεροί κομμουνιστές και συμβουλιακοί κομμουνιστές, δεν θέλουν να πάρουν την εξουσία και γι'αυτό δεν ζητάνε τη ψήφο του λαού. Ως μέλη της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων, οι αναρχικοί βοηθάνε τη κοινωνία να αυτο-οργανωθεί και να αλλάξει το σύστημα με επανάσταση οργανωμένη από τον ίδιο τον εργαζόμενο λαό. Οι αναρχικοί πιστεύουν οτι καμία φιλοεργατική αλλαγή δεν μπορεί να γίνει στο σύστημα μέσα από το ίδιο με θεσμούς-πράκτορες του καπιταλισμού όπως η αστική κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία που έχει φτιαχτεί μόνο για να κοροϊδεύει το λαό.

Η ανάγκη για ριζική αλλαγή της κοινωνίας δεν σημαίνει οτι δεν μπορούμε να πετύχουμε βελτίωση των συνθηκών ζωής πριν τη τελική επανάσταση. Μπορούμε να εξαναγκάσουμε τους καπιταλιστές να μας δώσουν καλύτερο μισθό κάνωντας αυτο-οργανωμένες απεργίες με πρωτοβάθμεια συνδικάτα υπό τον έλεγχο των εργαζομένων και όχι των κομμάτων. Επίσης μπορούμε να απαιτήσουμε όσες επιχειρήσεις πτωχεύουν αντί να κλείνουν να δίνονται στους εργαζομένους για να τις διαχειριστούν οι ίδιοι ως συναιτερισμό. Αλλά αυτά δεν θα αλλάξουν κάτι ουσιαστικό, απλά απαλύνουν το καθημερινό πόνο των εργατών, για ουσιαστική αλλαγή της κοινωνίας χρειαζόμαστε μια επανάσταση. Καθώς είναι σίγουρο πως οι καπιταλιστές θα απαντήσουν με βία στην επανάσταση, είναι πασιφανές πως η επανάσταση δεν μπορεί να γίνει χωρίς άγρια και λυσσαλαία επαναστατική βία που θα καταστρέφει οποιαδήποτε προσπάθεια των καπιταλιστών να καθυποτάξουν το επαναστατημένο προλεταριάτο.

Οι αναρχικοί καλούν τους εργαζομένους σε ανυποχόρητο και διαρκή αγώνα. Δεν αρκεί να γίνονται απεργίες που τελειώνουν σε μια ή δυο μέρες. Οι αναρχικοί πιστεύουν οτι πριν την τελική επανάσταση θα πρέπει να οργανωθούν μαζικές άγριες απεργίες που δεν θα έχουν ημερομηνία λήξης, δηλαδή γενικές απεργίες διαρκείας που θα κάνουν το καπιταλισμό και το κρατικό μηχανισμό να χάσει τόση πολύ δύναμη που θα είναι μετά εύκολο να αποτελειώσουμε το κράτος και το καπιταλισμό με μια μεγάλη επανάσταση που θα δημιουργήσει τη νέα κοινωνία.

*Άρθρο κατά 90% βασισμένο στο άρθρο του Wayne Price που υπάρχει στο Anarkismo:

north america / mexico / anarchist movement / review Wednesday November 28, 2018 08:29 byWayne Price

There are almost no books on anarchism and African-American liberation, which makes this an exceptional work. It places racial oppression at the center of U.S. society, interacting and overlapping with all other forms of oppression and exploitation. The strengths and weaknesses of the work are reviewed.

There are almost no books on anarchism and African-American liberation, which makes this an exceptional work. In the last period of radicalization (the “sixties”), very few radicals, African-American or white, were anarchists or other types of libertarian socialist. Almost all radicals were attracted by the apparent anti-imperialism of Mao, Ho Chi Minh, and Castro, and the leaders of liberation struggles in Africa. Therefore those who organized and theorized about revolutionary African-American liberation were overwhelmingly Marxist-Leninists and/or statist nationalists. If I had to think of someone who did not fit this category, I would have to go back to the Black revolutionary, C.L.R. James, who was a libertarian (autonomist) Marxist (James 1948). (Anarchists were involved in the U.S. Civil Rights movement, but mainly as anarchist-pacifists. They were perceived as nonrevolutionary pacifists.)

After the height of this period, there were a number of African-American militants who had been members of the Black Panthers and the Black Liberation Army. When in prison a small number reconsidered their politics and philosophies. Mostly unconnected to each other, they turned to revolutionary anarchism. (See Black Rose Federation 2016.) Meanwhile, there had been a general failure and conservatism of the “Communist” states, from the Soviet Union to China to Vietnam and Cuba. Among those who rejected the oppressive, racist, and exploitative status quo, there was now a rejection of Marxism-Leninism. There was a revived interest in the other revolutionary tradition, that of anarchism.

This short book is a product of the new period. It is an expansion of the authors’ essay, “The Anarchism of Blackness.” They quote repeatedly from one of the Black anarchists, Lorenzo Kom’boa Ervin (but, surprisingly, not from any of the others). Their main point is that African-Americans are not and cannot be fully merged into U.S. society, a white supremacist state established as a colonial-settler society. Black people remain essentially outside of and oppressed by this society. Despite the end of legal Jim Crow, the passage of anti-discrimination laws, and various forms of “affirmative action,” African-Americans remain primarily on the bottom of society, among the most oppressed and exploited parts of the population. Meanwhile there are on-going attacks on whatever gains have been won (such as the right to vote). Therefore the struggles of African-Americans, pushing upon established order from below, continue to fundamentally threaten the whole system of “law and order,” of established politics, and the normal electoral alternatives. They point in a different direction altogether.

We are Black because we are oppressed by the state; we are oppressed by the state because we are Black.” (Samudzi & Anderson 2018; 9) “Black people’s place in the fight against white supremacist capitalism is unique since so much of structural violence entails anti-blackness….Blackness is the anti-state just as the state is anti-Black….Black Americans [are] a group of people upon whose suffering the state is constructed…. Understanding the anarchistic condition of blackness and the impossibility of its assimilation into the U.S. social contract, however, could be empowering.” (112—113) This points to a goal of “a complete dismantling of the American state as it presently exists….” (3) and “creating an alternate system of governance that is not based on domination, hierarchy, and control.” (xvii)

This rejection of “assimilation” as a goal does not lead Samudzi and Anderson to adopt Black nationalism. Partly because they believe that “Black nationalism in the United States can sometimes entail these quasi-settler claims to the land….” (25) This raises “the question of the fate of the Native American communities in those states” (26) “We are not settlers. But championing the creation of a Black majoritarian nation-state, where the fate of Indigenous people is ambiguous at best, is an idea rooted in settler logic.” (28) They also doubt that a nationalist approach is adequate to deal with the dire threat of world-wide environmental catastrophe caused by the system. And they point out that the upholders of Black oppression are not only European-Americans. “There are many politicians and state operatives of color, Black and otherwise, working for white supremacy.” (13)

Samudzi and Anderson especially object to “Black nationalism’s frequent exclusion of” Black and other women and LGBTQ people (70—71). “We must also explicitly name different gendered and sexual identities within blackness. Any truly liberatory politics must speak to the unique needs and vulnerabilities of Black women and girls, especially Black queer and transgender women and girls.” (68)

Others have rejected both total assimilation (“integration”) and Black nationalism, such as C.L.R. James and Malcolm X in his last year. Probably most African-Americans do not want to separate from the U.S.A. They mostly want to win the democratic rights promised by the U.S. tradition==but without giving up their Black identity and pride and their special organizations (such as the Black church and communities).

However, under the great pressures and upheavals which might lead to a revolution, it is possible that many African-Americans might come to want their own separate country (whether with its own state or as an anarchist community). If this should develop, surely anarchists should support their right to have this if that is what they want. We believe in freedom. This is not discussed in the book.

Samudzi and Anderson advocate “a truly intersectional framework and multifaceted approach to Black liberation.” (28) “Our work to end the deterioration of nature must be understood as a necessary and inseparable component of a global anticapitalist movement.” (35) They call for a more united U.S. Left. “There is not a unified Left in this country…If we do not build that functionally cohesive Left…the rights of all people oppressed by capitalist white supremacy will inevitably continue to erode.” (17) But the book is weak in terms of how to build that unified Left as part of a global anticapitalist movement--nor does it distinguish between the statist, authoritarian, Left and a libertarian, anti-statist, Left. They are undoubtedly right to raise a pro-Black, pro-feminist, pro-LGBTQ, and pro-ecology orientation. (They have a discussion of armed self-defense and gun control which I found rather confused.) But how can these be integrated into an “intersectional and multifaceted framework”?

African-American Liberation and Class

The weakest part of the book is its lack of analysis of why African-Americans are oppressed, and what functions this oppression performs for the system. This should lead to an analysis of the economic role of white supremacy in producing a surplus of wealth to maintain the ruling class, the corporations, the state, and all other capitalist institutions—a surplus of wealth which is squeezed out of the working population. They refer frequently to “capitalism” and sometimes to “classism,” but do not see that the capitalist class system is a system of exploitation, of draining wealth from working people.

Africans were not brought to the Americas in order for white people to have someone to look down on. They were kidnapped and enslaved to become a form of worker (chattel slaves). They were bought and sold on a market so they could be used to produce commodities (tobacco, cotton, etc.) to be sold on the world market.

With the end of slavery, African-Americans continued to be oppressed, serving two functions. First, they were kept as a vulnerable group which could be super-exploited. They were paid less than the rest of the working class and given the worst jobs, therefore producing a large amount of profit. Second, they were used to keep the working class as a whole divided and weak, so long as the white workers accepted the “psychological wages of whiteness,” namely feeling superior to someone. While the white workers got some small benefits (more job security, slightly better pay, etc.), they paid a high price in economic and political weakness. (Their inability, to this day, to win universal health care, unlike in every other Western imperialist country, is only one example.) The hopeful aspect of this situation is that it is in the immediate material interest of white workers to oppose racism—as well as being morally right. This gives anti-racists something to appeal to.

On the second function of racism: In the 1800s, the great Black abolitionist, Frederick Douglass, wrote about his experiences as a rented-out slave on the Baltimore shipyards, surrounded by racist white workers. While well aware of the difference between chattel slavery and wage slavery, “Douglass keenly grasped the plight of the white poor. In their ‘craftiness,’ wrote Douglass, urban slaveholders and shipyard owners forged an ‘enmity of the poor, laboring white man against the blacks,’ forcing an embittered scramble for diminished wages, and rendering the white worker ‘as much a slave as the black slave himself.’ Both were ‘plundered and by the same plunderer.’ The ‘white slave’ and the ‘black slave’ were both robbed, one by a single master, and the other by the entire slave system. The slaveholding class exploited the lethal tools of racism to convince the burgeoning immigrant poor, said Douglass, that ‘slavery is the only power that can prevent the laboring white man from falling to the level of the slave’s poverty and degradation’.” (Blight 2018; 77) To this day, the “crafty” capitalists continue this game of divide-and-conquer, between white workers and African-American workers, and also among Latino, Asian, and immigrant workers.

While not referring to this key aspect of capitalist racism, the authors do discuss the relationship between the oppression of African-American women and exploitative labor. There has been, and is, a “raced and gendered labor extraction [in]…the functioning of capitalism…Black women’s labor was central to the development of the capitalist state and the American slaveocracy….Gendered anti-blackness formed the cornerstone of Jim Crow modernity….” (71) African-American women faced a “triple labor (domestic, industrial, and sexual…).” (72)

This is entirely true and very insightful. It is odd that the authors do not further discuss the “raced labor extraction” from Black workers (of all genders and orientations) which plays a central role in the “labor extraction” from the entire, multiracial, multiethnic, multinational, and multigenderred, working class. Historically, Black workers, female and male, have played key roles in U.S. working class struggles, as well as in broader African-American struggles. An intersectional working class strategy should focus on this (which was the point of James 1948).

The Revolutionary Goal?

The book lacks a strategy for African-American liberation, beyond broad insights. “People may ask for answers as though there are distinct formulas….The solution to capitalism is anticapitalism. The solution to white supremacy is the active rejection of it and the dual affirmation of Indigenous sovereignty and Black humanity.” (114) This is not good enough.

It is not clear whether their rejection of the U.S. state and white supremacist capitalism implies a revolution to them. I do not mean a popular insurrection as an immediate goal, but as a strategic end-in-view, a guiding goal of eventually overturning the state and all forms of oppression. “It is possible that a people’s liberation is a perpetual project and must constantly be renewed and updated.” (114) Samudzi and Anderson write of “a long struggle [in which] meaningful steps toward liberation do not have to be dramatic.” (115) Fair enough, but they do not speak of how to get to an eventual destruction of the institutions of racist-sexist-antiecological-capitalism. A revolution may be a “long struggle” but not “a perpetual project.”

It is not clear whether they are anarchists. I do not mean that I doubt their sincerity, since I take them at their word. But they themselves waffle on whether to call themselves anarchists. They took “anarchism” out of the title of their book (from the original essay), and write, “We may choose not to limit or misrepresent the diversity of our struggle by explicitly naming ourselves as anarchists…”(66) Their values and perspectives seem to be consistent with anarchism. They were clearly influenced by Black anarchists. I do not raise this point to condemn them—they may call themselves whatever they like. But this wishy-washy attitude toward owning the “anarchist” label weakens their revolutionary perspective. Similarly, while they repeatedly refer to “anticapitalism,” they never write of “socialism” (let alone “communism”).


There are very few writings on anarchism and African-American liberation, which makes this an interesting work. It clearly places racial oppression at the center of U.S. society, interacting and overlapping with all other forms of oppression and exploitation. It insists that Black liberation will mean the destruction of the present U.S. state and sexist-racist capitalism. Its main weaknesses are a lack of a strategy and a failure to integrate a class analysis of capitalism into its program and perspective. They fail to see the special role of African-Americans in the working class and in the U.S. revolution.


Black Rose Federation (2016). Black Anarchism: A Reader.

Blight, David W. (2018). Frederick Douglass; Prophet of Freedom. NY: Simon & Schuster.

James, C.L.R. (1948). “The Revolutionary Answer to the Negro Problem in the U.S.”

Samudzi, Zoe, & Anderson, William C. (2018). As Black as Resistance; Finding the Conditions for Liberation. Chico CA: AK Press.

*written for

image ea74e8c30b6b121cba2883972d7fdcee_1.jpg 0.04 Mb image ea74e8c30b6b121cba2883972d7fdcee_2.jpg 0.04 Mb image ea74e8c30b6b121cba2883972d7fdcee_3.jpg 0.04 Mb image ea74e8c30b6b121cba2883972d7fdcee_4.jpg 0.04 Mb image ea74e8c30b6b121cba2883972d7fdcee_5.jpg 0.04 Mb

Εάν τα σωματεία αποτελούν το δόρυ στα χέρια των εργατών, η αιχμή του ξεκάθαρα είναι η απεργία. Μια απεργία μακριά από ηγεσίες, γραφειοκράτες και κομματικούς μηχανισμούς, που μόνο σκοπό έχουν να εξυπηρετούν το κράτος και το κεφάλαιο. Μια απεργία που να έρχεται σε ρήξη με τα αφεντικά, μικρά και μεγάλα και όχι να κατεβαίνει μαζί τους στο δρόμο υπό το πρίσμα της κοινωνικής ή και εθνικής συμμαχίας.

Να κάνουμε τον συνδικαλισμό επικίνδυνο

Συγκέντρωση Τετάρτη 28/11/2018, στις 10:30, στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων.

Τις τελευταίες μέρες υπάρχει μεγάλη αναστάτωση στους κύκλους της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ αλλά και του ΠΑΜΕ, όσων αφορά την πραγματοποίηση απεργίας τον Νοέμβριο. Το ιστορικό ξεκινάει με την προκήρυξη απεργίας από τα συνδικάτα οικοδόμων στις 8/11. Η ΑΔΕΔΥ κάλεσε σε απεργία στις 14 του μήνα, αναγκάζοντας τους οικοδόμους να αλλάξουν την ημέρα για τις 14/11 περιμένοντας το κάλεσμα της ΓΣΕΕ. Η ΓΣΕΕ τελικά καλεί στις 28/11 αναγκάζοντας από την μία όλα τα εργατικά κέντρα που ελέγχει το ΠΑΜΕ να καλέσουν κι αυτά στις 28/11, αφήνοντας το κάλεσμα των οικοδόμων για τις 14/11.

Δεν είναι ανάγκη, κάποιος να έχει εντρυφήσει στην συνδικαλιστική ιστορία του τόπου, για να καταλάβει πόσο βρωμάει η υπόθεση. Από την μία, το ΠΑΜΕ προσπάθησε να τραβήξει τη ΓΣΕΕ σε απεργία, πρακτική που ακολουθεί χρόνια τώρα και από την άλλη οι γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ κατάφεραν, αρκετά εύκολα όπως αποδείχτηκε, να δημιουργήσουν μεγάλη αναταραχή στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ αναγκάζοντας τους σε αναδίπλωση.

Κάπου ανάμεσα σε αυτή την κατάσταση, έχουν βρεθεί οι εργαζόμενοι αλλά και πολλά πρωτοβάθμια σωματεία, τα οποία είδαν την κλασσική απεργία – πυροτέχνημα, (λίγο πριν την ψήφιση του προϋπολογισμού) να εκφυλίζεται για άλλη μια φορά. Έχουν γραφτεί αμέτρητα κείμενα για το βρώμικο και διασπαστικό ρόλο των γραφειοκρατικών τριτοβάθμιων οργάνων της χώρας κι έτσι κι αλλιώς δεν περιμέναμε και τίποτα λιγότερο.

Παρά όμως τον ζόφο που επικρατεί στο συνδικαλιστικό πεδίο και τον εκφυλισμό της απεργίας που προωθούν οι ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ, ποτίζοντας ταυτόχρονα το δέντρο της εθνικής συμφιλίωσης, οι εργάτες και οι εργάτριες πρέπει να αντιληφθούμε ότι τα συμφέροντα τα οποία μας εξυπηρετούν είναι ξεκάθαρα τα ταξικά. Τίποτα και ποτέ δεν μας χαρίστηκε χωρίς αγώνα.

Ακόμα και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι οποίες έχουν μπει στην ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν εξόφθαλμα ένα προεκλογικό τρικ. Δε μπορούμε να περιμένουμε από τις κυβερνήσεις και τα αφεντικά να μας χαριστούν. Αντίθετα, θα πρέπει να αγωνιστούμε και να διεκδικήσουμε τους όρους ζωής μας. Η «έξοδος από την κρίση», δεν αποτελεί παρά ένα πλασματικό σενάριο, πράγμα που το καταλαβαίνουμε βέβαια όλοι οι εργαζόμενοι, καθώς δεν έχουμε δει καμία αύξηση στον μισθό μας, καμία καλυτέρευση των υλικών όρων ζωής μας. Tο αυξημένο πρωτογενές πλεόνασμα, για το οποίο τόσο μας έχουν ζαλίσει τα αυτιά, έχει προέρθει από τις βαριές φορολογήσεις της εργατικής τάξης και προορίζεται για τις τσέπες των μαντρόσκυλων του κράτους και των αφεντικών, δηλαδή των καραβανάδων και των μπάτσων, με την μορφή των αναδρομικών.

“Όαση” σε αυτή την κατάσταση, αποτελεί η προσπάθεια των πρωτοβάθμιων σωματείων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη να καλέσουν διακλαδική απεργία στη 1 Νοέμβρη χωρίς να περιμένουν καμία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Η οργάνωση στα σωματεία και η αντίσταση στους χώρους δουλειάς, δεν αποτελεί ένα μότο που έχουμε φετιχοποιήσει, αλλά είναι το όπλο μας απέναντι στα αφεντικά τα οποία το μόνο που δεν θέλουν, είναι εργαζόμενοι που αντιλαμβάνονται την καταπίεση που βιώνουν και την ασφάλεια που μπορεί να τους παρέχει ένα δυνατό συνδικαλιστικό όργανο. Μια ασφάλεια που μας δίνει το αβαντάζ να μπορούμε να διεκδικούμε ό,τι έχει παρθεί, μετά από 8 χρόνια “λιτότητας”.

Τέλος, εάν τα σωματεία αποτελούν το δόρυ στα χέρια των εργατών, η αιχμή του ξεκάθαρα είναι η απεργία. Μια απεργία μακριά από ηγεσίες, γραφειοκράτες και κομματικούς μηχανισμούς, που μόνο σκοπό έχουν να εξυπηρετούν το κράτος και το κεφάλαιο. Μια απεργία που να έρχεται σε ρήξη με τα αφεντικά, μικρά και μεγάλα και όχι να κατεβαίνει μαζί τους στο δρόμο υπό το πρίσμα της κοινωνικής ή και εθνικής συμμαχίας.






This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Tue 11 Dec, 10:17

browse text browse image

download.jpg imageΠρώτο βήμα η αυτο ... Dec 08 20:28 by Zaher Baher 0 comments

pollution.jpg imageSouth Africa’s polluting giants: it’s about profits and class Dec 07 19:20 by Shawn Hattingh 0 comments

kurdssaudi.jpg imageThe Saudi-Kurdish love affair Dec 07 14:03 by Khaled Aboud 0 comments

Alan at anti-fascist demo in the 1990s. imageAlan MacSimóin (1957-2018) – Dublin Historian and Political Activist Dec 06 16:02 by Sam 0 comments

Eddie Conlon (left) and Alan (right) at Dunnes Stores strike picket against Apartheid in South Africa, 1984. imageAlan MacSimóin (1957-2018)- Rest In Power Dec 06 15:50 by WSM 0 comments

shoplifters.jpg imageMovie Review: 'Shoplifters' (2018) Dec 06 11:47 by LAMA 0 comments

da14eb3df594a0af12ccb36268f17021_l.jpg imageΦασιστική δολοφο... Dec 05 20:50 by Κατάληψη Ελαία 0 comments

yan.jpg imageΗ μπαρουφο-ιδεολ_... Dec 01 18:33 by Dmitri (αναδημοσίευση) 0 comments

ea74e8c30b6b121cba2883972d7fdcee.jpg imageThe Anarchism of Blackness--Review of Zoe Samudzi & William C. Anderson, “As Black as Resi... Nov 28 08:29 by Wayne Price 0 comments

croppedlogoese.jpg imageΝα κάνουμε τον συ ... Nov 28 04:39 by ΕΣΕ Ιωαννίνων 0 comments

wsmclgenderviolence.jpg imageWSM marks International Day for the Elimination of Violence against Women at their strateg... Nov 26 21:12 by Andrew 0 comments

regeneracion_925959_1.jpg imageΚυβέρνηση; Nov 24 19:03 by Ricardo Flores Magon 0 comments

images947947947.jpg imageΕκπαιδευτικής με... Nov 23 16:37 by αναρχική συλλογικότητα καθ 0 comments

images.jpeg imageΣχέση πανεπιστημ... Nov 22 17:53 by Αυτοοργανωμένο Στέκι Γεωπονικού 0 comments

cmsimage000004686.jpg imageΑπόγνωση, φόβος κ ... Nov 21 19:10 by Common Grounds 0 comments

Εκδόσεις Furtuna imageΌμορφες αναρχικέ... Nov 19 19:19 by Dmitri 0 comments

fb_img_1542408769584.jpg image[Colombia] La solución: ¡DESMOVILÍZATE ESCUADRÓN! Nov 18 01:35 by Acción Libertaria Estudiantil (ALE) 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_cnt_fai.jpg imageΧτίζοντας ένα μα_... Nov 16 17:23 by Thabang Sefalala-Lucien van der Walt 0 comments

warren.jpg imageBuilding black working class counter-power against state, capital and national oppression Nov 13 19:11 by Warren McGregor 0 comments

far_contexto_internacional.jpeg imageContexto Internacional: "Guerra comercial y estado policial de ajuste" Nov 12 22:11 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

machno.jpg imageΝέστωρ Μαχνό (7/11/1888-6/7/1934) Nov 08 19:04 by Dmitri (αναδημοσίευση) 0 comments

textSolidarity with Alex Nov 08 14:00 by AWSM 0 comments

cover.jpg imageΑναρχικές ρίζες `... Nov 07 19:46 by Dmitri (αναδημοσίευση) 0 comments

textThe Lesson of Brazil Nov 06 17:37 by Pierre Beaudet 0 comments

textLos errores de la izquierda brasileña que auparon a Bolsonaro Nov 06 17:27 by Bernardo Gutiérrez 0 comments

fora.jpg imageΗ FORA στην Αργεντινή... Nov 05 19:34 by Scott Nappalos 0 comments

textThe Google Walkout: An International Working-Class Movement Nov 05 18:55 by Dan La Botz 0 comments

xsergiomoroepauloguedes.jpg imagePrimeira análise comentada após a vitória de Bolsonaro: que governo é esse?! Nov 03 21:42 by BrunoL 0 comments

textOctober 2018 Kate Sharpley Library Bulletin online Nov 02 18:40 by KSL 0 comments

textLecciones en portugués. Otra bofetada ideológica. Feminismo 3G Nov 01 00:06 by Andrés Bianque Squadracci 0 comments

more >>
© 2005-2018 Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by [ Disclaimer | Privacy ]