user preferences

russia / ukraine / belarus / miscellaneous / non-anarchist press Friday March 23, 2018 00:08 byDavid Mandel

This article examines the bases of popular support for recently re-elected Russian president Vladimir Putin. Although this support is strenuously “cultivated” by the regime by various illicit means, it nevertheless has a genuine basis that needs to be understood by people on the left who are trying to develop an enlightened position in the escalating confrontation between the “West” and Russia.

Putin’s speeches during his brief electoral campaign did not point to any major changes in domestic and foreign policies. In the international realm, one can expect the continued degradation of relations with the “West,” for which the West is largely responsible. One can also suppose that there will be a significant effort made to prepare Putin’s succession after 24 years in power (starting in 1998 as Security Director to the end of his current presidency in 2022). However, his leaving power is not certain in a system where personal relations of corruption play an important role.

Some spokespersons for the regime have themselves described it as a “managed democracy.” This is a regime that is somewhere between a classic dictatorship (one that tolerates no organized and public opposition) and a capitalist democracy that does tolerate political liberties (but in which the interests of the dominant class are guaranteed by means other than brutal repression). “Managed democracy” tolerates political freedoms, but only to the degree they do not present a serious threat to the continuity in power of the political élite.

Managed Democracy
This said, support for Putin among the people of Russia cannot be explained entirely by the state’s repressive measures or by its abuse of the so-called “administrative resources.” The latter include, among others, its control of the major television networks, severe restrictions on public demonstrations, various illicit pressures exerted on public sector employees, and, when necessary, falsification of electoral results.

Putin’s popularity is clearly cultivated by the regime. But it also finds a real basis in the population, even if that basis is not easily separated from the regime’s efforts to cultivate it.

The first element of that popularity is the profound contrast, especially economic, between the Putin and Yeltsin periods. Even if the younger generation has no direct personal memory of the Yeltsin era, it still looms large in the popular consciousness. The 1990s were a period of very deep and prolonged economic depression, hyperinflation, dramatic impoverishment of the people, mass unemployment, deferred payment of wages and pensions (sometimes many months – with no indexation), massive theft of national wealth, and domination by the mafia of entire sections of the economy.

Even if it is not principally thanks to Putin’s effort but to the rapid increase in the price of oil starting at the end of the 1990s, these processes ended and were largely reversed under Putin. While popular living standards have stagnated, even declined somewhat in the last few years, they saw a rapid rise in the 2000s, and the stark contrast of the present with the 1990s is still very much alive in popular memory. To cite one demographic indicator of popular well-being, life expectancy in 2000 was 65 years (as against 79 in Canada). Today it is 72.

The Mafia, The Oligarchs and The State
As for the suppression of democracy, which is usually attributed wrongly in the West to Putin, it, in fact, already occurred under Yeltsin. Putin at least removed mafia control of the economy and restored the state’s monopoly of violence. And he domesticated the oligarchs, without, however, touching their illicit fortunes, except in the few cases where they persisted in interfering in political affairs. Putin also arrested and reversed the centrifugal tendencies that threatened the integrity of the state, even if he used terroristic methods to achieve that in the case of irredentist Chechnya.

The second factor in Putin’s popularity is his affirmation of Russia’s sovereignty in the face of the West’s actions, which are largely perceived by Russians as aggressive and antagonistic. This popular perception has, in my opinion, a significant basis in reality.

It is no exaggeration to say that the Russia of the 1990s was under the colonial administration of the G-7, in particular of the USA. Shock therapy, concocted by the IMF and World Bank at the request of the G-7, in the course of a few years transformed an industrial giant into a country dependent on the export of natural resources. Adoption of that policy was the condition of G-7 support, which was precious for Yeltsin. The G-7 also encouraged and then approved the violent suppression of democracy by Yeltsin in the fall of 1993 and validated his theft of the 1996 presidential election.

To this one must add the illegal bombardment by NATO in 1999 of Serbia, traditional ally of Russia, the abrogation of the ABM treaty by the U.S. in 2002, the continued expansion of NATO, and, finally, the role played by the West in the armed overthrow of the regime in the Ukraine and in the civil war that followed.

It is true that the Putin regime has put a lot of effort into cultivating patriotic sentiment. He even had the election date postponed to coincide with the anniversary of the annexation of Crimea, a very popular act. But the regime finds fertile ideological terrain for these efforts in the population – of all political colours, except the most neoliberal. To understand that, one has only to have a passing knowledge of Russian history and to recognize the aggressive nature of NATO policy, particularly of the U.S., in defence of its domination of a unipolar world.

The third factor in Putin’s popularity is the outcome of the so-called “revolution of dignity” of February 2014 in Ukraine – the overthrow of a corrupt, but legally elected government by a movement that was popular in its origins but was soon joined by armed neo-fascist forces and NATO emissaries. While it is true that Russian media, controlled by the government, propagate an image of chaos and disaster in Ukraine, it is the case that they really do not have to exaggerate that reality.

However one looks at it – except from the point of view of the ultranationalists and the oligarchs – the situation of the popular classes in Ukraine has radically deteriorated. And that makes the situation in Russia look so much better. This contrast weighs heavily on the political choice even of people who hate the Putin regime. While it is true that this is aided by the regime’s efforts to prevent the emergence of a credible alternative to Putin, the Ukrainian situation is of great help.

A few words about Russia’s young people. Recent reports cite surveys that show that the youth support Putin even more than the rest of the population. That is perhaps the case – the mass of young people appears even more apolitical than their elders. But 2017 saw some very big protest demonstrations, mainly of people 16-24 years of age. These demonstrations were called – but not organized – by Alexei Navalny, known as an anti-corruption campaigner. These young people came out despite the very real threat of arrest, of which there were hundreds. Having witnessed one of these myself, I can say that what mobilized these young people was less their anger at corruption in high levels than their protest against the arbitrary limits on their freedom. This beginning of an awakening among Russia’s young people perhaps augurs change in that country’s hitherto rather stagnant political scene.
Μέση Ανατολή / Αραβία / Ιράκ / Ιμπεριαλισμός / Πόλεμος / Ανακοίνωση Τύπου Wednesday March 21, 2018 18:36 byΠυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας

Μόνο η αυτοοργάνωση και η αυτενέργεια των υποτελών και άκληρων στρωμάτων, αυτών που βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, μπορεί να οδηγήσει στη χειραφέτησή τους από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου και να σηματοδοτήσει, έτσι, την αυγή της πανανθρώπινης χειραφέτησης, της γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, διαμορφώνοντας μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, κοινοκτημοσύνης και αλληλεγγύης, έναν κόσμο για όλους και όχι για λίγους. Σε αυτό το πλαίσιο βλέπουμε ως κομβικό σημείο τη διεθνιστική σύνδεση του αγώνα μας με εκείνον που διεξάγουν οι Κούρδοι/ισσες και διεθνιστές αντάρτες/ισσες στη Ροζάβα, παρά τις ποιοτικές διαφορές που αφορούν κατά βάση τις υλικές συνθήκες της τρέχουσας πραγματικότητας που επικρατούν στην περιοχή τους.

Αλληλεγγύη στην κουρδική και διεθνιστική αντίσταση στο Αφρίν

Το μεγαλύτερο τμήμα του καντονιού του Αφρίν δε βρίσκεται πλέον υπό τον έλεγχο των συριακών δημοκρατικών δυνάμεων (SDF). Ο άμαχος πληθυσμός έχει αποχωρήσει από την πόλη του Αφρίν, δεχόμενος ισχυρά βομβαρδιστικά χτυπήματα από τον τουρκικό στρατό. Η πόλη του Αφρίν ελέγχεται από τις 18/3/2018 από τον τουρκικό στρατό και τον ελεύθερο συριακό στρατό (FSA), που προχώρησαν σε εκτελέσεις και πλιάτσικο με το που κατέλαβαν το κέντρο της πόλης. Η αντίσταση στο Αφρίν διέρχεται πλέον σε άλλη φάση, καθώς το YPG ανακοίνωσε πως στο Αφρίν θα περάσει από τον τακτικό πόλεμο στον ανταρτοπόλεμο, προσπαθώντας να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη, ώστε να επιστρέψουν στα σπίτια τους όλοι οι ξεσπιτωμένοι Κούρδοι του Αφρίν, καθώς και οι περίπου 100.000 εσωτερικοί μετανάστες που είχαν μεταβεί εκεί.

Το επαναστατικό καθήκον της διεθνιστικής αλληλεγγύης μας καλεί να στηρίξουμε, με τις ελάχιστες δυνάμεις που διαθέτουμε και με τον τρόπο που μπορούμε, τον αγώνα της κουρδικής και διεθνιστικής αντίστασης στη Ροζάβα. Η δική μας συνεισφορά προς το παρόν κρίνουμε πως περιορίζεται στο πεδίο της προπαγάνδισης και της κοινώνησης του κουρδικού, αλλά και γενικότερα του επαναστατικού κοινωνικού αγώνα στους χώρους όπου δραστηριοποιούμαστε οργανωτικά, σε πολιτικό, κοινωνικό και ταξικό επίπεδο, με απώτερο στόχο την ανάπτυξη δεσμών διεθνιστικής αλληλεγγύης μεταξύ των όπου γης καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμεων, καθώς και συνολικότερα την όξυνση της κοινωνικής και ταξικής σύγκρουσης των κάτω με τους πάνω, στη μεριά του χάρτη στην οποία βρισκόμαστε.

Από τις 19/1/2018 ο τουρκικός στρατός σε συνεργασία με τον FSA, αλλά και με την αρωγή ένοπλων ισλαμιστών που πολεμούν για λογαριασμό υποομάδων της Αλ Κάϊντα και της Αλ Νούσρα, έχουν βάλει σε εφαρμογή μετά από εντολές του τουρκικού κράτους την επιχείρηση “Κλάδος Ελαίας” με σκοπό τη μιλιταριστική καταστολή της ελευθεριακής επανάστασης στη Ροζάβα και τον τερματισμό του πειράματος του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού. Ο Ερντογάν ψάχνει για κίβδηλα άλλοθι στη διεθνή κοινότητα, βαφτίζοντας τις πολεμικές του επιχειρήσεις ως πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας» του YPG (Μονάδες Προστασίας του Λαού) και του YPJ (Μονάδες Προστασίας των Γυναικών), του PYD (Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα) και του PKK (Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν), δηλώνοντας πως μετά το Αφρίν σειρά έχουν και τα υπόλοιπα καντόνια της Ροζάβα. Αποκαλεί τρομοκράτες τους/τις Κούρδους/ισσες αντάρτες/ισσες που σήκωσαν στις πλάτες τους την ένοπλη αντίσταση απέναντι στον φασιστικό φονταμενταλισμό του ISIS, τον οποίο εξέθρεψε ο ίδιος ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός και οι δορυφόροι του στη Μέση Ανατολή μετά τη λεγόμενη αραβική άνοιξη, για την εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών οικονομικών τους συμφερόντων. Ο τουρκικός κρατικός καιροσκοπισμός περί πολέμου κατά της τρομοκρατίας, μπορεί να αποδομηθεί στα μάτια της κοινωνικής βάσης χωρίς την παραμικρή δυσκολία από το διεθνές επαναστατικό κίνημα. Οι κυρίαρχοι αποκαλούν τρομοκράτες όσους η χειραφέτησή τους περνά μέσα από την αποκαθήλωση των συμφερόντων των ισχυρών και τη σύγκρουση με το βάρβαρο κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου. Εμείς βρισκόμαστε όμως στο ταξικό στρατόπεδο των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, γι’ αυτό και αποκωδικοποιούμε αναλόγως τα περίτεχνα τεχνάσματα που σκαρφίζεται η εκάστοτε κρατική εξουσία για να αποκρύψει τη βαρβαρότητα των κυριαρχικών και επεκτατικών της βλέψεων, ώστε να ικανοποιήσει τις ιδιοτελείς οικονομικές και πολιτικές ορέξεις της.

Καθώς το ISIS άρχισε να χάνει διαρκώς έδαφος και πλέον πνέει τα λοίσθια, ο πέλεκυς της αντίδρασης έμελλε να πέσει πάνω στη Ροζάβα. Οι Η.Π.Α. που υποστήριζαν τις SDF στις στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του ISIS, με τελεσίγραφο του Πενταγώνου ανακοίνωσαν πως αποσύρουν την οποιαδήποτε βοήθεια στις SDF, εκτός και αν πρόκειται για επιχειρήσεις, αυστηρά, εναντίον του ISIS. Από την άλλη, η Ρωσία απέσυρε τις αεροπορικές της δυνάμεις από το Αφρίν, μια κίνηση που έχει πληρωθεί με το αίμα του κούρδικου άμαχου πληθυσμού της περιοχής, καθώς οι μαχητές και οι μαχήτριες της κουρδικής αντίστασης δε διαθέτουν οπλικά συστήματα για την εξουδετέρωση των εναέριων επιθέσεων. Επίσης, ο Άσαντ απέσυρε από τα σύνορα του Μανμπίτζ τα στρατεύματα του συριακού στρατού, για να αποστείλει στα μέσα Φεβρουαρίου μια πολιτοφυλακή του συριακού στρατού στο Αφρίν, η οποία όμως αποχώρησε, διότι δέχτηκε αμέσως τα πυρά του τουρκικού πυροβολικού. Κάπως έτσι το Αφρίν έμεινε εντελώς απομονωμένο και στρατιωτικά αβοήθητο. Περικυκλωμένο παντού από εχθρούς, χωρίς κανέναν στρατιωτικό σύμμαχο διαθέσιμο από αυτούς που μέχρι τελευταία συνήπταν μαζί τους ευκαιριακές στρατιωτικές συμμαχίες για λόγους τακτικής. Ο ευκαιριακός χαρακτήρας αυτών των συμμαχιών και η αμφίβολη διάρκειά τους είναι παράγοντες-κλειδιά για την πραγμάτευση των γεωπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. Αυτές οι συμμαχίες είναι ρευστές, καιροσκοπικές, πολλές φορές αντιφατικές και μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή όπως βλέπουμε.

Στη Μέση Ανατολή εξελίσσεται εδώ και χρόνια μέσα από το κανάλι του συριακού εμφυλίου πολέμου η σύγκρουση του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού, με σημαίνουσα δύναμη τις Η.Π.Α., και του αντίπαλου κυρίαρχου ιμπεριαλιστικού μπλοκ με σημαίνουσα δύναμη τη Ρωσία, χωρίς αυτό να υποδηλώνει όμως πως η παγκόσμια οικονομική και πολιτική πραγματικότητα κινείται σε ρυθμούς ιμπεριαλιστικού διπολισμού, καθώς στα δύο αυτά αντίπαλα κυρίαρχα άρματα υπάρχουν και άλλες ισχυρές δυνάμεις (βλ. Κίνα, Γερμανία, Καναδάς, Ιαπωνία κ.α.). Σε αυτήν την αρένα των διεθνών ανταγωνισμών, το τουρκικό κράτος και η αστική του τάξη διαδραματίζουν έναν σχετικά απρόσμενο ρόλο. Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ -ο 2ος μεγαλύτερος στρατός του μάλιστα- και παράλληλα έγκειται σε αυτό που σχηματικά μπορούμε να αποκαλέσουμε δυτικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ, κάτι που αποδεικνύεται άλλωστε και από τον διακαή της πόθο να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πρόσφατη συμμαχία της με το Ιράν και τη Ρωσία, συνεπώς και με τον Άσαντ, καθώς το καθεστώς του είναι προσδεμένο στα ρωσικά συμφέροντα, μπορεί να λογιστεί μόνο ως ευκαιριακή. Η τριμερής συμφωνία μεταξύ Τουρκίας-Ρωσίας-Ιράν στην Αστάνα, που ορίζει τη δημιουργία ζωνών περιορισμού της εμπόλεμης έντασης στην ευρύτερη περιοχή του Χαλεπιού και περιμετρικά του Ιντλίμπ, ουσιαστικά μεταφράζεται κάπως έτσι: «Η Τουρκία δεν απλώνει χέρι στο Ιντλίμπ, το αφήνει για τον Άσαντ. Η Ρωσία και ο Άσαντ δεν απλώνουν χέρι στο Αφρίν. Το αφήνουν για την Τουρκία και τις συμμαχικές της δυνάμεις.» Οι Η.Π.Α. έχουν βρεθεί σε περίπλοκη θέση, καθώς επέλεξαν τυχοδιωκτικά να στηρίξουν τους Κούρδους, με μοναδικό μέλημα την ανατροπή του φιλορώσου Άσαντ, ώστε να βάλουν κάποια δική τους μαριονέτα στη θέση του, όπως συνηθίζεται να γίνεται άλλωστε στα κράτη της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο. Μέχρι στιγμής πάντως έχουν αποφύγει τη συμπλοκή με τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ, την Τουρκία. Αυτό που φαίνεται πάντως πως προσπαθεί να κάνει η Τουρκία μέσα από τους αλλόκοτους γεωστρατηγικούς της ελιγμούς, είναι να ανεβεί σκαλί στην πυραμίδα του διεθνούς ανταγωνισμού, ώστε να πλασαριστεί ανάμεσα στις πρωτοκλασάτες δυνάμεις και να προωθήσει τα συμφέροντα της τουρκικής αστικής τάξης, η οποία έχει βάλει στο μάτι της τους ενεργειακούς πόρους της Μέσης Ανατολής, αλλά και να ενισχύσει περαιτέρω τη σοβινιστική πολιτική του Ερντογάν, η οποία αποτελεί εργαλείο ταξικού αποπροσανατολισμού και απόσπασης της κοινωνικής συναίνεσης στο καθεστώς του από τα συντηρητικά στοιχεία του τουρκικού κράτους.

Οι ευκαιριακές συμμαχίες σε ένα εμπόλεμο περιβάλλον είναι δεδομένο πως μπορούν να γεννήσουν αδιέξοδα, τα οποία μπορούν να επιφέρουν τεράστιο κόστος σε όλα τα επίπεδα. Εκ του ασφαλούς, θα μπορούσαμε να καταδικάσουμε ανερυθρίαστα την έστω και πρόσκαιρη συμμαχία των Κούρδων της Ροζάβα με τις Η.Π.Α.. Για μας, όντας αναρχικοί, είναι παραδεκτό πως οι συμμαχίες των επαναστατικών κινημάτων με κρατικούς σχηματισμούς αποτελούν τροχοπέδη και εν τέλει μπορούν να αναστείλουν εντελώς τη χειραφετική τους διαδικασία. Όμως, κάτι άλλο που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε, είναι πως σε αντίθεση με τα επαναστατικά εγχειρήματα που ξεπηδούν εντός μιας οριοθετημένης γεωγραφικής κοιτίδας, το κεφάλαιο «απλώνεται» σε παγκόσμια κλίμακα, είναι παντού. Οι Κούρδοι και οι Κούρδισσες της Ροζάβα βρέθηκαν λοιπόν με την πλάτη στον τοίχο και η προκειμένη συμμαχία τους με τις Η.Π.Α. σε στρατιωτικό επίπεδο, ήταν μια τακτική κίνηση την οποία αναγκάστηκαν να κάνουν για λόγους επιβίωσης της ίδιας της επανάστασης. Για να μη βρίσκονται τα επαναστατικά κινήματα δέσμια των οικονομικών και στρατιωτικών εξαρτήσεων από τους διάφορους ιμπεριαλισμούς, είναι αναγκαία η ανάπτυξη και η προώθηση των δεσμών της προλεταριακής διεθνιστικής αλληλεγγύης, ειδικά μέσα από το εκτεταμένο ξέσπασμα κοινωνικών επαναστάσεων στις γειτονικές περιοχές. Αντίστοιχα, δεν εγκλωβιζόμαστε σε κάποια αναρχική «καθαρότητα». Δεν ταυτιζόμαστε απόλυτα με το μοντέλο του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού. Αναγνωρίζουμε όμως τη σημαντικότατη συνεισφορά του για την κοινωνική βάση της περιοχής, καθώς έχει ικανοποιήσει σημαντικό κομμάτι των αναγκών της, μέσα σε ένα περιβάλλον που μάστιζαν επί μακρόν ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, ο συντηρητισμός, ο σεξισμός και ο δεσποτισμός της εξουσίας. Η ελευθεριακή επανάσταση στη Ροζάβα κατόρθωσε να μετασχηματίσει σε σημαντικό βαθμό τις κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις, μέσα από τα αμεσοδημοκρατικά και ομόσπονδα κοινοτικά συμβούλια με την καίρια συμμετοχή των γυναικών σε αυτά, με τον συνεχή αγώνα για τη χειραφέτηση των γυναικών και της lgbtqia+ κοινότητας από τις έμφυλες διακρίσεις και την πατριαρχία, με τις κοοπερατίβες και τα σημαντικά βήματα στο κομμάτι της κοινωνικής οικολογίας. Διατηρούμε τους κριτικούς προβληματισμούς μας και τις διαφωνίες μας, χωρίς όμως να απομακρυνόμαστε από τα επίδικα που ορίζει η μαινόμενη κοινωνική και ταξική σύγκρουση που εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς στην περιοχή.

Σήμερα, τα σενάρια μιας παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης αυξάνουν συνεχώς, καθώς τα νέφη ενός εκτεταμένου πολέμου πυκνώνουν. Ήδη υπάρχουν πάρα πολλά ανοιχτά πολεμικά μέτωπα (βλ. Ουκρανία, Μέση Ανατολή, Κεντρική και Βόρεια Αφρική) που πλησιάζουν όλο και περισσότερο την καρδιά της «Δύσης». Υπάρχουν σφοδρά συγκρουόμενοι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί, αλλά και μια ραγδαία ενδυνάμωση των εθνικισμών σε παγκόσμια κλίμακα. Ο πόλεμος, πάντως, αποτελεί πάντοτε μια λύση στην ατζέντα του κεφαλαίου, ώστε να κάνει μια ανανεωτική και κερδοφόρα επανεκκίνηση. Όμως δεν πρέπει να αγνοούμε το κόστος που επιφέρει μια τέτοια επιλογή, που είναι πρώτα και κύρια οι ανθρώπινες ζωές που θα θυσιαστούν στο σφαγείο των καπιταλιστών. Ο πόλεμος πάντα γίνεται για τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Αυτοί που πρόκειται να πληρώσουν έναν ενδεχόμενο πόλεμο τόσο από την τσέπη τους, όσο και με το αίμα τους, είναι οι όπου γης προλετάριοι. Επιπρόσθετα, οι οπλοβιομηχανίες κάνουν χρυσές δουλειές τη στιγμή που οι φτωχοί αλληλοσκοτώνονται για τα συμφέροντα των πλούσιων και των ισχυρών. Τα κράτη ξοδεύουν ασύστολα χρήματα σε πολεμικές εξοπλιστικές δαπάνες, ενώ η κοινωνική πλειοψηφία εξοντώνεται από την καπιταλιστική κρίση που η ίδια η κεφαλαιοκρατία προκάλεσε. Για να μην ξεχνάμε όμως, ο πόλεμος αποτελεί μια αποτελεσματική διέξοδο για το κεφάλαιο, ώστε να αντιμετωπίσει τις περιοδικές του κρίσεις, καταστρέφοντας εργατικό δυναμικό και μέσα παραγωγής, δημιουργώντας καινούριες αγορές, πρόσφορες για επενδύσεις και για κερδοφορία. Γιατί, μετά από μια παγκόσμια πολεμική καταστροφή, πάντοτε ακολουθεί μια περίοδος ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης, που «καρποφορεί» πάνω στα συντρίμμια και τα χαλάσματα, πάνω στις σωρούς των πτωμάτων.

Οι δυτικές μητροπόλεις θωρακίζονται με μέτρα έκτακτης ανάγκης και προχωρούν σε πολιτικές εξαίρεσης, αξιοποιώντας τη ρητορική περί αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, την οποία επιμελώς έχουν ενορχηστρώσει οι ίδιοι οι κυρίαρχοι. Στην Τουρκία, μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλιο του 2016, και ειδικότερα μετά το νοθευμένο δημοψήφισμα τον Απρίλιο του 2017, ο δεσποτισμός του καθεστώτος έχει ισχυροποιηθεί ακόμα περισσότερο, με τον Ερντογάν να συγκεντρώνει επί της ουσίας όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Η μοίρα που επιφυλάσσει για τους κάθε λογής αντιφρονούντες, από τους προοδευτικούς μέχρι τους κομμουνιστές και τους αναρχικούς, είναι απολύσεις, φυλακίσεις, βασανισμοί και καταστολή. Συν τοις άλλοις, διεξάγει ανηλεή επίθεση εναντίον του κουρδικού πληθυσμού και των ανταρτών/ισσών του PKK. Κατά τα άλλα, η διμερής συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας, που βρίθει κονδυλίων προς την Τουρκία, θεωρεί το γειτονικό μας κράτος, ως ασφαλή περιοχή και υπαγορεύει έτσι τις επαναπροωθήσεις μεταναστών.

Η Ευρώπη έχει κλείσει τα σύνορά της στους μετανάστες, εγκαθιστώντας ειδικές περιπόλους συνοριοφυλακών και ακτοφυλακών, ορθώνοντας φράχτες και τείχη. Χωρίζει τους μετανάστες σε νόμιμους και «λαθραίους», σε αυτούς που έχουν και σε εκείνους που δεν έχουν χαρτιά. Τα κράτη και οι αστικές τάξεις φέρουν την πολιτική ευθύνη για κάθε έναν πρόσφυγα που πνίγηκε και πνίγεται στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, για κάθε έναν πρόσφυγα που πέθανε στα στρατόπεδα «φιλοξενίας» από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Η στρόφιγγα της «νόμιμης» εισδοχής μεταναστών έχει πλέον κλείσει, διότι έχουν καλυφθεί οι ανάγκες του κεφαλαίου για το ξεζούμισμα των νεοαφιχθέντων κολασμένων. Αυτοί που περισσεύουν, στοιβάζονται στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που ευθαρσώς η αστική αφήγηση αποκαλεί camps «φιλοξενίας». Το πλέον παράδοξο είναι πως αυτοί που παρουσιάζονται ως εκείνοι που θα επουλώσουν τις πληγές, είναι αυτοί που τις άνοιξαν. Και δε σταματούν εκεί, αλλά βρίσκουν την ευκαιρία να αντλήσουν κέρδος πάνω στις πλάτες των ίδιων των πληγέντων, στήνοντας μια, οικονομικά, πολλά υποσχόμενη βιομηχανία κερδοφορίας με τις Μ.Κ.Ο που εμπορεύονται φιλανθρωπία.

Το ελληνικό κράτος ως μέλος του ΝΑΤΟ, φέρει εξίσου ευθύνες για το αιματοκύλισμα που συντελείται στη Μέση Ανατολή. Φέρει ευθύνες γιατί η νατοϊκή βάση στη Σούδα των Χανίων, έχει αποτελέσει ορμητήριο επιθέσεων των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και ο ρόλος της διαρκώς αναβαθμίζεται. Οι συζητήσεις για τη δημιουργία δύο νέων νατοϊκών βάσεων, μία στον Έβρο και μία στη Σύρο, θέτουν το ελληνικό κράτος ακόμα πιο βαθιά στους νατοϊκούς πολεμικούς σχεδιασμούς. Ο κόσμος του κράτους και του κεφαλαίου είναι βαμμένος με το αίμα των φτωχών. Αίμα Παλαιστινίων έχουν τα χέρια του Νετανιάχου, αίμα Αιγυπτίων αντιφρονούντων τα χέρια του Αλ Σίσι, με τους οποίους το ελληνικό κράτος έχει συνάψει οικονομικές συμφωνίες συνεργασίας που αφορούν τον ενεργειακό τομέα, αλλά και τις στρατιωτικές ασκήσεις (όσον αφορά τις σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ).

Ο δικός μας πόλεμος όμως δεν είναι εθνικός. Είναι κοινωνικός και ταξικός, ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, ενάντια σε κάθε έκφανση της εξουσίας και της ιεραρχίας. Όντας κομμάτι της κοινωνικής βάσης δεν πρόκειται να στρέψουμε τις κάννες των όπλων στα ταξικά μας αδέρφια. Δεν πρόκειται να πολεμήσουμε για καμία πατρίδα, για κανένα αφεντικό. Οι όπου γης καταπιεσμένοι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας. Βρισκόμαστε στην ίδια μεριά του οδοφράγματος, όσο και αν προσπαθούν οι κυρίαρχοι να μας διαιρέσουν με επίπλαστους διαχωρισμούς βάσει φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, φυλής, θρησκείας και ηλικίας, με απώτερο σκοπό να μας εκμεταλλεύονται αποτελεσματικότερα και να κοιμούνται οι ίδιοι ήσυχοι.

Μόνο η αυτοοργάνωση και η αυτενέργεια των υποτελών και άκληρων στρωμάτων, αυτών που βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, μπορεί να οδηγήσει στη χειραφέτησή τους από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου και να σηματοδοτήσει, έτσι, την αυγή της πανανθρώπινης χειραφέτησης, της γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης, διαμορφώνοντας μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, κοινοκτημοσύνης και αλληλεγγύης, έναν κόσμο για όλους και όχι για λίγους. Σε αυτό το πλαίσιο βλέπουμε ως κομβικό σημείο τη διεθνιστική σύνδεση του αγώνα μας με εκείνον που διεξάγουν οι Κούρδοι/ισσες και διεθνιστές αντάρτες/ισσες στη Ροζάβα, παρά τις ποιοτικές διαφορές που αφορούν κατά βάση τις υλικές συνθήκες της τρέχουσας πραγματικότητας που επικρατούν στην περιοχή τους.

Υ.Γ.: Η φυσική σειρά για μια νεοσυσταθείσα πολιτική συλλογικότητα παραδοσιακά ορίζει ως σημείο εκκίνησής της στη δημόσια σφαίρα την κοινοποίηση ενός ιδρυτικού κειμένου, το οποίο αποτυπώνει τις αρχές, τους τακτικούς και στρατηγικούς της στόχους, αποσαφηνίζοντας την πολιτική της φυσιογνωμία. Εμάς όμως μας ξεπέρασαν κατά πολύ οι ραγδαίες εξελίξεις που συντελούνται στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα στην περιοχή του Βορειοδυτικού Κουρδιστάν, της Ροζάβα (Δημοκρατική Ομοσπονδία Βόρειας Συρίας) και συγκεκριμένα στο καντόνι του Αφρίν, γι’ αυτό και η ιδρυτική μας διακήρυξη ως Πυρήνα Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας θα δημοσιευθεί σε δεύτερο χρόνο, το αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα.






Πυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας

Nota de la CAB en castellano.

En la noche del último miércoles, 14 de marzo, después de salir de un debate con otras mujeres negras, en Lapa, Marielle Franco fue brutalmente ejecutada. El conductor del auto en que Marielle se encontraba, Anderson Pedro Gomes, también fue asesinado.

Ejecutaran una militante, mujer, negra, lesbiana, nacida en Favela da Maré, defensora de los derechos humanos, concejal del PSOL (Partido Socialismo y Libertad), y que recientemente se convirtió en ponente de la comisión responsable de fiscalizar la intervención militar en Río de Janeiro.

Hace años Marielle venía denunciando los abusos de la Policía Militar del Estado, y estaba acompañando de cerca los desdoblamientos crueles de la reciente intervención federal-militar. Cuatro días antes de su muerte, Marielle había denunciado una acción truculenta del 41 batallón de la PM en la Favela del Acari, donde policías aterrorizaron a vecinos y vecinas, invadieron casas y lanzaram dos jóvenes dentro de un rio.

Los asesinatos de Marielle y de Anderson representan una acción orquestada por un Estado Terrorista y Genocida, que no usa máscaras para diezmar al pueblo negro y para enviar un recado a todos y todas que se colocan contra la masacre desenfrenada promovido en las periferias. No es coincidencia o un error de la Política de Seguridad Pública del Estado la muerte de la compañera en plena vigencia de la intervención federal-militar. El avance de la represión, a través de la medida, es que autoriza ese nuevo y profundo paso del terrorismo de estado. Se trata de una acción claramente bien diseñada: nueve tiros contra el vehículo, un caso explícito de ejecución sumaria de una luchadora del pueblo

El Estado, el capitalismo brasileño y sus instituciones siguen funcionando, con su perfil histórico de mantenimiento de las desigualdades estructurales y de perpetuación directa o indirecta de la barbarie.

En este momento de dolor, tristeza y odio nos corresponde dar toda solidaridad a las familias de Marielle y Anderson, las compañeras y compañeros del PSOL y para todos y todas que están diariamente en las trincheras contra el genocidio del pueblo negro.


brasile/guyana/suriname/guiana francese / repressione / prigionieri / comunicato stampa Monday March 19, 2018 22:30 byCoordinazione Anarchica Brasiliana

Nella notte dell’ultimo mercoledi, 14 marzo, dopo essere uscita da un dibattito con altre donne nere, a Lapa [quartiere di Rio de Janeiro], Marielle Franco è stata vittima di una brutale esecuzione. Anche l’autista della macchina dove Marielle si trovava, Anderson Pedro Gomes, è stato assassinato.

Hanno ucciso una militante, donna, nera, lesbica, nata nella Favela da Maré, difensora dei Diritti Umani, consigliera comunale del PSOL [Partito Socialismo e Libertà], e che era recentemente diventata relatrice della comissione responsabile per vigilare l’Intervento Militare a Rio de Janeiro [decretato dal Governo Federale del presidente Temer il 16/02 che pone l’esercito al controllo della sicurezza publicca].

Da anni Marielle continuava a denunciare gli abusi della Polizia Militare dello Stato, e stava seguendo da vicino gli sviluppi crudeli del recente intervento federale-militare. Quattro giorni prima della sua morte, Marielle aveva denunciato un azione sanguinaria del 41° battaglione della PM nella Favela do Acari, dove poliziotti terrorizzavano gli e le abitanti, invadendo case e assasinando giovani.

Gli assissanti di Marielle e Anderson rappresentano un azione orchestrata da uno Stato Terrorista e Genocida, che non usa maschere per decimare il popolo nero e per mandare un messaggio a tutti e tutte che si collocano contro il massacro sfrenato promosso nelle periferie. Non è coincidenza o uno sbaglio della Politica di Sicurezza Publicca dello Stato la morte della compagna in piena forza dell’intervento federale-militare. L’avanzare della repressione, attraverso questa misura, è che autorizza questo nuovo e profondo passo del terrorismo di stato. Trattasi di un azione chiaramente ben archittetata: nove spari contro un veicolo, un caso esplicito di esecuzione sommaria di una lottatrice del popolo.

Lo Stato, il capitalismo brasiliano e le sue istituzioni seguono funzionando, con il loro profilo storico di manutenzione delle diseguaglianze strutturali e di perpetuazione diretta o indiretta della barbarie.

In questo momento di dolore, tristezza e odio, dobbiamo dare tutta la solidarietà alle famiglie di Marielle e Anderson, alle compagne e compagni del PSOL e a tutti e tutte quelli che sono quotidianamente in trincea contro il genocidio del popolo nero.


CAB – Coordinazione Anarchica Brasiliana
brazil/guyana/suriname/fguiana / repressão / prisioneiros / feature Monday March 19, 2018 22:21 byCAB
featured image

Na noite da última quarta-feira, 14 de março, após sair de um debate com outras mulheres negras, na Lapa, Marielle Franco foi brutalmente executada. O motorista do carro em que Marielle se encontrava, Anderson Pedro Gomes, também foi assassinado.

Executaram uma militante, mulher, negra, lésbica, nascida na Favela da Maré, defensora dos Direitos Humanos, vereadora pelo PSOL, e que havia recentemente se tornado relatora da comissão responsável por fiscalizar a Intervenção Militar no Rio de Janeiro.
Os assassinatos de Marielle e de Anderson representam uma ação orquestrada por um Estado Terrorista e Genocida, que não usa máscaras para dizimar o povo negro e para enviar um recado a todos e todas que se colocam contra o massacre desenfreado promovido nas periferias.

[English] [Français] [Ελληνικά] [Italiano]

Veja também:

O assassinato de Marielle Franco e o genocídio estruturante no Rio de Janeiro

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Rojava: Mensaje urgente de un compañero anarquista en Afrin

Sun 25 Mar, 08:34

browse text browse image

textElections in Russia, 2018: Managed Democracy? Mar 23 00:08 by David Mandel 0 comments

images.jpeg imageΑλληλεγγύη στο Α`... Mar 21 18:36 by Πυρήνας Αναρχικών Κομμουνιστών Καλαμπάκας 0 comments

textAsesinato político, Terrorismo de Estado: Marielle Franco, Presente! Mar 20 09:55 by CAB 0 comments

textAssassinio Politico, Terrorismo di Stato: Marielle Franco lotta con noi! Mar 19 22:30 by Coordinazione Anarchica Brasiliana 0 comments

Nota da CAB. imageAssassinato Político, Terrorismo de Estado: Marielle Franco, Presente! Mar 19 22:21 by CAB 0 comments

ato__por__marielle_centro_do_rio.jpg imageO assassinato de Marielle Franco e o genocídio estruturante no Rio de Janeiro Mar 18 20:22 by BrunoL 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_29250100_10204225355389931_3506571102731584640_n_1.jpg imageΜαριέλ Φράνκο. Πα ... Mar 18 19:37 by Brazilian Anarchist Coordination 0 comments

cosatu__educate_consolidate_advance_colour.jpg imageAlternatives from the Ground Up Mar 17 21:59 by Lucien van der Walt 0 comments

a795c05aeb3535e2389f0ffc7b2de995.jpg imageΠορεία αλληλεγγύ... Mar 17 08:22 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

textAssassinat Politique, Terrorisme d’Etat : Marielle Franco, Avec Nous ! Mar 16 08:52 by Accattone 0 comments

CAB statement imagePolitical Assassination, State Terrorism: Marielle Franco, Still With Us! Mar 16 00:15 by CAB 0 comments

eduardo_colombo.jpg imageΚαλό ταξίδι Eduardo Colombo! Mar 15 19:02 by Tomás Ibáñez 0 comments

c4a698429e8ba2ed9ba22bc49f3d6674.jpg imageΣυγκέντρωση αλλη... Mar 14 20:35 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

cgt_1.png imageSolidarité avec Ermengol Gassiot, militant de la CGT Catalogne Mar 14 04:29 by Relations extérieures 0 comments

iru.jpeg imageEl anarquismo mágico Mar 14 00:04 by Iru Moner 0 comments

img20150308wa0066.jpg imageVre Sans 8 Mas Klas Ouvriyè A Mar 13 20:46 by Batay Ouvriye 0 comments

severas_flores.png imageComunicado sobre el 8 de Marzo Mar 13 06:17 by Colectiva Libertaria Severas Flores 0 comments

publicidad_8_de_marzo_cpep.jpg imagePor un 8 de marzo de lucha y feminista las educadoras populares nos movilizamos Mar 13 06:06 by Coordinadora de Procesos de Educación Popular En Lucha 0 comments

plantn_8_de_marzo.jpg imageDía Internacional de las Mujeres Trabajadoras 2018 Mar 13 06:01 by Grupo Libertario Vía Libre 0 comments

cgt.png imageLa Huelga General del 8 de Marzo, un hito histórico Mar 12 06:16 by SECRETARIADO PERMANENTE DEL COMITÉ CONFEDERAL 0 comments

p_05_02_2018.jpeg imageThe dangers of focusing all our attention on Donald Trump Mar 11 22:55 by Jerome Roos 0 comments

defensor_dh_thumbnail.png image28 mujeres luchadoras sociales han sido asesinadas en el marco del pos-acuerdo Mar 11 09:28 by Rebeldía Contrainformativa 0 comments

textIgnorate dalle grandi compagnie di Telecomunicazione, le comunita' emarginate di Detroit s... Mar 10 15:12 by Kaleigh Rogers 0 comments

cebaceb15.jpg image«Προλετάριοι όλω_... Mar 10 15:05 by Σωτήρης Λυκουργιώτης 0 comments

12036837_10207892763181262_1760571797521532023_n.jpg imageElecciones, "Castrochavismo, "paz" y movimiento popular. Mar 09 09:41 by SubVersión 0 comments

repealbanner.jpg imageWSM International Women’s Day Message - 2018 Mar 08 19:13 by WSM women 0 comments

fod1_1.jpg imageΠροέλευση των “Φί ... Mar 08 13:45 by Dmitri (μετάφραση) 0 comments

textWhere to now Zimbabwe? An anarchist / syndicalist perspective after the dust has settled Mar 08 05:57 by Leroy Maisiri 0 comments

8march300x169.jpg image8 Μάρτη: Ενάντια στ&... Mar 08 03:52 by Aναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

weallcandoit1.png imageDünyadan Anarşist Kadınların Mücadele Mesajları Mar 07 11:37 by Meydan 0 comments

more >>
© 2005-2018 Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by [ Disclaimer | Privacy ]