user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
brazil/guyana/suriname/fguiana / anti-fascismo / opinião / análise Sunday September 23, 2018 10:15 byBrunoL

22 de setembro de 2018, Bruno Lima Rocha
Estamos em setembro de 2018 e metade do Brasil está sob um legítimo e justificado estado de nervos. No texto que segue fazemos três reflexões sobre o momento do antifascismo e algumas perspectivas.

22 de setembro de 2018, Bruno Lima Rocha
Estamos em setembro de 2018 e metade do Brasil está sob um legítimo e justificado estado de nervos. No texto que segue fazemos três reflexões sobre o momento do antifascismo e algumas perspectivas.
1ª reflexão: O que está indo embora junto com o fim da Nova República
O barco já está afundando, ou seja, a Nova República está sendo enterrada viva e com ela os direitos sociais duramente batalhados como contrapartida da luta do povo brasileiro no período da Abertura lenta, gradual e restrita. Como diziam os antigos, isso – a perda - já é jornal velho.
Os direitos sociais são a conquista substantiva na Constituição de 1988 e, sim, formavam na década de '80 a concepção do reformismo ainda radicalizado, mesclando uma formação em cima de Paulo Freire e Antonio Gramsci, e todas as diversas significações que isso pode implicar em um partido massivo, com direito de tendência e liderança carismática e intocável, como o ex-presidente Lula.
O ciclo que se encerra está para além da Nova República e trata-se da formalização institucional das relações sociais no Brasil. Há registro de comemoração do primeiro de maio - dia do trabalhador - já em 1892. Na virada do século, boa parte das associações mutualistas ou ligas de socorros mútuos foram acompanhando o debate da ala federalista da 1a Associação Internacional e tomaram os rumos do chamado sindicalismo de intenção revolucionária (de orientação anarquista). Foram exatos quarenta anos até as primeiras legislações de vulto ser promulgadas em 1932. Vargas terminou o trabalho sujo de Arthur Bernardes, cortou a cabeça do sindicalismo classista, reprimiu primeiro o anarquismo e depois a linha de Moscou e concluiu sua obra excluindo os setores mais duros do integralismo de seu Estado Novo, aos moldes do salazarismo português à época.
Mas, com toda a repressão e o autoritarismo varguista, o conjunto de regulações do mundo do trabalho e das legislações sociais veio em um crescendo, chegando até ao mundo da roça, o campo, em pleno governo Geisel. Por isso a ditadura no Brasil criou um regime de tutela militar e voltado para a modernização conservadora. Está tudo indo embora neste período histórico, à exceção do pior de sua reivindicação: militares entreguistas; neoliberais selvagens; esnobismo anti-povo e elogio às posturas anti-intelectuais. Enfim, estamos vendo a linha chilena manifestando-se através do racismo de classe como bem define Jessé Souza.
O desmonte do Estado em sua dimensão tanto pública como estratégica até pode ser revertido ou ter alguma interrupção, mas o pacto de classes gerado na Abertura e depois aprofundado no período lulista, esse já era. É um morto vivo e não terá solução nem neste ano e menos ainda no próximo biênio, independente do resultado das eleições presidenciais.

2ª reflexão: Onde e como transformar a revolta ao protofascismo em luta popular organizada?
Realmente o momento é grave, e por vários motivos, – relações causais diretas e indiretas - já muitas vezes debatidos tanto aqui como em publicações semelhantes. Se por um lado o recuo de legislação protetiva conforme narrado acima, simplesmente retira o chão de quem precisa literalmente ser protegido da sanha do capitalismo periférico, por outro, chama a atenção para novos recursos societários.
Traduzindo, os espaços urbanos vão ficar cada vez mais perigosos se não houver uma ampla - e urgente - retomada do investimento em equipamentos públicos. Como isso não transforma territórios violentos em "pacificados" em menos de três anos, teremos um trabalho social em locais deflagrados cada vez mais difíceis de serem executados. Mas, como se sabe na luta popular, ou se tem trabalho de base, e a partir destes, temos recursos de mobilização, ou tudo não passa de perigosa ilusão.
Um espaço intermediário seria o incremento da mobilização, com algum grau razoável de organização perene, das lutas derivadas do antifascismo que emerge nos últimos quatro anos, à medida que o pacto de classes é derrubado e através deste, a Nova República também. A sociedade está bastante mobilizada através de redes de identificação política, ideológica, simbólica, de gêneros, étnico-culturais e faltava - falta ainda - algum grau de unidade para todo esse caldeirão de possíveis lutas que ultrapassam a superfície e se fazem notar.
A aposta segura seria esse caldo de cultura como energia sobrante, na resistência ao avanço do protofascismo - caso a desgraça ocorra e a chapa Bolsonaro-Mourão vença nas urnas e, ainda que o pior não ocorra, apostar que todo o avanço reacionário vai recuar se perder para o voto útil é algo que beira a fantasia organizada.
Vem daí a questão de fundo: como garantir que toda essa energia que transborda o voto útil e o alinhamento ao reformismo possa existir a partir de novembro, e mais importante ainda, consiga realinhar forças a partir de fevereiro-março de 2019?!
Não está fácil, mas é o momento de menor recuo desde a avançada que culminou na rebelião popular de 2013 e o decorrente sequestro da pauta pelos grupos de mídia naquele ano ainda.
3ª reflexão: E os passos seguintes?
Pareço repetir o óbvio, mas se eu ainda conheço as centro-esquerdas e esquerdas brasileiras, não vejo nada além de "expectativas" quanto ao "o que fazer caso a desgraça aconteça". Assim, arrisco o passo seguinte do antifascismo cravando alguma unidade. Primeiro, observo que a dimensão das lutas sociais, da defesa da democracia em seu sentido mais profundo, vai ser a constante do dia a dia. Caso Bolsonaro, seu guru Chicago Boy e o general que "admira" Ustra em rede nacional e sem rubor algum não ganhem, 2019 será uma reedição de 2015 durante o governo Levy. Mas, caso os protofascistas cheguem ao Planalto pela força do voto na urna burguesa, aí o racha nacional se materializa. Explico.
Se a aventura política da versão brasileira linha chilena não der em vitória eleitoral, essas forças se dissipam e provavelmente em algum flanco jurídico o futuro ex-deputado vai sofrer.
A derrota eleitoral de Bolsonaro pode galvanizar o projeto político de médio prazo, no NOVO, onde os ultraliberais "apresentáveis se apresentam para a sociedade", propondo o desmonte dos direitos coletivos em nome de uma modernização colonizada. A distopia de Buchanan, Mises e Hayek pode vir a se tropicalizar, sempre com a inestimável ajuda da mídia, mas não agora.
O agora é o ontem, no cume de guerra fria e a linha chilena ruminantes no Brasil. Daí, o debate óbvio e que obviamente não cabe em rede aberta, é observar o que cada agrupação, corrente, tendência, coletivo, federação, organização, partido e movimento fará diante de uma democracia aparente e um projeto totalitário e ultraliberal no Planalto. Se do lado de cá tudo é ainda especulação, do lado de lá, posso apostar em um avanço na criminalização da luta política e a judicialização do debate cibernético. E, ao contrário do que ocorre com Trump, aqui o "Estado profundo" parece querer mergulhar de cabeça na distopia neo integralista onde o fantasma de Olympio Mourão faz morada. O tema é tão delicado que paro por aqui, mas corroboro - neste quesito - a análise quanto ao papel da Lava-Jato e quem a apoia incondicionalmente feita pelo liberal semi arrependido Reinaldo Azevedo. Este, antes de deitar baboseira no panfleto dos Civita - onde não está mais - deveria ter relido o Golbery e, tal como o Dr. Frankenstein, se dado conta: "eu criei um monstro!". Neste caso, não se trata somente do hoje âncora de programa líder na Bandnews. Quantos e tantos que ajudaram a criar o monstro e agora sequer sabem o que fazer e nem para onde correr.
Da banda de cá de novo, será a hora de rumar no sentido da bela estrofe do mais célebre hino antifascista, a Canção do Expedicionário, marcha da Força Expedicionária Brasileira (FEB)
"esse 'V' que simboliza, a vitória que virá, Nossa vitória final".
Tenho muita esperança no sentido coletivo das brasileiras e dos brasileiros. Vale lembrar que o povo se armou de voluntários e obrigou o Estado Novo a ir à guerra contra o Eixo nazifascista. Na campanha da Itália, nossos heróis pracinhas enfrentaram tropas alemãs com mais de cinco anos de guerra e neve na altura do joelho. Os fascistas daqui, como Olympio Mourão ou o patético Eduardo Gomes, passaram a mesma guerra no Brasil, se escondendo atrás de uma mesa.
Há que seguir a letra, "as asas do meu ideal, a glória do meu Brasil". Ou seja, concluir a obra do herói da FAB, brigadeiro Rui Moreira Lima, que da eternidade deve ainda desejar cumprir a ordem direta que Jango mesmo levando um golpe, nunca dera.

Bruno Lima Rocha é pós-doutorando em economia política, doutor e mestre em ciência política, professor de relações internacionais e de jornalismo.
(estrategiaeanaliseblog.com / blimarocha@gmail.com / grupo do Telegram t.me/estrategiaeanalise)

«Δεν φοβόμαστε». Δεν θα τρομοκρατηθούν από τις φασιστικές επιθέσεις ή από την απάθεια της αστυνομίας που κοιτούσε καθώς μαχαιρωνόντουσαν. Το φεμινιστικό κίνημα κατανοεί ότι ενώ κατατίθενται αιτήματα για νέους νόμους, η πάλη για τον φεμινισμό είναι έξω, στους δρόμους, τους χώρους εργασίας και τις γειτονιές.

Δεν Φοβόμαστε: Ο φεμινισμός στη Χιλή κερδίζει έδαφος παρά τις φασιστικές επιθέσεις

Η Black Rose/Rosa Negra Anarchist Federation στέλνει την απόλυτη αλληλεγγύη της στις φεμινίστριες σε όλη τη Χιλή που μάχονται για ελεύθερη και νόμιμη πρόσβαση στην έκτρωση! Θέλουμε να τονίσουμε ιδιαίτερα την υποστήριξή μας στην Coordinadora Feminista 8 de Marzo, την Coordinadora Feministas en Lucha, καθώς και τις δεκάδες φεμινιστικές κολεκτίβες και άλλες οργανώσεις που συμμετέχουν σ’ αυτόν τον αγώνα.

Στις 25 Ιουλίου 2018, 50.000 φεμινίστριες και υποστηρικτές των ελεύθερων και νόμιμων υπηρεσιών έκτρωσης κατέβηκαν στους δρόμους του Σαντιάγκο στη Χιλή. Η πορεία τίμησε την 5η επέτειο από την κατάληψη του κεντρικού καθεδρικού ναού από τις φεμινίστριες στη διάρκεια λειτουργίας που πρωτοστατούσε ο αρχιεπίσκοπος της Χιλής προς τιμήν του Άγιου Σαντιάγκο με επισκόπους, τον δήμαρχο και άλλους κυβερνητικούς αξιωματούχους να παρευρίσκονται. Το γεγονός ήταν η πρώτη φεμινιστική toma (κατάληψη) και αποτέλεσε ορόσημο για το φεμινιστικό κίνημα στη Χιλή που, από το 2013, άνθισε σε μαζικό κίνημα με αντίκτυπο στους πολιτικούς χώρους και διαλόγους σε ολόκληρη τη χώρα.

Το φεμινιστικό κίνημα κερδίζει αργά έδαφος σε όλη τη Λατινική Αμερική. Στην Ουρουγουάη, μετά από χρόνια αγώνα, η έκτρωση πριν τις 12 εβδομάδες νομιμοποιήθηκε το 2012. Η Χιλή, μέχρι πρόσφατα μαζί με το Ελ Σαλβαντόρ, είχε την αυστηρότερη νομοθεσία γύρω από τις εκτρώσεις, που δεν επιτρέπονταν υπό οποιοσδήποτε συνθήκες, νομοθεσία που θεσπίστηκε το 1989 από το καθεστώς Pinochet. Τον Αύγουστο του 2017, η γερουσία της Χιλής ενέκρινε ένα νομοσχέδιο που επέτρεπε την έκτρωση μόνο σε τρεις περιπτώσεις: αν η ζωή της γυναίκας είναι σε κίνδυνο, αν το έμβρυο δεν είναι βιώσιμο, ή στην περίπτωση βιασμού κοριτσιών 14 ετών και κάτω. Στην Αργεντινή, οι φεμινίστριες είναι στο μεταίχμιο να δουν την νομιμοποίηση της έκτρωσης, που περιμένει την ψήφιση της στη Σύγκλητο της Αργεντινής στις 8 Αυγούστου.

Σε ένα άρθρο της Alondra Carrillo, μιας vocera (εκπρόσωπος Τύπου) από την Coordinadora Feminista 8 de Marzo, έγραψε, «Για αρκετά χρόνια, ένα φάντασμα πλανάται πάνω από το κόσμο και, σε αυτή την περίπτωση, είναι το φάντασμα του φεμινισμού». Η Carrillo έχει δίκιο. Το φάντασμα του φεμινισμού μεγαλώνει και η εξουσία και η πατριαρχία που βρίσκονται σε παρακμή, αμφισβητούνται σε πραγματικό χρόνο. Καθώς το σύστημα εξουσίας αμφισβητείται, τα παραληρήματα και η βία εκείνων που χάνουν τον πολιτικό και οικονομικό έλεγχο γίνονται αισθητά.

Σε αντίδραση προς την άνοδο και τον αντίκτυπο του φεμινιστικού κινήματος, έχει δραστηριοποιηθεί μια οργάνωση πατριαρχικών ανδρών που ονομάζεται Κοινωνικό Πατριωτικό Κίνημα και περιγράφει τον εαυτό του ως εθνικιστική οργάνωση που αντιτίθεται στην νομιμοποίηση της έκτρωσης και την «ιδεολογία του φύλου». Ο εκπρόσωπος Τύπου τους, Pedro Kuntsman, δήλωσε ότι η οργάνωση δέχεται γκέι άνδρες γιατί δεν είναι υπόθεσή τους τι κάνει ο κόσμος στο κρεβάτι του, αλλά περιέγραψε τις φεμινίστριες ως hembras (θηλυκά ζώα) που θα έπρεπε να στειρωθούν. Αρκετές εκατοντάδες άνδρες μέλη αυτής της φασιστικής οργάνωσης κινητοποιήθηκαν για να εμποδίσουν την φεμινιστική πορεία, γέμισαν το δρόμο με αίμα ζώων, και επιτέθηκαν κατά των διαδηλωτ(ρι)ών, μαχαιρώνοντας τρεις γυναίκες. Ενώ αισθανόμαστε ανακούφιση που δεν χάθηκε κάποια ζωή, στεκόμαστε δίπλα στις φεμινίστριες και τους υποστηρικτές τους που διαδηλώνουν κατά της φασιστικής επίθεσης.

Μετά το περιστατικό, οι φεμινίστριες στη Χιλή γέμισαν τις σελίδες των κοινωνικών δικτύων τους με φωτογραφίες από την διαδήλωση λέγοντας: «Δεν φοβόμαστε». Δεν θα τρομοκρατηθούν από τις φασιστικές επιθέσεις ή από την απάθεια της αστυνομίας που κοιτούσε καθώς μαχαιρωνόντουσαν. Το φεμινιστικό κίνημα κατανοεί ότι ενώ κατατίθενται αιτήματα για νέους νόμους, η πάλη για τον φεμινισμό είναι έξω, στους δρόμους, τους χώρους εργασίας και τις γειτονιές.

Δεν θα υπάρξει πισωγύρισμα! Το φάντασμα του φεμινισμού είναι εδώ για να αλλάξει το κόσμο.

Από την Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων της Black Rose/Rosa Negra

26 Ιουλίου 2018

venezuela / colombia / historia / anarchist communist event Thursday September 20, 2018 23:59 byGrupo Libertario Via Libre

Encuentros Ácratas: La experiencia de las Ligas Socialistas y la izquierda abajo en 1970.

[Conmemorando el Paro Cívico Nacional del 14 de septiembre de 1977]

Hernán Darío Correa. Presentación del libro "Como marcas en la brecha. Una historia de vida (2015)".

Viernes 21 de septiembre. 6:30 pm
CODEMA [Carrera 19 # 39B-16]

Encuentros Ácratas: La experiencia de las Ligas Socialistas y la izquierda abajo en 1970.

[Conmemorando el Paro Cívico Nacional del 14 de septiembre de 1977]

Hernán Darío Correa. Presentación del libro "Como marcas en la brecha. Una historia de vida (2015)".

Viernes 21 de septiembre. 6:30 pm
CODEMA [Carrera 19 # 39B-16]

mashriq / arabia / iraq / imperialism / war / debate Tuesday September 18, 2018 23:12 byKahled Aboud   text 1 comment (last - wednesday september 19, 2018 23:27)

The so-called Syrian Civil War is Syrian in name only. It has seen combatants from scores of countries flooding into the jihadist fanatic armies, while Israel, Turkey, the US, France, the UK, Iran, Russia, the Arab monarchies, they all have meddled, bombarded, funded their own armed proxies and contributed in many ways to destroy the country. Syria is a shame on humanity, seen by everyone as an opportunity to flex their muscles and test each other’s red lines, limits and capacities. And we’ve been surprised to see the Russian emperor come out absolutely naked in this power-game.

The conflict in Syria has, above all, demonstrated the limits of the military power of Russia. All the jingoistic rhetoric of Putin-loving elements about Russia’s military might have been exposed to the world for what it is: a sham. The emperor is naked –Russia is nothing but a rundown state with pretentions of being a super-power, which may be able to bully the Georgians, but south of the Caucasus, it is others who run the show. And the war in Syria has proved just that. Despite the massive success of the operations to defeat jihadists in Syria and to boost the government of Assad –the only leader of the only country who would be willing to give them a military base in the Mediterranean-, Russia has clashed against a formidable military force which tests the limits of its hard power. This was demonstrated by Erdogan time and again, but particularly with the Sochi meeting which made partition of Syria official, showed that Turkey wouldn’t back down to Russia’s threats and showed its willingness to protect the most back-warded jihadists imaginable. It is Erdogan, not Putin who sets the agenda and who determines what is acceptable and what is not in Syria. Russia was humiliated, proving that getting into a course of conflict with a NATO country is no option for them. Their limits were exposed for everyone to see.

It is not the first time that Turkey slaps Russia in the face. They downed a Russian fighter; their ambassador Andrei Karlov was assassinated in Turkey by a policeman whom jihadists in Idlib parade as a hero; and what does Russia do? Some economic measures against Turkey only to be back a couple of months later with a stronger than ever relationship. They drum-beat like King Kong and then do nothing. Not because they are sensible, or hold the higher moral ground, or because they try not to escalate things. They don’t do anything because they can’t. Simple as that. The outdated Russian army is efficient enough to carpet bomb –they lack capacity for precision targeting- gangs of armed jihadists who spend most of their time reading the Q’uran as opposed to military theory anyway. But confronted to a real army, such as Turkey, they will back. Sergey Lavrov, their minister of foreign affairs, yelled from the top of his lungs that the territorial integrity of Syria was out of question and they would bomb the terrorists in Idlib. In Tehran Putin was saying that a cease-fire was out of question. But Turkey only needed to move its military forces into the region to convince Putin to sit in the negotiating table one week later and accept a de-militarised zone; indeed more than what Erdogan had originally asked for. And what about the territorial integrity of Syria and the fight against Al-Qaeda? Well, now Syria has been officially partitioned and the Al-Qaeda gangs will be well looked after by their Turkish sponsors.

To add injury to insult, that very night a number of targets in Syria, including Latakia where Russia has its military base, came under attack by Israeli fighters. The highly inefficient Russian air-defences not only didn’t manage to stop most of the bombs to hit target, but they actually managed to down a cargo place with 15 Russian soldiers behind which the Israeli fighter jets had taken shelter to attack Syria. The Russian Minister of Defence comes out to say that Russia reserves the right to take appropriate measures against hostile Israeli actions… and what will happen? Guessed right. Nothing. This is just bluffing. Putin already came out to say that the Israelis didn’t mean it and in a couple of days everything will be back to business as usual. Israel will keep bombarding Syria as the please, and Putin will declare that his love for Netanyahu is eternal and that a dozen dead Russians are not that big a deal at all. They will come out of this with a relationship stronger than ever. The harder you hit Putin, the stronger the relationship will be after the blow.

But if you give him what he wants, then he will trample all over you. Look at Assad, renewing the Russian military base until 2049, when Putin accepts the partition of Syria, and actually coordinates with Israel their bombardments so they don’t hit Russians but ‘kill as many Syrians as you like, sir’ –what kind of strange alliance is that? But it is not only that Russians will not stop Israel from bombing their supposed ally –they actually can’t do anything about it. The Latakia bombings demonstrated that Russia can’t even defend the surroundings of their military bases. Let’s see if anyone would dare to bombard jihadists even miles away from the Al-Tanf US military base in Southern Syria! If Russia can’t protect even its own bases and their own military personnel, what can Assad expect in terms of protection from future bombardments and interventions?

As for poor Syria, its future looks grim as hell. Assad has been left with a partitioned country and nothing much of a say in the future of it. The Kurdish have been increasingly turned into a proxy army for the US and their dependence on them was tested with the Turkish invasion of Afrin: it fell like a house of cards. Their enclave will be turned into a US protectorate in exchange of oil and military bases –which sooner rather than later will be officially sanctioned by the US, which will never allow a Turkish military incursion where their military bases are. Erdogan’s limits are not set by Russia, but by the US and Israel. Thus, all the transformative and emancipatory potential of the experience of Rojava, the only honourable page written in this senseless conflict, will come to nothing. The US will never allow any serious challenge to ‘capitalist modernity’ in their protectorate. They will possibly allow women co-chairs all over the place to prove the world how progressive Rojava is, same as Israel and their gay parade marches, proof that they are a “progressive” country, nevermind the plight of Palestinians. But to question class relations and imperialism in Rojava? To be serious about self-government? That is really difficult to happen under US sponsorship. Possibly far more pressure will be put on them to distance from the PKK which is getting shattered in Turkey and Northern Iraq. The Kurdish are prisoners now of US presence in Syria, and no amount of PR exercises will change the fact that if your autonomy depends on the presence of a foreign empire, it is empty chatter.

Was there another possible outcome? Yes. A pragmatic alliance between Assad and the Kurds, which would have allowed for Assad to remain as president and the Kurdish to get a degree of autonomy, stood a real chance of defeating Turkey and its proxies, while keeping a certain autonomy from their foreign patrons. A far cry from the scenario every party would have wished for, but no doubt the best possible scenario that could have come out of this absolute humanitarian disaster called Syrian Civil War. But precisely the proxy nature of the conflict didn’t allow anyone to see this chance. The Kurdish thought, and still think (surprisingly, even after Afrin), that the US is their friend. The Assadists thought that Russia was their friend. Imperialism has no friends, only interests. Whether it is the proper US imperialism, or the pathetically hallucinatory Russian imperialism, they only looked for their interests. Israel has won a weak neighbour unable to defend itself and under constant threat from the jihadists pockets kept live by Turkey. Turkey will manage to keep the Kurdish at bay and annex new territories in Idlib, Al-Bab, Jarabulus, and Afrin through proxies to feed the neo-Ottomanists dreams of its caliph. The US won oil and 14 military bases Russia keep their only military base in the Mediterranean, one which they can’t even defend. But there it is. And the Arab or Kurdish Syrians? Irrevocably partitioned into protectorates and unable to have a say in their own future. What a prospect!

Welcome to the New Middle East that Bush foresaw back in 2001.

Απέναντι στον κόσμο της εξουσίας, απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου, οφείλουμε να υψώσουμε συλλογικά ελευθεριακά αναχώματα ανάσχεσης της ολομέτωπης επίθεσής τους, αποδομώντας καταρχήν έναν από τους βασικότερους ιδεολογικούς πυλώνες του κράτους, αυτόν της εθνικιστικής-πατριωτικής ιδεολογίας. Η αποδόμηση αυτή αποτελεί ταυτόχρονα και την αναγκαία συνθήκη για την οικοδόμηση της ελευθεριακής επαναστατικής προοπτικής, που στρατηγικό της στόχο έχει την καταστροφή κράτους και κεφαλαίου και την κοινωνική και ατομική απελευθέρωση.

22 Σεπτέμβρη 2018 / Εκδήλωση – συζήτηση: Εθνικισμός-πατριωτισμός ως πυλώνες του κράτους. Η αποδόμησή τους ως προϋπόθεση για την ελευθεριακή επαναστατική προοπτική.

Ιστορικά, σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης εντείνονται οι εκμεταλλευτικές και καταπιεστικές συνθήκες, με αποτέλεσμα την όξυνση των κοινωνικών/ταξικών αντιθέσεων. Η διαρκής υποτίμηση της εργασίας, η ένταση της εξαθλίωσης και η συνολική υποβάθμιση των υλικών όρων και της ποιότητας διαβίωσης της τάξης μας, αποτελεί τη βασική στρατηγική επιλογή στην κατεύθυνση επιβίωσης και διαιώνισης του κυρίαρχου εξουσιαστικού συστήματος. Σε μια τέτοια συνθήκη, η κοινωνική συναίνεση και ο διαρκώς επιδιωκόμενος έλεγχος του πληθυσμού καθίστανται ιδιαίτερα επισφαλείς. Συνεπώς, προκειμένου να επιτευχθεί η αναγκαία κρατική και καπιταλιστική αναδιάρθρωση, επιστρατεύονται αφενός οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους στην κατεύθυνση της τρομοκράτησης και της πειθάρχησης της τάξης μας (ποινικοποίηση κοινωνικών/ταξικών αγώνων, εγκλεισμός και εξοντωτικές ποινές σε αγωνιζόμενους/ες, πρακτική κατάργηση απεργιών, θεσμικός ρατσισμός, με στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών/στριών) και αφετέρου κάθε δυνατός μηχανισμός προπαγάνδας και αποπροσανατολισμού του κοινωνικού σώματος. Μια τέτοια συνθήκη βιώνουμε στην παρούσα συγκυρία, τόσο παγκόσμια όσο και ειδικότερα στο ελληνικό κράτος.

Οι κυρίαρχοι μηχανισμοί προπαγάνδας, επιστρατεύονται από κράτος και κεφάλαιο προκειμένου να επιτευχθεί ο ιδεολογικός έλεγχος των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων τμημάτων της κοινωνίας. Τα θεσμικά ΜΜΕ, ο εκκλησιαστικός μηχανισμός της θρησκείας και το εκπαιδευτικό σύστημα, αποτελούν δομικούς μηχανισμούς για την προώθηση των πιο συντηρητικών και σκοταδιστικών δογμάτων, στην κατεύθυνση προώθησης της «εθνικής ενότητας και ομοψυχίας». Το τρίπτυχο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» επανέρχεται ενισχυμένο στο προσκήνιο, καθώς οι κυρίαρχοι επιχειρούν να διασπείρουν και να ενισχύσουν τα θεμελιώδη ιδεολογήματα και δομικά χαρακτηριστικά του κρατισμού, της αστικής δημοκρατίας και του εθνοκεντρισμού (εθνικισμός, ανορθολογισμός, πατριαρχία). Ο εθνικισμός-πατριωτισμός, ως ιδεολογικός πυλώνας της αστικής κυριαρχίας, έχει ιστορικά αποτελέσει πετυχημένο ιδεολογικό εργαλείο του κράτους, για την χειραγώγηση των συνειδήσεων των υπηκόων του. Σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, ανάγεται σε κυρίαρχο ενοποιητικό αφήγημα πλούσιων και φτωχών, καταπιεστών και καταπιεσμένων, εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων. Ως πολιτική ιδεολογία του κράτους και ως βασικός πυλώνας της κοινωνικής του νομιμοποίησης, ο εθνικισμός-πατριωτισμός αναβαθμίζεται από τους ιδεολογικούς (σχολείο, παν/μιο, ΜΜΕ, στρατός) και κατασταλτικούς (στρατός, αστυνομία, δικαστικό σύστημα) μηχανισμούς του, προκειμένου να επιτευχθεί η πολυπόθητη για τα αφεντικά «εθνική ενότητα», ως αντίβαρο στη διαμόρφωση ταξικής συνείδησης. Για την ενίσχυση της εθνικής ενότητας επιστρατεύονται τόσο εξωτερικοί (Μακεδονία-FYROM, Τουρκία) όσο και εσωτερικοί (όσοι δεν εμπίπτουν ή αμφισβητούν την κυρίαρχη εθνική αφήγηση) «εχθροί του έθνους». Το εθνικό αφήγημα, που προσπαθεί να θολώσει και να σκεπάσει τις οξυνόμενες ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις, βρίσκει εύφορο έδαφος σε κομμάτι του κοινωνικού σώματος, με αποτέλεσμα τα εθνικιστικά, ρατσιστικά και πολεμοχαρή συλλαλητήρια του τελευταίου χρόνου σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και επαρχιακές πόλεις.

Τα φασιστικά και ακροδεξιά κόμματα υποστηρίζουν ιδεολογικά κι εκμεταλλεύονται αυτόν τον κρατικό σχεδιασμό, αυξάνοντας την πολιτική και κοινωνική τους επιρροή μέσω της προώθησης της εθνικιστικής ιδεολογίας. Από την άλλη, η ουσιαστική πολιτική συμφωνία της αριστεράς (κυβερνώσας και αντικυβερνητικής, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής, μνημονιακής και αντιμνημονιακής) στο ιδεολόγημα της φαντασιακής κοινότητας του «έθνους», παίρνει σάρκα και οστά με την προπαγάνδιση κρατικών μοντέλων «εθνικής» ανεξαρτησίας, προωθώντας και ενισχύοντας την εθνική-πατριωτική συνείδηση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Με αυτό τον τρόπο, η αριστερά ενισχύει τις στρατηγικές επιδιώξεις κράτους και κεφαλαίου.

Το σύγχρονο αστικό κράτος, τόσο ως δομή όσο και ως κοινωνική σχέση, δημιούργησε και εξέθρεψε τον εθνικισμό-πατριωτισμό και συμπορεύτηκε μαζί του, σε τέτοιο βαθμό που να θεωρούνται πλέον από την συντριπτική πλειοψηφία, ως αξεδιάλυτες έννοιες. Έτσι, κάθε ιδεολογικό σύστημα το οποίο αποδέχεται το κράτος είτε ως το ιδανικό σύστημα κοινωνικής οργάνωσης, είτε ως εργαλείο για την ταξική και κοινωνική χειραφέτηση, είναι αναγκασμένο να αποδεχτεί, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, και το ιδεολόγημα του έθνους. Το μοναδικό πολιτικό ρεύμα που επί εκατοντάδες χρόνια αντιτάχθηκε, από τη γέννησή του κιόλας, τόσο στο κράτος όσο και στο αστικό ιδεολόγημα του εθνικισμού, ήταν (και παραμένει) το αναρχικό ρεύμα. Απέναντι στον κόσμο της εξουσίας, απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου, οφείλουμε να υψώσουμε συλλογικά ελευθεριακά αναχώματα ανάσχεσης της ολομέτωπης επίθεσής τους, αποδομώντας καταρχήν έναν από τους βασικότερους ιδεολογικούς πυλώνες του κράτους, αυτόν της εθνικιστικής-πατριωτικής ιδεολογίας. Η αποδόμηση αυτή αποτελεί ταυτόχρονα και την αναγκαία συνθήκη για την οικοδόμηση της ελευθεριακής επαναστατικής προοπτικής, που στρατηγικό της στόχο έχει την καταστροφή κράτους και κεφαλαίου και την κοινωνική και ατομική απελευθέρωση.

ΚΑΝΕΝΑ «ΕΘΝΟΣ» ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ, ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΝΟΡΟ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ.

15 Σεπτέμβρη 2018

Αναρχική Συλλογικότητα Καθ’οδόν & Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto

Εκδήλωση – συζήτηση, Σάββατο 22 Σεπτέμβρη στις 18:30′, αρχιτεκτονική σχολή Π.Θ.

newsfilter

Wed 26 Sep, 14:13

browse text browse image

direitosdopovo.jpg imageTrês reflexões sobre o momento do antifascismo brasileiro Sep 23 10:15 by BrunoL 0 comments

22 de setembro de 2018, Bruno Lima Rocha
Estamos em setembro de 2018 e metade do Brasil está sob um legítimo e justificado estado de nervos. No texto que segue fazemos três reflexões sobre o momento do antifascismo e algumas perspectivas.

0004f0c1_big610x380.jpg image«Δεν φοβόμαστε» Sep 21 19:23 by Black Rose/Rosa Negra 0 comments

«Δεν φοβόμαστε». Δεν θα τρομοκρατηθούν από τις φασιστικές επιθέσεις ή από την απάθεια της αστυνομίας που κοιτούσε καθώς μαχαιρωνόντουσαν. Το φεμινιστικό κίνημα κατανοεί ότι ενώ κατατίθενται αιτήματα για νέους νόμους, η πάλη για τον φεμινισμό είναι έξω, στους δρόμους, τους χώρους εργασίας και τις γειτονιές.

42121200_1806158409504990_924262337735557120_o.jpg image[Colombia] Encuentro Ácrata Sep 20 23:59 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

Encuentros Ácratas: La experiencia de las Ligas Socialistas y la izquierda abajo en 1970.

[Conmemorando el Paro Cívico Nacional del 14 de septiembre de 1977]

Hernán Darío Correa. Presentación del libro "Como marcas en la brecha. Una historia de vida (2015)".

Viernes 21 de septiembre. 6:30 pm
CODEMA [Carrera 19 # 39B-16]

172090_600.jpg imageThe naked emperor and the new Syria Sep 18 23:12 by Kahled Aboud 1 comments

The so-called Syrian Civil War is Syrian in name only. It has seen combatants from scores of countries flooding into the jihadist fanatic armies, while Israel, Turkey, the US, France, the UK, Iran, Russia, the Arab monarchies, they all have meddled, bombarded, funded their own armed proxies and contributed in many ways to destroy the country. Syria is a shame on humanity, seen by everyone as an opportunity to flex their muscles and test each other’s red lines, limits and capacities. And we’ve been surprised to see the Russian emperor come out absolutely naked in this power-game.

38016048_1565638766874703_2001858735969927168_n.jpg imageΕθνικισμός-πατρι... Sep 16 19:47 by Καθ’οδόν & mⒶnifesto 0 comments

Απέναντι στον κόσμο της εξουσίας, απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου, οφείλουμε να υψώσουμε συλλογικά ελευθεριακά αναχώματα ανάσχεσης της ολομέτωπης επίθεσής τους, αποδομώντας καταρχήν έναν από τους βασικότερους ιδεολογικούς πυλώνες του κράτους, αυτόν της εθνικιστικής-πατριωτικής ιδεολογίας. Η αποδόμηση αυτή αποτελεί ταυτόχρονα και την αναγκαία συνθήκη για την οικοδόμηση της ελευθεριακής επαναστατικής προοπτικής, που στρατηγικό της στόχο έχει την καταστροφή κράτους και κεφαλαίου και την κοινωνική και ατομική απελευθέρωση.

migration.jpg imageMigration: Europe and Aotearoa/New Zealand Sep 16 08:04 by Pink Panther 0 comments

This article looks at the phenomenon of recent migration to Europe and Aotearoa/New Zealand, highlighting both commonalities and differences.

text"The North American American Anarchist: The Newspaper Dedicated to Direct Action" Sep 15 06:02 by Mike Harris 1 comments

Some on-line copies of "The North American Anarchist", publication of the Anarchist-Communist Federation of North America (ACF).

fau.png imageCarta Opinión – fAu – Agosto 2018 Sep 15 05:48 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

La Carta Opinión de la Federación Anarquista Uruguaya del mes de agosto 2018.

basra1.jpg imageLes manifestations dans la ville de Bassorah, au sud de l'Irak, continuent Sep 14 05:30 by Zaher Baher 0 comments

Voici un reportage sur les événements qui se déroulent actuellement à Bassorah, la troisième ville en importance en Irak. Les manifestants et manifestantes sont de retour dans les rues depuis le 4 septembre pour réclamer leurs droits fondamentaux.

textThe US-Turkey stand-off in context: the US and the weaponisation of global finance Sep 13 19:04 by VASSILIS K. FOUSKAS and BULENT GOKAY 0 comments

Mainstream pundits and media commentators see the crisis in US-Turkey relations and the collapse of the Turkish currency as a result of Turkey's refusal to hand over to the US an American Evangelical priest. The analysis here shows that the roots of the conflict in times of crisis, uncertainty and hegemonic instability, go far beyond political epiphenomena. The US, a declining superpower, is trying to use the power of the dollar as a weapon to punish Turkey and other disobedient actors in the international system.

prisonersarestrikingnationwidesept9oaklandposterblackoutcollective.jpg imageΗΠΑ: Απεργία φυλα ... Sep 10 22:08 by Διεθνές Συνδικ. Γραφείο 0 comments

Ως Διεθνές Συνδικαλιστικό Δίκτυο Αλληλεγγύης και Αγώνα υπερασπιζόμαστε την ίση πληρωμή για ίση εργασία. Δεν μπορεί να γίνεται ανεκτό κρατούμενοι που έχουν να υπομένουν την ίδια την φυλάκιση, να δέχονται και εργασιακή εκμετάλλευση. Θεωρούμε ευθέως υπεύθυνες τις πολιτείες που φυλακίζουν αυτούς τους ανθρώπους για αυτές τις πρακτικές.
Καταγγέλλουμε, επίσης, την πίεση και τις απειλές που ασκούν οι κρατικές δύναμης καταστολής προς τους απεργούς κρατουμένους, προκειμένου να καταστείλουν την κινητοποίηση τους και να φιμώσουν τις δράσεις τους.

golpe_entreguista.jpg imageBrasil em transe e o desmonte generalizado, duas constatações Sep 10 01:57 by BrunoL 0 comments

Lado a lado com a violência simbólica dos discursos de ódio, galvanizados pelo atingido em Juiz de Fora (MG), temos a negação do direito ao reconhecimento e, concomitantemente, a perda progressiva dos direitos coletivos que vinham num crescendo desde 1932 e se consolidaram como política pública permanente na Constituição de 1988. Trata-se de restauração burguesa e liquidação da soberania popular e, por tabela, a soberania nacional.

anarchosyndicalistflag.png imagePost-Anarchism on the State—An Anarchist Critique Sep 09 07:52 by Wayne Price 0 comments

A review of the nature of the State as understood by anarchists, especially as proposed by the tendency called "post-anarchism." This is done through a review of the opinions of Saul Newman, a leading proponent of post-anarchism, in his work, "Anarchism, Marxism, and the Bonapartist State." The post-anarchist view is opposed by the class theory of the state, versions of which are raised by traditional, revolutionary anarchists and by Marx.

basra.jpg imageThe Protest in Basra’s city, south of Iraq, continues Sep 09 00:57 by Zaher Baher 0 comments

This is a report about what is currently going on in Basra, the third main city in Iraq. The protesters back to the streets from 4th of this month, September demanding their basic rights.

21707514_0.jpg imageThe battle of Idlib Province in Syria is decisive and crucial for the future of Rojava Sep 08 07:15 by Zaher Baher 0 comments

This article is a brief analysing of the future of Rojava in Syria in Line with the attack of Assad’s forces on Idlib’s Province . The battle of Idlib can be a crucial one for all sides who are involve especially for the regime and the Kurdish in Rojava . There are few scenarios that the Kurdish forces there and its self rule administration are facing . There is also a strong possibility after this battle the Kurdish question there can be on the top of Assad and Russia’s agenda to be resolved either way.

mechoso1.jpg imageΣυνέντευξη με Juan Carlos Mech... Sep 07 22:09 by Maria Esther Gillo 0 comments

Μια συνέντευξη του 2001 με τον συνιδρυτή της Federación Anarquista Uruguaya (FAU - Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης). Από την μπροσούρα The Federacion Anarquista Uruguaya (FAU) Crisis, Armed Struggle and Dictatorship, 1967-1985 (Η Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης [FAU]: Κρίση, Ένοπλος Αγώνας και Δικτατορία, 1967-1985, που διατίθεται από την Kate Sharpley Library.

Federación Anarquista de Rosario image¡Ante la crisis económica y política la respuesta es desde abajo! Sep 02 01:04 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

Se viven jornadas intensas en nuestro país. En los últimos días una corrida cambiaria ha llevado el dólar a valores que pulverizan los ingresos populares e instalan un escenario de inestabilidad económica y política. Ante esta situación la respuesta del gobierno está supeditada a la reunión que tendrá el martes el Ministro de Economía Dujovne en Washington. Es decir, es claro el rol del gobierno en este momento de ser un simple mensajero de los poderes imperiales. La respuesta que va a obtener de los jefes del norte es previsible: es necesario para los sectores dominantes que se lleve adelante el ajuste de la manera más brutal e inmediata posible. No le basta al “mercado”, con la degradación de nuestros salarios y los miles de despidos; como tampoco le interesa, al parecer, la continuidad del proyecto político de cambiemos. La organización y la movilización popular son la única respuesta para poner un freno a la embestida neoliberal. Desde nuestra organización estaremos promoviendo desde nuestros espacios de inserción la unidad y la acción directa como respuesta inmediata ante el ajuste que seguramente tomará un impulso redoblado.

selbysemela.jpg imageΈφυγε ένας Νοτιο^... Sep 01 14:21 by ZACF 0 comments

Ο Selby Semela, ηγετική φυσιογνωμία της εξέγερσης του 1976 εναντίον του απαρτχάιντ, πολιτικός εξόριστος και συγγραφέας (με τους Sam Thompson και Norman Abraham έγραψε το «Reflections on the Black Consciousness Movement and the South African Revolution» - «Σκέψεις για το Κίνημα Μαύρης Συνειδητοποίησης και τη Νοτιοαφρικανική Επανάσταση»), πέθανε την Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2018, σε ηλικία 60 ετών.

40361819_467518993752955_3796010319474589696_n.jpg imageΜαζί στον αγώνα, τ&#... Sep 01 13:15 by Dmitri (republising) 0 comments

Το ζευγάρι των Βούλγαρων αναρχικών, η Μαριόλα Μίλκοβα Σιράκοβα και ο Γκεόργκι Σεϊτάνοφ, συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν μαζί για τις ιδέες τους στις 26 Μάη 1925.

Selby Semela, 1958-2018 imageA South African Revolutionary Passes: Jabisile Selby Semela, 1958-2018 Aug 30 08:14 by ZACF 0 comments

Selby Semela, a leading figure in the 1976 revolt against apartheid, political exile, and author (with Sam Thompson and Norman Abraham), of “Reflections on the Black Consciousness Movement and the South African Revolution”, passed away on Wednesday, 22 August, 2018, aged but 60 years.

perigo_ultraliberal.jpg imageEstamos diante de uma ameaça ultraliberal? Aug 27 10:50 by BrunoL 0 comments

A partir de 2014 o país se viu diante de um avanço das ideias oriundas daquilo que se convencionou chamar de neoliberalismo selvagem ou ultra liberalismo. Motivos não faltariam para fazer uma lista de pessoas físicas e jurídicas que diuturnamente operam para poluir o debate político com parâmetros estadunidenses ou paradigmas absurdos como da “escola austríaca”. A sociopatia desta gente ultrapassa qualquer possibilidade de diálogo, e justo por isso, para evitar problemas legais e manter o tom da crítica, não vou me referir a nenhum instituto com pessoa jurídica no Brasil, mas às suas ideias gerais assim como uma de suas matrizes no coração do Império, talvez a baboseira mais citada. Fica subentendido do que e a quem se trata e que vistam as devidas carapuças.

ricardo_mella.jpg imageΚολλεκτιβισμός Aug 25 22:49 by Ricardo Mella 0 comments

Τοποθετήστε όλους τους ανθρώπους σε ένα καθεστώς ισότιμων οικονομικών συνθηκών, παρέχοντάς τους όλα τα μέσα παραγωγής και έχετε την αρχή της δικαιοσύνης. Δώστε σε όλους τους ανθρώπους την ελευθερία να διαθέτουν, όπως τους ταιριάζει καλύτερα, τα συναισθήματά τους, τις σκέψεις τους και τα έργα τους και θα έχετε δικαιοσύνη σε όλη την εκπληκτική πληρότητά της. Αυτό λέει ο κολεκτιβισμός, αυτό λέει η αναρχία.

unity.jpg imageΘέση πάνω στο παλ ... Aug 23 23:06 by Unity-Ahdut-Al-Wihdeh 0 comments

Θα συνεχίσουμε να συμμετέχουμε, ως οργάνωση αλλά και ατομικά, μαζί με τους/τις παλαιστίνιους/ες κατοίκους της Δυτικής Όχθης, με ισραηλινούς/ές και άλλους/ες ακτιβιστές/ριες, στον καθημερινό αγώνα ενάντια σε όλες τις πτυχές της κατοχής και της καταπίεσης στα κατεχόμενα εδάφη του 1967. Θα στηρίξουμε και θα συνεργαστούμε όσο καλύτερα μπορούμε με τον αγώνα των κατοίκων της Γάζας ενάντια στις επιθέσεις του ισραηλινού κράτους και στην ισραηλινό-αιγυπτιακή πολιορκία. Και θα είμαστε ενεργοί/ες εντός των συνόρων του 1948 ενάντια στις διακρίσεις, την καταπίεση και την εκδίωξη των παλαιστινίων εργατών/ριών που έχουν ισραηλινή υπηκοότητα.

39935419_227399987932687_7579446696988377088_n.jpg imageNicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti Aug 22 22:29 by Μανιφέστο 0 comments

Πρώτος ο Sacco, πριν εκτελεστεί φώναξε «Ζήτω η αναρχία!» και πρόσθεσε πιο ήρεμος «αντίο γυναίκα μου, παιδιά μου και φίλοι μου». Ο Vanzetti στην ηλεκτρική καρέκλα είπε «Επιθυμώ να δηλώσω ότι είμαι αθώος. Ποτέ δεν διέπραξα έγκλημα, κάποιες αμαρτίες ναι, αλλά ποτέ έγκλημα. Σας ευχαριστώ για όσα κάνατε για μένα. Είμαι αθώος για όλα τα εγκλήματα, όχι μόνο γι’ αυτό αλλά για όλα. Είμαι ένας αθώος άνθρωπος. Τώρα επιθυμώ να συγχωρέσω ορισμένους ανθρώπους γι’ αυτό που μου κάνουν».

textEstados Unidos, tierra fértil para un nuevo municipalismo Aug 21 18:32 by Kate Shea Baird 0 comments

Este noviembre los movimientos de resistencia al trumpismo en EE. UU. tendrán su primera cita electoral nacional: las elecciones de medio término. En el contexto preelectoral, la victoria de diversas candidaturas rupturistas en las primarias del partido Demócrata ha generado muchas expectativas, algunas de las cuales se identifican abiertamente como socialistas, como es el caso de la candidata al Congreso Alexandria Ocasio. Todo apunta a que sectores importantes de la población consideran necesario no sólo ganar al partido Republicano, sino también echar a los demócratas establishment.

theblast363x480.jpg imageΜετά την καταστρ_... Aug 16 05:42 by provo 0 comments

Μακάρι να γίνει αυτή η νέα καταστροφή πέρα από αφορμή πένθους και επίδειξης εθελοντισμού και κοινωνικής αλληλεγγύης (που πρέπει να ειπωθεί ότι είναι ανέλπιστα συγκινητική) και αφορμή προβληματισμού. Βαθύ προβληματισμού γύρω από την ποιότητα και την ιεράρχηση των κοινωνικών αξιών. Γιατί από τις προηγούμενες μεγάλες καταστροφές το μόνο που έμεινε ήταν δυστυχώς περισσότερα αυθαίρετα.

textHow Did Socialists Respond to the Advent of Fascism? Aug 15 16:51 by John Riddell 0 comments

The following talk was given on 21 July 2018 to a two-day seminar at York University entitled “Historical perspectives on united fronts against fascism and the far right.”

fau.png imageDeclaración de la Federación Anarquista Uruguaya acerca de los sucesos en Nicaragua Aug 15 07:24 by Federación Anarquista Uruguaya 2 comments

El 19 de julio de 1979 (43 años después del inicio de la Revolución Española contra el golpe de Estado de Franco) triunfaba en Nicaragua una revolución de claro contenido popular. Se ponía fin así a la dictadura de 46 años de la familia Somoza, dueños de Nicaragua y personeros de Estados Unidos. Desde 1855, con la invasión del “filibustero” Walker, Nicaragua ha sido un enclave norteamericano, una especie de semi-colonia, un país “libre” e “independiente” sólo formalmente, donde el control de Estados Unidos era total en todas las actividades nicaragüenses.

La gesta de Sandino con su “Ejército Rebelde”, cuyo principal objetivo era expulsar a los marines norteamericanos puso en jaque dicha presencia entre 1926 y 1933. El asesinato de Sandino a manos de Anastasio Somoza, en una verdadera emboscada, a traición, derrota al Ejército Rebelde y triunfa la reacción más asquerosa y vil al servicio del imperialismo norteamericano.

Sin embargo, el pueblo nicaragüense continuó resistiendo. Con pequeñas acciones, incluso asesinando a Somoza, pero sin poder evitar que se entronara en dinastía su familia. Los Somoza eran dueños de media Nicaragua, literalmente. El resto del país estaba en manos de una lánguida burguesía y de los intereses yanquis. La Iglesia, siempre fiel aliada a los Somoza y al status quo.

La Resistencia Popular se fue encauzando hacia pequeñas guerrillas, hasta que en 1961 se forma el Frente Sandinista de Liberación Nacional, bajo el influjo de la Revolución Cubana, y con una perspectiva de desalojar a la dictadura de Somoza, independizar definitivamente al país y abrir un tránsito propio hacia el Socialismo. La incidencia del FSLN crecía a nivel popular: entre los estudiantes de la Universidad -donde fueron reclutados muchos de sus militantes- , organizando barriadas, a los campesinos y diversos sectores sociales.

Así se llega luego de un largo trecho de combates, donde el FSLN gana una inmensa legitimidad entre sectores del pueblo, a derrotar definitivamente a la dictadura. Se iniciaba un nuevo período en la vida del país, donde se instalaban cooperativas de campesinos, experiencias donde convivían la propiedad colectiva con la pequeña propiedad privada, se organizaban y fortalecían sindicatos y demás organizaciones populares…

boiketlong4.jpg image[South Africa] Renewed appeal for Solidarity with the Boiketlong 4 Aug 15 07:09 by Solidarity with the Boiketlong 4 0 comments

On the 21st April 2015 the Magistrates Court in Sebokeng sentenced 4 community activists from Boiketlong, to a total of 16 years in prison. The activists are: Dinah Makhetha, Sipho Mangane, Dan Molefe and Pulane Mahlangu. Key witnesses could not even identify the 4 but the courts sought to use the apartheid law of ‘doctrine of common purpose’ to jail them. They were found not guilty of ‘public violence’ but guilty of ‘assault, arson and malicious damage to property’.

Pulane Mahlangu has run away and no one knows where she is or if she is in good health. Either way, she cannot come home.

Dan Molefe died of stress-related illness in December 2017.

Although released for a short period while the appeal process was underway, both Dinah and Sipho are back in prison as they lost the first level of Appeal. The magistrate is prepared to consider shortening the sentence but not the sentence itself. The appeal process remains underway.

There is now an opportunity for a mediated process that may assist in a process of early release. There is an urgent need to cover the costs of mediation which we estimate could come to about R40 000. Appeals have been made to the community to raise funds as well to the broader movement.

argentina_2_copy.jpg imageWorkers’ power not bureaucrats’ power: lessons from Argentina Aug 15 02:55 by Jonathan Payn 0 comments

Around the world the ruling class (capitalists, politicians and state managers) is trying to restore its profits by making the working class pay for the economic crisis. One way capitalists do this is by retrenching workers and making the remaining workers work harder to meet production targets, as well as by attacking wages, working conditions and benefits. States help capitalists do this, among other things, by increasing interest rates while giving corporations tax cuts, commercialising and privatising state owned enterprises and outsourcing the provision of basic services. States also help capitalists by undermining workers’ rights, such as the right to strike, in order to make it more difficult for workers to resist these attacks.

Unions have failed to defend workers from the immediate threat of these attacks (by preventing dismissals and defending jobs, wages and conditions), as well as to mount an effective resistance that can prevent further attacks and begin to roll back the devastating effects of neoliberalism. Moreover, union bureaucrats are often complicit in these attacks through deals they make with governments and bosses. A recent example in South Africa is the National Minimum Wage and amendments to the Basic Conditions of Employment Act and Labour Relations Amendment Bill – all of which represent an attack on workers yet were agreed to at Nedlac (the National Economic Development and Labour Council) by the leaders of the three main federations: Nactu, Fedusa and Cosatu.

Faced with this ruling class threat and with union bureaucracies that are either complicit or unwilling to fight, workers in Argentina have begun a process to build unity in struggle and a democratic worker-controlled alternative.

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]