user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
Διεθνή / Διάφορα / Γνώμη / Ανάλυση Monday November 19, 2018 19:19 byDmitri

Οι όμορφες γεωγραφίες του αναρχισμού - Από την εισαγωγή του βιβλίου του Simon Springer: Οι αναρχικές ρίζες της γεωγραφίας

Πριν από μερικά χρόνια, ο Gerry Kearns (2009b, 58) έγραψε ότι «πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι μελέτες των αναρχικών στη γεωγραφία αποτελούν περισσότερο μια ελπίδα παρά μια πραγματικότητα». Απλά και ξεκάθαρα, το βιβλίο αυτό έχει ως στόχο να αλλάξει την άποψη αυτή. Για πάρα πολύ καιρό, οι γεωγράφοι αγνόησαν τον αναρχισμό και την όμορφη πράξη που αυτός συνεπάγεται.

Με αυτό το βιβλίο επιδιώκω να επιστρέψουν οι αναρχικές μελέτες στο κέντρο του γνωσιακού χάρτη της γεωγραφίας ή, για να το θέσω με μεγαλύτερη ακρίβεια, επιδιώκω να υπενθυμίσω στους αναγνώστες ότι η γεωγραφία δεν είχε ποτέ και ούτε πρέπει να επιθυμεί να έχει έναν μόνο γνωσιακό τομέα αναφοράς ή ένα σχέδιο. Το αντίθετο μάλιστα, μια αναρχική προσέγγιση της γεωγραφίας περιλαμβάνει τμηματικούς, αποσπασματικούς και επικαλυπτόμενους κόσμους, όπου η ενδυνάμωση και η χειραφέτηση γίνονται πραγματικότητα σαν μετατοπιζόμενα νησιά του αναστοχασμού μεταξύ θεωρίας και πράξης.

Σε αυτό το πνεύμα της δυνατότητας και πολύ πριν ξεκινήσει η μαρξιστική στροφή στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, οι αναρχικές γεωγραφίες ήδη αποτελούσαν την κυρίαρχη μορφή της ριζοσπαστικής γεωγραφίας, ανοίγοντας το δρόμο για τον κριτικό σχολιασμό, χωρίς όμως να προσανατολίζονται προς μια μόνο κατεύθυνση.

Ενώ οι μαρξιστές βρίσκονταν έναν αιώνα μακριά από το να αρχίσουν να ασχολούνται με τη γεωγραφία, οι αναρχικοί Pyotr Kropotkin και Élisée Reclus αποτελούσαν αξιοσέβαστα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, στην οποία ο καθένας τους έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη της γεωγραφικής σκέψης (Clark 2009, Kearns 2009b).

Και οι δύο άντρες ήταν λαμπροί και διακεκριμένοι στοχαστές, γνωστοί για τα ακαδημαϊκά τους επιτεύγματα και τις επιστημονικές τους ανακαλύψεις.

Το 1892, απονεμήθηκε στον Reclus το περίφημο χρυσό μετάλλιο της Γεωγραφικής Εταιρείας του Παρισιού και δύο χρόνια αργότερα διορίστηκε πρόεδρος της Συγκριτικής Γεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών (Fleming 1988), ενώ ο Kropotkin κλήθηκε να συμμετάσχει στην Αυτοκρατορική Ρωσική Γεωγραφική Εταιρεία και στη Βρετανική Ένωση για την Προώθηση της Επιστήμης, επίσης του προσφέρθηκε και μια σημαντική θέση στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, το 1896. Τελικά, απέρριψε την προσφορά του Πανεπιστημίου του Cambridge, καθώς δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να θέσει στην άκρη τις πολιτικές του απόψεις (Morris 2003).

Στον Reclus απαγορεύτηκε μόνιμα η είσοδος στη Γαλλία, από το 1871, λόγω της συμμετοχής του στην Κομμούνα του Παρισιού, αλλά η ποινή του μεταβλήθηκε σε δέκα χρόνια και επέστρεψε στη Γαλλία, το 1879, επωφελούμενος από τη γενική αμνηστία (Clark και Martin 2004). Εν τω μεταξύ, το 1874, ο Kropotkin συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Αγία Πετρούπολη για ανατρεπτική πολιτική δραστηριότητα, αλλά δραπέτευσε το 1876 και έφυγε από τη χώρα του.

venezuela / colombia / represión / presos / opinión / análisis Sunday November 18, 2018 01:35 byAcción Libertaria Estudiantil (ALE)

Hoy nos encontramos frente a un Paro Nacional que lleva más de un mes de haberse alzado con movilizaciones inmensas a lo largo y ancho del país. Las estudiantes han salido de sus lugares de estudio con música, teatro, arte, espacios de discusión y aprendizaje para darle contenido político a lo que nos sigue moviendo: el amor por nuestras segundas casas y la necesidad de hacer de ellas espacios autónomos y críticos.

Con el avance de las movilizaciones hemos visto que estos intentos creativos y divertidos de llevarla adelante (porque si no puedo bailar no es mi revolución) han sido fuertemente reprimidos en todo el país y el único pronunciamiento que encontramos por parte del gobierno nacional sigue siendo la invisibilización y la negación de la existencia de nuestro Paro Nacional Estudiantil, además de darle la facultad al ESMAD de seguir reprimiendo, no sólo en las calles, sino también con la irrupción ilegal en nuestros campus universitarios, poniendo en riesgo la integridad de nuestras compañeras, así como en entre dicho lo que nos hemos peleado desde hace exactamente un siglo que es la autonomía universitaria.

“El esclavo piensa entonces y acaba por concluir que, hoy como ayer, la fuerza es soberana, y, consecuente con su pensamiento, se hace rebelde. A la fuerza no se la domina con razones: a la fuerza se la domina con la fuerza” (Ricardo Flores Magón)

Hoy nos encontramos frente a un Paro Nacional que lleva más de un mes de haberse alzado con movilizaciones inmensas a lo largo y ancho del país. Las estudiantes han salido de sus lugares de estudio con música, teatro, arte, espacios de discusión y aprendizaje para darle contenido político a lo que nos sigue moviendo: el amor por nuestras segundas casas y la necesidad de hacer de ellas espacios autónomos y críticos.

Con el avance de las movilizaciones hemos visto que estos intentos creativos y divertidos de llevarla adelante (porque si no puedo bailar no es mi revolución) han sido fuertemente reprimidos en todo el país y el único pronunciamiento que encontramos por parte del gobierno nacional sigue siendo la invisibilización y la negación de la existencia de nuestro Paro Nacional Estudiantil, además de darle la facultad al ESMAD de seguir reprimiendo, no sólo en las calles, sino también con la irrupción ilegal en nuestros campus universitarios, poniendo en riesgo la integridad de nuestras compañeras, así como en entre dicho lo que nos hemos peleado desde hace exactamente un siglo que es la autonomía universitaria.

En relación a esto último, también vemos problemático el silencio cómplice de las rectorías de nuestras universidades, quienes nos exigen (como si pudieran hacerlo) volver a clase, por ser orden de quienes gobiernan (pasando por encima de nuestros espacios autónomos de discusión y decisión); pero no rechazan de manera contundente los actos desmedidos de violencia por parte del escuadrón de la muerte que nos ha dejado compañeras desaparecidas, fuertes golpizas, heridos, capturas ilegales, entre otros actos violentos que repudiamos profundamente.

¡Hoy seguimos exigiendo el desmonte del ESMAD! porque nos parece inconcebible (más no sorprendente) que la única respuesta del gobierno a las reivindicaciones sociales sea la negativa al diálogo y el “restablecimiento del orden” a punta de lacrimógena: impartir la democracia con bolillo en mano y callar nuestros gritos de protesta con aturdidoras, atacando por la espalda a un montón de estudiantes quienes, en muchas ocasiones, no dimensionan la capacidad destructora física y psicológica de su armamento, y no tienen forma alguna de defenderse porque, en caso de hacerlo (con piedra y aerosol), van a ser criminalizadas y vandalizadas por los medios de comunicación que están al servicio del capital, al servicio de quienes gobiernan este país y que sólo buscan des-legitimar las justas luchas del estudiantado, haciendo ver a la policía represora como indefensa ante un montón de “vándalos”. Esta irresponsabilidad periodística ha provocado que hoy tengamos compañeras presas como falsos positivos judiciales y otras tantas exiliadas por las injusticias que se comenten en este país: ¡Nosotras estamos luchando por nuestra educación y lo seguiremos haciendo, a pesar y contra ustedes!

Esto no nos sorprende, sabemos quiénes son los dueños de los medios, para quiénes trabajan y a quienes defienden. Lo que problematizamos es que el discurso del “vandalismo” ha logrado calar en una parte importante del estudiantado, llevándonos a señalarnos entre nosotras mismas e incluso, en algunas ocasiones, a hacer de nosotras carne de cañón como si la seguridad y el cuidado colectivo entre quienes estamos luchando no fuera lo principal. Lo anterior nos ha llevado a tildar de violentos a quienes deciden movilizarse de otras maneras, entre estos, a quienes usan pintura y plasman las inconformidades del estudiantado en las paredes, para posteriormente ser abucheados y sacados de las movilizaciones por sus propios compañeros de aula. Esto se ha planteado como una supuesta “solución” tácita (aunque en muchos casos explícita) para evitar los enfrentamientos con la policía, teniendo como precedente una creencia falsa de que son las estudiantes quienes comienzan la trifulca y poniendo en un segundo plano el problema de la existencia misma del ESMAD como “recobrador del orden público” a punta de golpear y asesinar.

¿Por qué ha calado el discurso del vandalismo en las movilizaciones estudiantiles? consideramos que esto ocurre porque un grueso importante del estudiantado ve la legitimidad de su movimiento ligada a lo que digan los medios de comunicación, por ello la nueva ola de “limpia-paredes” que en un ejercicio relativamente ingenuo cree que si lo hace, los medios van a dejar de deslegitimar la lucha por la educación pública, como si a Ardila Lulle (uno de los HOMBRES más ricos de este mundo), despojador de tierras del norte del Cauca, financiador del paramilitarismo, entre otros, realmente pudiera importarle que las estudiantes quieran educación gratuita.

Sin embargo, creemos fervientemente que la lucha social es un ejercicio importante de aprendizaje y desaprendizaje; es decir, que luchar no sólo crea conocimiento sino que también transforma la subjetividad de quien decide llevarla a cabo. Así, debemos comprender como estudiantes que, si bien la opinión pública es importante porque le llega a una gran cantidad de la población, la legitimidad real se consigue en los barrios de donde provenimos, en el transporte que usamos a diario, así como en nuestras casas, hablando con nuestras mamás y familiares, que son finalmente quienes soportan el trancón del Transmilenio cuando pasan nuestras movilizaciones, más no esperando que los más ricos de este país den orden de hablar bien de nuestras justas luchas.

De no ser cierto lo anterior, ¿por qué en los medios la violencia del Estado es legítima y la del pueblo es vandalismo? ¿por qué los medios tildan de terroristas a quienes se organizan y se defienden de la violencia del Estado? Debemos dejar de buscar al enemigo dentro de nuestro movimiento y comprender que es la violencia y el terrorismo de Estado nuestro real y principal enemigo, por más que quieran hacernos creer lo contrario. Ante esto, en vez de desencapuchar compañeros, entregarles a la policía, abuchearles, sacarles de las movilizaciones entre otros ejercicios que hacen más fácil la criminalización del estudiantado, nosotras seguimos reivindicando la necesidad del cuidado colectivo, de reconocernos como compañeras de lucha y tejer lazos solidarios y respetuosos entre nosotras.

Hoy, creemos que hay que disputar con más fuerza el desmonte del ESMAD porque su existencia significa la especialización de la represión hacia los movimientos sociales y la invisibilización de sus demandas. Es una herramienta clara del Estado para desviar la atención de los problemas centrales al magnificar algunos hechos sobre otros y crear chivos expiatorios que generen terror al tiempo que disfraza el uso de la violencia desmedida contra aquellas que no tienen cómo protegerse, atacando frontalmente las distintas formas de protesta de manera real y con víctimas reales. Su existencia es una muestra de la poca o nula disposición de diálogo del Estado y el gobierno con los actores en movimiento y la solución a sus problemáticas. Es un vivo ejemplo de cómo se entiende que se deben resolver las necesidades de las subalternas: A punta de lacrimógena, aturdidora, bolillo, criminalización, cárcel, amenazas y hasta la muerte.

¡Contra la violencia de Estado, fortalecemos la dignidad y la organización!
¡Arriba las que luchan!

Acción Libertaria Estudiantil (ALE)
Noviembre, 2018

Ιβηρική / Αναρχική Ιστορία / Γνώμη / Ανάλυση Friday November 16, 2018 17:23 byThabang Sefalala-Lucien van der Walt

“Η μελλοντική κοινωνική οργάνωση πρέπει να γίνει μόνο από τα κάτω προς τα πάνω, από την ελεύθερη ένωση ή ομοσπονδία των εργαζομένων” αρχικά σε τοπικό επίπεδο και εν τέλει “σε μια μεγάλη ομοσπονδία, διεθνή και καθολική,” που θα αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα που υποφέρει, και είναι ικανή να ξαναφτιάξει τον κόσμο πάνω στη βάση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας και της ελευθερίας.

Χτίζοντας ένα μαζικό αναρχικό κίνημα: το παράδειγμα της CNT στην Ισπανία

Οι ιδέες του αναρχισμού έχουν συχνά παρεξηγηθεί ή παραγκωνιστεί. Η διάδοση των μελετών, όπως είναι οι: Πολιτική Οικονομία από τα Κάτω του Knowles, Αναρχικοί στην Ισπανική Επανάσταση του Peirats και άλλες, είχαν ως στόχο την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος – και επίσης να δείξουν ότι ο αναρχισμός δεν μπορεί ποτέ να περιοριστεί σε μια ιδεολογία απλώς για να κρατάει τους καθηγητές και τους φοιτητές απασχολημένους στις συζητήσεις περί κοινωνιών.

Οι αναρχικοί έχουν χαρακτηριστεί ως “ουτοπικοί” ή θεωρούνται καταλύτες του χάους και της βίας, όπως στις διαμαρτυρίες του Σιάτλ το 1999, κατά του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Ωστόσο, ο αναρχισμός έχει έναν εποικοδομητικό πυρήνα και μια σημαντική ιστορία ως μαζικό κίνημα – συμπεριλαμβανομένης και της συνδικαλιστικής (μέσα από εργατικά σωματεία) του μορφής. Απορρίπτει τον αυταρχισμό και τον ολοκληρωτισμό που συχνά συνδέεται με τα Μαρξιστικά καθεστώτα και επιδιώκει να παρουσιάσει μια ρεαλιστική εναλλακτική λύση στον κλασσικό Μαρξισμό, τη σοσιαλδημοκρατία και την τρέχουσα νεοφιλελεύθερη ηγεμονική τάξη πραγμάτων. Απορρίπτει τόσο τις εκδοχές του Μαρξισμού που έχουν δικαιολογήσει τη μαζική καταστολή, όσο και τις πιο επιφυλακτικές εκδοχές, όπως αυτή του Desai στο βιβλίο του “Η εκδίκηση του Μαρξ”, που ισχυρίζεται ότι ένα παρατεταμένο καπιταλιστικό στάδιο – με όλες τις φρίκες – παραμένει ζωτικής σημασίας πριν επιχειρηθεί ο σοσιαλισμός. Απορρίπτει τις ιδέες ότι η εκμετάλλευση και η καταπίεση είναι “ιστορικές αναγκαιότητες” για την ιστορική πρόοδο.

Η ιστορία του αναρχισμού και του συνδικαλισμού δείχνει ότι ισχύει το εντελώς αντίθετο. Ένα από τα βασικά θέματα που επισημάνθηκαν από τα πρόσφατα έργα αυτής της παράδοσης είναι ότι η κατασκευή ενός μαζικού αναρχικού και συνδικαλιστικού κινήματος βασιζόμενου στις αναρχικές αξίες της αντι-εξουσίας (authority), της ισότητας, της συλλογικής και ατομικής ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας – και είναι κάτι για τα οποία η απλοϊκή εργατική τάξη και οι φτωχοί άνθρωποι είναι απόλυτα ικανοί.

Αυτό παρουσιάζεται θαυμάσια από την αναρχοσυνδικαλιστική CNT (Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας) της Ισπανίας. Δημιουργήθηκε το 1910 στη Βαρκελώνη, στην ισπανική επαρχία της Καταλονίας – τον βιομηχανικό κέντρο της χώρας. Η CNT προέκυψε μέσα από δύσκολες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες οι οποίες χαρακτήριζαν την Ισπανία, και μεγάλωσε, παρά την έντονη καταστολή, στη δεκαετία του 1930. Ενσωματώνοντας τις κεντρικές αναρχικές αξίες και αρχές της ατομικής ελευθερίας, της συνεργασίας και δημοκρατίας, η CNT εξελίχθηκε στο ισχυρότερο συνδικαλιστικό – και μαζικό – κίνημα στη χώρα.

Η Ισπανία σημαδεύτηκε από υψηλού επιπέδου ανισότητες, και ένα κοινωνικό σύστημα που ευνοούσε την ελίτ· μια δεξιά Εκκλησία λειτουργούσε συχνά ως θεσμός καταπίεσης, όπως έκανε και το κράτος. Οι δραστηριότητες της CNT κατεστάλησαν εντόνως με την επιβολή των όπλων. Η κρατική εξουσία χρησιμοποιήθηκε κατ’ επανάληψη για να συντρίψει την αντίσταση της εργατικής τάξης και των αγροτών· αυτό ήταν απαραίτητο για την άρχουσα τάξη για να διατηρήσει τα προνόμιά της.

Παρά τις συνθήκες αυτές – και κόντρα στην αντίληψη που έλεγε ότι η καταστολή, η εξουσία (authority), η εκμετάλλευση, η φτώχεια που οδηγεί στην εξαθλίωση, η πείνα και η δυστυχία, καθώς και ο πλούτος και η δύναμη είναι αναγκαία κακά, για τους ανθρώπους που δεν ήξεραν να μετρούν πέρα από τα δάχτυλα του ενός χεριού – η CNT αντιπαρέβαλε το παράδειγμα κοινών ανθρώπων που διαθέτουν βαθιές ικανότητες και νοημοσύνη. Έκτισε ένα μαζικό συνδικαλιστικό κίνημα που υπερασπιζόταν και ανέπτυσσε τις συνθήκες ζωής των εργατών, που εκπαίδευε εκατομμύρια ανθρώπων σε μια εναλλακτική κοσμοθεωρία, που αγωνιζόταν μαζί με τις κοινότητες ενάντια στις εξώσεις και για χαμηλότερα ενοίκια και εκείνη που συμμάχησε με την εργατική τάξη, την αγροτική νεολαία και τις γυναίκες που αγωνίζονταν για τον αναρχική υπόθεση.

Μέσω των δομών, της μαχητικότητας, της εκπαίδευσης και των συμμαχιών της, η CNT βοήθησε να αναπτυχθεί και να καλλιεργηθεί, σε μαζική κλίμακα, οι δυνατότητες και η έμφυτη νοημοσύνη των μαζών – ικανότητες και νοημοσύνη που εκμηδένισαν την ανάγκη για κυριαρχία των πολλών από μια ελίτ. Αυτό αποδείχθηκε πιο δραματικά στη δεκαετία του 1930, όταν η CNT (και η συμμαχική Ιβηρική Αναρχική Ομοσπονδία, η FAI, μια αναρχική πολιτική οργάνωση που συνδέεται με τη CNT) ξεκίνησε ή υποστήριξε μια σειρά λαϊκών εξεγέρσεων. Το 1936, η CNT και η FAI βοήθησαν να σταματήσει ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, απελευθερώνοντας μια μαζική και βαθιά κοινωνική επανάσταση που έλαβε χώρα σε εκατομμύρια εκτάρια γης και τα τεράστια τμήματα της βιομηχανίας και των υπηρεσιών που τέθηκαν υπό εργατικό και κοινοτικό έλεγχο. Συχνά διαχειρίζονταν από τις δομές της CNT, οι “κολλεκτίβες” ήταν αυτοδιαχειριζόμενες, με υψηλή αποδοτικότητα και απέρριψαν τη λογική της παραγωγής για κέρδος· προχώρησαν στην άμεση εφαρμογή του ανώτατου σταδίου του αναρχικού κομμουνισμού.

Δυστυχώς, οι αποτυχίες εκ μέρους της CNT και της FAI αδρανοποίησαν αυτό το πρόγραμμα και άνοιξαν την πόρτα για την ήττα του.

Τούτου λεχθέντος, η εμπειρία της CNT από τη δεκαετία του 1910 έως τη δεκαετία του 1930 τονίζει την πραγματικότητα ότι είμαστε δηλαδή, πολύ μακριά από αυτά που ο άνθρωπος είναι σε θέση να καταφέρει. Είναι στο χέρι των απλών ανθρώπων να ξαναφτιάξουν τον κόσμο. Αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την οικοδόμηση του κινήματος: το μοντέλο CNT που, ακολουθώντας τα βήματα του αναρχικού Μιχαήλ Μπακούνιν, που επέμεινε ότι “Η μελλοντική κοινωνική οργάνωση πρέπει να γίνει μόνο από τα κάτω προς τα πάνω, από την ελεύθερη ένωση ή ομοσπονδία των εργαζομένων” αρχικά σε τοπικό επίπεδο και εν τέλει “σε μια μεγάλη ομοσπονδία, διεθνή και καθολική,” που θα αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα που υποφέρει, και είναι ικανή να ξαναφτιάξει τον κόσμο πάνω στη βάση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας και της ελευθερίας.

*Ελληνική μετάφραση: Agiprop Anarquista
**Σχετικός σύνδεσμος: https://agitproplibcom.noblogs.org/?p=390


southern africa / anarchist movement / interview Tuesday November 13, 2018 19:11 byWarren McGregor

Interview with Warren McGregor of the Zabalaza Anarchist Communist Front (ZACF), South Africa. Warren McGregor is an activist born in the Coloured townships of the Cape Flats, now resident in Johannesburg, where he is involved in working class and union education.

What is anarchism? Who really rules South Africa? Should we form a "workers party"? How does anarchism address racial and national oppression? How can we build working class counter-power? What is the state of the left? How do we link fights for reforms to revolutionary transformation and counter-power? Where does anarchism come from and what is its history in South Africa? Where to now?

Leroy Maisiri (LM) [2] First of all thank you so much for your time, and making room for me in your busy schedule. Please kindly begin stating your name and any political affiliations you have with organisations or movements within the left.

Warren McGregor (WM): It’s a pleasure, but please call me “Warren.” I am a member of the Zabalaza Anarchist Communist Front (ZACF),[1] as well as of the Tokologo African Anarchist Collective (TAAC), and I identify myself politically as an anarchist.

LM: It appears there is a new interest in forming a “worker’s party” in South Africa at present. Some people think the National Union of Metalworkers of South Africa (NUMSA) will be the heart of that party, given its recent separation [Read more…] from the Tripartite Alliance of the African National Congress (ANC), the Congress of South African Trade Unions (COSATU), and the South African Communist Party (SACP). Others place their hopes in formations like the new Workers and Socialist Party (WASP), or even in Julius Malema’s Economic Freedom Fighters (EFF). And many people have great hopes that the ANC can be ousted by such parties in upcoming elections. Do you think that there is a need for a worker’s party in South Africa?

WM: Do I think there is a need for it? No. Ultimately you have to look at what the purpose of the workers’ party would be: obviously it would be the same as all other parties, to, in whatever way, access state power. Historically, ideas of a workers’ party as a means for the working class to take power and change society come from the Marxist tradition and from social democracy, the desire being to access state power through revolutionary or (usually, these days) electoral means.

What we anarchists would say is that there is no need for a worker’s party. And. in fact, that it would be very detrimental, not only here in South Africa but worldwide, to the workers’ struggle.

Fundamentally for us, as anarchists, state power is part of the problem of why we have an unequal society. The real, the hegemonic, power that is already dominant in society is the power of the ruling class. By “ruling class,” we anarchists mean those dominating in the economic sphere as well as in the state sphere. And we include into the ruling class the bosses of big business, but also the bosses of the state: your top politicians, and those who run things like the military part of the state, your police and judiciary (all unelected by the way), as well as your top bureaucrats in the governing arm (all unelected).

So we would include them in the ruling class. Our analysis of the state includes the people who run the state, as part of the ruling class. Elites run corporations, elites run the state.

Because of our analysis of the state, we do not consider the state to be an instrument that can used to reconstruct society, or to construct an equal society, and thus we do not believe that socialism can be created through the state. And by “socialism” here, we mean a classless society and the equal redistribution of wealth and power in society, which means a stateless society, because the state centralises power.

I always say: if we want to create a stateless and equal society, how can we use the state? It’s like saying: “In a year from now, I want to exist on a chocolate-less diet, so I do not want to eat chocolate – and to do that I will eat lots of chocolate! And then maybe the chocolate will start withering away!”

LM: Since you have said “no” to a worker’s party, what is the alternative, according to you?

WM: It is to continue to work to build working class power in the country, but what we as anarchists, with the program of anarchism, would specifically build is “counter power.” This is power that is counter the hegemonic power, essentially a power against, and outside and counter to, the power of the ruling class – and its states and corporations.

For us this means very specific things. It’s about building the power of the working class to challenge the ruling class, and its capacity to reconstruct society from below at some point in the future. And the organs of counter power would include revolutionary (syndicalist) trade unions and community groups and other formations. By “working class” we do not include here just blue-collar workers. All people who work for others for wages and lack power are workers, no matter their jobs, and besides workers the working class includes workers’ families, as well as the unemployed and, generally, the poor.

At the same time, the working class organisations of counter power must not only be fighting organisations, but must also be organisations of education as well. We need a radical education including the ability to critically analyse that which is around you, not just society but also yourself, and your organisation as well.

This is about building a revolutionary popular “counter culture” that also deals with ideas, and with issues like what we mean by “revolution” or “democracy,” and the ideals we want for the future society, helping set in practice, now, in the development of our organisations, these ideals. So counter power and counter culture are linked fundamentally.

By “democracy” as an aim, we speak of a radical democracy, a direct democracy, where the people that form part of a particular project, community, factory, are involved in key decisions and are aware of the decisions, and share in the benefits that accrue from putting the decisions into action.

To get to a directly democratic society in all spheres, we need a revolutionary transformation in all spheres. But to get to a revolutionary transformation, we need to develop direct democracy right now in the organisations of counter power. And we also need to develop a revolutionary attitude, a revolutionary understanding and consciousness. At the end of the day, the ability of organs of counter power to develop towards revolutionary transformation is determined by the development of a revolutionary counter culture, of revolutionary consciousness.

LM: Thank you, very comprehensive. You say “revolutionary transformation,” but are we just smashing the state here? How do reforms and immediate struggles fit? And what, specifically, is meant by “revolutionary transformation”?

WM: Anarchism aims at a revolutionary transformation of society, and by this, we mean a complete overhaul of the way that society is governed and organised, to “revolutionise” the economic, social and political arrangements. Anarchism is not about chaos, or a lack of rules: it asks for a different set of rules, a different order. We do not mean changing the people at the top of society, or the nationalisation of industry by the state: this still means a ruling class controlling an unequal system.

We mean a society where the means of production are commonly owned, a society that is self-managed and democratised, with no hierarchies, no oppression, and no ruling class. It means a self-managed, socialist society, egalitarian and democratic, with collective ownership and individual freedom.

This is what we mean by revolution.

But to get there you need to build working class revolutionary counter power to the point where it can take over society, replace the state and capital. This means building a mass base.

So in the process of developing counter power, you need to attract people to your organisations. That means being able to win reforms in the day-to-day, using day-to-day struggles, based on direct action, not elections and lobbying, so as to improve people’s lives: to battle for higher wages, better housing conditions, and access to better conditions from capital and the state.

Being anti-statist does not necessarily mean that you do not use the battle for reforms within the revolutionary struggle. The idea is that the reforms are not the be-all and end-all of the struggle, and that the counter power remains autonomous, outside and against the state, and that fights for reforms are won through direct action by autonomous movements, and linked to the struggle to build revolutionary counter-power and counter-culture.

Reform struggles help to develop revolutionary capabilities, and lead to a sense of encouragement, and the victories and defeats in day-to-day struggles are educational tools not just for the popular organisations as a whole, but for the individuals within the organisations.

Victories help develop a sense of confidence in oneself as a militant in the organisation, as an organiser, and in the organisation itself. Defeats can be educational if we decide to study them as sites of critical analysis. Revolution is the goal, the end, and reforms are necessary, not decisive or ultimate, but steps on the road to revolutionary transformation.

LM: I want to get your general opinion of the state of the left and of anarchism, right now.

WM: Globally the left, for the last thirty years, has been on the back foot, the advent of neo-liberal globalisation and the restructuring of control in societies shifting the balance in favour of the ruling class all around the world, accompanied by attacks on working class formations. The collapse of the Soviet Union, which was basically the collapse of classical Marxism, has had a massive impact: you see it in a massive decline of authoritarian socialism.

But we have also seen, despite Francis Fukuyama calling the period “the end of history,” various struggles, in particular, social movement struggles, struggles of the unemployed, and the rural population and peasants. All around the world we have seen upsurges, and these new movements have to a certain extent taken over where the trade unions used to be. Although the unions are far from dead.

We also see a resurrection of more libertarian socialism, in particular, anarchism. Now anarchism globally is still in a process of not necessarily defining itself, but of redefinition and rediscovery, of linking back to its historical roots, and recapturing parts of anarchist theory and history that have been lost or distorted. For example, from after the Second World War, writing about anarchist history has been focused on Northern Europe and America, relying on perspectives that discount the majority of anarchism that existed and exists globally and historically.

And we see that many of the struggles today, for example, the Occupy movements, also reflect the influence of more libertarian ideas and anarchist ideas without necessarily being purely anarchist. Many of those ideas are starting to find more space in the world.

However, there is a long way to go to reclaim the space that working class movements used to have a few decades ago, when they used to influence society, and also reclaiming the space for revolutionary left ideas, especially anarchism, which can radically change society.

The fact of the matter is that it is the radical right – in religious, fascist, populist and anti- foreigner variants – that is capturing the space opened by massive popular dissatisfaction with ruling elites.

LM: South Africa also has long tradition of left-wing and working class politics: where does anarchism fit here?

WM: Anarchism globally had its golden age in terms of influence from around 1870 to into the 1930s, and remained important after that, but less so than statist movements like anti- colonial nationalism and classical Marxism. But before that anarchism was certainly the most dominant socialist idea in the world, and its trade unionism, also known as “syndicalism,” had a very big influence. It played a key role in the colonial and postcolonial world, including in anti-colonial and anti-imperialist struggles.

This included an important influence on South African black and white worker formations in the early part of the 1900s. But it’s only in the latter part of the 1990s that we have a rekindling of an anarchist presence in South Africa, and an organised attempt to get re-involved in working class struggles. This all means that anarchism here is still quite a small force, first of all in the left, and secondly, even smaller in terms of influence among the working class and poor.

But on the other hand we are growing not only as an organisation and organised force, but, more importantly, the ideas of anarchism, when engaged with in a proper and honest way, find favour with black working class people here. More important than sitting on committees in coalitions like the new United Front, promoted by NUMSA, or chasing political party dreams, is systematic back-to-basics work with grassroots working class people, to win influence and to develop a black working class cadre of anarchists who are involved in everyday struggles, community struggles, union struggles etc.

LM: And the left in South Africa?

WM: I have tons of respect, despite any ideological disagreements and differences in tactical and strategic choices, for others in the left and in the progressive movement.

There are real differences in terms of strategy and tactics. But we are not sectarians: our history shows this. I have been involved in the anarchist movement for about six-and-a-half years, and its clear anarchists have a long tradition of involvement in struggle with working class organisations, and this has included working with a variety of socialist and non- socialist groups.

We absolutely do not reject working with other political organisations, but we draw the line when it comes to what we are working for: if something goes against our principles or goes against the working class, we draw the line and do not cooperate.

We promote structured, democratic, mandate-based approaches to organising and reject the South African “populist” style. This is closely linked to the ANC and its offshoots, and centres on unelected and unaccountable leaders and self-appointed demagogues directing the actions of crowds who have no real say.

Fundamentally, there is no way we would consider a political party, whether left or right, to be of any use to revolutionary transformation or even reforms. This does not preclude the possibility that we will work, where needed, with political party people – and not just with independent or revolutionary socialists, because we would work with ordinary SACP and ANC members in struggles. These organisations have a big rank-and-file working class membership and those members can be engaged.

But as vehicles for a radical change? The SACP and ANC and indeed, all the other parties, including the EFF, cannot be these vehicles. Elections won’t and don’t help. To get anywhere in elections, the left would need to pour resources, resources that could have been used in building working class organisation and education, into getting people to vote, and even if seats are won, the representatives just become part of the problem, part of the state apparatus and ruling class. If militancy is funnelled into elections or a workers’ party, it eventually means the subjugation of working class militancy to elections.

We will support any initiative that mobilises people and has a potential to become counter power or a space to win people to our ideas, and to build counter culture. But a workers’ party and electioneering are a dead end, a grave yard for left, democratic and working class politics.

What is going to change society is a groundswell of working class organisation, structured, democratic and able to develop in the direction of counter culture and counter culture, not a unity of the left, which is not really possible. And this groundswell requires not just organising people but also changing the ideas that they have.

We, anarchists, are not messiahs who are going to bring about change the actual change, the revolutionary transformation. It is the working class that will, through a long, hard struggle with both victory and defeat, by building organisation and consciousness, despite suffering many losses, that will change the world. It’s not a quick-fix, it’s not a politics of election promises or freedom from above. State power and elections have never worked for the working class: that is the quick fix that fixes nothing.

Take the EFF: in power it has gone back on its promises and it reproduces many features of ANC populism.

LM: Thank you once again, for your input and your time

NOTES

[1] The Zabalaza Anarchist Communist Front (ZACF), formed in 2003, is a revolutionary group that works primarily with township groups in Gauteng province. It rejects participation in elections, aiming to build a radical democracy, somewhat akin to the to the United Democratic Front (UDF) “people’s power” project, but outside and against the state apparatus. The UDF, formed 1983, was a broad anti-apartheid coalition of church, community-based, sports, youth and other organisations. This would involve an egalitarian society based upon collective ownership of the means of production, self- management, participatory planning, and production and distribution by need, in a stateless, socialist system.

Interview by Leroy Maisiri, 16 December 2014, Johannesburg.

[2] Reference: Warren McGregor, 2018, "Anarchist-Communism: Building Black Working Class Counter Power against State, Capital and National Oppression [Interview by Leroy Maisiri]," in Kirk Helliker and Lucien van der Walt (eds.), Politics at a Distance from the State: Radical and African Perspectives, Routledge: London, New York, pp. 156-161.

internacional / economía / opinión / análisis Monday November 12, 2018 22:11 byFederación Anarquista de Rosario

La situación mundial y latinoamericana vienen expresando elementos de un nuevo período marcado por la profundización de la injerencia del imperialismo norteamericano en todos los niveles. En el plano comercial la prepotencia yanqui viene provocando la reacción de China en una guerra de aranceles a la importación sin precedentes. Esta disputa entre las dos potencias capitalistas más importantes del planeta, más allá del cambio de socios comerciales, representa un abrupto viraje hacia el proteccionismo imperialista que solo beneficia a las burguesías de ambos países.

En este sentido Latinoamérica no escapa como escenario de disputa. Los últimos hechos muestran la vuelta de EEUU como gendarme de su “patio trasero” tanto a nivel geopolítico y militar como a nivel económico. Una runfla de mandatarios dóciles y obedientes son piezas esenciales en esta estrategia para la región. Las élites locales no solo le vienen abriendo la puerta de par en par al FMI y demás organismos usureros sino también a los principales monopolios industriales, comerciales y financieros norteamericanos. El objetivo principal es cercar la influencia de China en la región, ahuyentar a Rusia y retomar la hegemonía perdida.

Otros dos elementos de relevancia que debemos mencionar tienen que ver con los planes imperiales que refuerzan la matriz extractivista de la región y la designación de Argentina como sede del G20 de este año, a modo de acentuar el compromiso con la agenda neoliberal continental. A nivel geopolítico, un importante objetivo trazado por EEUU tiene que ver, no solo con precipitar la caída de los gobiernos díscolos en la región
-como son los casos de Venezuela y Bolivia-, sino fundamentalmente con ir generando la idea de inestabilidad para militarizar el territorio y disciplinar la resistencia popular que se está generando en rechazo a las políticas de ajuste, hambre y mayor endeudamiento en todo el continente.

En este orden, luego de descartar momentáneamente la invasión de marines a Venezuela, Trump se encuentra junto a sus aliados regionales promoviendo abiertamente un golpe militar en ese país, tal como sucediera en la pasada cumbre bilateral con el presidente Duque (al mismo tiempo que en Colombia asesinaban al militante social número 159 en lo que va del año).

Sin embargo este “Estado policial de ajuste” en el continente (como denominaron nuestros compañeros de la CAB) viene generando numerosas expresiones de resistencia popular generalizada. En Brasil, al ajuste salvaje de Temer –antiguo aliado del PT- y al peligroso avance de la derecha neofascista encarnada en Bolsonaro, distintas coordinaciones organizativas vienen oponiéndole importantes movilizaciones, como fue la de las mujeres el pasado 29 de setiembre.

En los últimos meses se fueron sucediendo grandes huelgas en Panamá, Costa Rica y Nicaragua (además de Argentina) en rechazo a la implementación de políticas del FMI. En el último caso con brutales represiones dejando numerosos muertos. Lentamente podemos observar como se viene constituyendo episodios de resistencia en la región a la avanzada neoliberal. El desafío que tendrán las organizaciones populares latinoamericanas será, además del alcance de la masividad, el de ir construyendo mayores niveles de unidad, solidaridad e independencia de la clase oprimida, lejos de la dinámica electoralista y la institucionalización de las luchas. Ante esta situación se impone como estratégica la coordinación latinoamericana de organizaciones populares autónomas como expresión anti-imperialista, anti-capitalista y anti-estatista.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Wed 21 Nov, 06:14

browse text browse image

Εκδόσεις Furtuna imageΌμορφες αναρχικέ... Nov 19 19:19 by Dmitri 0 comments

fb_img_1542408769584.jpg image[Colombia] La solución: ¡DESMOVILÍZATE ESCUADRÓN! Nov 18 01:35 by Acción Libertaria Estudiantil (ALE) 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_cnt_fai.jpg imageΧτίζοντας ένα μα_... Nov 16 17:23 by Thabang Sefalala-Lucien van der Walt 0 comments

warren.jpg imageBuilding black working class counter-power against state, capital and national oppression Nov 13 19:11 by Warren McGregor 0 comments

far_contexto_internacional.jpeg imageContexto Internacional: "Guerra comercial y estado policial de ajuste" Nov 12 22:11 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

machno.jpg imageΝέστωρ Μαχνό (7/11/1888-6/7/1934) Nov 08 19:04 by Dmitri (αναδημοσίευση) 0 comments

textSolidarity with Alex Nov 08 14:00 by AWSM 0 comments

cover.jpg imageΑναρχικές ρίζες `... Nov 07 19:46 by Dmitri (αναδημοσίευση) 0 comments

textThe Lesson of Brazil Nov 06 17:37 by Pierre Beaudet 0 comments

textLos errores de la izquierda brasileña que auparon a Bolsonaro Nov 06 17:27 by Bernardo Gutiérrez 0 comments

fora.jpg imageΗ FORA στην Αργεντινή... Nov 05 19:34 by Scott Nappalos 0 comments

textThe Google Walkout: An International Working-Class Movement Nov 05 18:55 by Dan La Botz 0 comments

xsergiomoroepauloguedes.jpg imagePrimeira análise comentada após a vitória de Bolsonaro: que governo é esse?! Nov 03 21:42 by BrunoL 0 comments

textOctober 2018 Kate Sharpley Library Bulletin online Nov 02 18:40 by KSL 0 comments

textLecciones en portugués. Otra bofetada ideológica. Feminismo 3G Nov 01 00:06 by Andrés Bianque Squadracci 0 comments

textOrganising ourselves is the first and main step towards our aim Oct 30 22:08 by Zaher Baher 0 comments

queen.jpg imageThis Halloween...Abolish The Zombie Monarchy Oct 29 19:16 by AWSM 0 comments

fag.png imageNota das mulheres da FAG: gênero e conjuntura Oct 28 21:36 by Mulheres da FAG 0 comments

textBrazil: The Collapse of Democracy? Oct 28 04:06 by Alfredo Saad-Filho 0 comments

text[South Africa] Health Care Forum calls on working class women to boycott the National Gend... Oct 27 08:34 by Gauteng Community Health Care Forum 0 comments

whatsappfakenews.jpeg imageELEIÇÃO FRAUDADA PELAS FAKE NEWS? Oct 27 06:32 by BrunoL 0 comments

945957952959769962.jpg image“Εθνικά” υπερήφαν ... Oct 27 06:20 by Ανθός – Ελευθεριακό Φοιτητικό Σχήμα 0 comments

cab_26_oct.jpeg imageO Estado policial de ajuste avança, deste vez, contra estudantes e trabalhadores universit... Oct 27 05:52 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

mov.jpg image[Colombia] Entre la crisis actual y las posibilidades latentes Oct 26 17:26 by Acción Libertaria Estudiantil (ALE) 0 comments

textUnderstanding the Rise of the Radical Right Oct 25 18:22 by Mario Candeias 0 comments

rl.jpeg imageContra os projetos anti-povo: Desde já e além das urnas Oct 25 00:08 by Resistência Popular e Ateneu Libertário Batalha da Várzea 0 comments

fau_carta_opinion_brasil_1.png imageBrazil: Fascism advances Oct 24 23:54 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

touch_one_touch_all_crop.jpg imageΗ εργατική τάξη Oct 24 21:53 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

textNote sur la situation actuelle de la lutte des classes au Brésil Oct 23 19:07 by Coordination Anarchiste Brésilienne 0 comments

1e822ff9cbfcee073dd7dfa9d2179085.jpg imageThe working class Oct 23 17:35 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]