user preferences

New Events

Βαλκανικές Χώρες

no event posted in the last week

Το βουλγάρικο αναρχικό κίνημα

category Βαλκανικές Χώρες | Αναρχική Ιστορία | Γνώμη / Ανάλυση author Wednesday September 03, 2008 22:04author by Dmitri - MACG - personal capacityauthor email ngnm55 at gmail dot com Report this post to the editors

Μια μικρή ιστορική αποτίμηση

Αναφορά βασισμένη σε κείμενο στα γαλλικά του Georges Balkanski, αγωνιστή της (πάλαι ποτέ εξόριστης στη Γαλλία) Ένωσης Βουλγάρων Αναρχικών, σε νεκρολογία του Άγγλου συντρόφου Nick Health και άλλα στοιχεία κυρίως από το διαδίκτυο.

Ο βουλγαρικός λαός προήλθε από μια φυλή μογγολικής προέλευσης που εγκαταστάθηκε στα Βαλκάνια, στην περιοχή νότια του Δούναβη που εκτείνεται προς τη Θράκη και τη Μακεδονία. Η φυλή αυτή αφομοιώθηκε γρήγορα από τα σλαβικά φύλα από όπου και προήλθε το όνομα Βούλγαρος. Από τότε συνέβησαν αρκετές εθνικές προσμίξεις, με αποκορύφωμα την οθωμανική κατοχή και κυριαρχία στο διάστημα 1393-1878, που άφησε βαθύτατα ίχνη στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της Βουλγαρίας. Η εθνική απελευθέρωση πραγματοποιήθηκε χάρη σε μια μακρά και σκληρή αντίσταση που γενικεύτηκε μετά από τον πόλεμο του 1877. Από τότε, η Βουλγαρία παρέμεινε μια πλήρως γεωργική και πρωτόγονη χώρα, χωρίς βιομηχανίες και μέσα μεταφοράς και, συνεπώς, χωρίς εργατικό κίνημα.

Το επαναστατικό λαϊκό κίνημα ενάντια στην τουρκική κυριαρχία είχε κυρίως αγροτικό χαρακτήρα και επηρεάστηκε αρκετά από κάποιες αόριστες σοσιαλιστικές ιδέες. Ο μεγάλος εθνικός ποιητής και δημοσιογράφος Christo Botev (1848-1876) που έπαιξε σημαντικό ρόλο στο κίνημα αυτό είχε σπουδάσει στη Ρωσία και επηρεάστηκε αρκετά από τις ιδέες του Μπακούνιν, κάτι που εκφράστηκε και στο ποιητικό και στο δημοσιογραφικό του έργο του. Ο Christo Botev διατηρούσε, επίσης, άμεση επαφή με την τότε Διεθνή και ειδικά με την αντιεξουσιαστική της πτέρυγα. Ο Botev και μερικοί σύντροφοί του από το επαναστατικό κίνημα, ήταν πρώτοι ελευθεριακοί στη Βουλγαρία. Ήταν, κατά κάποιο τρόπο, ο Βούλγαρος Byron, ο Βούλγαρος Salvochea ή ο Pisacane, με δημοτικότητα που υπερέβαινε αυτή του Garibaldi στην Ιταλία. Ολόκληρες γενιές εμπνεύστηκαν από τα κατορθώματά του, το παράδειγμα της θυσίας του και την καταλυτική του συμμετοχή στους κοινωνικούς και ελευθεριακούς αγώνες. Δεν υπάρχει μέχρι τις ημέρες μας Βούλγαρος, ανεξαρτήτως κοινωνικής και πολιτικής τοποθέτησης, που να μην γνωρίζει και να μην τραγουδά τα επαναστατικά του ποιήματα, από τα οποία μερικά είναι ξεκάθαρα ελευθεριακά τραγούδια.

Ο πατριωτικός ενθουσιασμός, καθώς επίσης και ο πολιτικός αγώνας για την κατάκτηση της εξουσίας, όπως σε κάθε παρόμοια περίσταση, συνυπήρχαν με τις ελευθεριακές απόψεις στους συγκεκριμένους κοινωνικούς αγώνες τα πρώτα χρόνια μετά την εθνική απελευθέρωση. Αλλά οι σοσιαλιστικές ιδέες δεν φανερώθηκαν παρά γύρω τα 1886-1887, καθώς ο Spiro Goulaptchev (1852-1918), επιστρέφοντας από τη Ρωσία, συγκρότησε ομάδες κοινωνικών μελετών που λειτουργούσαν με συνωμοτικό τρόπο. Στις πρώτες αυτές ομάδες συγκατοίκησαν, τουλάχιστον στην αρχή, ελευθεριακοί και μαρξιστές οι οποίοι εκφράζονταν ειρηνικά μέσα από τη γραπτή προπαγάνδα. Η συγκρότηση καθαρά ελευθεριακών ομάδων άρχισε περίπου το 1890.

Ένας από τους πρώτους αγωνιστές ήταν ο Paraskev Stoοanov (1871-1941) ο οποίος, το 1890, στη Γαλλία κυκλοφόρησε μαζί με τον Ιταλό αναρχικό Σαβέριο Μερλίνο, ένα αντιμιλιταριστικό κείμενο και γι’ αυτό αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα και να περάσει στην Ιταλία απ’ όπου απελάθηκε στη συνέχεια. Συνέχισε και τελείωσε τις σπουδές του στην Ιατρική στη Ρουμανία, όπου ήταν από τους ιδρυτές του αναρχικού κινήματος της χώρας αυτής. Επιστρέφοντας στη Βουλγαρία, συνέχισε τις δραστηριότητές του. Υπήρξε μαθητής και προσωπικός φίλος των Κροπότκιν και Μαλατέστα, διατηρώντας κανονική και συχνή αλληλογραφία μαζί τους, αλλά και με άλλους αγωνιστές από τις δυτικές χώρες μέχρι το τέλος της ζωής του. Υπήρξε, επίσης, ο πρώτος γιατρός χειρουργός στη Βουλγαρία.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το βουλγάρικο αναρχικό και ελευθεριακό κίνημα επιδόθηκε σε μορφωτική προπαγάνδα για την προσέλκυση μελών και στην ειρηνική προπαγάνδιση των αναρχικών ιδεών. Ο πιο γνωστός αγωνιστής αυτής της περιόδου ήταν ο Nicolas Stoοnov (1862-1963), αρκετά μορφωμένος άνθρωπος, με άριστες γνώσεις ρωσικής και γαλλικής γλώσσας. Αν και ο ίδιος μέτριος δάσκαλος, άσκησε μεγάλη επιρροή σε εκπαιδευτικούς και αγρότες. Ήταν αυτός που μίλησε πρώτος στη Βουλγαρία για τον επαναστατικό συνδικαλισμό και με μερικούς σοσιαλιστές ίδρυσε την Εθνική Ένωση Εκπαιδευτικών, ενώ με τον Varban Kilifarski (1879-1923) ίδρυσε την Επαγγελματική Ένωση Αγροτών. Υπήρξε, επίσης, ο πρώτος αντιρρησίας συνείδησης στη Βουλγαρία.

Ένας άλλος αγωνιστής, ο τυπογράφος Goulaptchev, με τη βοήθεια και συμμετοχή των Stoοnov, Kilifarski και μερικών ανεξάρτητων και σοσιαλιστών, οργάνωσε τον πρώτο ελευθεριακό εκδοτικό οίκο, που εξέδωσε μεγάλο αριθμό μεταφρασμένων βιβλίων και φυλλαδίων, κυρίως από τα ρωσικά και τα γαλλικά. Έτσι, ο Goulaptchev, παρ’ ότι στην αρχή των δραστηριοτήτων του είχε έναν ξεκάθαρο ελευθεριακό ιδεολογικό προσανατολισμό, εργάστηκε από κοινού με κάποιους σοσιαλιστές, δημιουργώντας μια κατά μεγάλο μέρος σοσιαλιστική κίνηση και εισήγαγε το σοσιαλισμό στη Βουλγαρία με όλες τις τάσεις του. Η διαφοροποίηση των αναρχικών ήρθε μετέπειτα στο Διεθνές Συνέδριο του Λονδίνου το 1896, που οι αναρχικοί αποβλήθηκαν από τους μαρξιστές. Ο Goulaptchev εξέδωσε τότε μια λεπτομερή περίληψη αυτού του Συνεδρίου και αποχώρησε από τους σοσιαλιστές, διατηρώντας, όμως, τον εκδοτικό οίκο, δίνοντάς του πλέον σαφώς αναρχικό χαρακτήρα.

Έτσι λοιπόν, παρ’ ότι δεν άργησε η εισαγωγή του αναρχισμού στη Βουλγαρία, άρχισε να διαφαίνεται ιδιαίτερα η χαρακτηριστική πλευρά του βουλγάρικου αναρχισμού που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μετέπειτα ιστορία της χώρας.

Μετά την απελευθέρωση από την τουρκική κατοχή και κυριαρχία, οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις – Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία – συνηγόρησαν υπέρ της επιστροφής της περιοχής της Μακεδονίας στην Τουρκία, παρ’ ότι η περιοχή αυτή απελευθερώθηκε μετά από το ρωσο-τουρκικό πόλεμο. Όμως, με την ανασυγκρότηση της τουρκικής κυριαρχίας στη Μακεδονία, το βουλγάρικο επαναστατικό κίνημα αναδιοργανώθηκε και δυνάμωσε τις δραστηριότητές του. Μερικοί νέοι αναρχικοί μαχητές, όπως ο Varban Kilifarski, συμμετείχαν στο κίνημα αυτό, αλλά ήταν από το 1898 που το αναρχικό κίνημα έφτασε στο πρώτο του αποκορύφωμα. Τότε η πλειοψηφία των μελών της ομάδας Plovdiv που σπούδαζαν στη Γενεύη, συγκρότησε ένα νέο επαναστατικό κύκλο και αποφάσισε να επιστρέψει στη Μακεδονία και να αγωνιστεί εκεί. Ο κύκλος αυτός ήταν που κυκλοφόρησε τον ίδιο χρόνο την εφημερίδα «Εκδίκηση», που θεωρείται η πρώτη ελευθεριακή εφημερίδα στη βουλγαρική γλώσσα. Οι μαχητές αυτοί ακολούθησαν το παράδειγμα και τις ιδέες του Botev και του Μπακούνιν, θέλοντας να δώσουν στο επαναστατικό κίνημα εθνικής απελευθέρωσης έναν κοινωνικό χαρακτήρα.

Οι αναρχικοί έπαιξαν τον πρωτεύοντα ρόλο στο κίνημα αυτό που κατέληξε στην επαναστατική εξέγερση του 1903, ενώ, στη Θράκη ιδιαίτερα, καθιερώθηκε και διατηρήθηκε για περίπου ένα μήνα ο Ελευθεριακός Κομμουνισμός. Μεταξύ των εκατοντάδων επαναστατών αναρχικών που συμμετείχαν και πολέμησαν εκεί, από τους βασικότερους ήταν ο Michel Guerdjikoff (1877-1947), ένας από τους σημαντικότερους Βούλγαρους αναρχικούς της περιόδου αυτής.

Μετά την επαναστατική αυτή εξέγερση, οι Guerdjikoff, Kilifarski, Stoοnov και άλλοι, κατάλαβαν ότι η επαναστατική αυτή δραστηριότητα πρέπει να συνδέεται άμεσα με τον άμεσο στόχο των αναρχικών: τη δημιουργία ενός καλά οργανωμένου κοινωνικού κινήματος. Γι’ αυτό, κυκλοφόρησαν αρχικά, το 1907, την εφημερίδα «Ελεύθερη Εργασία» και το 1908 μια άλλη εφημερίδα την «Αναρχία» η οποία ήταν συγχρόνως, ένας μεγάλος εκδοτικός οίκος με το ίδιο όνομα. Ο εκδοτικός αυτός οίκος εξέδωσε, μέσα σε λίγα χρόνια, την πλειοψηφία των σημαντικών έργων των αναρχικών θεωρητικών. Η εφημερίδα «Αναρχία» συνέβαλε στην ίδρυση μεγάλου αριθμού αναρχικών ομάδων που κατευθύνονταν προς την ίδρυση Αναρχικής Ομοσπονδίας. Συγκαλέστηκε ένα ιδρυτικό συνέδριο, αλλά οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, ακολουθούμενοι από το μεγάλο πόλεμο του 1914, το απέτρεψαν. Τελικά, το συνέδριο αυτό δεν πραγματοποιήθηκε παρά στις 15-17 Ιούνη 1919, όταν συγκλήθηκε στη Σόφια το ιδρυτικό συνέδριο της Αναρχικής Κομουνιστικής Ομοσπονδίας Βουλγαρίας (F.A.K.B.).

Το ιστορικό αυτό γεγονός συνοδεύθηκε με την ανάπτυξη μιας έντονης επαναστατικής, φανερής και παράνομης συγχρόνως, δραστηριότητας, δίνοντας μια ξέχωρη ώθηση στο επαναστατικό κίνημα που παρέβηκε καταλυτικά στην κοινωνική ζωή της Βουλγαρίας. Από μια μικρή μισοπαράνομη οργάνωση, την F.A.K.B., το αναρχικό κίνημα εξελίχθηκε και έγινε αρκετά υπολογίσιμο καθώς αναπτύχθηκε και αυξήθηκε γρήγορα, χάρη σε μια πλειάδα ενεργών και αφοσιωμένων αγωνιστών καθώς και μια σειρά επαναστατικών πράξεων που συντάραξαν τη χώρα. Βέβαια, η F.A.K.B. παρέμενε μια μυστική ομοσπονδία, αποτελούμενη από τέσσερις περιφερειακές ενώσεις και μέλη της γίνονταν αυστηρά και μόνο αφοσιωμένοι αναρχικοί. Μια από τις πιο εξαίρετες επαναστατικές φυσιογνωμίες αυτής της εποχής είναι και ο Georges Chiοtanov.
Είναι σημαντικό να πούμε ότι, από τα μέσα της δεκαετίας του 1920, η F.A.K.B. έγινε μια ξεκάθαρα αναρχοκομμουνιστική οργάνωση της πλατφορμιστικής τάσης. Παρέμεινε τέτοια για αρκετά χρόνια και απόδειξη γι’ αυτό είναι το Πρόγραμμά της που υιοθετήθηκε το 1945 και δημοσιεύουμε παρακάτω.

Οι αναρχικοί διεξήγαγαν τότε μια έντονη αντιμιλιταριστική εκστρατεία και ενώ ο πόλεμος εξερράγη, η τότε κυβέρνηση Σταμπολίσκι εγκαινίασε κύμα καταστολής του αναρχικού κινήματος, με συλλήψεις και φυλακίσεις. Βέβαια, το κύμα αυτό καταστολής έμελλε να αποτελέσει το πρελούδιο μιας ευρύτερης και σκληρότερης καταστολής. Από την άλλη, οι φασίστες οργανώνονταν στο στρατό και άρχισαν να προετοιμάζουν πραξικόπημα ανατροπής του Σταμπολίσκι, αλλά και επιθέσεις ενάντια στους αναρχικούς.

Καθώς η δραστηριότητα των παράνομων αναρχικών ομάδων πήρε μεγάλο εύρος, οι στρατιωτικοί προσπάθησαν να την καταστείλουν με συλλήψεις. Στις 26 Μάρτη 1923, ο στρατός επιτέθηκε σε μια συνέλευση αναρχικών στην πόλη Yambol και συνέλαβε 40 περίπου αναρχικούς μαχητές οι οποίοι παραπέμφθηκαν σε δίκη, Το κατηγορητήριο ήταν ένα επίσημο έγγραφο 35 σελίδων που αποκάλυπτε πολύ σωστά την ιστορία του κινήματος αυτής της εποχής. Στο έγγραφο αυτό τονίζεται ότι οι κατηγορούμενοι «εξαιτίας της εγκληματικής δραστηριότητας και της άρνησής τους αντιπροσωπεύουν ένα μεγάλο και σοβαρό κίνδυνο για την ασφάλεια του Κράτους, για την ύπαρξη της χώρας, για το σημερινό πολίτευμα και γενικά για τη σύγχρονη ζωή». Από αυτούς, οι 27 καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν από το στρατό στο Sliven. Ανάμεσά τους ήταν ο αναρχικός Nicolai Dragnev και οι αδελφοί Panayot και Ilia Kratounkov. Ήταν τα θύματα της λεγόμενης τραγωδίας του Yambol, στις 26 Μάρτη 1923, όταν ο στρατός άνοιξε πυρ σε μια αναρχική συγκέντρωση, αφήνοντας 30 νεκρούς. Ο Nicolai Dragnev ήταν μία από τις σπουδαιότερες φυσιογνωμίες του βουλγάρικου αναρχικού κινήματος, προπαγανδιστής και σημαντικός λαϊκός ομιλητής. Δεν ήταν παρών στη συγκέντρωση εκείνη της 26ης Μάρτη και γι’ αυτό δεν κρύφτηκε κατά τη διάρκεια του κύματος καταστολής που ακολούθησε τα αιματηρά γεγονότα του Yambol και αυτό του κόστισε τη ζωή.

Τρεις μήνες αργότερα, στις 9 Ιούνη 1923, το πραξικόπημα εκδηλώθηκε ανοιχτά και ο Σταμπολίσκι ανατράπηκε και δολοφονήθηκε από τους φασίστες.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα αρνήθηκε να συμμετάσχει σε μια ένοπλη αντίσταση στο φασιστικό καθεστώς και άφησε τους αναρχικούς στη μοίρα τους. Αργότερα, το Κομμουνιστικό Κόμμα, ακολουθώντας τη γραμμή της Μόσχας, οργάνωσε μια εξέγερση, η οποία, όμως, απέτυχε, παρά το ότι οι αναρχικοί συμμετείχαν με όλες τους τις δυνάμεις. Το αποτέλεσμα ήταν 35.000 δολοφονημένοι από τους φασίστες και μια τραγική ήττα. Τότε ήταν που μερικοί αναρχικοί, όπως ο Varban Kilifarski, διέφυγαν στο εξωτερικό, ενώ άλλοι αρνήθηκαν πέρασαν στην παρανομία. Μεταξύ των δεύτερων ήταν και Chiοtanov ο οποίος διακρίθηκε ιδιαίτερα κάνοντας μια αρκετά σκληρή ζωή στην παρανομία. Τελικά, δολοφονήθηκε το 1925.

Ήταν, επίσης, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που, ανάμεσα στα άλλα, εκδόθηκαν δεκάδες αναρχικών βιβλίων και φυλλαδίων, που εμφανίστηκαν δεκάδες εφημερίδες σε όλη τη χώρα, που συγκαλέστηκαν εκατοντάδες συνεδριάσεις και συνελεύσεις. Την ίδια περίοδο, επίσης, έγιναν πέντε εθνικά συνέδρια, από τα οποία το πέμπτο, το 1923, ήταν το πιο σημαντικό. Βέβαια, η δραστηριότητα αυτή σταμάτησε, όπως ήταν φυσικό, για μερικά χρόνια με το φασιστικό πραξικόπημα, τον Ιούνη του 1923, όμως λίγο μετά ξεπήδησε ένα νέο δυναμικό κίνημα.

Το 1932 η F.A.K.B. συγκάλεσε ένα παράνομο συνέδριο στα δάση, στις όχθες ενός ποταμού κοντά στο Lovech. Η προστασία του συνεδρίου ανατέθηκε σε μια οπλισμένη ομάδα υπό την επιστασία του μηχανικού Boris Yanev, ο οποίος από την κορυφή ενός δέντρου ερχόταν σε επαφή με όλες τις φρουρές που είχε στήσει. Στο συνέδριο αυτό, στο οποίο προήδρευσε ο Μπαλκάνσκι, παραβρέθηκαν 90 εκπρόσωποι, οι οποίοι έφτασαν στο Lovech προσποιούμενοι ότι έπαιρναν μέρος σε ένα συνέδριο κατά του αλκοολισμού έχοντας γι’ αυτό και 50% έκπτωση στα εισιτήρια του ταξιδιού (!) Στο συνέδριο αποφασίστηκε η αναδιοργάνωση της F.A.K.B., κάτι που επικυρώθηκε σε ένα άλλο, επίσης παράνομο, συνέδριο που συνήλθε στα βουνά τον Σεπτέμβρη του 1933. Αλλά το 1934 η καταστολή εντάθηκε ξανά με αποτέλεσμα την εκ νέου φυγή αρκετών αναρχικών στο εξωτερικό.

Με το ξέσπασμα της Ισπανικής Επανάστασης, το βουλγάρικο αναρχικό κίνημα, στη Βουλγαρία και την εξορία, έδωσε όλη του την υποστήριξη στους Ισπανούς αναρχικούς. Περίπου 30 Βούλγαροι αναρχικοί κατάφεραν να εισέλθουν με διάφορους τρόπους στην Ισπανία και να πάρουν μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο. Ο Μπαλκάνκσι, επίσης, ταξίδεψε στην Ισπανία και συμμετείχε στο συνέδριο των CNT και FAI το 1936.

Η παρανομία και η γενικότερη καταστολή συνεχίστηκε μέχρι το 1944, χρόνο που η χώρα «απελευθερώθηκε» από τον Ερυθρό Στρατό, που επέβαλε τον κρατικό καπιταλισμό.

Το βουλγάρικο αναρχικό κίνημα, από την αρχή της εμφάνισής του ήταν ευνοϊκό προς τον επαναστατικό συνδικαλισμό και διερευνούσε πάντα τις δυνατότητες να διεισδύσει μέσα στις εργαζόμενες μάζες και να συγκροτήσει συνδικάτα. Αλλά συνάντησε μεγάλες δυσκολίες από την πλευρά των μαρξιστών, οι οποίοι ευθύνονται για τη διαίρεση της εργατικής τάξης. Έτσι, το αναρχικό κίνημα δεν είχε ποτέ ιδιαίτερη επιτυχία σ’ αυτό τον τομέα. Αν και τα συνδικάτα που δημιουργήθηκαν μέσα στις διαφορετικές βιομηχανίες και κυρίως στον τομέα επεξεργασίας του καπνού, σε πολλές περιπτώσεις, βάδισαν μαζί με τις συγκεκριμένες αναρχικές ομάδες και επέδειξαν αξιόλογη μαχητικότητα που τους έφερε κάποιες επιτυχίες και οι αναρχικοί έδωσαν όλο τους τον εαυτό για το σκοπό αυτό, εντούτοις ο αναρχοσυνδικαλισμός δεν πήρε ποτέ το χαρακτήρα μιας ξεχωριστής τάσης ή δόγματος στη Βουλγαρία. Επιπλέον, ο βουλγάρικος αναρχισμός δεν γνώρισε παρά μόνο μια τάση, τον αναρχοκομμουνισμό, που εκφράζει τον οργανωτικό προσανατολισμό των Μπακούνιν, Κροπότκιν και Μαλατέστα.

Ήταν ο Afanol Vassev (1898-1958) ένας από τους αναρχικούς εκείνους που αναμείχθηκαν σε διάφορες συνδικαλιστικές δραστηριότητες και διακρίθηκε ιδιαίτερα, ενσωματώνοντας σ’ αυτές το μαχητικό και οργανωτικό πνεύμα του κινήματος. Η ζωή του αυθεντικού αυτού εργαζόμενου και αγωνιστή αποτέλεσε παράδειγμα για όλη την εργατική τάξη. Ο Afanol Vassev πέρασε 22 χρόνια στην παρανομία, χωρίς να εγκαταλείψει τα εργοστάσια, με το ψεύτικο όνομά του (το πραγματικό ήταν Jordan Sotirov). Ο ίδιος γνώρισε, επίσης, τις μπολσεβίκικες διώξεις, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις φυλακές και πέθανε αφού δηλητηριάστηκε μια μόλις μέρα πριν απελευθερωθεί.
Με την επικράτηση των μπολσεβίκων, τον Οκτώβρη του 1944 συνήλθε μια εθνική διάσκεψη της F.A.C.B, όπου αποφασίστηκε η επανακυκλοφορία του παλαιού περιοδικού της «Εργατική Σκέψη», του οποίου η κυκλοφορία, όμως, ανεστάλη από τις αρχές στο 4ο τεύχος. Το περιοδικό επανεμφανίστηκε το 1945 για να κλείσει οριστικά με την κατάσχεση του 8ου τεύχους (και σε μια περίοδο που πουλούσε 30.000 αντίτυπα). Το καθεστώς της σχετικής ελευθερίας διήρκεσε λίγα χρόνια. Στο διάστημα αυτό αρκετές ομάδες ανασυγκροτήθηκαν και άνοιξαν γραφεία, αλλά η καταστολή δεν άργησε να έλθει. Όλοι οι σύνεδροι-εκπρόσωποι σε μια ανοικτή δημόσια εθνική αναρχική διάσκεψη στις 10 Μάρτη 1945, συνελήφθησαν και κλείσθηκαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το αναρχικό κίνημα αναγκάστηκε και πάλι να περάσει στην παρανομία. Εμφανίστηκε τότε ένα πολυγραφημένο δελτίο που κυκλοφορούσε μέχρι το 1948.

Τον Αύγουστο του 1946, η F.A.K.B. κατάφερε να συγκαλέσει ένα μυστικό συνέδριο στο κέντρο της Σόφιας, όπου συμμετείχαν 50 περίπου εκπρόσωποι από 40 περίπου περιφερειακές ενώσεις οι οποίες αποτελούνταν από 400 περίπου τοπικές ομάδες.

Αλλά η καταστολή σε βάρος των αναρχικών έφθασε στο απόγειό της, με τη μαζική σύλληψη, τις δίκες και τον περιορισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης 600 περίπου αναρχικών αγωνιστών, δύο μέρες πριν το 5ο συνέδριο του Βουλγάρικου Κομμουνιστικού Κόμματος, το Δεκέμβρη του 1948. Επίσης, δεν ήταν δυνατόν να γίνει καμία δημόσια διαδήλωση. Η κανονική ζωή της F.A.K.B. διακόπηκε και το μόνο που έμεινε ήταν οι διαπροσωπικές συνδέσεις ανάμεσα στους μαχητές και οι πάντα μυστικές σχέσεις με τους αγωνιστές εκείνους που ήσαν στη εξορία. Μια μηνιαία επιθεώρηση με το όνομα «Ο Δρόμος μας» εμφανίστηκε 25 χρόνια μετά, ενώ άρχισαν να εκδίδονται ξανά φυλλάδια και βιβλία στη βουλγάρικη γλώσσα, αλλά ακόμα και στα γαλλικά κ.λπ. Παρ’ όλη την καταστολή, το βουλγάρικο αναρχικό κίνημα δεν πέθανε, ούτε στο εξωτερικό ούτε και στο εσωτερικό, ενώ η αντίσταση εκατοντάδων γνωστών αγωνιστών έκανε τις λαϊκές μάζες να συμπαθήσουν τον αναρχισμό.

Δεν είμαστε σίγουροι αν η F.A.K.B. αφαίρεσε, τα μετέπειτα χρόνια, τη λέξη «κομμουνιστική» από τον τίτλο της εξαιτίας των πικρών εμπειριών που έζησε το αναρχικό κίνημα και ο βουλγάρικος λαός κάτω από τη σταλινική δικτατορία στο όνομα του κομμουνισμού ούτε και τι απέγινε ή πώς εξελίχθηκε η πλατφορμιστική βάση των μελών της.

Να σημειωθεί, επίσης, ότι η σημερινή Ομοσπονδία Αναρχικών Βουλγαρίας (FAB) η οποία είναι συνδεδεμένη με την IFA (Διεθνή των Αναρχικών Ομοσπονδιών) και την IWA (αναρχοσυνδικαλιστική διεθνή) διακηρύσσει ότι προέρχεται από την F.A.K.B.

Σύμφωνα με δημοσίευμα Νο 48 (καλοκαίρι 1996) του δελτίου «Workers Solidarity» (του ιρλανδικού Workers Solidarity Movement), το 8ο Συνέδριο της Αναρχικής Ομοσπονδίας Βουλγαρίας συνήλθε τον Σεπτέμβρη του 1995. Παρόντες δεν ήσαν μόνο εκπρόσωποι περιφερειακών ομάδων της Ομοσπονδίας, αλλά και συμπαθούντες και διάφοροι άλλοι, οι οποίοι, παρά τις αντίθετες πολιτικές τους πεποιθήσεις, πήγαν για να χαιρετίσουν τους αναρχικούς και το συνέδριό τους για την αξιοσημείωτη στάση και το κουράγιο τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Ο Stoian Tzolav, ο οποίος πολέμησε στον Ισπανικό Εμφύλιο και την Επανάσταση του 1936 και παρέμεινε αρκετά χρόνια στα φασιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης της Βουλγαρίας πριν καταδικαστεί σε θάνατο από το Κομμουνιστικό Κόμμα το 1949, έκανε μια αναφορά σχετικά με το διεθνές αναρχικό κίνημα. Αναφορές έγιναν, επίσης, για προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Βούλγαροι εργαζόμενοι σήμερα, όπως ανεργία, χαμηλοί μισθοί, τον πληθωρισμό του 300%, την εγκληματικότητα και την αυξανόμενη φτώχεια των συνταξιούχων.

Το Συνέδριο αποφάσισε η Αναρχική Ομοσπονδία να αγωνιστεί:

* Για τον αφοπλισμό των στρατιωτικών δυνάμεων και τη διακήρυξη μιας αληθινής ουδετερότητας μακριά από κάθε στρατιωτικό συνασπισμό.

* Για τη δημιουργία μιας οργάνωσης ειρήνης με σκοπό να εργαστεί με τους γειτονικούς λαούς ενάντια στον πόλεμο.

* Για τη δημιουργία ομάδων σε περιφέρειες και κοινότητες κάτω από τον έλεγχο των πολιτών – η αστυνομία που έχει διασυνδέσεις με την εγκληματική μαφία (η οποία αναδύθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα) είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει την εγκληματικότητα.

* Για την αντίσταση στους νέους εκατομμυριούχους που πλούτισαν με τα χρήματα του λαού τα οποία κλάπηκαν από το Κομμουνιστικό Κόμμα.

* Για τη συγκρότηση ελεύθερων συνεργατικών στη γεωργία, τη βιομηχανία και την παραγωγή.

* Για την οργάνωση ελεύθερων κομμουνών όπου οι πολίτες θα μπορούν να εκφράζουν τις επιθυμίες τους και να επιβλέπουν την εκτέλεση των σχεδίων που θα αποφασίζονται από τις Γενικές Συνελεύσεις.

# Διαμόρφωση κειμένου Δεκέμβρης 2006.

This page can be viewed in
English Italiano Deutsch

Front page

Declaración Anarquista Internacional: A 85 Años De La Revolución Española. Sus Enseñanzas Y Su Legado.

Death or Renewal: Is the Climate Crisis the Final Crisis?

Gleichheit und Freiheit stehen nicht zur Debatte!

Contre la guerre au Kurdistan irakien, contre la traîtrise du PDK

Meurtre de Clément Méric : l’enjeu politique du procès en appel

Comunicado sobre el Paro Nacional y las Jornadas de Protesta en Colombia

The Broken Promises of Vietnam

Premier Mai : Un coup porté contre l’un·e d’entre nous est un coup porté contre nous tou·tes

Federasyon’a Çağırıyoruz!

Piştgirîye Daxuyanîya Çapemenî ji bo Êrîşek Hatîye li ser Xanîyê Mezopotamya

Les attaques fascistes ne nous arrêteront pas !

Les victoires de l'avenir naîtront des luttes du passé. Vive la Commune de Paris !

Contra la opresión patriarcal y la explotación capitalista: ¡Ninguna está sola!

100 Years Since the Kronstadt Uprising: To Remember Means to Fight!

El Rei està nu. La deriva autoritària de l’estat espanyol

Agroecology and Organized Anarchism: An Interview With the Anarchist Federation of Rio de Janeiro (FARJ)

Es Ley por la Lucha de Las de Abajo

Covid19 Değil Akp19 Yasakları: 14 Maddede Akp19 Krizi

Declaración conjunta internacionalista por la libertad de las y los presos politicos de la revuelta social de la región chilena

[Perú] Crónica de una vacancia anunciada o disputa interburguesa en Perú

Nigeria and the Hope of the #EndSARS Protests

How Do We Stop a Coup?

Aλληλεγγύη στους 51 αντιφασίστες της Θεσσαλονίκης

No war on China

© 2005-2021 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]