user preferences

brazil/guyana/suriname/fguiana / anti-fascismo / opinião / análise Sunday October 14, 2018 06:46 byBrunoL

O Brasil adentra a campanha de segundo turno com uma evidente ameaça protofascista através do candidato favorito, o deputado federal Jair Bolsonaro (PSL-RJ). Quando afirmamos o protofascismo, é porque esse quase fascismo se dá no aumento do volume de ataques, agressões e ameaças. Só nos primeiro cinco dias após a vitória do capitão reformado (com sofrível ficha corrida no Exército Brasileiro), foram mais de setenta atos de violência registrados, incluindo o assassinato de Mestre Moa do Katendê, capoeirista angoleiro morto com doze facadas pelas costas. Se isso não serve de alerta e exemplo é porque, realmente, como sociedade, nós estamos anestesiados diante da cruzada “contra a corrupção”, ignorando que pode estar em jogo o conjunto de direitos conquistados na Constituição de 1988.

13 de outubro de 2018, Bruno Lima Rocha
O Brasil adentra a campanha de segundo turno com uma evidente ameaça protofascista através do candidato favorito, o deputado federal Jair Bolsonaro (PSL-RJ). Quando afirmamos o protofascismo, é porque esse quase fascismo se dá no aumento do volume de ataques, agressões e ameaças. Só nos primeiro cinco dias após a vitória do capitão reformado (com sofrível ficha corrida no Exército Brasileiro), foram mais de setenta atos de violência registrados, incluindo o assassinato de Mestre Moa do Katendê, capoeirista angoleiro morto com doze facadas pelas costas. Se isso não serve de alerta e exemplo é porque, realmente, como sociedade, nós estamos anestesiados diante da cruzada “contra a corrupção”, ignorando que pode estar em jogo o conjunto de direitos conquistados na Constituição de 1988.
Se não bastasse o perigo do discurso, os personagens que o cercam são de igual pavor. Como em Salò, do cineasta italiano Pier Paolo Pasolini (Itália, 1975), o fascismo protagoniza o espetáculo de horrores e degradação da humanidade. Na esteira da “onda conservadora” que o cerca (a “Jair”), a minúscula legenda se transforma na segunda maior bancada do Congresso, contando com parlamentares que beiram o grotesco degenerado. Tem ator pornô, oficial de exército, lobista da indústria de armas, marombeiro anabolizado, caricato apresentador de TV local, âncoras do PIG, passando até pela decadente extinta realeza do segundo reinado. Alguns podem falar que se trata da “renovação da política”, mas vejo como um jogo de oportunidades, onde o pior do país ganhou nova roupagem. Não se trata de argumento elitista, mas de estarrecimento diante do que se tornou a difusão ideológica na 8ª economia do mundo.
As subcelebridades da nova-extrema-direita foram também impulsionadas pela estrutura das empresas de exploração da fé alheia, autodenominadas “igrejas”. Especificamente falo dos conglomerados econômicos comandados por “pastores”, que pregam a Teologia da Prosperidade e uma mescla de adoração ao Bezerro de Ouro e um culto ao individualismo burguês como forma de sobrevivência na pobreza metropolitana. Não vou citar estas casas de heresia para evitar um processo jurídico, mas tenho certeza de que cada leitora saberá exatamente sobre as mais de dez conglomerados de extração de riqueza não tributada às quais estou me referindo. São aparelhos complexos, porque além do local de “culto e adoração”, estas são “proprietárias” de canais de televisão, alugam canais de concessionárias privadas de serviço público outorgado que terceirizam programação televisiva, colonizam o rádio brasileiro – especialmente no AM que ainda transmite -, indicam políticos profissionais fazendo evidente orientação para o voto e ainda participa da chamada “guerra cultural”. Neste último quesito, estes exploradores da ignorância e do desespero levantam as bandeiras da homofobia (através de uma defesa da heteronormatividade monogâmica), do racismo (quando atacam os terreiros de religiões afro-brasileiras), da misoginia (ao repetirem os papeis subalternos e “femininos” das mulheres) e do imperialismo (ao naturalizarem e defenderem as relações subalternas de nosso país diante dos Estados Unidos). No Brasil, blasfemar, arrancar dinheiro de quem não tem e ainda por cima cometer heresias interpretando o Velho Testamento, dá base social para o protofascismo rastejar rumo ao Planalto.
O “novo normal” da política é o discurso do “sagrado”, como forma de alimentar a guerra cultural, cujo ícone maior é um ex-astrólogo auto exilado nos Estados Unidos, o patético Olavo de Carvalho. Cabe uma ressalva. Olavo pode ser sofrível como intelectual, diria mais, ele é um péssimo autodidata, um atentado contra a capacidade de exercício do livre pensamento. Ao mesmo tempo, é um perigosíssimo propagandista, incansável na internet e que se aproveitou justamente da difusão das redes sociais, das formas de comunicação intermediada através de tecnologias de informação e comunicação (NTICS) para fazer sua pregação. Olavo, o astrólogo, encontrou em Bolsonaro candidato, sua “grande esperança branca”, um homem que não teria o medo do ridículo, e se antecipa ao retorno dos “meninos do Brazil”, aqueles jovens ultraliberais que foram aprender a fazer propaganda ideológica nos cursinhos de verão da Atlas Network, financiados pelos Irmãos Koch. Olavo é o Coiso na forma de propaganda irresponsável; o Coiso é o porta-voz da sandice sem um pingo de vergonha, até porque sua reputação é justamente no romper do “politicamente correto”, e por tabela, não se comprometer com a correção na política e menos ainda no reconhecimento dos direitos de reconhecimento, diversidade, diferença sem desigualdade e um país pluriétnico.
Teria outros elementos do horror, mas basta citar mais um. Por mais que pareça ridículo e absurdo (e de fato é), também é a soma de todos os medos vindos da latrina da política mesclada com a sarjeta da alta sociedade. Uma parte relevante dos especuladores e do empresariado se somou nesta aventura restauradora e reacionária e hoje babam de ódio contra as conquistas populares. As acusações de crime eleitoral por abuso de poder empresarial nos locais de trabalho passaram de 120 até a quinta-feira anterior ao pleito de 7 de outubro. Imaginem o que vem por aí?
Mas não basta constatar a face horrenda da direita desavergonhada do mal banalizado. É preciso ir além do momento e organizar-nos socialmente para resistir em todos os espaços onde o povo brasileiro esteja. Como diz a letra do poeta Zé Pinto: “porque nós somos a maioria e vai chegar o dia de um novo amanhecer!”.

Bruno Lima Rocha é pós-doutorando em economia política, doutor e mestre em ciência política, professor de relações internacionais e de jornalismo.
(estrategiaeanaliseblog.com / E-mail e Facebook blimarocha@gmail.com /Grupo no Telegram: t.me/estrategiaeanalise)

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Μετανάστευση / Ρατσισμός / Γνώμη / Ανάλυση Friday October 12, 2018 19:15 byΑναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto

Αν θέλουμε να χτυπήσουμε το δέντρο του αναπτυσσόμενου σύγχρονου φασισμού στις ρίζες του και όχι να μονομαχούμε αέναα με τα κλαδιά του, τότε οφείλουμε να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας στην αποδόμηση του εθνικισμού-πατριωτισμού. Με συντονισμένες προπαγανδιστικές κινήσεις, δράσεις και συλλογικές πρωτοβουλίες. Συγκροτώντας έναν αντιεθνικιστικό - αντιπατριωτικό πολιτικό πόλο, με ταξικά, αντιρατσιστικά και αντιπατριαρχικά προτάγματα. Διαμορφώνοντας δηλαδή έναν ελευθεριακό πολιτικό πόλο, που συγχρονίζοντας τις δράσεις και παρεμβάσεις του, θα καταφέρει να συμβάλλει προωθητικά και έγκαιρα, στο χτίσιμο κοινωνικών αναχωμάτων απέναντι στον επελαύνοντα σύγχρονο φασισμό.

Για τη γέννηση, τη λειτουργία και τον ρόλο του εθνικισμού-πατριωτισμού

Ο εθνικισμός-πατριωτισμός είναι η πολιτική ιδεολογία του κράτους, η σύγχρονη πολιτική του θρησκεία και οδηγεί στην συγκρότηση κοινής «εθνικής» συνείδησης (με κοινά χαρακτηριστικά γλώσσας, θρησκεύματος, ιστορίας) στον κυριαρχούμενο πληθυσμό. Η έννοια του «έθνους» κατασκευάστηκε όταν ο αστισμός άρχισε να διεκδικεί την κυριαρχία του επιδιώκοντας την ενοποίηση με κοινά χαρακτηριστικά των εντός συνόρων ανθρώπινων κοινοτήτων. Όταν επιδίωξε δηλαδή την ομογενοποίηση του εντός συνόρων εργατικού δυναμικού παραγωγής και κατανάλωσης προϊόντων και υπηρεσιών, προσδίδοντάς του κοινή συμπεριφορά και συνείδηση.

Στο σύνολό της η «εθνική» αφήγηση αναφέρεται σε μια τυποποιημένη γλώσσα, μια κυρίαρχη θρησκεία, μια ενιαία αφήγηση της ιστορίας, ένα λαό. Ο εθνικισμός – πατριωτισμός είναι αναπόσπαστο δομικό στοιχείο της πολιτικής μετάβασης της κυριαρχίας στη μορφή των σύγχρονων αστικών κρατών. Είναι το βασικό ιδεολογικό εργαλείο αναπαραγωγής του κρατικού μηχανισμού για την επιδιωκόμενη διαταξική-«εθνική» ενότητα του κοινωνικού σώματος εντός συνόρων. Η υποταγή και ο φόβος, η ιεραρχία και η πίστη στην φαντασιακή κοινότητα του «έθνους», καλλιεργούνται από νωρίς, αρχικά μέσα στην οικογένεια και στη συνέχεια με μεθοδικότητα από κρατικούς υπαλλήλους στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στο στρατό. Ιδιαίτερο και βαρύνοντα ρόλο στην ενστάλαξη του εθνικιστικού-πατριωτικού δηλητηρίου στις συνειδήσεις των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, έπαιζε και παίζει, τόσο ο εκκλησιαστικός μηχανισμός της θρησκείας που προπαγανδίζει τα πατριαρχικά του δόγματα, όσο και τα ελεγχόμενα από το κεφάλαιο Μ.Μ.Ε. Ο καλλιεργούμενος εθνικισμός ωθεί τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα μακριά από την ταξική αλληλεγγύη, διαμορφώνοντας συνθήκες πολυδιάσπασης και εχθρότητας στο εσωτερικό τους, με ψευδείς «εθνικούς», γλωσσικούς, θρησκευτικούς και «φυλετικούς» διαχωρισμούς.

Στην κατασκευή του «έθνους» ενσωματώθηκε κάθε μορφής καταπίεση και εκμετάλλευση που ήδη υπήρχε προκαπιταλιστικά. Στην «εθνική» συνείδηση νομιμοποιήθηκε ο ρατσισμός, η πατριαρχία, η ταξική εκμετάλλευση. Όμως η «εθνική» συνοχή για να διατηρείται και να απλώνεται, χρειάζεται πάντα έναν κατασκευασμένο εχθρό (εξωτερικό και εσωτερικό), απέναντι στον οποίο οι υπήκοοι του κράτους καλούνται να προτάξουν εθνοπατριωτισμό. Οτιδήποτε αντιστέκεται και απειλεί την αναπαραγωγή των εξουσιαστικών μηχανισμών της σύγχρονης κυριαρχίας αποτελεί τον εχθρό (εντός ή εκτός συνόρων) που διαταράσσει την «εθνική» ενότητα.

Διαμορφώνοντας μαζικά μια όσο το δυνατόν πιο ενιαία «εθνική» συνείδηση, ο κοινωνικός έλεγχος γίνεται πιο εύκολος από το κράτος. Ο εθνικισμός-πατριωτισμός ως εργαλείο κοινωνικού ελέγχου, βοηθάει κράτος και κεφάλαιο να εφαρμόζουν ανενόχλητα τα σχέδια τους προκειμένου να συνεχίζεται ανεμπόδιστα η λειτουργία της καπιταλιστικής μηχανής. Το κράτος όταν θέλει να εφαρμόσει στρατηγικές που θα έχουν κοινωνικές επιπτώσεις, για να μην προκαλέσει ισχυρές αντιδράσεις ή για να μειώσει τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις που εκτιμά ότι θα προκύψουν, ανασύρει «εθνικά» επεισόδια, διογκώνει ή κατασκευάζει θέματα που υποδεικνύουν στο κοινωνικό σώμα τόσο τον εξωτερικό όσο και τον εσωτερικό εχθρό. Το κράτος δείχνει με το δάχτυλο των δικαστικών και αστυνομικών του μηχανισμών καταστολής, των ΜΜΕ και του εκκλησιαστικού μηχανισμού, προς ποια κατεύθυνση
επιβάλλεται να στρέψει την προσοχή του ο κόσμος. Γίνεται λαϊκίστικη έκκληση στον εθνικισμό-πατριωτισμό ώστε να αποδείξουν πόσο καλοί υπήκοοι είναι και να νιώσουν έτσι πως συμβάλλουν σε κάτι μεγαλύτερο από τις προσωπικές τους ζωές, πως υπερασπίζονται το «εθνικό» συμφέρον, μια «αξία» η οποία βασίζεται σε μια εξ ολοκλήρου φαντασιακή θέσμιση, να λατρέψουν δηλαδή την πολιτική ιδεολογία του ίδιου του κράτους, να λατρέψουν την ψευδή ιδεολογία του «έθνους».

Η «ανωτερότητα» του «έθνους» λειτουργεί στο συλλογικό ασυνείδητο ως παρηγοριά στην φτωχοποίηση. Οι εθνοπατριώτες/ισσες των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, πιστεύουν πως υπερασπίζοντας το «έθνος» τους, θα βελτιωθεί το βιοτικό τους επίπεδο, διότι για ότι τους συμβαίνει φταίνε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πάντα οι «ξένοι» που επιθυμούν το κακό του «έθνους». Σε ίδια επίπεδα κινείται και η ρατσιστική συνωμοσιολογία περί κακών μουσουλμάνων που έρχονται να πάρουν τις δουλειές των ντόπιων χριστιανών. Μέσα από όλη αυτή την προπαγάνδα, κράτος και κεφάλαιο συνεχίζουν να εφαρμόζουν την ίδια στρατηγική πάνω στις πλάτες των καταπιεσμένων, με ολοένα και εντεινόμενη ταξική εκμετάλλευση, ρατσισμό, πατριαρχία, εθνικισμό – πατριωτισμό, αναπτύσσοντας δηλαδή τις θεμελιώδεις ρίζες του σύγχρονου φασισμού.

Κοινωνική, οικονομική και πολιτική συγκυρία στον ελλαδικό χώρο

Στη σημερινή συγκυρία, η αναζωπύρωση του εθνοπατριωτισμού στην ελλαδική επικράτεια αντανακλά την μεθοδευμένη προσπάθεια από πλευράς κράτους και κεφαλαίου, για την χωρίς (ή με ελάχιστους) κοινωνικούς τριγμούς συνέχιση της συντελούμενης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης στον ελλαδικό χώρο, που στόχο έχει την εντατικοποίηση της ταξικής εκμετάλλευσης-καταπίεσης των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Σε ένα όλο και πιο ανταγωνιστικό παγκόσμιο καπιταλιστικό περιβάλλον, με συνεχείς εμπορικές-οικονομικές τριβές, με περιφερειακούς πολέμους ελέγχου ενεργειακών πρώτων υλών και εμπορικών δρόμων, δηλαδή με ολοένα και αυξανόμενους οικονομικούς και σε αρκετές περιπτώσεις πολεμικούς ανταγωνισμούς μεταξύ κρατών και υπερκρατικών μηχανισμών, ο εθνικισμός-πατριωτισμός ξαναγίνεται πολύτιμο εργαλείο στην φαρέτρα της κυριαρχίας προκειμένου να μειώσει έως εξαλείψει τις ταξικές και κοινωνικές αντιστάσεις. Μέσα στην σύγχρονη συνθήκη της 2ης δεκαετίας του 21ου αιώνα, όπου παγκόσμια πλέον, τα επιμέρους κράτη είναι απολύτως αλληλοεξαρτώμενα, ενταγμένα στην συντριπτική τους πλειοψηφία σε διακρατικές ενώσεις, ενώσεις οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές (ΕΕ, ΝΑFTA, ΝΑΤΟ, Σινο-ρωσική συμμαχία κλπ), έχουμε μια νέα συγκροτημένη επίθεση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού πάνω στις ζωές των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Οι προπολεμικοί διακρατικοί ανταγωνισμοί, που γέννησαν τον φασισμό και οδήγησαν στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, δεν μπορούν να αναπαρασταθούν στο σήμερα με εικονολατρικές μεθόδους. Η πολύπλοκη σύγχρονη πραγματικότητα του πολυπολικού παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, με την τεράστια χρηματοπιστωτική του φούσκα να απειλεί συνεχώς την ομαλή αναπαραγωγή του, με τους υπερκρατικούς μηχανισμούς στρατιωτικής επικυριαρχίας του στον πλανήτη να ανταγωνίζονται αλλά και να συνεργάζονται ταυτόχρονα (βλ. Συρία, Ουκρανία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Υεμένη, Τσετσενία, Κορέα), δεν μπορεί να συγκριθεί ως προς τα δομικά της χαρακτηριστικά με την περίοδο του μεσοπολέμου.

Ο σύγχρονος φασισμός προελαύνει μέσα από το κοινοβουλευτικό πρωτόκολλο, μέσα από την αστική δημοκρατία, ως μια διαρκής συρρίκνωση των ορίων ελευθερίας. Τα νεοναζιστικά και ακροδεξιά κόμματα, παίζουν απλά τον ρόλο του «λαγού» του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, δοκιμάζοντας τις αντοχές και τις ανοχές του κοινωνικού σώματος απέναντι στην αυξανόμενη ταξική υποτίμηση και δεν αποτελούν το κύριο σώμα πολιτικής έκφρασης του σύγχρονου φασισμού. Η επιτυχημένη για το κεφάλαιο διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στον ελλαδικό χώρο, με την πανθομολογούμενη άμβλυνση των κοινωνικών αντιστάσεων που πέτυχε, με την χωρίς σημαντικούς τριγμούς εντεινόμενη ταξική εκμετάλλευση που κατόρθωσε, με την επιστροφή δηλαδή του κοινωνικού σώματος σε μια νέου τύπου κανονικότητα, επιβεβαιώνει αυτή την οπτική.

Η «εθνική»-πατριωτική αφήγηση είναι επί της ουσίας στον πυρήνα της ίδια, με αυτήν της αντιμνημονιακής αριστεράς των πλατειών και των «αγανακτισμένων», που αναπαρήγαγε τα ιδεολογήματα περί κακών τροϊκανών-«ξένων» που ζηλεύουν και φθονούν την χώρα και επιθυμούν την οικονομική καταστροφή του «έθνους». Δεν είναι καθόλου τυχαίο εξάλλου, ότι σημαντικό κομμάτι των «αγανακτισμένων» αποτέλεσε και την ζύμη μέσα στην οποία απλώθηκαν και ανέπτυξαν την επιρροή τους, τόσο το αριστεροεθνικιστικό Ε.ΠΑ.Μ., σημερινός πολιτικός εταίρος και σύμμαχος της αριστεροπατριωτικής ΛΑ.Ε., όσο και το εθνικιστικό κόμμα ΑΝ.ΕΛ. σημερινός κυβερνητικός συνεταίρος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο εθνικισμός-πατριωτισμός της αριστεράς, λειτουργεί ως επιπλέον άλλοθι για την κυριαρχία, για την κοινωνική και πολιτική νομιμοποίηση του κράτους. Ουσιαστικά λειτουργεί (με πλάγιες μεθόδους) προωθητικά στην επέλαση του σύγχρονου φασισμού πάνω στις ζωές των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η αποδοχή των συνόρων και τα πολεμολαγνικά σενάρια για την υπεράσπιση τους. Η χωρίς τεκμηριωμένη ανάλυση, προβολή-προπαγάνδιση υπεραπλουστευμένων ολογραμματικών απεικονίσεων του φασισμού του μεσοπολέμου στο παρόν, όχι μόνο δεν βοηθάει στην ανάπτυξη ελευθεριακής πολιτικής συνείδησης, αλλά θολώνει τα αξιολογητικά κριτήρια ανάγνωσης της σύγχρονης πραγματικότητας. Στο μόνο που βοηθάει αυτή η μεθοδευμένη προσπάθεια, είναι στην έμπρακτη προπαγάνδιση «λαϊκών» αντιφασιστικών μετώπων, χτισμένων πάνω σε νεολενινιστικές και εθνοπατριωτικές αφηγήσεις, που συμπυκνώνονται επικοινωνιακά στο τρίπτυχο «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ».

Ο αντιφασισμός που προτάσσει η αριστερά λειτουργεί ως πατερίτσα του αστικοδημοκρατικού κοινοβουλευτισμού. Η αβάντα της αριστεράς στον εθνικισμό-πατριωτισμό ξεκινάει με την αποδοχή της φαντασιακού αστικού ιδεολογήματος του «έθνους», συνεχίζοντας σε μια αντιδιαλεκτική της αντιπαράθεση με την φασιστική ιδεολογία, προσπαθώντας να αναδείξει τον «διεθνισμό», δηλαδή τις σχέσεις μεταξύ «εθνών»-κρατών, ως δήθεν μέθοδο αντιμετώπισης του αναπτυσσόμενου στις μέρες μας εθνικισμού. Επί της ουσίας δηλαδή, υιοθετεί την κρατική αφήγηση περί «καλού» εθνοπατριωτισμού. Οι γλωσσικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές κοινότητες βαφτίζονται «έθνη», μια αφήγηση παρόμοιας δομής με αυτήν της αστικής κυριαρχίας. Μια αφήγηση με δεκάδες πλαστογραφίες ιστορικής «συνέχειας» και διαχρονικών «δεσμών αίματος» ολόκληρων κοινωνιών σε έναν συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, πχ από τις αρχαίες Αθήνα και Σπάρτη έως το Βυζάντιο και μέχρι το νεοελληνικό κράτος.

Ταυτόχρονα, κόμματα της αριστεράς (ΛΑΕ, ΠΛΕΥΣΗ κλπ), που συμμετείχαν (ως κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ) στην συνέχιση και ανάπτυξη της θεσμικής ρατσιστικής πολιτικής των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών/στριών και στις μαζικές απελάσεις τους, εξακολουθούν να τηρούν την ίδια απαρέγκλιτη εθνικιστική και ρατσιστική γραμμή, προπαγανδίζοντας στο κοινωνικό σώμα θεωρίες ενδοταξικών διαχωρισμών. Τα ρατσιστικά πογκρόμ από τον εθνοπατριωτικό όχλο κατά την διάρκεια των «μακεδονικών» συλλαλητηρίων, συνεχίζουν και περνάνε στα «ψιλά», όμως για την δίκη της Χ.Α. η αριστερά προωθεί το αντιφασιστικό δημοκρατικό μέτωπο, ξεπλένοντας και νομιμοποιώντας τον σύγχρονο φασισμό και τις ρίζες του. Η αριστερά που προωθεί τον εθνοπατριωτισμό δεν επιδιώκει την ταξική και κοινωνική απελευθέρωση αλλά την κατάκτηση της κρατικής (ή έστω της κυβερνητικής) εξουσίας, την διατήρηση του κρατικού μηχανισμού και κατά συνέπεια τον από τα πάνω έλεγχο της εντός συνόρων κοινωνίας.

Στη σημερινή συγκυρία ο θεσμικός ρατσισμός απέναντι σε μετανάστες/στριες βασιλεύει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της «για πρώτη φορά αριστεράς», στις συνεχείς μαζικές απελάσεις, στα κέντρα μεταγωγών και στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων της δημοκρατίας. Βασιλεύει στα χωράφια, στις δεκάδες Μανωλάδες της επαρχίας και στις βιοτεχνίες των αστικών κέντρων. Βασιλεύει στην ουσιαστική σιωπή για τους βανδαλισμούς εβραϊκών μνημείων και συναγωγών από αντισημίτες εθνοπατριώτες. Βασιλεύει στην γενικευμένη συναίνεση σε ότι αφορά την περιβόητη ελληνοσερβική «φιλία», δηλαδή στην ουσιαστική πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση της μαζικής σφαγής χιλιάδων μουσουλμάνων της Σρεμπρένιτσα κατά την διάρκεια του πολέμου στην Βοσνία. Αυτή η πολιτική στάση, δεν αναπαράγει τίποτε άλλο παρά τον εθνικισμό – πατριωτισμό.

Παράλληλα η ταξική εκμετάλλευση-καταπίεση βαθαίνει πνίγοντας τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, οδηγώντας σταθερά στη φτώχεια και στην εξαθλίωση τους ανθρώπους της τάξης μας. Το αποδεικνύουν η συνεχής πτωτική πορεία στα μεροκάματα που δίνουν τα αφεντικά (μεγάλα και μικρά), τα όλο και συχνότερα εργατικά «ατυχήματα»– δολοφονίες στους χώρους δουλειάς, η πρακτική κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία, η αύξηση του ποσοστού της κακοπληρωμένης part-time εργασίας, η μείωση των δαπανών κοινωνικής πρόνοιας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η σταδιακή αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, η ουσιαστική μείωση του αφορολόγητου εισοδήματος, η σταδιακή επανεμφάνιση επιδημικών ασθενειών που είχαν μεταπολεμικά εξαφανιστεί.

Η πατριαρχία, αυτή η «αόρατη» εξουσιαστική κοινωνική δόμηση εξακολουθεί να μας σκεπάζει σαν καταχνιά, με την κυριαρχική επιβολή μιας συνένοχης σιωπής για τα αμέτρητα θύματά της. Ενώ η αριστερά ως κυβέρνηση σερβίρει δικαιωματισμό και προοδευτικότητα σε επιμέρους «κοινωνικά δικαιώματα» (νομιμοποίηση του συμφώνου συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών, αλλαγή ονόματος στην ταυτότητα για τρανς άτομα κλπ), η πατριαρχική βία στο σύνολό της (όπως έχει φανεί και σε πρόσφατες δίκες) εξακολουθεί να αναπαράγεται και να αναπτύσσεται στο κοινωνικό σώμα, ανενόχλητη και νομιμοποιημένη μέσα από τον δικαστικό μηχανισμό του κράτους.

Ελευθεριακή πολιτική στρατηγική ενάντια στους ψευδείς «εθνικούς» διαχωρισμούς

Την ώρα που από την πλευρά κράτους και κεφαλαίου, γίνεται συστηματική προσπάθεια να διαμορφωθεί μια διαταξική «εθνική» ενότητα, δομημένη πάνω στο ιδεολόγημα του εθνικισμού-πατριωτισμού, την ώρα που οριοθετούνται με πολεμικούς όρους τόσο ο εξωτερικός όσο και ο εσωτερικός εχθρός, είναι τουλάχιστον πολιτική υπεκφυγή να μην βλέπουμε την στρατηγική στόχευση αυτού του κεντρικού σχεδιασμού. Αν δεν αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή η αναπαραγωγή μιας οριοθετημένης αντιφασιστικής προπαγάνδας και δράσης, ο περιορισμός δηλαδή του «προβλήματος» αποκλειστικά σε νεοναζιστικά, φασιστικά και ακροδεξιά κόμματα και οργανώσεις, τότε σίγουρα αποτελεί την ιδανική ασυνείδητη πολιτική στάση για να συναφθεί «εκεχειρία» με τον εθνικισμό – πατριωτισμό που απλώνεται σαν την πανούκλα μέσα στο κοινωνικό σώμα, από κομματικούς, κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς.

Αν θέλουμε να χτυπήσουμε το δέντρο του αναπτυσσόμενου σύγχρονου φασισμού στις ρίζες του και όχι να μονομαχούμε αέναα με τα κλαδιά του, τότε οφείλουμε να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας στην αποδόμηση του εθνικισμού-πατριωτισμού. Με συντονισμένες προπαγανδιστικές κινήσεις, δράσεις και συλλογικές πρωτοβουλίες. Συγκροτώντας έναν αντιεθνικιστικό - αντιπατριωτικό πολιτικό πόλο, με ταξικά, αντιρατσιστικά και αντιπατριαρχικά προτάγματα. Διαμορφώνοντας δηλαδή έναν ελευθεριακό πολιτικό πόλο, που συγχρονίζοντας τις δράσεις και παρεμβάσεις του, θα καταφέρει να συμβάλλει προωθητικά και έγκαιρα, στο χτίσιμο κοινωνικών αναχωμάτων απέναντι στον επελαύνοντα σύγχρονο φασισμό. Γιατί πριν την διαμόρφωση οποιασδήποτε ελευθεριακής επαναστατικής προοπτικής, είναι πολιτικό μας καθήκον να ανασχέσουμε την επίθεση κράτους και κεφαλαίου πάνω στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, πάνω στις ζωές μας, αποδομώντας σε κάθε ευκαιρία που μας δίνεται, κάθε διαταξικό ιδεολόγημα που χρησιμοποιεί η κυριαρχία για να αδρανοποιήσει και εκμηδενίσει τις ταξικές και κοινωνικές αντιστάσεις. Ο εθνικισμός-πατριωτισμός, όπως επανειλημμένα έχει αποδειχτεί ιστορικά, δεν αντιμετωπίζεται με πολιτικούς ετεροκαθορισμούς, με την επίκληση δηλαδή κάποιου αόριστου διεθνισμού λενινιστικής κοπής, αλλά με ταξική αλληλεγγύη χωρίς σύνορα. Η γλώσσα της κυριαρχίας δεν είναι η δική μας γλώσσα. Η ταξική συνείδηση πεθαίνει, εκεί που η «εθνική» συνείδηση καλλιεργείται και αναπτύσσεται.

Γι’ αυτούς τους λόγους θα συνεχίσουμε αταλάντευτα να επιμένουμε σε μια ανταγωνιστική-εχθρική στάση απέναντι σε κάθε ευθεία ή πλάγια προπαγάνδιση της ψευδούς εθνικιστικής-πατριωτικής ιδεολογίας, ανεξάρτητα από τον πολιτικό φορέα ή την μετωπική συγκρότηση από την οποία αυτή εκπορεύεται, είτε από δεξιά είτε από αριστερά, επιδιώκοντας να καλλιεργήσουμε διαλεκτικά στη συνείδηση των ανθρώπων της τάξης μας, στο σύνολο δηλαδή των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, τις βασικές ελευθεριακές αξίες που ιστορικά επιβεβαιωμένες επί εκατοντάδες χρόνια αγώνων σ’ αυτόν τον πλανήτη, επικαθορίζουν τα θεμελιώδη πολιτικά προτάγματα του αναρχικού αγώνα για την ατομική, ταξική και κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά της κυριαρχίας και της πατριαρχίας.

Γι’ αυτούς τους λόγους θα συνεχίζουμε να τονίζουμε σε κάθε τόνο και με κάθε ευκαιρία ότι: Κανένα «έθνος» δεν μας ενώνει, κανένα σύνορο δεν μας χωρίζει, κανένα κράτος δεν είναι δικό μας.

Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Φύλο / Ανακοίνωση Τύπου Wednesday October 03, 2018 06:38 byDmitriΑναρχική Συλλογικότητα Manifesto

«Το λέμε με ειλικρίνεια, όσο επώδυνο κι αν είναι. Φασίστες υπάρχουν και έξω από το φασιστικό κόμμα, υπάρχουν σε όλες τις τάξεις και σε όλα τα κόμματα. Υπάρχουν συνεπώς παντού άτομα τα οποία αν και δεν είναι φασίστες (μπορεί να είναι και αντιφασίστες), έχουν φασιστική ψυχή, την ίδια δηλαδή επιθυμία για καταπίεση που χαρακτηρίζει τους φασίστες.» (Errico Malatesta, 28 Αυγούστου 1923, «Γιατί νίκησε ο φασισμός», Libero Accordo)

Λιντσάρισμα και δολοφονία Ζακ Κωστόπουλου: ο σύγχρονος φασισμός προελαύνει.

«Ζούμε σε μια κοινωνία, που νομίζω οτι ο κόσμος δεν αντέχει, το να μην μπορεί να σεβάλει σε ένα συγκεκριμένο κουτάκι. Δηλαδή, δεν είμαστε κουτάκια. Είμαστε άνθρωποι, είμαστε πολύ περισσότερα απο κάτι που μπορεί να χωρέσει σε ένα κουτάκι.» (Ζακ Κωστόπουλος, απόσπασμα από συνέντευξή του)

Στις 21 Σεπτέμβρη λιντσάρεται και δολοφονείται από αφεντικά και μπάτσους. Δεν χώραγε στα κουτάκια της κανονικότητάς τους. Ως οροθετικός, φτωχός, ομοφυλόφιλος και ακτιβιστής της Queer κοινότητας, περίσσευε στον κόσμο κράτους και κεφαλαίου, γι αυτο και η ζωή του δεν είχε καμμιά αξία για τους δολοφόνους του που τον χτύπαγαν ανελέητα, ματωμένο και αναίσθητο στο πεζοδρόμιο. Το λιντσάρισμα και η δολοφονία του από αυτή την φασιστική αγέλη αφεντικών και μπάτσων, πρώτα έγινε live θέαμα για αρκετό περαστικό και αδιάφορο κόσμο.

Στις επόμενες ώρες μέσω των δελτίων ειδήσεων και των «ενημερωτικών» εκπομπών των ΜΜΕ, η φρίκη αυτή κανονικοποιήθηκε με γκεμπελίστικη προπαγάνδα (ληστής, πρεζάκι, μαχαιροβγάλτης κλπ) και προσφέρθηκε «στο πιάτο» δεκάδων χιλιάδων βολεμένων σε κουτάκια, φιλήσυχων και νομοταγών, πιστών υπηκόων της κυριαρχίας και υποστηρικτών του καθεστώτος εξαίρεσης, για κανιβαλιστική κατανάλωση.

Πρόκειται για ένα θεσμοθετημένο καθεστώς εξαίρεσης που κοινωνικά νομιμοποιήθηκε βήμα-βήμα, αρχικά για πολιτικούς/ές κρατούμενους/ες, επεκτάθηκε με τον σταδιακό εγκλεισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χιλιάδων μεταναστών/στριών και τώρα απλώνεται ολοένα και περισσότερο. Η κατασκευή του εσωτερικού εχθρού του «έθνους», περνάει πάνω από τις ζωές roma, οροθετικών, ομοφυλόφιλων, τοξικοεξαρτημένων, άστεγων, φτωχών, εξαθλιωμένων, αγωνιστών/στριών. Οποιουδήποτε και οποιασδήποτε δηλαδή, που δεν ικανοποιεί τις κυρίαρχες κοινωνικές νόρμες υποταγής, αυτές που διαφημίζουν σε 24ωρη βάση τα ΜΜΕ, το σχολείο, η εκκλησία, ο στρατός και κάθε κρατικός και παρακρατικός μηχανισμός.

Με πρόσχημα την υπεράσπιση της ιδιοκτησίας και του εμπορεύματος, ο κοσμηματοπώλης, ο οργανωμένος φασίστας και οι μπάτσοι, βρήκαν την ευκαιρία να εκφράσουν ανεμπόδιστα το μίσος τους για τις ζωές των αδύναμων. Ανακριτής και εισαγγελέας, με επιδέξιους νομικούς χειρισμούς φρόντισαν να διαμορφώσουν ευνοϊκές συνθήκες για την αγέλη των δολοφόνων, παρα το δημοσιοποιημένο οπτικοακουστικό υλικό και τις μαρτυρίες που δείχνουν ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται περι αυτοάμυνας ή ληστείας. Η «τυφλή δικαιοσύνη» των κυρίαρχων, που λειτουργεί σαν λάστιχο ανάλογα με το ποιος/ά είναι το θύμα και ποιοι είναι οι θύτες, μόνο προσχηματικά αναζητάει αποδείξεις και «αδιάσειστα» στοιχεία.

Η τεχνική της συγκάλυψης γνωστή: Απέναντι στους εφοπλιστές εμπόρους των δύο τόνων ηρωίνης του Noor-1, οι πολύμηνες αστυνομικές και δικαστικές «έρευνες» κόλλησαν… Απέναντι σε φτωχοδιάβολους τοξικοεξαρτημένους/ες, και σε οροθετικές/ούς, ρατσισμός, στιγματισμός, διαπόμπευση και έμπρακτη διαμόρφωση συνθηκών κοινωνικού τους αποκλεισμού. Απέναντι στους τραπεζίτες με το γνωστό τους φαγοπότι των εκατοντάδων δις, δικαστικοί τεμενάδες και κρατικές επιχορηγήσεις. Απέναντι στα αφεντικά, μεγάλα και μικρά, που καταπατούν ωράρια, που κλέβουν ένσημα και υπερωρίες, δίνοντας ψίχουλα για μεροκάματο, θεσμοθετημένα γραφειοκρατικά πλυντήρια.

Στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, φτώχεια, καταστολή και εξαθλίωση. Απέναντι σε σωματέμπορους, μαφίες, βιαστές και φασίστες, όταν η αστυνομική «ανοχή»-στήριξη βγάζει μάτια, τότε στήνεται επικοινωνιακά ένα ατέρμονο δικαστικό γαϊτανάκι που οδηγεί είτε σε αθωωτικές αποφάσεις, είτε σε ποινές-χάδια «ελλείψει περαιτέρω στοιχείων». Απέναντι σε οτιδήποτε ξεφεύγει της πατριαρχικής νόρμας (cis γυναίκες και queer άτομα), η έμφυλη βία σχετικοποιείται και κανονικοποιείται. «Εθνική» οδύνη για τα καημένα αφεντικά που «δεν βγαίνουν» λόγω κρίσης, πατριωτικές κορώνες και εκκλήσεις για «εθνική ενότητα και συστράτευση» των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων που συνθλίβονται.

«Το λέμε με ειλικρίνεια, όσο επώδυνο κι αν είναι. Φασίστες υπάρχουν και έξω από το φασιστικό κόμμα, υπάρχουν σε όλες τις τάξεις και σε όλα τα κόμματα. Υπάρχουν συνεπώς παντού άτομα τα οποία αν και δεν είναι φασίστες (μπορεί να είναι και αντιφασίστες), έχουν φασιστική ψυχή, την ίδια δηλαδή επιθυμία για καταπίεση που χαρακτηρίζει τους φασίστες.» (Errico Malatesta, 28 Αυγούστου 1923, «Γιατί νίκησε ο φασισμός», Libero Accordo)

Ο σύγχρονος φασισμός δεν επελαύνει μόνο με τάγματα εφόδου οργανωμένων φασιστών. Οι ρίζες του απλώνονται όλο και πιο βαθιά, αυξάνοντας την κοινωνική νομιμοποίηση της εντεινόμενης ταξικής εκμετάλλευσης-καταπίεσης, του ρατσισμού απέναντι σε κάθε διαφορετικότητα, του εθνικισμού-πατριωτισμού και της πατριαρχικής βίας. Σ’ αυτή την νέα κανονικότητα, σ’ αυτόν τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό που χτίζουν και αναβαθμίζουν σταθερά κράτος και κεφάλαιο σε καθεστώς αστικής δημοκρατίας, με την ολόπλευρη και δυναμική στήριξη των πιστών τους υπηκόων, σ’ αυτά τα άθλια προκατασκευασμένα κουτάκια και τις κοινωνικές τους νόρμες οπου προσπαθούν να στριμώξουν τις ζωές μας, ο Ζακ Κωστόπουλος δεν χωρούσε. Ούτε εμείς χωράμε. Κι όσες/οι δεν χωράμε στα κουτάκια που επιβάλλουν οι κυρίαρχοι με τους μηχανισμούς προπαγάνδα τους, απλά περισσεύουμε στον κόσμο τους. Οι ζωές όσων περισσεύουν στον κόσμο των κυρίαρχων, οι ζωές όσων δεν σκύβουν υποτακτικά το κεφάλι μπροστά στον σύγχρονο φασισμό τους, δεν έχουν αξία, είναι αναλώσιμες.

Δεν μας ξεγελάνε τα κροκοδείλια δάκρυα επικοινωνιακής προβολής, των «κινηματιών» πολιτικών χαμαιλεόντων της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας των «δικαιωμάτων», των υπερασπιστών της ανάθεσης και του κυβερνητισμού. Το κράτος με τους μηχανισμούς του και τα αφεντικά (μεγάλα και μικρά), μας «προσφέρουν» απλόχερα το θάνατο. Δεν αρκεί η θλίψη και η οργή μας. Ιστορικά, ποτέ το συναίσθημα δεν αποδείχτηκε ικανό για να αντιμετωπίσει με συνεπή επιμονή και οργανωτική επάρκεια μέσα στο χρόνο, τις σχεδιασμένες θανατοπολιτικές κράτους και κεφαλαίου, υπο όποια κυβέρνηση κι αν εφαρμόζονταν, με όποιον τρόπο κι αν αυτές επιβλήθηκαν στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, είτε με πολέμους, είτε με φασιστικά καθεστώτα, είτε με εθνορατσιστικές πολιτικές.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΩΝ ΑΝΑΧΩΜΑΤΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΛΑΥΝΟΝΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

Βόλος, 1 Οκτώβρη 2018


Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto

greece / turkey / cyprus / miscellaneous / feature Monday October 01, 2018 19:47 byPaddy Rua
featured image

As repression keeps mounting in Turkey amidst a generalised economic crisis, we had the chance of discussing with a member of Devrimci Anarşist Faaliyet (DAF), a Turkey-based anarchist organisation, the current situation under Ergogan and its implications in the ongoing Syrian conflict and the new balance of power which is being created out of this civil war. Their perspectives are of interest to militants everywhere in the Globe.

brazil/guyana/suriname/fguiana / gênero / opinião / análise Sunday September 30, 2018 04:21 byFederação Anarquista Gaúcha

Estamos em período eleitoral. Os partidos políticos, à esquerda e à direita, apresentam suas candidaturas e suas propostas ao povo. Alguns prometem governo popular e dizem que irão defender direitos, no marco da democracia representativa dos ricos. Outros falam de soluções autoritárias, de mais repressão e polícia, como se o maior problema do nosso povo fosse a criminalidade e a falta de segurança. Nós da Coordenação Anarquista Brasileira (CAB) não escolhemos entre as opções disponíveis. Votamos nulo como reação de protesto, mas sabemos que isso não basta. Nossa militância toma essa atitude por uma questão de princípio. Acreditamos que fazer política não tem a ver exclusivamente com eleger um candidato. Pelo contrário. Quem de fato elege os candidatos são os de cima, os ricos, e não o povo.

Mulheres Tomam a Frente da Resistência! Povo Forte Vence nas Ruas!

Estamos em período eleitoral. Os partidos políticos, à esquerda e à direita, apresentam suas candidaturas e suas propostas ao povo. Alguns prometem governo popular e dizem que irão defender direitos, no marco da democracia representativa dos ricos. Outros falam de soluções autoritárias, de mais repressão e polícia, como se o maior problema do nosso povo fosse a criminalidade e a falta de segurança. Nós da Coordenação Anarquista Brasileira (CAB) não escolhemos entre as opções disponíveis. Votamos nulo como reação de protesto, mas sabemos que isso não basta. Nossa militância toma essa atitude por uma questão de princípio. Acreditamos que fazer política não tem a ver exclusivamente com eleger um candidato. Pelo contrário. Quem de fato elege os candidatos são os de cima, os ricos, e não o povo.

A democracia deles é uma farsa e, portanto, sua estrutura e institucionalidade está fadada a reproduzir dominação, mesmo que sob verniz popular. O que não significa que ficamos alheios aos resultados das eleições ou que achamos que tanto fez como tanto faz. Não somos principistas e puristas em matéria de política. A conjuntura imposta nesse novo arranjo de poder, o qual caracterizamos como Estado Policial de Ajuste, nos coloca a certeza que precisamos cerrar punhos e organizar a resistência, com auto-organização de mulheres, LGBTs, negros, indígenas, estudantes, trabalhadores, todo o conjuntos dos setores oprimidos para garantir nossos direitos. Pois não há cenário favorável para o nosso povo fora da luta popular.

É uma completa ilusão crer que a derrota do Bozo e sua trupe virá das urnas. O resultado das eleições não irá desmobilizar em nada as forças da extrema direita, que ganham chão a cada dia que passa. Eleito ou não, o lastro social e ideológico que a candidatura do capitão da reserva deixará já é uma herança terrível, e o conflito que hoje existe deve alcançar níveis ainda mais altos a partir de 2019, independente de quem venha a sentar na cadeira da presidência.

Do outro lado, uma briga encarniçada no campo progressista sobre qual candidatura teria mais condições de ganhar o pleito, se a de Ciro ou de Haddad. O que parece até um desperdício de disposição militante, como se a vitória de qualquer um dos dois representasse de fato a derrota da extrema direita. Pelo contrário: enquanto a militância realmente convicta se mata pelas redes sociais, os candidatos vão capitulando seus programas ainda no primeiro turno e tentando atrair algum apoio, para o segundo turno, dos partidos que eventualmente fiquem pelo caminho. E principalmente do tal "Mercado" (como se este fosse um ente divino e único, e não um bando de especuladores que pouco se importam com o país - que dirá com povo oprimido -, estando apenas interessados na aposta que lhes dará o melhor retorno).

Um grande exemplo disso é Haddad, que já aceita falar sobre a reforma da Previdência enquanto seus apoiadores juram que sua candidatura representa, em alguma medida, os "interesses populares". Há ainda o elemento militar. Pra quem tem acompanhado minimamente as falas do alto generalato, as Forças Armadas voltaram à cena política e não demonstram qualquer vontade de sair. Muito pelo contrário, começam a ganhar força explicitando o descontentamento com a Constituição de 1988, por exemplo. Ou seja, é a liquidação formal de um mínimo de direitos arrancados pelo conjunto das classes oprimidas a partir da efervescência popular dos anos 1980 (sob a narrativa da redemocratização do país) e acomodado no pacto de classes da ‘‘constituição cidadã’’ de 1988 - pacto este que na prática já foi rompido desde 2016. Mas voltando à milicada, o recado sobre a não aceitação do resultado das urnas já está dado, e é incerta a postura que adotará o exército em caso de uma convulsão social impulsionada pela extrema direita. E mesmo que assumam uma atuação mais nos bastidores, quais as chances de prevalecer um projeto de caráter popular com estes abutres pairando na cena? Isso tudo sem contar o judiciário, aquele setor de classe com corte bem delineado e que já deixou claro a quem serve, mas que ainda é escolhido como fiel da balança por boa parte da esquerda que acredita nas vias institucionais.

Para o campo libertário, o cenário é ainda mais duro. Se já era difícil fazer corrente de opinião contra a farsa das eleições em um ambiente tão polarizado e em que as forças políticas de diferentes espectros legitimam essa disputa, que dirá então quando a saída apontada tem um nível de concretude tão distante. Os espaços que poderiam propiciar uma outra experiência política aos setores historicamente excluídos dos centros de tomada de decisão praticamente inexistem, e quando existem tendem a estar aparelhados por forças que jogam todas as suas fichas nas eleições. Os menos convictos viram dissidentes, arrebatados pelo discurso alarmista vigente. Aos que estão de fora da nossa bolha social, não temos uma solução concreta (em questão de tempo presente) a ofertar, e os códigos comuns entre nossas linguagens hoje são tão restritos que temos dificuldade até em nos fazermos entender.

Por isso, a melhor chance que temos hoje é encarnada pela articulação das Mulheres Unidas Contra o Bolsonaro. Uma unidade que se forja a partir da ameaça de avanço do conservadorismo (e de um projeto ultraliberal que vem à reboque), mas que tem potencial para se consolidar e vir a assumir uma atuação mais "propositiva", no sentido de emplacar mudanças estruturais na sociedade. Câmbios de fundo que impactem no imaginário coletivo a respeito do que é ser mulher e do seu direito ao seu corpo, e que resultem na consolidação de dispositivos como a legalização do aborto, em que seja garantida a destinação de recursos coletivos para disponibilizar, a toda e qualquer mulher, todas as condições necessárias para a realização do procedimento de forma segura e gratuita. A derrota do Bozo e de toda a ameaça conservadora com viés protofascista que ele encarna passa necessariamente por este fronte. Mesmo com suas eventuais contradições (todos os movimentos têm), é a mobilização das mulheres que de fato traz em si uma potencial frente de ataque a um dos pilares do conservadorismo - o patriarcado. Mais do que a resistência hoje, é na organização das mulheres que encontramos o grande vetor de mobilização social do século XXI, e é para elas que devemos concentrar toda nossa energia e disposição militante.

É nessa trincheira que há possibilidade de acúmulo de força social com perspectiva de mudança na correlação de forças e avanço para o andar de baixo na luta de classes. Por isso, mais do que apertar números nas urnas, o que mais iremos fazer?

Nossa militância estará engrossando o caldo das mobilizações neste dia 29 de setembro. Tomar as ruas do país para resistir aos ataques feitos pelas elites ao nosso povo! São milhares de mulheres dizendo #elenao e unificando a luta feminista contra os retrocessos nos direitos e o conservadorismo.

CONVOCAMOS PARA A LUTA POPULAR, POR DEMOCRACIA DIRETA!

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Wed 17 Oct, 03:33

browse text browse image

cab_statement_1.jpeg imageNota sobre el actual escenario de la lucha de clases en Brasil Oct 16 08:11 by Coordinación Anarquista Brasileña 0 comments

cab_statement.jpeg imageNota sobre o atual cenário da luta de classes no Brasil Oct 16 05:41 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

push.jpg imageMACG join PUSH! Oct 15 20:31 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

44049120_1835425299911634_8600829489510875136_n.jpg image[Colombia] XIV Seminario Militante Oct 14 22:59 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

resistance.png imageΗ αντίσταση κατά ... Oct 14 19:12 by Antonio Tellez 0 comments

bananistao_tio_sam.png imageA face horrenda da nova extrema direita: degenerados, blasfemadores e mentirosos contumaze... Oct 14 06:46 by BrunoL 0 comments

images.jpg imageΟ ρόλος εθνικισμ_... Oct 12 19:15 by Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

zak.jpg imageΟ σύγχρονος φασι`... Oct 03 06:38 by DmitriΑναρχική Συλλογικότητα Manifesto 0 comments

p_17_04_2017.jpeg imageDevrimci Anarşist Faaliyet: "The state’s project of eliminating revolutionary opposit... Oct 01 19:47 by Paddy Rua 0 comments

screen_shot_20180929_at_21.18.png imageMulheres Tomam a Frente da Resistência! Povo Forte Vence nas Ruas! Sep 30 04:21 by Federação Anarquista Gaúcha 0 comments

“Working Women Against the Precaritization of Life,” taken during the 2018 march for International Working Women’s Day. Source: El Grano imageA Feminist Movement to End Capitalism Sep 30 04:09 by Bree Busk 0 comments

ceb6ceb1ceba.jpg imageΚοινωνικός κανιβ... Sep 29 18:04 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση 0 comments

text[South Africa] Stop the repression of casualised/contract workers in Ekurhuleni! Sep 29 07:27 by International Labour, Research & Information Group 0 comments

screen_shot_20180927_at_20.28.png imageA fortalecer la organización popular para profundizar la lucha Sep 28 03:43 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

cropped5h1a2895_1.jpg imageEutopian Library reopens Sep 27 21:18 by Ευτοπική Βιβλιοθήκη 0 comments

cropped5h1a2895.jpg imageΗ Ευτοπική Βιβλι_... Sep 27 21:13 by Ευτοπική Βιβλιοθήκη 0 comments

textPicking up the pieces: How Syrian society has changed Sep 26 13:53 by Synaps Network 0 comments

direitosdopovo.jpg imageTrês reflexões sobre o momento do antifascismo brasileiro Sep 23 10:15 by BrunoL 0 comments

0004f0c1_big610x380.jpg image«Δεν φοβόμαστε» Sep 21 19:23 by Black Rose/Rosa Negra 0 comments

42121200_1806158409504990_924262337735557120_o.jpg image[Colombia] Encuentro Ácrata Sep 20 23:59 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

172090_600.jpg imageThe naked emperor and the new Syria Sep 18 23:12 by Kahled Aboud 1 comments

38016048_1565638766874703_2001858735969927168_n.jpg imageΕθνικισμός-πατρι... Sep 16 19:47 by Καθ’οδόν & mⒶnifesto 0 comments

migration.jpg imageMigration: Europe and Aotearoa/New Zealand Sep 16 08:04 by Pink Panther 0 comments

text"The North American American Anarchist: The Newspaper Dedicated to Direct Action" Sep 15 06:02 by Mike Harris 1 comments

fau.png imageCarta Opinión – fAu – Agosto 2018 Sep 15 05:48 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

basra1.jpg imageLes manifestations dans la ville de Bassorah, au sud de l'Irak, continuent Sep 14 05:30 by Zaher Baher 0 comments

textThe US-Turkey stand-off in context: the US and the weaponisation of global finance Sep 13 19:04 by VASSILIS K. FOUSKAS and BULENT GOKAY 0 comments

prisonersarestrikingnationwidesept9oaklandposterblackoutcollective.jpg imageΗΠΑ: Απεργία φυλα ... Sep 10 22:08 by Διεθνές Συνδικ. Γραφείο 0 comments

golpe_entreguista.jpg imageBrasil em transe e o desmonte generalizado, duas constatações Sep 10 01:57 by BrunoL 0 comments

anarchosyndicalistflag.png imagePost-Anarchism on the State—An Anarchist Critique Sep 09 07:52 by Wayne Price 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]