user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
Ανατολική Ασία / Ιμπεριαλισμός / Πόλεμος / Γνώμη / Ανάλυση Tuesday September 21, 2021 20:07 byΣυντρόφια από το Αφγανιστάν και το Ιράν

Συντρόφια από το Αφγανιστάν και το Ιράν που συμμετέχουν στη συνέλευση SolidarityWithMigrants, για την κατάσταση στο Αφγανιστάν. - Ο ιμπεριαλισμός σκοτώνει κάθε μέρα περισσότερους ανθρώπους από οποιαδήποτε πανδημία

Συντρόφια από το Αφγανιστάν και το Ιράν που συμμετέχουν στη συνέλευση SolidarityWithMigrants, για την κατάσταση στο Αφγανιστάν.

Ο ιμπεριαλισμός σκοτώνει κάθε μέρα περισσότερους ανθρώπους από οποιαδήποτε πανδημία

Τί συμβαίνει στο Αφγανιστάν;

Από την εποχή του Α’ ΠΠ, τα αποικιοκρατικά Ευρωπαϊκά κράτη και οι ΗΠΑ έχουν εξαπολύσει μια αδιάκοπη εκστρατεία εγκληματικών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην δυτική Ασία.

Από τις στρατιωτικές επιθέσεις, τις κατοχές, τα πραξικοπήματα, του λιμούς, τις κυρώσεις, τις οικονομικές πιέσεις και τις πολιτικές παρεμβάσεις για την εγκαθίδρυση υποτακτικώνκυβερνήσεων-μαριονετών μπορούμε να συμπεράνουμε πως οι λαοί αυτής της περιοχής δεν έχουν βιώσει ειρήνη για πάνω από έναν αιώνα. Οι ιμπεριαλιστικές χώρες έχουν χαράξει σύνορα καιέχουν ιδρύσει έθνη-κράτη όπως το εγκληματικό κατοχικό κράτος του Ισραήλ. Κατασκεύασαν και πυροδότησαν θρησκευτικές διαμάχες εκεί που αυτές δεν υπήρχαν. Με κάθε διαθέσιμη μέθοδοαποσταθεροποίησης, αυτές οι ιμπεριαλιστικές χώρες μετέτρεψαν μία ανεξίθρησκη και ειρηνική περιοχή σε ένα από τα πιο ασταθή και χαοτικά μέρη στον κόσμο.

Το Αφγανιστάν δεν αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση σε αυτό το ιστορικό περιεχόμενο. Μετά την επινόηση της χώρας στις αρχές του 20ου αιώνα, διαφορετικές εθνικές ομάδες, γλώσσες καιθρησκείες συμπιέστηκαν βίαια εντός ενός κοινού χώρου. Οι προαναφερθείσες διαφορές έχουν εργαλειοποιηθεί κατ’ εξακολούθηση σε συγκρούσεις και πολέμους. Επειδή βρισκόταν μεταξύ της ΕΣΣΔ και της Κίνας, το Αφγανιστάν απέκτησε κρίσιμο γεωπολιτικό ρόλο κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Από το 1979 ως το 1988, περισσότερα από 10 κράτη ενεπλάκησαν στον πόλεμο-δι’-αντιπροσώπων μεταξύ του ανατολικού και του δυτικού μπλοκ. Για σχεδόν 10 χρόνια, η ΕΣΣΔ και η Αφγανική κυβέρνηση πολεμούσαν εναντίων των ΗΠΑ, του Πακιστάν και ενός αριθμού Ευρωπαϊκών και Αραβικών χωρών, ένας πόλεμος που κόστισε πάνω από 1 εκατομμύριο σε θανάτους. Η προέλευση των Ταλιμπάν κρατάει από εκείνη την περίοδο, όταν τα δυτικά μπλοκ κατασκεύασαν και υποστήριξαν ισλαμιστικές ομάδες για να πολεμήσουν ενάντια στις κομμουνίστριες. Μετά το 1988, οι ΗΠΑ συνέχισαν να εκπαιδεύουν και να υποστηρίζουν τουςΤαλιμπάν έως ότου οι δεύτεροι κατάφεραν να κατακτήσουν ολόκληρη την χώρα και να σχηματίσουν την δική τους κυβέρνηση το 1996.

Εντός της πενταετούς διακυβέρνησής τους, οι Ταλιμπάν διέπραξαν κατά του Αφγανικού λαού κάθε έγκλημα που μπορούσε να διεπραχθεί ενώ ο “ελεύθερος κόσμος” κρατούσε σιγή ιχθύος·γενοκτονίες κατά των Χαζάρα και τον Τατζίκων, λιθοβολισμούς, δολοφονίες, βασανιστήρια και οι βιασμούς γυναικών, μαζικές εκτελέσεις πολιτικών αντιπάλων (και όσων απλώς αρνούνταν να τους ακολουθήσουν) καθώς και καταστροφές χώρων ιστορικής κληρονομιάς. Όλα αυτά ταχρόνια, εκατομμύρια Αφγαν@ φύγαν από την χώρα και πήγαν στο Ιράν, στην Τουρκία και στην Ευρώπη. Μόνο στο Ιράν αυτή τη στιγμή βρίσκονται πάνω από 6 εκατομμύρια Αφγανέςπρόσφύγ(ισσ)ες.

Το 2001, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ κατέκτησαν το Αφγανιστάν υπό το πρόσχημα του “πολέμου ενάντια στους Ταλιμπάν”. Σκότωσαν χιλιάδες αθώων ανθρώπων, εγκατέστησαν στρατιωτικές βάσεις και λεηλάτησαν όλους τους φυσικούς πόρους και τον πλούτο μέσω εκατοντάδων συμφωνιών με δυτικές επιχειρήσεις. Ενόσω εκμεταλλεύονταν την εργασία του λαού του Αφγανιστάν, δεν έγινε καμία απόπειρα να εγκατασταθούν πιο μακροπρόθεσμες οικονομικές και βιομηχανικές υποδομές.Τώρα, μετά από 20 χρόνια κατοχής και λεηλασίας, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν άφησαν τίποτα πίσω τους παρά μόνο καμμένη γη και τους Ταλιμπάν ξανά στην εξουσία.

Πολιτική βία κατά γυναικών

Για όσο διάστημα οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ προετοίμαζαν την επίθεσή τους κατά του Αφγανιστάν, ένα από τα βασικά τους προπαγανδιστικά σχήματα ήταν η “απελευθέρωση των γυναικών”. Για εκείνα τα 20 χρόνια [της κατοχής], βέβαια, οι γυναίκες εξακολούθησαν να δολοφονούνται, ναλιθοβολούνται και να καίγονται στην πυρά.Οι βομβιστικές επιθέσεις σε σχολεία γυναικών, οι διώξεις, οι βιασμοί, η έμφυλη σκλαβιά, οι γάμοι-κατ-εξαναγκανασμό, η υποχρεωτικότητα στο φόρεμα της χιτζάμπ και οι κοινωνικές καιοικονομικές απαγορεύσεις εξακολούθησαν να υπάρχουν ακόμα και υπό την επίβλεψη του ΝΑΤΟ και της υποτελούς σε εκείνο Αφγανικής κυβέρνησης. Ακόμα και οι γυναίκες που δούλεψαν στον στρατό, στους πολιτικούς θεσμούς και στην κυβέρνηση δεν γλίτωσαν αυτών των απαγορεύσεων.

Τώρα που οι Ταλιμπάν επέστρεψαν, τα πολύτιμα δικαιώματα και οι ελευθερίες των Αφγανών γυναικών, πράγματα που είχαν κατακτηθεί με αγώνες όλα αυτά τα χρόνια, χάθηκαν ξανά.

Φτώχεια και ναρκωτικά

Το Αφγανιστάν δεν είναι μία φτωχή χώρα. Το φυσικό τοπίο, οι πόροι και οι άριστες γεωργικές συνθήκες το καθιστούν ως μια χώρα μεγάλων οικονομικών προοπτικών. Παρ’ όλα αυτά, ο λαόςπαραμένει φτωχός. Για πολλά χρόνια, η οικονομία της χώρας βασιζόταν στην καλλιέργεια παπαρούνας και στην εξαγωγή του παραγόμενου οπίου στις γειτονικές χώρες. Αυτή η κατάσταση, όχι μόνο συνεχίστηκε κατά την διάρκεια της αμερικανονατοϊκής κατοχής αλλά εξαπλώθηκε, εκβιομηχανίστηκε και μετατράπηκε σε καπιταλιστική. Πολλ@ νεαρ@ Αφγαν@έχασαν τις ζωές τους εξαιτίας αυτής της θανατηφόρας μπίζνας την ίδια ώρα που τα στελέχη της κυβέρνησης-μαριονέτας και οι οικογένειές τους πλούτιζαν καθημερινά. Από την άλληπλευρά, οι προπαγανδιστές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ μιλάνε για τα τρισεκατομμύρια που ξοδεύτηκαν στο Αφγανιστάν. Πού πήγαν όλα αυτά τα χρήματα; Διοχετεύτηκαν στις αμερικάνικεςκαι πολυεθνικές εταιρίες, στις μετοχές των εμπόρων όπλων, των κατασκευαστών στρατιωτικών εγκαταστάσεων, των υπηρεσιών ασφαλείας και στις εξορυκτικές εταιρίες. Στην πραγματικότητα,αυτά τα λεφτά βγήκαν απ’το ένα μπατζάκι για να μπουν στο άλλο.

Και τώρα;

Οι Ταλιμπάν έχουν υπό τον έλεγχό τους το μεγαλύτερο μέρος της χώρας ενώ η παρουσία του ISIS και της Αλ Κάιντα εξακολουθεί να υπάρχει. Αυτές οι οργανώσεις, καθώς και τα υπόλοιπατερατουργήματα της CIA, έχουν αποσταθεροποιήσει και καταστρέψει ολόκληρη την περιοχή που ονομάζουμε Μέση Ανατολή. Η εξουσία παραχωρήθηκε στους Ταλιμπάν από την κυβέρνηση- μαριονέτα του Αφγανιστάν, η οποία απλώς ακολουθούσε τις εντολές των ΗΠΑ. [Το σημερινόκαθεστώς] έχει την υποστήριξη του Πακιστάν, της Τουρκίας, του Κατάρ, των ΗΠΑ και όλων των Ευρωπαϊκών χωρών. Επισυνάπτουν συμφωνίες με την Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν, χώρες οι οποίες πιστεύουν πως το καθεστώς των Ταλιμπάν θα τους έρθει καλύτερα από το κατοχικό καθεστώς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Ο λαός του Αφγανιστάν είναι μόνος του. Άνθρωποιεγκαταλείπουν πόλεις, χωριά, την ίδια τους την χώρα. Όμως, δεν έχουν πουθενά να πάνε. Όλες οι χώρες ανακοινώνουν πως δεν θα δεχθούν άλλες Αφγανές προσφύγισσες, χτίζοντας πάνω στιςυπάρχουσες υποδομές και στο υπάρχον νομικό καθεστώς, που είναι έτσι φτιαγμένα ώστε να ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΝ συστηματικά τις Αφγανές.Η περίπτωση του Αφγανιστάν, όπως εκείνες του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας, απέδειξε πως η ιμπεριαλιστική στρατιωτική επέμβαση έχει ένα και μόνο αποτέλεσμα: την καταστροφή τηςχώρας, γενοκτονία και μαζική μετανάστευση.

Για την εξέγερση του λαού του Αφγανιστάν·

ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ ΣΤΙΣ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

ΝΑ ΔΕΧΘΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΦΓΑΝΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΕΣ - ΧΑΡΤΙΑ ΓΙΑ ΟΛ@

ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

-συντρόφια από το Ιράν και το Αφγανιστάν // Solidarity with Migrants

Διεθνή / Διάφορα / Γνώμη / Ανάλυση Saturday September 18, 2021 18:34 byAlexander Berkman

Κανένας έξυπνος ριζοσπάστης δεν μπορεί να αποτύχει να συνειδητοποιήσει την ανάγκη της ορθολογικής εκπαίδευσης των νέων. Η ανατροφή του παιδιού πρέπει να γίνει διαδικασία απελευθέρωσης με μεθόδους που δεν θα επιβάλλουν έτοιμες ιδέες, αλλά που θα πρέπει να βοηθούν στη φυσική του αυτοανάπτυξη. Ο σκοπός αυτής της εκπαίδευσης δεν είναι να επιβάλλει την προσαρμογή του παιδιού σε αποδεκτές έννοιες, αλλά να αφήσει ελεύθερο το παιχνίδι στην πρωτοτυπία, την πρωτοβουλία και την ατομικότητά του. Μόνο με την απελευθέρωση της εκπαίδευσης από τον καταναγκασμό και τον κάθε ειδους περιορισμό μπορούμε να δημιουργήσουμε το περιβάλλον για την εκδήλωση του αυθόρμητου ενδιαφέροντος και των εσωτερικών κινήτρων από την πλευρά του παιδιού.

Η ανάγκη της μετάφρασης ιδεών στη ζωή

Alexander Berkman

Ένας χρόνος πέρασε από το θάνατο του Francisco Ferrer. Το μαρτύριό του έχει ξεσηκώσει την καθολική σχεδόν αγανάκτηση ενάντια στον επιβήτορα ιερέα και ηγεμόνα που καταδίκασε έναν ευγενή άνθρωπο σε θάνατο. Οι σκεπτόμενοι, προοδευτικοί άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο έχουν εκφράσει τη διαμαρτυρία τους με αδιαμφισβήτητο τρόπο. Παντού εκδηλώθηκε μια μεγάλη συμπάθεια για τον Ferrer, το σύγχρονο θύμα της ισπανικής Ιερής Εξέτασης, αλλά και μια βαθιά εκτίμηση για το έργο και τους στόχους του. Με λίγα λόγια, ο θάνατος του Ferrer πέτυχε -όπως πιθανότατα κανένα άλλο μαρτύριο της πρόσφατης ιστορίας- να αναζωογονήσει την κοινωνική συνείδηση ​​του ανθρώπου. Έχει αποσαφηνίσει την αιώνια αμετάβλητη στάση της Εκκλησίας ως εχθρού της προόδου. Έχει προβάλει εκτενώς το Κράτος ως τον άσπονδο εχθρό κάθε λαϊκής προόδου. Έχει, τέλος, προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον για το πεπρωμένο του παιδιού και την αναγκαιότητα της ορθολογικής εκπαίδευσης.

Θα ήταν πράγματι κρίμα αν οι πνευματικές και συναισθηματικές διεργασίες που ξυπνούσαν, εξαντλούνταν έτσι, με μια απλή αγανάκτηση και μια φτηνή εικασία όσον αφορά τις ασήμαντες λεπτομέρειες της προσωπικότητας και της ζωής του Ferrer. Οι διαμαρτυρίες και οι εκδηλώσεις μνήμης είναι αρκετά απαραίτητες και χρήσιμες, σε κατάλληλο χρόνο και τόπο. Έχουν ήδη επιτύχει, όσον αφορά τον κόσμο γενικότερα που παίρνει μέρος σε αυτές, κάτι που αποτελεί ένα σπουδαίο εκπαιδευτικό έργο. Μέσα από αυτές η κοινωνική συνείδηση ​​οδήγησε στην πραγματοποίηση του τεράστιου εγκλήματος που διέπραξε η Εκκλησία και το ισπανικό Κράτος.

Αλλά "ο κόσμος γενικά" δεν ωθείται εύκολα στη δράση. Χρειάζεται πολλούς τρομερούς μάρτυρες να διαταράξουν την ισορροπία της αδράνειας. Και ακόμη και όταν αυτή διαταραχθεί, τείνει να επανέλθει γρήγορα στην πρότερη ακινησία. Είναι οι σκεπτόμενοι, τα ριζοσπαστικά στοιχεία, που είναι, κυριολεκτικά, αυτοί που κινούν τον κόσμο, αυτοί που διαταράσουν πνευματικά και συναισθηματικά αυτή την ηλίθια γαλήνη του. Δεν πρέπει ποτέ να υποφέρουν για να αδρανοποιηθούν, γιατί και αυτοί κινδυνεύουν επίσης να μεγαλώσουν απορροφούμενοι απλώς από τον μάρτυρα και τον ρητορικό θαυμασμό του μεγάλου έργου του. Όπως ο ίδιος ο Ferrer μας προειδοποίησε με σύνεση: "Τα είδωλα δημιουργούνται όταν οι άνθρωποι τα επαινούν και αυτό είναι πολύ κακό για το μέλλον του ανθρώπινου γένους. Ο χρόνος που αφιερώνεται στους νεκρούς θα μπορολυσε να χρησιμοποιηθεί καλύτερα για τη βελτίωση της κατάστασης των ζωντανών, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν μεγάλη ανάγκη γι’ αυτό”.

Αυτά τα λόγια του Francisco Ferrer πρέπει να εντυπωθούν στο μυαλό μας. Ειδικά οι ριζοσπάστες -οποιασδήποτε ιδεολογικής κατεύθυνσης- έχουν πολλά να μάθουν από αυτή την άποψη. Έχουμε αφιερώσει πάρα πολύ χρόνο στους νεκρούς, και όχι αρκετό στους ζωντανούς. Έχουμε εξιδανικεύσει τους μάρτυρές μας στο βαθμό του να παραμελούμε τις πρακτικές ανάγκες που εξυπακούονται από την υπόθεση για την οποία πέθαναν. Έχουμε εξιδανικεύσει τα ιδανικά μας, αποκλείοντας την εφαρμογή τους στην πραγματική ζωή. Η αιτία γι’ αυτό ήταν μια ανώριμη εκτίμηση των ιδανικών μας. Ήταν πολύ ιερά για καθημερινή χρήση. Το αποτέλεσμα είναι εμφανές και μάλλον αποθαρρυντικό. Μετά από ένα τέταρτο του αιώνα -και περισσότερο- ριζοσπαστικής προπαγάνδας, μπορούμε να επισημάνουμε ότι δεν σημειώθηκε κάποια ιδιαίτερη επιτυχία. Κάποια πρόοδος, χωρίς αμφιβολία, έχει γίνει, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ανάλογη με τις πραγματικά τεράστιες προσπάθειες που καταβλήθηκαν. Αυτή η σχετική αποτυχία, με τη σειρά της, προκαλεί μια περαιτέρω απογοητευτική επίδραση: οι παλαιοί ριζοσπάστες εγκαταλείπουν τις τάξεις τους, απογοητευμένοι, ενώ οι πιο δραστήριοι εργαζόμενοι έχουν γίνει αδιάφοροι, αποθαρρυμένοι από την έλλειψη αποτελεσμάτων.

Αυτή είναι η ιστορία κάθε παγκόσμιας επαναστατικής ιδέας της εποχής μας. Αλλά αυτό ισχύει ειδικά για το αναρχικό κίνημα. Οπωσδήποτε, δεδομένης της φύσης του δεν είναι ένα κίνημα που μπορεί να κατακτήσει άμεσα απτά αποτελέσματα, όπως για παράδειγμα ένα πολιτικό κίνημα μπορεί να επιτύχει. Μπορεί επίσης να ειπωθεί, ότι η διαφορά μεταξύ ακόμη και του πλέον προηγμένου πολιτικού κινήματος, όπως ο σοσιαλισμός, και του αναρχισμού είναι αυτή: το ένα επιδιώκει τον μετασχηματισμό των πολιτικών και οικονομικών συνθηκών, ενώ ο στόχος του άλλου περιλαμβάνει μια πλήρη αποτίμηση των ατομικών και κοινωνικών αντιλήψεων. Ένα τέτοιο γιγάντιο καθήκον είναι αναγκαστικά αργής προόδου, ούτε η πρόοδός του προσμετράται από ψηφοδέλτια ή άλλα παρόμοια. Είναι η αποτυχία του να πραγματοποιηθεί πλήρως το τεράστιο έργο που είναι εν μέρει υπεύθυνο για την απαισιοδοξία που τόσο συχνά ξεπερνά τα ενεργά πνεύματα του κινήματός μας. Σε αυτό προστίθεται η έλλειψη σαφήνειας όσον αφορά τον τρόπο κοινωνικής προσφοράς.

Το Παλιό θα γεννήσει το Νέο. Πώς συμβαίνουν αυτά τα πράγματα; όπως ρωτά η μικρή Wendla τη μητέρα της στο “Frühlings Erwachen” του Wedekind*. Έχουμε ξεπεράσει τον πελαργό της Κοινωνικής Επανάστασης που θα μας δώσει το νεογέννητο παιδί της έτοιμης ισότητας, της αδελφοσύνης και της ελευθερίας. Αντιλαμβανόμαστε τώρα την προσεχή κοινωνική ζωή ως όρο και όχι ως σύστημα. Μια κατάσταση του μυαλού, κυρίως. Κανείς βασίζεται στην αλληλεγγύη των συμφερόντων που απορρέουν από την κοινωνική κατανόηση και το φωτισμένο αυτοσυμφέρον. Μπορεί να οργανωθεί ένα σύστημα. Πρέπει να αναπτυχθεί μια κατάσταση. Η εξέλιξη αυτή καθορίζεται από το υπάρχον περιβάλλον και τις πνευματικές τάσεις της εποχής. Η αιτιώδης συνάφεια των δύο είναι αναμφίβολα αμοιβαία και αλληλεξαρτώμενη, αλλά ο παράγοντας της ατομικής και προπαγανδιστικής προσπάθειας δεν πρέπει να υποτιμηθεί.

Η κοινωνική ζωή του ανθρώπου είναι ένα κέντρο, όπως ήταν, από όπου ακτινοβολούν πολλές πνευματικές τάσεις, διασχίζουν και διασταυρώνονται, υποχωρούν και πλησιάζουν η μια στην άλλη σε μια ατέρμονη διαδοχή. Τα σημεία σύγκλισης δημιουργούν νέα κέντρα, ασκώντας ποικίλες επιρροές στο μεγαλύτερο κέντρο, στη γενική ζωή της ανθρωπότητας. Έτσι δημιουργούνται νέες πνευματικές και ηθικές ατμόσφαιρες, ο βαθμός της επιρροής των οποίων εξαρτάται, κυρίως, από τον ενεργό ενθουσιασμό αυτών που έχουν προσκοληθεί σε αυτή τη διαδικασία. Τελικά, στην συγγένεια μεταξύ του νέου ιδεώδους και των απαιτήσεων της ανθρώπινης φύσης. Παίζοντας αυτήν την πραγματική χορδή, το νέο ιδεώδες θα επηρεάσει όλο και περισσότερα πνευματικά κέντρα τα οποία αρχίζουν σταδιακά να ερμηνεύονται στη ζωή και να μεταβάλλουν τις αξίες του μεγάλου γενικού κέντρου, δηλαδή την κοινωνική ζωή του ανθρώπου.

Ο αναρχισμός είναι μια τέτοια πνευματική και ηθική ατμόσφαιρα. Με σίγουρο χέρι έχει αγγίξει την καρδιά της ανθρωπότητας, επηρεάζοντας τα πρωταρχικά μυαλά του κόσμου στη λογοτεχνία, την τέχνη και τη φιλοσοφία. Έχει αναστήσει το άτομο από τα ερείπια της κοινωνικής καταστροφής. Στο προσκήνιο της ανθρώπινης προόδου, η δική του πρόοδος είναι αναγκαστικά οδυνηρά αργή: το μολύβδινο βάρος τόσων εποχών άγνοιας και δεισιδαιμονίας κρέμεται βαριά στα πόδια του. Αλλά η αργή πρόοδός του δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να αποθαρρυνθεί. Αντίθετα, αποδεικνύει την ανάγκη μεγαλύτερης προσπάθειας, την εδραίωση των υφιστάμενων ελευθεριακών κέντρων και την αδιάκοπη δραστηριότητα για τη δημιουργία νέων.

Η ανωριμότητα του παρελθόντος είχε τυφλώσει το όραμά μας στις πραγματικές απαιτήσεις της κατάστασης. Ο αναρχισμός θεωρήθηκε, ακόμη και από τους υποστηρικτές του, ως ιδανικό για το μέλλον. Η πρακτική εφαρμογή του στην τρέχουσα ζωή αγνοήθηκε εντελώς. Η προπαγάνδα περιοριζόταν στην ελπίδα να φτάσουμε στην Κοινωνική Επανάσταση. Η προετοιμασία για τη νέα κοινωνική ζωή δεν κρίθηκε απαραίτητη. Η σταδιακή ανάπτυξη και ανάπλαση της ερχόμενης ημέρας δεν εισήγαγε επαναστατικές αντιλήψεις. Η αυγή είχε παραβλεφθεί. Ένα θανατηφόρο λάθος, γιατί δεν υπάρχει μέρα χωρίς αυγή.
Το μαρτύριο του Φρανσίσκο Φερρέρ δεν θα είναι μάταιο αν μέσω αυτού οι αναρχικοί -όπως και άλλα ριζοσπαστικά στοιχεία- συνειδητοποιήσουν ότι, τόσο στην κοινωνική όσο και στην ατομική ζωή, η αντίληψη προηγείται της γέννησης. Η κοινωνική αντίληψη που χρειαζόμαστε και πρέπει να έχουμε είναι η δημιουργία ελευθεριακών κέντρων που θα ακτινοβολούν την ατμόσφαιρα της αυγής στη ζωή της ανθρωπότητας.

Πολλά τέτοια κέντρα είναι δυνατά. Αλλά το πιο σημαντικό από όλα είναι η νεανική ζωή, η αναδυόμενη γενιά. Μετά από όλα, αυτοί θα αναλάβουν το καθήκον της προώθησης αυτού του έργου. Ακριβώς στην αναλογία που η νέα γενιά θα μεγαλώνει περισσότερο φωτισμένη και ελευθεριακή, θα προσεγγίσουμε μια πιο ελεύθερη κοινωνία. Ωστόσο, από αυτή την άποψη, υπήρξαμε και εξακολουθούμε να είμαστε αδικαιολόγητα αμελείς, εμείς οι αναρχικοί, οι σοσιαλιστές και οι άλλοι ριζοσπάστες. Διαμαρτυρόμενοι για το εκπαιδευτικό σύστημα που αναπαράγει δεισιδαιμονίες, συνεχίζουμε να υποτάσσουμε τα παιδιά μας στην οδυνηρή επιρροή τους.

Καταδικάζουμε την τρέλα του πολέμου, όμως επιτρέπουμε στους απογόνους μας να εμποτίζονται με το δηλητήριο του πατριωτισμού. Είμαστε περισσότερο ή λιγότερο χειραφετημένοι από τα ψεύτικα αστικά πρότυπα, εξακολουθώντας να υποφέρουμε για το ότι τα παιδιά μας αλλοιώνονται από την υποκρισία του κατεστημένου. Κάθε τέτοιος γονέας βοηθά άμεσα στη διαιώνιση της κυρίαρχης άγνοιας και της δουλείας. Μπορούμε όντως να περιμένουμε μια γενιά που θα ανατραφεί στην ατμόσφαιρα του καταπιεστικού, αυταρχικού εκπαιδευτικού καθεστώτος, να αποτελέσει τον ακρογωνιαίο λίθο μιας ελεύθερης, αυτοδύναμης ανθρωπότητας; Αυτοί οι γονείς είναι εγκληματικά ένοχοι για τον εαυτό τους και τα παιδιά τους: εκτρέφουν το φάντασμα που θα χωρίσει το σπίτι τους από τον εαυτό του και δυναμώνουν τα προπύργια του σκότους.

Κανένας έξυπνος ριζοσπάστης δεν μπορεί να αποτύχει να συνειδητοποιήσει την ανάγκη της ορθολογικής εκπαίδευσης των νέων. Η ανατροφή του παιδιού πρέπει να γίνει διαδικασία απελευθέρωσης με μεθόδους που δεν θα επιβάλλουν έτοιμες ιδέες, αλλά που θα πρέπει να βοηθούν στη φυσική του αυτοανάπτυξη. Ο σκοπός αυτής της εκπαίδευσης δεν είναι να επιβάλλει την προσαρμογή του παιδιού σε αποδεκτές έννοιες, αλλά να αφήσει ελεύθερο το παιχνίδι στην πρωτοτυπία, την πρωτοβουλία και την ατομικότητά του. Μόνο με την απελευθέρωση της εκπαίδευσης από τον καταναγκασμό και τον κάθε ειδους περιορισμό μπορούμε να δημιουργήσουμε το περιβάλλον για την εκδήλωση του αυθόρμητου ενδιαφέροντος και των εσωτερικών κινήτρων από την πλευρά του παιδιού. Μόνο έτσι μπορούμε να παρέχουμε λογικές συνθήκες ευνοϊκές για την ανάπτυξη των φυσικών τάσεων του παιδιού και τις λανθάνουσες συναισθηματικές και ψυχικές του ικανότητες. Τέτοιες μέθοδοι εκπαίδευσης, που ουσιαστικά βοηθούν την παιδική ποιότητα και τη φιλοδοξία της γνώσης, θα αναπτύξουν μια γενιά με υγιή πνευματική ανεξαρτησία. Θα παράγουν άντρες και γυναίκες ικανούς, σύμφωνα με τον Francisco Ferrer, “να εξελίσσονται χωρίς να σταματούν, να καταστρέφουν και να ανανεώνουν το περιβάλλον τους χωρίς διακοπή, ανανεώνοντας και τους εαυτούς τους · πάντοτε έτοιμοι να δεχτούν το καλύτερο, ευτυχισμένοι με το θρίαμβο των νέων ιδεών, που φιλοδοξούν να ζήσουν πολλές ζωές σε μια μόνο”. Σε αυτούς τους άνδρες και γυναίκες στηρίζεται η ελπίδα της ανθρώπινης προόδου. Σε αυτούς ανήκει το μέλλον. Και είναι, σε πολύ σημαντικό βαθμό, με τη δική μας δικαιοδοσία που πρέπει να ανοίξουμε το δρόμο. Ο θάνατος του Francisco Ferrer ήταν μάταιος, η αγανάκτηση, η συμπάθειά μας και ο θαυμασμός μας άχρηστοι, εκτός αν μεταφράσουμε τα ιδεώδη του μαρτυρικού εκπαιδευτικού στην πράξη και στη ζωή και έτσι προωθήσουμε τον ανθρώπινο αγώνα για φώτιση και ελευθερία.

Μια αρχή έχει ήδη γίνει. Αρκετά σχολεία, στις κατευνθλυσεις του Ferrer, υπάρχουν και λειτουργούν ήδη στη Νέα Υόρκη και το Μπρούκλιν. Στη Φιλαδέλφεια και το Σικάγο πρόκειται επίσης να αρχίσουν μαθήματα. Προς το παρόν, οι προσπάθειες είναι περιορισμένες, λόγω έλλειψης βοήθειας και καθηγητών, στα σχολεία της Κυριακής. Αλλά είναι ο πυρήνας της μεγάλης, εκτεταμένης δυναμικής. Τα ριζοσπαστικά στοιχεία της Αμερικής και κυρίως ο Σύνδεσμος Francisco Ferrer (Francisco Ferrer Association) δεν θα μπορούσαν να προωθήσουν κανένα πιο αξιοπρεπές και διαρκές έργο στη μνήμη του μάρτυρα εκπαιδευτικού Francisco Ferrer, παρά με μια γενναιόδωρη ανταπόκριση σε αυτή την έκκληση για την ίδρυση του πρώτου Ημερήσιου Σχολείου Francisco Ferrer στην Αμερική.

*Το “Frühlings Erwachen” ήταν όπερα του μουσουργού Frank Wedekind που γράφτηκε το 1890-1891, αλλά ανεβάστηκε μετά το 1906, αρχικά στην Ολλανδία. Στα ελληνικά μπορεί να μεταφραστεί ως “Το Ξύπνημα της Άνοιξης”.

**Το κείμενο του Alexander Berkman δημοσιεύτηκε με τίτλο “The Need Of Translating Ideals Into Life”, στην αναρχική επιθεώρηση “Mother Earth” τεύχος 9, Νοέμβρης 1910. Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

greece / turkey / cyprus / environment / press release Thursday September 16, 2021 15:09 byAnarchist Federation (Gr)

A statement of Anarchist Federation (Gr) about the ongoing forest fires and the disastrous handlings of the Greek State

We are on the cusp of a major environmental and social disaster. Entire regions of Greece are practically being wiped out. Tens of thousands of people are losing their livelihoods, losing all prospects in their own country, and are objectively becoming internal refugees. From the fires in Ilia in 2007, the fires in Mati in 2018 to the fires of today, we have the same pattern of destruction, the same data, the same people responsible, the same criticisms.

Everything has been said. Everything is known.

But we cannot ignore the fact that the situation at the moment is borderline. We do not know what the next day will look like, and that is literal. We do not know what will happen tomorrow, in a fortnight, in two months. The disaster we are experiencing at the moment may be a prelude to what will happen tomorrow or in a month's time. We may see much worse, and what is at stake is nature itself and the quality of our lives before they are even in the hands of the bosses and the state. We say this having taken into account a number of factors.

1. Extreme weather events will continue and intensify. Climate change, i.e. global warming as a result of capitalist production, is here. And we have every reason to expect that in the coming period there will again be conditions conducive to holocausts. Or floods.

2. The state both cannot and will not fulfill its part of the contract in a contracting society. At all levels, it either refuses to organise prevention and protection mechanisms or completely fails even to manage the technical part of such a treaty. The state cares about serving its own interests and the only thing its political department is interested in with regard to fires is the electoral cost in the electoral game. Its entire strategy is geared towards protecting itself, not protecting the social base. We can expect nothing different in the next fires.

3. The disaster will be followed by a communication feast in which the state will hand out some money to the affected people, promise more and once the lights go out the issue will be forgotten. Let us remember that they even ate up the huge amount of solidarity money that was collected for the fire victims of Elis in 2007. Nor do we have anything to expect from the state in terms of restoring the immediate needs of those who have lost everything.

4. Despite the enormous destruction that has already taken place as I write this, there are still many forests that have not been burned throughout the country. What happened to Evia, Ilia and Attica could happen to the whole country on a much larger scale in the next few years. Much further away from the capital with more unfavourable conditions.

In the light of these facts, we call on the social base in terms of locality, in villages, towns and cities to organize themselves immediately and to undertake as far as possible any initiative of fire prevention and supervision of forest areas in their regions. The 'run for your lives' policy that the state has chosen as its strategy is bound to cause enormous additional damage and possibly even more victims. Experience itself in this crisis has shown us that it was self-organisation and the assumption of responsibility by local people that saved what was saved. This must be multiplied.

Municipal and political authorities should be taken by the throat to mobilise whatever mechanisms they have and to equip local self-organised structures, projects and patrols. Make use of the voluntary contribution of non-locals who will come to help. To require coordination and guidance from the Fire Brigade and even auxiliary firefighting by those locals who have the ability and will to do so. With safety first, we must not run before we mobilize. Fire protection and forest protection in general should be radically reconfigured based on local communities. Guard the burnt areas with the aim of not only regenerating the forests but also expanding them.

But also the social base outside the 'dangerous areas' must be mobilised. Both for the immediate needs of the IDPs and for the political struggle for their rehabilitation immediately afterwards.

And in these disasters as in the previous ones, we have also seen social solidarity manifest itself massively and spontaneously. We also saw the dynamics of self-organization, its effectiveness and ingenuity. What is different now is that the kind of crisis we have entered makes these occasional, and under a state of desperation, social health manifestations necessary on a permanent basis.

We are on our own. And we have on the one hand the state and capital sucking us dry and at the same time turning our everyday environment into ashes.
We have to take matters into our own hands or we have to settle for unprecedented levels of misery, unprecedented in what we are not used to. We have to save nature and ourselves from the destructive tide of the state and capital.

Anarchist Federation

Site: anarchist-federation.gr
email: anarchist-federation@riseup.net
Twitter: twitter.com/anarchistfedGr
Fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία
internacional / miscellaneous / portada Monday September 13, 2021 18:13 byViaLibre
featured image

En este texto se presenta una breve reflexión, elaborada desde una perspectiva anarquista, sobre la reciente situación socio política en Afganistán. Se presenta así un análisis de la ofensiva de la insurgencia fundamentalista, el fin de la ocupación estadounidense, los 40 años de guerra civil e intervención imperialista y la necesidad de solidarizarse con los refugiados y apoyar la resistencia popular.

«Αλλά δεν φοβόμαστε εσάς ή τους δήμιους σας. Η σοβιετική “δικαιοσύνη” μπορεί να μας σκοτώσει, αλλά ποτέ δεν θα σκοτώσετε τα ιδανικά μας. Θα πεθάνουμε ως αναρχικοί και όχι ως ληστές».
Ο αναρχικός Fedor Petrovich Machanovski στη δίκη του ενώπιον του Επαναστατικού Δικαστηρίου του Petrograd, 13 και 22 Δεκεμβρίου 1922

1921-1953: Χρονολόγιο του ρωσικού αναρχισμού

Ένα σύντομο χρονοδιάγραμμα του αναρχικού κινήματος και της αναρχικής δράσης στην ΕΣΣΔ, και της καταστολή του από τις σοβιετικές αρχές μετά τη Ρωσική Επανάσταση

«Αλλά δεν φοβόμαστε εσάς ή τους δήμιους σας. Η σοβιετική “δικαιοσύνη” μπορεί να μας σκοτώσει, αλλά ποτέ δεν θα σκοτώσετε τα ιδανικά μας. Θα πεθάνουμε ως αναρχικοί και όχι ως ληστές».
Ο αναρχικός Fedor Petrovich Machanovski στη δίκη του ενώπιον του Επαναστατικού Δικαστηρίου του Petrograd, 13 και 22 Δεκεμβρίου 1922

Μετά τη συντριβή του μαχνοβίτικου κινήματος, των εξεγέρσεων της Σιβηρίας και της Κρονστάνδης, η αναρχική προπαγάνδα στην ΕΣΣΔ αποτέλεσε αντικείμενο και πρωταρχικό στόχο της μπολσεβίκικης εξουσίας από τον Μάρτη του 1921. Υπήρξε μια μικρή αναλαμπή, με μια σχετική ελευθερία λειτουργίας βιβλιοπωλείων / εκδόσεων, όπως της «Golos Truda» στη Μόσχα και το Πέτρογκραντ, της ομάδας υποστήριξης κρατουμένων του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού και το Μουσείο Κροπότκιν (που πήρε το όνομά του από τον Ρώσο αναρχικό Πιοτρ Κροπότκιν). Η «Golos Truda» δημοσίευσε τα πλήρη έργα του Μπακούνιν και ένα βιβλίο του Alexander Borovoi σχετικά με τον ρωσικό αναρχισμό.

Το Μουσείο Κροπότκιν άνοιξε το 1921 στο σπίτι στο οποίο είχε ζήσει ο Κροπότκιν στη Μόσχα και το διαχειριζόταν μια ομάδα αναρχικών και η χήρα του. Όλοι οι επισκέπτες του Μουσείου φωτογραφίζοταν από την Τσεκά. Ο Μαύρος Σταυρός ήταν επίσης ανεκτός αλλά η δραστηριότητά του ήταν χαμηλή. Πληροφοριοδότες της Τσεκά διείσδυσαν στον Μαύρο Σταυρό. Ωστόσο, έξω από τη Μόσχα και το Πέτρογκραντ, υπήρξε πλήρης καταστολή. Οι δύο μεγάλες πόλεις της Ρωσίας ήταν πάντα ανοιχτές στη Δύση, και το καθεστώς ήθελε να παρουσιάσει μια εικόνα ανοχής στους ριζοσπάστες στην Ευρώπη και την Αμερική. Αλλού, όπως στο Yaroslav, τα έργα του Κροπότκιν κατασχέθηκαν και το ίδιο έγινε με τα βιβλία της «Golos Truda» στο Χάρκοβο (Kharkhov).

1921

-Η παλιά τσαρική πολιτική εξορίας αποκαθίσταται. Τα πρώτα θύματα είναι τρεις νεαρές αναρχικές γυναίκες, φοιτήτριες στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, οι Isayeva, Ganshina και Sturmer, που στάλθηκαν εξορία στο Arkhangelsk για ένα χρόνο, αλλά τα επόμενα χρόνια βρίσκονταν ακόμα εκεί.

-Ο Alexei Borovoi, γνωστός αναρχικός ακαδημαϊκός, απολύθηκε από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας (ενώ του είχε επιτραπεί να διδάξει υπό το τσαρικό καθεστώς) και εισήλθε σε μια μακρά περίοδο ανεργίας. Ωστόσο, οι μαθητές της Κομμουνιστικής Ακαδημίας (που βρισκόταν στο κτίριο που κατείχε προηγουμένως η Ομοσπονδία Αναρχικών Ομάδων της Μόσχας) αποφάσισαν να συγκαλέσουν μια συζήτηση με θέμα «Αναρχισμός εναντίον Μαρξισμού» και κάλεσαν τους Borovoi και τον Bukharin να υπερασπιστούν τις ιδέες τους, αλλά η συζήτηση απαγορεύτηκε από τις αρχές των Μπολσεβίκων.

-Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου στην Zhmerinka αποκαλύφθηκε μια ομάδα 40 αναρχικών. Όλοι εκτελέστηκαν.

-Στην Οδησσό αρκετοί αναρχικοί εκτελέστηκαν για «κρατικούς λόγους».

-Τον Ιούλη άρχισαν απεργία πείνας 13 φυλακισμένοι αναρχικοί (συμπεριλαμβανομένων των Voline και Aron Baron) στη φυλακή Taganka στη Μόσχα.

-Τον Σεπτέμβρη οι Fanya Baron, Lev Tcherny, Potekhin, Tikhon Kachirin, Ivan Gavrilov και 9 άλλοι αναρχικοί που δραστηριοποιούνταν υπόγεια, εκτελέστηκαν στα λαγούμια της Τσεκά.

-Στις 17 Σεπτέμβρη, μετά από πολλές πιέσεις, το καθεστώς απελευθερώνει 10 αναρχικούς από τη φυλακή Taganka, τους Voline, Vorobiov, Mratchny, Mikhailov, Maximov, Yudin, Yartchuk, Gorelik, Feldman και Fedorov. Οι περισσότεροι από αυτούς απελάθηκαν στο Βερολίνο.

-Τον Νοέμβρη-Δεκέμβρη καταστέλλονται οι αναρχο-οικουμενιστές στη Μόσχα. Συλλαμβάνονται οι Alexander Shapiro, Stetzenko και Askarov.

-Προς το τέλος του χρόνου συλλαμβάνονται και εκτελούνται 92 «Τολστοϊκοί» επειδή αρνήθηκαν να υπηρετήσουν στο στρατό.

-Κάποια στιγμή, μέσα στο 1921, ο αναρχικός εργάτης Gordeyev εκτελείται για παραβίαση της εργασιακής πειθαρχίας στο εργοστάσιο Izhevsk.

-Επίσης, κατά τη διάρκεια του 1921 εκκαθαρίζονται οι οργανώσεις της Αναρχικής Νεολαίας. Οι Μπολσεβίκοι ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τη μη διάδοση των αναρχικών ιδεών μεταξύ των νέων.

-Ο I.S. Bleikhman πεθαίνει ως αποτέλεσμα της άσχημης μεταχείρισής του σε ένα μπολσεβίκικο στρατόπεδο εργασίας.

-Ο αναρχικός εργάτης Nikolai Beliaiv μετά την καταδίκη του εξορίστηκε στο Arkhangelsk.

-Η δασκάλα Maria Veger (Weguer), συλλαμβάνεται στο Πέτρογκραντ επειδή διαθέτει αναρχικά βιβλία. Εξορίζεται στο Arkhangelsk για 2 χρόνια, όπου προσβάλλεται από ελονοσία.

1922

-Η Veger δραπετεύει και κρύβεται με ψεύτικο όνομα στο Πέτρογκραντ.

-Ο Aron Baron, φυλακισμένος από το 1920, παίρνει άδεια να εγκαταλείψει τη Ρωσία. Η GPU (η Τσεκά μετονομάστηκε σε GPU στα τέλη του 1921) αντιτίθεται σε αυτό και τον συλλαμβάνει. Καταδικάζεται χωρίς δίκη σε 3 χρόνια εγκλεισμού στο στρατόπεδο Pertominsk. Το 1923 μεταφέρεται στο Solovki. Προσβάλλεται από σοβαρή οφθαλμική λοίμωξη. Στη συνέχεια εξορίζεται στο Altai στη Σιβηρία. Το 1925 συλλαμβάνεται και πάλι αφού αλληλογραφούσε με αναρχικούς στο εξωτερικό και εξορίζεται στο Lenissei. Εκεί συλλαμβάνεται ξανά και στέλνεται σε ένα πολύ απομονωμένο χωριουδάκι, όπου ο ταχυδρόμος φτάνει μόνο τρεις φορές το χρόνο.

-Το Γενάρη οι Αμερικανορώσοι αναρχικοί Αλεξάντερ Μπέρκμαν και Έμμα Γκόλντμαν, απογοητευμένοι εντελώς από το μπολσεβίκικο καθεστώς, φεύγουν από την ΕΣΣΔ.

-Την Άνοιξη έχουμε νέες επιθέσεις στο αναρχικό κίνημα σε όλη τη Ρωσία.

-Ο αναρχικός εργάτης Fedor Machanovski συλλαμβάνεται στο Πέτρογκραντ και καταδικάζεται σε θάνατο, αλλά η ποινή του μετατρέπεται σε 10 χρόνια φυλάκισης, στη φυλακή Butirki (εκεί όπου είχαν φυλακιστεί ο Νέστωρ Μάχνο και ο Πιοτρ Αρσίνωφ υπό το καθεστώς του Τσάρου). Το 1927 ήταν ακόμα στην ίδια φυλακή.

-Στις 22 Μάη αναρχικοί κάνουν απόπειρα αυτοκτονίας προσπαθώντας να καούν ζωντανοί σε απάντηση στις φρικτές συνθήκες στο στρατόπεδο Pertominsk.

-Την 1 Νοέμβρη οι αναρχικοί Mollie Steimer και Senya Flechin συλλαμβάνονται και απελαύνονται στη Σιβηρία.

-Ο αναρχικός εργάτης Moise Zuckermann συλλαμβάνεται στη Μόσχα. Φυλακίζεται στο τρομερό Solovki για 3 χρόνια και στη συνέχεια στέλνεται στο στρατόπεδο Verknei-Uralsk όπου και παρέμενε εκεί το 1925. Πραγματοποιεί αρκετές απεργίες πείνας μεταξύ 7 και 13 ημερών. Προσάλλεται από ελονοσία και εντερική λοίμωξη. Μεταφέρεται στο Solovki το 1925. Πολύ άρρωστος, τοποθετείται στο νοσοκομείο της φυλακής. Αμέσως μετά, ακόμα αδύναμος και άρρωστος, στέλνεται για 3 χρόνια εξορία στο χωριό Kolpatchevo της Σιβηρίας, μετά από ένα πολύ μακρύ και οδυνηρό ταξίδι 3 μηνών.

-Κατά τη διάρκεια του 1922, αναρχικοί στέλνονται σε ένα από τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στο Kholmogory στη Λευκή Θάλασσα.

1923

-Ο αναρχικός ράφτης Zilberg, συλλαμβάνεται στη Μόσχα επειδή συμμετείχε σε κύκλο ανάγνωσης και μελέτης αναρχικών βιβλίων απαγορευμένων από την κρατική λογοκρισία. Καταδικάστηκε σε 3 χρόνια εξορία στο Tobolsk της Σιβηρίας. Μετά, καταδικάστηκε ξανά σε 3 χρόνια εξορίας στο Tver.

-Συλλαμβάνεται ο Yuri Reidmane και στέλνεται εξορία στο χωριό Parabel, στην περιοχή Tomsk. Άλλοι αναρχικοί στέλνονται επίσης εκεί - ο Boris Neerzki και ο αδελφός του Yuri, Alexander.

-Από τις 26 Φλεβάρη μέχρι τις 12 Απρίλη γίνονται μαζικές συλλήψεις αναρχικών, μαξιμαλιστών και αριστερών εσέρων (SR) στο τμήμα της Άπω Ανατολής που ανήκει στη Σοβιετική Ένωση.

-Γίνονται μαζικές εκτελέσεις αντιφρονούντων στο Nikolaievsk, συμπεριλαμβανομένου του αναρχικού Triapitzin.

-Την Άνοιξη γίνεται απεργία πείνας 17 ημερών στο Pertominsk με συμμετοχή αναρχικών.

-Τον Ιούλη η Maria Veger συλλαμβάνεται ξανά και στέλνεται στο στρατόπεδο Solovki, στη συνέχεια στο Verkhnei-Uralsk και, τέλος, εξορίζεται στο Arkhangelsk το 1926. Προσβάλλεται από ελονοσία και σκορβούτο και χάνει όλα της τα δόντια. Κάνει απεργία πείνας σε πολλές περιπτώσεις από έξι έως έντεκα ημέρες.

-Στις 9 Ιούλη συλλαμβάνεται εκ νέου οι Steimer μαζίμε τον Flechi.

-Στις 19 Ιούλη γίνεται στην Chita η δίκη ορισμένων από αυτούς που συνελήφθησαν το Φλεβάρη σε περιοχές της Άπω Ανατολής. Οκτώ καταδικάζονται σε θανατο και εκτελούνται και δέκα άλλοι καταδικάζονται σε βαριές ποινές.

-Τον Αύγουστο στο περιοδικό International Correspondence (όργανο του καθεστώτος) εμφανίζεται μια Διακήρυξη Ρώσων αναρχικών και αναρχοσυνδικαλιστών, με την οποία ανακοινώνουν την υποστήριξή τους στο καθεστώς των Μπολσεβίκων. Οι υπογράφοντες είναι οι Geitsman, Gopner, Vinogradova, Simonovic, Lepin, Tinovitskaia, Bekovski και Rotemberg. Η ίδια τακτική των Μπολσεβίκων έγινε επίσης και με μενσεβίκους και σοσιαλεπαναστάτες. Το αποτέλεσμα είναι ότι αυτά τα άτομα εξοστρακίστηκαν από τις οργανώσεις τους, ενώ εξακολουθούσαν να διώκονται από την GPU.

-Η Tatiana Polosova, που εργαζόταν στον εκδοτικό οίκο της «Golos Truda», συλλαμβάνεται ως μέλος της Επιτροπής Υποστήριξης Αναρχικών Κρατουμένων. Καταδικάστηκε σε τρία χρόνια στο Solovki. Μεταφέρθηκε στο Verhne-Uralsk και μετά με το τέλος της ποινής στο Tver.

1924

-Μια σχετικά ενεργή αναρχική ομάδα υπάρχει μεταξύ των εργαζομένων του Petrograd, αλλά διακόπτει κάθε δραστηριότητα όταν ανακαλύπτεται η ύπαρξή της από την GPU.

-Ο Iurtchenko, εργαζόμενος, μέλος της ομάδας Karelin (αναρχική οργάνωση επίσημα ανεκτή από το καθεστώς) συλλαμβάνεται στην επαρχία του Minsk για κατοχή βιβλίων των Κροπότκιν και Τολστόι (αν και τα βιβλία αυτά επιτρέπονται από τους λογοκριτές). Εξορίζεται στο Arkhangelsk.

-Ο Nicolas Lazarevitch οργανώνει μια αναρχοσυνδικαλιστική ομαδοποίηση με αρκετούς άλλους αναρχικούς εργάτες στο εργοστάσιο Dynamo στη Μόσχα. Κυκλοφορεί διάφορα φυλλάδια -κατά της μείωσης των μισθών, κατά της οικονομικής συνθήκης μεταξύ της Βρετανίας και της ΕΣΣΔ, ενάντια στην υιοθέτηση του τεϊλορισμού από το καθεστώς-προσφέροντας πάντα μια ελευθεριακή εναλλακτική λύση. Τα φυλλάδια αυτά διανέμονται τη νύχτα, κολλιούνται πάνω από επίσημες ανακοινώσεις και μεταφέρονται μέσα από παλτά και πανωφόρια.

-Στην Ουκρανία, η Ομάδα Αναρχικών Νότιας Ρωσίας παρουσιάζει ένα μακρύ ντοκουμέντο που περνάει σε εξόριστους συντρόφους και δημοσιεύεται σε αναρχικά περιοδικά της Δύσης. Φαίνεται ότι αυτή είναι η μόνη γνωστή δραστηριότητα της ομάδας αυτής.

-Τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου, αναγκάζεται σε κλείσιμο η αναρχική κοινότητα στη Yalta.

1925

-Εξαρθρώνεται ο Μαύρος Σταυρός και συλλαμβάνονται τα κύρια στελέχη του.

-Ο Yarchuk επιστρέφει στη Ρωσία και εντάσσεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα.

-Μια ομάδα αναρχικών ραπτών εξορίζεται από τη Μόσχα επειδή καθοδήγησε έναν αγώνα ενάντια στους «ειδικούς» σε ένα εργοστάσιο και τους υψηλούς μισθούς που τους δίνονταν.

-Τον Φλεβάρη, ο αναρχικός εργάτης Pavel Oskov, συνελήφθη στο Πέτρογκραντ. Μετά από απεργία πείνας έξι ημερών ξυλοκοπείται από ποινικούς φυλακισμένους. Στέλνεται εξορία για τρία χρόνια στον οικισμό Khantaik, στην περιοχή Turukhansk, στη Σιβηρία.

-Στις 8 Φλεβάρη συλλαμβάνεται στο Λένινγκραντ η Maria Poliakova, με 80 άλλους εργαζόμενους και φοιτητές. Με 15 από αυτούς, καταδικάζεται σε φυλάκιση 3 ετών. Η Maria Poliakova ήταν φοιτήτρια Ιατρικής που εγκατέλειψε τις σπουδές της για να εργαστεί ως νοσοκόμα και μετά σε εργοστάσιο. ΄Όταν άρχισε απεργία πείνας, στάλθηκε στο Solovki και την έβαλαν μαζί με ποινικές. Εκεί άρχισε νέα απεργία πείνας. Κάποιες ποινικές την ξεγύμνωσαν και μεταφέρθηκε σε στρατώνες με άλλους ποινικούς. Τελικά εξορίστηκε στο Khantaik το 1927.

-Η Raia Chulmann, που συνελήφθη επίσης, στάλθηκε στο Verkhne-Uralsk. Οι τρομερές τιμωρίες που επιβάλλονταν στους κρατούμενους που ήταν εκεί, της προκάλεσαν πλήρη διανοητική βλάβη το 1926. Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο στη Μόσχα και μετά στάλθηκε πίσω στο στρατόπεδο. Στο δρόμο είχε δύο ακόμη διανοητικές διαταραχές.

1926

-Ο Grigoriev, αναρχικός αγρότης, προσπάθησε να αυτοκτονήσει πυροβολώντας τον εαυτό του, γιατί δεν ήθελε να βρίσκεται σε απομόνωση χωρίς να κάνει κάτι. Έγινε μια απεργία πείνας 7 ημερών μεταξύ των φυλακισμένων που απαίτησαν να τοποθετηθεί ο Grigoriev σε ένα κελί με τον αναρχικό Kalimassov. Η απεργία απέτυχε και ο Grigoriev κατάφερε να αυτοκτονήσει με μια δεύτερη απόπειρα.

-Στο Tobolsk, οι φύλακες προκαλούν τους αναρχικούς του κελιού αρ. 6 αρνούμενοι να τους αφήσουν να βγουν έξω. Οι αναρχικοί για να διαμαρτυρηθούν αδειάζουν τον κάδο τουαλέτας τους στο διάδρομο το απόγευμα. Το κελί δηλώνεται συλλογικά υπεύθυνο, όλοι τιμωρούνται και ξεκινά απεργία πείνας. Την ένατη ημέρα της απεργίας, ο διευθυντής της φυλακής αποσύρει την τιμωρία, αλλά δύο κρατούμενοι, ο Axelrod και ο Gurievitch, μεταφέρονται στη Μόσχα. Κατηγορούνται για ανυπακοή και στέλνονται στο στρατόπεδο Solovki.

-Η «Golos Truda» δημοσιεύει ένα φυλλάδιο για την 50ή επέτειο του θανάτου του Μιχαήλ Μπακούνιν, με την άδεια της κρατικής λογοκρισίας. Η Τσεκά, όμως, το κατασχέτει και το καίει. Ένα μέλος της «Golos Truda», ο Ukhin, συλλαμβάνεται και στη συνέχεια εξορίζεται στην Τασκένδη επειδή διανέμει το φυλλάδιο.

-Κατά το τέλος του καλοκαιριού, αρκετές δεκάδες αναρχικοί συλλαμβάνονται στο Λένινγκραντ για απαγορευμένη προπαγάνδα.

1926-1927

-Συλλήψεις των μελών μιας αναρχοσυνδικαλιστικής ομάδας στη Μόσχα.

1927

-Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, 60 αναρχικοί έχυν έως εκείνη τη στιγμή φυλακιστεί στο Verkne-Uralsk.

-Το καλοκαίρι ο αναρχικός Jonas Warchawski, εκδίδει και διανέμει κρυφά φυλλάδια σχετικά με την υποκρισία του σοβιετικού καθεστώτος στην υπόθεση του Sacco και του Vanzetti. Συλλαμβάνεται στην Οδησσό.

-Στις 2 Οκτώβρη οι Nikolai Beliaev και Artyom Pankratov, αναρχικοί εξορισμένοι στην Kizil Orda, συνελήφθησαν όταν μίλησαν σε μια συνάντηση, όπου διαμαρτυρήθηκαν σχετικά με την ονομασία μιας αεροπορικής βάσης σε «Sacco και Vanzetti». Εξορίζονται στη Σιβηρία.

1928

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, 30 αναρχικοί φυλακίστηκαν στο Verhne-Uralsk. Στα τέλη του 1928 με αρχές του 1929, ο Avraam Budanov και ο Panteleimon Belochub με 7 ή 8 άλλους, συλλαμβάνονται επειδή οργανώνουν μια υπόγεια ομάδα μαχνοβιτών αναρχικών στην Ουκρανία. Ο Budanov και ο Belochub εκτελούνται, ενώ οι άλλοι καταδικάζονται σε φυλάκιση 10 ετών.

Αρχές της δεκαετίας του 1930

-Σοσιαλεπαναστάτες, σοσιαλδημοκράτες και αναρχικοί εξόριστοι στο Tchimkent, ξεκινούν ένα μυστικό ταμείο για να βοηθήσουν τους συντρόφους τους εξόριστους στο Βορρά. Εργασία ήταν σχετικά εύκολο να βρεθεί για τους εξόριστους στο Tchimkent, αλλά όχι στο Βορρά, εξ ου και το ταμείο.

1930

-Ο αναρχικός λιμενεργάτης Ivan Kologriv, συλλαμβάνεται και καταδικάζεται για αντιστρατιωτική προπαγάνδα.

- Πενήντα αναρχικοί και σοσιαλιστές βρίσκονται εξοριστοι στο Verkhne-Uralsk, σύμφωνα με ον Ciliga.

- Μια αναρχικλή ομάδα 50 περίπου μελών εξαρθρώνεται στο Tchelianbinsk. Διαθέτει ένα υπόγειο τυπογραφείο και έχει δημοσιεύσει αναρχικά κείμενα, κυρίως ξένες μεταφράσεις, και έχει επαφές με αναρχικούς εκτός της ΕΣΣΔ. Ο Sergei Sergeyevich Tuzhilkin (Tujilkin) (γεννημένος το 1909), ένας νεαρός ηλεκτρολόγος και κάτοικος του Καζάν, διαχειριζόταν το τυπογραφείο. Καταδικάστηκε σε 5 χρόνια πολιτικής απομόνωσης στο Verkhne-Uralsk. Ο ίδος είπε στον Ciliga ότι οι αναρχικοί είναι πολύ δραστήριοι και είχαν καταφέρει να ιδρύσουν μια αποτελεσματική οργάνωση.

-Οι Olga Andreevna, W. W. Kozhukov και A. S. Pastukhov οργανώνουν την υπόγεια δράση της Εργατικής Ένωση Αναρχικών, όπως ονομαζόταν η οργάνωσή τους. Δραστηριοποιείτο με βάση τις αρχές της Οργανωτικής Πλατφόρμας της ομάδας « Dielo Truda». Ανακαλύπτονται όμως από την Τσεκά και συλλαμβάνονται.

1931

-Ο Bestoujev, «μπολσεβίκος αναρχικός» (με κριτική υποστήριξη του καθεστώτος) απολύθηκε από την εργασία του επειδή αρνήθηκε να συμμετάσχει στις εκλογές του τοπικού Σοβιέτ.

-Ο βετεράνος αναρχικός Nikolai Rogdaiev, πεθαίνει από εγκεφαλική αιμορραγία στην εξορία στην Τασκένδη, αφού είχε εκτίσει μια μακρά ποινή πολιτικής απομόνωσης. Είναι αρκετά ειρωνικό ότι πέθανε σε έναν δρόμο που ονομαζόταν Sacco-Vanzetti! Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι πολλοί αναρχικοί πέθαναν πρόωρα λόγω των συνθηκών και της μεταχείρισης που είχαν υποστεί στα στρατόπεδα.

1933

-Σύμφωνα με τον Ciliga, στο Verkhne-Uralsk, κρατούνται 80 αναρχικοί.

1934

-Τον Ιούλη εμφανίζεται ένα άρθρο στο βελγικό αναρχικό περιοδικό «CQFD» (εκδότης του οποίου ήταν ο Hem Day) σχετικά με τις διώξεις σε βάρος των αναρχικών στην ΕΣΣΔ. Αναφέρεται στον Nikolai Rogdaiev και τον Alfonso Petrini και απαριθμεί 98 αναρχικούς που βρίσκονταν τότε υπό δίωξη μεταξύ των οποίων ο Andrei Andreyev, εξόριστος στο Novosibirsk και ο Andrei Zolotarev, εξόριστος στην Poltava.

1935

-Ο Ιταλός αναρχικός Alfonso Petrini, απελαύνεται από τη Ρωσία στη φασιστική Ιταλία! Είχε ήδη παραμείνει 5 χρόνια στη φυλακή από το φθινόπωρο του 1927.

- Τον Νοέμβρη πεθαίνει ο Borovoi στην εξορία στο Vladimir.

1935-1938

-Πολλοί αναρχικοί που είχαν συλληφθεί από το καθεστώς «εξαφανίστηκαν» κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων. Αυτή είναι η μοίρα αξιοσημείωτων αναρχικών όπως ο Novomirsky, ο Sandomirskii, ο Bill Shatov και ο Yarchuk το 1936, όπως και οι Πιοτρ Αρσίνοφ και Dimitri Venediktov από το Tobolsk, και ο Ιταλός Otello Gaggi το 1937.

1936

-Ο Nikolai Lebedev, που διαχειριζόταν το Μουσείο Κροπότκιν πεθαίνει από φυσικά αίτια.

1937

-Τον Γενάρη γίνεται η τελευταία συλλογική απεργία των κρατουμένων στο Solovki. Μετά από 15 ημέρες απεργίας πείνας, τους χορηγείται τροφή με βία, αλλά ικανοποιούνται μερικά αιτήματα, τα οποία, όμως, αφαιρούνται ξανά αρκετούς μήνες αργότερα. Εόναι η τελευταία συλλογική και ενωμένη δράση των αναρχικών, σοσιαλεπαναστατών και σοσιαλδημοκρατών κρατουμένων.

-Ο Εβραίος αναρχικός ράφτης Aizenberg, ο οποίος είχε περάσει επτά χρόνια στις φυλακές του Τσάρου, βασανίζεται από τη μυστική αστυνομία σε ένα στρατόπεδο επί 31 ημέρες, χωρίς, όμως, να υποκύψει. Στο τέλος, όμως, τρελαίνεται. «Από τους 12.000 κρατούμενους, ήταν ο μόνος που αγωνίστηκε για μια ιδέα. Εμείς οι άλλοι, ήμασταν θύματα καταπίεσης. Αυτός, αγωνίστηκε ενάντια στην καταπίεση» είπε ο Alexander Weissberg.

-Ο Ιταλός αναρχικός Francesco Ghezzi συλλαμβάνεται και στέλνεται στο στρατόπεδο της Vorkuta.

1938
-Οι αρχές κλείνουν το Μουσείο Κροπότκιν.

-Ο Aron Baron πεθαίνει ή εκτελείται σε κάποιο στρατόπεδο. Η Olga Taratuta δικάζεται και εκτελείται στις 8 Φλεβάρη. Ο Sergei Tuzhilkhin εκτελείται στις 20 Ιούλη μαζί με μια ομάδα μενσεβίκων.

1941

-Ο Francesco Ghezzi πεθαίνει στη Vorkuta.

1941-1945

-Αναρχικοί συμμετέχουν σε αντάρτικες ομάδες στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ομάδα μαχνοβιτών Black Cat «Μαύρη Γάτα» δραστηριοποιείται στη Λευκορωσία. Ο Osip Tsebry σχηματίζει τη μονάδα Green Guard με βάση τις μαχνοβίτκες και αναρχικές αρχές και πολεμά τόσο των Ναζί όσο και κατά του Κόκκινου Στρατού στην Ουκρανία.

-Υπάρχει αναρχική παρουσία μεταξύ των ρωσικών δυνάμεων κατοχής στην Ανατολική Ευρώπη, «Μπακουνικοί» στη Βουλγαρία και Zavietti Kronstadta στη Γερμανία.

1947

-Αναρχικοί συμμετέχουν σε εξεγέρσεις στα στρατόπεδα Promyshleny, Jeleznodorjny και Vorkuta. Στο τελευταίο στρατόπεδο υπάρχουν και «Τολστοϊκοί αναρχικοί».

1950

-Μια μικρή ομάδα «αναρχο-μαρξιστών» υπάρχει στη Μόσχα.

1952

-Στην Karaganda Ισπανοί αναρχικοί, μέλη των CNT-FAI, συμμετέχουν σε εξεγέρσεις στρατοπέδων.

1953

-Αναρχικοί εμπλέκονται σε εξεγέρσεις σε στρατόπεδα, ιδίως στο Norilsk. Η μαύρη σημαία κυματίζει πάνω από την εξέγερση του στρατοπέδου Vorkuta.

Πηγές:
Alexandre Skirda, Nestor Makhno
Alexandre Skirda, Les anarchistes dans la revolution russe
Ante Ciliga, The Russian Enigma
Louis Mercier-Vega, L’increvable anarchisme
Paul Avrich, The Russian Anarchists
Iztok no. 1 - Sur l’anarchisme en URSS (1921-1979) (article in Iztok)
G. P. Maximov, The Guillotine at work

*Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με έναν αριθμό ρωσικών πηγών, ο Vladimir ("Bill") Shatov εκτελέστηκε το 1937, ενώ άλλες πηγές λένε ότι πέθανε το 1943 στο Κίεβο, ενόσω ήταν ακόμα από κράτηση. Αυτό είναι παράξενο από τη στιγμή που το 1943 το Κίεβο είχε καταληφθεί από τα ναζιστικά στρατεύματα και η κατοχή του κράτησε μέχρι τον Νοέμβρη αυτού του χρόνου. Η Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια μεταφέρει πιο μετά το τέλος της κατοχής. Πιθανώς, πληροφορίες για την τύχη του Shatov μπορούν να αντληθούν στο Καζακστάν, όπου στη δεκαετία του 1930 ο ίδιος εργαζόταν σε κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών (υπό το καθεστώς της καταναγκαστικής εργασίας). Αποκαταστάθηκε το 1955.

*Το αγγλικό κείμενο δημοσιεύτηκε εδώ: https://libcom.org/history/1921-1953-chronology-russian-anarchism Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

image russian1.jpg 0.04 Mb

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Wed 22 Sep, 20:57

browse text browse image

e5c75473e6d30b98cb70a2fa4fdf1bba.png imageΤί συμβαίνει στο ... Sep 21 20:07 by Συντρόφια από το Αφγανιστάν και το Ιράν 0 comments

alexanderberkman.jpg imageΗ ανάγκη της μετά ... Sep 18 18:34 by Alexander Berkman 0 comments

textSelf Organisation Or Chaos Sep 16 15:09 by Anarchist Federation (Gr) 0 comments

reflexiones_afganistn.jpeg imageReflexiones sobre la situación de Afganistán Sep 13 18:13 by ViaLibre 0 comments

russian.jpg imageΧρονολόγιο ρωσικ... Sep 11 21:53 by Nick Heath 0 comments

blackmask11.jpg image“Up against the wall motherfucker!” Sep 09 18:38 by Αργύρης Αργυριάδης 0 comments

image_1.jpeg imageΕμβόλιο εναντίον... Sep 08 20:13 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

image.jpeg imageVaccination vs global capitalism Sep 07 22:18 by Mebourne Anarchist Communist Group 0 comments

haroldq.jpg image¡Harold está libre, cayó el montaje judicial! Sep 07 14:57 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

textKSL: Bulletin of the Kate Sharpley Library No. 103, September 2021 has just been posted on... Sep 06 20:25 by KSL 0 comments

arton4281_1.jpg imageΗ μη επέμβαση και &#... Sep 04 21:00 by Camillo Berneri* 0 comments

eru4zxwyagavsa.jpg imageHarold Ordóñez Botero: montaje judicial, persecución política, y accionar terrorista del E... Sep 03 21:14 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

coronaviruscovid19ataglance10august2021_1.png imageΜετάβαση στην κα`... Sep 02 21:40 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

coronaviruscovid19ataglance10august2021.png imageTransition to disaster Sep 01 20:33 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

indigenous_struggle.jpeg imageIndigenous struggles against capitalism in Australia Aug 31 19:46 by Black Flag Sydney 0 comments

wideafghanskinny09752x440.jpeg imageThe fall of Kabul Aug 30 21:30 by Danny La Rouge 0 comments

errico.jpg imageΑναρχισμός και Ε`... Aug 30 13:07 by Ερρίκο Μαλατέστα 0 comments

img_20210319_094034.jpg imageΓια την πανδημία... Aug 26 07:30 by Pasamontaña 0 comments

offical_secrets_image.jpg imageMovie Review: ‘OFFICIAL SECRETS’ (2019) Aug 22 21:24 by LAMA 0 comments

download_1.jpg imageΗ ανυπακοή των κα ... Aug 21 20:25 by Αναρχικοί από την Εύβοια 0 comments

amazonworkers1920x10801860x280.jpg imageAmazon: Τελετουργικά υ ... Aug 18 20:25 by Πάνος Θεοδωρόπουλος 0 comments

images.jpeg imageΑπό το λαό προς το &... Aug 17 18:36 by Ευβοιώτικη Πρωτοβουλία Αναρχικής Αγροτιάς 0 comments

geronimo_protest_4.jpg imageWellington “Save Geronimo!” Protest Report Aug 15 14:00 by AWSM 0 comments

self_org_or_chaos.jpg imageΑυτοοργάνωση ή Χ^... Aug 13 21:21 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

textFeminist Protests in Palestine Aug 11 17:51 by Fidaa Zaanin 0 comments

Artwork: Clifford Harper imageΤο παιδί και οι εχ&#... Aug 08 20:04 by Emma Goldman 0 comments

download.jpg imageΗ βιβλική καταστ`... Aug 07 21:14 by Αναρχικοί από την Εύβοια 0 comments

text[South Africa] We are dying for food Aug 06 22:31 by Abahlali baseMjondolo 0 comments

lisboa.jpg imageΔιακήρυξη Αρχών Aug 05 22:09 by Dmitri (transl.) 0 comments

screen_shot_20210802_at_13.08.png imageSouth Africa: Historic rupture or warring brothers again? Aug 03 21:28 by Mandy Moussouris and Shawn Hattingh 1 comments

more >>
© 2005-2021 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]