user preferences

southern africa / the left / opinion / analysis Saturday July 21, 2018 05:45 byWarren McGregor

A call for socialist Left unity is heard widely today in South Africa, but is usually taken as a call for unity of praxis (unity in theoretical programme and action). This is sometimes framed as transcending old divides (these seen as outdated, divisive or dismissed as dogmatic), and sometimes as unity in order to have action (rhetorically set up as the opposite of “arm chair” theory).

What do we as revolutionary anarchists think?

Left unity, left cooperation or a working class front?

by Warren McGregor (ZACF)

A call for socialist Left unity is heard widely today in South Africa, but is usually taken as a call for unity of praxis (unity in theoretical programme and action). This is sometimes framed as transcending old divides (these seen as outdated, divisive or dismissed as dogmatic), and sometimes as unity in order to have action (rhetorically set up as the opposite of “arm chair” theory).

What do we as revolutionary anarchists think? We think this approach is fair in intention, asks important questions and aims at addressing the crisis of the left and working class movements.

However, the idea that divisions are outdated, divisive or dogmatic is incorrect. The “left” — taken here to mean socialist, and not which side of the Parliamentary aisle you sit on — is a spectrum in which a wide variety of anti- and non-capitalist ideologies and traditions rest, from the more reformist social-democracy on one end, to the revolutionary anarchist and Marxist sets, on the other.

Having these very different approaches is not what weakens the left. A call for left unity as a unity of praxis misunderstands (or ignores) the value of difference and progressive debate to theoretical development and strategic innovation. This development and innovation strengthens the left and is best antidote to being dogmatic — so long as it involves honest and open (but respectful and constructive) debate and disagreement. In other words it contributes to social change.

This process requires real engagement and thus also requires avoiding a politics of labelling opponents in a derogatory way or with caricatures in order to dismiss instead of engage them. Dismissing whole sets of ideas and experiences by labelling them dogmatic, divisive or outdated (or ultra-left or reactionary etc.) is itself dogmatic.

The term “left”, and the term socialism, are not and cannot be reducible to any one of these ideologies, and in particular, are not reducible to Marxism.

If left unity means real unity of praxis it would mean a synthesis. However, a synthesis is not truly possible, given how radically different left traditions are. Either it will create something incoherent or extremely vague (how can you, for example, really blend Leninist vanguardism with anarcho-syndicalist counter-power?) or it will be a unity in name only, but where one pre-existing outlook is imposed.

If it’s the former, it will not do anything to take the left forward but remove clarity. If the latter, it involves prescribing, somewhat arrogantly, one specific theoretical approach while labelling other views as outdated, dogmatic, divisive etc

This latter approach, unfortunately, has become common practice in many contexts, including in South Africa. It usually means dismissing other views, then prescribing a programme that is basically a brand of Leninism or a left version of social-democracy, often under labels like “21st century socialism,” “democratic socialism” or socialist renewal.

Disastrous past failures are skipped or excused or presented in the best possible light. It is not explained how, for example, Leninism will not (yet again) end in a dictatorship, after it has had over 30 dictatorships and not one example of anything like a workers democracy. It is not explained how, after every single Keynesian government failed in the face of capitalist globalisation, social-democratic schemes will suddenly work now, under global capitalism.

A lot of what is presented as new or as innovative is old wine in new bottles. Ideas get put in new bottles. For example, the idea of building a solidarity economy of cooperatives to end or exit capitalism is very old, going back to P.J. Proudhon in the 1840s; the idea of state-funded worker-run farms goes back to Louis Blanc in the same period. Both approaches have failed to create anything able to end capitalism for over 150 years and it’s not clear why they should be tried yet again.

A different call for left unity calls for a Mass Workers Party. But this idea is rooted in the Marxist tradition. The call skips very serious debates, particularly over state power, the role of unions, electoralism, representative versus participatory democracy, vanguardism etc. It does not engage with whether an approach based on capturing individual states can achieve anything under neo-liberal globalisation.

While both Marxists, social democrats and nationalists are agreed on a project of political parties capturing state power, anarchism arises as a working class socialist ideological movement that rejects exactly this approach. It is a critique of the standard Marxist political programme but tied to a distinctive anarchist analysis of the state itself as a fundamental site of minority class rule.

Now, there may be many ideas common to both Marxist and anarchist branches of the socialist family, such as the necessity of mass working class struggle, anti-capitalism, etc. But there are deep differences of philosophy.

These include, but are not limited to, on one hand theory, such as anarchism’s very different analysis of what the state is and how it works, what class is, whether capitalism can be progressive, etc. This approach leads to the anarchist view that states and parties aiming at state power cannot be used to create a free, non-capitalist social order. On the other hand, as regards application, see also anarchism’s vehement insistence on democratic, collective self-reliance and individual freedom within a cooperative communal society; versus the state and party-centred approach that has overwhelmingly dominated in Marxism. An approach, located in its own historical canon, which anarchists argue, amongst other claims attributed to it, gives Marxism its fundamentally authoritarian and anti-democratic nature.

These differences are not a matter of dogmatism or sectarianism. They should also not be erased in the name of “left unity”, which effectively puts the South African left back on the statist track.

Obviously there are and will be many areas of cooperation and campaigning — would there really be any serious division over, for example, opposing gender-based violence, climate change, organizing workplaces, fighting for land reform?

There will always, however, be a parting of ways over how to pursue these aims, over long-term vision and so on, as per the dictates of ideological difference.

Silencing the debate in the name of unity might be well-intentioned, but it shuts down useful debates and democratic space. Additionally, it prefigures a politics that views difference as dangerous. Historically this, when taken to extremes, saw Marxists in state power lining up left opponents for jail, exile and/or execution, and social democrat-led governments crushing revolutions.

What is of greater importance is a unity through organisation around and in working class struggle. It also means realising the inevitability of conflict, but utilising it as a means of revolutionary institutional and theoretical development. Most surely, a programme of action is needed if these, our organisations seek transformation of society, and if we aim to create unity across the many sites of working class organization and struggle.

However, this programme, its philosophy, key concepts and ideas for change and reconstruction must be tested and reformulated in struggle. Here, struggle is not only meant the fight for better day-to-day working and living conditions, greater political freedoms, and so on. It also involves the constant and consistent development of ideas and action. This requires engaging ideas in an open, honest, critical and self-reflective way, contributing to the development of the instruments of revolutionary, socialist class struggle: the workers’ organisations (like unions and community-based organisations) to build the power for thorough-going socio-economic reconstruction (the revolution).

This internal developmental struggle in movements should be waged as a battle of ideas between, yes, competing ideological sets for influence in, but never imposed onto the mass movement. To claim that your theory not only understands the path of history, but the eventuality of the destination and thus its own theoretical purity, is pure delusion. We can safely predict particular patterns based on historical precedent, but such definite assertions and teleologies are unscientific, uncritical and effectively impose a claim on and structure of leadership. These leadership forms develop and assert immovable control over movements, suck the creative life out of movements and are fundamentally authoritarian, no matter the initial individual characteristics of those making them.

It is deeply misleading to present theory as a pointless distraction from struggle as it is shaped by and builds it. Anti-theoretical approaches present difference as a problem of dogma or sectarianism — and therefore cannot see that differences are useful — or present theory as a lazy “armchair” indulgence that prevents us “doing” things. But theory is both a process and an instrument of human action and socialist theory cannot, therefore, be divorced from progressive socialist action.

Thus any call for left unity, no matter how well-intentioned, fails to address the fact that many left ideologies exist, and misses the point altogether as to what should drive the socialist social transformation many of us are working towards.

What we should think of, rather, is building and strengthening a working class front, based on unions, community-based movements, left groups, cooperatives, etc., which can cooperate around specific campaigns and demands. These movements should be internally democratic, politically pluralist in which different left groups can cooperate with one another — and frankly, much more importantly — engage the mass movements. Movements in which different perspectives are encouraged, developed and tested. No group surrenders political independence — the right to have, express and campaign for their views — in the name of unity, but all can cooperate on specific issues.

The idea is not to wish away difference, and to create a party for the working class, but to unite big and small working class formations; the idea is not to pretend difference doesn’t exist, or to conflate the working class movement with one ideology; the idea is that difference and debate are essential, not outdated, dogmatic, pointless. It is destructive only of centralised authority, of dictatorship.

This does not mean a conference or symposium of the left is in and of itself useless, but previous attempts have almost certainly descended into different groups and individuals giving their positions, without a useful discussion of convergence or divergence. More important is to have debates and discussions within the larger working class and its movements beyond the left, where there is working class engagement with different ideas, the test of practice, using an ongoing series of workshops, meetings, locals, media and campaigns. In such a situation there is a battle of ideas and a battle for the leadership of ideas, most surely, while guarding against a manipulation of processes, closing debates by labels, or a “big man” politics of demagogy.

*Η παρούσα επισκόπηση των πρώιμων αναρχικών εκδόσεων στην ιταλική γλώσσα στην Αίγυπτο, είναι μέρος του έργου του Leonardo Bettini «Bibliografia dell’ anarchism» («Βιβλιογραφία του Αναρχισμού») τόμος 2, με υπότιτλο periodici e numeri unici Anarchici en lingua Italiana pubblicati all'estero (1872-1971), Εκδόσεις CP Editrice, Φλωρεντία, 1976. Η αγγλική μετάφραση έγινε από τον σύντροφο Nestor McNab μέσω του συντρόφου Lucien van der Walt. Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης, Ιούλης 2018.

«Il Lavoratore» («Ο Εργάτης»)
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Διάρκεια: 11 Φλεβάρη 1877 (Νο 1)-28 Φλεβάρη 1877 (Νο 3)
Εκδότες: Icilio U. Parrini, Giuseppe Messina και Giacomo Costa.
Αυτή ήταν η επίσημη εφημερίδα του Τμήματος Αλεξάνδρειας της Α’ Διεθνούς, που ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1876 από τον I.U. Parrini από το Λιβόρνο και μια ομάδα Ιταλών διεθνιστών, οι οποίοι είχαν καταφύγει στην Αίγυπτο για να αποφύγουν την καταστολή που ακολούθησε τις μπακουνικής έμπνευσης και καθοδήγησης εξεγέρσεις. Μετά το τρίτο τεύχος, μετά από διαταγή του Υπουργείου Εξωτερικών (Khedivate) της Αιγύπτου -αλλά σαφώς μετά από αίτημα των ιταλικών προξενικών αρχών- η εφημερίδα απαγορεύτηκε και τα τυπογραφεία Ottolenghi, όπου τυπωνόταν, έκλεισαν επ’ αόριστον. Λίγο αργότερα, ωστόσο, οι συντάκτες ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να συνεχίσουν την κυκλοφορία, αλλάζοντας το όνομα από «Il Lavoratore» σε «Operaio», που θα κυκλοφορούσε την 1η και 14η κάθε μήνα. Αυτό προκύπτει από επιστολή του Ι I.U. Ρarrini από την Αλεξάνδρεια, στις 20 Μάρτη 1877 στην αναρχική εφημερίδα «Il Risveglio» που έδρευε στη Σιένα, στην Ιταλία, στο τεύχος 13 (1 Απρίλη 1877), στη στήλη «Nostre corrispondenze» («Η αλληλογραφία μας»).
Αργότερα, οι αναμνήσεις του Parrini μας παρέχουν αρκετά πιο σύντομα αλλά ενδιαφέροντα στοιχεία, τα οποία, αν και δεν τεκμηριώνουν τις προγραμματικές αρχές της διεθνιστικής αυτής εφημερίδας, τουλάχιστον δίνουν ορισμένες διευκρινίσεις σχετικά με την εξωτερική ζωή της, για να το πούμε έτσι. Ανατρέξτε στο «Un Vecchio» [I.U. Ρarrini], L'Anarchismo sin egitto, στο «La Protesta Umana» (του San Francisco, CA), τεύχος 36, 21 Νοέμβρη 1903, όπου αναφέρεται ότι «...Τον ίδιο χρόνο (1876 ή 1877) οι I.U. Parrini, Giuseppe Messina και Giacomo Costa, από την Imola- κυκλοφόρησαν την εφημερίδα “Il Lavoratore”, η οποία απαγορεύτηκε από τις αρχές μετά από τρία τεύχη. Έχοντας αποκτήσει κάποια εμπειρία, εξέδωσαν την “Il Proletario”, τυπωμένη στη μία μόνο πλευρά. Το πρωτότυπο με τις δύο αυτές εφημερίδες, έγκειται στο γεγονός ότι κανένας από τους τρεις συντάκτες δεν μπορούσε πραγματικά να γράψει: έτσι από γλωσσική και γραμματική άποψη, αυτές οι εκδόσεις απείχαν κατά πολύ από το επιθυμητό, ωστόσο το περιεχόμενο ήταν καλό».

«Il Proletario» («Ο Προλετάριος»)
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Διάρκεια: 1 Απρίλη1877 (Νο 1) - ;
Επιμέλεια: Icilio U. Parrini, Giuseppe Messina και Giacomo Costa.
Άγνωστο στον Nettlau, αυτό το αλεξανδρινό μονόφυλλο αναφέρθηκε αρκετές φορές από τον I.U. Parrini. (Δείτε, επίσης «Ε Zoccoli, L'Anarchia», Μιλάνο, 1944, σ. 316, Νο 1. Αρχικά ανακοινώθηκε με το όνομα «L' Operaio» (δες την επιστολή του IU Parrini την 1η Απρίλη 1877, στο τεύχος της εφημερίδας της Σιένα «Il Risveglio», από την Αλεξάνδρεια, με ημερομηνία 20 Μάρτη 1877).

«La Tribuna Libera / La Tribune Libre» («Το Ελεύθερο Βήμα»)
Υπότιτλος: Διεθνές όργανο για τη χειραφέτηση του προλεταριάτου.
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Διάρκεια: 1 Οκτώβρη 1901 (Νο 1) - 26 Οκτώβρη 1901 (Νο 2).
Το Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας (IISG, Άμστερνταμ) διαθέτει μόνο το Νο 2.
Δίγλωσση εβδομαδιαία, με ίδρυση και επιμέλεια των Pietro Vasai και του Λιβανέζου Joseph Rosenthal για τα ιταλικά και γαλλικά τμήματα αντίστοιχα. Αυτή η εκδοτική πρωτοβουλία, ωστόσο, δεν είχε επιτυχία, ενώ συνάντησε, επίσης, την εχθρότητα από την πλευρά των ατομικιστών αναρχικών του Καΐρου, και έτσι υποχρεώθηκε να διακόψει την κυκλοφορία σύντομα. Δείτε R. D’Angio, στo «Il Libertario» (La Spezia), Νο 99, 22 Ιούνη 1905.
Τα ακόλουθα άρθρα εμφανίστηκαν στο ιταλικό τμήμα του δεύτερου τεύχους (το μόνο που έχει βρεθεί): το δεύτερο μέρος του κειμένου σε συνέχειες για τον κομμουνισμό και την αναρχία, ένα απόσπασμα από το έργο του Λ. Τολστόι «Πλούσιοι και φτωχοί» και μια πολεμική εναντίον των αναρχικών εφημερίδων «L' Agitazione» (της Ρώμης) και «Les Temps Nouveaux» (του Παρισιού), σχετικά με την έννοια της οργάνωσης («Risposta una Risposta»).
Εκτός από το συντακτικό σημείωμα με τίτλο «Lotta e reazione» («Αγώνας και αντίδραση») δημοσιεύονται επίσης μερικές γενικές σκέψεις σχετικά με το θέμα της απεργίας, η χρήση της οποίας -ισχυριζόταν ο ανώνυμος συγγραφέας- είναι εντελώς άχρηστη, είτε όταν η αποχή από την εργασία γίνεται αντιληπτή ως ένα μέσο για την επαναστατική πάλη είτε, πιο απλά, ως μέσο για την επίτευξη προσωρινών οικονομικών ωφελειών για τους εργαζόμενους.
Μάλιστα, ο ίδιος λέει ότι «Δεν συμμεριζόμαστε την ιδέα της μερικής απεργίας, όπως, άλλωστε, δεν έχουμε πίστη στη γενική απεργία... Με τη μερική απεργία, ακόμη και αν οι εργαζόμενοι είναι νικητές από οικονομική άποψη οι ίδιοι δεν βλέπουν να επιτυγχάνεται καμία άλλη βελτίωση. Αν δεν επιτευχθεί δικαιότερη αμοιβή, η ζωή γίνεται απλά πιο ακριβή γιατί, προκειμένου να αντισταθμιστεί το τι έχει αναγκαστεί να παραχωρήσει από τη μία πλευρά, το κεφάλαιο τα παίρνει απλώς πίσω από την εξαγωγή μεγαλύτερης τιμής για το τάδε προϊόν. Μόνο με τη γενική απεργία θα είναι κατά κάποιο τρόπο σε θέση οι μάζες να κατακτήσουν τα δικαιώματά τους. Αλλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι αυτό μπορεί να γίνει με μια απλή αναστολή των εργασιών, με μια γενική απεργία με τα χέρια σταυρωμένα, ειρηνικά, και να μην αντιστέκονται σε καμία περίπτωση». («Dello sciopero»). Η στήλη «Cose locali» («Τοπικά θέματα») είναι αφιερωμένη στις τοπικές ειδήσεις και, πιο συγκεκριμένα, στα προβλήματα που σχετίζονται με τις τοπικές εταιρείες της Αλεξάνδρειας.

«L’Operaio» («Ο Εργαζόμενος»)
Υπότιτλος: Periodico settimanale (Εβδομαδιαίο Περιοδικό)
Motto: «Lavoratori di tutto il mondo, unitevi!» C. Marx. («Εργάτες του κόσμου, ενωθείτε!» Καρλ Μαρξ)
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Διάρκεια: Από 19 Ιούλη1902 (No. 1) – 18 Απρίλη 1903 (No. 35).
Συντάκτες: Roberto D’Angiò και Pietro Vasai
Εκδότης-Διευθυντής: A. G. Busuttil.
Από τη συλλογή που βρίσκεται στο Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας (IISG) στο Άμστερνταμ λείπουν τα τεύχη 26-29 και 32.

«Il Domani» («Το Αύριο»)
Υπότιτλος: Periodico Libertario (Ελευθεριακό περιοδικό)
Τόπος έκδοσης: Κάιρο
Διάρκεια: 4η Απριλίου 1903 (Νο 1) - 20 Ιουλ 1903 (Νο 6)
Συντάκτες: Icilio Ugo Parrini και Romolo Garbati.
Στη Βιβλιοθήκη Archiginnasio, στην Μπολόνια της Ιταλίας και στο Τμήμα / Αρχείο Φάμπρι βρίσκονται τα τεύχη 1, 2, 3 και 6 (τα τεύχη 4 και 5 έχουν χαθεί).
Το πρώτο τεύχος βρίσκεται, επίσης, στη Βιβλιοθήκη Feltrinelli, στο Μιλάνο.
Το έντυπο αυτό ήταν, στην πραγματικότητα, η έκφραση του δογματικού και αποκλειστικού (exclusivist) ατομικισμού του Icilio Parrini, αναμφίβολα μιας από τις πιο περίεργες και εμβληματικές φυσιογνωμίες του ιταλοαιγυπτιακού αναρχισμού.
Ο Parrini ήταν πιστός στην ιδεολογική αγνότητα και δεν έκανε καμία οπισθοδρόμηση ή συμβιβασμό. Η πρόθεση του αναρχικού αυτού από το Λιβόρνο με την έκδοση του «Il Domani» ήταν να ανακόψει το κύμα των ιδεών, που ο ίδιος τις θεωρούσε ανορθόδοξες και τις οποίες ο Roberto D’Angiò και ο Pietro Vasai προσπαθούσαν να εξαπλώσουν στο Κάιρο μέσω της εφημερίδας τους «L’ Operaio». Στην ανακοίνωση με την οποία ανήγγειλε την επικείμενη δημοσίευση της νέας εφημερίδας του, ο Parrini γράφει: «Πρόθεσή μας είναι πάνω απ’ όλα να οριοθετήσουμε με σαφήνεια τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στο σοσιαλισμό (με όποιο επίθετο εμφανίζεται) και τον αναρχισμό (χωρίς επίθετα οποιουδήποτε είδους). Το ‘Il Domani’ θα είναι αναρχικό και τίποτα άλλο από αναρχικό. Θα επιδιώξει να πείσει όλους ότι πρέπει να ζούμε όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα, αρχής γενομένης από τώρα, και ότι σε αυτήν την κοινωνία, υπάρχουν μόνο δύο απόψεις: οι συντηρητικές και οι αναρχικές. Από τη μια, η αντίδραση που κυριαρχεί και η επανάσταση που έχει γεννιέται, οι υποστηρικτές του κράτους και οι αρνητές του, εκείνοι που θέλουν να μεταρρυθμίσουν και να προκαλέσουν χάος προκειμένου να προχωρήσουν πειραματιζόμενοι και, από την άλλη, εμείς που θέλουμε να κατεδαφίσουμε επειδή έχουμε πειραματιστεί αρκετά σε αυτή την τεχνητά κατασκευασμένη κοινωνία».
Ο πολεμικός στόχος, ωστόσο, είχε εξαντληθεί μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας, σε μια ρητορική και διανοουμενίστικη (intellectualistic) εξύψωση της άνευ όρων, απόλυτης ελευθερίας του ατόμου: η ελευθερία -γράφτηκε- δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να επιτευχθεί επιτρέποντας στον εαυτό της να παγιδευτεί από οργανωτικούς κανόνες με ηγέτες και καταστατικό, αλλά μόνο επιδιώκοντας να «δώσει νέα ζωή σε ένα άτομο που είναι ένας κόσμος: το άτομο». Κάθε κίνηση ή φιλοδοξία χωρίς να χαρακτηρίζεται από αυτά τα στοιχεία πρέπει να απορριφθεί ως αντίθετη προς την αναρχική ιδέα, η οποία είναι «η πλήρης έκφραση της ανθρώπινης θέλησης και συνείδησης».
Αυτή είναι, στην πραγματικότητα, η πραγματική ουσία της Αναρχίας: όλα τα υπόλοιπα είναι ουτοπία, ένα «συναισθηματικό φαινόμενο», ένας αστικός εκφυλισμός. Ως εκ τούτου, καθίσταται απαραίτητο, αντιμέτωπο με ορισμένες αυταρχικές παλινδρομήσεις μέσα στο κίνημα, να επιστρέψουμε «στις πραγματικές πηγές της ζωής μας, στον αναρχισμό του παρελθόντος που έδωσε αίμα για ολόκληρες γενιές που είχαν απογοητευθεί από μια ανίκανη αγκιτάτσια (impotent agitation) και έκανε τον παλιό κόσμο να τρέμει... Και λέω ότι αυτή η επιστροφή είναι εύκολη. Διότι εάν σκεφθούμε μόνο για μια στιγμή και αναζητήσουμε ποιες από αυτές τις τάσεις ήταν και είναι αντίθετες, σχεδόν έξω από την αναρχική αντίληψη, μπορούμε να βρεθούμε πίσω στην ευθεία και τα στενά και να παραμερίσουμε τις τυχόν ψευδείς διεισδύσεις» (στο «Rinovellamento», Νο 1, 4 Απριλίου).
Τα υπόλοιπα άρθρα δεν διαφέρουν από αυτό σχεδόν καθόλου, είτε στη μορφή είτε το περιεχόμενό τους. Ωστόσο, θα πρέπει να επισημάνουμε τη δημοσίευση (σε ένα «Παράρτημα», αρχής γενομένης από το Νο 1) του κειμένου του Μπακούνιν «Lettere sul patriottismo» («Γράμματα για τον πατριωτισμό») στην ιταλική μετάφραση που έγινε από τον «Victor» με βάση το κείμενο που περιέχεται στην Παρισινή έκδοση των Cevres (1895). (Τα κείμενα που είναι γνωστά υπό την ονομασία «Lettres sur le patriotism», δημοσιεύθηκαν από τον Μπακούνιν στο «Il Progres» («Le Locle») μεταξύ 1η Μάρτη και 2 Οκτώβρη 1869).
Επίσης, πρέπει να γίνει μνεία σε ένα άρθρο με τίτλο «Facitori di Anarchici» (μάλλον «Πράττοντας» -ή Δρώντας- Αναρχικά») (Νο 1, 4 Απρίλη), το οποίο παρά το πολεμικό του στυλ, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς προσπαθεί να ανασυνθέσει την ιστορία του ιταλοαιγυπτιακού αναρχισμού. (Σχετικές με αυτό είναι οι νεκρολογίες των Carlo Bertolucci και Augusto Bicchielli, που δημοσιεύτηκαν στο Νο 6, 20 Ιούλη και η παρουσία μεταξύ των συμμετεχόντων του περιοδικού της Leda Rafanelli, η οποία έγραψε με το ψευδώνυμο Ε. Bazaroff).
(Τα στοιχεία αυτά αναφέρονται ακόμα στα E. Zoccoli, «L’ Anarchia», Μιλάνο, 1944, σελ. 315-16, R. D’Angiò, 4 anni in Egitto, «Il Libertario» (έκδοση από τη La Spezia της Ιταλίας), No. 121 και 122, 7 και 14 Δεκέμβρη 1905. Τέλος, στην «La Protesta Umana» («Ανθρώπινη Διαμαρτυρία», που κυκλοφορούσε στον Σαν Φρανσίσκο, Νο 5 Απρίλη 1903), σελ. 5.

«Lux!» («Φως!»)
Υπότιτλος: Εβδομαδιαίο περιοδικό κοινωνικών σπουδών και σκέψης.
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Διάρκεια 15 Ιούνη 1903 (Νο 1) - 1η Σεπτεμβρίου 1903 (Νο 6).
Βρίσκεται στο Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας του Άμστερνταμ.

«Risorgete!» («Εγέρσου!»)
Υπότιτλος: Εβδομαδιαίο περιοδικό αθεϊστικής προπαγάνδας.
Μότο: «Ανθρωπινότητα, αλήθεια, δικαιοσύνη» Εμίλ Ζολά
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Διάρκεια: [1907 -1909;]. Μόνο ένα τεύχος είναι γνωστό: τεύχος 41,10 Οκτωβρίου 1909.
Διευθυντής-εκδότης: Umberto Bambini.
«L'Ιδέα» («Η Ιδέα»)
Υπότιτλος: Περιοδικό της αναρχικής προπαγάνδας.
Τόπος έκδοσης: Κάιρο
Διάρκεια: 18 Μάρτη 1909 (Νο 1) και 1 Μάη 1909 (Νο. 2).
Διανεμόταν δωρεάν.
Στο IISG υπάρχει το τεύχος 2.
Η εμφάνιση αυτού του δελτίου γέμισε ικανοποίηση τους ιταλικούς αναρχικούς κύκλους της Αιγύπτου, οι οποίοι το θεώρησαν ως ένα σημάδι της αυξανόμενης δραστηριότητας στο χώρο του τοπικού κινήματος. Πιο συγκεκριμένα, η εφημερίδα «Il Libertario» (από τη La Spezia της Ιταλίας), στο τεύχος 289, 1 Απρίλη 1909, στη στήλη «Libri, Riviste e Giornali» («Βιβλία, Επιθεωρήσεις και Εφημερίδες»), ανακοίνωσε την έκδοση του πρώτου τεύχους καθώς και τη σημασία της πρωτοβουλίας, σημειώνοντας ότι «για κάποιο διάστημα τώρα, εκδίδεται το περιοδικό ‘Lux!’, στην Αλεξάνδρεια, υπό την επιμέλεια του Roberto D’Angiò, αφότου η ελευθεριακή προπαγάνδα στην Αίγυπτο βρισκόταν σε κάμψη».
Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια του 1909 και του 1910, η αναρχική δραστηριότητα ήταν σαφώς έντονη, σε σημείο που προκάλεσε μεγάλη ανησυχία μεταξύ των τοπικών ιταλικών προξενικών αρχών, οι οποίες παρακολουθούσαν τις εξελίξεις με ιδιαίτερη προσοχή. Αυτό το μικρό προπαγανδιστικό φύλλο, «L' Ιδέα», φαίνεται ότι είχε μια κάπως λιγότερο εφήμερη ζωή από ό,τι άλλα και κυκλοφόρησε εν μέσω μεγάλης αβεβαιότητας, την άνοιξη του 1909.
Την 1η Αυγούστου του ίδιου χρόνου, κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στην Αλεξάνδρεια, στις εγκαταστάσεις της Αθεϊστικής Λέσχης -όπου πήρε μέρος και μια αντιπροσωπεία οκτώ συντρόφων από το Κάιρο, συμπεριλαμβανομένου του Pietro Vasai- «αναγνωρίστηκε ότι υπήρχε ανάγκη για την έκδοση μιας προπαγανδιστικής εφημερίδας» και έτσι αποφασίστηκε να υιοθετηθεί για το σκοπό αυτό το περιοδικό «L' Ιδέα» ως επίσημο όργανο των αναρχικών της Αιγύπτου. Φαίνεται ότι το έργο της έκδοσης της εφημερίδας ανατέθηκε με την ευκαιρία αυτή σε μια ειδική ομάδα που αποτελείτο από συντρόφους τόσο από το Κάιρο (Pietro Vasai, Camillo Brigido, Giovanni Brunello και Umberto Bambini) όσο και από την Αλεξάνδρεια (Francesco Cini, Francesco Donato, Costantino Ungaretti και Giuseppe Rosenthal - έναν Λιβανοεβραίο αναρχικό που είχε ήδη κυκλοφορήσει το 1901 το έντυπο «La Tribuna Libera»).
Οι αποφάσεις του συνεδρίου της Αλεξάνδρειας δημοσιεύθηκαν σε ένα φυλλάδιο στις 15 Αυγούστου 1909 υπό τον τίτλο «Perche siamo Anarchici. Che cosa vogliamo» («Γιατί είμαστε αναρχικοί; Αυτό που θέλουμε»).
Λόγος γίνεται επίσης και στις Εκθέσεις υπ’ αριθ. 1045, 1075, 1295 και 1574 αντίστοιχα, με ημερομηνία 3 και 10, Αυγούστου, 11 Οκτώβρη και 22 Δεκέμβρη του 1909, του βασιλικού διπλωματικού εκπρόσωπου στο Κάιρο, προς τον Υπουργό Εσωτερικών (στο ACSR, Ministero degli Interni. Direzione Generale di PS Ufficio riservato - 1879-1912).

«Pro Ferrer» («Υπέρ του Φερρέρ»)
Υπότιτλος: Αφιερωμένο στους τίμιους ανθρώπους του κάθε κόμματος.
Τόπος έκδοσης: Αλεξάνδρεια
Κυκλοφόρησε ένα ειδικό τεύχος στις 30 Σεπτέμβρη 1909.
Βρίσκεται στο Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας του Άμστερνταμ (IISG).
Τα γεγονότα γύρω από αυτή την κολοσσιαία σκευωρία με την οποία οι ισπανικές αρχές προσπάθησαν να δικαιολογήσουν τη σύλληψη και εκτέλεση του Francisco Ferrer y Guardia -στοχαστή και κοσμικού εκπαιδευτικού που είχε γίνει στόχος στα μάτια του καθολικού, οπισθοδρομικού καθεστώτος- είναι πάρα πολύ γνωστά αλλά αξίζουν να ειπωθούν ξανά. Αρκεί να θυμηθούμε την παγκόσμια αγανάκτηση και τις δικαιολογημένες ανησυχίες που προκάλεσε η είδηση της σύλληψης και της προσαγωγής του Ferrer μπροστά σε ένα στρατοδικείο, σε όλους τους κύκλους, όχι μόνο των αναρχικών ή της ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά και στον κόσμο του πολιτισμού. Επίσης, θα πρέπει να υπογραμμιστούν οι διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα σε παγκόσμια κλίμακα ζητώντας την άμεση απελευθέρωσή του και καταγγέλλοντας στη δημοκρατική κοινή γνώμη την σαφή ανακριτική διαδικασία που υιοθετήθηκε από τις ισπανικές αρχές.
Ήταν σε ένα τέτοιο κλίμα, στην πραγματικότητα, που ήρθε η έκδοση και κυκλοφορία αυτού του μοναδικού τεύχους, ενώ, από τη μια πλευρά, επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά την έκταση των διεθνών διαμαρτυριών και, από την άλλη, πιστοποίησε τη συνεχιζόμενη ύπαρξη και στη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα, της ζωντανής ελευθεριακής δράσης και της παρουσίας των αναρχικών στην πολιτική ζωή της Αλεξάνδρειας. Κατά τη διάρκεια της εμφάνισης της εφημερίδας, η συντακτική ομάδα του μοναδικού αυτού τεύχους έκανε εντατική προπαγάνδα, μεταξύ άλλων, για την προώθηση της δημιουργίας μιας «Επιτροπής Άμυνας» - πιθανώς σε συνεργασία με εκφραστές του γενικότερου κοσμικού, ριζοσπαστικού πολιτιστικού χώρου στην οποία βασιζόταν η δραστηριότητα του τοπικού «Λαϊκού Πανεπιστημίου» και οργανώνοντας διαδηλώσεις και συλλαλητήρια διαμαρτυρίας
Στην εφημερίδα δημοσιεύεται στην πρώτη σελίδα ένα κάλεσμα για τον Ferrer, στις 4 Οκτώβρη «στην Αίθουσα Συνεδριάσεων που πρόθυμα και ευγενικά προσφέρει το Popolare Libera Università», καθώς και ένα μανιφέστο με τίτλο «Πολίτες της Αλεξάνδρειας!» που δημοσιεύτηκε στην πρώτη σελίδα. Η έκκληση απευθύνεται «στους έντιμους ανθρώπους του κάθε κόμματος, που, αντιμέτωποι με την ομόφωνη αίσθηση της οργής, δεν μπορούν να παραμένουν αμήχανοι ή ανενεργοί ή σιωπηλοί και επιβεβαιώνει τη μαζική συμμετοχή στο συλλαλητήριο, την αλληλεγγύη τους με τους καλούς ανθρώπους από κοντινές ή μακρινές χώρες».
Άλλα κείμενα απεικονίζουν τις αντιδραστικές μεθοδεύσεις που οδήγησαν στην εντελώς αυθαίρετη ενοχοποίηση του Ferrer (όπως το «I Moti della Catalogna») και η έμφαση δίνεται στην τραγική πολιτική κατάσταση που βιώνουν οι Ισπανοί. Τέλος, στη σελίδα 4 δημοσιεύεται το κείμενο της προσφυγής για την απελευθέρωση του Ferrer που υπέβαλε η Διεθνής Ένωση για την Ορθολογική Εκπαίδευση των Παιδιών στη Ρώμη (στους υπογράφοντες περιλαμβάνονται τα ονόματα του ανθρωπολόγου G. Sergi, του Guido Podrecca και του αναρχικού Luigi Fabbri).

«Libera Tribuna» («Ελεύθερο Βήμα»)
Υπότιτλος: Κριτική, πολεμικές και προπαγάνδα.
Ένα τεύχος: 18 Μάρτη 1913 (Νο 1).
Επιμέλεια: Pietro Vasai.
Τιμή: «δωρεάν, κατόπιν αιτήματος».
Βρίσκεται στην ιδιωτική συλλογή του συγγραφέα.
Τον Νοέμβριο του 1912, ο Pietro Vasai κυκλοφόρησε μια ανακοίνωση σχετικά με ένα σχέδιο κυκλοφορίας ενός «δελτίου ελεύθερης αναρχικής κριτικής» που θα ονομάζεται «L' Indice» («Ο Δείκτης») με την πρόθεση -όπως είπε- «να ενεργήσει ως διαμεσολαβητής της ελεύθερης συζήτησης» και με την ελπίδα της επίτευξης «τα καλύτερων αποτελεσμάτων για την προπαγάνδα, δηλαδή: μια ισορροπία των ιδεών και συντονισμός της τακτικής μεταξύ των διαφόρων μαχητικών στοιχείων».
Γράφει σχετικά και η «Cronaca Sovversiva», Νο 48, 30 Νοέμβρη 1912.
Η πρωτοβουλία αυτή δεν είχε άμεση συνέχεια δεδομένου ότι δεν έτυχε της υποστήριξης που ήλπιζε. Ωστόσο, στις 18 Μαρτίου 1913, με την ευκαιρία της επετείου της Κομμούνας του Παρισιού, η μικρή ομάδα από το Κάιρο, που είχε την εκδοτική πρωτοβουλία, διένειμε ένα φύλλο της σχεδιαζόμενης έκδοσης με την ονομασία «Libera Tribuna», «δείχνοντας τις καλές μας προθέσεις», όπως έγραφαν οι συντάκτες, και περιλαμβάνοντας «υλικό που έχουμε λάβει από λίγες πρόθυμες ψυχές προς τις οποίες θεωρούμε ότι πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή».
Το τεύχος περιέχει δύο άρθρα για τον Λιβυκό πόλεμο, μια έκκληση του Luigi Molinari για συνεργασία των ελευθεροσκεπτικιστών για τη σχεδιαζόμενη δημιουργία ενός σύγχρονου Σχολείου στο Μιλάνο, και το πρώτο μέρος κειμένου του P. Schicchi σχετικά με την «απονομή της δικαιοσύνης» στην Ιταλία. Είναι πιθανό ότι η εφημερίδα διέκοψε την κυκλοφορία της μετά από αυτό το τεύχος. Αμέσως μετά, όμως, άρχισε η κυκλοφορία ενός άλλου περιοδικού, αυτή τη φορά σε πιο σταθερή βάση, με επιμέλεια του P. Vasai, που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πρέπει να θεωρείται η φυσική συνέχεια αυτής της πρωτοβουλίας.

«L'Unione» («Η Ένωση»)
Τόπος έκδοσης: Κάιρο.
Διάρκεια: 1913 - Οκτώβρης 1914.
Συχνότητα: Εβδομαδιαία.
Επιμέλεια: Pietro Vasai.
Δεν βρέθηκαν αντίγραφα.
Αναφέρεται στην εφημερίδα της La Spezia «Il Libertario». Δείτε για παράδειγμα στο τεύχος της 14 Μαΐου 1914 (Νο 552) επιστολή υπογεγραμμένη ως «Leandrote» (με ημερομηνία Κάιρο, 3 Μαΐου 1914), όπου σε σχέση με τις διαδηλώσεις των αναρχικών του Καΐρου για την Πρωτομαγιά, ο άγνωστος δημοσιογράφος αναφέρει, επίσης, την «L'Unione», διευκρινίζοντας ότι «κυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση» για την περίσταση και διανέμεται δωρεάν.
Είναι πιθανό ότι η δημοσίευση του περιοδικού έδωσε επιτέλους ζωή στην παλιά πρόταση για μια εφημερίδα που θα ονομαζόταν «L'Indice» - «δελτίο ελεύθερης αναρχικής κριτικής», για την οποία ο Pietro Vasai εργαζοταν από τον Νοέμβρη του 1912, που μέχρι τώρα είχε δει μόνο το φως με την κυκλοφορία του ενιαίου τεύχους με άλλο όνομα τον Μάρτη του 1913 («Libera Tribuna»).
Δεν ξέρουμε τα ακριβή χρονολογική στοιχεία αυτής της έκδοσης, η οποία σταμάτησε ωστόσο, τον Οκτώβριο του 1914 «λόγω της τρέχουσας κατάστασης των πραγμάτων» -όπως αναφέρθηκε στην «Il Libertario», ό.π., στις 29 Οκτώβρη του 1914- με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Λίγο αργότερα, στις 27 Νοεμβρίου, ο Pietro Vasai και ο Giovanni Macri, διαχειριστής της εφημερίδας, έπρεπε να εμφανιστούν στο δικαστήριο, ως αποτέλεσμα ενός άρθρου (στις 29 Ιούλη1900) στην «L'Unione», Νο 55, 26 Ιούλης 1914, το οποίο οι αρχές εξέλαβαν ως πρόσκληση σε βασιλοκτονία. Ωστόσο, το ιταλικό Προξενικό Δικαστήριο στο Κάιρο αθώωσε τους κατηγορούμενους. (Αναφέρεται στην «Il Libertario», Νο 581, Δεκέμβρης 1914, σε επιστολή από το Κάιρο με ημερομηνία 29 Νοέμβρη του ίδιου χρόνου).

venezuela / colombia / historia del anarquismo / anarchist communist event Thursday July 19, 2018 21:31 byGrupo Libertario Via Libre

Jueves 19 de julio 2018. 6:00 pm
La Morada Casa Cultural
Cra 19 # 36-34 [Teusaquillo, Bogotá]

Jueves 19 de julio 2018. 6:00 pm
La Morada Casa Cultural
Cra 19 # 36-34 [Teusaquillo, Bogotá]

Charla, Galería y Proyecciones

Link del evento:
Link a la página:…/encuentro-acrata-aniversario-d…/

Grupo Libertario Vía Libre

elsewhere / community struggles / feature Thursday July 19, 2018 01:11 byZaher Baher
featured image

The below is a report about the current situation in central and southern Iraq. It is over a week there has been a massive demos and protests against the central and local government and also against the oil companies . The report below briefly explains the situation .

bolivia / peru / ecuador / chile / género / opinión / análisis Wednesday July 18, 2018 06:33 byGema Ortega

Ante la 6ta marcha por Aborto Libre, Seguro y Gratuito como anarcofeministas no podemos restarnos de la lucha por la autonomía y autodeterminación sobre nuestros propios cuerpos y nuestras vidas, sobre todo a la luz de las luchas dads por nuestras hermanas en distintos lugares del mundo.

La lucha por la despenalización total del aborto es una lucha por la autodeterminación y la integridad corporal de las mujeres, que tiene como eje la conquista del propio cuerpo. Esta lucha ha sido emprendida por mujeres en distintas épocas y contextos, donde todas compartimos un punto de partida en común. Este es: la instalación del sistema patriarcal, basado en la división sexual del trabajo, que ubica a las mujeres en una posición subordinada frente a las expectativas sociales, las representaciones culturales y la relación con los medios y modos de producción, además de ligar su vida a su capacidad reproductiva.

Las mujeres no hemos sido libres de disponer de nuestras propias vidas o, ni de nuestros cuerpos, que son ocupados según los intereses del capital y los bienes de intercambio político, entre las franjas reaccionarias y patriarcales. Ejemplo de cómo nos han utilizado como moneda de cambio han sido los anuncios de Piñera en su llamada “agenda de género” o la pretensión de las clínicas privadas de recibir dineros fiscales a pesar de su negativa de practicar abortos, amparados en una supuesta “objeción de consciencia” que sólo opera en casos de aborto, pero no ante la atención de genocidas o abusadores de niñas y niños. De esta manera, el peso de un embarazo no deseado y no buscado, siempre recae en las mujeres más vulnerables que deben recurrir a redes clandestinas y en muchos casos inseguras. Todo en un contexto en el que el aborto no está garantizado ni es gratuito, obligando a muchas mujeres a exponerse a vendedores inescrupulosos, médicos charlatanes o incluso métodos que se acercan más a la tortura que a un procedimiento de salud.

Las mujeres hemos luchando por años para hacer efectiva nuestra autodeterminación y autonomía, lo que a su vez nos ha permitido acceder formalmente a distintos espacios como la educación, el trabajo asalariado o la representación en la política. No obstante, existe una diferencia inexorable entre aquello que los estados enuncian y lo que realmente hacen. Las mujeres hemos resistido por milenios la violencia del Estado sobre nuestras vidas y esta lucha hoy en día tiene características mundiales. Estamos ante una avanzada de lucha feminista inédita que nos permite sostener que este es el momento de conquistar todos los espacios. No podemos olvidar que el feminismo como propuesta radical se rebela incluso frente al orden natural o la naturaleza última del estado de las cosas. Es profundamente revolucionario y no puede empeñar sus demandas por un par de escaños en el parlamento o reformas que resultan solo convenientes para las clases dominantes, que se consolidan de nuestra capacidad reproductiva para contar con nuevas camadas de mano de obra barata. Como feminista, estoy convencida que el feminismo tiene una fuerte potencia anarquista, pero sobre todo como anarquista creo que es indispensable ser feminista y luchar por el aborto libre.

La lucha por el aborto tiene un claro contenido emancipatorio, pues ya no se ve la interrupción del embarazo cómo un procedimiento médico o eugenésico, sino como la autodeterminación de las mujeres. Tal cómo la legislación promovida por Marti Ibânez en la España de 1936: "La autorización para efectuar el aborto representa, pues, una vigorosa afirmación de la maternidad en cuanto afecta a la responsabilidad de la mujer. En adelante, en lo que a su vida sexual se refiere, la mujer quedará liberada de la tiranía egoísta masculina y tendrá unos derechos -de los cuales destaca el de disponer de sí misma y decidir sobre su maternidad- que comprare a costa del precio de unos deberes hasta hoy olvidados". [1]

Debemos recordar que la autodeterminación no es un derecho, sino que es la capacidad de decidir de un modo completamente autónomo la forma de vida que más nos acomode. Esta capacidad puede ser ejercida sólo cuando la soberanía está en manos del individuo como parte de la colectividad, lo que únicamente es posible con la desaparición del Estado y de la propiedad privada. Asimismo, no podemos hablar de autodeterminación cuando estamos sujetas a la idea de la naturaleza como algo inmutable y salvaje y que por tanto, debe ser sometida al orden patriarcal.

¿De qué hablamos cuando hablamos de soberanía? Por soberanía entendemos la participación colectiva en el tiempo y las formas del gasto del excedente de producción. La soberanía se distinguiría por invertir la lógica económica del placer- -trabajo a un momento de singularidad irreductible-. La soberanía se opone a la servidumbre, se opone a cualquier procedimiento de subordinación o explotación, incluso podríamos afirmar que si no dispusiéramos de nuestro propio tiempo y cuerpo, jamás podríamos actuar autónoma o soberanamente. En consecuencia, la autodeterminación sólo puede ser considerada como el resultado de una conquista revolucionaria fruto de la superación del Estado y de la propiedad privada, pues sólo entonces se dan las condiciones mínimas de libertad razonable para decidir sobre nuestras propias condiciones de vida.

El anarquismo encierra una tentativa de subvertir el orden instituido, con el objetivo de producir una más amplia secularización de la vida social. El anarquismo y específicamente la propuesta radical del anarcofeminismo rebate el discurso oficial del Estado, los partidos políticos y la Iglesia, pero también cuestiona el quehacer privado, rompiendo con la moral sexual y el modelo familiar imperante, que sólo se alcanzará al denunciar y superar el privilegio de los varones heterosexuales en los usos cotidianos y sexuales. La lucha por el aborto es una lucha contra la violencia sexual y la explotación, y demanda no sólo la despenalización de la interrupción voluntaria del embarazo sino la destrucción del sistema heterowinkapatriarcal en su conjunto. Como señala Leonor Silvestri:

El paso es, desde algún paso, previo: deshaciendo los géneros, la alianza y los imperativos de poder médico jurídico y económico, se establecerían nuevas posibilidades de interacción entre las aun inimaginables corporalidades que entre otras cosas no redundarían en embarazos no deseados, para poder formar redes de afinidad desde donde y a partir de las cuales apoyarnos mutuamente”.

[1].-Félix Marti Ibânez, "En torno a la reforma eugénica del aborto", Estudios, enero de 1937. También: "Diez meses de labor en Sanidad", pp. 151-152.


Sun 22 Jul, 06:27

browse text browse image

uf.jpg imageLeft unity, left cooperation or a working class front? Jul 21 05:45 by Warren McGregor 0 comments

A call for socialist Left unity is heard widely today in South Africa, but is usually taken as a call for unity of praxis (unity in theoretical programme and action). This is sometimes framed as transcending old divides (these seen as outdated, divisive or dismissed as dogmatic), and sometimes as unity in order to have action (rhetorically set up as the opposite of “arm chair” theory).

What do we as revolutionary anarchists think?

bettini.jpg imageΙταλικές αναρχικ... Jul 20 19:55 by Leonardo Bettini 0 comments

*Η παρούσα επισκόπηση των πρώιμων αναρχικών εκδόσεων στην ιταλική γλώσσα στην Αίγυπτο, είναι μέρος του έργου του Leonardo Bettini «Bibliografia dell’ anarchism» («Βιβλιογραφία του Αναρχισμού») τόμος 2, με υπότιτλο periodici e numeri unici Anarchici en lingua Italiana pubblicati all'estero (1872-1971), Εκδόσεις CP Editrice, Φλωρεντία, 1976. Η αγγλική μετάφραση έγινε από τον σύντροφο Nestor McNab μέσω του συντρόφου Lucien van der Walt. Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης, Ιούλης 2018.

37301749_10156730160993394_6823972777234530304_n.jpg image[Colombia] Encuentro Ácrata: Aniversario de la Revolución Española Jul 19 21:31 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

Jueves 19 de julio 2018. 6:00 pm
La Morada Casa Cultural
Cra 19 # 36-34 [Teusaquillo, Bogotá]

ac001e94a76a41ae83326c2d6bd9b6e3.jpeg imageMass protest in central and southern Iraq Jul 19 01:11 by Zaher Baher 0 comments

The below is a report about the current situation in central and southern Iraq. It is over a week there has been a massive demos and protests against the central and local government and also against the oil companies . The report below briefly explains the situation .

3.jpg image#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile Jul 18 06:33 by Gema Ortega 0 comments

Ante la 6ta marcha por Aborto Libre, Seguro y Gratuito como anarcofeministas no podemos restarnos de la lucha por la autonomía y autodeterminación sobre nuestros propios cuerpos y nuestras vidas, sobre todo a la luz de las luchas dads por nuestras hermanas en distintos lugares del mundo.

ovo_quebrado_verde.jpg imageNotas de conjuntura pré-campanha eleitoral: uma visão à esquerda Jul 15 01:59 by BrunoL 0 comments

Estamos em plena crise política, uma crise que abala as instituições da chamada "Nova república", fruto da transição inaugurada a partir da Abertura Lenta, Gradual e Segura de tipo GGG (Geisel e Golbery, elogiada por Gaspari) e garantida pela Anistia, Ampla, Geral e Irrestrita - na sua segunda versão e através de jurisprudência obtida com o fim do AI-5. Na sequência, o Brasil quebrou mas, simultaneamente, a classe trabalhadora aparecia na cena política através do reformismo radical, então de base e legítimo. Graças a essa luta social intensa - mesmo que discorde das opções, as quais sigo em discordância - tivemos a versão substantiva da transição do autoritarismo na metade dos anos '80, através da Constituição de 1988. Pois bem, é esta versão de democracia liberal com traços oligárquicos e elementos, contraditoriamente, substantivos e representados até há pouco, na tentativa de controle do orçamento público que está em jogo. E estamos perdendo o jogo.

textBuilding Bridges? Jul 13 19:42 by AWSM 0 comments

Simon Bridges is the leader of the National Party, one of the two main traditional parties of government in Aotearoa/New Zealand. He is currently touring the regions of the country. This is a report of one of the public meetings held on the tour.

srebrenica343x480.jpg imageΠοτέ δεν θα ξεχάσ ... Jul 13 18:39 by antifanakata 0 comments

Για εμάς, ως αντιφασίστες/ριες, η μνήμη των σφαγών της Σρεμπρένιτσας και των σχέσεων που είχε το ελληνικό κράτος και η ελληνική κοινωνία - άμεσα και έμμεσα- με τις κτηνωδίες που πραγματοποιήθηκαν στη Βοσνία, έχει μεγάλη πολιτική σημασία. Γιατί, 23 χρόνια μετά, οι ηθικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις που οδήγησαν στην υποστήριξη των σφαγών εις βάρος των μουσουλμάνων της Βοσνίας είναι ακόμη εδώ. Τα εθνικιστικά συλλαλητήρια που διοργανώνονται στην Θεσσαλονίκη και αλλού για την υποτιθέμενη ελληνικότητα της Μακεδονίας, οι αναφορές σχεδόν του συνόλου του πολιτικού φάσματος για την ύπαρξη μουσουλμανικών τόξων, ο διάχυτος αντιτουρκισμός και οι άμεσες διαπλοκες μέσω του αντιιμπεριαλισμού μεγάλου κομματιού της ελληνικής αριστεράς με τον εθνικισμό φανερώνουν ότι, τα χίλια πρόσωπα του ελληνικου εθνικισμού παραμένουν ακόμη εδώ.

36952506_10209701422052416_6771181173830844416_o.jpg imageSegundo Encuentro Internacional de Liberadoras y Liberadores de la Madre Tierra: la palabr... Jul 12 02:01 by Rebeldía Contrainformativa 0 comments

En Cauca, dentro de las mismas tierras liberadas que han dado luz de resistencia durante los últimos años, cientos de organizaciones sociales, grupos universitarios, feministas, sindicalistas, campesinas y campesinos, ecologistas, entre otros, acudimos a la cita propuesta por las guerreras y guerreros milenarios que han protegido este territorio y que, desde hace más de cuatro años se han erguido frente al modelo de despojo y violencia implantado desde la Colonia, hoy expresado en los monocultivos cañeros extendidos por una vasta región del Norte del Departamento.

Velaltón. Plaza de Bolívar. Bogotá, Colombia. 06 de Julio 2018 image[Colombia] ¡Nos están matando! Jul 11 14:04 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

En los últimos días, se registra un incremento sustancial de las amenazas y asesinatos de líderes y lideresas sociales en todo el país. Desde la elección presidencial del pasado 17 de junio se han asesinado 22 líderes sociales, una persona cada día[1]. El panorama es bastante gris, pues mientras los grandes medios de comunicación se han dedicado a cubrir ampliamente el mundial de fútbol y el gobierno nacional continúa negando la sistematicidad de este fenómeno[2] en un intento por invisibilizar los patrones comunes de la masiva vulneración a los derechos humanos que se está produciendo en el país, tras bambalinas se encuentra la cruda realidad que está marcada por el asesinato, solo en lo corrido de 2018, de 123 líderes y lideresas sociales según las últimas cifras de Indepaz.[3]

loren.jpg imageSome Lessons from Revolutionary History Jul 10 01:18 by Wayne Price 0 comments

A review of a book by a libertarian Marxist sympathetic to anarchism who analyses four revolutions in the 20th century and discusses their lessons.

. imageBaşkanlık Seçimlerine Dair; Sandık Kazandı, Sanan Kaybetti Jul 10 01:07 by DAF 0 comments

Adalet ve özgürlük için seçimleri kazanmayı kazanmak SANMAK

ba351kanl305kdaf2.jpg imageBaşkanlık Seçimlerine Dair; Kazanan Kim? Kaybeden Kim? Jul 10 01:02 by DAF 0 comments

Yine bir seçim ve yine bir seçim öncesi gerilimli günleri bu coğrafyada yaşayanlar olarak deneyimlemekteyiz. Yaşadığımız coğrafyada ya da diğer coğrafyalarda, seçim denilen siyasi sürecin yarattığı şey, oluşan yeni “gerçekliğin” bir sonraki seçimlere kadar süreceğidir. Siyasal iktidarın şekillendiği seçimler sürecinde, seçimler sosyal ve ekonomik gerçeklikte şekillenir, toplumun iktidarını isteyen tarafların bireye sunduğu vaatlerle geçen bu seçim gerçekliği, iktidarın kazanılmasıyla sonlanacaktır.
Seçim ismi verilen siyasal sürecin, toplumun sosyal ve ekonomik ihtiyaçlarının karşılanması için organize edildiği iddiasının gerçek olup olmadığını soru ve cevaplarla tartışarak içselleştirmeliyiz. Çünkü katılacağımız ya da katılmayacağımız seçim süreci gerçekliğinin iddiası şudur; katılmamamız durumunda toplumun sosyal ve ekonomik işleyişine dair söz söyleyemeyiz.
Peki katılmamız durumunda bu işleyişe dair söz söyleyebilir miyiz? Toplum içinde siyasal etken bir birey olmanın şartı olarak karşımıza konan seçimlerin dışında başka bir yol yordam yok mu? Toplumun bütünlüğünü önemseyen, sosyal ve ekonomik kararlarının bir parçası olan, adalet ve özgürlüğü sağlayan bir birey olmanın tek yol yordamı seçimlerde seçmen olmak mı?
Sorular ve cevaplarıyla, Haziran 2018 seçimlerinde seçmen olup olmama, oy kullanıp kullanmama şeçimini yapmak için yani gerçek seçimi yapmak için siyasal süreci, bu süreçte olanları ve olasılıkları değerlendirelim.

p_30_12_2016.jpeg imageEcology in Democratic Confederalism Jul 09 20:40 by Ercan Ayboga 0 comments

Ecology is one of the three pillars of the paradigm of Democratic Confederalism, the political-theoretical concept of the Kurdish Freedom Movement. Besides democracy and gender liberation, ecology has been mentioned explicitly as a dimension in this concept since 2005. However to date, ecology is less discussed and practiced than the two other pillars.

img_20160227_131852.jpg imageΓια το δημοκρατι_... Jul 07 20:13 by Πέτρος Πέτκας 0 comments

«Δημοκρατικός συγκεντρωτισμός»: έννοια ασφυκτικής πληρότητας και αναλλοίωτης ταυτότητας! - Πρώτη δημοσίευση: περιοδικό Πανοπτικόν #23

textTurkish Elections, Looming Fascism and Left Politics Jul 06 18:41 by Baris Karaagac 0 comments

The elections on 24 June in Turkey for a new president and parliament, which took place under a state of emergency, constitute an historic moment in Turkish republican history with important consequences.

safe_image.jpg imageΑναρχική Ένωση Α`... Jul 04 21:11 by Dmitri (republising) 0 comments

Μια συνέντευξη του Las Barricadas με την Αναρχική Ένωση Αφγανιστάν και Ιράν - Οι σύντροφοι του Α Las Barricadas μίλησαν με τους συντρόφους της Αναρχικής Ένωσης του Αφγανιστάν και του Ιράν. Αρχικά δημοσιεύθηκε στην Αναρχική Ένωση του Αφγανιστάν και του Ιράν από το enoughisenough

copiadeimagenparacartaopinionmayo2018300x251.jpg imageCarta Opinión fAu – Junio 2018 Jul 02 22:44 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

La Carta Opinión de la Federación Anarquista Uruguaya del mes de junio.

27m1.jpg image[Colombia] Perspectivas libertarias sobre la segunda vuelta de las elecciones presidencial... Jul 01 13:44 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

El domingo 17 de junio de 2018 se realizó la segunda vuelta de las elecciones presidenciales de Colombia, en las que se alzó como nuevo jefe de Estado el neoconservador uribista Iván Duque. Para analizar, desde una perspectiva libertaria, los resultados y tendencias de esta coyuntura política, marcada por la escogencia del sexagésimo presidente de la República, apuntamos los siguientes elementos:

1 Participación alta con crecimiento menor de la abstención y el voto nulo
2 De nuevo, triunfo de Duque y retorno de un uribismo debilitado
3 Petro pierde, pero se profundiza el hito para la izquierda
4 Crece el voto en blanco centrista pero se mantiene su marginalidad política
5 Reunificación burguesa: retorno del uribismo y derrota del santismo
6 Perspectivas libertarias

usi_congresso_fondativo_cil.jpg imageΗ νέα αναρχοσυνδ_... Jun 30 12:38 by Dmitri (republising) 0 comments

Μία συνέντευξη με τον γραμματέα Εξωτερικών υποθέσεων της CNT - Με την ευκαιρία του Ιδρυτικού Συνεδρίου της Νέας Διεθνούς ένα μέλος της αναρχοσυνδικαλιστικής ένωσης CNT πήρε συνέντευξη από τον γραμματέα εξωτερικών υποθέσεων Miguel Pérez, σχετικά με τα γεγονότα της εκδήλωσης.

Monumento a los mártires de Loughgall McKearney y Lynagh en Drumfurrer, Monaghan (Imagen de José Antonio Gutiérrez D.) image30 años de la masacre de Loughgall: rumores y contrainsurgencia británica Jun 26 18:26 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

Publicado originalmente en el número 1 de la revista anarquista chilena Vida Libre, Abril de 2018.

omiros1.jpg image«Είμαστε ξεχασμέ_... Jun 25 20:57 by Behrouz Boochani 0 comments

Ο Κούρδος δημοσιογράφος Behrouz Boochani, εγκατέλειψε το Ιράν, όταν η αστυνομία ξεκίνησε να συλλαμβάνει τους συνεργάτες του. Κρατείται στο νησί Μάνους εδώ και περισσότερα από τέσσερα χρόνια, σύμφωνα με την πολιτική προστασίας συνόρων της Αυστραλίας. Σε επιστολή του, που δημοσιεύτηκε στο CNNi, περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί στις κρατικές φυλακές, εκφράζοντας την απόγνωση που νιώθουν όσοι κρατούνται εκεί. 

freethemoria35.jpg imageGreece: Campaign #freethemoria35 Jun 24 21:15 by musaferat 0 comments

In this situation, where more and more detention centers and populations are in a state of exclusion, it is imperative to stand with all our strength next to the persecuted. Despite the efforts of the authorities, the isolation imposed on them is broken, encouraging them to continue their resistances but also linking them with local movements in the direction of common struggles. In practice, it may seem impossible to follow all the judiciary cases. The judicial prosecution industry is built to overwhelm the time and material capabilities of the movements. But solidarity needs to be present in as many points as possible, building these bridges.

sl300.jpg imageΙατρική και αναρ`... Jun 23 15:25 by Ερρίκο Μαλατέστα 0 comments

Εν τέλει, γνωρίζουμε καλούς γιατρούς οι οποίοι εκφράζουν αναρχικές ιδέες˙ ωστόσο, δεν μιλούν για την αναρχία όταν ασκούν την επιστήμη ή μιλούν για αυτήν μόνο όταν ένα επιστημονικό ζήτημα  καθίσταται κοινωνικό ζήτημα, δηλαδή όταν διαπιστώνουν ότι η παρούσα κοινωνική οργάνωση παρακωλύει την πρόοδο της ιατρικής και την εμποδίζει να εφαρμοστεί προς όφελος όλης της ανθρωπότητας.

14082346568_2a6eb4162e_n_1.jpg image[Colombia] Perspectivas sobre la primera vuelta de las elecciones presidenciales de Colomb... Jun 17 17:07 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

La más reciente contienda electoral por la cabeza del Poder Ejecutivo en Colombia tuvo un lugar central en el debate político y social del país, llegando a convertirse en el pan de cada día de la población. La generalización de las redes sociales, la vasta propaganda eleccionaria y el intenso cubrimiento informativo, pusieron a la gente a discutir de política con una intensidad especial. Finalmente, el pasado domingo 27 de mayo de 2018, se realizó la primera vuelta de las elecciones presidenciales de Colombia para elegir el presidente número 60 del Estado, que definió como contendientes de una segunda vuelta a los candidatos Iván Duque y Gustavo Petro.

Como Grupo Libertario Vía Libre nos parece una tarea urgente presentar algunas líneas de análisis sobre el actual panorama electoral, con el objetivo de trazar rutas de acción común. Por tal motivo, a partir de la información sobre los resultados de esta elección contenida en el boletín 54 de pre conteo de votos emitido por la Registraduría Nacional del Estado Civil, queremos adelantar las siguientes reflexiones.

third.jpg imageRev. William J. Barber’s Moral Movement Jun 16 03:28 by Wayne Price 0 comments

Rev. Dr. William J. Barber is an important organizer of North Carolina's Moral Monday movement and now of the national Poor People's Campaign. He and his co-workers have organized large scale demonstrations and civil disobedience at statehouses across the U.S. He has worked to build a fusion coalition of oppressed and exploited people. This book provides a view of the political and religious thinking which has motivated him and many others.

35385706_1023632721133420_8868624883714621440_n.jpg imageVotando o no votando: las soluciones las conseguimos luchando Jun 16 00:16 by Rebeldía Contrainformativa - CEP Enraizando 0 comments

En definitiva, la cuestión para nosotras no se encuentra en votar o no votar, sino en encontrarnos para luchar, en unir fuerzas de manera horizontal, solidaria y de abajo a arriba para lograr conseguir vida digna, respeto a nuestros territorios y autogestión social de nuestras comunidades. Y en ese camino ya estamos, y lo demuestran las banderas de lucha que todavía aún son vigentes y requieren de toda nuestra energía y esfuerzo, y que al día de hoy la respuesta de guerra del establecimiento ha dejado 370 luchadores sociales muertos que han caído en defensa de la Madre Tierra, contra el extractivismo minero-energético, defendiendo los derechos humanos de sus comunidades, resistiendo contra la guerra en sus territorios, dando la pelea por los derechos de mujeres y compas LGBTI, rechazando el militarismo y paramilitarismo del Estado; es allí donde debemos concentrar nuestras fuerzas, en la voz rebelde del pueblo, no en domesticar esa voz en manos de Petro ni alejarnos de las luchas.

turkeyinvadesafrin_jan2018_1.jpg imageRojava: The betrayal of a Revolution Jun 15 08:02 by Mandy Moussouris 0 comments

The ongoing war in the Middle East, the Arab Spring followed by what seems to be a winter of war that rivals Game of Thrones has seen the death of many a revolutionary and many a revolutionary dream. Within this ongoing war are stories of struggle against tyranny, struggles by ordinary people to gain some sort of control over their lives as they get buffeted between superpowers and ideologies fuelled by greed and underlying neoliberal capitalism. The struggle of the Kurdish people of Rojava is one such story. It is not a new one and it is not a perfect one. It is a story of courage and inspiration, of brave women and men, of complexity and of huge challenges. It is a story of our age, where competing geo-political powers fuel wars in other lands and on other people to further their own interests.

rojava_copy.png imageAlternatives to capitalism: the Rojava experiment Jun 15 07:57 by Shawn Hattingh 0 comments

In this education series we look at experiments, which have arisen through working class struggles, to create alternatives to capitalism. This will include looking at present and past alternatives to capitalism. In doing this, we are not saying these experiments should be carbon copied – they have often taken place in very different times and contexts.

Rather we are trying to show that, through struggle and experimentation, new societies that overturn capitalism can be brought into being; even under very harsh conditions. This, we believe, provides hope to working class struggles: what we have today under the capitalist and state system can be ended and replaced by a better society. Experiments in alternatives show clearly how another world is possible.

In this article, the first article of the education series on alternatives to capitalism, we look at an experiment that is taking place today, known as the Rojava Revolution, to overturn capitalism and the state system in northern Syria (which is being subjected to an imperialist and civil war). In Rojava a social revolution, influenced by libertarian socialism, has been underway since 2012 and a new society has emerged in the process.

bolsonaro_trump.jpg imageUm risco real do protofascismo no Brasil Jun 14 06:31 by BrunoL 0 comments

No texto abaixo, realizo três comentários rápidos a respeito desta situação inusitada, onde a democracia indireta, liberal, representativa e delegativa no Brasil pós-golpe coxinha pode levar a um protofascista ao segundo turno, e quiçá, ao Palácio do Planalto.

more >>
© 2005-2018 Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by [ Disclaimer | Privacy ]