user preferences

Πώς να υπολογίσετε την ηλικία του κόσμου

category Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Αναρχικό κίνημα | Γνώμη / Ανάλυση author Thursday May 14, 2009 22:21author by Πρωτοβουλία Αυτόνομων Κέρκυρας Report this post to the editors

Μέρος Δ’ (τελευταίο)

Μια απόπειρα ερμηνείας των γεγονότων του Δεκεμβρίου του 2008 και διερεύνησης των διαγραφόμενων προοπτικών

Προσβλέποντας στη σωτηρία του διαμέσου της καθυπόταξης των ανθρώπων, το καθεστώς παραβλέπει, παραγνωρίζει τον κίνδυνο που ελλοχεύει. Αγνοεί ότι αυτοϋπονομεύεται, παράγοντας ανθρώπους που έχουν, προκειμένου να ενσωματωθούν, απονεκρωθεί, ενδώσει, παραδοθεί στον κυνισμό. Καθώς η «αφομοίωση» επιτυγχάνεται, παραπέμποντας στη χώνευση, το αποτρόπαιο πρόσωπο της «ορθολογικότητας» του καπιταλισμού κάνει την εμφάνιση του για μια φορά ακόμη. Είναι αυτή η ορθολογικότητα που ωθεί στην περιστολή της δημιουργικότητας των ανθρώπων, δίχως να λαμβάνεται υπόψιν πως η συνακόλουθη ατόνηση του δημιουργικού πάθους υποσκάπτει τα θεμέλια του καπιταλισμού –αλλά και της ίδιας της κοινωνίας κατ’ επέκτασιν–, ο οποίος αν έως τώρα επεβίωσε το οφείλει στην αντίσταση των ανθρώπων απέναντι στην τάση που επιδιώκει να τους αφαιρέσει κάθε πρωτοβουλία. Είναι η χίμαιρα του καθολικού ελέγχου που, όπως έχουμε σημειώσει επανειλημμένως, απορρέει σε καταστάσεις παντελώς ανεξέλεγκτες. Δεδομένης λοιπόν της αδυναμίας δημιουργίας νέων θεσμών, που ήδη εντοπίσαμε ως χαρακτηριστικό γνώρισμα των γεγονότων του Δεκεμβρίου, μιας έκρηξης κατά την εκδήλωση της οποίας κανείς θα ανέμενε την εκδίπλωση της δημιουργικής δραστηριότητας των συμμετεχόντων, ανακύπτει εύλογα το ερώτημα που αφορά στο κατά πόσο η τρώση που έχει υποστεί το ριζικό φαντασιακό, η δημιουργική δύναμη των ανθρώπων, είναι μη αναστρέψιμη, εάν η παρακμή είναι αμετάκλητη.

***

Η απάντηση μας στο προηγούμενο ερώτημα δίδεται, νομίζουμε, από το γεγονός ότι το θέτουμε. Δεν θα εξακολουθούσαμε να γράφουμε, εφόσον δεν κρίναμε πως μπορούμε να αποφύγουμε την παράδοση στη βαρβαρότητα. Αν εφιστούμε την προσοχή στην απειλή που εντοπίζουμε ότι υφίσταται για τη δημιουργική δύναμη των κοινωνιών, για το ριζικό φαντασιακό, το συλλογικό φαντασιακό, είναι επειδή διαπιστώνουμε το πλήγμα που έχει καταφερθεί έναντι της συλλογικότητας. Και η δημιουργία δεν μπορεί να εκδηλώνεται δίχως τη συλλογικότητα· την επικοινωνία, τη συναναστροφή, την τριβή ανάμεσα στους ανθρώπους. Η δημιουργία είναι συλλογική υπόθεση. Επομένως, από τη στιγμή όπου, όπως επιχειρήσαμε έως τώρα να δείξουμε, οι άνθρωποι μοιάζουν στις σημερινές δυτικές κοινωνίες να απέχουν ο ένας από τον άλλον όσο ποτέ άλλοτε, όπου ο καλπάζων ατομικισμός προσδίδει στην κοινωνία την εικόνα μιας ερήμου γεμάτης μοναχικούς cowboys με το άλογο τους, όπου οι συνέπειες του κατακερματισμού της κοινωνίας, της πολυδιάσπασής της σε ένα πλήθος από υποομάδες, ξεπερνούν κατά πολύ αυτές του τεταρτισμού, πρώτιστο μέλημα μας δεν μπορεί να είναι άλλο από την αντιμετώπιση αυτής της οικτρής κατάστασης.

Δεν πρόκειται να δρέψουμε καρπούς αν δεν καλλιεργήσουμε αυτά τα αυτοφυή δέντρα που αφέθηκαν να ρημάξουν, όπως τα οπωροφόρα σε κάποια παλιά αυλή, εγκαταλελειμμένη πια από τους γείτονες. Και η εργασία οφείλει, ασφαλώς, να είναι συνεχής και εντατική. Η συλλογική αντιμετώπιση, το ξανάσμιγμα των ανθρώπων, οφείλει να επιδιωχθεί όπου οι άνθρωποι συνευρίσκονται –ή θα έπρεπε να συνευρίσκονται– στην καθημερινή ζωή. Στους χώρους εργασίας, σε αυτούς της εκπαίδευσης, στις γειτονιές. Όπου ο καθένας έρχεται αντιμέτωπος και πασχίζει να ανταπεξέλθει μόνος του απέναντι σε όσα συνιστούν για όλους κοινή συνθήκη και θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν από κοινού μονάχα. Και βέβαια ορισμένοι θα αντιτάξουν ότι τέτοιου είδους εγχειρήματα, όπως αυτά που φαίνεται εδώ να προτείνουμε, ήδη υφίστανται. Επιτρέψατε μας να διαφωνήσουμε. Είναι εις γνώσιν μας η ύπαρξη κινήσεων γειτονιάς, κατειλημμένων χώρων κλπ, που όμως στην πλειονότητα των περιπτώσεων, αν και «ανοιχτά σε όλους», «ενάντια σε κάθε είδους διακρίσεις», απαιτούν, όπως κάθε εκκλησία, από τους εισερχόμενους, προτού διαβούν το κατώφλι να αποκαλυφθούν, να βγάλουν τα υποδήματα, να γνωρίζουν το σύμβολο της πίστεως. Πρόκειται για τις περιπτώσεις εκείνες, όπου, διαμέσου του πληθωρισμού των αναφορών στα «ζητήματα της καθημερινότητας», πασχίζεται να συγκαλυφθεί ότι όσοι τα επικαλούνται ποσώς κόπτονται γι’ αυτά, λαμβάνοντας τα μόνο ως πρόσχημα. Η αυταξία της καθημερινής ζωής κάθε άλλο παρά αναγνωρίζεται. Έχουμε εδώ να κάνουμε με τη συνήθη «υστεροβουλία». Το κοινωνικό γίγνεσθαι καθυποτάσσεται. Κάθε τι που λαμβάνει χώρα λογίζεται περίπου ως ένα «στάδιο». Τα πάντα ερμηνεύονται ως μια ακόμη σκηνή στο δράμα της εκτύλιξης του «σχεδίου». Όλα γίνονται «για να…». Για να έρθει η αναρχία, ο κομμουνισμός ή ότι άλλο. Καθώς όλη η ιστορία, γινόμενη «Ιστορία», θεωρείται υπό το πρίσμα της τελεολογίας, λογίζεται ως προετοιμασία της «Επανάστασης», η καθημερινότητα αντιμετωπίζεται ως αμελητέο μέγεθος. Το ίδιο και οι άνθρωποι. Το παρόν μπορεί κάλλιστα να θυσιαστεί, εμπρός στην έλευση της βασιλείας των ουρανών, όπως ισχύει για κάθε θρησκεία.

Ασφαλώς και όσα προηγήθησαν δεν θα πρέπει να εκληφθούν ως προτροπή απέκδυσης της πολιτικής ταυτότητας. Κάθε άλλο παρά παροτρύνουμε στην αποκήρυξη των πολιτικών θέσεων. Προκρίνουμε απλά, και εδώ εντοπίζεται η λεπτή διάκριση, την επιστράτευσης της πειθούς, απορρίπτοντας κάθε «υστερόβουλη» προσέγγιση. Απορρίπτουμε τις μεθοδεύσεις, τις απόπειρες χειραγώγησης, τη «συνωμοτική» λογική. Κάθε απόπειρα να προωθηθούν επιδιώξεις με πλάγιο τρόπο. Ας εγκαταλείψει η «πρωτοπορία», επιτέλους, το άγχος της «καθοδήγησης στον ίσιο δρόμο». Οι θέσεις όσων είναι πολιτικά «στρατευμένοι» θα πρέπει να εκφράζονται απερίφραστα, ανοιχτά, ευθέως. Και, το σημαντικότερο όλων, η γνώμη τους είναι αναγκαίο να αντιμετωπίζεται ως αυτό ακριβώς. Μια γνώμη που οφείλει να ληφθεί υπόψιν εξίσου σοβαρά με αυτή του κάθε συμμετέχοντα. Αυτό εφόσον υπάρχει όντως η βούληση να αποφευχθεί η επικράτηση της επιβεβλημένης αυθεντίας. Να εμπεδωθεί η αντίληψη ότι η πολιτική είναι το πεδίο της γνώμης, όπου οι γνώμες όλων βαραίνουν εξίσου. Εξυπακούεται, επομένως, πως θα πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να συνταχθούμε με την πλειοψηφία, ακόμη και αν αυτή δεν συμμερίζεται τις θέσεις μας· ακόμη και αν δεν κατορθώσαμε να πείσουμε για την ορθότητα τους. Και προϋποτίθεται ότι οι αναγκαίες διαδικασίες –διαδικασίες γι’ αυτό κάθε άλλο παρά «διαδικαστικές», τουναντίον βαθιά πολιτικές– θα έχουν θεσπιστεί, προκειμένου να εξασφαλίζεται σε εμάς και τον καθένα η δυνατότητα να πείσουμε. Οι κανόνες που θα υπηρετούν το διάλογο, αποτελώντας δικλείδες, οι οποίες θα διασφαλίζουν την ισοτιμία όλων, την ισηγορία, τη δημοκρατικότητα· που θα παρέχουν προστασία, ενθαρρύνοντας όλους, και κυρίως όσους στερούνται εμπειρίας, να εκφρασθούν ελεύθερα, με παρρησία. Καθίσταται εξ αυτών πρόδηλο, νομίζουμε, το ότι δεν επιζητούμε την «αποπολιτικοποίηση» των «κινήσεων γειτονιάς» ή όποιου άλλου εγχειρήματος φιλοδοξεί –ή ισχυρίζεται πως επιδιώκει– να επιτύχει τη συσπείρωση ανθρώπων πέρα από στεγανά. Υπερασπιζόμαστε την πολιτικοποίηση τους.

Αν οι προσπάθειες που εμείς έχουμε κατά το παρελθόν καταβάλει προς αυτήν την κατεύθυνση –και που εξακολουθούμε να καταβάλουμε, ενισχυμένοι από την όποια εν τω μεταξύ αποκτηθείσα πείρα– στέφθηκαν από περιορισμένη επιτυχία, δεν απέφεραν τα ποθούμενα αποτελέσματα, αυτό θα πρέπει, ασφαλώς, ως ένα βαθμό να αποδοθεί στις προφανείς αντιξοότητες, στα αλλεπάλληλα προσκόμματα που ανακύπτουν, τα σύμφυτα με τη σύγχρονη κατάσταση. Είναι αυτή στης οποίας το ζόφο επιχειρήσαμε να ρίξουμε φως, αφιερώνοντας σημαντικό μέρος του παρόντος κειμένου στην ανάλυση της. Αλλά τα αίτια της αδυναμίας να δρέψουμε καρπούς, της μη ευδοκίμησης προγενέστερων αποπειρών, οφείλουμε αναμφίβολα να τα αναζητήσουμε και αλλού, πέρα από τις εκ των προτέρων γνωστές δυσχέρειες, τις οποίες άλλωστε δεν εκλαμβάνουμε ως ανυπέρβλητες, ειδάλλως θα είχαμε καταθέσει τα όπλα προ πολλού. Βρίσκουμε, λοιπόν, ότι είναι αυτή η «πολιτική κουλτούρα», την οποία με δριμύτητα καταγγέλλουμε, οι πεπαλαιωμένες αδιέξοδες αντιλήψεις, την υιοθέτηση των οποίων στηλιτεύουμε, που εν πολλοίς απετέλεσαν και για εμάς τροχοπέδη. Γιατί, έχοντας στην πλειονότητα μας, όσοι απαρτίζουμε αυτή τη συλλογικότητα, «θητεύσει» στον «α/α χώρο», για ένα λιγότερο ή περισσότερο βραχύ χρονικό διάστημα, ήταν επόμενο να καταστούμε φορείς των πολυπληθών αγκυλώσεων, από τις οποίες αυτός μαστίζεται. Ένα σύντομο πέρασμα για ένα φεγγάρι αρκεί για να καταστεί κανείς έρμαιο στις αναταράξεις τις προξενούμενες από τον κύκλο της Σελήνης. Όπως τα ύδατα, όσοι τελούν υπό της επήρεια της, οι σεληνιασμένοι, ενίοτε υποκύπτουν. Η πανσέληνος τους βρίσκει μόνους να ουρλιάζουν στο ολόγιομο φεγγάρι.

Αλλά, ύστερα, εμείς δεν πιστεύουμε στα άστρα, ίσως θα το φανταστήκατε. Μαύρα ή άλλου χρώματος, έχουμε λάβει την απόφαση να αποτινάξουμε την επιρροή τους. Και συνιστά η αποδοχή του προβλήματος το πρώτο σημαντικό βήμα ανάμεσα στο ατέρμονο πλήθος όσων είναι αναγκαίο να επακολουθήσουν σε διαρκή εγρήγορση. Φιλοδοξούμε, λοιπόν, να απαλλαγούμε από τις προκαταλήψεις από τις οποίες εμφορούμεθα· να συνεχίσουμε να επιδιδόμαστε στο λυτρωτικό έργο της κατεδάφισης του τείχους του διανοητικού εγκλεισμού. Τα πολεμοφόδια δε, που προκύπτουν ως απόρροια της εν λόγω διαδικασίας, του γκρεμίσματος του άχαρου μαντρότοιχου της αυτοδικαίωσης, είναι εξόχως επωφελέστερα, βρίσκουμε, από τις κοινές πέτρες. Όλα αυτά επειδή, παρά το κοινώς λεγόμενο, οι τοίχοι δεν έχουν αυτιά. Και εμείς ευελπιστούμε να ακούσουμε την κριτική.
Στρέψτε το βλέμμα σας προς το κενό της απουσίας της τελευταίας, αν τύχει να έχετε την αίσθηση ότι υπάρχουν εδώ κι εκεί στοιχεία που δεν δικαιολογούν τον από πλευράς μας κομπασμό για τη διάρρηξη του πέπλου της ιδεολογίας. Για να συνειδητοποιήσουμε τις αδυναμίες μας βασιζόμαστε ο ένας στον άλλον. Παρότι προσβλέπουμε σε αυτήν, ακόμη και εάν χαρακτηρίζεται από την οξύτητα, τη δηκτικότητα, από την οποία είθισται η σφοδρή πολεμική που κι εμείς εξαπολύουμε να διέπεται, ουδέποτε τύχαμε αποδέκτες της. Ποτέ έως τώρα δεν απολάβαμε του προνομίου να μας ασκηθεί δημοσίως εποικοδομητική κριτική από κάποια από τις ομάδες που σίγουρα «θίγονται» από τις δικές μας επιθέσεις – ήρθαμε, ασφαλώς, αντιμέτωποι με τις ποικίλες ύβρεις που κατά καιρούς έχουν εκτοξευθεί εναντίον μας ανωνύμως μέσω διαδικτύου. Είναι βέβαιο. Ο υπερπληθωρισμός των αναφορών στην «αλληλεγγύη» μπορεί να εγγυηθεί μονάχα πως δεν δικαιολογούμεθα να προσβλέπουμε στην παραμικρή βοήθεια. Είναι άραγε αυτό το έλλειμμα το πλέον διευρυμένο ή μήπως εκείνο της παντελούς και πασίδηλης στέρησης μιας κουλτούρας διαλόγου; Ενός εκ των συστατικών άνευ των οποίων δεν νοείται ενασχόληση με την πολιτική; Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με την προάσπιση κειμήλιων, με ταμπού και επομένως η απαξίωση και, γιατί όχι, η συκοφάντηση, επιστρατεύονται. Εμείς, λοιπόν, είμαστε: «φιλόλογοι», «επαναστάτες τους καναπέ», «οπαδοί του Καστοριάδη» ή ότι άλλο θέλετε. Έστω, λοιπόν, ότι εμείς είμαστε όλα αυτά και άλλα τόσα τρισχειρότερα μαζί. Αλλά κάτι λέμε. Ω, μα βέβαια! Αφού εμείς που τα λέμε αυτά είμαστε τόσο κακοί, αυτά που λέμε δεν χρήζουν αντίκρουσης· ούτε καν σχολιασμού. Ουφ! Οι αυτοαποκαλούμενοι αναρχικοί –self-styled anarchists, ναι, ναι– για μια ακόμη φορά συναντούν τα ΜΑΤ. Όχι, δεν επίκειται σύγκρουσις! Οι φίλοι μας μοιάζουν με τους αστυνομικούς στο σύνταγμα. Παρατεταγμένοι εκεί το Δεκέμβριο, υπεραμύνονταν των ιερών συμβόλων του καθεστώτος –του χριστουγεννιάτικου δέντρου συμπεριλαμβανομένου–, απέναντι στους διαδηλωτές που τους σημάδευαν με νεροπίστολα. Απέναντι στη χλεύη αντιπαρέθεταν το βλοσυρό τους ύφος, το ανεπαρκές όμως για να κρύψει την έκδηλη αμηχανία τους. Αυτό το πρόχειρο προκάλυμμα απετέλεσε τη μόνη άμυνα τους από κοινού με τις ασπίδες τους. Όμοια οι «α/α» οχυρώνονται πίσω από τις ασπίδες των αφελών βεβαιοτήτων τους – ο «χώρος» ως τέτοιος οφείλει να μεριμνεί πρωτίστως για την προάσπιση των συντεταγμένων του. Έϊ, την κρατάς ανάποδα…
Έτσι, για μια ακόμη φορά, περίτρανα αποδεικνύεται ότι το χιούμορ είναι απείρως επαναστατικότερο της βίας, καθότι δρα υπονομευτικά έναντι της σοβαροφάνειας της εξουσίας – αλλά και της «αντιεξουσίας», αν παραστεί ανάγκη. Βέβαια, επειδή εμείς, παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, δεν είμεθα πασιφιστές, σκοπεύουμε να οξύνουμε τα πνεύματα έτι περεταίρω. Λέμε, λοιπόν: Είναι βέβαιο πως εξαιτίας του παρόντος κατάπτυστου κειμένου μας θα προκληθεί πληθώρα στομαχικών διαταραχών, κυρίως ανάμεσα στο πλήθος εκείνων οι οποίοι παρουσιάζουν εξαρτημένα ανακλαστικά, όχι αναντίστοιχα ως προς αυτά του ήρωα στο «Κουρδιστό πορτοκάλι» του Kubrick, κατόπιν της πλύσεως εγκεφάλου. Επί παραδείγματι, είμεθα βέβαιοι πως πλήθος αναγνωστών θα βρήκαν αποτρόπαιες τις προσεγγίσεις μας που δηλώνουν μια ροπή προς τη ψυχανάλυση. Αυτό αποτελεί ευτύχημα, καθώς ταιριάζει με αυτό το οποίο σκοπεύουμε να πούμε· η αντίδραση τους προσομοιάζει στην αντίσταση στην ψυχανάλυση.

Αντίσταση. Οι λίγοι που ηρωικά αντιστέκονται… Άρνηση. «Κάθε άρνηση είναι μια κατάφαση». Ένας ασθενής στην εντατική. Εξαιρετικά περιορισμένη η επαφή του με το περιβάλλον… Ένα κλείσιμο των βλεφάρων: «ναι». Δύο φορές κλείνουν τα μάτια: «όχι». Η σύγχυση είναι σχεδόν αναπόφευκτη και η επικοινωνία περιορισμένη ούτως ή άλλως. Τελετουργικός ακτιβισμός. Χορός γύρω από την πυρά. Κάτι να κρατάει το μυαλό απασχολημένο. Κάτι να κάνεις. Όπως οι νοικοκυρές βγάζουν το άχτι τους στις δουλειές του σπιτιού. Πρώτα μαγειρεύει φαϊ με ποντικοφάρμακο. Υπόθεση φαρμακείας. Ύστερα, μετά το μεσημεριανό τραπέζι –«βραστούς, βραστούς θα φάμε τους αστούς»– πλένει τα πιάτα σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Μπα… Απλά πλένει τα πιάτα και τις περνάν από το μυαλό ιδέες. «θάνατος στ’ αφεντικά». Ένα σύνθημα από το παρελθόν (ελαφρώς παραφρασμένο): «Η αναρχική η καλή καθαρίζει με ρολί». Νομίζουμε πως ξέρουμε μια συνταγή για μαλακτική μολότωφ με πράσινο σαπούνι… Καίει και απολυμαίνει, δίχως να γαριάζει τα ρούχα. Μολότωφ Kleenex. Αυτήν ξέρετε, αυτήν εμπιστεύεστε. Ένα σύνθημα από το παρόν: «Είμαστε εικόνα από το μέλλον». Όχι, όχι… Δεν θα το έλεγα… Έχετε έναν άλλο κόσμο, τον παλιό κόσμο, στις καρδιές σας.

You break my heart. Η καρδιά ραγίζει και σπάει στα δύο. Η αυθαίρετη διάκριση· η πράξη βιαίως αποσπάται από τη θεωρία. Καρδιακή προσβολή. Ώρα θανάτου… Οι σπασμωδικοί ακτιβισμοί των μικρών ωρών της νύχτας δεν συνιστούν πράξη. Η πράξη είναι απότοκο της «στάθμισης», της συνεχούς αναδιαπραγμάτευσης, του άοκνου αναστοχασμού, της διαρκούς διερώτησης αναφορικά με το σκοπό και τα μέσα. Τη μεταξύ τους σχέση, την αντιστοιχία ή «ασυμβατότητα». Η πράξη δεν είναι απόρροια της μακάριας βεβαιότητας, της ανόητης επανάπαυσης που ακολουθεί την αλαζονική πίστη ότι διακρίνεις διαμιάς το «καλό» από το «κακό». Η πράξη δεν έχει ησυχία, εφησυχασμό· συνεπάγεται την αυτοαμφισβήτηση. Η πράξη ευδοκιμεί εκεί όπου εκδηλώνεται η ταραχή που συνταράσσει το βυθό της σκέψης, αναμοχλεύοντας τις λησμονημένες παραδοχές. Εκεί όπου η όποια αναταραχή προξενείται από μερικά βότσαλα που πρόσκαιρα ταράζουν την επιφάνεια των υδάτων, το μόνο που ευδοκιμεί είναι η πρασινάδα επάνω στα πετραδάκια. Η πράξη προϋποθέτει τη διάθεση, τη θέληση να διαυγάσεις το κοινωνικο-ιστορικό. Η διαύγαση αυτή προϋποθέτει την πράξη. Η διαύγαση είναι πράξη. «Είμαστε εικόνα από το μέλλον»; Το μόνο πράγμα που ενδέχεται να διακρίνει κανείς, κοιτάζοντας σαγηνευμένος σε μια κρυστάλλινη σφαίρα, είναι το παραμορφωμένο είδωλο του. Η κοινωνική κίνηση δεν προβλέπεται. Και καθώς κινούμαστε, προχωρούμε, διανοίγοντας δρόμο μέσα στην πυκνή βλάστηση, παρίσταται η ανάγκη να κοντοσταθούμε· να στρέψουμε το βλέμμα πίσω. Να συλλάβουμε την απόσταση που έχει διανυθεί. Να επανεξετάσουμε την πορεία. Να αναθεωρήσουμε τα βήματα μας. Για να συνεχίσουμε ύστερα με νέο προσανατολισμό. Και για να βρεθούμε σε θέση να το πράξουμε οφείλουμε να μεριμνούμε, ούτως ώστε να αφήνουμε πίσω τα ίχνη μας. Τα ίχνη αυτά δεν μπορούν να είναι τα ψίχουλα του Χάνσελ και της Γκρέτελ. Τα ίχνη αυτά είναι η κριτική, ο λόγος που αρθρώνουμε. Από την τελευταία αυτή άποψη η απόσταση που έχει διανυθεί είναι περιορισμένη, όπως είδαμε. Αλλά είναι αυτή η μόνη παρακαταθήκη που θέτουμε για το μέλλον. Είμαστε εικόνα από το μέλλον; «Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις». Μια εικόνα από το μέλλον δεν αξίζει τίποτε. Αυτή η φωτογραφία είναι καταδικασμένη. Θα βγει υποεκτεθειμένη, είναι σίγουρο. Άλλωστε η φωτογραφική αποτύπωση είναι συνδεδεμένη με το χιμαιρικό πόθο της αιωνιότητας. Και εμείς είμαστε θνητοί. Γι’ αυτό ας μη ξοδέψουμε το χρόνο που μας απομένει κάνοντας κύκλους. Ας μην οδηγηθούμε πάλι εκεί όπου ξεκινήσαμε. Αλλά αφήστε μας, επιτρέψατε μας να επαναλάβουμε ετούτο μόνο: πως η ιστορία δεν είναι μάθημα. Είναι κοινωνική δημιουργία.

Συνεχίζεται…

Related Link: http://aytonomoikerkyras.blogspot.com
This page can be viewed in
English Italiano Deutsch
George Floyd: one death too many in the “land of the free”
© 2005-2020 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]