user preferences

Recent articles by @ from Nafplio-Greece

textΓια τις απαρχ&#... 1 comments

Recent Articles about Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος Αναρχική Ιστορία

1η Μάη 1886-1986: Ένας α&... May 04 21 by Για τη Συγκρότησης Ένωση Αναρχ. Εργατών

Αναρχισμός κ ... Apr 02 21 by Μανώλης Χουμεριανός

Αναρχισμός σ ... Sep 25 20 by Dmitri (translation)

Για τις απαρχές του ελευθεριακού ρεύματος

category Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Αναρχική Ιστορία | Κριτική / Παρουσίαση author Wednesday January 25, 2006 12:53author by @ from Nafplio-Greece Report this post to the editors

Η ελευθεριακή σκέψη – Μέρος Β’

Μπροσούρα που εκδόθηκε στο Ναύπλιο το 2005 με τίτλο «Ο ελευεθριακός σοσιαλισμός. Για τις απαρχές του σοσιαλισμού και του ελευθεριακού ρεύματος»

Περίπου τον ίδιο καιρό, ο Μιχαήλ Μπακούνιν καθόρισε με σαφήνεια την αρχή του πολιτικού φεντεραλισμού στον πασίγνωστο λόγο του στο Συνέδριο του «Συνασπισμού για την Ειρήνη και την Ελευθερία» (1867) και προσέδωσε έμφαση στη σημασία της ειρηνικής σχέσης ανάμεσα στους λαούς:

«Κάθε συγκεντρωτικό κράτος, οσοδήποτε ελεύθερο και αν παρουσιάζεται, οιαδήποτε ρεπουμπλικανική μορφή κα αν έχει, είναι πάντοτε ένας καταπιεστής, ένας εκμεταλλευτής των εργαζόμενων μαζών επ’ ωφελεία των προνομιούχων τάξεων. Χρειάζεται ένα στρατό για να κρατά υπό έλεγχο αυτές τις μάζες και η ίδια η ύπαρξη αυτής της ένοπλης δύναμης το ωθεί προς τον πόλεμο. Ως εκ τούτου, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η διεθνής ειρήνη είναι αδύνατη, αφ’ ης στιγμής δεν υιοθετείται, με όλες τις λογικές συνέπειές της η ακόλουθη αρχή: κάθε λαός ανίσχυρος ή ισχυρός, μικρός η μεγάλες, κάθε επαρχία, κάθε κοινότητα, πρέπει να πορεύονται ελεύθερα και αυτόνομα, πρέπει να είναι ελεύθεροι να ζουν και να αυτοδιευθύνονται σύμφωνα με τα ενδιαφέροντα και τις ιδιαίτερες ανάγκες τους. Συνεπώς όλοι οι λαοί και οι κοινότητες πρέπει ενώνονται, διαφυλάσσοντας αυτό το δίκαιο και δεν μπορεί αυτή η αρχή να παραβιασθεί εν σχέση με μια συγκεκριμένη κοινότητα, χωρίς ταυτοχρόνως να τεθούν εν κινδύνω και όλες οι υπόλοιπες κοινοτικές».

Η εξέγερση της Παρισινής Κομμούνας έδωσε μια ισχυρή προώθηση στις ιδέες της τοπικής αυτονομίας και του φεντεραλισμού μέσα στις γραμμές της Διεθνούς. Όταν το Παρίσι εκουσίως παραιτήθηκε από τα σημαντικά προνόμια που είχε έναντι των άλλων πόλεων και κοινοτήτων της Γαλλίας, η Κομμούνα κατέστη για τους σοσιαλιστές των λατινικών χωρών, η αφετηρία ενός νέου κινήματος, το οποίο αντέταξε στην κεντρική ενοποιητική αρχή του κράτους την ομοσπονδία των κοινοτήτων. Η Κομμούνα κατέστη για αυτούς, η πολιτική μονάδα του μέλλοντος, η βάση μιας νέας κοινωνικής τάξης που θα αναπτύσσεται οργανικώς από τα κάτω προς τα πάνω και δε θα επιβάλλεται στους ανθρώπους αυτομάτως και εκ των άνω, από μια κεντρική εξουσία. Έτσι ξεπρόβαλε ένα κοινωνικό πρότυπο για το μέλλον, μια καινούργια αντίληψη της κοινωνικής οργάνωσης, η οποία προσέδωσε ένα ευρύτερο πεδίο οράσεως στην πρωτοβουλία των προσώπων και των ομάδων και στην οποία, ταυτοχρόνως, το πνεύμα της κοινότητας και του γενικού ενδιαφέροντος για την ευημερία όλων ζούσε και ενεργοποιούνταν μέσα σε κάθε μέλος της κοινωνικής ένωσης. Και είναι ευκόλως κατανοητό ότι οι υποστηρικτές αυτής της ιδέας είχαν στο μυαλό τους τα παρακάτω λόγια του Προυντόν:

«Η προσωπικότητα αποτελεί για μένα το κριτήριο της κοινωνικής τάξης. Όσο περισσότερο ελεύθερη, όσο περισσότερο ανεξάρτητη, όσο περισσότερα τολμηρή είναι η προσωπικότητα μέσα στην κοινωνία, τόσο καλύτερα για την ίδια την κοινωνία!».

Ο Γκουστάβ Λαντάουερ (1870-1919) ανέπτυξε πλούσια προπαγανδιστική, αλλά και θεωρητική όραση κυρίως στη Γερμανία από όπου και καταγόταν. Πολλές φορές διώχθηκε και φυλακίσθηκε για τις πεποιθήσεις του, ενώ αρκετά σημαντική ήταν και η συμμετοχή του στη Δημοκρατία των Συμβουλίων της Βαυαρίας (1919), όπου μετά τη βίαιη διάλυση (από τους σοσιαλδημοκράτες) της οποίας φυλακίσθηκε για να τουφεκιστεί τελικώς από την ακροδεξιά οργάνωση «Freikorps».

Παρακάτω παρατίθεται το πρώτο κεφάλαιο από το προοίμιο του έργου του «Έκκληση για σοσιαλισμό» (εκδόσεις Τροπή). Σε αυτό γίνεται ανάλυση της ελευθεριακής οπτικής του σοσιαλισμού, απεξαρτοποιόντας τον από τον ιδεολογικό δογματισμό, παρουσιάζοντάς τον στην ουσία όχι ως στάδιο μιας προκαθορισμένης ιστορικής εξέλιξης, είτε σα μια θεωρία που προκαθορίζει σχεδόν την κάθε κίνηση προς τη σοσιαλιστική κοινωνία, αλλά ως μια δημιουργική τάση της ανθρωπότητας. Με αυτό τον τρόπο, αναδεικνύει τη συνείδηση ως γέννημα της ανθρώπινης ελευθερίας και συνεπώς ως καθοριστική προϋπόθεση για τη δημιουργία της νέας κοινωνίας και όχι ως κάτι το οποίο προκύπτει σιγά-σιγά μέσω της σταδιακής διαπαιδαγώγησης από μια πεφωτισμένη ιδεολογική ελίτ η οποία συνεχίζεται και μετά την κατάργηση της υπάρχουσας κοινωνικής οργάνωσης, θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στα δύο ρεύματα (ελευθεριακός και εξουσιαστικός ) σοσιαλισμού.

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Όποιος κάνει έκκληση για σοσιαλισμό πρέπει να έχει τη γνώμη, ότι ο σοσιαλισμός είναι ένα πράγμα, το οποίο ή δεν είναι τόσο καλό ή είναι τόσο καλό όσο και δεν είναι, κάτι το οποίο δεν υπάρχει ακόμη ή δεν υπάρχει πια στον κόσμο. Κάποιος θα μπορούσε να προβάλει την εξής αντίρρηση:

«Φυσικά και δεν υπάρχει σοσιαλισμός, η σοσιαλιστική κοινωνία δεν υφίσταται. Αυτή ακόμη δεν υπάρχει, όμως γίνονται προσπάθειες να πραγματοποιηθεί, όπως επίσης υπάρχουν απόψεις, αναλύσεις και θεωρίες για τον τρόπο με τον οποίο θα έρθει». Όχι, εγώ δεν αντιλαμβάνομαι το σοσιαλισμό, για τον οποίο κάνω έκκληση, μ’ αυτό τον τρόπο. Με το σοσιαλισμό εννοώ πολύ περισσότερο μια τάση της ανθρώπινης βούλησης και μια εξέταση των προϋποθέσεων και των μεθόδων που οδηγούν στην πραγματοποίησή του. Και ωστόσο εγώ λέω το εξής: αυτός ο σοσιαλισμός υπάρχει και είναι τόσο καλός όσο και καθόλου, τόσο κακός όσο δεν ήταν ποτέ. Γι’ αυτό απευθύνομαι στον καθένα που θέλει να με ακούσει και ελπίζω η φωνή μου στο τέλος να ακουσθεί από κάποιους, από πολλούς που δεν θέλουν να με ακούσουν, γι’ αυτό και κάνω έκκληση για σοσιαλισμό.

Τι είναι σοσιαλισμός; Τι θέλουν οι άνθρωποι που λένε σοσιαλισμό; Τι είναι αυτό που ονομάζεται σήμερα έτσι; Κάτω από ποιες προϋποθέσεις, σε ποια στιγμή της κοινωνίας - της εξέλιξης, όπως συνήθως λέγεται - μπορεί αυτός να γίνει πραγματικότητα;

Ο σοσιαλισμός είναι μια προσπάθεια να δημιουργήσουμε με τη βοήθεια ενός ιδανικού μια καινούργια πραγματικότητα. Αυτό πρέπει να το πούμε από την αρχή, ακόμη και αν η λέξη ιδανικό δυσφημίστηκε, αρχικά από τους θλιβερούς υποκριτές και τους κοινούς, παθητικούς και αδύναμους ανθρώπους, που κατά κανόνα ονομάζονται ιδεαλιστές και κατόπιν από τους Φιλισταίους και τους μικρολόγους της επιστήμης, που συνήθως ονομάζονται ρεαλιστές. Σε περιόδους παρακμής αμορφωσιάς, αντιπνευματικότητας και αθλιότητας πρέπει οι άνθρωποι οι οποίοι αντιστέκονται επειδή υποφέρουν, όχι μόνο εξωτερικά, αλλά προπαντός εσωτερικά από αυτή την κατάσταση η οποία τους περιβάλει και θέλει να τους κυριέψει μέχρι τα βάθη του είναι τους, να καταλάβει τη ζωή τους, την σκέψη, το συναίσθημα και τη θέληση του να έχουν ένα ιδανικό. Αυτοί αντιλαμβάνονται την ποταπότητα, την πιεστικότητα και τον εξευτελισμό της κατάστασής τους, νιώθουν απέραντη αηδία μπροστά στην αθλιότητα που τους ζώνει σαν ένα έλος .αποκτούν μια ενεργητικότητα που τους ωθεί προς τα μπρος, συνεπώς μια λαχτάρα για το καλύτερο και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γεννηθεί μέσα τους με μια ψηλή ομορφιά και πληρότητα, μια εικόνα ενός καλού, ενός γνήσιου και επωφελούς, ενός χαροποιού τρόπου συμβίωσης των ανθρώπων. Αυτοί βλέπουν σε αδρές, γενικές γραμμές πώς αυτό μπορεί να υπάρξει, όταν ένα μικρότερο και στη συνέχεια ένα μεγαλύτερο, ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων το θελήσει και αρχίσει να το κάνει, όταν ένας ολόκληρος λαός, ολόκληροι λαοί συλλαμβάνουν με φλογερό τρόπο αυτό το Καινούργιο μέσα τους και το πράττουν εξωτερικά, δηλαδή το πραγματοποιούν, και έτσι τότε δε λένε πια: αυτό μπορεί να υπάρξει, αλλά πολύ περισσότερο λένε: αυτό οφείλει, αυτό πρέπει να συμβεί. Και όταν στην αρχή εξετάζουν τη μέχρι τώρα γνωστή σε μας ιστορία του ανθρώπινου γένους, τότες δε λένε: αυτό το ιδανικό πρέπει να πραγματοποιηθεί έτσι μ’ αυτόν τον άψυχο, διανοητικό και υπολογιστικό τρόπο που υπάρχει στο χαρτί. Γνωρίζουν καλά, ότι το ιδανικό είναι το έσχατο, το απώτατο ως προς την ομορφιά και την ευτυχισμένη ζωή, αυτό που βρίσκεται μπροστά από την καρδιά και το πνεύμα τους. Αυτό είναι ένα κομμάτι πνεύμα, είναι λόγος, είναι σκέψη. Ποτέ όμως η πραγματικότητα δεν εμφανίζεται εντελώς ίδια στη σκέψη των μεμονωμένων ανθρώπων, και θα ήταν ανιαρό αν συνεπώς εμείς κατείχαμε τον κόσμο διττά: την μια φορά στην προσλαμβάνουσα σκέψη και την άλλη στον εξωτερικό κόσμο ξανά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Αυτό δεν υπήρξε ποτέ με αυτό τον τρόπο και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Ούτε το ιδανικό μεταβάλλεται σε πραγματικότητα, όμως στην εποχή μας η πραγματικότητα μπορεί να μεταβληθεί μονάχα μέσω του ιδανικού. Εμείς απλά βλέπουμε μπροστά μας κάτι, πίσω από το οποίο δεν ανακαλύπτουμε πλέον τίποτα το καλύτερο και το εφικτό, διαπιστώνουμε το απώτατο και λέμε: Αυτό θέλω εγώ! Και τότε γίνονται όλα προκειμένου να δημιουργηθεί, όμως όλα! Ο μεμονωμένος, στον οποίο αυτό ήρθε σα μια φώτιση, αναζητά συντρόφους και τους βρίσκει. Σε κάποιους αυτό είχε ήδη σα μια καταιγίδα κλονίσει την καρδιά και το πνεύμα τους, ενώ σε κάποιους άλλους βρισκόταν ακόμη στον αέρα. Και βρίσκει επίσης και άλλους, οι οποίοι κοιμούνταν ελαφριά, που η αντίληψή τους καλυπτόταν με μια λεπτή μεμβράνη και που ενεργητικότητά τους ήταν ελαφρά ναρκωμένη, αυτοί οι σύντροφοι βρίσκονται τώρα μαζί, αναζητούν νέους δρόμους, μιλούν σε περισσότερους ανθρώπους, στις μάζες στις μεγάλες πόλεις, στις μικρότερες πόλεις, στην ύπαιθρο, η εξωτερική ανάγκη αφυπνίζει την εσωτερική, η σωτήρια δυσαρέσκεια κουνιέται και σείεται, κάτι σαν ένα πνεύμα - πνεύμα είναι το κοινό πνεύμα, πνεύμα είναι συνένωση και ελευθερία, πνεύμα είναι ανθρώπινη ένωση - καταλαμβάνει τους ανθρώπους και όπου υπάρχει πνεύμα υπάρχει λαός, όπου υπάρχει λαός υπάρχει μια σφήνα που σπρώχνει προς τα μπρος, υπάρχει μια βούληση και όπου υπάρχει βούληση υπάρχει δρόμος. Τα λόγια μπορεί να έχουν αξία, όμως μονάχα η πράξη κάνει να υπάρξει δρόμος.

Και αυτός γίνεται όλο και πιο φωτεινός, όλο και πιο βαθύς. Όλο και πιο ψηλά το πέπλο, το δίχτυ, το τελματώδες πλέγμα της πνιγηρότητας υψώνεται. Ένας λαός ενώνεται, ο λαός αφυπνίζεται: γίνονται πράξεις, λαμβάνει χώρα ένα πράττειν, κάποια υποτιθέμενα εμπόδια θεωρούνται μηδαμινά και υπερπηδούνται, ενώ κάποια άλλα παραμερίζονται με ενωμένες δυνάμεις, διότι πνεύμα είναι ιλαρότητα, είναι δύναμη .είναι κίνηση που δεν τη σταματά τίποτα στον κόσμο. Αυτό θέλω εγώ! Αυτή η διάθεση και η αδάμαστη επιθυμία που ξεσπούν στην καρδιά του μεμονωμένου, εμφανίζονται με τον ίδιο ενωτικό τρόπο κι έτσι δημιουργείται η πραγματικότητα του Καινούργιου. Αυτή τελικά θα είναι διαφορετική από το ιδανικό, παρόμοια με αυτό αλλά όχι ίδια. Θα είναι καλύτερη διότι δεν θα είναι πλέον όνειρο αυτών που είναι γεμάτοι από ελπίδες, από καημούς και λύπες, αλλά θα είναι μια ζωή, μια συμβίωση, μια κοινωνική ζωή των ζωντανών. Θα είναι ένας λαός θα είναι πολιτισμός, θα είναι χαρά. Ποιος ξέρει σήμερα τι είναι χαρά; Ξέρει ο εραστής, όταν αυτός, όπως και η ερωμένη του, συγκεντρωμένος στον εαυτό του, γνωρίζει αμυδρά είτε με έντονα συναισθήματα και μια πληρότητα κάθε τι που είναι και γεννάει ζωή, ξέρει ο καλλιτέχνης, όταν αυτός δημιουργεί τις σπάνιες στιγμές που βρίσκεται με τον φίλο και όμοιο του ή όταν μέσα από την ψυχή του συλλαμβάνει και πραγματοποιεί την ομορφιά και την πληρότητα, που κάποτε θα γίνουν ζωτικότητα για τον λαό, ξέρει το προφητικό πνεύμα, που προπορεύεται των αιώνων και είναι σίγουρο για την αιωνιότητα. Κατά τα άλλα, ποιος γνωρίζει σήμερα χαρά, ποιος γνωρίζει απλά και μόνο τι είναι ολοκληρωμένη, μεγάλη, συναρπαστική χαρά; Σήμερα κανένας. Ήδη εδώ και πολύ καιρό κανένας, κάποιες εποχές υπήρχαν ολόκληροι λαοί που τους είχε συνεπάρει και σφυρηλατήσει το πνεύμα της χαράς. Αυτοί βρίσκονταν σε εποχές επανάστασης, όμως παρ’ όλο που αυτοί βρίσκονταν σε αναβρασμό δεν υπήρχε αρκετό φως, αντίθετα υπήρχε παρά πολύ σκοτάδι και αυτοί σιγοκαίγονταν στη θράκα τους, ήθελαν κάτι αλλά δεν ήξεραν τι, έτσι οι φιλόδοξοι, οι πολιτικάντηδες, οι αυτόκλητοι υπερασπιστές και οι συμφεροντολόγοι κατέστρεψαν πάλι τα πάντα και η ανοησία της απληστίας και της αρχομανίας ξέπλυνε αυτό που επρόκειτο να δημιουργήσει το πνεύμα και να αναπτυχθεί από το λαό. Εμείς έχουμε ακόμη και σήμερα τέτοιους αυτόκλητους υπερασπιστές, αν και αυτοί δεν ονομάζονται έτσι, τους έχουμε και αυτοί μας έχουν και μας κρατούν. Ας φυλαχτούμε, η ιστορία μας έχει προειδοποιήσει.

Ο Πέτρος Κροπότκιν (1843-1921) προερχόταν από αριστοκρατική οικογένεια Ρώσων. Επέλεξε όμως να μην ακολουθήσει την καριέρα του αξιωματικού για την οποία προορίζονταν συνήθως οι ευγενείς και αφιερώθηκε σε γεωγραφικές και ανθρωπολογικές μελέτες στη Σιβηρία και στη Μαντζουρία. Στη συνέχεια άρχισε να προσεγγίζει τον αναρχικό κομμουνισμό, συμμετέχοντας ενεργά στην προπαγάνδισή του με πλήθος μελετών και διαλέξεων, κάνοντάς τον αρκετά δημοφιλή στον εργατικό κόσμο της Γαλλίας, της Αγγλίας και της Ρωσίας, από την οποία και εξορίσθηκε για τη δράση του. Η συμβολή του στη καλλιέργεια της αντιδογματικής σοσιαλιστικής ιδέας ήταν καθοριστική. Σημαντικά έργα του μεταφρασμένα στα ελληνικά (εκδ .Ελεύθερος Τύπος, εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη και εκδ. Κατσάνος): «Νόμος και Εξουσία», «Το Κράτος και ο ιστορικός του ρόλος», «Η αναρχική οργάνωση της κοινωνίας» κ.λπ.

Το συγκεκριμένο άρθρο πρωτοδημοσιεύθηκε στα ελληνικά από το Δημ. Καραμπίλια το 1914, ενώ γράφτηκε το 1881 από τον Κροπότκιν. Εν προκειμένω, αναδημοσιεύεται από το φύλλο «Μαύρα Γράμματα». Το άρθρο είναι εν μέρει επίκαιρο της εποχής του, όμως μέσω της κριτικής του, μας φανερώνει μια πραγματικότητα μέσα από την οπο

author by @ from Nafplio-Greecepublication date Wed Jan 25, 2006 12:55author address author phone Report this post to the editors

Το συγκεκριμένο άρθρο πρωτοδημοσιεύθηκε στα ελληνικά από το Δημ. Καραμπίλια το 1914, ενώ γράφτηκε το 1881 από τον Κροπότκιν. Εν προκειμένω, αναδημοσιεύεται από το φύλλο «Μαύρα Γράμματα». Το άρθρο είναι εν μέρει επίκαιρο της εποχής του, όμως μέσω της κριτικής του, μας φανερώνει μια πραγματικότητα μέσα από την οποία μπορεί κανείς να αντιληφθεί και να ερμηνεύσει ευκολότερα τη σημερινή κατάσταση του σοσιαλιστικού κινήματος.

Αφότου η σοσιαλιστική ιδέαν ήρχισε να εισχωρή είς τους κόλπους των εργατικών μαζών, παρουσιάζεται ένα περίεργον φαινόμενον. Οι χειρότεροι εχθροί του σοσιαλισμού εννοήσαντες, ότι το καλύτερον μέσον να τιθασεύσουν τον σοσιαλισμόν είναι να υποκριθούν αυτοί, ότι είναι οπαδοί του, σπεύδουν να δηλώσουν, ότι είναι σοσιαλισταί. Βλέπετε χονδροαστούς που εκμεταλλεύονται ανηλεώς τον εργάτην, την εργάτριαν, το παιδί, τους μιλάτε διά την σκανδαλώδη ανισότητα του πλούτου, διά τας κρίσεις και την αθλιότητα που συνεπάγεται. Τους μιλάτε διά την ανάγκην τροποποιήσεως του συστήματος ιδιοκτησίας, ώστε να βελτιωθή η κατάστασiς των εργατών. Ο αστός έξυπνος, σπεύδει να σας δηλώσει:

«Φυσικά! Και εγώ είμαι σοσιαλιστής σαν εσάς! Είμαι σύμφωνος σε όλα! Όμως, ξαίρετε; Όχι να τα ανατρέψουμε όλα διά μιάς, πρέπει να προχωρήσουμε στα μαλακά!»

Και σας αφήνει, πηγαίνοντας να απομυζήση, «στα μαλακά» μερικά ακόμη χρήματα από τους εργάτας του, επί τη προόψει των ζημιών, που η σοσιαλιστική κίνησις δυνατόν μίαν ημέραν να του προξενήση.

Άλλοτε, θα σας εγύριζε την ράχη. Σήμερα επιζητεί να σας κάμη να πιστέψετε ότι συμμερίζεται τάς ιδέας σας, διά να σας πνίξη ευκολώτερα, ευκαιρίας τυχούσης. Αυτό παρουσιάσθη ιδίως είς τάς τελευταίας εκλογάς της Γαλλίας. (Σημ. Το άρθρον αυτό εγράφει τον Σεπτέμβριον του 1881). Είς κάθε πολιτικήν συγκέντρωσιν, όπου εγίνετο νύξις περί του κοινωνικού ζητήματος, ο ψηφοθήρας έσπευδε να δηλώση ότι και αυτός είναι οπαδός του σοσιαλισμού, εννοείται, του σοσιαλισμού των ταχυδακτυλουργών.

Τα δύο τρίτα των υποψηφίων εδήλωσαν είς του ψηφοφόρους των ότι θ’ ασχοληθούν είς την Βουλήν με το κοινωνικών ζήτημα. Ο Κλεμανσώ εκηρύχθη σοσιαλιστής και ο Γαμβέτα, παρ’ ολίγον. Αν δεν υπολόγιζεν είς την υπερτάτην ευτυχίαν να ασπασθή την χείρα κάποιας Μεγαλειότητος, δεν θα παρέλειπε να κηρυχθή απροκαλύπτως σοσιαλιστής.

(Σημ. ο Παπανδρέου υπήρξεν είς αυτό πλέον επιδέξιος συμβιβαστής). Ο Βίσμαρκ δεν εδίστασε καθόλου. Εδήλωσεν ότι είναι σοσιαλιστής περισσότερον παντός άλλου, σοσιαλιστής εξοχώτατος. Οι καλόγηροι και οι παπάδες δεν υστερούν. Ο ιεροκήρυξ της Αυλής του Βερολίνου κηρύττει σοσιαλισμόν. Καθώς γράφουν αγγλικά φύλλα, φαίνεται ότι και ο Τσάρος φαντάζεται ότι κατέχει τον αληθινό σοσιαλισμό, αφότου ετοποθέτησε στο τραπέζι του (του γραψίματος) ένα κομμάτι μαύρο ψωμί από χόρτα και λιγοστό αλεύρι, διά να του επενθυμίζη διαρκώς ποια είναι η τροφή των ρώσσων χωρικών. Δεν περιμένει, ως φαίνεται, παρά την ευλογίαν του Βίσμαρκ και των πατριαρχών Αντιοχείας και Κωνσταντινουπόλεως για ν’ αρχίση να εφαρμόζη τας σοσιαλιστικάς του θεωρίας.

Εν τέλει, όλοι σοσιαλισταί! Τοκογλύφοι, που κερδοσκοπούν επί της τιμής του ψωμιού για ν’ αγοράσουν κοσμήματα των γυναικών τους. Εργοδόται που οι εργάται των πεθαίνουν από φθίσιν και τα παιδιά τους από ατροφίαν. Χωροφύλακες που τους υπηρετούν. Όλοι αυτοί, αν ενεργούν ερεύνας, αν φυλακίζουν και απαγχονίζουν τους σοσιαλιστάς, αν σκοτώνουν τους εργάτες και τα παιδιά τους, αν τσαλαβουτούν στην πολιτική και το χρηματιστήριο όλα τα κάμνουν διά να επιταχύνουν τον θρίαμβον του αληθινού σοσιαλισμού!

Αυτό το θέαμα μας προξενεί λύπην. Μας αποδεικνύει ότι η αστική τάξις συνωμοτεί διά την πλαστογράφησιν του σοσιαλισμού, όπως ακριβώς χθές επλαστογράφησε την δημοκρατικήν ιδέαν. Μας αποδεικνύει ακόμη ότι άτομα θεωρούμενα άλλοτε ως σοσιαλισταί εγκαταλείπουν την ιδέαν –μητέρα του σοσιαλισμού και περνούν είς το στρατόπεδον του αστισμού, διατηρούντες, ως προσωπίδα, την εσικέττα του σοσιαλισμού.

Ποιά υπήρξεν η ιδέα μητέρα του σοσιαλισμού;

- Η ιδέα της ανάγκης να καταργηθή η μισθοδουλεία, να καταργηθή η ατομική ιδιοκτησία του εδάφους, των σπιτιών, των πρώτων υλών, των εργατικών εργαλείων, μονολεκτικώς του κεφαλαίου.

«Παραδέχεσθε αυτήν την ανάγκην; Συγκατατίθεσθε να ζήτε βάσει των αρχών αυτών;». Αυτό ερωτούσαν άλλοτε τον νεοερχόμενο, προτού του τείνουν το χέρι διά να τον υποδεχθούν ως σοσιαλιστήν. Δεν τον ερωτούσαν αν συμφωνή είς την ανάγκη να καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία μετά διακόσια ή χίλια χρόνια! Είναι τεμπελιά να θέτη κανείς ερωτήματα διά το τι θα γίνη μετά διακόσια χρόνια! Η κοινωνική μεταβολή διεκηρύσσετο διά την επαύριον! Αυτή η ιδέα ήτο η γραμμή διαχωρισμού των σοσιαλιστών και εκείνων, οι οποίοι παραδέχοντο την ανάγκη βελτιώσεως της τύχης του εργάτου, που ανεγνώριζαν ακόμη ότι ο κομμουνισμός… είναι καλός ως σύστημα, αλλά δεν παραδέχοντο την εφαρμογήν του από της μιάς ημέρας είς την άλλην.

Ένας συνταγματάρχης της Ρωσσικής χωροφυλακής έλεγε εις ένα φίλο μας ότι-και αυτός επίσης ευρίσκει θαυμάσιον το κομμουνιστικόν ιδεώδες, αλλά δεδομένου ότι το ιδεώδες αυτό δεν μπορεί να εφαρμοσθή προ της παρελεύσεως 200, ίσως και 500 ετών, ο φίλος μας έπρεπε να καθήση είς την φυλακήν, προς τιμωρίαν διά την προπαγάνδαν που είχε κάμει υπέρ του ιδεώδους συστήματος.

Παρομοίως με τον συνταγματάρχην της χωροφυλακής, υπάρχουν σήμερα άνθρωποι υποστηρίζοντες ότι η κατάργησις της ατομικής ιδιοκτησίας αποτελεί ουτοπικόν μυθιστόρημα και ότι κινούμενοι διά την κατάληψιν της κυβερνητικής μηχανής μέσω αυτής θα βελτιώσουν «στα μαλακά» την τύχην του εργάτου. Ως εάν ήτο δυνατόν η αστική τάξις, κάτοχος του κεφαλαίου, να επιτρέψει εις βάρος της σοσιαλιστικά πειράματα!

Όλοι σοσιαλισταί! Ο εργάτης πρέπει να διακρίνη ποιοι είνε οι συμμαχοί του σοσιαλισταί και ποιοι οι εχθροί του, οι ταχυδακτυλουργοί του σοσιαλισμού.

 
This page can be viewed in
English Italiano Deutsch

Front page

Reflexiones sobre la situación de Afganistán

Αυτοοργάνωση ή Χάος

South Africa: Historic rupture or warring brothers again?

Declaración Anarquista Internacional: A 85 Años De La Revolución Española. Sus Enseñanzas Y Su Legado.

Death or Renewal: Is the Climate Crisis the Final Crisis?

Gleichheit und Freiheit stehen nicht zur Debatte!

Contre la guerre au Kurdistan irakien, contre la traîtrise du PDK

Meurtre de Clément Méric : l’enjeu politique du procès en appel

Comunicado sobre el Paro Nacional y las Jornadas de Protesta en Colombia

The Broken Promises of Vietnam

Premier Mai : Un coup porté contre l’un·e d’entre nous est un coup porté contre nous tou·tes

Federasyon’a Çağırıyoruz!

Piştgirîye Daxuyanîya Çapemenî ji bo Êrîşek Hatîye li ser Xanîyê Mezopotamya

Les attaques fascistes ne nous arrêteront pas !

Les victoires de l'avenir naîtront des luttes du passé. Vive la Commune de Paris !

Contra la opresión patriarcal y la explotación capitalista: ¡Ninguna está sola!

100 Years Since the Kronstadt Uprising: To Remember Means to Fight!

El Rei està nu. La deriva autoritària de l’estat espanyol

Agroecology and Organized Anarchism: An Interview With the Anarchist Federation of Rio de Janeiro (FARJ)

Es Ley por la Lucha de Las de Abajo

Covid19 Değil Akp19 Yasakları: 14 Maddede Akp19 Krizi

Declaración conjunta internacionalista por la libertad de las y los presos politicos de la revuelta social de la región chilena

[Perú] Crónica de una vacancia anunciada o disputa interburguesa en Perú

Nigeria and the Hope of the #EndSARS Protests

© 2005-2021 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]