user preferences

Μνήμη Αλέκου Παναγούλη

category Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Καταστολή / Φυλακές | Λοιπός Ελευθεριακός Τύπος author Thursday May 03, 2007 15:05author by Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)author email erozer2000 at yahoo dot gr Report this post to the editors

Λευτεριά στους Β.Στεργίου και T.Behrendt

Όσο και να έχει αργήσει αυτή η Άνοιξη, αργά ή γρήγορα, τίποτα δεν θα την εμποδίσει να βρει το δρόμο προς τις σκλαβωμένες πολιτείες...

Ένα τροχαίο ατύχημα όχι σαν όλα τα άλλα ξημερώματα Πρωτομαγιάς του 1976 και ένας φάκελος μέσα στους πολλούς στο συρτάρι τής δημοκρατίας 31 χρόνια μετά (μνήμη Αλέκου Παναγούλη).

Άμεση απελευθέρωση των Βασίλη Στεργίου και Timo Behrendt που κρατούνται παράνομα στις φυλακές τού Κράτους για τη συμμετοχή τους στις πρόσφατες φοιτητικές κινητοποιήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Κι όμως η μνήμη τρέχει στις μύτες των ποδιών και δραπετεύει από το βασανιστήριο της καθημερινότητας ψάχνοντας για νερό και οξυγόνο στις ερημοποιημένες περιοχές της βαρβαρότητας και της εκμετάλλευσης Αλέκο, αν και οι Εποχές κινδυνεύουν να καταργηθούν από τις χούντες του κέρδους και του υπερκαταναλωτισμού, έρχομαι να πιάσω τον Μάη σου. Είναι ο Μάης ο δικός σου και δικός μας χωρίς λουλούδια στα χέρια, χωρίς μυρωδιές από αγιόκλημα και γιασεμί στις γειτονιές...

Είναι ο Μάης των εργατικών ατυχημάτων, των νεκρών εργατών, των απολυμένων, των άστεγων, των κακοποιημένων παιδιών και γυναικών, των αυτοκτονημένων στις σκοπιές και στα αστυνομικά κρατητήρια, των καμένων στις φυλακές, των πνιγμένων μεταναστών για μια μπουκιά βρώμικο ψωμί στο πέλαγος της ευημερίας.

Κάθε 1η του Μάη, συναντιόμαστε με τους ζωντανούς μας, με τον Πάρσονς, τον Σπάϊς και τους άλλους στους δρόμους του Σικάγο το 1886, με τους καπνεργάτες στην Θεσσαλονίκη τού 1936, με εσένα, τον Μουστακλή, τους εξεγερμένους του 1973, τον Πέτρουλα, τον Σιδέρη, την Τσιβίκα, τον Τσιρώνη, την Κανελλοπούλου, τον Κουμή, τον Καλτεζά και βουτάμε μέσα στις κόκκινες κηλίδες σας που θα μας βγάλει στο νησί σας φεύγοντας.

Κρατάμε μέχρι τον επόμενο Μάη, την ζέστη από το τελευταίο συντροφικό μας αγκάλιασμα Δεν είναι όραμα, δεν είναι ουτοπία...

Γνωρίζουμε πως εσύ και εμείς δεν είμαστε οι μόνοι, δεν είμαστε οι τελευταίοι...

Όσο και να έχει αργήσει αυτή η Άνοιξη, αργά ή γρήγορα, τίποτα δεν θα την εμποδίσει να βρει το δρόμο προς τις σκλαβωμένες πολιτείες...

στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)

1/5/07

This page can be viewed in
English Italiano Deutsch
Neste 8 de Maro, levantamos mais uma vez a nossa voz e os nossos punhos pela vida das mulheres!
2005-2020 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]