user preferences

venezuela / colombia / movimiento anarquista / anarchist communist event Wednesday April 18, 2018 04:36 byGrupo Libertario Vía Libre

Tenemos el gusto de invitarles a participar del Ciclo Mijaíl Bakunin de los Encuentros Ácrátas organizados por el Grupo Libertario Vía Libre. La primera sesión: Acercamiento a su biografía, se desarrollara el próximo jueves 19 de abril a las 6 pm en la Fundación Prosiembra (Calle 31 a #16-23)

#VíaLibre #ActividadAnarquista #EncuentrosÁcratas #Bakunin

Encuentro Ácrata
Ciclo: Mijaíl Bakunin
Primera sesión: Acercamiento a su biografía

6:00 pm. Jueves 19 de abril
Fundación Prosiembra (Calle 31 a No. 16-23)
[Frente a la esquina noroccidental Parque Pony de Teusaquillo, una cuadra al occidente de la salida norte de la Estación Calle 26 de Transmilenio]

Link de la publicación: https://grupovialibre.org/2018/04/17/encuentros-acratas...2018/
Link del evento: https://www.facebook.com/events/1495539717223177/

Grupo Libertario Vía Libre

bolivia / peru / ecuador / chile / historia del anarquismo / opinión / análisis Tuesday April 17, 2018 17:15 byJosé Antonio Gutiérrez D.

Artículo que apareció originalmente en el número 21 (Primavera 2007) de la publicación comunista-anárquica chilena "Hombre y Sociedad" con motivo del décimo aniversario de esta importante revista, en el que se hace un recuento histórico de su surgimiento, de algunos aspectos del anarquismo en Chile en la década de 1980 y 1990, y una evaluación de su impacto.


HOMBRE Y SOCIEDAD (SEGUNDA EPOCA) APAGA DIEZ VELITAS

A la memoria de nuestro querido compañero y amigo Ego, un verdadero padre en el anarquismo, cuya sensible pérdida (diciembre del 2002) aún lamentamos

Este octubre, se cumple una década desde que comenzamos a editar la revista comunista anárquica “Hombre y Sociedad”, en su segunda época. Esta revista ha marcado, de una manera u otra, una trayectoria dentro del movimiento anarquista criollo y ha planteado a la discusión una serie de cuestiones que han sido fundamentales dentro del desarrollo de un movimiento libertario de lucha. Más aún, ha servido como tribuna de debate en el que éste movimiento, desde su gestación hasta el presente, se ha ido reflejando y perfilando a la vez.

La historia de la revista es indisociable de la figura de dos entrañables camaradas: me refiero a los compañeros Hugo Carter y José Ego-Aguirre. El primero, un compañero del gremio del Cuero y Calzado de la época del viejo Ernesto Miranda, activo militante del Movimiento Unitario Nacional de Trabajadores, uno de los forjadores de la clásica Central Única de Trabajadores (1953) y veterano de la Huelga General del 7 de Julio de 1955. El segundo compañero, el viejo “Ego”, obrero mecánico de profesión, fue un dedicado organizador y militante anarquista toda su vida, desde su militancia en la IWW, habiendo sido delegado sindical en múltiples ocasiones desde las faenas mineras del árido norte hasta la Disputada de las Condes. De origen peruano, participó activamente en numerosas publicaciones ácratas, como ser “La Protesta” (dirigida por Félix López) y “Tierra y Libertad”, órgano de un grupo anarquista que operaba en los años ’40 en el sector de La Legua. Estos dos compañeros, más un núcleo de jóvenes y viejos sobrevivientes de la represión pinochetista, a mediados de los ’80 dieron vida a la primera publicación anarquista con posterioridad al golpe de Estado de 1973. Esa revista fue “Hombre y Sociedad”.

Esta publicación fue posible gracias al apoyo recibido internacionalmente por compañeros del exilio, particularmente por el “Comité de Trabajadores Exiliados Chilenos” de Italia y por el Grupo “Pedro Nolasco Arratia” de Francia. El apoyo de la Radio Libertaria de París también fue crucial para el desarrollo de esta publicación y de la rearticulación del movimiento. Los compañeros Nestor Vega y Urbano Burgos, residentes en Francia e Italia respectivamente, jugaron un papel importantísimo en este proceso, de manera absolutamente desinteresada y con una devoción incansable. Nuestro movimiento tiene una enorme deuda con estos compañeros en el exilio que, aún a la distancia, tuvieron el corazón siempre junto a su pueblo en lucha. Su apoyo y perseverancia fueron vitales.

El movimiento libertario chileno de hoy tiene sus raíces clavadas en aquel momento histórico, en que comenzó a levantar nuevamente en medio de la efervescencia anti-dictatorial y de un creciente movimiento de masas que se expresaba de multiformes maneras. Era la época de los cacerolazos populares, de los paros cívicos nacionales, de las convocatorias a protesta nacional, de las barricadas y de “todas las formas de lucha”. Los libertarios supieron comenzar a buscar un espacio de expresión para sus iniciativas y planteamientos en ese movimiento de gigantescas dimensiones y la publicación “Hombre y Sociedad” jugó pues un papel humilde pero significativo en este proceso de reconstitución en la lucha.

Vale destacar que Hombre y Sociedad no era tan sólo una revista: era un Centro de Estudios Sociales, con sede en la calle Toesca, en pleno centro de la capital, donde convergían anarquistas, feministas, feriantes y sindicatos de trabajadores del sector informal, sindicalistas y amplios sectores de la oposición a la dictadura. En ese local fue donde se dio vida al primer número de “Hombre y Sociedad” en abril de 1985. La revista tenía un tiraje extremadamente humilde, de tan sólo 250 ejemplares. Pero fue como el grano de arena que se convirtió en avalancha, ya que posteriormente a esta revista, numerosas publicaciones de orientación libertarias comenzarían a aparecer en diversos lugares del país. “Hombre y Sociedad” llegaría a su término en 1988, dejando como legado varias declaraciones, comunicados y unas cuantas publicaciones con contenido de sumo interés para comprender el proceso que vivió Chile en aquel crucial momento en que se vivía el ocaso de la dictadura. El Centro de Estudios Sociales también dejaba de existir en ese momento. Pero les sobrevivía un renovado interés en el anarquismo por parte de generaciones jóvenes que se encargarían de la resurrección política del movimiento anarquista a fines de los ’80 y comienzos de los ’90.

Fue el año 1997, específicamente en marzo, cuando se convocó a un congreso anarquista nacional por parte de unos compañeros residentes en Temuco. Este congreso se celebró en el legendario local de Serrano 444 en la capital y coincidía con el momento en que el movimiento popular comenzaba a despertar, luego del sopor de aquel largo reflujo tras el arribo de la “democracia”. Veníamos recién saliendo del punto más bajo de luchas desde el cierre del negro capítulo de la dictadura. Grandes protestas estudiantiles, el resurgimiento de la lucha del pueblo mapuche y las heroicas luchas de los trabajadores del carbón, marcaban el telón de fondo de este momento.

Del encuentro no sacamos mucho más en limpio que darnos cuenta de la disparidad de opiniones y de la confusión en los círculos anarquistas. Sabíamos que la unidad no era posible en el estado en que se encontraba el movimiento. Era necesario discutir, debatir, entregar elementos, desarrollar el pensamiento, contrastar las ideas con la práctica, fortalecer la acción. Era necesario buscar puntos de acuerdo, puntos de disenso, entender dónde convergía un movimiento libertario de determinadas características que nos permitiera volver a ser una fuerza viva en el campo de las luchas populares. Había mucho por hacer y no sabíamos donde comenzar. Pero había que comenzar por alguna parte y decidimos que la edición de una revista de calidad era la prioridad en aquel momento. Una revista donde pudiéramos tratar, con desarrollo y extensión, de cuestiones teóricas, de los problemas del movimiento, de aspectos de la historia, donde pudiéramos discutir con otros sectores, donde pudiéramos exponer algunos documentos clásicos de difícil acceso. No nos interesaba una revista donde dormirnos en los laureles y conformarnos en la auto-adulación sobre lo “maravilloso” que era el anarquismo. Ante todo, nos interesaba la crítica y la búsqueda.

En esa misma ocasión, contactamos al compañero Ego y al compañero Carter, y con ellos fuimos rumiando poco a poco la idea de esta publicación. Comenzamos a reunirnos todos los sábados en la Plaza de Armas, donde conversábamos y discutíamos y de ahí nos íbamos a una cantina que quedaba cerca, en el sector de Mapocho, llamada el “Patio Esmeralda”, uno más entre ese universo de rinconcitos capitalinos con carácter y magia que fueron víctimas de los intentos por modernizar el centro, quitándole su espíritu y encanto. Ahí, en el Patio Esmeralda, discutíamos ya específicamente de la revista, desde su carácter hasta los aspectos técnicos de ésta. Discutíamos lo que duraba un vaso de ese dulce vino añejo de la casa, y entonces dábamos por terminada la discusión, hasta el próximo sábado, dejando por propina a los mozos propaganda anarquista que siempre recibían ávidamente.

Fue así como a mediados de año Ego y Carter nos propusieron retomar la labor de “Hombre y Sociedad”. Tal propuesta la asumimos como un honor. Y empezamos a trabajar en ella, retomando la tradición del movimiento libertario, pero a la vez, infundiéndole nueva vida con propuestas y planteamientos nuevos, con discusión pertinente para el presente. Creo necesario destacar, en este punto, la crucial labor de un gran compañero y amigo, César Sánchez, quien fuera diagramador de la revista desde 1997 hasta el 2005, y quien siempre ayudara con reflexiones e interrogantes a mejorar la calidad de la revista en su contenido también. Sin él, la revista jamás hubiera llegado a ver la luz y no hubiera sido más que el mediocre remedo de lo que ha sido.

El primer número de esta segunda época apareció a fines de octubre de 1997, poco después de publicar, a nombre del grupo “Hombre y Sociedad” un volante contra el 12 de Octubre. La idea era sacarlo mensualmente. Al poco andar, tal cosa no fue sostenible, convirtiéndose HyS en una de las revistas de más larga trayectoria en los últimos años del anarquismo chileno, pero también en una de las más irregulares. Con todo, HyS marcaba el comienzo de un camino que llevamos ya una década transitando, en el cual hemos ido madurando junto al movimiento. Como mencionaba una vez un compañero, HyS fue una puerta para explorar las posibilidades del anarquismo en Chile, más allá de los tabús y de las engañosas certidumbres adquiridas por costumbre y mantenidas en el tiempo por pereza intelectual. Más que repetir consignas nos interesaba, y sigue siendo nuestro principal interés, el pensar un anarquismo nuestro, uno que sea pertinente para nuestro contexto y momento histórico.

No puede decirse que la revista ha carecido de orientación, pero difícil es decir que ha sido un bloque monolítico. Incluso en ese camino, nosotros mismos hemos ido cambiando de opiniones, pasando de una orientación primordialmente anarco-sindicalista a una primordialmente anarco-comunista, hacia fines de 1999. Pero siempre hemos mantenido espacio abierto para reflexiones, notas históricas y documentos de otros sectores del anarquismo organizado y comprometido con el cambio social. También hemos estado abiertos a la publicación por parte de otros sectores políticos con quienes hemos convergido en la calle o en los espacios de lucha. Ante todo, nos interesa la crítica y el debate. Y en ese camino de buscar respuestas y preguntas, hemos ido ayudando a fortalecer al movimiento libertario con reflexión propia surgida de la práctica.

Sabemos que nos falta mucho todavía y en eso estamos. Es necesario seguir fortaleciendo el debate, pero también el posicionamiento, la duda, pero también la afirmación, la crítica, pero también la construcción. Es necesario seguir analizando el presente sin olvidarnos de cambiarlo. Para todo ello, es necesario seguir construyendo esta revista, seguir utilizándola como la tribuna para ventilar nuestras inquietudes y planteos. Este espacio se sigue pensando a sí mismo, sigue buscando caminos y sigue explorando posibilidades para el futuro. Cumplimos una década al servicio del pensamiento revolucionario con orgullo, pero con plena conciencia de que el camino que transitamos aún es demasiado largo. ¡A apurar el tranco entonces, carajo!

José Antonio Gutiérrez Danton,
22 de Septiembre del 2007

No hay práctica revolucionaria sin teoría revolucionaria, ni hay teoría revolucionaria sin práctica revolucionaria

région sud de l'afrique / divers / opinion / analyse Monday April 16, 2018 17:56 byLeroy Maisiri

Cela fait environ cent jours depuis la naissance du "nouveau" Zimbabwe. Cent jour qu'il en est enfin fini des 37 ans de règne autoritaire par Robert Mugabe, chef d'état depuis 1980. Le Zimbabwe a un nouveau président, Emmerson Mnangagwa, qui a accédé au pouvoir grâce à un coup d'état militaire "soft" contre Robert Mugabe et son successeur choisi, Grace Mugabe. Récemment le Zimbabwe a également pleuré la mort de Morgan Tsvangirai, un leader de l'opposition, issu du syndicalisme, qui a passé la plus grande partie de sa vie à se battre contre Mugabe.


Cela fait environ cent jours depuis la naissance du "nouveau" Zimbabwe. Cent jour qu'il en est enfin fini des 37 ans de règne autoritaire par Robert Mugabe, chef d'état depuis 1980. Le Zimbabwe a un nouveau président, Emmerson Mnangagwa, qui a accédé au pouvoir grâce à un coup d'état militaire "soft" contre Robert Mugabe et son successeur choisi, Grace Mugabe. Récemment le Zimbabwe a également pleuré la mort de Morgan Tsvangirai, un leader de l'opposition, issu du syndicalisme, qui a passé la plus grande partie de sa vie à se battre contre Mugabe.

Mais qu'est ce qui a changé? Et que pouvons nous attendre désormais? Cet article s'oppose à la notion selon laquelle "des changements profonds ont lieu". La légère libéralisation de la vie politique (illustrée par l'hommage de Mnangagwa à Tsvangirai par exemple) et certaines promesses de réformes économiques (bonnes et mauvaises) sont certes importantes. Mais les changements à la "Maison Blanche du Zimbabwe" se centrent sur la suppression d'un d'état vicieux type capitalisme gestionnaire pour faire place à un autre, et n'apporteront pas la libération des masses populaires.

Ce remplacement n'aborde pas les problèmes auxquels le Zimbabwe est confronté : une classe dirigeante impitoyable, un état prédateur, un capitalisme en crise et le pouvoir de l'impérialisme. Le problème n'est pas les individus : le système est le problème. Cet article est anti-Mugabe et anti-Mnangagwa, mais il est aussi anti-étatique, contre cette forme d'organisation sociale qu'est l'état. Tous les états oppriment les prolétaires, les paysans et les pauvres, et l'état zimbabwéen en est juste un exemple extrême. Cet article tient l'état du Zimbabwe comme coupable du plus haut degré de restriction individuelle de liberté et de choix économiques, coupable d'interdiction d'une vie digne pour tous les citoyens et coupable de promouvoir les intérêts des élites économiques et politiques (la classe dirigeante) au détriment des citoyens. Cet article rejette l'idée que Mugabe était le champion des pauvres et des sans-terre ainsi que l'affirmation que son éviction était une défaite pour les forces progressistes. Mais il n'y a aucune illusion en ce qui concerne Mnangagwa.

Pourquoi une perspective anarchiste aide-t-elle?

La théorie anarchiste nous aide pour comprendre ce qu'il se passe. Elle fournit une conceptualisation holistique de l'état et de sa classe. L'approche anarchiste explique comment l'état lui-même n'est pas un instrument de démocratie mais un pilier du système de classes : il centralise le pouvoir et la richesse, créant et laissant place à la domination par une minorité et travaillant avec des alliés capitalistes privés. Les changements dans le personnel peuvent affecter la politique et le style, mais pas le système.

C'est exactement ce qui est arrivé au Zimbabwe : la dynastie Mugabe a été évincée, mais le pouvoir de la classe dirigeante n'a pas été supprimé. En fait, il n'y a même pas eu de changement dans le parti politique au pouvoir. Mnangagwa et Mugabe sont du même parti, l'Union Nationale Africaine du Zimbabwe - Front Patriotique (ZANU-PF), qui dirige le pays depuis 1980. La prise de pouvoir est le résultat des scissions du groupe dirigeant du ZANU-PF, qui s'est déchiré en son centre pour savoir qui remplacerait Robert Mugabe. Cela a entraîné un changement de dynamique de pouvoir. Le changement ne venait pas d'en bas, mais à travers Mnangagwa utilisant son pouvoir dans l'armée contre le pouvoir de Mugabe dans la bureaucratie et la police.

La culture politique autodestructrice.

Robert Mugabe est arrivé au pouvoir en 1980, lorsque l'Union nationale africaine du Zimbabwe (ZANU) a remporté les premières élections libres. Mugabe a repris la partie quelques années auparavant, et la partie a maintenu une prise d'étranglement sur le pays depuis. Les années 1980 ont vu les syndicats réprimés et les partis rivaux attaqués : les massacres perpétrés par l'armée contrôlée par la ZANU dans le Matabeleland entre 1983 et 1987 ont tué 20 000 personnes et ont écrasé l'Union populaire du Zimbabwe (ZAPU). ZAPU a été forcé de fusionner en ZANU, maintenant rebaptisé ZANU-PF. Au début des années 1990, la ZANU-PF dirigeait un empire commercial, imposait des politiques néolibérales et se livrait à une corruption généralisée.

Le Zimbabwe a connu une agitation politique massive à la fin des années 1990. Cela a été en grande partie motivé par les syndicats, les groupes d'opposition et les étudiants qui luttaient contre la répression de la ZANU-PF et le néolibéralisme. Les ex-soldats, frustrés par la corruption dans le système des retraites et la lente réforme agraire, étaient actifs. C'est à cette époque que Tsvangirai a fondé le Mouvement pour le changement démocratique (MDC).

Cependant, la combinaison de la répression systématique, de la faiblesse de l'opposition (le MDC a toujours été devancé et manipulé par le ZANU-PF), de la propagande étatique, des élections truquées, du favoritisme et d'un programme de réforme agraire controversé ont permis au ZANU-PF de garder le pouvoir. Des occupations de terres spontanées avaient lieu depuis des années : le ZANU-PF désespéré, faisant face au MDC, détournait les occupations, distribuait les meilleures terres à ses dirigeants et alliés et plaçait le reste sous contrôle de l'État, pour extraire les impôts et les loyers des petits agriculteurs pour ainsi piéger dans des relations de patronage dirigées par le parti. La réforme agraire a également presque détruit la section de la classe dirigeante la plus opposée à la ZANU-PF, les fermiers capitalistes blancs, qui avaient remplacé leur soutien antérieur à Mugabe par un soutien à Tsvangirai.

Le Zimbabwe est passé par un processus de réécriture de son histoire, toute l'histoire devenant une histoire patriotique de Robert Mugabe, un culte de la personnalité où tous ceux qui s'opposaient au régime - ouvriers, étudiants, paysans, pauvres, MDC - étaient considérés comme traîtres et opposants impérialistes. Alors que le financement des anciens alliés de Mugabe - le gouvernement impérialiste britannique - s'éteignait sur les réformes agraires, Mugabe trouva de nouveaux alliés, avides de ressources africaines - le gouvernement chinois, se lançant maintenant dans une grande poussée impérialiste en Afrique. Cela a nécessité l'octroi de concessions chinoises et l'ouverture des frontières pour les importations chinoises bon marché.

Dans cette situation, il y a eu un déclin économique majeur, avec une baisse de l'agriculture et la fermeture de l'industrie locale. Plutôt que de mettre un terme à la dépendance impérialiste, le ZANU-PF n'a fait que négocier avec les impérialistes. Les réformes sociales et éducatives très positives des les années 1980 ont été ébranlées par le néolibéralisme, puis étranglées par la corruption et la crise économique, et le chômage massif - plus de 80% - a contraint une grande partie de la classe ouvrière à entrer dans l'économie informelle. Le syndicat le plus important des années 1990 était le syndicat des travailleurs agricoles ; aujourd'hui c'est fini, et le plus grand syndicat est celui des marchands de rue.

L'état prédateur et ses problèmes.

Le Zimbabwe est devenu un exemple classique d'état prédateur, où le contrôle de l'appareil d'État par une petite élite est essentiel à l'accumulation par cette élite, où cette accumulation repose sur l'extraction des ressources de la société par les impôts, la nationalisation et les pots-de-vin et ou même le capitaliste privé ne peut faire des affaires que s'il remplit des offres publiques. La grande armée joue un rôle clé dans ce système, permettant au processus de s'étendre dans les pays voisins, comme la République démocratique du Congo, où le Zimbabwe a rejoint la guerre.

La survie de la section de la décision basée sur l'état est directement liée à l'exploitation massive et à la répression de la classe ouvrière, des paysans et des pauvres, qui ont été martelés au cours des dernières décennies, constamment économiquement, socialement et politiquement battus.

Ce que cela signifie, c'est que l'état est un site central pour l'accumulation, et cela signifie que les combats pour les bureaux clés et les sections de l'état sont des affaires sérieuses. Au Zimbabwe, la classe dirigeante est maintenant principalement basée sur une élite de l'état en grande partie Noire, qui a fini par compter sur l'accumulation de capital par le biais du pouvoir de l'état. Perdre son poste signifie perdre l'accès à la richesse et au pouvoir.

Le coup d'État a été célébré comme étant sans effusion de sang et il a été accueilli avec joie par les masses, qui sont sorties nombreuses. Mais le déclencheur n'était pas les masses, mais un combat entre deux factions de la ZANU-PF. Les forces utilisées dans le coup d'Etat n'étaient pas le pouvoir du peuple, mais les moyens de coercition contrôlés par l'Etat - plus précisément, par un groupe puissant du ZANU-PF, les généraux autour de Mnangagwa. C'est après tout l'armée qui a placé Mugabe en résidence surveillée, qui a été le premier à occuper les rues, qui a pris en charge toute la radiodiffusion nationale et un général (Mnangagwa) a publié la nouvelle vision du Zimbabwe. Et c'est par le même moyen de coercition que les citoyens ordinaires ont été privés de la possibilité de diriger et de reconstruire un Zimbabwe qui reflète leur lutte. Une fois que l'armée a été utilisée pour régler la question de savoir qui succéderait à Mugabe, les citoyens ordinaires ont été de nouveau déplacés, on leur a dit de retourner chez eux et d'attendre que leur avenir soit à nouveau entre les mains de l'élite étatique. Et la nouvelle direction du ZANU-PF n'était pas si nouvelle : Mnangagwa était un leader de longue date de la ZANU-PF, qui a joué un rôle central dans les massacres du Matabeleland.

La ZANU-PF avait, dès le début, utilisé son contrôle des moyens de coercition - l'armée et la police - pour consolider le pouvoir de ses dirigeants - qui contrôlent complètement l'appareil du parti - afin de détenir le pouvoir de l'état, tout en utilisant les moyens d'administration - la bureaucratie d'état, y compris son contrôle sur la terre, les licences, l'éducation, les médias, etc., pour reconstruire le Zimbabwe en propriété privée de la ZANU-PF. Il ne s'agit pas que de Mugabe. Ce n'est pas aussi simple : il y a eu de durs combats pour empêcher le ZANU-PF de perdre le contrôle et beaucoup de mesures qui aident l'élite de l'état-parti ZANU-PF à accumuler des richesses (comme la corruption et le contrôle des terres) peuvent causer de graves problèmes économiques. De manière générale, les classes dirigeantes sont basées sur des élites économiques (normalement aujourd'hui des capitalistes privés) et des élites politiques (dans l'état), et ces deux secteurs trouvent généralement un terrain d'entente : au Zimbabwe, la crise de la fin des années 1990 ont vu l'élite politique (Noire) écraser l'élite économique (principalement Blanche); mais les masses ont toujours été laissées de côté.

De quoi a besoin le nouveau Zimbabwe?

C'est le cycle de la politique officielle : occuper et prendre en charge l'appareil d'État pour générer un changement transformateur, plutôt que de mettre le pouvoir et la richesse entre les mains des masses.

L'élite dirigeante - dans l'ancienne Rhodésie puis au Zimbabwe - a toujours été incapable de répondre aux besoins populaires. Les décisions ont été basées sur les avantages pour la classe dirigeante. La combinaison d'un règne autoritaire, d'abord sous Ian Smith, puis sous Robert Mugabe, le pouvoir de la classe dirigeante, le manque d'analyse de classe cohérente de la gauche au Zimbabwe (qui considérait l'État comme un outil de changement révolutionnaire) et les faiblesses des syndicats ont permis au Zimbabwe d'être le tabouret de la ZANU-PF.

La vraie et réelle liberté ne passera jamais par le parlement, elle ne viendra pas par des prises de contrôle militaires, ni par des vieillards qui se relayeront pour lancer une rhétorique néo-libérale ou ultra-nationaliste, alors que leurs mains sont couvertes de sang. La vraie liberté pour le Zimbabwe repose sur l'action de masse, qui est le moteur de la transformation pour construire un véritable socialisme démocratique sans état, basé sur l'autogestion, la liberté politique, la tolérance et la propriété commune : l'anarchisme. Tant qu'il y aura ne serait-ce qu'un seul zimbabwéen qui se retrouve sans nourriture, qui n'a pas les moyens de s'éduquer, qui n'a pas accès au logement, à l'emploi, à la dignité, notre combat n'est pas terminé. Ce qu'il faut, c'est sortir de l'illusion Mnangagwa et commencer à s'organiser concrètement parmi les masses, pour la liberté et la justice, et comprendre clairement que l'état est une structure hiérarchique et bureaucratique qui aide à créer la minuscule classe dirigeante qui nous opprime tous.

On peut y résister mais on ne peut pas l'utiliser. »

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Φύλο / Γνώμη / Ανάλυση Monday April 16, 2018 13:06 byΜωβ καφενείο

Σε μια συνθήκη όπου το να καθορίσουμε εμείς τα βιώματά μας δεν είναι δυνατό, εμείς το διεκδικούμε. Διεκδικούμε το να μιλάμε για αυτά και να το κάνουμε δημόσια. Το να κατανοήσουμε αυτό που μας συμβαίνει και να το αναλύσουμε με όρους πολιτικούς, μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε οι μόνες, δεν είμαστε μόνες. Πολιτικοποιώντας τα βιώματά μας, αναδημιουργούμε την ιστορία. Τις μικρές και μεγάλες αφηγήσεις που μας θέλουν εκτός. Εκτός της ιστορίας, εκτός των αγώνων, εκτός της γλώσσας και των νοημάτων της. Ο φεμινισμός μάς δίνει τη δυνατότητα να διαχειριστούμε τα βιώματά μας και να αντισταθούμε στις συνθήκες που τα προκαλούν, να αντιστρέψουμε τους όρους και να αντεπιτεθούμε.

Πριν λίγο καιρό συντρόφισσα –μέλος συλλογικότητας και σωματείου της πόλης– μοιράστηκε με τα άτομα της συνέλευσής μας το βίωμά της, καταγγέλλοντας τη «σεξουαλική παραβίαση των ορίων της και τη στέρηση του δικαιώματος για αυτοδιάθεση του σώματός της», όπως η ίδια περιέγραψε τη συνθήκη, από τρεις cis1 άντρες, δύο εκ των οποίων μέλη του αντιφασιστικού στεκιού Κάμενικ και ένας πρώην μέλος του. Με το παρόν κείμενο επιχειρούμε αφενός να εκφράσουμε την απόλυτη στήριξή μας στο αίτημα της ίδιας και της συλλογικότητάς της. Για εμάς σημασία έχει το βίωμά της, και εκεί στεκόμαστε. Τόσο οι συγκεκριμένοι τύποι, όσο και τα άτομα που τους στηρίζουν δεν έχουν καμία θέση στα καφενεία και τις εκδηλώσεις μας στο χώρο της Υφανέτ και θα προσπαθήσουμε να διασφαλίσουμε την απουσία τους. Άλλωστε αυτό είναι και ένα από τα ζητούμενα της συνέλευσής μας όλα αυτά τα χρόνια: να καταδείξουμε τέτοιες συμπεριφορές και να τις απομακρύνουμε από τους χώρους μας. Θα θέλαμε, επίσης, να κρατήσουμε αποστάσεις από συλλογικότητες που τους υποστηρίζουν είτε ρητά, είτε σιωπηρά/ουδέτερα. Αφετέρου, με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό, προχωρούμε σε μια αναλυτικότερη κατάθεση των σκεπτικών μας σχετικά με την κουλτούρα του βιασμού, τα προνόμια, τη διαχείριση περιστατικών έμφυλης βίας από τον ευρύτερο ριζοσπαστικό και α/α χώρο, τη σημασία του βιώματος, της συναίνεσης και των φεμινισμών.

H κουλτούρα του βιασμού

Μέσα σε ποιες συνθήκες δομήθηκαν οι παραπάνω (και όχι μόνο) έλληνες, αντίφα, μάτσο «σωστοί άντρες» και πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα άσκησης σωματικής και λεκτικής βίας πάνω σε γυναικεία σώματα; Κανένας βιασμός δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, μια πράξη που εγγράφεται αποσπασματικά στα σώματά μας. Δε συμβαίνει κάτω από ειδικές συνθήκες, ούτε οι βιαστές είναι ράτσα ειδική. Στο δημόσιο λόγο χαρακτηρίζονται ως «δράκοι», εμείς όμως ξέρουμε πως είναι άντρες καθημερινοί: πατεράδες, σύζυγοι, γείτονες, γκόμενοι, σύντροφοι. Η κουλτούρα του βιασμού δεν είναι ένα θεωρητικό-αφαιρετικό σχήμα, είναι συνέπεια της συνολικής ετεροσεξιστικής πατριαρχικής κουλτούρας, είναι η καθημερινή βιωμένη εμπειρία μας. Και είναι τις περισσότερες φορές άρρητη, συγκαλυμμένη, ένα κοινό μυστικό. Είναι σε κάθε σεξιστικό αστείο, στην tv, στη μουσική, στη νομοθεσία, στο δρόμο, στη δουλειά, στη σχολή, στις λέξεις, στα βλέμματα και τις συμπεριφορές. 2 Είναι η μάτσο κουλτούρα του περήφανου στρέητ έλληνα, οι κυρίαρχες ετεροκανονικές αντιλήψεις που συντηρούν και (ανα)παράγουν το αυτονόητο της έμφυλης βίας3 , του μισογυνισμού, της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας και της εθνοπατριαρχικής αηδίας. Είναι τα υποχρεωτικά χαμόγελα για να μας αφήσουν ήσυχες. Είναι να κάνεις πως μιλάς στο κινητό και τα σφιγμένα κλειδιά στο χέρι. Είναι τα ψιτ-ψιτ και τα σφυρίγματα στο δρόμο, το χούφτωμα στο λεωφορείο και να σκέφτεσαι αν σε παίρνει να τον βρίσεις. Είναι να ντρέπεσαι να πεις ότι σε κοζάρει ο θείος σου. Είναι η ντροπή που πρέπει να είναι πάντα δική μας. Είναι να υπομένεις τον πέφτουλα συνάδελφο, αφεντικό, πελάτη και να πρέπει να το βουλώνεις. Είναι ο κάθε μαλάκας που θεωρεί ότι έχει λόγο για τη σεξουαλικότητά μας (πως μια λεσβία θα «έστρωνε» αν είχε τον κατάλληλο cis στρεητ εραστή), καθώς και δικαίωμα πάνω στο σώμα μας και τη συμπεριφορά μας. Είναι οι μάτσο τίποτα, τα παλικάρια και οι λεβέντες που κατεβάζουν τα παράθυρα των αυτοκινήτων τους. Είναι να μη σε πιστεύει κανείς4 . Και είναι το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνουν χώρα ποικίλες μορφές σεξουαλικοποιημένης βίας5 . Βία σωματική, βία ψυχολογική, βία λεκτική.

Μέσα σ’ αυτή τη διάχυτη ελληνική κουλτούρα του βιασμού -όπου οι άντρες εκπαιδεύονται στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα γήπεδα, στα μπαρς και στα μπουρδέλα μαθαίνοντας από νωρίς να περιφρουρούν τα προνόμιά τους- εμείς μάθαμε να φοβόμαστε και να σιωπούμε. Εκπαιδευτήκαμε από μικρά να φοβόμαστε την πιθανότητα του βιασμού και αυτό να μας κρατά πειθαρχημένες. Ο φόβος έχει καθορίσει την κοινωνικοποίησή μας, ώστε πια να ξέρουμε πότε να επιστρατεύουμε τις στρατηγικές προφύλαξής μας. Να συνοδεύουμε τις φίλες μας στο σπίτι, να κρατάμε τον αριθμό του ταξί, να αλλάζουμε πεζοδρόμιο όταν βλέπουμε μαζεμένους άντρες, να σκεφτόμαστε χίλιες φορές αν θα βάλουμε φούστα, κολάν, κραγιόν και ξώβυζο.

Αρρενωπότητες και η διαχείριση της έμφυλης βίας εντός του ριζοσπαστικού και α/α χώρου

Έχουμε μεγαλώσει και πολιτικοποιηθεί κι εμείς μέσα σ’ αυτό τον «χώρο», σ’ αυτές τις συνελεύσεις, σ’ αυτές τις πορείες. Έχουμε έρθει άπειρες φορές αντιμέτωπες με σεξιστικές συμπεριφορές και συνθήματα. Άπειρες φορές προσπαθήσαμε να ακουστούμε και μας διέκοψαν. Άπειρες φορές προσπαθήσαμε να βρούμε χώρο να υπάρξουμε σε εκδηλώσεις και συναυλίες. Και βέβαια άπειρες φορές σιωπήσαμε στο ανελέητο mansplaining 6 των συντρόφων.

Ο «χώρος» δεν είναι μία πραγματικότητα πολύ διαφοροποιημένη από την υπόλοιπη κοινωνία. Θα μπορούσαμε μάλιστα να ισχυριστούμε πως αποτελεί μία αντανάκλαση όλων εκείνων των επιβολών, των εξουσιαστικών συμπεριφορών και των επιτελέσεων που βιώνουμε από μικρές και μας συνοδεύουν στην ενήλικη ζωή μας. Όλων εκείνων των αντρικών προνομίων που παρατηρούμε παντού. Στους πατεράδες μας, στους φίλους και στους συντρόφους που θέλουν να μας προσφέρουν προστασία. Στις αντρικές φωνές που θέλουν να ακούγονται πάντα δυνατότερα, και στις άμυνές τους. Στον χώρο που εύκολα καταλαμβάνουν και δεν τον αφήνουν σε κανένα άλλο υποκείμενο. Στη διάθεσή μας, που δεν θέλουν να μας βλέπουν κατσούφες και νευρικές. Στα σώματά μας, που παρά τα όχι που δε σημαίνουν ναι, αυτοί συνέχισαν. Από τα αθώα σεξιστικά αστειάκια μέχρι τις κακοποιητικές ερωτικές και φιλικές σχέσεις, έχουμε νιώσει στο πετσί μας ότι ο «χώρος» βρωμάει σεξισμό, πατριαρχία και μπράτσα. Το κίνημα δεν χάνει ευκαιρία να μας θυμίζει ότι αν είσαι γυναίκα, αδερφή, λεσβία, αν είσαι ντυμένη τσουλίστικα, αν τα κιλά σου δε χωράνε σε «κανονικά» μεγέθη, αν η σεξουαλικότητά σου ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, πρέπει συνέχεια να αποδεικνύεις ότι αξίζεις σεβασμό. Αυτή είναι η ιστορία μας.

Τα τελευταία χρόνια οι φεμινιστικές φωνές πληθαίνουν. Σε πολλές πόλεις δημιουργούνται ομάδες που ασχολούνται με ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας. Οι κουήρ και ριζοσπαστικές οπτικές μπαίνουν όλο και πιο πολύ στις κουβέντες μας. Ταυτόχρονα, διαβάζουμε και ακούμε όλο και πιο συχνά ιστορίες και καταγγελίες κακοποιήσεων και σεξιστικών συμπεριφορών εντός του κινήματος. Κάποιες έρχονται στα μέιλ μας, άλλες μας τις περιγράφουν από κοντά συντρόφισσες. Οι ιστορίες είναι πάρα πολλές∙ άλλες ανοίγονται πολύ, άλλες αποσιωπώνται. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που άτομα και συνελεύσεις παίρνουν ξεκάθαρα θέση ενάντια σε αυτές τις καταγγελίες (κατηγορίες του τύπου «είσαι διασπαστική/ρουφιάνα») ή/και επιτίθονται στα άτομα που τολμούν να καταγγείλουν ή να στηρίξουν. Κάποιοι δεν τολμούν να πουν ότι είναι αντι-αντισεξιστές.

Η στιγμή αυτή είναι σημαντική για να δημιουργήσουμε χώρους που θα μας συμπεριλαμβάνουν όλες. Να κατανοήσουμε πως ως άτομα κατέχουμε διαφορετικές προνομιακές θέσεις που συνοδεύονται από τις αντίστοιχες επιτελέσεις και επιβολές και μας εμποδίζουν να δούμε τις πραγματικότητες που βρίσκονται έξω από τις δικές μας εμπειρίες και υπερβαίνουν τον δικό μας τρόπο σκέψης. Να προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε βαθύτερα αυτά τα προνόμια και να τα διαχειριστούμε. Να μπούμε στη θέση της άλλης, να αφουγκραστούμε το βίωμά της και να τη φροντίσουμε με ό,τι μέσο διαθέτουμε. Όχι με μια αίσθηση συμπόνιας και λύπησης, αλλά με τη συνειδητή αποδοχή του τραύματος. Όχι για να βουτήξουμε στον βούρκο της απογοήτευσης και του ζόφου, αλλά για να επιχειρήσουμε από κοινού να κάνουμε την ανάγκη μας αισθητή και να μιλήσουμε γι’ αυτά που μας καταπιέζουν.

«Οι άνθρωποι που μιλούν για επανάσταση χωρίς να αναφέρονται ρητά στα ζητήματα φύλου χωρίς να καταλαβαίνουν πως η πατριαρχία είναι καθημερινό βίωμα, που λένε «καλά ρε με αυτά ασχολείσαι;» και το έμφυλο δεν χωρά στην πολιτική τους ατζέντα, αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα πτώμα στο στόμα τους.» (από αυτοκόλλητο των κεραμιδόγατων)

Όποτε προκύπτει μία ιστορία κακοποίησης, μία καταγγελία σεξιστικής συμπεριφοράς ή μπαίνουν έμφυλα ζητήματα σε μία συνέλευση παρατηρούμε τις ίδιες ανδρικές άμυνες κι ακολουθεί ο ίδιος αλγόριθμος:

Το άτομο εκθέτει την ιστορία του.

Δεν το πιστεύουν, αμφισβητούν την ιστορία του, σχετικοποιούν την εμπειρία του: «μήπως είσαι υπερβολική; Είσαι τρελή!, Δεν είναι και τόσο άσχημα όσο πιστεύεις»

Ρίχνουν το φταίξιμο σε αυτό, μεταθέτουν την ευθύνη, δημιουργούν ενοχές: «ναι αλλά κι εσύ προκαλούσες, δεν μιλάς αρκετά και ο λόγος σου δεν έχει πολιτικά επιχειρήματα, έπρεπε να το είχες βάλει ως ζήτημα στη συνέλευση»

Οι άντρες βρίσκουν υποστήριξη και δικαιολογητές των πράξεών τους: «τον ξέρω από παλιά, είναι σύντροφος και δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο»

Το άτομο σωπαίνει.

Δημιουργείται ένα προηγούμενο και μία ανασφαλής συνθήκη για κάθε άτομο που μιλάει

Οι άντρες κι οι δικαιολογητές της βίας ενδυναμώνονται.

Η κατάσταση είναι προνομιακή για να ασκήσουν εξουσία, να παραβιάσουν ξανά και να υποτιμήσουν κι άλλα άτομα.

Η διαδικασία επαναλαμβάνεται.

Πηγή έμπνευσης για το παραπάνω σχήμα αποτελεί «Ο κύκλος της κακοποίησης εναντίων των γυναικών» από τη Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας (Δεκέμβριος 2016)

Η φαντασία του «χώρου» όταν έρχεται αντιμέτωπος με περιστατικά κακοποίησης, φτάνει σε τρομακτικά επίπεδα. Με αφορμή την καταγγελία της συντρόφισσας, κάποιες συλλογικότητες αποφάσισαν ότι το καλύτερο που μπορούν να κάνουν είναι να διερευνήσουν πώς ακριβώς έγιναν τα πράγματα, να ακούσουν όλες τις πλευρές (συντρόφισσα η μία, σύντροφοι κι οι άλλοι βρε παιδί μου!). Πριν από αυτό μας διαβεβαίωσαν, όμως, ότι και οι ίδιοι έχουν εντοπίσει/αντιμετωπίσει πάμπολλες φορές σεξιστικές συμπεριφορές εντός του κινήματος. Με μεγάλη επιτυχία, θα συμπληρώναμε. Από τον Βόλο μέχρι την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, οι διαδικασίες αναρχοδικαστηρίων, πανχωρικών συνελεύσεων κι επιτροπών είναι μία ακόμη ατέλειωτη κακοποίηση. Χωρίς κανένα φεμινιστικό εργαλείο φροντίδας κι αλληλεγγύης, δημιουργούν τους χώρους για να σχετικοποιούνται και να κανονικοποιούνται οι βιασμοί. Κάνουν ακριβώς το ίδιο που κάνει κι η αστική δικαιοσύνη∙ το θύμα πρέπει να αποδείξει ότι δεν έφταιγε. Mε ποια λογική το άτομο που έχει υποστεί μία τραυματική εμπειρία να πρέπει να την αναβιώσει για να μην έχουν απορίες οι σύντροφοι; Με όλα τα προνόμια που φέρουν οι manarchists, από ποια θέση ακριβώς πιστεύουν ότι είναι οι υπεύθυνοι για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και να αποδώσουν δικαιοσύνη;

Είναι σημαντικό για μας να δεχόμαστε τις καταγγελίες χωρίς να αμφισβητείται η καταγγέλουσα. Είναι σημαντικό να μην ψάχνουμε αποδείξεις για να συγκατανεύσουμε στο βίωμά της. Γνωρίζουμε την αλήθεια του γιατί γνωρίζουμε και την αλήθεια της πατριαρχίας. Είναι σημαντικό πέρα από την αποπομπή των βιαστών, να βάζουμε αυτές τις αλήθειες στις ίδιες μας τις συνελεύσεις και στον τρόπο δράσης μας. Να αντιμετωπίσουμε τους φίλους και συντρόφους μας που έχουν σεξιστικές συμπεριφορές. Στην προκειμένη περίπτωση είμαστε χαρούμενες κι αισθανόμαστε δυνατές που γνωρίζουμε ότι πολλές και πολλοί σ’ αυτήν την πόλη, άτομα και συλλογικότητες αντιλαμβάνονται την κουλτούρα του βιασμού, παίρνουν θέση και οργανώνουν τις επιθέσεις τους. Ζητούμενο όμως είναι και να αντιληφθούμε πώς παράγεται αυτή η κουλτούρα. Πώς διαμορφώνει πρακτικές, τρόπους και σκέψεις. Πώς κατασκευάζονται οι αρρενωπότητες που παραβιάζουν και κακοποιούν. Ζητούμενο είναι να καταλάβουμε πως η κινηματική κουλτούρα, η αντιφασιστική, η αναρχική, η κουλτούρα «δρόμου», έχει τη δική της αφήγηση για το πώς πρέπει να είναι ο «άντρας». Αυτή η εξουσία δεν έρχεται ουρανοκατέβατη. Συμπλέει με το κυρίαρχο σύστημα ιεράρχησης των φύλων, την εθνική αφήγηση για τα φύλα και το ρόλο τους σ’ αυτή τη ζωή.
Η σημασία της συναίνεσης και του βιώματος

Μιλώντας για την έμφυλη σεξουαλικοποιημένη βία, χρειάζεται να προσεγγίσουμε την έννοια της συναίνεσης, όχι μονάχα ως μια επιθυμητή συνθήκη στις σεξουαλικές και μη πρακτικές μας, αλλά ως μια απαραίτητη προϋπόθεση για την πραγμάτωση των επιθυμιών και της καύλας μας με όρους σαφήνειας, ασφάλειας και φροντίδας.

Είναι γεγονός πως οι τρόποι που τα κανονιστικά πρότυπα φύλου και επιθυμίας διαμορφώνουν τον έμφυλο εαυτό μας, μας κατευθύνουν να διαμορφώνουμε τις σχέσεις και τις σεξουαλικές εμπειρίες μας. Κι αυτές οι εμπειρίες διαμορφώνονται έτσι ώστε να χωρούν στις κυρίαρχες κοινωνικές επιταγές του φύλου και της (ετερο)σεξουαλικότητας. Επιτελούμε προκειμένου να βιώσουμε την διαπροσωπική και κοινωνική αποδοχή και να αποφύγουμε τις συνέπειες της αποτυχίας μας. Μέσα σε αυτή τη κυρίαρχη συνθήκη, εντοπίζουμε το κενό διερεύνησης της συναίνεσης τόσο θεωρητικά, όσο και σε επίπεδο καθημερινής επαφής στις σχέσεις μας. Λόγω αυτού του κενού, πολλές φορές καταλήγουμε να ενοχοποιούμε τις εαυτές μας για παραβιαστικές συμπεριφορές που δεχτήκαμε και για κακοποιήσεις που βιώσαμε. Ακόμα και αν είμαστε σίγουρες για τη μη συναίνεση από μεριάς μας, μπαίνουμε συνεχώς σε μια διαδικασία να υπερασπιστούμε τις εαυτές μας και να πείσουμε τα άλλα άτομα.

Προσπαθώντας να δομήσουμε μια κουλτούρα συναίνεσης, χρειάζεται να κατανοήσουμε πως η συναίνεση δεν αποτελεί ούτε ένα θολό ζήτημα, ούτε ένα γκρίζο πεδίο διαπραγμάτευσης. Αν η συναίνεση μοιάζει θολή, τότε απλά δεν πρόκειται περί συναίνεσης.

Η συναίνεση δεν είναι δεδομένη βάσει της συντροφικής σχέσης μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών. Η συναίνεση σε μια προηγούμενη σεξουαλική συνθήκη δεν αποτελεί συναίνεση και για μία επόμενη. Η συναίνεση δεν υπάρχει στην εμφάνιση, στον τρόπο που χορεύω, στην περασμένη ώρα, στα ποτά που ήπια, στα ναρκωτικά που πήρα, στο ότι έκανα ή αποδέχτηκα την πρόσκληση.

Η μη έκφραση καταφατικής συναίνεσης σημαίνει μη συναίνεση. Η καταφατική συναίνεση δεν χρειάζεται να είναι λεκτική. Μπορεί να αποτυπωθεί στο πρόσωπο και στο σώμα - εκφάνσεις συναίνεσης οι οποίες υποτιμούνται σημαντικά. Γι' αυτό, χρειάζεται να αφουγκραζόμαστε, να ακούμε, να ρωτάμε, να συζητάμε, ώστε να είμαστε σίγουρα για την ύπαρξή της.

Συναίνεση σημαίνει επιλέγω με ποιο/α υποκείμενο/α θα ασκήσω τις σεξουαλικές πρακτικές μου. Η συναίνεση κάθε εμπλεκόμενου υποκειμένου είναι απαραίτητη. Βέβαια, το ναι δε σημαίνει πάντα ναι, διότι η συναίνεση δεν είναι πάντα αποτέλεσμα επιλογής, αλλά και φόβου και εξαναγκασμού. Η συναίνεση συμβαίνει αυτοβούλως, μη εξαναγκασμένα και συνειδητά. Είναι μια διαδικασία συνεχής και οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να την αποσύρουμε αν θεωρήσουμε ότι τα όρια μας παραβιάζονται ή/και για οποιοδήποτε λόγο δεν θέλουμε να συνεχίσουμε.

Η προσπάθεια απόδειξής της από τη μεριά του υποκειμένου που ασκεί έμφυλη σεξουαλικοποιημένη βία επιβεβαιώνει το ανδρικό προνόμιο που ορίζει το πώς συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν τα πράγματα, πρόκειται για μια εξουσία που προσπαθεί να πείσει ότι δεν είναι εξουσία. Η υποκειμενικότητα της συναίνεσης έγκειται στα όρια του ατόμου τα οποία παραβιάστηκαν και όχι στην υποκειμενική κρίση αυτού που παραβίασε

Γι' αυτό, λοιπόν, χρειάζεται να δώσουμε λόγο στο βίωμα. Η αποσιώπηση του λόγου του υποκειμένου που παραβιάστηκε αποτελεί δεδομένη συνθήκη τόσο εντός της αστικής δικαιοσύνης, όσο κι εντός του ελληνικού καθημερινού συγκείμενου συμπεριλαμβανομένης και της κινηματικής πραγματικότητας. Για εμάς το βίωμα είναι εξ ορισμού πολιτικό, είναι ένα πεδίο επιθυμιών, αντιστάσεων και συγκρούσεων. Είναι ένα σημείο εκκίνησης προς τη συνειδητοποίηση της έμφυλης ασυμμετρίας και ένα εργαλείο φεμινιστικής πολιτικής. Όσα βιώνουμε δεν είναι αποκομμένα από την πατριαρχική κοινωνία στην οποία υπάρχουμε, γι’ αυτό τα αναγνωρίζουμε ως τέτοια. Ό,τι μας συμβαίνει μέσα στις σχέσεις μας, δεν είναι κάτι αποκομμένο από την πολιτική. Δεν υπάρχει μόνο στην ιδιωτική σφαίρα και δε σταματά εκεί. Η πατριαρχική εξουσία δεν ασκείται μόνο μέσα από κρατικές πολιτικές, από εργοδότες και αφεντικά. Είναι διάχυτη και χωράει σε κάθε υποκείμενο που είναι πρόθυμο να τη στεγάσει. Σε κάθε σχέση που υπάρχουν προνόμια και ιεραρχίες χωρίς την απαιτούμενη αμφισβήτηση.

Σίγουρα είναι κατανοητό πως όταν το άτομο καταθέτει την εμπειρία του, μπορεί να αισθανθούμε αμηχανία για το πώς πρέπει να το διαχειριστούμε, λόγω του ότι δεν έχουμε κάποιο κοινό βίωμα, δεν γνωρίζουμε τι είναι πρέπον να ειπωθεί και τι όχι ή πιθανόν δεν έχουμε ξαναβρεθεί σε διαδικασίες όπου δίνεται χώρος και χρόνος στο βίωμα κάποιας. Σε μια τέτοια συνθήκη, όπου το άτομο μοιράζεται μαζί μας το βίωμά του, εμείς, ως φεμινιστική κουήρ συλλογικότητα –ύστερα από λάθη και συνεχή αναστοχασμό- προτιμάμε:

*να το ακούσουμε, να του δώσουμε χρόνο για να εκφραστεί, να μην το διακόψουμε μέχρι να ολοκληρώσει, να μένουμε παρούσες και επικεντρωμένες σε αυτήν και σε αυτά που μοιράζεται. Συμβαίνει συχνά, για παράδειγμα, όταν καμιά μοιράζεται κάτι μαζί μας να προβάλλουμε δικές μας εμπειρίες και να στρέφουμε σε αυτές την προσοχή. Ακούγοντας ενεργά το άτομο βλέπουμε τις δικές του επιθυμίες και μπορούμε να το συνοδεύσουμε σε αυτές.

*να διερωτόμαστε από ποια θέση ακούμε και τοποθετούμαστε.

*να ρωτάμε πώς κατονομάζει το βίωμά του και να μην το ονομάζουμε εμείς.

Κατανοώντας πως το βίωμα είναι εκείνο που ορίζει τι και πώς συνέβη και η αμφισβήτηση ή η αξιολόγησή του είναι μια αρκετά τραυματική διαδικασία, καταλήγουμε στο ότι είναι πολύ σημαντικό:

*να φροντίσουμε ώστε ο λόγος μας να μην είναι κακοποιητικός, να μην ζητήσουμε λεπτομέρειες και περαιτέρω περιγραφές από όσες διάλεξε να μοιραστεί. Να μην προσπαθούμε να κατηγορήσουμε το άτομο που βίωσε μια κακοποιητική συμπεριφορά για το ότι δέχτηκε αυτή την κακοποίηση ή να εξηγήσουμε τι βίωσε και πώς το βίωσε. Να πιστέψουμε το βίωμα∙ αποδεχόμαστε πως το βίωμα είναι μοναδικό, δεν μπορούμε να το κρίνουμε μέσα από τα δικά μας βιώματα και έχει την ίδια σημασία οποιοδήποτε και αν είναι το χρονικό διάστημα που διαμεσολάβησε.

*να το ευχαριστήσουμε που μοιράστηκε μαζί μας το βίωμά του, διότι δεν όφειλε να το κάνει όποια σχέση κι αν έχουμε μαζί του.

*να υπάρχει μη κατευθυντική φροντίδα, να ρωτήσουμε με ποιο τρόπο μπορούμε να το στηρίξουμε και να είμαστε αλληλέγγυες. Πολλές φορές αυθαίρετα θεωρούμε ότι γνωρίζουμε τι είναι σωστό και χρήσιμο για τους άλλους. Γνωρίζουμε, όμως, πως η κακοποίηση αποτελεί μια εμπειρία στην οποία αγνοείται και υποτιμάται η σωματική αυτονομία του υποκειμένου. Είναι ζωτικής σημασίας το τελευταίο να μπορεί να επιλέγει, να αποφασίζει και να ελέγχει κάθε βήμα της διαδικασίας (αν θελήσει να εκκινήσει κάποια διαδικασία).

*να δηλώνουμε με ειλικρίνεια την παρουσία και τη διαθεσιμότητά μας για στήριξη και φροντίδα, όπως και όποτε επιθυμεί το άτομο.

*στην περίπτωση που νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε μόνες μας στη φροντίδα που θέλουμε να δώσουμε, να αναζητούμε και αλλού υποστηρικτικό δίκτυο τόσο για εμάς, όσο και για το άτομο.

*να πάρουμε ξεκάθαρη θέση ενάντια στο υποκείμενο που άσκησε έμφυλη σεξουαλικοποιημένη βία, καθώς και σε όσα άτομα δικαιολογούν την πράξη του.

*Και συνεχώς να αναλογιζόμαστε για τις εαυτές μας, εάν, πώς και σε ποιο βαθμό ασκούμε εξουσία, απολαμβάνοντας συνειδητά ή μη κάποια προνόμια.

"Τι αξία έχουν οι ιδέες που διαψεύδονται από το βίωμα; Δεν επιθυμώ συμμαχίες παρά με ό,τι και όσους με βοηθούν να καταστήσω πιο ζωντανή τη ζωή, τη δική μου και των άλλων."
Ραούλ Βανεγκέμ, Γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έρχεται

Η σημασία των φεμινισμών

Ζώντας σ’ αυτήν την πραγματικότητα από τόσες δα, νιώθουμε πως οι φεμινισμοί μας έσωσαν τη ζωή. Γιατί μας βοήθησαν να αναγνωρίσουμε αρχικά την πατριαρχική βία σαν τέτοια. Μέσα σε μία συνθήκη όπου η κουλτούρα του βιασμού είναι παντού γύρω μας και η αμφισβήτηση των βιωμάτων μας (τόσο εντός, όσο και εκτός του χώρου) ο κανόνας, νιώθουμε την ανάγκη να κατανοήσουμε τη βία που μας ασκείται, να την περιγράψουμε με δικά μας λόγια, να αμφισβητήσουμε τις σεξιστικές λογικές , να αντισταθούμε στις μάτσο εκδοχές και για ακόμη μία φορά, δυστυχώς, να βάλουμε κεντρικά στους λόγους μας τα αυτονόητα αιτήματα της αυτοδιάθεσης των σωμάτων μας και των εαυτών μας. Ακόμη, με τους φεμινισμούς ερχόμαστε πιο κοντά. Μας βοηθάνε να παραμένουμε ψύχραιμες σε συνθήκες πίεσης και χάους, και να βρίσκουμε τους τρόπους να στεκόμαστε αλληλέγγυες στις διαδικασίες που ακολουθούνται όπως οι καταγγελίες, οι δημοσιοποιήσεις κακοποιητικών περιστατικών, ο αποκλεισμός των δραστών κτλ.

Πιστεύουμε σε αγώνες που δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα. Που δεν μετριόμαστε με κανένα αναρχόμετρο, που δεν συμμορφωνόμαστε σε καμία κανονικότητα. Σε εξεγέρσεις που μας χωράνε όλες. Σε επαναστάσεις που μπορούμε και να χορεύουμε. Που οι δικές μας εκδοχές και τα δικά μας βιώματα είναι προτάγματα. Θα το ξαναπούμε, το προσωπικό είναι πολιτικό, και τα όρια ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο είναι δυσδιάκριτα. Οι καθημερινές μας καταπιέσεις κι οι αγωνίες στο σπίτι, στις συνελεύσεις, στη δουλειά έχουν σημασία. Οι ιστορίες κακοποίησης και βιασμού μας, έχουν σημασία κι έχουν δύναμη. Έχουν δύναμη να αλλάξουν τα κινήματα και τις συντροφικές σχέσεις μέσα από πρακτικές ριζοσπαστικής αγάπης και (αυτο)φροντίδας.

Σε μια συνθήκη όπου το να καθορίσουμε εμείς τα βιώματά μας δεν είναι δυνατό, εμείς το διεκδικούμε. Διεκδικούμε το να μιλάμε για αυτά και να το κάνουμε δημόσια. Το να κατανοήσουμε αυτό που μας συμβαίνει και να το αναλύσουμε με όρους πολιτικούς, μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε οι μόνες, δεν είμαστε μόνες. Πολιτικοποιώντας τα βιώματά μας, αναδημιουργούμε την ιστορία. Τις μικρές και μεγάλες αφηγήσεις που μας θέλουν εκτός. Εκτός της ιστορίας, εκτός των αγώνων, εκτός της γλώσσας και των νοημάτων της. Ο φεμινισμός μάς δίνει τη δυνατότητα να διαχειριστούμε τα βιώματά μας και να αντισταθούμε στις συνθήκες που τα προκαλούν, να αντιστρέψουμε τους όρους και να αντεπιτεθούμε.

1 Cis: άτομα τα οποία αναγνωρίζουν ως φύλο τους, το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους ή καλύτερα, το φύλο που εκφράζουν δεν πάει κόντρα στο φύλο που πιστεύουν οι γονείς και η κοινωνία κ.ο.κ. ότι πρέπει να εκφράζουν με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του σώματός τους. Τα άτομα που δεν είναι cis ονομάζονται τρανς. Πηγή: https://tinyurl.com/y9f2fb74 Ο όρος χρησιμοποιείται για να αποστιγματίσει τον όρο τρανς. Όταν παραδέχομαι ότι είμαι cis, σημαίνει ότι αποδέχομαι ότι υπάρχουν και άνθρωποι που δεν είναι cis, και συνεπώς δεν αποδίδω «φυσιολογικότητα» στη δική μου κατάσταση και απαξίωση στη δική τους. Πηγή: http://tinyurl.com/zgg7y5s
2 βλ. κείμενο από το Συντονιστικό ατόμων και ομάδων (ΛΟΑ, bra-stards, Μπεφλόνα) ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού (Αθήνα, Νοέμβρης 2016). Πηγή: https://tinyurl.com/ybj9c8pb
3 Έμφυλη βία: ο όρος αυτός για μας χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη βία που υφίστανται όσα υποκείμενα παρεκκλίνουν από τις κυρίαρχες ηγεμονικές cis αρρενωπότητες. π.χ. cis γυναίκες, λεσβίες, νταλίκες, αδερφές/πουστάρες, τρανς αγόρια, τρανς γυναίκες, intersex +++.
4 βλ. παλαιότερο κείμενο του Μωβ Καφενείου με αφορμή το περιστατικό βιασμού μέσα στο ΑΠΘ (Νοέμβρης 2016) https://tinyurl.com/yaneneay
5 Σεξουαλικοποιημένη βία: χρησιμοποιείται, όχι τυχαία, αντί του όρου σεξουαλική βία γιατί, όπως ωραία εξηγούν κι οι έκ-φυλες, ο δεύτερος «εντάσσει αυτό το είδος της βίας στο πεδίο της σεξουαλικότητας όπου δικαιολογείται πιο εύκολα βάσει μιας πατριαρχικής αντίληψης και θεωρίας για τη σεξουαλικότητα, όπως π.χ. του Freud και δίνει έμφαση στο πρόσχημα της βίαιης δράσης του θύτη, ενώ ο όρος σεξουαλικοποιημένη βία δηλώνει πως για το θύμα η πράξη αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά βία». Από αυτή την σκοπιά λοιπόν, όπου βιώνεται η έμφυλη εξουσία, όπου βιώνεται η καταπίεση του γυναικείου υποκειμένου, όπου η αρρενωπότητα αφήνει τα βίαια σημάδια της, τότε μιλάμε για βιασμό (terminal 119, “ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού!”, τρίτο τεύχος, Σεπτ. 2008).
6 Μansplaining: η διαδικασία μέσω της οποίας ένας άντρας, «εξηγεί» σε μια γυναίκα ένα θέμα που την αφορά άμεσα χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει το θέμα ή να έχει προσωπική εμπειρία μ’ αυτό. Πηγή: https://tinyurl.com/y9f2fb74

image 2.jpg 0.05 Mb

argentina/uruguay/paraguay / miscellaneous / opinión / análisis Monday April 16, 2018 00:55 byFederación Anarquista Uruguaya

La Carta Opinión de la Federación Anarquista Uruguaya del mes de marzo.

CARTA OPINIÓN FAU

MARZO

Conflicto ferroviario

Ha finalizado con una contundente victoria el conflicto ferroviario por el reintegro de 4 trabajadores despedidos del sector privado, trabajadores de Servicios Logísticos Ferroviarios (SLF). Hace un año, la Unión Ferroviaria organizó a estos trabajadores que realizan tareas en una empresa pública de derecho privado, una paraestatal a la cual el directorio de AFE ha ido transfiriendo buena parte de sus actividades, con el objetivo final de desmantelar AFE como empresa pública y realizar la operativa del ferrocarril por privados.

Prueba de ello es el acuerdo "ROU- UPM" por el cual se acuerda entre otras cosas, que el Estado uruguayo ponga en condiciones las vías férreas para que UPM o un "operador ferroviario" que elija, las opere directamente. Es decir, con fondos públicos dejar todo pronto para que lo utilice UPM. Una privatización lisa y llana, transfiriendo recursos públicos para uso y goce privado.

En ese marco, tanto SLF como AFE y también el Ministerio de Transportes y Obras Públicas (MTOP) atacaron a la organización sindical y se inició un duro conflicto de un mes de duración, donde fueron ocupados los Talleres de Peñarol y la Estación Carnelli. Intentaron todo para desacreditar al sindicato: dijeron que los despedidos lo fueron por haber robado... pero no había pruebas y por lo tanto, estas patronales se vieron acorraladas y no les quedó más remedio que negociar y reconocer la victoria obrera.

Esta lucha y triunfo fortalece a la Unión Ferroviaria y es una importante experiencia de solidaridad, donde se demuestra que si un sindicato juega fuerte en la defensa de sus derechos y organización tiene amplias chances de ganar. Fue una victoria, pero el directorio de AFE y de SLF continúan hostigando a los trabajadores y no reconociendo lo firmado en el Ministerio de Trabajo. Por lo tanto, esta lucha continúa en el día a día dentro de los talleres y diversas reparticiones de ambas empresas.

Pero este conflicto también es una importante lección para enfrentar el desmantelamiento de las empresas públicas y de todo lo público que está desarrollando el gobierno. Esta política de privatización por partes, de ir desguasando lo público para entregarlo al capital privado puede enfrentarse y derrotarse. Parte sustancial de ello fue integrar al sindicato a los trabajadores privados en pie de igualdad. Aquí hay un ejemplo claro de las potencialidades que existen para la lucha.

Ley de Riego

Si de privatizaciones hablamos, la Ley de Riego no solo privatiza el agua para uso agrícola -ganadero, sino que además desconoce la victoria del movimiento popular en el plebiscito en defensa del agua de 2004. Esta victoria fue consagrada como "Reforma Constitucional". Comercializar por parte de privados, agua para riego, es un primer paso para privatizar totalmente el agua. Esta es una de las medidas más atroces que se puedan tomar, ya que es netamente neoliberal. La consecuencia extrema de la misma sería que el que no paga el agua a la empresa, no bebe y por tanto muere de sed. Recordemos que estas medidas llevaron en Cochabamba, Bolivia a la "guerra del agua". La principal multinacional adjudicataria de la privatización fue la empresa Bechtel, que tuvo que retirarse luego de las masivas protestas.

En ese contexto, se gestó en Uruguay la campaña en defensa del agua. Y ahora vuelven por lo mismo...Hay que enfrentar esta ley, votada sin debate público y sin que circulara información sobre la misma. Hoy se trata de dar todo el apoyo posible a esta campaña, juntar las firmas y movilizar por este tema que hace al uso y gestión de los recursos, donde tiene puesta la mira el capital.

La burguesía rural reclama…

Los "auto-convocados" largaron una movida de los sectores del agro por fuera de las gremiales históricas del sector (Asociación y Federación Rural). Primero se habló de "cortar el suministros de alimentos a Montevideo y al Este", pero luego bajaron los decibeles y se convocó a concentrarse junto a las rutas. Se hizo una demostración de fuerza el 23 de enero en Durazno. Los discursos allí expresados fueron de corte anti-popular y reaccionario. Para "salvar al campo" se deberían recortar las políticas sociales y rebajar los salarios de los obreros rurales una de las "cargas" que "pesan" sobre los terratenientes.

Rápidamente sumaron sus apoyos diversos sectores político -partidarios, principalmente los partidos de derecha y UP. Un vasto apoyo del espectro político electoral a los reclamos de los sectores más reaccionarios del país no solo marcan la agenda política de cara a las elecciones de 2019, sino que también colocan como actor político al empresariado rural y potencian la voz de las clases dominantes del país.

Cada vez que el agro se moviliza se produce una gran confusión. Se habló de la crisis de la lechería y el arroz, como ejemplo de la "crisis del agro". En este discurso se invisibilizan las clases sociales. Dentro de los productores lecheros hay productores familiares y otros de carácter industrial. La mayoría de los productores arroceros son latifundistas y manejan un capital importante. Lo mismo puede decirse de otros sectores.

El tema es que el discurso y la iniciativa política la tienen los grandes productores, terratenientes, grupo integrado entre otros, por las grandes empresas multinacionales de la forestación y la soja. Por tanto, los pequeños productores van a la zaga, como "furgón de cola" del reclamo de los verdaderos dueños del capital rural (tierras, maquinarias e inversiones).

La renuncia de Tabaré Aguerre -productor arrocero- al Ministerio de Agricultura es una muestra de que los intereses de clase y las presiones de las gremiales empresariales juegan fuerte. No solo se trata de que critiquen al gobierno sino que están exigiendo que se tomen medidas anti- pueblo, que redistribuyan la riqueza hacia los ricos. Tanto da que lo haga el FA en el gobierno o la derecha. Pero esto marca el interés de estos sectores de que la derecha más rancia vuelva al gobierno -porque representan, y así lo sienten, sus intereses político-ideológicos- y también señala el fin de la "alianza de clases" que le permitió gobernar al FA en este período. Se arriba a dicho fin una vez que han bajado los precios de las materias primas en el mercado mundial (carne y soja, principalmente) y por tanto, bajan las ganancias de la burguesía rural agro-exportadora. Se embolsaron millones desde 2005 y quieren más, quieren mantener sus altas ganancias apropiándose de los magros ingresos populares y de algunas tibias políticas sociales que colocaron parches en aquellos sectores más golpeados por la situación económica-social estructural del país, agudizada por el desmantelamiento industrial de los '90 y la crisis del 2002.

Las gremiales rurales se mantienen negociando con el gobierno por el momento, pero es justamente el sector de los "auto-convocados" que quiere volver a la movilización. Como decíamos, este es un avance de la derecha y hay que frenarlo. Sólo la movilización popular podrá hacerlo. Si hay voluntad de diversas organizaciones sindicales para ir a Porto Alegre a respaldar a Lula (olvidándose de la independencia de clase), ¿no será posible confrontar aquí en Uruguay con la derecha? Claro, para algunos, esa confrontación está reservada al ámbito electoral cada cinco años, pero ha sido la derecha más rancia la que ha tomado la iniciativa y tienen claro sus objetivos.

Pero la derecha no va a ser frenada con mensajes en las redes y votos en las urnas. Hay que confrontarla en la calle, con el pueblo organizado defendiendo sus intereses y luchando por obtener más conquistas, colocando el tema de la propiedad en el centro del debate, porque es la propiedad lo que da poder a estos recalcitrantes.

Para frenar este avance de la derecha, debemos forjar la resistencia y lucha desde abajo.

No olvidar…

El asesinato del compañero Marcelo Silvera, asesinado por un carnero -pistolero de la patronal del transporte. Una clara acción de extrema derecha que pauta la disposición a todo de los sectores más reaccionarios de la sociedad. Sin lugar a dudas, un hecho que no puede quedar en el olvido, y hay que estar atentos...

Por el momento, las patronales del transporte han dado una señal colocando a Juan Salgado al frente de su entidad patronal. La masonería y mano derecha del Presidente Vázquez al frente de uno de los sectores económicos que más incide en la economía. ¿Buscan prebendas, beneficios, apoyos? ¿A cambio de qué?

Venezuela y otro intento de invasión del Imperio. Brasil: milicos en la calle

La situación de desabastecimiento se hace cada vez más compleja en Venezuela. Los grandes conglomerados de la alimentación como Polar junto a diversas entidades financiadas por organismos colaterales de la CIA (tal cual está muy bien documentado en diversos estudios y artículos) provocan el desabastecimiento de productos básicos con el objetivo de "desestabilizar" la situación social y generar las condiciones para colocar un gobierno afín a los intereses de EEUU y la derecha fascista venezolana.

Luego de las últimas elecciones, la propia derecha nucleada en la MUD se ha dividido y una parte de ella aceptó el resultado electoral. La parte más recalcitrante de la MUD mantiene el plan de desestabilización diseñado por la CIA, muy similar al empleado para dar el golpe de Estado en Chile en 1973.

En las últimas semanas, Rex Tillerson, el ahora ex- Secretario del Departamento de Estado de EEUU y empresario petrolero ligado a Exxon, amigo de Vladimir Putin, estuvo de gira por varios países de Sudamérica, entre ellos, Argentina, Perú y Colombia, con la finalidad de ajustar el cerco sobre Venezuela. Logró el compromiso de los gobiernos de dichos países, especialmente el de Perú, para impedir la participación de Venezuela en la VIII Cumbre de las Américas el 13 y 14 de abril. Perú (país anfitrión) no invitó al gobierno de Venezuela y eso generó tensiones en toda la zona andina. Varios países del área exigen que se aplacen las elecciones en Venezuela pero ninguno se mostró tan activo para rechazar el golpe de Temer, por ejemplo. A ese grupo de países se suma ahora Uruguay, haciendo los mandados al imperio, colocándose totalmente bajo su ala. Es el fin de la política "más independiente" respecto a EEUU que se había insinuado en el período anterior. Vázquez y Nin Novoa tienen línea directa con Washington y con Almagro.

Por otro lado, han sido denunciadas maniobras e intentos de despliegue de fuerzas paramilitares en territorio venezolano. Parece ser que el plan es invadir Venezuela con las dramáticas consecuencias sociales que ello tendría. EEUU está volviendo a tener el control de su "patio trasero" y no tolera ningún gobierno que no siga su partitura. Incluso el gobierno sandinistas de Nicaragua ha suspendido las exportaciones a Venezuela debido a las presiones norteamericanas.

Volvemos a ver luego de los "golpes blandos" o "parlamentarios" de Paraguay y Brasil, un intento de mayor presencia militar en la región, de modo de mantener controladas zonas de interés directo para EEUU, como Venezuela, una de las mayores reservas petroleras del mundo. Sobre todo, luego del rotundo fracaso de las aventuras imperiales en Oriente Medio.

Son tiempos más complejos para los pueblos del continente. El imperio pisa fuerte y ajusta los tientos, no quiere perder terreno y quiere un dominio efectivo y fuerte de las poblaciones y territorios. Tiene sus aliados y juegan fuerte también. En Brasil, la intervención federal en el Estado de Río de Janeiro es un laboratorio de lo que vendrá para todo el país, con una fuerte militarización de la vida social, donde lo único que se propone brindar el Estado a los pobres es represión. El asesinato de Marielle Franco, concejal del PSOL y que investigaba la intervención federal en Río, como así también, había denunciado varias veces la represión y accionar policial en las favelas, es una prueba clara del estado de militarización que se está imponiendo en Brasil para arrasar con los derechos de los de abajo e imponer un modelo neoliberal puro y duro.

Son tiempos donde avanza todo lo reaccionario. Pero en estos tiempos también avanza la lucha popular y propuestas de una sociedad diferente como la que pregona el Anarquismo y se propagan en la militancia cotidiana. Nuestros compañeros de la Coordinación Anarquista Brasilera (CAB) vienen desarrollando una importante militancia y por tanto, el Estado también ha puesto en la mira al Anarquismo como un "factor preocupante " para sus intereses y los del capital.

Se abre otra etapa en América Latina. En Uruguay, todo ocurre un poco más lento, pero van llegando esos vientos. Son tiempos complejos. Tiempos en los que hay que enfrentar a la derecha en la calle, en los centros de trabajo y estudio, en el campo, en todos los lugares donde se juega la construcción de una sociedad diferente. Se va tensando la piola...Hay que tensar la organización popular a todos los niveles porque estamos tiempos exigen incrementar los niveles de lucha y organización.

POR LA CONSTRUCCIÓN DE UN PUEBLO FUERTE!!
ARRIBA LOS QUE LUCHAN!!

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Tue 24 Apr, 13:47

browse text browse image

5a787d615b620c53c910d724dc24e8ef.jpg imageΠερί εθνών και εθ ... Apr 23 20:13 by Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης 0 comments

aa.jpg imageΑπο-αποικιοκρατι... Apr 20 20:50 by Left Forum 2011 0 comments

textInterview With NZ Anarchist Part 2 Apr 19 07:01 by Alex Pirie 0 comments

download_1.png image[Catalunya] Propuesta de creación de un movimiento popular de la vivienda Apr 18 23:42 by Embat 0 comments

download.png imageCap a un Moviment Popular de l’Habitatge Apr 18 23:40 by Embat 0 comments

encuentro_crata._bakunin.jpg imageEncuentros Ácratas. Ciclo: Mijaíl Bakunin. 1era Sesión. Abril 19 de 2018 Apr 18 04:36 by Grupo Libertario Vía Libre 0 comments

Georges Fontenis, en Febrero del 2005, junto a su esposa Marie-Louise, con una copia de Hombre y Sociedad (Imagen de José Antonio Gutiérrez D.) imageHombre y Sociedad (segunda época) apaga diez velitas [2007] Apr 17 17:15 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

zimbabwepolitics_1.jpg imageOù en est-on désormais au Zimbabwe? Une perspective anarchiste et syndicaliste après l'acc... Apr 16 17:56 by Leroy Maisiri 0 comments

1.jpg imageΓια την κουλτούρ^... Apr 16 13:06 by Μωβ καφενείο 0 comments

screen_shot_20180415_at_5.53.png imageCarta Opinión FAU - Marzo Apr 16 00:55 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

no_nato.jpg imageΟ κόσμος ή αλλάζε ... Apr 13 20:22 by Διεθνιστική Αλληλεγγύη 0 comments

screenshot2018410_bakuninforantiimperialistsarthurlehning_pdf.png imageΜπακούνιν για Αν`... Apr 13 20:10 by agitprop anarquista 0 comments

comunicatcntcat_1.jpg imagePosicionament de la CNT Catalano-Balear Davant L’actual Situació Política a Catalunya Apr 13 03:31 by Secretariat Permanent del Comitè Regional 0 comments

comunicatcntcat.jpg imagePosicionamiento de la CNT catalano-balear ante la situación política en Cataluña. Programa... Apr 13 03:28 by Secretariado Permanente del Comité Regional 0 comments

santiagosubversivo.jpg imageRaymond Craib: “Para mí es esencial recuperar la alianza entre estudiantes y obreros” Apr 12 22:46 by Pascual Brodsky 0 comments

vraies_rouges59e26_4.jpg imageΔιαγαλαξιακή αλλ... Apr 12 10:10 by ZAD 0 comments

textInterview With NZ Anarchist Apr 12 09:20 by Alex Pirie 0 comments

expulsion_zad.jpg image[ZAD] Les expulsions ont commencé, la zad appelle à se mobiliser Apr 12 08:34 by ZAD 0 comments

valse05611_3.jpg imageAppel pour une solidarité intergalactique et des actions partout pour mettre fin à la dest... Apr 12 07:57 by ZAD 0 comments

valse05611_1.jpg image[ZAD] Los desalojos empezaron, la ZAD llama a la movilización Apr 12 07:41 by ZAD 0 comments

expulsion_zad_1.jpg image[ZAD] Le espulsioni sono cominciate, la ZAD lancia un appello di mobilitazione Apr 12 07:39 by ZAD 0 comments

expulsion_zad_2.jpg image[ZAD] For Immediate Release - Evictions Have Begun; the ZAD Calls for Mobilization Apr 12 07:37 by ZAD 1 comments

valse05611_2.jpg imageA call for intergalactic solidarity actions everywhere to end the destruction of the zad Apr 11 23:23 by ZAD 0 comments

17318527.jpg imageBook Review: Radical Unionism Apr 11 11:33 by LAMA 1 comments

Santos, el dizque presidente de la paz imageJesús Santrich: advertencia de lo que se viene Apr 11 09:47 by José Antonio Gutiérrez D. 1 comments

Intervenção Militar no Rio de Janeiro imageVenezuela E Outra Tentativa De Invasão Do Império. Brasil: Milicos Na Rua Apr 11 04:15 by FAU 0 comments

download.jpg imageΟι διακρατικοί α_... Apr 10 18:20 by Πέλοτο 0 comments

81686ac5a02a786d32fb60278217b1fa.jpg imageΗ τσιφλικοποίηση... Apr 05 19:56 by Πυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας 0 comments

105260.jpg imageAfrin and the Policies of the Democratic Union Party Apr 04 07:47 by Zaher Baher 0 comments

28b9eebf550d43177f73a101bb5894a5.jpg imageCNT: A la clase trabajadora de Catalunya Mar 31 14:28 by Secretariado Permanente del Comité Regional de CNT Catalunya 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]