user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
américa del norte / méxico / luchas indígenas / news report Saturday January 14, 2017 17:00 byDemián Revart

En el municipio de Hopelchén en Campeche, la comunidad de San Franciso Suc-Tuc ha decidido regirse por usos y costumbres. ¿Qué significa esto?, los días 9, 10 y 11 de enero, tras una jornada de históricas asambleas deliberativas, los pobladores eligieron a un Consejo de Gobierno autónomo y a tres representantes que fungirán como tesorero, secretario y comisario, todos ellos, desconcentrados y revocables para la administración que se plantee en futuras asambleas, una diferencia radical de lo que enmarca el viejo orden constitucional.

Ahora, velarán por la gestión autónoma del territorio y la vida social en pos de los intereses comunes, y ya no por los que el Estado-Ayuntamiento siempre ha transformado en negocio y lucro de unos cuantos.

"Lo imposible sólo tarda un poco más"

-Alguien lo dijo. Hoy se replica en los muros (de la calle y del Facebook)-

Demián Revart
Hacia un panorama donde nosotros pongamos los reflectores

El orden capitalístico actual, ordena las imágenes del mundo –y la información- a su conveniencia. Las alternativas que muchos buscamos ante el deterioro global y esa dictadura mediática que impide que más personas tengan conocimiento de ellas, también se centraliza en vanguardias, en resistencias históricas, dejando en segundo plano otras propuestas que emergen, incluso, más sólidas que éstas.

La rutina del trabajo -y el estudio- no refiere únicamente a la explotación de nuestro tiempo, energía y oportunidades para realizar otras actividades que no recaigan en la monotonía, en el "desearía no estar aquí", le resta también panorama a nuestro entender-el-espacio, a ver otras geografías, a la posibilidad de entrelazarnos de sujeto en sujeto, de causa en causa. No es imposible salir de nuestras esferas.

Mientras se sigue hablando como principales tópicos sobre el #NoAlGasolinazo, la presidencia de Trump, la hipocresía de Obama en su último discurso, etc., una comunidad maya alejada de la metrópoli, se ha convertido en un nuevo estandarte de ese discurso que se repite y repite hasta el cansancio -y como la dieta que uno se propone para año nuevo- pocas veces se lleva a la práctica: ¡es hora de organizarnos!

En el municipio de Hopelchén en Campeche, la comunidad de San Franciso Suc-Tuc ha decidido regirse por usos y costumbres. ¿Qué significa esto?, los días 9, 10 y 11 de enero, tras una jornada de históricas asambleas deliberativas, los pobladores eligieron a un Consejo de Gobierno autónomo y a tres representantes que fungirán como tesorero, secretario y comisario, todos ellos, desconcentrados y revocables para la administración que se plantee en futuras asambleas, una diferencia radical de lo que enmarca el viejo orden constitucional.

Ahora, velarán por la gestión autónoma del territorio y la vida social en pos de los intereses comunes, y ya no por los que el Estado-Ayuntamiento siempre ha transformado en negocio y lucro de unos cuantos.

De la humillación silenciada a “la solución está en nuestra voz”

Suc-Tuc es un territorio comunal relativamente minúsculo que es atravesado por la carretera Campeche-Holpechén-Bolonchén, modernizada a mediados de 2015. Su sustento económico se consolida en la apicultura y la agricultura, principalmente en la producción del maíz criollo. En cuanto a la población, la mayoría es de descendencia maya y un 80% aún habla la lengua nativa, hay otros grupos como algunas familias guatemaltecas que se han incorporado a la localidad (representan a lo mucho un 2% de la población). Las cifras oficiales calculan un aproximado de 1179 habitantes, aunque ellos dicen que “empadronados sólo somos 653”.

Hay más factores a considerar para la lectura de este territorio. Desde su inmigración a México en 1922, algunos grupos de menonitas habitan en la ruralidad de Campeche, fenómeno demográfico que con el tiempo marcaría una clara segregación racial y de privilegios entre la mayoría productiva –indígena y mestiza- y la minoría –menonita-, esta última respaldada por los órganos estatales.

El despertar por la autogestión y un nuevo panorama de vida en Suc-Tuc tiene su primer cauce en el hecho de que el gobierno concesionara a Monsanto Company el 6 de junio de 2012 –con aval de la SAGARPA y SEMARNAT- 253,000 hectáreas para la producción de soya genéticamente modificada y otros productos. Entre los pilares más beneficiados por este jugoso e ilegal negocio, se encontraron familias menonitas y sub-empresas asociadas a este ecocida monopolio de transgénicos que instalaron sus maquinizados para comenzar a sembrar, y a la par, propiciaron una inmensa deforestación que se tradujo en serios problemas de la producción para los apicultores (de los 10-15 tambores que producían diariamente, la cantidad se redujo a 2-3).

La lucha fue de golpe en esos años y la gente se instruyó en el reto de la espontaneidad. “Cuando supimos y oímos lo de los transgénicos, que tampoco sabíamos qué cosa eran, ya los teníamos aquí. Luego, a través de nuestra organización, fuimos sabiendo qué cosa es transgénico, qué daño hace y quién lo trae. Entonces nos pusimos alerta y vimos también de los efectos que estaba haciendo en la apicultura” [1], narra José Luis, campesino maya y activista en torno a este primer precedente de organización.

Aunque los cultivos ilegales y estas afectaciones ocurrieron en las comunidades vecinas de Suc-Tuc (ubicadas en el centro de Campeche y en la frontera con Yucatán), fue el proceso de irrigación química por avionetas la causa de que se viera un daño directo en el ejido. La salud también ha estado en riesgo. En agosto de 2016, salieron a la luz pública diversas investigaciones del Centro de Ecología, Pesquerías y Oceanografía del Golfo de México (EPOMEX) de la Universidad Autónoma de Campeche, confirmando la presencia de glifosato en el manto freático de Hopelchén, así como en la sangre y orina de mujeres y niños de Ich Ek, Suc-Tuc, San Juan Bautista Sacabchén y Crucero San Luis, donde productores menonitas han usado durante años ese herbicida, considerado como una mortal sustancia cancerígena [2].

Aunque la distancia es abismal entre los privilegios laborales de estos dos grupos, no existió un conflicto que llegara a la violencia en la región.

La mente es propensa a trazarse un solo rumbo, monótono, rutinario. Autoelimina las posibles alternativas para vivir de una manera más complaciente y placera, todo ello por la resignación y el temor de sacar a flote la conciencia, sentimientos negativos que provoca la explotación del trabajo y la falta de oportunidades en el campo, las provincias y –desde la Colonia- en las comunidades indígenas.

Un futuro incierto era lo único seguro para la gente de Suc-Tuc. Un imperio inconsciente cimentado en el “así nos toco vivir y así serán las cosas”. Reitero: era, en pretérito.

Y entonces… ¿qué es lo que provocó que Suc-Tuc decidiera autodeterminarse y trazar un nuevo rumbo? Vayamos a los hechos recientes. Por los primeros días de diciembre del año pasado, la comunidad tomó por asalto la iniciativa de reunirse, discutir y deliberar desde las suspicacias algo que inquietaba a la mayoría –aunque en principio, afectando directamente sólo a una minoría-. Posteriormente y con documentos oficiales a la mano -obtenidos por algunas instancias que investigan la supuesta ‘transparencia’ de los organismos gubernamentales-, el domingo 4 de diciembre, la población comprobó que la comisaría municipal Olivia Esther Ucán Chan, se constreñía en corrupción; desvió recursos y falsificó firmas en distintos documentos lícitos que corresponden a un programa de becas para jóvenes en la comunidad, padres de familia denunciaron la falsificación de identidades en esos documentos y, por obviedad, que el apoyo nunca llegó a sus manos.

La gente enarboló protestas en la cabecera de Hopelchén. El 14 de diciembre, la asamblea acudió al Ayuntamiento del municipio para ingresar la denuncia donde se acusa de fraude a la comisaria. De esa movilización, el poder municipal y el secretario del Ayuntamiento, Javier Soberanis Acosta –un personaje clave para entender el teatro que el gobierno ha montado contra el movimiento- se comprometieron a convocar a una reunión resolutiva, sin embargo, pasó que sólo dieron largas y largas.

El día acordado tuvo fecha el 16 de diciembre. Con cinismo, ninguna autoridad gubernamental se presentó a la reunión, a lo que, con gran enojo, los pobladores bloquearon la carretera Campeche-Hopelchén durante la noche. Después de tres horas llegaron tres funcionarios del Ayuntamiento a dialogar, se acordó “resolver el conflicto” en una asamblea en la comisaría ejidal de Suc-Tuc. El primer punto resolutivo fue la destitución definitiva de la comisaria. Al finalizar por la madrugada del 17 de diciembre, -ya cuando se había firmado la minuta con los acuerdos, e incluso, una persona iba en camino a la casa de Ucán Chan para que firmara su renuncia-, arribaron 4 camiones cargados de antimotines. Armados con gases lacrimógenos y macanas, ingresaron al lugar de la reunión con violencia verbal y psicológica en todo momento, hasta que empezaron a golpear a los pocos pobladores que aguantaron todo el día en la junta; detuvieron a 3 de ellos (Diego Armando Poot Pech, José Alfredo Poot Aguayo y Sergio Echazarreta Ucán). Afuera del lugar, corretearon, aventaron piedras y gases lacrimógenos a la gente que salió a auxiliar a los primeros agredidos, golpearon y rompieron los vidrios de varios automóviles y motocicletas por “puro gusto” [3]. La gente responsabiliza como actor intelectual de estos hechos al gobernador de Campeche, el priísta Alejandro Moreno Cárdenas, acusado de múltiples represiones durante su mandato desde septiembre de 2015.

Testigos que se encontraban en la junta, narran que al ingresar los antimotines de la Policía Estatal Preventiva (PEP), les gritaron con matiz de amenaza “¡liberen a los detenidos!”, a lo que mostraron estupefacción, pues las personas del gobierno “estaban sentados y hasta se estaban tomando un refresco”. Y en efecto, el contralor que fungió como instancia legal en la asamblea, acusó a los manifestantes de “privación ilegal de la libertad” y “obstrucción de las vías públicas”, delitos fabricados que se les imputan hoy en día. Como colofón, el “agredido” denuncia, literalmente:“firmé en contra de mi voluntad, la gente me retuvo”.

La organización Ka’ Kuxtal Much’ Meyaj A.C. [4] –de la cual forma parte uno de los presos- dio testimonio, de igual manera, sobre los hechos en un comunicado virtual, enunciando que “(…) la comunidad se replegó, muchos buscaron refugio para no ser víctimas de los golpes que la policía estaba dando, sin embargo, otros más se enfrentaron al ver que se estaban llevando a sus amigos o familiares, algunos pudieron liberarse, pero cuatro personas fueron subidas a las camionetas de la policía. De estas cuatro, una persona fue regresada a la comunidad. Las otras tres se encuentran detenidas. Una de estas personas, es miembro de nuestra organización” [5].

Ese clima madrugador de violencia, mentiras y rabia, despertó aún más la participación de la asamblea de Suc-Tuc. Se endurecen los bloqueos carreteros. Los mitines afuera del Congreso del Estado radicalizan su tonalidad. Bajo las consignas “no somos pandilleros, somos una comunidad indígena que exige justicia” y “el gobierno reprime al pueblo de Suc-Ttuc” más gente asiste a las movilizaciones con el ánima de colaborar por la liberación de los 3 presos. Actualmente, Sergio, Diego y José Alfredo se encuentran en calidad de ‘prisión preventiva’ en el Penal de San Francisco Kobén.

En las mesas de diálogos posteriores al 17 de diciembre, las autoridades se centraron -¡mágicamente!- en la sustitución de la comisaria, de los tres presos se habló muy poco. Algunos de los argumentos que las autoridades jurídicas utilizan como retórica, son que “no hay pruebas contundentes, por eso no los trasladaron a la ‘grande’, se les da 3 meses de prisión preventiva (…) para el 31 -¡¿de marzo?!- estarán de nuevo en sus casas”.

Aunado a eso, la población se entera de que la comisaria Ucán Chan sigue sellando y validando documentos desde su domicilio, por tanto, el mensaje de que el Estado seguirá desatendiendo las peticiones del movimiento se convirtió, más bien, en un mensaje de humillación que encontró su último segundo de vida. La comunidad cierra el telón diciendo: “ya no vamos a seguir yendo al Ayuntamiento a manifestarnos, vamos a organizarnos localmente para elegir a nuestros representantes y cambiar de rumbo”.

El proceso

Vale no ser perniciosos, por lo que es de gran relevancia asentar que sería demasiado optimista dar de facto la instauración del autogobierno, al menos no en estos momentos, una definición concreta de lo que ocurre en Suc-Tuc es, como el título de este texto, la decisión mayoritaria de la comunidad por conformar y regirse en un autogobierno comunal. Los resultados y experiencias serán los factores determinantes para que en un futuro no muy lejano se escriba en todas partes que “Suc-Tuc es una comunidad autónoma”.

Así, podemos dibujar el cómo se gestó el proceso comunitario:

La convocatoria para elegir a sus autoridades por usos y costumbres se difundió de voz en voz para realizarse el 9 de enero, no obstante, la asamblea fue disuelta por la provocación de un agente infiltrado del PRI, desviando los objetivos que la gente ya tenía bien pensados, ocasionando a su vez que la asamblea se pospusiera para el siguiente día.

Ya el 10 de enero por la noche, Suc-Tuc eligió a los integrantes de un Consejo de Gobierno autónomo y a tres representantes que fungirán como tesorero, secretario y un nuevo comisario, respectivamente. Casi al finalizar este histórico momento, hizo acto de presencia -con total exasperación- Javier Soberanis, intimidando e intentando volver a desviar los acuerdos logrados.

Los abogados y defensores de derechos humanos que integran la organización Caracol ODDH -acompañantes y traductores también en otras instancias de diálogo con los distintos niveles de gobierno-, difundieron en sus redes sociales que “(...) a pesar de que en todo momento el secretario del Ayuntamiento trató de decirle a los pobladores que no era correcto elegir por usos y costumbres, “ya que en Campeche no existe ninguna comunidad que se gobierne así” y que esperaran los tiempos y procesos electorales del municipio, los pobladores eligieron a sus representantes y levantaron un acta de acuerdo, reconociendo así la nueva administración popular”. Como arma jurídica –que dejó sin argumentos a Soberanis- dieron lectura a los Artículos 2° y 39° constitucionales, pautas vigentes para la elección popular en cualquier momento.

La votación fue un acto de democracia directa con base en la confiabilidad y el apoyo mutuo que muestran tanto pobladores como los representantes electos. Es un nuevo esquema sin la participación directa/indirecta de los partidos políticos [6] y que descansa en una total horizontalidad.

El 11 de enero por la mañana, el pueblo llevó el acta del nuevo Consejo de Gobierno a la cabecera de Hopelchén. No resultó agradable el encuentro. En entrevista con Tribuna Campeche, los pobladores denuncian que el Ayuntamiento se negó a quitar del cargo a la comisaria, textualmente, diciendo que “lo más viable es que ella renuncie y facilite las cosas al pueblo”[7]. ¿Qué esperanza podemos tener en que una persona con tanto poder y con un estilo de vida resuelto a costa del trabajo productivo de los demás, renuncie a dichas comodidades de la noche a la mañana? Se les achacó con otras palabrerías, argumentándoles que “se tienen que esperar a 2018 porque ustedes eligieron a la comisaria (…) está bien que se organicen, pero su representante sólo puede ser civil, no comisarial”.

Si analizamos estas declaraciones podemos afirmar que… ¡es irrebatible!, el Estado busca todas las piezas de distracción-confrontación discursiva para ‘ganar tiempo’ y evitar que el autogobierno de Suc-Tuc logre consolidarse y comience a operar. De igual forma, Caracol ODHH informa que “Soberanis no quiso recibirles el acta porque no estaba "sellada" con el sello de la ex-comisaria, a pesar de que el acta consta de firmas de la mayoría de los pobladores empadronados de la comunidad”, pretexto difícil de superar bajo el esquema de la legalidad, ya que la comisaria no ha salido a la luz pública desde el conflicto que se desató a inicios de diciembre.

La solidaridad definitiva

Construir un autogobierno comunal no simboliza una salida temporal, es un germen que se trabaja día con día, es una tarea político-organizativa que conlleva demasiado esfuerzo y vulnerabilidad para quienes lo integren y respalden. El Estado es hostil y buscará todas las maneras existentes para contrarrestar la fuerza de la gente de Suc-Tuc, por ejemplo, el retiro de programas sociales, las becas –irónicamente, el punto de lanza de este movimiento-, la intimidación policial [8] y hasta decisiones extremas de represión violenta como se observó en la madrugada del 17 de diciembre.

La solidaridad debe ser urgente y DEFINITIVA por parte de México y el mundo, tanto por la liberación de los presos como para evitar el desmantelamiento del proceso.

Por eso decimos: que los textos no vacilen sólo en la información, dotémosles de un sentido práctico. Repliquemos lo que sucede en Suc-Tuc de voz en voz, en las calles, en el internet, por todos los rincones existentes. Estemos atent@s, ¡encendamos y coloquemos los reflectores –de los cuales escribí al inicio del artículo- allí donde se necesitan!

¡SOLIDARIDAD DEFINITIVA E INTERNACIONAL CON LA COMUNIDAD DE SUC-TUC!

¡LIBERTAD INMEDIATA E INCONDICIONAL A SERGIO, DIEGO Y JOSÉ ALFREDO, PRESOS POR LUCHAR POR LA VERDAD Y LA AUTODETERMINACIÓN!

¡LA AUTONOMÍA ES LA VIDA, LA SUMISIÓN ES LA MUERTE!

Notas críticas y referencias

[1] “Los mayas de Hopelchén resisten a la muerte de su maíz, sus abejas y su pensamiento” en Red en Defensa del Maíz, Gloria Muñoz Ramírez, 08 de marzo de 2014. http://redendefensadelmaiz.net/2015/09/opinion-mayas-de...el1-9

[2] “Encuentran glifosato en manto freático, agua embotellada y orina de habitantes de Hopelchén”, La Jornada por Lorenzo Chim, 30 de agosto de 2016, p. 28. http://www.jornada.unam.mx/2016/08/30/estados/028n1est

[3] Entrevista a Leonardo Poot Pech, padre de Diego Armando Poot Pech, uno de los detenidos del 17 de diciembre. “Sin justicia e igualdad” en ¡Por esto!, Dignidad, identidad y soberanía, por Adrián Ferráez y Jorge Caamal, 28 de diciembre de 2016. https://www.poresto.net/ver_nota.php?zona=yucatan&idSec...28645

[4] Ka’ Kuxtal Much’ Meyaj A.C “Organización indígena en defensa de las semillas” es una agrupación originaria de Hopelchén que apuesta por “construir como parte del pueblo maya, las condiciones educativas, organizativas y productivas para el buen vivir de nuestras comunidades”. Se ha dedicado enérgicamente a la concientización de la importancia de enfrentar al monopolio de la cosecha de transgénicos, logrando ganar amparos contra Monsanto. Han organizado también el “Festival de las Semillas Nativas” desde el año 2008, replicado en Iturbide, Dzibalchén, Suc-Tuc y otras comunidades de Campeche y Yucatán.

[5] Pronunciamiento de Ka' Kuxtal Much' Meyaj A.C. sobre la represión ocurrida en San Francisco Suctuc, 18 de diciembre de 2016. Publicación en Facebook: https://www.facebook.com/kakuxtalmm/posts/1118146738283452

[6] No es una asamblea que discrimine, al contrario, invita cordialmente a que los “hermanos partidistas” participen, pero dejando de lado las banderas y los colores. Es lógico, los restos de la sociedad ulterior y su democracia representativa no se erradican de tajo, sino con la participación mayoritaria en un nuevo diagrama político.

[7] “Que renuncie Comisaria Municipal de Suc-Tuc”, Tribuna Campeche, 12 de enero de 2017. http://tribunacampeche.com/municipios/2017/01/12/renunc...-tuc/

[8] En entrevista con Caracol ODHH, nos relatan que “la presencia policial es intermitente, a lo mucho hay 1 o 2 patrullas que rondan de forma esporádica en Suc-Tuc”. Otras causas que aminoran la presencia policial son la lejanía territorial a las cabeceras de Holpechén y Campeche, y el cobarde asesinato a golpes de Dennis Abraham Canché Trejo, ingeniero agrónomo y vecino de Bolonchén de Rejón el 1 de noviembre de 2014, por policías estatales.

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εκπαίδευση / Γνώμη / Ανάλυση Friday January 13, 2017 16:31 byΑυτόνομα Σχήματα

Από την άμπωτη στην παλίρροια και πάλι πίσω - 3 συζητήσεις για τον απεργιακό αγώνα των εργαζομένων στα πανεπιστήμια και ορισμένες κριτικές σημειώσεις για την προοπτική των ταξικών αγώνων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση - Το βιβλίο αυτό δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2015 ως μια απόπειρα καταγραφής, κριτικής και αυτοκριτικής της ιστορίας του απεργιακού αγώνα των εργαζόμενων στα Πανεπιστήμια και των φοιτητών το 2013.

Πρόλογος
 
Η προηγούμενη πανεπιστημιακή περίοδος σημαδεύτηκε, κυρίως, από την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ και των προεκτάσεών της. «Χάνουν το εξάμηνο οι φοιτητές;», «πόσοι εργαζόμενοι χρειάζονται στο ίδρυμα;», «πόση είναι η οικονομική ζημιά των ερευνητικών προγραμμάτων;». Για όσους όμως επιλέγουν, ακόμα, να διαβάζουν την ιστορία μέσα από την πάλη των τάξεων οι προεκτάσεις ήταν διαφορετικές. «Κατάφερε να συνδεθεί ο αγώνας των διοικητικών με τους φοιτητές;», «τι όρια συνάντησαν οι αγωνιζόμενοι;», «αμφισβητήθηκε ο κυρίαρχος ρόλος του πανεπιστημίου στην καπιταλιστική κοινωνία;». Σε αυτές τις τελευταίες ερωτήσεις, αλλά και σε ζητήματα που τέθηκαν όσον αφορά τη μορφή και το περιεχόμενο του αγώνα, προσπάθησαν να απαντήσουν μια σειρά εκδηλώσεων και συζητήσεων που έλαβαν χώρα σε διάφορες πόλεις όλο το προηγούμενο διάστημα.

Αποτέλεσμα όλων αυτών, το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας που εκδόθηκε από εμάς. Ποιοι είμαστε εμείς; Είμαστε φοιτητές απειλούμενοι με διαγραφή και εργαζόμενοι σε διαθεσιμότητα, αιώνιοι καταληψίες και αμετανόητοι απεργοί, εχθροί των εκπαιδευτικών (και όχι μόνο) νόμων και της καθημερινής μιζέριας, αλληλέγγυοι σε κάθε αγώνα που προσπαθεί να αμφισβητήσει την κυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στις ζωές μας. Είμαστε ζωντανό κομμάτι των κινημάτων, των συγκρούσεων και των αρνήσεων, της ταξικής πάλης με μία λέξη, που πραγματώνεται όλα αυτά τα χρόνια εντός των αμφιθεάτρων, των εργαστηρίων και των γραφείων ενάντια στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Θεωρούμε αυτονόητη την παρέμβαση και τη συμμετοχή μας στα κινήματα λόγω της κοινωνικής μας θέσης και από εκεί και πέρα αναζητούμε τους συμμάχους μας, όχι μόνο σε αυτούς με τους οποίους έχουμε κοντινές ιδεολογικές θέσεις, αλλά σε αυτούς που θεωρούμε ότι έχουμε κοινά ταξικά συμφέροντα. Έχοντας, από καιρό, αντιληφθεί ότι η γραφειοκρατία των συνδικαλιστικών ηγεσιών και η λογική της ανάθεσης σε κάποιους ειδικούς κι αντιπροσώπους μόνο πίσω μας πάει και εγκλωβίζει τον αγώνα μας, επιζητούμε τη δημιουργία αυτοοργανωμένων δομών (συντονιστικές επιτροπές κατάληψης, απεργιακές επιτροπές) κατά τη διάρκεια του αγώνα, έτσι ώστε οι μορφές και τα περιεχόμενα που αυτός παράγει να είναι κάθε στιγμή κτήμα των ίδιων των αγωνιζόμενων. Η παρέμβασή μας όμως δεν τελειώνει ούτε αρχίζει με το κίνημα και τους αγώνες αλλά συνεχίζεται καθημερινά μέσα από τις επιτροπές αγώνα εργαζομένων-φοιτητών και τα αυτόνομα σχήματα, για την υπεράσπιση και διεύρυνση των ταξικών μας συμφερόντων. Μέσα από αυτές τις συνελεύσεις αγώνα και τις συντροφικές μας σχέσεις προσπαθούμε να συμβάλλουμε στην ενίσχυση των αντιστάσεων ενάντια στις πολιτικές του κεφαλαίου, την επιλογή του συλλογικού δρόμου απέναντι στην εξατομίκευση, την αμφισβήτηση του ρόλου του πανεπιστημίου και της γνώσης που παράγει. Όλα αυτά είναι μια διαρκής κίνηση για την ανασύσταση της κουλτούρας αγώνα και την ανασυγκρότηση του αγωνιζόμενου ταξικού υποκειμένου.

Οι συγγραφείς γνωριστήκαμε σε μεγάλο βαθμό μέσα από τα κινήματα εντός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τις συζητήσεις και την από κοινού οργάνωση των εκδηλώσεων. Η αγωνία μας για τους αγώνες και την έκβασή τους αποτέλεσε και αποτελεί ένα από τα κοινά μας σημεία, όπως και η ανάγκη για την άμεση ανταλλαγή των σκεπτικών και των πρακτικών τους. Θεωρούμε επιτακτική την αυτοκριτική και τον απολογισμό του αγώνα στον οποίο συμμετείχαμε για την προοπτική της επέκτασής του, την προώθηση της αυτοοργάνωσης, το ξεπέρασμα της λογικής της ανάθεσης και των διαχωρισμών και την ενίσχυση του ταξικού περιεχομένου του αγώνα. Γι’ αυτούς τους λόγους, προχωρήσαμε στην οργάνωση των εκδηλώσεων και την έκδοση του βιβλίου, σε μια προσπάθεια να αναλύσουμε μια σειρά από ζητήματα κομβικής σημασίας και αδιέξοδα που συναντούν οι ταξικοί αγώνες που πραγματώνονται στην Ελλάδα της καπιταλιστικής κρίσης:

• Ο ρόλος του συνδικαλισμού ως μορφής οργάνωσης του αγώνα, οι πελατειακές σχέσεις και η λογική της ανάθεσης

• Οι μορφές αυτοοργάνωσης των εργαζομένων μέσα και ενάντια στον συνδικαλισμό και τα όρια τους.

• Ο εγκλωβισμός των αγώνων στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας και το πρακτικό ξεπέρασμα των ορίων της.

• Η σχέση των αγώνων των εργαζόμενων στις κοινωνικές υπηρεσίες (υγεία, παιδεία) με τους «χρήστες» των υπηρεσιών.

• Οι αδυναμίες της σύνδεσης του αγώνα των εργαζομένων με αυτόν των φοιτητών και η απαθής ή εχθρική στάση από μερίδα φοιτητών.

• Η έλλειψη κριτικής για το «δημόσιο» πανεπιστήμιο και για το λόγο της αριστεράς περί κοινωνικών αγαθών.

• Η ιδιωτικοποίηση-επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου και η μετακύλιση του κόστους φοίτησης.

• Το ιδεολόγημα της «ακαδημαϊκής κοινότητας» και των υποτιθέμενων κοινών συμφερόντων.

• Το άνοιγμα των πανεπιστημιακών χώρων και της υλικής τους υποδομής στα αγωνιζόμενα κομμάτια.

• Η διαχείριση της απεργίας από τα αστικά μέσα και ο ιδεολογικός/πληροφοριακός πόλεμος εναντίον της.

Ο κατάλογος των ζητημάτων που άνοιξε ο αγώνας στα πανεπιστήμια μπορεί να συνεχιστεί και να αναπτυχθεί για πολλές σελίδες ακόμα. Για εμάς, η κυκλοφορία των αγώνων αποτελεί διακύβευμα, τόσο για το ζήτημα της κινηματικής μνήμης και αυτοκριτικής όσο και για την ενίσχυση του κινηματικού διαλόγου πάνω στους αγώνες και την ανάδειξή τους στη δημόσια σφαίρα. Η αυτοκριτική μας επιτρέπει, τώρα που έχει περάσει κάποιο χρονικό διάστημα από τις κινητοποιήσεις, να παρατηρήσουμε τις κινήσεις, τις στρατηγικές μας και τα αποτελέσματά τους. Να δούμε ξανά τις επιλογές, τις ελλείψεις, τα λάθη, τα όρια μας και να αποτελέσουν οδηγό στα σταυροδρόμια των επόμενων αγώνων-λαβύρινθων. Επιδιώκουμε να συνεισφέρουμε στον κινηματικό διάλογο, που έχει ανοίξει, πάνω στις εμπειρίες των αγώνων μικρών και μεγάλων. Να αναγνωρίσουμε τις δυναμικές και τις αδυναμίες τους, να αντιληφθούμε τα όρια και τα αδιέξοδά τους, να κριτικάρουμε τις μορφές και τα περιεχόμενά τους και να αναζητήσουμε νέα, προσαρμοσμένα στη συγκυρία. Ανάλογες εμπειρίες και καταστάσεις, ανάλογα προβλήματα και αδιέξοδα έχει βιώσει ένα σύνολο ανθρώπων που έχουν συμμετάσχει σε αγώνες ενάντια στην εκπαιδευτική, και όχι μόνο, αναδιάρθρωση. Η εμπειρία αυτή όμως δεν μεταδίδεται κινηματικά, με αποτέλεσμα να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη και να συναντάμε τα ίδια αδιέξοδα. Ενώ υπάρχει ένα εμφανές νήμα που συνδέει τους αγώνες της τάξης μας όλα αυτά τα χρόνια, δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο που να συνδέει τις πιο ανταγωνιστικές και κριτικές τάσεις αυτών. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι μία προλεταριακή/κινηματική δημόσια σφαίρα για τους αγώνες μας που θα ενισχύει την ανάδειξη των ανταγωνιστικών περιεχομένων, των εμπειριών και των πρακτικών τους και τη συλλογική αξιοποίηση των συμπερασμάτων τους προς όφελος της καθημερινής μάχης που διεξάγει η τάξη μας απέναντι στο κεφάλαιο.

Με βάση αυτή τη λογική, της κυκλοφορίας του αγώνα που συμμετείχαμε, πραγματοποιήσαμε την ίδια εκδήλωση στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα, αναζητώντας και τα διαφορετικά χαρακτηριστικά της απεργίας σε κάθε πόλη. Δυστυχώς, η ιδέα για την έκδοση του βιβλίου προέκυψε μετά την ολοκλήρωση της εκδήλωσης της Αθήνας, οπότε η συζήτηση που εξελίχθηκε εκεί δεν ηχογραφήθηκε όπως συνέβη στις άλλες δύο περιπτώσεις και δεν εμπεριέχεται. Περιλαμβάνονται όμως οι αφίσες των εκδηλώσεων, οι εισηγήσεις των εργαζόμενων, των σχημάτων και οι κουβέντες που αναπτύχθηκαν στο τέλος των εκδηλώσεων της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας, προσπαθώντας να μην παραφράσουμε τα λεγόμενα κάποιου ή κάποιας. Πέρα από αυτά, η έκδοση αυτή περιλαμβάνει ένα επιγραμματικό χρονολόγιο του αγώνα και των σημαντικότερων στιγμών του, εμπλουτισμένο με φωτογραφίες, καθώς και ένα επίμετρο που περιγράφει την κατάσταση αυτή τη στιγμή στο πανεπιστήμιο.

Και ενώ οι αγώνες μας παραμένουν στην αφάνεια και δεν κυκλοφορούνται σε μια προλεταριακή/κινηματική δημόσια σφαίρα, η κρίση και η αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αποτελεί κεντρικό θέμα συζήτησης στην καπιταλιστική δημόσια σφαίρα. Αυτό αποδεικνύουν οι νόμοι και οι συνεχιζόμενες μεταρρυθμίσεις που έχουν ψηφιστεί και προσπαθούν να εφαρμοστούν τα τελευταία τριάντα χρόνια (από το ν. 815/78 έως το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου), προκειμένου να ξεπεραστεί η –διαρκής– κρίση στην εκπαίδευση – με άλλα λόγια, από τη μια μεριά, να αντιμετωπιστεί η χρόνια απειθαρχία των φοιτητών, οι αυξημένες προσδοκίες για κοινωνική άνοδο και οι αγώνες τους και, από την άλλη μεριά, να αποκατασταθεί η σύνδεση του πανεπιστημίου με τις ανάγκες της καπιταλιστικής συσσώρευσης και να προχωρήσει η μετακύλιση του κόστους εκπαίδευσης στους ίδιους τους φοιτητές. Για να πραγματοποιηθεί αυτό, προωθείται, μεταξύ άλλων, η σταδιακή ιδιωτικοποίηση κομματιών των πανεπιστημίων, η επέκταση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων μέσα σε αυτά και η λειτουργία τους με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Φυσικά, η ιδιωτικοποίηση και η επιχειρηματικοποίηση δεν μπορεί να είναι ποτέ καθολική αφού είναι αδύνατο να αναλάβει το ιδιωτικό κεφάλαιο εξ ολοκλήρου τη δημόσια εκπαίδευση τόσο εξαιτίας του κεντρικού της ρόλου στη νομιμοποίηση των καπιταλιστικών σχέσεων και την αναπαραγωγή, την πειθάρχηση, τη διαίρεση και την κατανομή της εργασιακής δύναμης σε σχέση με τις ανάγκες του συνολικού κοινωνικού κεφαλαίου όσο και γιατί η επένδυση που απαιτείται θα καθιστούσε μια τέτοια επιχείρηση εντελώς ασύμφορη. Η ήδη μειωμένη πάνω από το μισό κρατική χρηματοδότηση των ιδρυμάτων συνδέεται με την αξιολόγηση της παραγωγικότητας, της συμμετοχής των τμημάτων που ανήκουν σε αυτά σε ανταγωνιστικά ερευνητικά προγράμματα, τον αριθμό των ενεργών φοιτητών τους. Είναι ξεκάθαρη, πλέον, η προώθηση της αυτοχρηματοδότησης και της λειτουργίας των ιδρυμάτων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια αποδοτικότητας και κόστους. Τα μη «αποδοτικά» πανεπιστήμια καλούνται να αναλάβουν τα ίδια το κόστος των δραστηριοτήτων τους, προσανατολίζοντας τις σπουδές και την έρευνα προς τα ιδιωτικά συμφέροντα προκειμένου να προσελκύσουν επενδυτές, επιβάλλοντας δίδακτρα όπως ήδη συμβαίνει σε πολλά μεταπτυχιακά προγράμματα, μειώνοντας τα έξοδα για τη φοιτητική μέριμνα ή αναπτύσσοντας επιχειρηματικές ενέργειες και δημιουργώντας πηγές άμεσου κέρδους μέσω της άμισθης ή χαμηλόμισθης εργασίας των προπτυχιακών ή μεταπτυχιακών φοιτητών. Βέβαια, είναι αδύνατη η πλήρης απόσυρση του κράτους για τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω. Σε αντίθετη περίπτωση, τα ιδρύματα θα συγχωνεύονται ή θα καταργούνται, όπως συνέβη σε πολλές σχολές και τμήματα με την εφαρμογή του Σχεδίου Αθηνά.

Η αδυναμία του κρατικού προϋπολογισμού να καλύψει τις υποχρεώσεις του απέναντι στο εργατικό δυναμικό των ΑΕΙ – ΤΕΙ και οι επιταγές των μνημονίων για διαθεσιμότητες και απολύσεις, οδηγούν στη μείωση του αριθμού των μόνιμα εργαζομένων και στην αντικατάσταση αυτού του αριθμού από εργολαβίες, όπως ήδη συμβαίνει σε αρκετούς τομείς (φύλαξη, σίτιση, καθαριότητα) αλλά και σε ορισμένες διοικητικές λειτουργίες. Επεκτείνονται, έτσι, οι επισφαλείς σχέσεις εργασίας στο εσωτερικό των ιδρυμάτων και το μισθολογικό κόστος των εργολαβικών υπαλλήλων καλούνται να το καλύψουν τα ίδια, ωθώντας τα στην αναζήτηση εσόδων μέσω διδάκτρων και χορηγιών. Η μετακύλιση του κόστους εκπαίδευσης στους ίδιους τους φοιτητές και η μείωση του κοινωνικού μισθού, που συνεχίζεται υπόγεια τα τελευταία χρόνια, φαντάζει ιδανική λύση για την εξοικονόμηση πόρων. Φοιτητικές λέσχες και εστίες, που τη λειτουργία τους έχουν αναλάβει ιδιώτες εργολάβοι, λειτουργούν με αυστηρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια ή αντίτιμο, η δωρεάν παροχή συγγραμμάτων έχει περιοριστεί αισθητά, τα αναλώσιμα πληρώνονται από την τσέπη μας όπως και τα εισιτήρια για τη μεταφορά μας από και προς τις σχολές. Η πειθάρχηση και η αποκατάσταση του ελέγχου στο εσωτερικό των ιδρυμάτων αποτελεί κεντρικό σημείο της αναδιάρθρωσης. Η εντατικοποίηση του προγράμματος σπουδών και της εργασίας μας, οι διαγραφές και οι απολύσεις, οι πολεοδομικές περιφράξεις και η αστυνόμευση αποτελούν κάποια από τα μέτρα που στοχεύουν στη μετατροπή των χώρων των ιδρυμάτων σε αποστειρωμένα πεδία, που προορίζονται για καθαρά ακαδημαϊκούς σκοπούς καταστέλλοντας οποιαδήποτε δραστηριότητα δεν εναρμονίζεται με αυτούς και περιορίζοντας οποιαδήποτε αγωνιστική διάθεση. Τελικός στόχος, η δημιουργία ενός ευέλικτου, εξειδικευμένου, υποτιμημένου εργατικού δυναμικού και η επιβολή ενός αυταρχικότερου μοντέλου διοίκησης και μιας πιο πειθαρχημένης και εντατικοποιημένης καθημερινότητας.
 
Το πανεπιστήμιο πρέπει να ξανακερδίσει κάποια από την παλιά του αίγλη και να εναρμονιστεί με τις καινούριες απαιτήσεις του κεφαλαίου για να συνεχίσει να επιτελεί το βασικό του ρόλο στην καπιταλιστική κοινωνία, που δεν είναι άλλος από την αναπαραγωγή, την κατανομή και την πειθάρχηση της εργατικής δύναμης που πρέπει να εισαχθεί στη διαδικασία αξιοποίησης. Επιπλέον, η αναπαραγωγή του διαχωρισμού ανάμεσα στη χειρωνακτική και τη διανοητική εργασία και η ισχυροποίηση της δεύτερης, βασικό εργαλείο για την καπιταλιστική παραγωγή και τη διαίρεση της εργατικής τάξης, πραγματοποιείται από το εκπαιδευτικό σύστημα. Αποτελεί, συν τοις άλλοις, και έναν από τους σημαντικότερους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους για την παραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας, οξύνοντας τους διαχωρισμούς και προωθώντας τον ανταγωνισμό ανάμεσα στο προλεταριάτο.

Είναι σημαντική η συμβολή του πανεπιστημίου στην αναπαραγωγή των καπιταλιστικών σχέσεων και του κόσμου του κεφαλαίου, γι’ αυτό ιδιαίτερη σημασία έχουν και οι αγώνες που αναπτύσσονται στο εσωτερικό του για την άρνηση αυτού του κόσμου και την οικοδόμηση ενός άλλου, κόντρα στη ρητορεία που θεωρεί τους συγκεκριμένους αγώνες υποδεέστερους, τους φοιτητές και τους εργαζόμενους απλά μικροαστούς –ή υποστηρικτές των υπόλοιπων «σημαντικών» αγώνων– και το περιεχόμενό τους ρεφορμιστικό και συντεχνιακό. Θυμίζουμε ότι η ριζοσπαστικοποίηση των μορφών και των περιεχομένων των αγώνων και η αυτονομία τους από τις αλλοτριωτικές μεσολαβήσεις (κόμματα, συνδικάτα, κρατικούς θεσμούς) ως προς τον αυτοκαθορισμό των αναγκών, των στόχων και των συμφερόντων τους, είναι μια καθημερινή μάχη που δίνεται μέσα και ενάντια στις διαδικασίες και τα συντονιστικά του αγώνα. Η εύκολη κριτική, έξω από τους αγώνες και τις σχέσεις τους, ως δικαιολογία της απουσίας μας οφείλει να μας προβληματίζει και όχι να μας καθησυχάζει. Όποιος αναρωτιέται γιατί δεν ξεπερνιούνται οι καπιταλιστικοί διαχωρισμοί και δεν συνδέονται οι αγώνες, ας προσπαθήσει να αναδείξει τη συνολική επίθεση του κεφαλαίου σε όλους μας και να ενώσει τις δυνάμεις του με τους εκάστοτε κινητοποιημένους προκειμένου οι αγώνες να συναντηθούν. Οι αποστάσεις μεταξύ των αγωνιζόμενων που συχνά δημιουργούνται από τις διαφορετικές θέσεις που αυτοί έχουν εντός της διαδικασίας αναπαραγωγής του κεφαλαίου μπορούν και πρέπει να ξεπεραστούν μέσα από την εμβάθυνση στους υλικούς όρους μέσα στους οποίους ζούμε και παράγουμε, την κριτική των παγιωμένων ρόλων και ταυτοτήτων, ώστε να εντοπίσουμε τα σημεία στα οποία μπορούν οι αγώνες μας να συναντηθούν και να συνενωθούν στη βάση των κοινών αναγκών μας που το κεφάλαιο δεν μπορεί ποτέ να ικανοποιήσει επαρκώς εντάσσοντάς τες στη διαδικασία αξιοποίησής του. Δυστυχώς μέχρι στιγμής, αυτές οι κοινές ανάγκες και τα σημεία επαφής ούτε διερευνούνται επαρκώς ούτε αναδεικνύονται μέσα στους επιμέρους αγώνες που γίνονται.

Δεν θεωρούμε τους αγώνες εντός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μεγαλύτερης ή μικρότερης αξίας από άλλους,απλά το πανεπιστήμιο, πέραν της σημασίας του ρόλου του, συνεπώς και του μπλοκαρίσματός του, είναι ένας χώρος με ιδιομορφίες για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης. Αποτελεί ένα ευρύ πεδίο συνάντησης διάφορων προλεταριακών υποκειμένων και των αρνήσεών τους. Εντός των ιδρυμάτων καθημερινά δουλεύουν, σπουδάζουν, κινούνται κομμάτια της εργατικής τάξης (προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές, εργαζόμενοι στις διοικητικές υπηρεσίες, εργολαβικοί, εργαστηριακό προσωπικό, εργαζόμενοι σε ερευνητικά), που βρίσκονται τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά όσον αφορά τις σχέσεις, που μία πιθανή σύνδεση και κατανόηση των κοινών τους συμφερόντων είναι ικανή να συγκροτήσει μια πραγματική κοινότητα αγώνα με τρομερές ικανότητες και προοπτικές. Το άνοιγμα και η αξιοποίηση των υλικών υποδομών που προσφέρουν απλόχερα οι πανεπιστημιακοί χώροι συνολικά από το κίνημα εμπλουτίζει τις δυνατότητες όλων μας και ενισχύει τις προσπάθειες σύνδεσης και επικοινωνίας διαφορετικών αγωνιζόμενων κομματιών. Στο πανεπιστήμιο, και στην εκπαίδευση γενικότερα, είναι που παράγονται ευνοϊκές συνθήκες τόσο για τη νομιμοποίηση και διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος όσο και για την καταστροφή του.
 
Σήμερα που οι ζωντανές στιγμές των φοιτητικών κινημάτων και των αγώνων του παρελθόντος έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν και η αναπόλησή τους αφήνει μόνο μια πικρή γεύση είναι η ώρα να αποδείξουμε ότι τίποτα δεν τελείωσε πραγματικά. Τώρα που προσπαθούν να μας πείσουν ότι η κρίση είναι μια μακρινή περιπέτεια, η σοσιαλδημοκρατική διαχείριση της καπιταλιστικής σχέσης η λύση και εμείς απλά κομπάρσοι, είναι η ώρα να ξαναδούμε τα λάθη και τις ελλείψεις μας, να πιάσουμε ξανά το νήμα που συνδέει τους αγώνες μας και να αντιληφθούμε ότι ο μόνος ρόλος που μας ταιριάζει είναι αυτός του πρωταγωνιστή στη ροή της ιστορίας. Η έκδοση που κρατάτε στα χέρια σας δεν διεκδικεί κανένα ίχνος αντικειμενικότητας, ούτε προσφέρει έτοιμες λύσεις και τρόπους διεξαγωγής των αγώνων, αυτή είναι δουλειά άλλων «ειδικών επιτροπών». Αυτό που προσφέρει είναι οι ανταγωνιστικές σχέσεις και πράξεις των αγωνιζόμενων υποκειμένων. Ελπίζουμε η παρούσα έκδοση να συμβάλλει ακριβώς σ’ αυτό, στη μετάδοση των ανταγωνιστικών μορφών και περιεχομένων και στην ανάδειξη νέων, ικανών να ανταποκριθούν στην απαιτητική συγκυρία των καιρών μας.

Νοέμβρης 2014

Εργαζόμενοι ΕΚΠΑ
Αυτόνομο Σχήμα Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ
Αυτόνομο Σχήμα Φυσικομαθηματικού (ΦΜΣ) ΕΚΠΑ
Αυτόνομο Σχήμα Σχολής Καλλιτεχνικών Σπουδών (ΣΚΣ) ΤΕΙ Αθήνας
Αυτόνομο Σχήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Πανεπιστημίου Πάτρας

*Όποιος/α θέλει να κατεβάσει το βιβλίο ας πάει εδώ: https://www.scribd.com/document/336258635/Απ&...;-pdf

image panepistimia_1.jpg 0.05 Mb

américa del norte / méxico / economía / news report Thursday January 12, 2017 16:51 byDemián Revart

"Desde el Ángel marcharon decenas de miles. Niños, jóvenes, adultos y algunos valientes en su silla de ruedas. La consigna sigue siendo, como desde mayo de 2012: ¡Fuera Peña! Hay que ver más a fondo la problemática, no es el régimen peñanietista, ¡es todo el Estado-Capital! Decimos sin tapujos que nuestra consigna es: ¡Que se vayan todos!"

Demián Revart

¡QUE LAS PANCARTAS SE CONVIERTAN EN BARRICADAS!

Las calles resonaron de nuevo -hace mucho tiempo que el pentagrama social pecaba de silencios-. La coyuntura envuelve, las dudas se disipan. ¡Es la cuestión del bolsillo del mexicano!, la gasolina aumentó, se acerca la canasta básica, los servicios públicos, entre otras cosas (por ahí dicen que no estamos lejos de un panorama como el de Grecia-España 2008). Desde el Ángel marcharon decenas de miles. Niños, jóvenes, adultos y algunos valientes en su silla de ruedas. La consigna sigue siendo, como desde mayo de 2012: ¡Fuera Peña! Hay que ver más a fondo la problemática, no es el régimen peñanietista, ¡es todo el Estado-Capital! Decimos sin tapujos que nuestra consigna es: ¡Que se vayan todos!

No hubo percances ni conflictos. En algunas calles la presencia policíaca era exagerada. A algunos granaderos, como cosas, como objetos, como cuerpos sin conciencia propia, los colocaron como muro humano al frente de los grandes negocios y bancos sobre Avenida Reforma y en la Calle de Juárez. Hasta adelante, algunas organizaciones oportunistas de tinte partidista, pero después le seguían los estudiantes del IPN, UNAM, UAM, UACM, los comuneros de San Salvador Atenco, organizaciones de derechos humanos, colectivos estudiantiles de diversas facultades, brigadas antifascistas y pueblo en general.

Sí, no era toda la gente que está encabronada, faltaron miles, decenas de miles, cientos de miles, millones, pero la rutina del trabajo no permitió su asistencia, era el primer lunes después de unas largas vacaciones. ¿Quién dijo que todos están dispuestos a cambiar los espejismos de comodidad por la dignidad de la libertad?

Al llegar al Zócalo, los rostros de Peña y Trump ardieron en fuego (con alguien que te humilla y desconoce, no queda otra herramienta más que el fuego y la rebelión). No hubo asambleas esporádicas, sólo un llamado abstracto a “seguir organizándonos”. ¿Qué pasa con estas ‘vanguardias’ y ‘luchadores sociales’?, ¡esto es una guerra económica, mediática, del shock!, para triunfar es vital hacer del discurso y los buenos deseos, tácticas de confrontación y agitación.

Que los reflectores se cambien por debates organizativos. Que las pancartas se conviertan en barricadas.

Fotografías: Ernesto Puga (Colectivo "El Hijo de la Higuera")

Publicado el 10 de Enero de 2017 en:

http://rupturacolectiva.com/un-mexico-en-las-calles-un-...nado/

américa del norte / méxico / workplace struggles / entrevista Thursday January 12, 2017 15:41 byDemián Revart

México no está al borde del colapso financiero… ¡ya lo está! Tenemos que ser realistas, y por tanto, nuestro análisis debe serlo de igual forma. Entrevista a obrero petrolero en lucha de PEMEX en Veracruz, México, sobre la crisis económica en el país.

La muerte de PEMEX, el gasolinazo y la crisis que se aproxima:
Entrevista con trabajador de la Coordinadora por la Defensa de PEMEX

Demián Revart

México no está al borde del colapso financiero… ¡ya lo está! Tenemos que ser realistas, y por tanto, nuestro análisis debe serlo de igual forma. Tras el anuncio a finales de diciembre de 2016, a bombo y platillo, del aumento de los precios de las gasolinas en su máximo histórico desde 1998, diversos estados del país salieron a las calles a protestar con bloqueos carreteros y en las gasolineras. La táctica del terror y la infiltración no se hizo esperar, el Estado y su mass-media bañaron de prioridad a una serie de saqueos a tiendas departamentales y centros comerciales que iniciaron el 4 de enero en diversas zonas del Estado de México, replicándose después en Veracruz, Hidalgo, CDMX y otros estados. Así, “la gente comenzó odiando al gasolinazo, pero terminó odiando a los saqueadores”, enunciado facebookero que describe el cómo la atención e impulsos de organización popular fueron desviados de lo que representa el atentado del capital contra la industria energética, y por tanto, a los precios de los productos que esta provee.TUXTLA GUTIERREZ, CHIAPAS, 02MAYO2015.- Maestros de la Coordinadora Nacional de Trabajadores de la Educación, tomaron una docena de gasolineras de la ciudad y regalaron el combustible a los conductores. FOTO: CORTESÍA /CUARTOSCURO.COM

¿Por qué conocer la resistencia que emerge desde las entrañas del monstruo petrolero? Porque el gasolinazo es el síntoma, la privatización de la industria es la enfermedad. La Coordinadora por la Defensa de PEMEX nace en Veracruz a inicios de marzo de 2015 –realizando su primera declaración pública el 1º de mayo del mismo año- como uno de los pocos grupos autónomos de obreros que conocen y repudian los mecanismos de subordinación del sindicalismo estatal, y es a su vez un núcleo de fuerzas que ha realizado distintas actividades políticas de concientización y difusión por la organización nacional de los trabajadores de PEMEX hacia lo que sus integrantes denominan la Segunda Nacionalización de Petróleos Mexicanos. ¡Sonaría descabellado este fin de no conocer los efectos negativos del desmantelamiento de Pemex!, porque en efecto, el reciente fenómeno del gasolinazo engloba una causación directa por los golpes del gobierno y el capital extranjero a una de las empresas que más recursos financieros y energéticos ha dado al país desde su surgimiento en 1938.

En la más reciente protesta nacional del 9 de enero, le gritamos enardecidos a la gente en una liberación de torniquetes que “es una cuestión lógica, si se desmantelan y precarizan las industrias que sostienen casi un 20% de la economía nacional, los precios de sus productos aumentarán indudablemente”.

Bajo esa idea y dentro de una coyuntura muy importante, socializamos esta entrevista-compartición con el compañero Mario Díaz –uno de los fundadores de la Coordinadora y luchador social por la democratización de las instancias laborales en PEMEX desde hace varias décadas-, un documento que se impregna de información detallada y rigurosa sobre lo que sucede dentro y fuera de la empresa.

En el momento por el que atraviesa México, es importante escuchar la voz de los directamente afectados, no por misericordia o referencia vacía, sino como un gancho bibliográfico y de praxis que sirva para entender la enorme crisis económica que se aproxima para estos meses.

gasolinazo-702x468

DR: Un saludo combativo, compañero Mario. Te agradecemos por tomarte un tiempo y concedernos esta entrevista-compartición. La idea es poder expandir la voz directa de los trabajadores petroleros en México y el mundo, en torno a la inminente muerte de PEMEX que se ha venido dando sigilosamente desde el embate neoliberal de hace unas décadas, pero también de cómo se están organizando para contrarrestar su privatización.

Mario Díaz: Gracias a ustedes. Estamos aquí recibiendo el llamado de medios libres para exponer como está la situación de la lucha obrera aquí en la parte sur de Veracruz, y particularmente con los petroleros.

La problemática de PEMEX es histórica. Desde mediados del siglo XX han existido organizaciones de los obreros para luchar por sus derechos laborales. En este nuevo siglo, fue la Reforma Energética el bastión que comenzó a privatizar complejos, dañar los contratos colectivos y arrastrara los trabajadores a la incertidumbre con despidos masivos. ¿Puedes resumirnos cuál es la problemática en PEMEX?

Con mucho gusto, sólo hago algunas precisiones. Primero, los obreros petroleros comienzan a organizarse a inicios de 1930; en 1935 se constituyen en un sindicato único, en el 38’ participan al frente del pueblo mexicano y junto con Lázaro Cárdenas, apoyando la Expropiación Petrolera. A 78 años de esta gesta heroica de los trabajadores de esa generación, nos trajeron bonanza, estabilidad y un proceso de desarrollo sustentable del país. A raíz de comenzarse el proceso de privatización por allá en la década de los 80’s, se vio una mano siniestra contra las principales empresas que desarrolló el estado benefactor (denominado así, en un tiempo dado por los historiadores).

Con la entrada de Carlos Salinas de Gortari, comenzó el golpeteo a todas las paraestatales; con la venta de DICONSA, la Azufrera Panamericana y la CEDI en el sur del estado de Veracruz, igualmente con la planta productora de azufre en Jáltipan de Morelos, a cuyo sindicato desaparecen y despiden a miles de trabajadores azufreros. Los petroleros, de ahí hacia delante, no podríamos ser la excepción, después de ser encarcelado el líder petrolero Joaquín Hernández Galicia en 1989, quedó un hueco donde todos las prestaciones sindicales que ganamos en la lucha tendieron a menos, a la entrada de este tipo nefasto –Guzmán Cabrera–, para concluir con el entronizamiento de Carlos Romero Deschamps. Hubo altibajos dentro de la lucha por la democratización del sindicato petrolero aquí en la zona sur desde la lucha de los transitorios de Agua Dulce, Ver., adscritos a la Sección 22 del STPRM, con su consigna de basificación del empleo y trabajo de planta para los derechosos, por su antigüedad laboral, arriba de los quince años o más, a finales del ’78 al ’79, logrando algunos triunfos, sin menoscabo de algunas luchas aisladas de los trabajadores de la construcción como lo fue la Liga de Soldadores en Reforma, Chiapas y en la construcción de la Cangrejera. A inicios de la década de los noventa, concisamente en el 92’ los trabajadores de SPCO fueron despedidos. En el 94’ se ‘insurrecionaron’ trabajadores petroleros de planta para formar el Grupo de los Azules en Coatzacalcos, al interior de la Sección 11 -igualmente del STPRM- y el Grupo Orientador Renovador Sindical, posteriormente, el ala disidente del oficialismo.

Hoy, en estos tiempos de privatización galopante de la industria petrolera, surge la Coordinadora por la Defensa de PEMEX, secundada por la Unión Nacional de Técnicos Profesionistas Petroleros, quienes desde antes de 1998 habían desarrollado luchas por lograr mejores condiciones de trabajo como técnicos y profesionistas, hasta lograr constituirse como sindicato alterno al STPRM en PEMEX.

¿Qué hacemos actualmente? Estamos en contra de los despidos, la lucha contra las cláusulas regresivas del nuevo Contrato Colectivo de Trabajo (CCT) 2015-2017, igualmente contra la privatización de PEMEX, y hemos considerado que estamos iniciando la lucha por la “Segunda Nacionalización de Petróleos Mexicanos”.

Nos nace una cuestión de índole histórica: la mayor parte de los centros de trabajo y sindicatos han terminado cooptados poco a poco por la patronal y distintos mecanismos estatales. En torno a eso, ¿qué papel tiene aquí el Sindicato de Trabajadores Petroleros de la República Mexicana (STPRM) y cómo se ha organizado la Coordinadora al margen de este?

Hay que señalar que el STPRM no siempre ha sido como lo que es hoy, un sindicato corporativo, represor, anti-democrático, etc. No. Su surgimiento fue revolucionario, insisto, para su época, nos legaron planteamientos importantes, ahí tenemos el Acta Constitutiva y la Declaración de Principios, y que hoy la burocracia sindical encabezada por Ramón Hernández Toledo y a nivel nacional por Carlos Romero Deschamps, se han dado a la tarea de ocultar todo esto para que los obreros no tengamos memoria histórica.

¡Es obvio!, nosotros estamos en condiciones mucho más adversas. El sindicato no ha metido las manos por los trabajadores, no los ha defendido. Por ejemplo, Hernández Toledo ha dicho en una de sus últimas declaraciones que, “se tendrán que ir los que tengan que irse”, así, textualmente, cuando desde el año antepasado (2015) nosotros advertimos este proceso de liquidación y desmantelamiento.

Las explosiones y accidentes en la industria [1] son parte de una estrategia política tratando de decir, que es una empresa deficiente, ineficaz, que los trabajadores son flojos. Todo es con la malsana intención de inducir ante la opinión pública aspectos negativos de PEMEX, para cubrir su estrategia privatizadora y de desmantelamiento de la empresa.

¿Qué tenemos en la actualidad? Decenas de miles de trabajadores liquidados, despedidos por diversos mecanismos, ya sea como lo establece la propia Cláusula 20 del Contracto Colectivo de Trabajo (CCT) donde se habla de antigüedades determinadas, para reacomodos de la plantilla laboral -si no hay reacomodos, se da la jubilación extracontractual y la liquidación del trabajador- y por último, el despido indiscriminado con magras liquidaciones.

Según los cálculos y las notas periodísticas, van a compactar a su máxima expresión a la base trabajadora, por cualquiera de estas tres formas ya descritas, así como lo hace cualquier empresa privada.

Me acabo de enterar que todo el tren de aromáticos y de etileno han sido desaparecidos del Complejo Cangrejera, todos este gas y recursos asociados a la producción del crudo, los están conduciendo directamente a la empresa Etileno Siglo XXI, que es una empresa privada, y a PEMEX lo están dejando sin materia prima, por consiguiente, sin materia de trabajo para los obreros.

En la zona de Campeche, más de 5,000 trabajadores han sido despedidos y se están cerrando las plataformas petroleras, esto ha traído una parálisis económica que posteriormente se va a traducir en un serio problema de tipo social. En el norte de Veracruz, específicamente en Poza Rica, ya se está resintiendo el fenómeno social por el desempleo y por la desaparición del Complejo Petroquímico “El Escolín” [2].

Los trabajadores activos intentan defenderse y anteponer juicios de amparo contra los despidos y las cuestiones más adversas en que la empresa los envuelve, los gerentes han dicho últimamente que “quien no acepte las condiciones de trabajo, pues la puerta está muy ancha”.

Estamos en el marco del 78º Aniversario de la Expropiación Petrolera, ante lo cual, decimos que no tenemos nada que celebrar, porque en las razones de la misma, están siendo echadas por la borda con una rampante privatización y descapitalización de nuestra industria petrolera. Estamos inmersos igualmente en una lucha en contra del Contrato Colectivo de Trabajo 2015-2017 completamente leonino, regresivo y estamos anteponiendo recursos legales en nuestra defensa como lo es una demanda laboral lisa y llana en contra de todas aquellas cláusulas regresivas del actual CCT.

Hemos visto que existe una resistencia en el Complejo Petroquímico Pajaritos, diversos obreros de esta industria se han acercado a organizaciones de izquierda radical, universidades y otras asociaciones de trabajadores en la zona metropolitana para hablar de su situación. ¿Nos puedes platicar qué ha pasado en Pajaritos [3]?

Prácticamente ha desparecido. Desde 2015, fue partido en dos, fue ‘desincorporado’, lo subrayo y entrecomillo porque no fue mas que una venta disfrazada a escondidas de lo que era el estatus del CPQ Pajaritos. René Marquina, afectado directamente junto a un grupo de trabajadores sindicalizados, han realizado actividades contra el despido de los trabajadores de ‘avanzada’.

Mexichem -petroquímica de vinilo- absorbió al 50% de los trabajadores de los 2,300 petroleros que laboraban en Pajaritos, el resto anda deambulando por distintos complejos de la región donde supuestamente se iba crear una “superintendencia de mantenimiento”, es decir, operarios especialistas y mano de obra calificada, ahora iban a trabajar de jardineros, barrenderos, etc [4]. A ese grado a llegado la descomposición del Contrato Colectivo de Trabajo en Pajaritos, cuando estos grandes especialistas tenían todas las facultades para reparar y mantener las principales máquinas que hacen producir a la petroquímica.

Es muy probable que si no hay una lucha de resistencia importante, grande y sistemática, desaparezca oficialmente. Estamos observando que otras cinco refinerías podrían ser licitadas (vendidas), con el objetivo, como dicen ellos, de paliar la crisis de PEMEX, cosas completamente estultas, poco seria, porque esto no es un problema de caja o de falta de liquidez, sino la intención de desbaratar y capitalizar todos los activos del cual dispone una empresa tan grande como lo es PEMEX y venderla a la iniciativa privada y a extranjeros.

Haciendo un análisis político a las reformas estructurales, sabemos que van en un ligamen lógico y capitalizador. En la Huelga del IPN en septiembre de 2014, los estudiantes adquirieron la conciencia de que las empresas están minimizando al mínimo a la base trabajadora como mencionas…

–sí, se les quiso reducir de categoría, de ingenieros y fuerza de trabajo altamente calificada a simples técnicos y obreros–

… ajá, en este sentido, ¿qué mensaje le darían a los estudiantes y demás sectores sociales que están en la mira de la aplicación inmediata de las reformas?

Hay que decirlo: el IPN y el IMP están indisolublemente ligados al desarrollo nacional e industrial de PEMEX y otras empresas. A raíz de la carencia de técnicos en 1938 para sacar adelante la iniciativa de expropiación ante la falta de ingenieros petroleros y tecnología, justamente por eso se creó el IPN, y para capacitar a manuales y especialistas, fue creado años después el IMP [5].

Lo que podemos decirle a los futuros egresados del IPN en carreras afines a la industria petrolera y no-petrolera, es que tienen que insistir en que la educación no se privatice. Segundo, que pugnen siempre porque la educación siga siendo científica, popular y que esté al servicio de la patria, que nunca cedan a la tentación de los ‘cantos de sirenas’, que no va haber una ascenso en la escala social sólo por tal o cual grado educativo y se olviden de la razón de ser de esa gran institución educativa. Desde la perspectiva de los trabajadores, vamos a luchar mancomunadamente con ellos para que se mantenga la educación pública en todos sus niveles, pero especialmente por el desarrollo de las universidades y centros de investigación, para que estén realmente al servicio del pueblo, de la nación.

Nuestro llamado es que exista una alianza con los obreros, que los estudiantes dejen de ser pequeñoburgueses, que acudan a las fábricas, que vayan al encuentro de los trabajadores de la ciudad y el campo, que vivan y piensen como ellos. Que la educación sirva para resolver los problemas que tiene el país. Que no pierdan la esencia de la educación pública.

Últimamente se han erigido varias huelgas obreras en México, por ejemplo, los compañeros de Lexmark y Eaton Bussmann en Ciudad Juárez, Chihuahua, los mineros de la subsidiaria Arcelor Mittal organizados en la Sección 271 del Sindicato de Mineros, también en Cementos Fortaleza en Hidalgo. Ahora que hay un retorno al concepto histórico del “movimiento obrero” (no porque digamos que haya desaparecido, sino porque se congeló la combatividad de este por la deformación de los movimientos sociales o su estratificación), ¿qué puedes decirle como trabajador en lucha de PEMEX a estos referentes?

Que todos los sectores gremiales, sociales, etc., en lucha, que ninguna de ellas debe ser o estar aisladas una a las otras, que teniendo un mismo enemigo –la patronal y su gobierno- toda lucha y movilización debe ser vinculatoria, global, unificada, sin omitir que deben luchar por sus necesidades inmediatas y sectoriales. Debe ser una reacción conjunta ante el cúmulo de perjuicios que traerán la aplicación en los hechos las contra-reformas estructurales, que no tiene sentido estar luchando cada quien por su propio contrato de trabajo o por mejoras en sus relaciones laborales, por separado. Tenemos que romper las causas que nos atan a la condición de esclavos asalariados modernos, que los cambios que se están operando en el país y en las relaciones de producción, son para una mayor explotación de los obreros de la ciudad y el campo, una mayor expoliación para el conjunto de la sociedad en pleno siglo XXI en esta aldea global con las políticas neoliberales impulsadas desde los principales círculos financieros y de la banca internacional y acatadas por sus personeros en este país, aún llamado México. Que nos preparemos para una lucha de mayor envergadura y de mediano y largo plazo. Que tendrá que ser la conjunción de los gremios y estamentos sociales en unidad para iniciar la contraofensiva y no estar siempre a la defensiva, de manera reactiva para en un primer momento, continuar con las luchas de resistencia contra lo más nocivo del neoliberalismo económico y político de este régimen dictatorial que encabeza Peña Nieto.

Estamos por al reunificación de los movimientos en Veracruz y estamos por entablar nexos con los diversos estamentos en lucha a nivel nacional. Tengan la plena confianza que hacia allá nos dirigimos en pleno, porque no hay escapatoria, no hay salida, ya no hay futuro, ante lo más nefasto de la política económica expoliadora de Enrique Peña Nieto, su gabinete y sus partidos políticos.

A principios de marzo de 2016, hablamos de un inicio de la lucha por la Segunda Nacionalización de Petróleos Mexicanos, dentro de otras consideraciones que ya hicimos públicos a través de un manifiesto.

Ahora que mencionabas a los partidos políticos como antagonismos por su papel en la aprobación de las reformas estructurales a la entrada del régimen peñanietista, ¿cuál es la posición de la Coordinadora ante ellos?

Los principales partidos de este país (PRI-PAN-PRD) y la rémora que orbitan a su alrededor [6] están en contra de los trabajadores. Si alguien como MORENA o Movimiento Ciudadano, etc., está en contra de las reformas estructurales, bienvenidos sean; si están en contra del desmantelamiento y privatización de PEMEX, bienvenidos sean; si están a favor de nuestra lucha, bienvenidos sean, ¡ah!, ¿pero saben qué?, ¡van a la cola! Los trabajadores somos quienes encabezaremos y decidimos el rumbo de la lucha siempre. No podemos descartar ninguna alianza ni estrategia, ninguna táctica para detener estas reformas que están afectando al pueblo a lo ancho y largo del país y en particular a los trabajadores.

Hay que dejar en claro esto, en efecto el no cerrar las puertas a nadie, para tener la más amplia solidaridad y apoyo posible en contra del régimen de Peña Nieto.

Vamos a las estadísticas. Los números son alarmantes, existe muy poco conocimiento sobre el desmantelamiento masivo (diría yo, un magnicidio del derecho al trabajo) en PEMEX. El imaginario social piensa que la empresa sólo se concentra en las costas, pero también hay centros de operaciones, administración y extracción en otros estados. ¿Aproximadamente, cuántos trabajadores han sido –y serán- despedidos por la implementación de la reforma?

En 2016, captamos una información fidedigna. Si en 2014 y 2015 despidieron a alrededor de 15,000 trabajadores, en este 2016 va una cantidad similar a ‘cuenta gotas’, de manera sigilosa. Aquí se les llama “despidos hormiga”, incluso ya hay una circular que nos entregaron a los trabajadores en donde, prácticamente, establece que se deben tomar medidas de carácter económico con base al Acuerdo F3133-9 del 2015 para ejecutarse en el segundo semestre del 2016 y que conlleva el despido de 16,553 trabajadores.

Como colofón, no tan sólo es PEMEX, tenemos el caso del seguro social, los pensionados del ISSSTE, los trabajadores del CFE (que ya les redujeron sus prestaciones) y por lo que he leído, la van a dividir en 10 direcciones, ¿qué significa esto?, van a barrer con los derechos laborales segmentando a la base trabajadora.

Ese es el negro panorama para la clase obrera de la gran industria en el país.

¿De cuántos trabajadores se forma la base laboral de PEMEX?

Antes de la firma del Contrato 2015-2017 –31 de julio de 2015-, habían 150,000 trabajadores.

–¡Casi un 10% de la plantilla laboral fue despedida­–

Así es, pero debido a las exigencias internacionales para entregar en bandeja de plata a PEMEX, entre 2014, 2015 y 2016 se tenía que despedir al 20%.

A principios de este año se instalaron gasolineras de PEMEX en algunos territorios de Estados Unidos con un precio mucho más barato que en México, casi al 50% de su costo. Los periodicazos y las notas periodísticas apuntalaron a esa idea de ‘progreso’ en la industria petrolera, pero los más críticos, anuncian la inminente venta de PEMEX al capital extranjero. ¿En qué consiste este hecho de la instalación de gasolineras y sus repercusiones económicas?

Abrir el mercado de las gasolinas era un promesa para 2018, pero el gobierno adelantó los tiempos. PEMEX no es tan sólo la producción, refinerías, extracción y los complejos petroquímicos, es distribución, comercialización y sobre todo, lo que son los ductos y la transportación de gas y crudos. Todo eso ya se está concesionando a la iniciativa privada.

La entrada de gasolineras al país supone el reparto del mercado, lo que antes era un monopolio estatal, con la llegada de las gasolineras extranjeras van a hacer cerras las puertas de PEMEX. Por otro lado, un alto porcentaje del costo por litro de gasolina corresponde a impuestos, en Estados Unidos una gasolinera de PEMEX tiene un poco más del costo de producción pero mucho menos en cuanto a impuestos, por eso se dice del precio más bajo a casi un 50%.

¡No nos chupamos el dedo!, es parte del desmantelamiento del monstruo en beneficio del país, que simbolizaba y significaba Petróleos Mexicanos.

Tenemos los datos y un seguimiento político a la Coordinadora. ¿Cómo se organiza y cómo nace esta agrupación?

La Coordinadora por la Defensa de Pemex surge porque hay un núcleo de obreros democráticos dentro del STPRM en el sur del estado de Veracruz, que ha dado luchas en diversos momentos de la historia. Primero fue en 1992 con el grupo de “Los Azules” que pugnaba por la democratización de la Sección 11 del STPRM, con el fin también de establecer a nivel nacional un nuevo tipo de sindicalismo; en 1997-1998 se forma el Grupo de Orientación Renovación Sindical (GOR) aquí mismo en la Sección 11; y hoy, ante la avalancha de despidos se forma la Coordinadora.

Es un organismo que nace bajo algunas características, ya con una cierta comprensión de la lucha, que para poder triunfar es necesario democratizar al sindicalismo petrolero, e igualmente, tiene que estar muy pendiente de lo que sucede dentro de la empresa. Nos irritamos tanto cuando anuncian que el Consejo de Administración de Pemex le da una patada en el trasero a la representación sindical (cuando corren vergonzosamente a Carlos Romero Deschamps[7]), pero no por la situación de ese personaje, sino por la representación de los trabajadores en la toma de decisiones en la empresa. Todas estas decisiones arbitrarias van en contra del control obrero de la administración que debería existir y que es uno de principios básicos inscritos en nuestros estatutos y que los charros la han convertido en letra muerta.

¿Qué estamos haciendo nosotros? Primero, entrando en coordinación con organizaciones sindicales y obreras, principalmente con las 36 Secciones de nuestro sindicato, enfatizando que el vínculo es con grupos pequeños y grandes de obreros democráticos, si te doy un ejemplo, entre ellos está la Unión Nacional de Técnicos y Profesionistas Petroleros (UNTyPP).

Estamos muy ocupados con el 78º Aniversario de la Expropiación Petrolera, hubo una respuesta muy satisfactoria, donde los trabajadores se volcaron a la consigna “ya no hay de otra”, y pasando esta fecha, estamos entrando a un ritmo para mostrar una solidaridad con los trabajadores del campo el 10 de abril y preparando también un programa de reivindicaciones de la clase obrera y de los campesinos para hacer público el 1ero de Mayo. No vamos a ceder ni un dieciseisavo de pulgada de nuestros objetivos y metas en una lucha dual: la democratización del STPRM y la defensa de nuestra empresa, que ésta siga estando al servicio de la Patria.

Ha sido muy nutrida toda la información que nos han explicado. ¿Cómo podemos mediatizar su lucha para que existan más puentes de solidaridad con su causa?

Tenemos magníficas relaciones con medios de comunicación electrónicos e impresos a escala local en Veracruz, somos referente para otros sectores allende de nuestro estado, afortunadamente. En las redes sociales publicamos todo el trabajo programático y organizativo, todo lo que consideramos acerca de la lucha petrolera y todo lo que es necesario expresar, la página la encuentran como “Coordinadora por la Defensa de Pemex” y en Facebook en el muro de un servidor (Mario Díaz).

Estamos en proceso de construir una radio en línea que ya hemos denominado ‘PetrolerosOnline’, de tal manera que tengamos voz propia. Aprovechamos siempre todo lo que electrónicamente esté a nuestro alcance. Tenemos un espacio todos los miércoles en una radio por internet denominada “Radio Sur Veracruz” (http://surveracruz.com.mx/-) que opera en Minatitlán.

Queremos manifestarle a todos los escuchas y lectores que esto va para largo, vamos a hacer todo lo humanamente posible para ir paso a paso consolidando los espacios y en un futuro lejano podamos decir que cumplimos la meta y objetivo que nos propusimos: LA SEGUNDA NACIONALIZACIÓN DE PEMEX.

no-mas-despidos
Notas críticas y referencias

[1] La negligencia es un factor endémico a la vida de la clase obrera –y muchas veces se extiende a la gente que vive cerca de fábricas, refinerías y complejos petroquímicos-. Tan solo recordemos esta lista: (1984) la trágica explosión en San Juanico, Estado de México, –las fuentes oficiales hablaron de medio millar de fallecidos, pero otras fuentes indicaron más de 2000; (1991) se registra una fuga de gas en una tubería de 8 pulgadas en la Planta de Clorados III en el CPQ ‘Pajaritos’ lo que provocó una explosión en cadena en la tubería de la planta de Cloruro de Vinilo, –6 muertos y más de 1000 heridos, algunos familiares reportaron a sus cercanos como desaparecidos de los que algunos cuantos no aparecieron jamás; (1992), explosión en Guadalajara por una fuga de gasolina que llegó al drenaje de la ciudad –210 muertos; (1998) choque de dos helicópteros que transportaban personal de PEMEX en Campeche, –22 muertos; (2006) explota un tanque submarino que estaba anclado en la Terminal Marítima de Pajaritos, –8 muertos, algunos desaparecidos y 15 heridos; (2007) hubo una colisión de dos plataformas marinas en el Golfo de México provocando una enorme fuga –por ende, contaminación ambiental- del pozo petrolero, –18 muertos; (2010) se reporta una fuga de combustible que terminó en un incendio de oleoducto en la comunidad de San Martín Texmelucan, Puebla, –30 muertos, 50 lesionados, más de 5 mil personas evacuadas y daños colaterales en 80 casas; (2012) explota una planta de gas de la instancias Pemex Exploración y Producción (PEP) a 19 kilómetros de Reynosa, Tamaulipas, –30 muertos, decenas de heridos; (2013) estallan las oficinas centrales de Pemex en la CDMX, por acumulación de gas metano, -32 muertos y 120 heridos-; (2015) explosión en la plataforma ‘Abkatún’ en Campeche, cerca de la Península de Yucatán (en la llamada ‘Sonda’), -4 muertos-; (2015) un ducto de de crudo estalla en el municipio de Cárdenas en Tabasco -4 muertos-; (2016) de nuevo, se registra un incendio en Abkatún -3 muertos-. Para fechas detalladas, consultar los artículos sobre la industria petrolera que serán publicados en Ruptura Colectiva (RC).

[2] Ubicado en Poza Rica, Veracruz, iniciaron las suspicacias de su baja por “haber superado su vida útil” desde finales de 2013, en años posteriores, el líder sindical de la Sección 30 del STPRM, confirmaría a medios de comunicación su venta definitiva. Léase: “Da PEMEX de baja el Complejo Escolín en Veracruz”, Imagen del Golfo, 30 de octubre de 2013 y “Confirma Sergio Quiroz venta de Escolín” por Andrea Galicia, Noreste, 17 de febrero de 2016.

En línea en: http://imagendelgolfo.mx/resumen.php?id=40967265 y http://noreste.net/noticia/confirma-sergio-quiroz-cruz-...olin/

[3] La entrevista fue realizada unos días antes de la histórica explosión de la Planta Clorados III en Pajaritos el día 20 de abril de 2016, tragedia que dejó 36 obreros muertos y más de 160 heridos. Desde el 30 de julio de 2013, Pajaritos fue desincorporado oficialmente en el Diario Oficial de la Federación para dejar las puertas abiertas al consorcio privado Mexichem S. A. B. de C. V., dejándole el 58.46% de las acciones de las dos plantas que producían intensamente cloruro de vinilo. Tras la explosión, se adjudica a Mexichem como la principal responsable, por tanto, se extiende la idea de que la entrega acelerada -y sin supervisiones técnicas y científicas- de los complejos al capital extranjero, producirá un enorme deterioro e inseguridad en las condiciones de trabajo de las demás plantas que aún laboran.

Como recuerdo adicional, en marzo de 1991 estalló también la Planta de Clorados III, lo que deja entrevisto la falta de supervisión en las condiciones de seguridad de este espacio laboral desde hace décadas. (Léase la nota a pie 1 de esta entrevista).

[4] A mediados de 2016, obreros petroleros despedidos de esta región, iniciaron actos coordinados de toma de casetas, dejando el paso libre para pedir cooperaciones a los automovilistas contándoles de su despido indiscriminado. En la web de Revolución Internacional / World Revolution hemos mediatizado un video referente a estas tomas: https://www.facebook.com/HistoriayOrganizacionPorLaLibe...7107/

[5] Instituto Mexicano del Petróleo, creado el 23 de agosto de 1965 con el fin de gestionar una instancia de investigación y capacitación descentralizada en torno a la industria petrolera que iba en una escala de producción histórica en esa década.

[6] O también llamados “partidos satélite”, como lo son el Partido Verde (brazo del PRI), Nueva Alianza, Partido Humanista, Movimiento Ciudadano y el Partido del Trabajo. MORENA (Movimiento de Regeneración Nacional) es una fuerza socialdemócrata y nacionalista que no es considerada como parte de dichos partidos satélite en un sentido estricto del espectro, pero no deja de pertenecer a la “izquierda” del capital que en lugar de llevar a los trabajadores a su emancipación, impone siempre sus políticas y llama al “cambio nacional” para las elecciones de este 2018.

[7] En diciembre 2013 se aprueba la Reforma Energética por el Senado, en una de las votaciones, se decide sacar al sindicato y sus líderes del Consejo de Administración de PEMEX, lo que facilitó que partidos ‘contrincantes’ (porque pelean en tiempos de votos, pero en la decisión de la vida política de la nación, van siempre de la mano) votaran a favor de la reforma.

Publicado el 10 de Enero de 2017 en:

http://rupturacolectiva.com/la-muerte-de-pemex-el-gasol...xima/

Διεθνή / Αναρχικό κίνημα / Γνώμη / Ανάλυση Wednesday January 11, 2017 16:47 byDmitri (republishing)

Μολαταύτα, το αναρχικό κίνημα δεν μπορεί να είναι και να παραμένει εσωστρεφές και αυτοαναφορικό. Αν οι αναρχικοί δεν απέρριπταν για λόγους αρχής την συγκεντρωτική διακυβέρνηση, τότε δεν θα είχαν παρά να καταλάβουν την κρατική εξουσία και να αναμορφώσουν δια της βίας την κοινωνική ολότητα κατ’ εικόνα κι ομοίωση των ιδεολογικών τους φαντασιώσεων. Ούτε θα ήταν απαραίτητη η δημιουργική αλληλεπίδραση του προτάγματος τους με τα ετεροκαθοριζόμενα κοινωνικά στρώματα, μιας και θα μπορούσαν να επιβάλλουν μονομερώς το δικό τους έτοιμο από-τα-πριν θεωρητικό μοντέλο για τον ενδεδειγμένο τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα.

«Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη;
Στα βιβλία δεν βρίσκεις παρά των βασιλιάδων τα ονόματα.
Οι βασιλιάδες κουβάλησαν τ’ αγκωνάρια;
Και τη χιλιοκαταστραμμένη Βαβυλώνα,
ποιος την ξανάχτισε τόσες φορές; Σε τι χαμόσπιτα
της Λίμας της χρυσόλαμπρης ζούσαν οι οικοδόμοι;
 
Τη νύχτα που το Σινικό τείχος αποτέλειωσαν
που πήγανε οι χτίστες; Η μεγάλη Ρώμη
είναι γεμάτη αψίδες θριάμβου. Ποιος τις έστησε; Πάνω σε ποιους
θριαμβεύσανε οι Καίσαρες; Το Βυζάντιο το χιλιοτραγουδισμένο
μόνο παλάτια είχε για τους κατοίκους του;
Ακόμη και στη μυθική Ατλαντίδα,
τη νύχτα που την ρούφηξε η θάλασσα,
τ’ αφεντικά βουλιάζοντας, με ουρλιαχτά τους σκλάβους τους καλούσαν».

Μπ. Μπρεχτ, Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει

Ι
Έχει νόημα να ξεκινήσουμε μια συζήτηση γύρω από έναν σύγχρονο ορισμό του απελευθερωτικού υποκειμένου; Θα μπορούσε κανείς εύλογα να αποφανθεί ότι τέτοιου είδους θεωρητικές αναζητήσεις συνιστούν στις μέρες μας περιττές και αχρείαστες βυζαντινολογίες. Εκείνο που προέχει είναι η ανάληψη ανατρεπτικής δράσης, μιας και η πραγματικότητα μας παρέχει επαρκείς ενδείξεις προς ποια κατεύθυνση θα πρέπει να στραφούμε. Πράγματι, υπάρχουν κοινωνικές ομάδες που αντιδρούν έμπρακτα στην βίαιη καταβαράθρωση της κοινωνικής θέσης τους και αντιστέκονται με όποιον τρόπο μπορούν στην περαιτέρω υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου τους που έπεται από την εφαρμογή των δομικών μεταρρυθμίσεων της συστημικής αναδιάρθρωσης. Ωστόσο, στο μέτρο που δεν καταφέρνουν να υψωθούν πάνω από την μερικότητα των αντιστάσεων τους κι εφόσον εξακολουθούν να οργανώνονται με συντεχνιακούς όρους και να προβάλλουν μονοδιάστατα οικονομίστικα αιτήματα, οι ομάδες αυτές δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελούν την πρώτη ύλη από την οποία θα προέλθει η μαγιά για τη δημιουργία μιας ευρύτερης κοινότητας αγώνα.

Θα ήταν πιο σωστό αν λέγαμε ότι συνιστούν μια οπισθοδρομική δύναμη η οποία ρέπει αναπόφευκτα προς έναν ουτοπικό συντηρητισμό. Συντηρητισμός διότι διακρίνονται από την τάση να καταγίνονται αποκλειστικά με την διατήρηση και αναπαραγωγή των προνομίων τους, δίχως να ενδιαφέρονται για τη γενικότερη πολιτική κατάσταση, ή για την μοίρα που επιφυλάσσεται στα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα που από κοινού συγκαταλέγονται στην προλεταριακή υποτάξη. Η ουτοπική διάσταση αυτή της συντηρητικής στροφής έγκειται στο γεγονός ότι το σύστημα της οικονομίας της αγοράς δεν αποτελεί ένα νοητικό κατασκεύασμα, μια αφηρημένη οντότητα με υπεριστορικά χαρακτηριστικά, αλλά κάθε φορά μπορεί να υπάρχει ως κοινωνικό σύστημα μόνο με την μορφή που αυτό αποκτά μέσα σε μια δεδομένη ιστορική περίοδο. Επομένως, είναι ανώφελο για εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που συνθλίβονται κάτω από τις ερπύστριες του οδοστρωτήρα της αναδιάρθρωσης να μάχονται μήπως και μπορέσουν να αναχαιτίσουν τη δική τους παρακμή, ως μιας ξεχωριστής κοινωνικής υπο-ολότητας. Η λογικές της ιστορικής κίνησης του συστήματος είναι καθολικές και υπερβαίνουν την αποσπασματικότητα του φαντασιακού, ή των άμεσων συμφερόντων της μιας ή της άλλης μεμονωμένης κοινωνικής ομάδας που βρίσκεται στα μεσαία στρώματα, ή στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας. Εξάλλου, μπορεί κάποιος να είναι σίγουρος πως αν τα εξαρτημένα στρώματα διέθεταν τα μέσα για να προβάλλουν αποτελεσματική αντίσταση, δεν θα είχαν βρεθεί εξαρχής στο στόχαστρο των κανιβαλικών ελίτ. Η επιστροφή στη «χρυσή εποχή» του καπιταλισμού που οραματίζονται δεν είναι παρά μια ρομαντική παραίσθηση, μια αντιδραστική ουτοπία ενός πράγματος που έχει ήδη υπάρξει στο παρελθόν και αποδείχτηκε ότι έφερε μέσα του τους σπόρους της ίδιας της καταστροφής του. Με αυτόν τρόπο, αντί να αποτελούν μια αφετηρία, οι κοινωνικές συνθήκες της ύπαρξης τους μετατρέπονται γι’ αυτές τις ομάδες στον αξεπέραστο υλικό ορίζοντα του αγώνα τους. Γίνονται το ανυπέρβλητο όριο της κοινωνικής συνείδησης τους.

Είναι χαρακτηριστικό πως κάποια στιγμή μέσα στην τριετία 2010-2012, κατά την οποία η κοινωνική πάλη στον ελλαδικό χώρο είχε λάβει εκρηκτικά χαρακτηριστικά, οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες σταθερής τροχιάς, στην αποκομιδή απορριμμάτων, στα λιμάνια, αλλά και σε άλλους κλάδους της παραγωγής, κατέβηκαν ταυτόχρονα σε γενική απεργία ενάντια στο πρόγραμμα της κοινοβουλευτικής χούντας της ΝΔ.

Μολαταύτα, ακόμη κι όταν υποχρεώθηκαν από τις καταστάσεις να συγχρονίσουν τις κινητοποιήσεις τους, παρόλα αυτά δεν διέθεταν την ταξική συνείδηση και την πολιτική ευφυία να συνασπίσουν τους επιμέρους ταξικούς αγώνες τους και να τους συγχωνεύσουν οργανικά σε έναν ενιαίο πολιτικό αγώνα. Κι αυτή η πολυδιάσπαση δεν είναι τόσο εύκολα εξηγήσιμη, εφόσον είναι σίγουρα πιο εύκολο η ενοποίηση ετερόκλητων κοινωνικών ομάδων να πραγματοποιηθεί στη βάση ενός αρνητικού κατώτατου κοινού παρονομαστή, π.χ. απόσυρση ενός αμφιλεγόμενου νομοσχεδίου, ή ακόμη και ανατροπή μιας λαομίσητης κυβέρνησης, παρά εκκινώντας από ένα ενιαίο ταξικό φαντασιακό που θα συνενώσει τις διαφορετικές κατηγορίες των εργαζόμενων γύρω από ένα θετικό συλλογικό όραμα.

Συνακόλουθα, δεν θα ήταν καθόλου υπερβολικό αν λέγαμε ότι οι απεργίες δεν έτρεχαν απλώς παράλληλα στον χώρο και τον χρόνο, αλλά αντίθετα εξελίσσονταν ανταγωνιστικά η μία προς την άλλη. Κι αυτό συνέβαινε επειδή καμία κατηγορία εργαζομένων δεν μπήκε στη διαδικασία να αναζητήσει πολιτικές συμμαχίες προκειμένου να επιδιώξει μια συνολική λύση σε ένα πρόβλημα που ξεπερνούσε τις δικές της δυνάμεις. Με τον τρόπο της, οι εργαζόμενοι στον κάθε κλάδο της παραγωγής έδιναν το πράσινο φως στη συστημική αναδιάρθρωση και την φτωχοποίηση των υπολοίπων, υπό τον όρο ότι οι ίδιοι θα εξαιρούνταν από το ταξική σαλαμοποίηση που ετοιμάζει η μνημονιακή κρεατομηχανή. Από αυτή την άποψη, η συζήτηση για ένα ελευθεριακό πρόγραμμα εξόδου από την «κρίση», δηλαδή για τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά μέτρα που θα κληθούν να φέρουν σε πέρας οι καταπιεσμένοι, έτσι ώστε να θεσμίσουν την αντισυστημική αλλαγή και να πραγματοποιήσουν την μετάβαση σε ένα αυτόνομο κοινωνικό παράδειγμα μέσω της κατάργησης των κυρίαρχων θεσμών της ετερονομίας, είναι αναγκαία προϋπόθεση για την ίδια τη δυνατότητα των διαφορετικών κοινωνικών μονάδων να αναλάβουν δράση από κοινού προκειμένου να αντιμετωπίσουν με τρόπο αποτελεσματικό τον κοινωνικό πόλεμο που έχουν εξαπολύσει εναντίον τους οι ελίτ. Διαφορετικά, ανοίγει ο δρόμος για να αναλάβει το Κράτος τον ρόλο του εξισορροπιστή ανάμεσα σε αντιμαχόμενες ομάδες με ασύμβατα και αντικρουόμενα συμφέροντα. Είναι η αντίληψη του Κράτους ως «αναγκαίου κακού», ως ενός ουδέτερου φορέα που στέκεται υπεράνω των τάξεων και καταπολεμά τους «συλλογικούς εγωισμούς» (όπως θα έλεγε ο Μπούμπερ) της κάθε συντεχνίας και μόνο αυτό είναι αντικειμενικά σε θέση να αποφασίζει με γνώμονα αυτό που είναι καλό και ωφέλιμο για το «κοινωνικό σύνολο» γενικά.[i]

II

Αναμφίβολα, το ίδιο το αναρχικό κίνημα, σαν το πιο ταξικά συνειδητοποιημένο τμήμα του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος, είναι κι αυτό αναπόσπαστο μέρος του απελευθερωτικού υποκειμένου. Άλλωστε, οι οριζόντιες, αντί-ιεραρχικές δομές και οι αυτόνομοι θεσμοί που δημιουργούνται στους κόλπους του, συγκροτούν το υπόβαθρο μέσα στο οποίο η «φλόγα της κοινότητας», όπως θα έγραφε και ο Λαντάουερ, σιγοκαίει και κρατιέται ζωντανή.[ii] Δεν πρόκειται ωστόσο για το πρόπλασμα των θεσμών του αυτόνομου παραδείγματος οργάνωσης της κοινωνίας, αλλά για ένα σύνολο αρχών κι ενός κώδικα αξιών που αποκτούν υλική υπόσταση μέσω των σχέσεων που αναφύονται στο εσωτερικό της αναρχικής πολιτικής ομάδας. Ένα εναλλακτικό παράδειγμα κοινωνικής συμβίωσης που εκπορεύεται από τις ισότιμες κοινωνικές σχέσεις, από τη συλλογική δέσμευση και την αμοιβαία λογοδοσία, από την πνευματική αυτονομία και την άμεση δημοκρατία. Από αυτή τη συσσωρευμένη εμπειρία, τα αγωνιζόμενα τμήματα του προλεταριάτου μπορούν να επωφεληθούν προκειμένου να οργανώσουν τις δικές τους αυτοδύναμες δομές σε όλους τους τομείς της κοινωνικής δραστηριότητας, από το αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ στη Θες/νικη, μέχρι τις συνελεύσεις των κοινοτήτων στα καντόνια της Ροζάβα.

Μολαταύτα, το αναρχικό κίνημα δεν μπορεί να είναι και να παραμένει εσωστρεφές και αυτοαναφορικό. Αν οι αναρχικοί δεν απέρριπταν για λόγους αρχής την συγκεντρωτική διακυβέρνηση, τότε δεν θα είχαν παρά να καταλάβουν την κρατική εξουσία και να αναμορφώσουν δια της βίας την κοινωνική ολότητα κατ’ εικόνα κι ομοίωση των ιδεολογικών τους φαντασιώσεων. Ούτε θα ήταν απαραίτητη η δημιουργική αλληλεπίδραση του προτάγματος τους με τα ετεροκαθοριζόμενα κοινωνικά στρώματα, μιας και θα μπορούσαν να επιβάλλουν μονομερώς το δικό τους έτοιμο από-τα-πριν θεωρητικό μοντέλο για τον ενδεδειγμένο τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα. Ευτυχώς, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Το αναρχικό κίνημα είναι αναγκασμένο από τη φύση του ακραία δημοκρατικού προτάγματος που εκπροσωπεί, να επιζητά την εκπλήρωση και πραγμάτωση των ιδανικών του, αλλά και την ίδια την επικύρωση των κατηγοριών σύμφωνα με τις οποίες αναλύει και στοχάζεται γύρω από την κοινωνική πραγματικότητα, πάντοτε έξω και πέρα από τα δικά του αναγνωρισμένα όρια.

Από αυτή την άποψη, ο Τζ. Χόλλογουαιη δεν είχε δίκιο όταν έγραφε ότι, σε αντίθεση με την ετερονομία, η αυτονομία δεν διακατέχεται από μια έμφυτη τάση για εξάπλωση και καθολίκευση των θεσμών της.[iii] Στον βαθμό που οι γενικές παράμετροι της κοινωνικής μας υπόστασης καθορίζονται από το εξουσιαστικό θεσμικό πλαίσιο της ετερονομίας, οι αυτόνομες δομές δεν μπορούν παρά να ενυπάρχουν σε μια σχέση διαρκούς ρήξης κι έντασης με τις θεσμοποιημένες ιεραρχίες του συστήματος. Προς αποφυγή της οποιαδήποτε παρανόησης, θα πρέπει εδώ να γίνει μια αναγκαία διάκριση ανάμεσα στην αναπόφευκτη χωροχρονική συνύπαρξη των αυτόνομων κοινοτήτων με τις μορφές θεσμοποιημένης κυριαρχίας από την μία (η επανάσταση δεν θα είναι παντού νικηφόρα την ίδια στιγμή), και στη διαρκή ειρήνη με την εξουσία σαν βασική στρατηγική γραμμή του κινήματος, από την άλλη.

Επειδή η επιβολή της αντισυστημικής αλλαγής είναι μια μακροχρόνια και πολύπλευρη διαδικασία, που δεν εξελίσσεται γραμμικά και συνεπάγεται την εμπλοκή ενός ολοένα και μεγαλύτερου τμήματος της κοινωνικής ολότητας στην κοινωνική πάλη για αντισυστημική αλλαγή και την διαπαιδαγώγηση του προλεταριάτου στην καθημερινή πρακτική και το πνεύμα της αυτοδιεύθυνσης, η παρατεταμένη συνύπαρξη με την εξουσία είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αποκλειστεί και απορρέει από τις ίδιες τις στρατηγικές αναγκαιότητες και τη βαθμιαία εξέλιξη της επαναστατικής διαδικασίας.

Παρ’ όλα αυτά, η χωροχρονική συνύπαρξη δεν συνεπάγεται την αλληλοεπικάλυψη, ή την οργανική συγχώνευση στο επίπεδο του προτάγματος. Η CNT, που ιδρύθηκε το 1910, υπήρχε πλάι, πλάι με το ισπανικό κράτος για εικοσιέξι χρόνια και λειτούργησε μέσα στο πλαίσιο των νομικών σχέσεων που αυτό είχε εγκαθιδρύσει, χωρίς ωστόσο να απαρνηθεί ούτε για μια μέρα την βαθύτερη προσήλωση του συνδικάτου στον στόχο της κοινωνικής επανάστασης. Από την άλλη, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τους Ζαπατίστας-EZLN, που αίφνης διακήρυξαν ότι στηρίζουν την απόφαση του Κογκρέσου των αυτοχθόνων να συμμετάσχει στις επικείμενες προεδρικές εκλογές του Μεξικού με μια γυναίκα υποψήφιο.[iv]

Ή για τις αυτόνομες κοινότητες του συριακού Κουρδιστάν, οι οποίες φαίνεται ότι είναι διατεθειμένες να αποδεχτούν μια ομοσπονδιακή δομή πρόσδεσης τους στο αυταρχικό καθεστώς του αλ-Άσαντ, με αντάλλαγμα την παραχώρηση περιορισμένης αυτοδιάθεσης στις περιοχές που βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο των YPG. Θα πρέπει σε αυτό το σημείο να κάνουμε σαφές ότι δεν έχουμε καμία πρόθεση να επιδοθούμε σε μια βολική κριτική, επικαλούμενοι τις αφηρημένες αρχές της δογματικής καθαρότητας, ή ενός ανέξοδου ψευτοεπαναστατικού μαξιμαλισμού. Αναγνωρίζουμε ότι τόσο η ζαπατιστική αυτονομία, όσο και ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός των Κούρδων είναι προτάγματα σε εξέλιξη, δυναμικές διαδικασίες που αναπτύσσονται και δεν έχουν παράξει ακόμη κάποιο είδος τελικής συγκρότησης. Ωστόσο, στον βαθμό που οι δύο αυτές εμπειρίες προπαγανδίζονται από κάποιους καθ’ ημάς αναρχικούς κύκλους σαν μοντέλα για μια δράση που θα επικεντρώνεται γύρω από την έννοια των «απελευθερωμένων ζωνών», καλό θα είναι να αντλήσουμε και πρακτικά διδάγματα από αυτές τις εμπειρίες και το κατά πόσο αυτές μπορούν να αναπαραχθούν μέσα στις τοπικές αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες.[v]

Για παράδειγμα, κόντρα στην επικρατούσα άποψη, η επαναστατική διαδικασία στη Ροζάβα δεν είχε σαν αφετηρία μια παλλαϊκή εξέγερση, κατά την οποία ο λαός πήρε τα όπλα και ανάτρεψε τις κρατικές αρχές, αλλά αντίθετα την οικειοθελή αποχώρηση του κράτους από τις κουρδικές περιοχές. Όταν η ένοπλη εξέγερση των ισλαμιστών ξέσπασε στην νότια Συρία, το καθεστώς πήρε στρατηγική απόφαση να αποσύρει τις δυνάμεις του από το συριακό Κουρδιστάν και να τις μεταφέρει στα μέτωπα όπου πολεμούσε τους χασάπηδες σαλαφιστές.

Ως εκ τούτου, μπορεί τα όπλα των YPG να είναι αυτά που προστατεύουν σήμερα τις σημαντικές κατακτήσεις της ριζοσπαστικής αλλαγής που έχει συντελεστεί σε μαζική κοινωνική κλίμακα στα κουρδικά καντόνια, όμως σίγουρα δεν ήταν η δύναμη των όπλων που υποχρέωσε την κρατική εξουσία να εγκαταλείψει αρχικά την περιοχή. Πρώτα δημιουργήθηκε το κενό της εξουσίας εξαιτίας παραμέτρων που εκτείνονταν πέρα από τα όρια του Κουρδιστάν, κι έπειτα έσπευσαν να το καλύψουν οι YPG με τις συνομοσπονδιακές διοικητικές δομές τους. Επίσης, είναι πλέον κοινά αποδεκτό ότι χωρίς το θάρρος και την ενεργητική πρωτοβουλία που επέδειξαν οι πυρήνες του PKK από το Μπακούρ (βόρειο Κουρδιστάν), οι οποίοι ήδη βρίσκονταν παράνομα στη Ροζάβα κι έσπευσαν να δημιουργήσουν μια κυβέρνηση που λειτουργούσε παράλληλα και ανέλαβε τρόπον τινά να καθοδηγήσει και να ενθαρρύνει τις δημοκρατικές τομές και τις ρήξεις που συνεπάγεται η επαναστατική διαδικασία του κομμουναλισμού (ακόμα και σήμερα, η κυβερνητική-συγκεντρωτική διοικητική δομή συνυπάρχει στην Ροζάβα με την αμεσοδημοκρατική-αποκεντρωτική), η επανάσταση στο συριακό Κουρδιστάν μπορεί να μην είχε λάβει χώρα. Είναι νομίζουμε εμφανές ότι η διαπίστωση αυτή δημιουργεί ερωτήματα αναφορικά με την μεταβατική στρατηγική του αναρχικού κινήματος, τον ρόλο της πρωτοπορίας, κλπ.[vi]

III

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, ακόμη και ο πιο ενθουσιώδης υποστηρικτής του πειράματος της αυτονομίας των αυτοχθόνων, θα πρέπει να παραδεχτεί ότι η προσφυγή στις εθνικές εκλογές είναι ενδεικτική των αδιεξόδων που αντιμετωπίζουν οι ζαπατίστας και θα πρέπει να μας προβληματίσει ως προς την βιωσιμότητα της στρατηγικής τους. Ας μην ξεχνάμε ότι ο ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής κοσμοθεωρίας τους ήταν η αποστροφή τους προς το Κράτος και η άρνηση τους επί της αρχής να εμπλακούν κατά οποιονδήποτε τρόπο σε έναν αγώνα για την κατάληψη της κρατικής εξουσίας. Από την άλλη, η ομοσπονδιακή ένωση με το κράτος της Συρίας, συνεπάγεται πως οι YPG θα υποχρεωθούν να εκχωρήσουν στα ομοσπονδιακά όργανα του συριακού κράτους, μέρος της λαϊκής κυριαρχίας που με τόσο κόπο οικοδόμησαν στις απελευθερωμένες κουρδικές επαρχίες. Απομένει να δούμε αν η έκταση και το βάθος αυτών των παραχωρήσεων θα είναι τέτοιο, που θα ακυρώσει στην πράξη την πολιτική και οικονομική αυτονομία των καντονιών και θα μεταμορφώσει τον συνομοσπονδισμό σε μια τυπική δομή.

Ένα άδειο πολιτειακό κέλυφος, χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Όπως και να έχει, το αναρχικό κίνημα είναι πάντοτε υποχρεωμένο να κοιτάζει προς τα έξω, προς το απελευθερωτικό υποκείμενο που θα συμπράξει μαζί του για να δώσει πνοή στο ιδανικό της κοινωνικής απελευθέρωσης. Διότι η δική μας επανάσταση ή θα είναι πλειοψηφική, ή δεν θα είναι καθόλου. Πράγματι, η έννοια του αναρχικού αντισυστημικού προγράμματος δεν έχει κάποιο νόημα πέρα από την αποτύπωση των αναγκαίων πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών δομών, θεσμών και διαδικασιών που θα επιτρέψουν στα εξαρτημένα στρώματα να κατακτήσουν την ταξική αυτοδυναμία τους, να αποτινάξουν τη θεσμοποιημένη υποτέλεια τους και να διαμορφώνουν εφεξής τα ίδια τους γενικούς όρους της ύπαρξης τους, καθώς και το μοντέλο κοινωνικής συμβίωσης που επιθυμούν. Δεν απευθυνόμαστε σε μια άβουλη και παθητική μάζα υπηκόων, αλλά στην ενεργή πλειοψηφία που θα αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες που της αναλογούν. Που θα σταματήσει να συμπεριφέρεται, όπως έγραψε κάποτε ο Φλόρες-Μαγόν, σαν «αξιοθρήνητο πλήθος καρτερικών σκλάβων» και θα μεταμορφωθεί σε «ορδή από εξεγερμένους που ρίχνεται να κατακτήσει τη γη».[vii]

[i] Μ. Μπούμπερ, Μονοπάτια στην Ουτοπία (Νησίδες), σ. 53-62.
[ii] Γ. Λαντάουερ, Το Μήνυμα του “Τιτανικού” (Εκδόσεις Τροπή), σ. 18-43.
[iii] J. Holloway, Change the Word Without Taking Power, https://libcom.org/files/John%20Holloway-%20Change%20th...r.pdf.
[iv] Οι Ζαπατίστας στις εκλογές για πρώτη φορά στην ιστορία, https://www.thepressproject.gr/article/101532/Oi-Zapati...toria.
[v] Χαρακτηριστικά θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στη συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα ο έγκλειστος σύντροφος Ν. Μαζιώτης στην συλλογικότητα Α.Σ.Μ.Π.Α. όπου ανέπτυξε μια λογική της απελευθερωμένης μητροπολιτικής ζώνης, η οποία θα περιφρουρείται και με την δύναμη των όπλων (εδώ, https://athens.indymedia.org/post/1564848/ ). Ή ακόμη και στον γενικότερο πολιτικό προσανατολισμό της εν λόγω συλλογικότητας που φαίνεται να στρέφεται προς αυτή την κατεύθυνση, επιστρατεύοντας την έννοια της «κοινωνικής εδαφικοποίησης». Χωρίς βέβαια να ισχυρίζομαι ότι έχω ποτέ συμμετάσχει στις εσωτερικές διαδικασίες της συλλογικότητας για να έχω γνώση από πρώτο χέρι αναφορικά με το πολιτικο-ιδεολογικό πλαίσιο της συγκεκριμένης ομάδας.
[vi] Το ιστορικό γεγονός αυτό, αναφέρεται σε επιστολή-απολογισμό που απέστειλε αναρχικός/η σύντροφος/συντρόφισσα που τα τελευταία χρόνια ζει μόνιμα στη Ροζάβα και μάχεται στο πλευρό των κουρδικών δυνάμεων. Το γράμμα δημοσιεύεται εδώ, https://amargipl.wordpress.com/2015/06/27/rojava-reality/. Βλέπε επίσης, το άρθρο της D. Dirik, Building Democracy without the State, https://roarmag.org/magazine/building-democracy-without...tate/.
[vii] P. Newell & D. Pool, Ο Ζαπάτα, ο Μαγκόν και η Μεξικανική Επανάσταση (Ελεύθερος Τύπος).

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Thu 19 Jan, 03:17

browse text browse image

bakh.jpg imageVida e Obra de Bakunin Jan 17 18:40 by Felipe Corrêa 0 comments

kafranbelbannernovember2_12.jpg imageΟι τύραννοι φέρν_... Jan 17 15:46 by Leila Al Shami 0 comments

wewantfreedomforall_syrian300x199.jpg imageThe Fall of Aleppo Jan 16 13:55 by BD 1 comments

199bd46343a.jpg imageΗ πολεμική του Μπ ... Jan 16 04:16 by Του Θάνου Αγγελόπουλου 0 comments

alternativa02.jpg imageItalia - Ricostruire opposizione sociale organizzata dal basso. Costruire un progetto col... Jan 14 19:18 by Alternativa Libertaria/fdca 0 comments

15941001_690919024408604_2504680982688502753_n.jpg imageLa comunidad de Suc-Tuc en Campeche decide conformar un autogobierno ante la corrupción y ... Jan 14 17:00 by Demián Revart 0 comments

apergia2_0_10.jpg imageΑπό την άμπωτη στ ... Jan 13 16:31 by Αυτόνομα Σχήματα 0 comments

gasolinazo1024x683.jpe imageUn México en las calles, un México en rabia Jan 12 16:51 by Demián Revart 0 comments

cnte_gasolineras_chiapas1.jpg imageLa muerte de Pemex, el gasolinazo y la crisis económica que se aproxima Jan 12 15:41 by Demián Revart 0 comments

labyrinthminatoaur2.jpg imageΧρήσιμες βυζαντι... Jan 11 16:47 by Dmitri (republishing) 0 comments

César Augusto Roa Carvajal (1982-2016) imageRecordando a César Roa, luchador de la caña Jan 11 15:11 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

textItalia - LA TRASFORMAZIONE DEI CONTRATTI NAZIONALI DI LAVORO IN SIMULACRI Jan 10 16:15 by Alternativa Libertaria/fdca 0 comments

textItalia - Il giustificato motivo oggettivo Jan 10 16:09 by Alternativa Libertaria/fdca 0 comments

AFP PHOTO / ALBERTO MIRANDA CHILE-FIRE imageIncendios forestales en Chile, un problema crítico de varias aristas: El caso de Valparaís... Jan 10 01:01 by Joaquín Gómez Duque 0 comments

ana.jpg imageΑρκετά με την δικ ... Jan 07 17:25 by Oργάνωση για την Aνασύνταξη του Aναρχικού Kινήματος 0 comments

11_tamtakos_2003.jpg imageΠοιος θυμάται το_... Jan 04 17:11 by Dmitri (republishing) 0 comments

kladikiigeias.jpg imageΚάτω τα χέρια από &#... Jan 03 19:09 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε - Κ_ 0 comments

drawingablank.jpg imageH έννοια της φύσης &... Jan 01 15:43 by Έλενα Νακοπούλου  0 comments

518197.jpg imageΕλληνική εξωτερι... Dec 31 12:58 by Μολότ 0 comments

textDebating Syria Productively Dec 30 16:21 by David Bush 0 comments

15781152_10154861268587497_6335987580449105012_n.jpg imageΕίμαστε όλοι δια_... Dec 30 09:58 by Χειρονομία-Αντιεξουσιαστική Κίνηση 0 comments

The cover of the Greek edition of the book under the title "Οι δύο κύριες τάσεις του αναρχισμού" imageThe Vision of Revolutionary Anarchism Dec 29 07:03 by Wayne Price 0 comments

meydan_30_3.jpg imageTurchia: condannato a pena detentiva l'editore responsabile del giornale anarchico Meydan Dec 28 07:26 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

cysaq4mxgaevjyx.jpg imageΗ Lola Gutiérrez για σύλληψή τ... Dec 27 17:52 by Dmitri (republishing) 0 comments

IWW GDC Speaker on Street March Against Killer Cops imageBuilding Working-Class Defense Organizations: Dec 27 00:15 by Kdog 0 comments

textCómo se convirtió la prostitución en la profesión más moderna del mundo Dec 26 16:57 by Kajsa Ekis Ekman 0 comments

2.jpg imageΕνημέρωση για δρ^... Dec 26 15:24 by Αναρχική Ομοσπονδία - Περιφέρεια Αθήνας 0 comments

001africa1968africalazaroabreuemorydouglas.jpg imageWhere the revolution is more likely to happen, in developed or non-developing countries? Dec 25 21:26 by Zaher Baher 0 comments

wp_20160611_002_1.jpg imageΚλινική "Νέο Αθήν ... Dec 25 18:57 by Διακλαδική ΕΣΕ Αθήνας 0 comments

meydan_30_2.jpg imageMeydan Gazetesi Sorumlu Yazı İşleri Müdürüne Hapis Cezası Dec 25 03:26 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

more >>
© 2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]