user preferences

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Λαϊκοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Friday July 16, 2021 21:13 byΓιάννης Βολιάτης*

Απέναντί μας θα έχουμε τόσο το Κράτος και το Κεφάλαιο, με τα σχέδιά τους περί κοινωνικού ελέγχου, με την δολοφονική διαχείριση της πανδημίας, όσο και όλους όσους αναπαράγουν δεισιδαιμονίες και θεωρίες συνωμοσίας, ενώ ποντάρουν στον φόβο και στην ημιμάθεια, στην σύγχυση που έχει επιφέρει στην κοινωνία η κρατική διαχείριση, ώστε να βγουν στην επιφάνεια.
Να αντιπαλέψουμε τον εξαναγκασμό και τον διαχωρισμό, μακριά από -και αντίθετα με- τον σκοταδισμό.

Περί εμβολιασμών: Με τον εξαναγκασμό ή με την κοινωνική ευθύνη;

Γιάννης Βολιάτης*

Ένας σημαντικός διάλογος φαίνεται να έχει ανοίξει μέσα στο ευρύτερο επαναστατικό και ριζοσπαστικό κίνημα στην χώρα μας (και όχι μόνο), με αφορμή τις αποφάσεις της Κυβέρνησης Μητσοτάκη σχετικά με τον λεγόμενο εξαναγκασμό, την υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών για τον Covid-19, αρχικά σε συγκεκριμένους επαγγελματικούς κλάδους, με προφανέστατη προοπτική όμως να επεκταθεί το ζήτημα σε πολλές πτυχές της καθημερινότητας, επηρεάζοντας άμεσα ή έμμεσα την ζωή και την εργασία.

Είναι δε ένας διάλογος ο οποίος τείνει να διαχωρίσει το κίνημα σε στρατόπεδα, αναλόγως της στάσης του καθενός απέναντι στο ζήτημα. Ευτυχώς όμως -αλλά και δυστυχώς ταυτόχρονα- μέσα από τον διαχωρισμό αυτόν φαίνεται πως αναδεικνύονται και ευρύτερες λογικές, που δεν έχουν να κάνουν απαραίτητα με τον εξαναγκασμό καθ’αυτόν, αλλά γενικότερα με το ζήτημα των εμβολιασμών. Αυτοί οι διαχωρισμοί αναδεικνύουν και όρια σε μια πιθανή συνεργασία και συμβίωση κομματιών του κινήματος και μετά το πέρας της πανδημίας, καθώς αποκαλύπτουν άκρως αντιθετικές λογικές. Έτσι, τα “στρατόπεδα” που χωρίζονται ουσιαστικά δεν είναι δύο -δηλαδή οι “υπέρ” και οι “κατά” του μέτρου- αλλά πολλαπλά. Από την μία, αυτό συμβαίνει επειδή σχεδόν κανείς δεν είναι υπέρ του ίδιου του εξαναγκασμού, από την άλλη, επειδή όσοι είναι κατά του εξαναγκασμού, διαχωρίζονται κι αυτοί μεταξύ τους στο θέμα του εμβολίου γενικότερα, αλλά και της έμφασης που δίνουν σε αυτόν, ειδικότερα ως μέτρο πρόληψης ή μέτρο άσκησης “βιοεξουσίας” και “βιοπολιτικής”.

Θα αποπειραθώ εδώ να καταθέσω μια άποψη η οποία βασίζεται σε δυο πυλώνες, τους οποίους θα προσπαθήσω να εξηγήσω μέσα στο άρθρο: Την αντίθεση στον εξαναγκασμό, αλλά και την πεποίθηση πως, έστω και υπό τις σημερινές καπιταλιστικές συνθήκες στις οποίες αναπτύσσεται η τεχνοεπιστήμη, είναι αναγκαίος ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟΣ εμβολιασμός όσων από εμάς μπορούμε, ώστε να προστατέψουμε τους εαυτούς μας και κυρίως τους ασθενέστερους συνανθρώπους μας.

Η υποκρισία της Κυβέρνησης και οι ευθύνες της για την παρούσα κατάσταση

Έχουμε μιλήσει πάρα πολλές φορές μέσα από αυτό το site σχετικά με τις ευθύνες της Κυβέρνησης μέσα στην πανδημία, για τον τρόπο που διαχειρίστηκε την δημόσια υγεία, για το πως χρησιμοποίησε τα lockdown ώστε να περάσει διάφορα μέτρα κλπ. Ήμασταν -κι εγώ προσωπικά- από αυτούς που, όσο βάζαμε το κομμάτι της αυτοπροστασίας και της κοινωνικής ευθύνης πρώτο, σε σχέση με θέματα που αφορούσαν τις λεγόμενες ατομικές μας ελευθερίες και την διασκέδασή μας, άλλο τόσο βάζαμε το κομμάτι της αναγκαιότητας της μαζικής αντίστασης και της παρουσίας μας στον δρόμο, σε θέματα που αφορούσαν το εργασιακό, την απαγόρευση των διαδηλώσεων κλπ. Υπήρχε δηλαδή μια ιεράρχηση προτεραιοτήτων, που δομήθηκε έτσι, ώστε και να συμβαδίζει από την μια με την πάγια άποψη ότι η κοινωνική -και όχι ατομική- ευθύνη ξεκινάει από την δική μας συνειδητή επιλογή να είμαστε υπεύθυνοι απέναντι στους γύρω μας, αλλά και από την άλλη, με το ότι δεν μπορεί κανείς -καμία κυβέρνηση, κανένα κράτος- να παίξει παιχνίδια πάνω στην πλάτη της εργατικής τάξης και του κινήματος, προφασιζόμενος μέτρα και lockdown, την ίδια ώρα που έχει κάνει τα πάντα ώστε να προωθήσει την υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και το αβαντάρισμα του ιδιωτικού τομέα, μετρώντας χιλιάδες νεκρούς εκτός ΜΕΘ.

Έτσι και τώρα λοιπόν θα το ξαναπώ: Κάποια μέτρα αυτο-προστασίας τα πήραμε και θα τα παίρναμε έτσι κι αλλιώς, ακόμη κι αν δεν μας εξανάγκαζε η Κυβέρνηση και το Κράτος. Θα τα παίρναμε με βάση την λογική και με βάση τα μέχρι στιγμής γνωστά δεδομένα σχετικά με το πως διασπείρεται η ασθένεια.

Σε αυτό το κομμάτι επίσης έχει τεράστια ευθύνη το Κράτος, καθώς με τις αλλοπρόσαλλες οδηγίες, που αλλάζανε χαρακτήρα και κατεύθυνση κάθε λίγο και λιγάκι, με τις παλινωδίες σε σχέση με τα μέτρα (καλή η μάσκα – όχι κακή η μάσκα, μικρή μάσκα – μεγάλη μάσκα…) και το πως χειρίστηκε κομμάτι της εργασίας και της αναπαραγωγής του κεφαλαίου (στις πλατείες και στις διαδηλώσεις κολλάει, στα εργοστάσια και τα σούπερ μάρκετ δεν κολλάει και τόσο, στα αστικά ΣΙΓΟΥΡΑ δεν κολλάει!) μετέτρεψε μεγάλο κομμάτι των από-τα-κάτω σε σκεπτικιστές απέναντι σε οποιοδήποτε μέτρο, ακόμη κι αν είχε λογική, ενώ, όπως ήταν αναμενόμενο, θέριεψε τα συνωμοσιολογικά σενάρια και έφερε στο επίκεντρο περιθωριακές θεωρίες και “κινήματα”, όπως αυτά των αντιεμβολιαστών. Φυσικά, γιατί να σε πιστέψει χωρίς κανέναν ενδοιασμό ο οποιοσδήποτε άνθρωπος, σε σχέση με την αξία του εμβολίου, όταν τον έχεις φλομώσει στο ψέμα και την ανειλικρίνεια εδώ και ενάμιση χρόνο; Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για εμβόλια που δημιουργήθηκαν σε χρόνο πολύ μικρότερο του κανονικού και με χίλιες επιφυλάξεις ακόμη και από τις ίδιες τις εταιρίες ως προς τις δικές τους ευθύνες. Όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά να συμβαίνουν. Τα ακούω και τα κρίνω αναλόγως.

Οι αρνητές και οι αντιεμβολιαστές

Μέσα στην πανδημία, κι ενώ μετρούσαμε ήδη εκατοντάδες -αν όχι χιλιάδες- νεκρούς από τους πρώτους κιόλας μήνες, είδαμε να ξεπετάγονται και οι αρνητές του κορωνοϊού, οι οποίοι κατά κύριο ανήκουν στην χαρακτηριστική αυτή κοινωνική μειοψηφία των “ψεκασμένων”, των συνωμοσιολόγων. Μειοψηφία που προέρχεται παραδοσιακά από την ακροδεξιά σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Προσοχή, δεν μιλάω εδώ για τον κάθε έναν που έχει αμφιβολίες σχετικά με τα εμβόλια. Μιλάω για τους από τα πριν και συνειδητούς αρνητές – συνωμοσιολόγους. Τους ορίτζιναλ “ψέκες”. Αυτούς που φοβούνται το τσιπάκι του Μπιλ Γκέιτς και το Χάραγμα του Αντιχρίστου.

Δίπλα σε (ή μάλλον για να ακριβολογούμε, παράλληλα με) αυτούς όμως, είδαμε δυστυχώς να κάνουν δυναμικά την εμφάνισή τους κομμάτια του (πολύ) ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος, με δημόσιο λόγο που αρνιόταν την πανδημία, που την υποβάθμιζε σε “γριπούλα”, καλούσε σε αψήφιση ΟΛΩΝ των μέτρων αυτο-προστασίας, ακόμη και αυτών που, όπως είπαμε, μια οποιαδήποτε κοινωνία θα έπαινε και χωρίς τον εξαναγκασμό του οποιουδήποτε κράτους (“μάσκα χαμηλά, δικά μας παιδιά”), ενώ έκανε και επίθεση στους γιατρούς (!) που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της καταπολέμησης της ασθένειας, χαρακτηρίζοντάς τους μάλιστα “μπάτσους”. Ένα επιχείρημα που βάσισαν στο ότι το Κράτος έκανε χρήση των μισθωμένων “επιστημόνων” της κακιάς ώρας, όπως ο Τσιόδρας, για να φοβίζει ουσιαστικά την κοινωνία με ανακοινώσεις, διατάγματα και αποφάσεις στα κανάλια κάθε λίγο και λιγάκι, οι οποίες ήταν από πολύ λίγο έως και καθόλου κατανοητές στο κοινωνικό σύνολο. Έτσι, όλοι οι γιατροί, οι “άσπρες ρόμπες”, έγιναν αμέσως “Τσιόδρες”.

Την κατεύθυνση αυτή στον λόγο τους την διατήρησαν και για μια σειρά άλλων θεμάτων που άπτονταν της πανδημίας, με αποκορύφωμα (κατ’εμέ) τις ημέρες των μαθητικών καταλήψεων, οι οποίες έλαβαν χώρα μαζικά με αιτήματα για καλύτερη προστασία των μαθητών, περισσότερα υγειονομικά μέτρα και λιγότερους μαθητές ανά τάξη, μέσα σε όλα τα άλλα. Τις ημέρες λοιπόν εκείνες, αυτό που βρήκε να πει το εν λόγω κομμάτι του αντι-εμβολιαστικού σήμερα, αντι-covid τότε, κινήματος ήταν το αντιδραστικό “Έχουμε κι εμείς ένα αίτημα: 35 μαθητές ανά τάξη!”, χλευάζοντας ουσιαστικά το αίτημα των ίδιων των μαθητών για αποσυμφόρηση. Μέχρι εκεί έφτασαν.

Γιατί τα αναφέρω όμως αυτά; Πάλι με αυτούς τους λίγους και γραφικούς τα βάζω, θα μου πει κάποιος. Έλα όμως που ο σημερινός αντι-εμβολιαστικός λόγος έχει προσαρτήσει πολλά από αυτά τα επιχειρήματα. Έλα που φτιάχτηκε ολόκληρο μπλοκ το οποίο συνδύασε την ορίτζιναλ, ντούρα “ψέκα”, με τον λόγο περί “βιοεξουσίας” και “βιοπολιτικής” -έννοιες καθόλα υπαρκτές και βάσιμες μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Και φυσικά με την απλόχερη βοήθεια του Κράτους, μέσω των προαναφερθέντων ευθυνών του, που μετέτρεψαν πολλούς ανθρώπους σε σκεπτικιστές αρχικά και αντιεμβολιαστές στην συνέχεια.

Περί κοινωνικής ευθύνης και εμβολιασμού

Δεν θα κάνω εδώ καμία τεράστια ιστορική ανάλυση για τον ρόλο των εμβολίων στην ιστορία και το πως βοήθησαν τον άνθρωπο να ξεπεράσει τεράστιες πανδημίες, να προλάβει άλλες. Αυτά είναι γνωστά. Άλλωστε, όπως πολύ σωστά επεσήμανε και ο γιατρός Π. Παπανικολάου, Γ.Γ. της ΟΕΝΓΕ, ασθένειες πολύ συχνές κατά το παρελθόν και μάλιστα θανατηφόρες, όπως η πολιομυελίτιδα, η διφθερίτιδα, η ευλογιά κλπ, δεν τις περάσαμε και δεν θα τις περάσουμε πιθανότατα ποτέ, ακριβώς επειδή μικροί εμβολιαστήκαμε εναντίον τους.

Όπως βέβαια από την άλλη, πολύ γνωστή είναι και η πορεία τις επιστήμης από μια πιο “ουδέτερη” λειτουργία της (αν την είχε ποτέ), σε εργαλείο του Κεφαλαίου και των Εξουσιών για αποκόμιση κέρδους, ακόμη και την άσκηση “βιοπολιτικής” και “βιοεξουσίας”, τον κοινωνικό έλεγχο κλπ. Και φυσικά, αν ξεκινούσα να μιλάω για την επίδραση που έχει στο ζωικό και φυσικό κόσμο η φαρμακοβιομηχανία, θα έπρεπε να γράψω ολόκληρη μπροσούρα.

Θα μείνω στο προκείμενο.

Ξεκινώντας, να πω ότι η δωρεάν πρόσβαση στην υγεία και την κοινωνική πρόνοια δεν μας χαρίστηκαν από κανέναν. Ειδικά σήμερα, με τον πληθυσμό στα 8 δις σχεδόν και την παραγωγή να οδεύει προς την γενικευμένη ρομποτοποίηση, μια χαρά θα βόλευε ένα πλήρως ξεχαλίνωτο καπιταλιστικό σύστημα, χωρίς καμία κοινωνική αντίσταση απέναντί του, να αφήσει αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους να πεθάνουν. Ο λόγος που δεν συμβαίνει αυτό είναι η διαλεκτική σχέση μεταξύ των συμφερόντων του Κεφαλαίου και των κοινωνικών αντιστάσεων. Η μη θέληση των καταπιεστών για πλήρη και εμφανή όξυνση της αντιπαράθεσης με τους καταπιεσμένους, που θα έφερνε γενικευμένες εξεγέρσεις και -ίσως- επαναστάσεις.

Είναι λοιπόν άτοπο να πει κάποιος πως η μαζική -όχι καθολική ακόμη- πρόσβαση στα εμβόλια συμβαίνει μόνο επειδή οι εξουσιαστές το επιθυμούν και έχουν ένα κρυφό σχέδιο που θα μας αλλοιώσει το DNA ή κάτι τέτοιο.

Ποια θα πρέπει όμως να είναι η δική μας στάση;

Καταρχήν, πρέπει να ξεπεράσουμε το σύνδρομο της αντιδραστικότητας. Δηλαδή, να μην αντιμετωπίζουμε το οτιδήποτε προκρίνει και αποφασίζει το Κράτος και η Εξουσία μια δεδομένη στιγμή, ως ντε φάκτο εχθρικό, από άποψη περιεχομένου. Αντίθετα, πρέπει να κατανοούμε τις διαδικασίες πίσω από τις οποίες πάρθηκαν αυτές οι αποφάσεις. Να κατανοούμε πως η όλη στρατηγική του Κεφαλαίου και του Κράτους εκπορεύονται μεν από την ομαλή λειτουργία της αγοράς και την απρόσκοπτη αναπαραγωγή του στο διηνεκές, αλλά, όπως είπαμε και παραπάνω, μέσα σε αυτή την διαδικασία Κράτος και Κεφάλαιο μπορεί να επεξεργαστούν φαινομενικά “φιλολαϊκές” στρατηγικές ώστε να προστατευθούν μακροπρόθεσμα από μια δυσάρεστη κατάσταση, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι έχουν και κάποιο άλλο “σκοτεινό σχέδιο”. Απλά να κάνουν παραχωρήσεις για τον άλφα ή βήτα λόγο. Επίσης, πρέπει να καταλάβουμε ότι οι οργανωμένες κοινωνίες, όπως π.χ. τα κράτη, βασίζονται και επάνω σε “κοινωνικά συμβόλαια”, τα οποία μπορεί στο σύνολό τους να εκχωρούν σε μια θεσπισμένη αρχή την εγγύηση της εφαρμογής τους με αντάλλαγμα την κοινωνική συνοχή και την παραχώρηση κάποιων ελευθεριών από τους πολίτες, αλλά από άποψη περιεχομένου δεν είναι όλα παράλογα ή αρνητικά. Ακόμη κι αν, ως μορφή, μπορεί να διαστρεβλώνονται μέσα στο υπάρχον κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο.Αντίστοιχα “συμβόλαια” μπορεί να θεσπίζαμε μεταξύ μας, χωρίς την παρέμβαση κανενός από-τα-πάνω, σε μια κοινωνία αυτο-θέσμισης και αυτο-οργάνωσης.

Πάρτε για παράδειγμα τον Κ.Ο.Κ.: Αν λάβουμε ως δεδομένο ότι υπάρχουν αυτοκίνητα (ακόμη κι αν σε μια ελεύθερη κοινωνία μπορεί να υπάρχουν από λιγότερα έως ελάχιστα, να λειτουργούν και να παράγονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο, να είναι κοινό κτήμα), τότε καλώς ή κακώς πρέπει να βρούμε έναν κοινό κώδικα ώστε να κυκλοφορούν όλα παράλληλα, χωρίς να φοβόμαστε ότι θα πεθάνει κάθε μέρα κι από ένας άνθρωπος σε τροχαίο.

Αντίθετα, κομμάτι του κινήματος που σήμερα έχει στρέψει τον λόγο του συνολικά ενάντια στα εμβόλια (με την πρόφαση της αντίθεσης στον εξαναγκασμό), το οποίο έχει ακριβώς εγκολπώσει αυτή την ψυχολογία απολίτικης αντιδραστικότητας, χωρίς στιβαρά κοινωνικά και ταξικά κριτήρια, θα ήταν έτοιμο μέχρι και να αφοδεύσει σε πεζοδρόμια, να κατουρήσει σε δημόσιες βρύσες και συντριβάνια, να δουλέψει χωρίς καμία προστασία σε κουζίνες εστιατορίων και ταβερνών, νοσώντας από κάποιο μεταδοτικό νόσημα, γρίπη κλπ, αρκεί να έβγαινε αύριο – μεθαύριο ο Μητσοτάκης ή ο οποιοσδήποτε εξουσιαστής και να έλεγε πως κάτι τέτοιο απαγορεύεται ρητά. Κατά πάσα πιθανότητα είμαι υπερβολικός, αλλά είμαι πολύ κοντά στο να το πιστέψω, με βάση τα όσα βλέπω και διαβάζω τις τελευταίες ημέρες εδώ κι εκεί στον δημόσιο λόγο.

Μετά λοιπόν από αυτή την τεράστια παρέκβαση, θα πρέπει να πω το εξής:

Ως αναρχικοί, είμαστε κομμάτι της εργατικής τάξης, των καταπιεσμένων. Με βάση αυτή μας την ιδιότητα λοιπόν θα πρέπει να βγούμε και να προτρέψουμε τους συν-ανθρώπους μας να εμβολιαστούν. Αυτό θα πρέπει να γίνει δομώντας ακριβώς μια κουλτούρα κοινωνικής συνεθύνης ανάμεσα στους καταπιεσμένους και όχι υπακούοντας σε κάποιον εξαναγκασμό.

Όταν εμβολιαζόμαστε δεν είμαστε φυσικά για πάντα σώοι και ασφαλείς από μια ασθένεια. Ωστόσο, αποκτούμε αντισώματα. Τα αντισώματα, από την μια, βοηθούν εμάς να μην νοσήσουμε από την ασθένεια, ακόμη κι αν ο ιός εισέλθει στον οργανισμό μας, ενώ από την άλλη, σε περίπτωση που αυτό συμβεί, ελαχιστοποιούν και το υιικό φορτίο που μπορεί να εξέλθει από εμάς προς άλλους. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για την προστασία των γύρω μας, καθώς αποδυναμώνεται ο ιός μέσα μας και σε περίπτωση που τον μεταδώσουμε σε κάποιον τρίτο, είναι πολύ λιγότερες οι πιθανότητες να τον επηρεάσει. Σε περίπτωση δε που και αυτός ο τρίτος είναι εμβολιασμένος, τότε σχεδόν εκμηδενίζονται οι πιθανότητες νόσησης.

Ωστόσο, επειδή δεν μπορεί κάθε συνάνθρωπός μας να εμβολιαστεί, καθώς αρκετοί έχουν απαγορευτικά θέματα υγείας, είναι πολύ σημαντικό να εμβολιαστούμε όλοι οι υπόλοιποι, ώστε να χτιστεί ένα τοίχος ανοσίας γύρω από αυτούς, δηλαδή ένας τρόπος να αποδυναμώνεται όλο και περισσότερο ο ιός, ώστε ακόμη κι αν κολλήσει κάποιος ανεμβολίαστος, να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες να αρρωστήσει βαριά ή να πεθάνει. Εξάλλου, δεν είμαστε όλοι ντούροι και υγιείς σωματικά. Υπάρχουν και αυτοί που είναι από την φύση τους ασθενείς σωματικά ή είναι μεγάλης ηλικίας και μπορεί να κινδυνεύουν ακόμη και μετά τον εμβολιασμό, αν εισέλθει ο ιός στον οργανισμό τους. Για όλους αυτούς λοιπόν, οφείλουμε να εμβολιαστούμε κι εμείς.

Όλα αυτά είναι πολύ απλά πράγματα και είναι απορίας άξιο ότι χρειάζεται εν έτει 2021 να τα εξηγούμε -και μάλιστα σε ανθρώπους του κινήματος. Ωστόσο, δεν πρέπει να βαφτίζουμε “ψεκασμένο” και “αντιεμβολιαστή” τον κάθε έναν που δεν θέλει να εμβολιαστεί, καθώς υπάρχουν δεκάδες παράγοντες που μπορεί να τον αποτρέπουν, πέραν της δικής του υγείας. Ήδη αναφέραμε την πραγματικά σκληρή προσπάθεια που κατέβαλε το Κράτος ώστε να κάνει τους ανθρώπους καχύποπτους, μέσα από τις παλινωδίες του.

Επιπρόσθετα σε αυτό, κάποιος μπορεί να είχε στο κοντινό του περιβάλλον κάποιον άνθρωπο που είχε επιπλοκές ή/και απεβίωσε μετά το εμβόλιο. Αλήθεια, τι συμβαίνει με αυτό; Δεν υπάρχουν θύματα από τα εμβόλια;

Φυσικά και υπάρχουν. Κάθε φάρμακο που εισάγουμε στον οργανισμό μας μπορεί να έχει εν δυνάμει επιπλοκές. Άλλωστε, κάθε σκεύασμα αναφέρει τις πιθανές παρενέργειες αναλυτικά και αναλόγως προτρέπει ή αποτρέπει τον ασθενή από το να το λάβει. Τις περισσότερες φορές βέβαια όλα αυτά τα αγνοούμε, τα θεωρούμε “ψιλά γράμματα”, εκτός κι αν εκ των προτέρων γνωρίζουμε ότι μπορεί να είμαστε αλλεργικοί σε κάποια ουσία και να κινδυνεύσουμε πραγματικά. Δεν είναι λίγες όμως οι περιπτώσεις που άνθρωποι “την πατάνε” από εντελώς συνηθισμένα φάρμακα. Γιατί πολύ απλά έτσι λειτουργεί το πράγμα.

Παρ’ όλα αυτά, μιλώντας για ένα εμβόλιο (ή μάλλον για πολλά επάνω στην ίδια ασθένεια) που έχει χορηγηθεί σχεδόν σε 2 δις ανθρώπους, έστω και με την μια μόνο δόση (συνολικά 3,42 δις δόσεις έχουν χορηγηθεί έως σήμερα, 12,1% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι πλήρως εμβολιασμένοι) τα περιστατικά και οι θάνατοι από παρενέργειες παραμένουν ελάχιστα και είναι σε αρμονία με τα ποσοστά παρενεργειών οποιουδήποτε άλλου φαρμάκου ή εμβολίου. Χαρακτηριστικά, στις ΗΠΑ, σε μετρήσεις των τελευταίων 6 μηνών, παρατηρήθηκε ποσοστό θανάτου από παρενέργειες των εμβολίων ύψους 0.0017% επί των εμβολιασμένων, σύμφωνα με το Vaccine Adverse Event Reporting System (VAERS), δηλαδή την αρμόδια υπηρεσία που καταγράφει αυτά τα νούμερα. Και αυτό είναι πραγματικά ευτυχές, αν αναλογιστεί κανείς ότι -πράγματι- δημιουργήθηκαν και αδειοδοτήθηκαν σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα από το μέσο φαρμακευτικό σκεύασμα. Κάτι που ελπίζουμε να είναι κατανοητό πως εν μέρει έγινε και για λόγους κερδών των φαρμακευτικών, αλλά και λόγω της επείγουσας κατάστασης.

Να είμαστε σίγουροι πάντως πως, αν αύριο λαμβάναμε μαζικά 2 δις άνθρωποι κάποιο συγκεκριμένο φάρμακο, ακόμη και το πιο συνηθισμένο σκεύασμα που κάποιοι μπορεί να χρησιμοποιούν σχεδόν καθημερινά (παυσίπονα π.χ.), σίγουρα θα είχαμε θύματα και θανάτους από παρενέργειες αναμεταξύ μας. Η μαζική φύση του εμβολιασμού για τον Covid-19 και το όλο σούσουρο, ο θόρυβος δηλαδή που δημιουργείται γύρω από αυτόν, είναι οι κύριοι παράγοντες που έχουν οδηγήσει στο να πολλαπλασιάζεται ο φόβος γύρω από τις παρενέργειες των εμβολίων.Όπως φυσικά και η μάχη των εταιριών γύρω από την καλύτερη πατέντα, η δεδομένη ακαταλληλότητα (πάλι σε λογικά και όχι καθολικά πλαίσια) κάποιων εμβολίων σε σχέση με κάποιες ευπαθείς κοινωνικές ομάδες και ο “πόλεμος των δόσεων”, στον οποίο επιδόθηκαν αρκετά “ανεπτυγμένα” (σίγουρα όχι στην κοινωνική αλληλεγγύη) κράτη του Δυτικού κόσμου, προκειμένου να εξασφαλίσουν παραπάνω δόσεις από το ένα ή το άλλο εμβόλιο -κάτι που πάλι έχει να κάνει και με τα συγκεκριμένα συμφέροντα της μιας ή της άλλη μερίδας του κεφαλαίου.

Ωστόσο, επειδή οι θάνατοι ανθρώπων δεν είναι απλά αριθμοί και ένα κοντινό αρνητικό βίωμα αρκεί για να αποτρέψει ακόμη και έναν υγιή νέο άνθρωπο από το να εμβολιαστεί, θα πρέπει να ξανατονίσουμε πως είναι πολύ σημαντικό να μην αντιλαμβανόμαστε όλους όσους δεν θέλουν -ακόμη- να εμβολιαστούν ως “ψέκες”. Αυτό που πρέπει να κάνουμε ως αναρχικό κίνημα, λαμβάνοντας υπόψιν ΟΛΑ όσα αναφέραμε παραπάνω σε σχέση και με τα σχέδια της εξουσίας κλπ, είναι να ενημερώνουμε ολοκληρωμένα τους συνανθρώπους μας και να προσπαθούμε να διαλύσουμε την ψεύτικη προπαγάνδα που τους περιτριγυρίζει. Είτε αυτή προέρχεται από το κράτος και την προσπάθειά του να μας πείσει πως είναι ο “προστάτης” μας, ο “πατερούλης” μας και ο εγγυητής της κοινωνικής υγείας, είτε φυσικά προέρχεται από ψεκασμένους και αντιεμβολιαστές κάθε είδους.

Να προσπαθήσουμε δηλαδή ακριβώς να δομήσουμε το αίσθημα της κοινωνικής και ταξικής συνευθύνης, το αίσθημα του “καθήκοντος” απέναντι στα ασθενέστερα κομμάτια της τάξης μας και της κοινωνίας. Και όσον αφορά τον επιχειρούμενο εξαναγκασμό, να αντισταθούμε και σε αυτόν, έχοντας όμως όλα τα απαραίτητα φίλτρα που θα μας επιτρέψουν να διαχωρίσουμε την θέση μας από αυτή των αντιεμβολιαστών. Και εξηγώ παρακάτω…

Περί εξαναγκασμού και κοινωνικής ευθύνης

Η αντίθεση στον εξαναγκασμό του εμβολίου είναι για εμένα κάτι το απολύτως απαραίτητο. Ουσιαστικά, η κυβέρνηση όχι απλά θέλει να θεσπίσει διαχωρισμούς μεταξύ εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων στα μαγαζιά, στο εμπόριο και την διασκέδαση, αλλά να επεκτείνει το μέτρο αυτό και στους εργαζόμενους σε συγκεκριμένους -αρχικά- εργασιακούς χώρους, όπως π.χ. η υγεία και η εστίαση, με όσους δεν υπακούσουν να έχουν να αντιμετωπίσουν πειθαρχικά μέτρα, ποινικές ευθύνες και την απόλυση.

Ουσιαστικά δηλαδή, το Κράτος δεν βγαίνει -ακόμη- ευθέως να πει πως θα παίρνει τους ανεμβολίαστους από τα σπίτια τους και θα τους εμβολιάζει με το ζόρι, ωστόσο θα τους στερήσει de facto τα μέσα για την επιβίωσή τους, ωθώντας τους σε έναν -όχι και τόσο- έμμεσο εξαναγκασμό.

Γιατί πρέπει να εναντιωθούμε σε αυτό ως αναρχικοί; Καταρχήν γιατί οποιαδήποτε εξαναγκαστική πράξη που επιβάλλεται από τα πάνω είναι εχθρική ως προς τις ιδέες μας. Δεν πρόκειται δηλαδή για μια απόφαση που έχουμε συναποφασίσει όλοι μαζί ως κοινωνία και ζητάμε από μια μικρή μερίδα που διαφωνεί να την τηρήσει ή να πάρει τα εναλλακτικά μέτρα εκείνα που η ίδια θεωρεί απαραίτητα και καλύτερα, χωρίς να σαμποτάρει την κοινή, συλλογική απόφαση. Αντίθετα, πρόκειται για έναν ωμό εκβιασμό. Ως προς αυτό, δεν πρέπει να μας αφορά ακόμη σε αυτό το σημείο του κειμένου το περιεχόμενο του εκβιασμού αυτού, αλλά η μορφή. Και η μορφή που θα λάβει χώρα αυτό το μέτρο μας βρίσκει κάθετα αντίθετους.

Επιπλέον, ο εξαναγκασμός από την φύση του είναι αντίθετος με την όλη λογική της κοινωνικής αλληλεγγύης και συνευθύνης που αναφέραμε ότι πρέπει να προτάξουμε ως αναρχικοί. Είναι μια διαδικασία που διαλύει την όποια απόπειρα για δημιουργία τέτοιου κλίματος, αφού η όποια απαγόρευση και ο όποιος διαχωρισμός “χτυπάει” στα πιο αντιδραστικά ένστικτα του ανθρώπου και τον κάνει να αμφισβητεί ακόμη και τον ορθολογισμό του περιεχομένου μιας απόφασης –θεωρητικά την προστασία των κοινωνικά ασθενέστερων και την απόπειρα να χτιστεί μια κάποια ανοσία– και όχι μόνο την μορφή που θα έχει αυτή-δηλαδή ο εξαναγκασμός.

Επιπρόσθετα, ακόμη και από άποψη περιεχομένου, τέτοιου είδους νόμοι τείνουν να είναι “οριζόντιοι” και να μην λαμβάνουν υπόψιν όλες τις παραμέτρους που αναφέραμε παραπάνω: Το μερικώς δικαιολογημένο σκεπτικισμό, τα κοντινά βιώματα, τον φόβο λόγω ευπαθούς φύσης κλπ. Μια τέτοια συνθήκη δηλαδή θα πάρει αμπάριζα και όλους τους παραπάνω.

Τέλος, κάτι πολύ σημαντικό: Τέτοιου είδους εξαναγκαστικοί νόμοι τείνουν να χρησιμοποιούνται ως πειράματα για μελλοντικές στρατηγικές του Κεφαλαίου. Σήμερα δηλαδή μπορεί μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού να συναινέσει στον εξαναγκασμό ως μορφή, με το σκεπτικό ότι πρόκειται περί γενικότερα ενός σωστού και λογικού περιεχομένου. Αύριο-μεθαύριο όμως Κράτος και Κεφάλαιο μπορεί να δομήσουν μια νέα “κανονικότητα” για ένα οποιοδήποτε θέμα (εργασιακό, κοινωνικό κλπ), να το επιβάλλουν, μέσω των ΜΜΕ και της πλύσης εγκεφάλου στην κοινωνία ως εξίσου λογικό και σωστό και στην συνέχεια να το εφαρμόσουν εξαναγκαστικά.

Ένα συνεπές αναρχικό κίνημα λοιπόν θα έπρεπε να προτάξει την αντίθεση στον εξαναγκασμό, όχι όμως άνευ όρων και σίγουρα όχι παράλληλα με τους διάφορους “ψεκασμένους” και αντιεμβολιαστές. Αντίθετα, θα πρέπει να έχει ως βάση ανάλυσης όλα τα παραπάνω που αναφέραμε, με πρώτο και κύριο πρόταγμα την ανάγκη για μαζικό ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟ εμβολιασμό, ως κομμάτι της κοινωνικής μας ευθύνης απέναντι στους ασθενέστερους. Και αφού θα έχουμε προτάξει κάτι τέτοιο, πολύ εύκολα θα μπορέσουμε να διαχωρίσουμε το δικό μας κίνημα από όλους τους τραγικούς και αντικοινωνικούς γελωτοποιούς και να επικεντρώσουμε ξεκάθαρα πλέον στο κομμάτι που ο εξαναγκασμός θα λειτουργήσει αποκλειστικά ως εργαλείο του Κράτους και του Κεφαλαίου για να διαιρέσουν την τάξη μας, να μας ελέγξουν και να πειραματιστούν επάνω μας γι τα μελλοντικά τους σχέδια.

Αντίθετα, δυστυχώς, το μεγαλύτερο κομμάτι όσων ανήκουν στο κίνημα και αντιδρούν στον εξαναγκασμό και τον διαχωρισμό, δεν έχει καθόλου αυτά τα κριτήρια. Αντ’ αυτού, γίνεται λόγος περί “δικαιώματος του καθενός στο σώμα του” και στην “αυτοδιάθεση“. Αυτά φυσικά και είναι πολύ σημαντικά ζητήματα, όταν όμως αφορούν και επηρεάζουν πραγματικά μόνο το ίδιο το άτομο. Κανείς δεν (πρέπει να) μπορεί να σου επιβάλλει ή να σε συμβουλέψει πως θα ντυθείς, πως θα φερθείς, με ποι@ θα κάνεις έρωτα, αν θα πάρεις ναρκωτικά, φάρμακα -και τι είδους, πως θα ζήσεις την ζωή σου -όσο φυσικά δεν είσαι βλαπτικός για τους γύρω σου. Το “my body my choise” ισχύει σε κάθε περίπτωση για όλα τα παραπάνω. Το ότι “σοκάρεται η κοινωνία” και λοιπές μαλακίες των πουριτανών και των συντηρητικών δεν είναι κάτι που μας αφορά, καθώς με απτό, υλικό, πραγματικό τρόπο, ο μοναδικός που (πρέπει να) επηρεάζεται από όλα τα παραπάνω είσαι εσύ. Και αν κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, τότε δεν φταίει το ίδιο το υποκείμενο αλλά οι κοινωνικές νόρμες. Για τις οποίες εν πολλοίς χεστήκαμε.

Τα πράγματα όμως εδώ είναι εντελώς διαφορετικά, καθώς δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλή ασθένεια, αλλά με μια μεταδοτική και μάλιστα θανατηφόρα. Όσον αφορά το γεγονός του αν εσύ γουστάρεις ή όχι να νοσήσεις, μέχρι εκεί πάμε καλά. Μπορείς να είσαι όσο ανεύθυνος θέλεις μόνος σου ή στον στενό κύκλο των ανθρώπων που μπορεί να έχετε συναποφασίσει να ζείτε και να αναπαράγεστε κοινωνικά όλοι μαζί, χωρίς δεσμεύσεις και προφυλάξεις. Όταν όμως έρχεσαι έμμεσα ή άμεσα σε επαφή με άλλους ανθρώπους, που δεν έχουν πάρει την ίδια με εσένα/εσάς συναινετική απόφαση μη προφύλαξης, τότε οφείλεις να είσαι υπεύθυνος. Γιατί, όπως ξανά είπαμε, μπορεί εμείς να είμαστε νέοι και ακμαίοι και ακόμη κι αν κολλήσουμε τον ιό να μην έχουμε και μεγάλο ζήτημα, η γιαγιά όμως ή ο ευπαθής, με τους οποίους μπορεί να έρθουμε σε επαφή σε χώρους μαζικής συνάθροισης, πιθανότατα να έχουν σοβαρό ζήτημα, αν άθελά μας, ως φορείς του ιού τους κολλήσουμε.

Το γεγονός ότι η κύρια ευθύνη για την εξέλιξη της πανδημίας και τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων βαραίνει το Κράτος και την διαχείριση που έκανε εν μέσω πανδημίας, αυτό πια το έχουμε πει χίλιες φορές και δεν χρειάζεται να το ξαναεπαναλάβουμε. Και φυσικά, έχουμε αναδείξει πολλάκις ως αντίφαση και ως αποποίηση ευθυνών από την μεριά του Κράτους την απόπειρα να ρίξει όλο το βάρος στους ίδιους τους πολίτες, με το γελοίο κατασκεύασμα της “ατομικής ευθύνης” και μόνο. Όλα τα παραπάνω όμως δεν σημαίνουν σε καμία περίπτωση πως, επειδή την μερίδα του λέοντος στις ευθύνες την έχει το Κράτος, εμείς με την σειρά μας θα αποποιηθούμε οποιαδήποτε δική μας ευθύνη, την ίδια ώρα μάλιστα που μεγάλη μερίδα του κινήματος χρησιμοποιεί το επιχείρημα της “αυτοδιάθεσης του καθενός στο σώμα του”, όπως είδαμε παραπάνω.

Και φυσικά, όταν μιλάμε για μια απολύτως δική μας απόφαση να μην εμβολιαστούμε (ενώ δεν συντρέχουν λόγοι υγείας πάντα), δεν μπορούμε να μιλάμε με έννοιες όπως “υγειονομικό απαρτχάιντ” και άλλα τέτοια φρικιαστικά. Είδα ανθρώπους του κινήματος να παρομοιάζουν τον διαχωρισμό ανάμεσα σε εμβολιασμένους και ανεβολίαστους στα μαγαζιά κλπ, με καταστάσεις του -όχι και τόσο μακρινού- παρελθόντος, όπως ο διαχωρισμός των μαύρων από τους λευκούς στα ΜΜΜ, στις τουαλέτες, σε κάθε έκφραση της κοινωνικής ζωής στις ΗΠΑ π.χ., πριν το κίνημα για τα δικαιώματα των αφροαμερικάνων ξεσπάσει σαν κύμα οργής και φέρει την όποια αλλαγή. Διάβασα άλλους να παρομοιάζουν την συνθήκη αυτή με τα “κλειστά κλαμπ” της αστικής τάξης, στα οποία απαγορεύονταν οι εργάτες. Και αναρωτιέμαι: Δεν κατανοεί ο κόσμος που τα γράφει και τα αναπαράγει όλα αυτά πως προβαίνει σε μια αισχρή σχετικοποίηση μιας δομικής συστημικής καταπίεσης, με μια ελεύθερη επιλογή, η οποία έχει φυσικά κάποιες επιπτώσεις; Λέτε οι αφροαμερικάνοι να διαχωρίζονταν από τους λευκούς και να περιθωριοποιούνταν επειδή το επέλεξαν; Ή μήπως οι εργάτες δεν θα ήθελαν κι αυτοί αν μπορούσαν να γευτούν λίγη από την πολυτέλεια των “κλειστών κλαμπ” των προνομιούχων τάξεων; Μα τι επιχειρήματα χρησιμοποιούμε επιτέλους;

Έλα όμως που είναι μέσα από τέτοια εντελώς ατομικιστικά ιδεολογήματα, τα οποία δεν λαμβάνουν υπόψιν τους καθόλου τον κοινωνικό παράγοντα, που η “αντίθεση στον εξαναγκασμό του εμβολιασμού” μετατρέπεται στην αντιδραστική “αντίθεση στον εμβολιασμό” σκέτο. Καθώς, κανένα από αυτά τα υποκείμενα -ομάδες ή άτομα- που αναπαράγουν δημόσια αυτού του είδους τον λόγο, δεν μπορούν ειλικρινά να απαντήσουν στο ερώτημα: “Ναι, αλλά εφόσον δεν έχεις κανένα πρόβλημα υγείας που να σε αποτρέπει, γιατί δεν εμβολιάζεσαι, ώστε να προστατεύσουμε και τους γύρω μας“; Η απάντηση θα περιστρέφεται πάντα γύρω από αυτό το λανθασμένο -στην συγκεκριμένη περίπτωση- ιδεολόγημα της ατομικής επιλογής, της αυτοδιάθεσης στο σώμα μας, την ίδια ώρα που κανείς τους δεν θα δεχτεί να αναλάβει το -απειροελάχιστο, έστω, σε σχέση με την κρατική ευθύνη- βάρος των δικών τους, προσωπικών ευθυνών σε περίπτωση μετάδοσης του ιού.

Ε, λοιπόν, όχι. Με τέτοιου είδους επιχειρήματα δεν θεωρώ πως μπορούμε να κάνουμε χωριό ως αναρχικοί, ως κομμάτι των καταπιεσμένων. Είναι ανάγκη, το επαναλαμβάνω, να αντιταχθούμε ενεργητικά στον εξαναγκασμό του εμβολιασμού και τον διαχωρισμό, για όλους τους λόγους που ανέφερα παραπάνω, προτάσσοντας πρώτα και κύρια όμως την κοινωνική ευθύνη, την συνεθύνη όλων μας, την ανάγκη να προστατέψουμε τα πιο αδύναμα μέλη της κοινωνίας μας, μέσα και από τον μαζικό ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟ εμβολιασμό.

Απέναντί μας θα έχουμε τόσο το Κράτος και το Κεφάλαιο, με τα σχέδιά τους περί κοινωνικού ελέγχου, με την δολοφονική διαχείριση της πανδημίας, όσο και όλους όσους αναπαράγουν δεισιδαιμονίες και θεωρίες συνωμοσίας, ενώ ποντάρουν στον φόβο και στην ημιμάθεια, στην σύγχυση που έχει επιφέρει στην κοινωνία η κρατική διαχείριση, ώστε να βγουν στην επιφάνεια.

Να αντιπαλέψουμε τον εξαναγκασμό και τον διαχωρισμό, μακριά από -και αντίθετα με- τον σκοταδισμό.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε εδώ: https://www.alerta.gr/archives/20184?fbclid=IwAR1MY9Q6dfLmkIX4WrW7_5sjzc1tl09uHnvWRYm2ALlNiJGCdnQUhYrA1eE

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Λαϊκοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Monday July 05, 2021 21:21 byΑυτόνομη Συλλογικότητα Εύβοιας

Είναι πασιφανές πως οι ιδιοκτήτες των αιολικών εργοστασίων, που είναι και ιδιοκτήτες των εργοστασίων φυσικού αερίου -Τερνα, Μυτιληναίος κλπ- έχουν βρει εμάς τους μαλάκες και όχι μόνο δεν θέλουν να σταματήσουν το πάρτι με τα υπερκέρδη τους, αλλά βιάζονται να γεμίσουν και όλη την επικράτεια με αιολικά, όσο πιο γρήγορα μπορούνε...

Να σταματήσουμε την καταλήστευσή μας μέσω των λογαριασμών του ρεύματος

Η καταλήστευση που βιώνουμε σε αριθμούς

Στο παραπάνω πίνακα φαίνεται ξεκάθαρα πως η τιμή χονδρικής της ηλεκτρικής ενέργειας για το α' εξάμηνο του 2020, είναι σχεδόν η διπλάσια από την τιμή στη Γερμανία, στην οποία οι μισθοί των εργαζομένων είναι πολλαπλάσιοι από οτι εδώ, και ακριβότερη από όλες τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης 1. Η μέση τιμή χονδρικής δεν ταυτίζεται με την τιμή λιανικής που πληρώνουμε στους λογαριασμούς, αλλά η πρώτη καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό τη δεύτερη - χώρια του ότι καθορίζει εξίσου την γενική ακρίβεια, αφού υπεισέρχεται σε όλα τα προϊόντα που χρησιμοποιήθηκε ηλεκτρικό ρεύμα για να παραχθούν ή να συντηρηθούν. Δηλαδή με λίγα λόγια αυτή η αστρονομική τιμή του ρεύματος πληρώνεται όλη από τις τσέπες τις δικές μας, των εργαζομένων και των ανέργων, κάτι που είναι και το πικρό μας βίωμα, ιδιαίτερα δε τις μέρες που έρχονται οι λογαριασμοί...

Σε πολλούς και πολλές από εμάς, επίσης, έχουν συσσωρευτεί χρέη προς τη ΔΕΗ λόγω αδυναμίας και πρέπει να υπομένουμε τη βία του να μας τηλεφωνούν κάθε μέρα οι εισπρακτικές εταιρίες ακόμα και για ποσά της τάξεως των 100 ευρώ.

Η ληστεία αυτή που βιώνουμε δεν είναι μόνο των τελευταίων δύο χρόνων, που δείχνει να απογειώνεται, αλλά, όπως φαίνεται και στο επόμενο διάγραμμα, έχει αρχίσει ήδη από το 2016 να ξεφεύγει... Σε όλα αυτά δεν έχουμε αναφέρει τους φόρους, τα χαράτσια, τους "ειδικούς φόρους", τους φόρους-δώρα προς τους ιδιοκτήτες αιολικών και τόσα άλλα που μας ξεζουμίζουν ακόμα περισσότερο.

το παραδέχονται και μόνοι τους…

Αξίζει να δούμε τι δήλωνε ο ίδιος ο πρώην υπουργός για το ζήτημα:

Ο υπουργός Κωστής Χατζηδάκης εμφανίζεται αποφασισμένος να βάλει τέλος στις συνεχείς αναβολές και στα υπερκέρδη των λίγων εις βάρος της βιομηχανίας και των καταναλωτών 2. «Θα ακολουθήσουμε τον ευρωπαϊκό δρόμο», δηλώνει, στέλνοντας μέσω της «Κ» ένα σαφές και αιχμηρό μήνυμα σε όσους επενδύουν σε συνέχιση των καθυστερήσεων. «Eχοντας προχωρήσει με τη διάσωση της ΔΕΗ και με την απλοποίηση της αδειοδότησης των ΑΠΕ, δεν γίνεται να αδιαφορούμε για το κόστος ενέργειας. [...] Οι στρεβλώσεις που έχουν δημιουργηθεί στην αγορά, και που επιχειρείται κατά καιρούς να αντιμετωπιστούν με άλλες στρεβλώσεις, δεν είναι σύγχρονο ευρωπαϊκό μοντέλο. [...] Οι ηλεκτροπαραγωγοί είτε του φυσικού αερίου είτε των ΑΠΕ μπορούν να έχουν κέρδη, όχι όμως προστατευόμενα υπερκέρδη τα οποία πλήττουν τους οικιακούς και τους βιομηχανικούς καταναλωτές», τονίζει.

Εντέλει, αντί να βάλει ο Χατζηδάκης τέλος στα υπερκέρδη έβαλαν τα υπερκέρδη τέλος στον Χατζηδάκη και τον έστειλαν σε άλλο υπουργείο να κόβει τούρτες με τον σούπερμαν. 3

Στο ίδιο μήκος κύματος ο αρθρογράφος το πάει ένα βήμα παραπέρα και δίνει περισσότερες λεπτομέρειες για το πάρτι που λαμβάνει χώρα 4

To υφιστάμενο πλαίσιο της προστατευμένης αγοράς με σειρά ρυθμιστικών μέτρων, που κρίθηκαν απαραίτητα σε αρχικά στάδια για τη βιωσιμότητα είτε μονάδων παραγωγής από φυσικό αέριο είτε μονάδων ανανεώσιμων πηγών, κατέληξε συν τω χρόνω σε ένα σύστημα παραγωγής υπερκερδών για παραγωγούς και προμηθευτές που το επιδοτεί η κατανάλωση, δηλαδή επιχειρήσεις και καταναλωτές. Ετσι φτάσαμε το υψηλό κόστος της ενέργειας που παράγεται από λιγνίτη και επιβαρύνεται από τα κόστη των CO2 να υπολείπεται σημαντικά από το κόστος που πληρώνουμε για την παραγόμενη από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, στη βάση ρυθμιζόμενων εγγυημένων τιμών. Τα στοιχεία που παρουσιάζει η «Κ» είναι αποκαλυπτικά του «πάρτι» που συνεχίζει να γίνεται με τις ΑΠΕ, ακόμη και μετά το «κούρεμα» των τιμών που επιβλήθηκε με νόμο το 2013 (New Deal για τον εξορθολογισμό της αγοράς). Το πρώτο εξάμηνο του 2020 η μέση τιμή της λιγνιτικής μεγαβατώρας ήταν 82 ευρώ και της πράσινης μεγαβατώρας 134,3 ευρώ. Η τιμή αυτή είναι σχεδόν τριπλάσια των τιμών που διαμορφώθηκαν στις διαγωνιστικές διαδικασίες τα τελευταία δύο χρόνια για την εγκατάσταση νέων έργων ΑΠΕ των 45-55 ευρώ η μεγαβατώρα, οι οποίες αντανακλούν τα χαμηλά κόστη των τεχνολογιών και τον ανταγωνισμό μεταξύ των εταιρειών.

Είναι πασιφανές πως οι ιδιοκτήτες των αιολικών εργοστασίων, που είναι και ιδιοκτήτες των εργοστασίων φυσικού αερίου -Τερνα, Μυτιληναίος κλπ- έχουν βρει εμάς τους μαλάκες και όχι μόνο δεν θέλουν να σταματήσουν το πάρτι με τα υπερκέρδη τους, αλλά βιάζονται να γεμίσουν και όλη την επικράτεια με αιολικά, όσο πιο γρήγορα μπορούνε...

χωρίς αντίσταση το μέλλον προβλέπεται ζοφερό
Και αν όλα τα παραπάνω αναφέρονται στο 2020, το 2021 διαφαίνεται ακόμα χειρότερο για εμάς. Η μέση χοντρική τιμή που το πρώτο εξάμηνο του 2020 ήταν στα 42 ευρώ / MWh, τον Μάιο του 2021 προβλεπόταν ότι θα φτάσει στα 89 ευρώ / MWh για το επόμενο 12μηνο. 5

Επίσης, η ΔΕΗ, το 2020 παρόλο που είχε πτώση της κατανάλωσης κατά 15-20%, λόγω της συνθήκης covid που επέβαλαν τα δυτικά κράτη, ο τζίρος της παρέμεινε σταθερός. Πως έγινε αυτό; Μα προφανώς αυξάνοντας κατά αντίστοιχο ποσοστό την τιμή του ρεύματος 6...! Αυτό μπορεί να μην έχει φανεί ακόμα στους λογαριασμούς μας γιατί πέρυσι είχαν καταρρεύσει οι τιμές του φυσικού αερίου και του πετρελαίου (πρώτες ύλες), παρόλα αυτά, φέτος που επανέρχονται στα φυσιολογικά τους επίπεδα θα το νιώσουμε στο πετσί μας...

Όλοι οι παραπάνω καλοθελητές -ΔΕΗ, εταιρίες, κράτος- δεν πρόκειται να σταματήσουν να μας ληστεύουν αν δεν τους σταματήσουμε. Και ο μόνος τρόπος να τους σταματήσουμε είναι με την οργάνωση της κοινωνικής-ταξικής μας αντίστασης και με το να βάζουμε νέα και επιθετικά περιεχόμενα στους αγώνας μας...

μείωση της τιμής του ρεύματος τώρα

παύση των ενοχλήσεων και των εκβιασμών από τις εισπρακτικές εταιρίες

οριζόντια οργάνωση και αγώνας για να πάρουμε πίσω όσα μας κλέβουν καθημερινά

Αυτόνομη Συλλογικότητα Εύβοιας

1 Το διάγραμμα βρίσκεται στο άρθρο Καθημερινή, 21.09.2020, Πώς εκτινάχθηκε το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας

2 Όπως προείπαμε, το κόστος της βιομηχανίας μετακυλίεται και αυτό στους καταναλωτές μέσω της αύξησης της τιμής των προϊόντων.

3 Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τη γελοιότητα του συγκεκριμένου τύπου, καθότι δεν είναι ένας και δύο...

4 Όλα τα παραθέματα βρίσκονται στο Καθημερινή, ο.π. αλλά αντίστοιχα άρθρα θα μπορούσαν να βρεθούν και στο Καθημερινή, 20.07.2020, Γιατί πληρώνουμε το ακριβότερο ρεύμα στην Ευρώπη, όπως και Καθημερινή, 17.07.2020, Η Ελλάδα έχει το ακριβότερο ρεύμα σε όλη την Ευρώπη

5 energypress.gr, 11.05.2021, Σε κλοιό ανοδικών πιέσεων από ρήτρες χονδρεμπορικής και ράλι CO2 η αγορά ρεύματος - Η ΔΕΗ «ξεπαγώνει» τη ρήτρα και την ενσωματώνει στα τιμολόγια Μαΐου

6 allazorevma.gr, 15.09.2020, Η ΔΕΗ Αναστήθηκε! Τι Συνέβη;

*Προκήρυξη που μοιράζεται σε πόλεις και χωριά της Εύβοιας, τόσο σε εκδηλώσεις ή διαδηλώσεις ενάντια στην αιολική καταστροφή όσο και χωριό χωριό. Το αρχείο βρίσκεται και σε μορφή pdf εδώ: https://avtonomievoia.files.wordpress.com/2021/06/ce913_ceb4ceb5ceb7_web.pdf

image 9ae0c751dcca60ec4e3da73fc597a6d0.png 0.01 Mb

Για να πάρουν σάρκα και οστά αυτά τα προτάγματα, για να γίνουν εφικτά μέσω της οικοδόμησης και εφαρμογής ενός σύγχρονου επαναστατικού προγράμματος, για να αναπτυχθεί μια μαζική αναρχική πολιτική οργάνωση που θα τα προωθήσει, απαιτείται αγώνας, απαιτείται πίστη για έναν καλύτερο κόσμο. Αυτή η “πίστη” στις εποχές που διανύουμε απουσιάζει όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία. Αλλά είναι στο χέρι μας, να γίνει ζωντανός φάρος, σταθερός οδοδείκτης για τις νέες γενιές, για όλη την εργατική τάξη, για όλη την καταπιεσμένη κοινωνία.

Τον τελευταίο έναν χρόνο γινόμαστε συνεχώς μάρτυρες ενός μεγάλου κρατικού φιάσκου. Η παταγώδης αποτυχία στην διαχείριση της πανδημίας είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από καμία στατιστική και κανένα κυβερνητικό επιχείρημα. Αντανακλάται σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού βίου. Οι κυβερνητικές θριαμβολογίες κατά το “πρώτο κύμα κορωνοιού” κατέρρευσαν κάποιους μήνες αργότερα με την διάλυση του ΕΣΥ, τους χιλιάδες θανάτους και το παρατεταμένο lockdown. Δεν πρόκειται όμως για έναν “λανθασμένο επιδημιολογικό υπολογισμό” εξαιτίας των πράγματι μεταβαλλόμενων και άγνωστων δεδομένων, αλλά για ένα ξεκάθαρο κρατικό έγκλημα.

Όλοι θα θυμόμαστε την επίσημη κρατική αφήγηση για την έναρξη του πρώτου lockdown. Δεν ήταν άλλη από την “αγορά χρόνου” ώστε να ενισχυθεί το εθνικό σύστημα υγείας, να δρομολογηθούν οι απαιτούμενες προσλήψεις υγειονομικού προσωπικού και να διευρυνθούν οι ΜΕΘ. Τίποτα δεν έγινε πράξη. Οι “προτεραιότητες” ήταν πολύ διαφορετικές. Αντί οι κρατικές δαπάνες να κατευθυνθούν στην τροφοδότηση του συστήματος υγείας κατέληξαν σε εξοπλιστικά προγράμματα και εγκαθίδρυση νέων αστυνομικών σωμάτων, που φτιάχτηκαν για να επιτεθούν στην δίκαιη λαϊκή οργή. Ταυτόχρονα ο νέος μνημονιακός κρατικός προϋπολογισμός που ψηφίστηκε στην βουλή συμπεριλάμβανε περικοπές στην υγεία (!) παρά την εξάπλωση της πανδημίας, γεγονός που μπορούμε να αξιολογήσουμε μόνο ως πρόκληση. Άραγε, αν αυτό δεν είναι ισχυρό τεκμήριο για να τους γυρίσουμε την πλάτη και να τους χαρακτηρίσουμε δολοφόνους, τότε τι είναι;

Από την άλλη μεριά, εξίσου εγκληματικά συνένοχοι είναι και οι πολιτευτές της αντιπολίτευσης. Οι ανεπάρκειες του καθημαγμένου κρατικού συστήματος υγείας δεν προέκυψαν εν μέσω πανδημίας. Προϋπήρχαν και ενισχύονταν απ’ όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Κατά τα 4.5 χρόνια διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρξε καμία βελτίωση του ΕΣΥ. Αντίθετα όλοι θυμόμαστε την “πρώτη φορά αριστερά”, τις αντι-ασφαλιστικές πολιτικές της και τα εγκλήματα στο συνταξιοδοτικό. Όλοι θυμόμαστε την πολιτική προσφορά του “μνημονιοφάγου” Πολάκη και του “κομμουνιστή” Κατρούγκαλου: μια προσφορά μπιρ παρά προς το μεγάλο κεφάλαιο και τους “δανειστές” με παράλληλες “κορώνες” λαϊκισμού για την απόκρυψη του αντικοινωνικού τους ρόλου. Οι αντιπολιτευτικές φωνές του ΣΥΡΙΖΑ ισοδυναμούν με μια τεράστια λαϊκή κοροϊδία.

Όλοι αυτοί, δεν είναι ανίκανοι. Την δουλειά τους, ξέρουν να την κάνουν μια χαρά. Το ζήτημα είναι, εμείς ως λαός τι κάνουμε; Εμείς, που είμαστε συντριπτικά περισσότεροι από την παρασιτική μειοψηφία που έχει την οικονομική και πολιτική εξουσία; Εμείς που παράγουμε όλο τον πλούτο που μας απομυζούν. Θα σεβαστούμε κάποια “εθνική ενότητα” με τους καταπιεστές μας; Θα συρθούμε εκ νέου στην κάλπη; Θα στρατευτούμε πίσω από απατεώνες “εθνοσωτήρες” ή θα πάρουμε, επιτέλους, την κατάσταση στα χέρια μας; Και όλα όσα μας ανήκουν;

Όσα βιώνουμε κατά τα την τελευταία δεκαετία της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης δεν οφείλονται στην “ανικανότητα” του πολιτικού προσωπικού. Συνεπώς και η λύση δεν βρίσκεται στην εναλλαγή των προσώπων και στην αντικατάσταση μιας κυβέρνησης από μια άλλη. Είναι ζήτημα οικονομικού, πολιτικού και πολιτειακού συστήματος. Και η κρίση αυτού του συστήματος είναι τόσο βαθιά, που δεν πρόκειται να τερματιστεί με “ειρηνικά μέσα”. Οι θεωρίες περί της “έσω αλλαγής” του συστήματος, οι θεωρίες περί της μεταρρύθμισης του σε κάτι πιο “ανθρώπινο” είναι κούφιες και καταλήγουν να επιβεβαιώνουν την κυριαρχία του. Όλες αυτές οι θεωρίες προσέκρουσαν πάνω στην συστημική πραγματικότητα τα προηγούμενα χρόνια. Ούτε “διαγραφή του χρέους”, ούτε “έξοδος από τα μνημόνια” από κάποια προοδευτική κυβέρνηση πραγματοποιήθηκε και ούτε ήταν δυνατό να πραγματοποιηθεί. Όσοι παραμυθιάστικαν από τις αυταπάτες αυτές θα έπρεπε να αναζητήσουν τους λόγους που έπεσαν θύματα και όχι νέους και παλιούς “ΣΥΡΙΖΑ”. Διαγραφή του χρέους και έξοδος από τα μνημόνια και την κρίση, σημαίνει έξοδος από το καπιταλιστικό σύστημα και το κράτος. Σημαίνει επανάσταση. Οποιαδήποτε άλλη προοπτική ενισχύει το υπάρχον σύστημα. Ένα σύστημα σε κρίση που έχουμε μια μοναδική ευκαιρία, να του ρίξουμε την χαριστική βολή.

Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Το επόμενο διάστημα θα ζήσουμε την κορύφωση των κοινωνικών επιπτώσεων της κρίσης αν δεν τους ανατρέψουμε και θα είναι σαρωτικές. Η οικονομική κρίση είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, είναι κρίση δομική και είναι η μεγαλύτερη στην σύγχρονη καπιταλιστική ιστορία. Η εκδήλωση της στην Ελλάδα το 2010 με την μορφή της κρίσης χρέους και τις συμβάσεις δανεισμού (τα γνωστά μνημόνια) είναι αναπόσπαστο τμήμα της. Και είναι μια συνθήκη που δεν έχει τελειώσει παρά τα μυθεύματα για μια “μεταμνημονιακή μετάβαση”.

Η μεγάλη υποχώρηση του παγκόσμιου ΑΕΠ ως αποτέλεσμα της παραγωγικής βραχυκύκλωσης εξαιτίας των lockdown έφερε στο προσκήνιο μια νέα μεγάλη ύφεση που υπερβαίνει σε δυναμική την ύφεση του 1929. Όμως η υφεσιακή τροχιά της οικονομίας ήταν κάτι που είχε αρχίσει ήδη να συντελείτε ανεξάρτητα από τον εκδήλωση της πανδημίας. Οι πολιτικές διαχείρισης της κρίσης κατά τα προηγούμενα χρόνια δεν αποτέλεσαν μηχανισμό καταστολής αλλά μηχανισμό επέκτασης της: υπερφόρτωσαν το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, δημιούργησαν νέες φούσκες και εναπόθεσαν ένα μεγαλύτερο ξέσπασμα της κρίσης στο άμεσο μέλλον.

Η πανδημία απλώς επιτάχυνε ένα νέο επεισόδιο της κρίσης το οποίο είχαμε προβλέψει και για το οποίο μιλάμε αναλυτικά στα έντυπα που εκδίδουμε και σε πολλά μας κείμενα. Ο κορωνοιός δεν ήταν η αιτία μιας “νέας κρίσης” αλλά επιταχυντής των εξελίξεων, καταλυτικός παράγοντας για το “νέο επεισόδιο” που ούτως ή άλλως θα εκδηλωνόταν. Στην Ελλάδα μάλιστα, το ξέσπασμα της πανδημίας έδωσε παράταση στο νέο μνημόνιο που θα ερχόταν λόγω της κυβερνητικής αποτυχίας να καλύψει τους “στόχους” για υψηλά πλεονάσματα που αναμφίβολα θα συνοδεύονταν από νομοσχέδια-ταφόπλακες. Όμως η “δημοσιονομική διευθέτηση” δεν αργεί. Σύντομα το νέο μνημόνιο θα είναι προ των πυλών. Ποια κυβέρνηση θα το εφαρμόσει θα είναι το δίλημμα των επόμενων εκλογών και αυτό που στην πραγματικότητα θα κληθούν να ψηφίσουν όσοι προσέλθουν στις κάλπες, όποτε αυτές στηθούν. Και τι να κάνουμε;

Οι προτάσεις του παγκόσμιου αναρχισμού είναι πιο επίκαιρες από ποτέ. Είναι οι μόνες ρεαλιστικές προτάσεις για να απαλλαγούμε από όλα τα δεινά: καταστροφή του κράτους και λαϊκή διαχείριση των κοινωνικών υποθέσεων, εργατική αυτοδιεύθυνση των μέσων παραγωγής, κοινωνική ιδιοκτησία όλων των αγαθών και υπηρεσιών, διαμοιρασμός όλων σύμφωνα με τις κοινωνικές ανάγκες. Με τρεις λέξεις: ελευθερία, ισότητα, αλληλεγγύη.

Για να πάρουν σάρκα και οστά αυτά τα προτάγματα, για να γίνουν εφικτά μέσω της οικοδόμησης και εφαρμογής ενός σύγχρονου επαναστατικού προγράμματος, για να αναπτυχθεί μια μαζική αναρχική πολιτική οργάνωση που θα τα προωθήσει, απαιτείται αγώνας, απαιτείται πίστη για έναν καλύτερο κόσμο. Αυτή η “πίστη” στις εποχές που διανύουμε απουσιάζει όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία. Αλλά είναι στο χέρι μας, να γίνει ζωντανός φάρος, σταθερός οδοδείκτης για τις νέες γενιές, για όλη την εργατική τάξη, για όλη την καταπιεσμένη κοινωνία.

Πρωτοβουλία Αναρχικών Αγίων Αναργύρων – Καματερού

https://protaanka.espivblogs.net/2021/06/01/pali-tha-toys-psifiseis/

Η πατριαρχία, ο καπιταλισμός κι η ιδιοκτησία είναι κοινωνικά φαινόμενα που δεν έχουν την ίδια αφετηρία κι ιστορία, συμπλέκονται όμως μεταξύ τους συμπληρώνοντας το ένα το άλλο. Όσο λοιπόν διατηρούμε ατόφια την έννοια της ιδιοκτησίας, αυτού του ανελεύθερου θεσμού που κρατάει την ανθρωπότητα δέσμια της προϊστορίας της, κανείς και καμιά δεν μπορεί να είναι ελεύθερη/ος και ασφαλής.

Η πατριαρχία δολοφονεί και τα ΜΜΕ ξεπλένουν. Για τη γυναικοκτονία στα Γλυκά Νερά.

Χθες επισημοποιήθηκε αυτό που αποτελούσε κοινή αίσθηση (πλην ακροδεξιών και πατενταρισμένων ρατσιστών): ο δολοφόνος της Καρολάιν Κράουτς είναι ο 32χρονος σύζυγός της, Χαράλαμπος Αναγνωστόπουλος. Άλλη μια γυναικτονία, άλλη μια γυναίκα που δολοφονείται από τον σύζυγο/εραστή/πατέρα/συγγενή/βιαστή της.

Δεν υπάρχει περιθώριο για ψυχολογικοποίηση ή ρομαντικοποίηση, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Μια εξαρχής κακοποιητική σχέση κατέληξε πάλι σε γυναικοκτονία. Ένας άντρας 27 ετών κυνηγούσε μια έφηβη 14 ετών που πληρούσε τα κριτήρια που έθετε ο ίδιος για την ολοκλήρωση της εικόνας και της σάπιας κοσμοθεωρίας του. Για να τελειώνουν οι αηδίες που προσπαθούν να σχετικοποιήσουν και να συσκοτίσουν, το πρόβλημα δεν είναι η διαφορά ηλικίας αλλά το γεγονός ότι μια έφηβη βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία κατάκτησης της αυτονομίας της ως άνθρωπος. Μια ερωτική σχέση της με έναν ενήλικο άνδρα ενέχει πάντα το στοιχείο της εξουσίας και της ιεραρχίας.

Όχι, δεν ήταν ένας παραμυθένιος γάμος αυτό που ζούσε η Καρολάιν. Ήταν ένα χρυσό κλουβί μέσα στο οποίο ο κακοποιητής σύζυγος και μετέπειτα δολοφόνος της τη μετέτρεπε σε αντικείμενο που ήταν απλά η προέκταση της ιδιοκτησίας του. Κι αυτό είναι το σημείο όπου πρέπει να σταθούμε. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι παραδοσιακοί ρόλοι που τόσο εκθείασαν και ρομαντικοποίησαν όλο αυτό το διάστημα τα ΜΜΕ (τέλεια ζωή, πλούσιος σύζυγος, “είχε τα πάντα”, κλπ) έφτασαν να σκοτώσουν. Εκατομμύρια γυναίκες όμως παραμένουν εγκλωβισμένες σε αυτούς και να καταπιέζεται η ελευθερία τους. Αυτή η γυναικοκτονία δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι το αποτέλεσμα ενός διαρκούς δομικούς εγκλήματος που κάποιες φορές φτάνει και στον φόνο. Για αυτό πρέπει να σταματήσει και το ύπουλο victim blaming του τύπου “Μα γιατί δε μιλούσε; Γιατί δεν έκανε κάτι;”. Η Καρολάιν δολοφονήθηκε όταν αποφάσισε να διεκδικήσει την αυτονομία και την ελευθερία της.

Ο αισχρός ρόλος των ΜΜΕ

Από την πρώτη στιγμή ο εσμός των καθεστωτικών ΜΜΕ άρχισε να ξερνάει πάλι τον ρατσιστικό του οχετό. Ανακάλυψαν τους ενόχους στο πρόσωπο των μεταναστών οι οποίοι δήθεν εισέρχονται και δρουν τελείως ανεξέλεγκτα στη χώρα. Δεν έλειψαν οι επιθέσεις στα δικαιώματα των φυλακισμένων, οι κραυγές για αυστηροποίηση των ποινών κι οι ασυναρτησίες περί ελεύθερης οπλοφορίας κι αυτοάμυνας.
Από κοντά και τα διάφορα (επώνυμα ή ανώνυμα) ακροδεξιά τσόλια.

Για ακόμη μια φορά κατασκευάστηκε ο εχθρός στο πρόσωπο του Άλλου, είτε αυτός είναι μετανάστης είτε φυλακισμένος. Όταν αποκαλύφθηκε ότι ο δολοφόνος δεν ήταν ο Άλλος αλλά αυτός που είχε τα κλειδιά, απευθείας στη θέση του Άλλου άρχισε να μπαίνει το ίδιο το θύμα. Μια υπόρρητη (ή ακόμη και ρητή) συμπάθεια προς τον λευκό μεσοαστό άντρα δολοφόνο άρχισε να εκδηλώνεται. Στην αφήγηση μπαίνει το στοιχείο της “απειλής” της Καρολάιν ότι θα φύγει. Η προσπάθεια της Καρολάιν να ανοίξει τα δικά της φτερά στη ζωή κι η βίαιη αντίδραση του κακοποιητή της υποβιβάζεται σε “καυγάδες”. Η γυναικοκτονία βαφτίζεται “έγκλημα πάθους”.
Ο Μπαλάσκας, ο φασίστας συνδικαλιστής μπάτσος που έχει καθημερινό στασίδι στον ΣΚΑΪ διαμορφώνοντας την κοινή γνώμη, έφτασε στο σημείο να δίνει δωρεάν νομικές συμβουλές στους μελλοντικούς γυναικοκτόνους.

Φαίνεται ξεκάθαρα ότι στη θέση του Άλλου μπαίνει πάντα ο πιο αδύναμος. Πρόκειται για μια βολική, για το κράτος και το κεφάλαιο, κοινωνική κατασκευή που χρησιμοποιείται όχι μόνο για να προσφέρει μια ψευδαίσθηση ασφάλειας αλλά κυρίως για να εγκλωβίσει τους καταπιεσμένους σε έναν αέναο πόλεμο μεταξύ τους και να προσφέρει το άλλοθι στο κράτος να συνεχίσει απτόητο τη δολοφονική πολιτική του απέναντι στους πιο αδύναμους.

Δεν πάει άλλο

Θα ήταν τουλάχιστον αφελές να πιστέψουμε ότι οι γυναικτονίες είναι αστυνομικό ζήτημα ή ακόμη χειρότερα ότι εν γένει η έμφυλη καταπίεση μπορεί να λυθεί με κρατική πρωτοβουλία. Είναι η ώρα να δράσουμε, να βγούμε στους δρόμους. Με μπροστάρισσες τις γυναίκες και τα lgbtqi άτομα και συνοδοιπόρους τους άντρες που αντιλαμβανόμαστε ότι ποτέ δε θα είμαστε πραγματικά ελεύθεροι αν δεν είναι όλες ελεύθερες. Υπάρχει όμως μια βασική προϋπόθεση: οι άντρες οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε κριτικά τα προνόμιά μας, να σταθούμε πάνω στην πορεία της ζωής μας και να αντιληφθούμε πότε κάναμε έστω κι ασυνείδητη χρήση αυτών, να αλλάξουμε και σε προσωπικό επίπεδο. Δεν αρκεί να εκπαιδεύσουμε τα αγόρια μας να σέβονται τις γυναίκες, πρέπει όλοι μας να εκπαιδευόμαστε συνεχώς σε αυτό. Όλοι και όλες μαζί να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες και τις δομές όπου οι γυναίκες θα είναι ασφαλείς να αρχίσουν να μιλάνε και να χτίζουν την αυτονομία τους. Να δημιουργήσουμε το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο δε θα έχουν θέση ο Μπαλάσκας, ο Τζήμερος, η Λατινοπούλου και το κάθε σκουπίδι που σπεύδει να δικαιολογήσει μια γυναικτονία επειδή η γυναίκα ήθελε να φύγει.

Ταυτόχρονα όμως πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε και για τις βαθύτερες αιτίες του εγκλήματος. Το έγκλημα γενικά επίσης δεν είναι αστυνομικό ζήτημα αλλά κοινωνικό. Η τεράστια πλειοψηφία των εγκλημάτων έχει ως ρίζα την ιδιοκτησία. Στα Γλυκά Νερά ο Αναγνωστόπουλος σκότωσε την Καρολάιν γιατί δεν άντεξε στην ιδέα ότι θα την χάσει από ιδιοκτησία του. Σκότωσε τον σκύλο για να θολώσει τα νερά σε μια προσπάθεια να κρατήσει το άλλο αντικείμενο της ιδιοκτησίας του, το μωρό. Η πατριαρχία, ο καπιταλισμός κι η ιδιοκτησία είναι κοινωνικά φαινόμενα που δεν έχουν την ίδια αφετηρία κι ιστορία, συμπλέκονται όμως μεταξύ τους συμπληρώνοντας το ένα το άλλο. Όσο λοιπόν διατηρούμε ατόφια την έννοια της ιδιοκτησίας, αυτού του ανελεύθερου θεσμού που κρατάει την ανθρωπότητα δέσμια της προϊστορίας της, κανείς και καμιά δεν μπορεί να είναι ελεύθερη/ος και ασφαλής.

https://www.alerta.gr/archives/19599?fbclid=IwAR1Nqudma0gV2qOKm11sKMVZpYoa21yI1B6GHmiVMk4Ok1qqcmamTSoE8BQ

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Αναρχικό κίνημα / Γνώμη / Ανάλυση Tuesday June 08, 2021 19:44 byΕλευθεριακή Πορεία

Μέσα στο κέλυφος του παλιού κόσμου δοκιμάζουμε τα περάσματα στην άλλη κοινωνία. Η επανάσταση δεν είναι μια στιγμή, δεν αρχίζει και δεν τελειώνει με την «επίθεση στα χειμερινά ανάκτορα». Η επανάσταση είναι ο μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων, μια διαδικασία με παλινωδίες και αντιφάσεις, πολλές φορές υπόγεια και υπόκωφη, άλλοτε ξέφρενη και θορυβώδης. Όμως έρχεται η στιγμή που το κέλυφος του παλιού κόσμου ή θα σπάσει ή με τη διαδικασία του μετασχηματισμού των κοινωνικών σχέσεων σε ασφυξία θα ανασυσταθεί, και η εξουσία θα εδραιωθεί εκ νέου – ακόμα και με άλλο προσωπείο.

Για όσα δεν είναι πια και τόσο αυτονόητα

Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν
ο καιρός θα χάνεται ώσπου κάποιο απ’ αυτά
θα φωνάξει «Λιμπερτά»…

Μέσα σ’ αυτό το ιδιότυπο καθεστώς του φόβου, της απομόνωσης, της επιτήρησης αλλά και της επίθεσης στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα νιώθουμε την αναγκαιότητα για την ανασυγκρότηση των καταπονημένων δυνάμεων της κοινωνικής χειραφέτησης και την ανασύσταση του αιτήματος για τον ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό (λέγε με επανάσταση). Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να φανταστούμε άλλον δρόμο για ένα τέτοιο ελευθεριακό πέρασμα παρά τη ριζοσπαστική πολιτική συλλογική πράξη, στην οποία θέλουμε να συνεισφέρουμε.
Η πανδημία κυρίως υπό το πρίσμα της πολιτικής και ιδεολογικής της διαχείρισης δεν είναι ταξικά ουδέτερη: αποτελεί τόσο η ίδια όσο και οι συνέπειές της ένα πεδίο ταξικής αντιπαράθεσης σε όλο το εύρος της κοινωνικής ζωής. Το ζούμε καθημερινά αυτές τις μέρες:
Στην αγωνία μας να μην καταρρεύσει το δημόσιο σύστημα υγείας.
Στην οργή μας για την επίθεση που εξαπέλυσαν αφεντικά και κράτος απέναντι στα εργασιακά μας δικαιώματα.
Στην αγανάκτησή μας για τις πολιτικές εξόντωσης «αυτών που περισσεύουν», των προσφύγων, των άστεγων, των φυλακισμένων, των φτωχών. Στην αγανάκτησή μας όμως και απέναντι σε εκείνα τα κομμάτια των μικροαστικών στρωμάτων, της εργατικής τάξης και των από κάτω γενικότερα που, διαβρωμένα από νεοφασιστικές, ρατσιστικές, μισογυνικές και ομοφοβικές αντιλήψεις, επιδίδονται σε πρακτικές κοινωνικού κανιβαλισμού διαφόρων μορφών και εντάσεων.
Στην αμηχανία μας απέναντι στο καθεστώς ελέγχου, επιτήρησης και περιστολής των πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών, που επιχειρεί να εγκαταστήσει στο κοινωνικό σώμα ένα συνεχές τρόμου εκβιάζοντας την άνευ όρων υποταγή του.
Στην επιθυμία μας για την αναγέννηση ενός αντικαπιταλιστικού-ελευθεριακού πολιτικού προτάγματος που απέναντι στα τραγικά και θανατηφόρα αδιέξοδα του σύγχρονου καπιταλισμού θα δίνει απαντήσεις, που θα μπορεί να περπατάει ρωτώντας και να ανοίγει περάσματα από το τώρα στο αύριο.
Αυτή η προσπάθεια για τη συγκρότηση μιας ελευθεριακής πολιτικής συλλογικότητας δεν ξεκινά από το πουθενά ούτε και με το τίποτα: στα μπαγκάζια μας κουβαλάμε πολλούς και όμορφους στίχους· αυτοί όμως περιμένουν καινούργιες μουσικές για να τραγουδηθούν στο εδώ και στο τώρα, βάζοντας ερωτήσεις χωρίς να βιάζονται να δώσουν απαντήσεις – άλλωστε στις μέρες μας όποιος βαδίζει με ακλόνητες βεβαιότητες κινδυνεύει να βουλιάξει στην κινούμενη άμμο της ιδεολογίας και του λόγου που πέφτει σε τοίχους και γυρνάει πίσω κενός από νοήματα και ουσία.

Μπαίνουμε σ’ αυτό το ταξίδι και τα πανιά μας τα φουσκώνουν οι αναρωτήσεις

Μπορεί να υπάρξει αντικαπιταλιστικός αγώνας με ορίζοντα τον ριζοσπαστικό κοινωνικό μετασχηματισμό χωρίς να ανασυσταθεί σε πλατιά τμήματα της κοινωνίας ένα νέο κοινωνικό φαντασιακό που θα αμφισβητεί τον καπιταλιστικό μονόδρομο; Μπορούμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στον καπιταλισμό χωρίς να μπορούμε να φανταστούμε/δημιουργούμε τη ζωή μετά από αυτόν;
Όσο και να αντιλαμβανόμαστε την επιτακτικότητα του να τραβήξουμε το φρένο κινδύνου στο τρελό τρένο της προόδου, που αντιμετωπίζει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα αλλά και το φυσικό περιβάλλον ως πεδίο εκμετάλλευσης και κερδοφορίας και μας πουλάει την κατανάλωση ως αυτοπραγμάτωσή μας, έχουμε –έστω και σ’ εμβρυακή μορφή– σκεφτεί τις κοινωνικοπολιτικές πρακτικές που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν προς αυτή την κατεύθυνση μέσα στις ιδιαίτερες συνθήκες της Ελλάδας; Έχοντας στις πλάτες μας όλο το συλλογικό βάρος του καπιταλισμού, ταυτόχρονα όμως τη μνήμη και την εμπειρία των αντιστάσεων σε αυτόν, είναι εφικτό να αναζητούμε μια νέα σχέση του ανθρώπου και της κοινωνίας με τη φύση, την επιστήμη, την τεχνολογία, που θα πηγαίνει πέρα από την εκμετάλλευση και την κυριαρχία; Μπορούμε να δομήσουμε μεταξύ των ανθρώπων νέες σχέσεις που να υπερβαίνουν την κυριαρχία και την εκμετάλλευση;
Καθώς όλα τα προηγούμενα χρόνια έχουμε δει τα όρια των πολιτικών συλλογικοτήτων οι οποίες βασίζονται στις ομάδες συγγένειας (affinity groups)1 ή στα συγκεντρωτικά-ιεραρχικά μοντέλα οργάνωσης, πώς θα μπορούσαμε να πειραματιστούμε σε μια νέα μορφή πολιτικής συλλογικότητας που να μη βασίζεται σε ιδεολογικοπολιτική ταύτιση; Πώς αυτή θα συγκροτούνταν έτσι, που το πολιτικό να μην απογειώνεται σε μιαν αφηρημένη πολιτική διάλεκτο και σε μια ψευδοδραστηριότητα και το προσωπικό να μην ευτελίζεται σε όργανο διαμεσολαβήσεων και παραγοντισμό; Πώς μπορεί να στηθεί ένα δίκτυο πολιτικών συλλογικοτήτων, το οποίο αφενός να διασφαλίζει την πολυμορφία και την αυτοτέλειά τους και αφετέρου να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς του σύγχρονου ριζοσπαστισμού, ορατό στην κοινωνία και ικανό να εμπνεύσει ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές διεργασίες και προτάγματα ανατροπής;
Ποιες μορφές οργάνωσης, συλλογικής δράσης, συσσωμάτωσης των από τα κάτω αντιστοιχούν στην εποχή μας – εποχή της «κοινωνικής αποστασιοποίησης» και του διαδικτύου; Τι πρέπει να πετάξουμε και τι να επανεφεύρουμε, σε ποιες σειρήνες να αντισταθούμε και με τι να πειραματιστούμε; Πώς θα φτιάξουμε τα μεγάφωνα που να πολλαπλασιάσουν την ηχώ του λόγου μας, τους μεγεθυντικούς/πολυπρισματικούς φακούς μέσα από τους οποίους θα δούμε και θα μας δουν;
Έχουμε ρίζες: ακουμπάνε βαθιά στα επαναστατικά κινήματα και στα ριζοσπαστικά ρεύματα του 19ου και του 20ού αιώνα. Τα κλαδιά μας όμως θα μπορούσαν να είναι το δημιουργικό τους ξεπέρασμα; Αν έχουν ειπωθεί τα πάντα, τότε ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της επαναστατικής θεωρίας και κριτικής σήμερα, πολύ περισσότερο που δεν θέλουμε να καταλήξει σε απολιθωμένα δόγματα και ανούσιες επαναλήψεις;
Και το πολιτικό; Η δημοκρατία; Η αυτοθέσμιση; Η αυτοδιεύθυνση; Ο κομμουνισμός; Η αναρχία; Η ελευθερία; Ο απεγκλωβισμός από την πατριαρχική συνθήκη και η χειραφέτηση των σεξουαλικών προσανατολισμών; Η ισότητα; Τα κοινά; Η οικολογία; Όλες αυτές οι λέξεις, που ξεπηδάνε μέσα από τα γραπτά μας και πνέουν θυελλωδώς στις συναντήσεις μας, τι πρακτική και υλική υπόσταση μπορούν να πάρουν;
Μπορούμε να ασκήσουμε κριτική στις φιλελεύθερες πτυχές του δικαιωματισμού και των πολιτικών των ταυτοτήτων χωρίς να ξεπέσουμε σε έναν νεοσυντηρητισμό και χωρίς να κλείσουμε τα μάτια μας σε εκείνα τα πεδία καταπίεσης και εκμετάλλευσης που έγιναν ορατά ακριβώς χάρη σε αυτά τα πολύμορφα κινήματα; Μπορούμε, διευρύνοντας αυτές τις προβληματικές, να ξαναθέσουμε στο επίκεντρο της χειραφετητικής μας πολιτικής την έννοια της ελευθερίας του ενός ανθρώπου ως προϋπόθεση για την ελευθερία του άλλου; Οι φεμινισμοί, τα κινήματα με πρόσημο το έμφυλο, αυτά που εναντιώνονται στις φυλετικές και θρησκευτικές διακρίσεις μπορούν να αποτελέσουν κοινούς μας τόπους, ώστε να ξαναδούμε όλα αυτά τα ζητήματα και να δράσουμε ενάντια στις διακρίσεις; Μπορούμε να εμπλουτίσουμε το θεωρητικό μας οπλοστάσιο και να εφαρμόσουμε πρακτικές με στόχο την ισότητα της διαφορετικότητας αλλά και την υπέρβαση των διαχωρισμών;
Πώς θα συνεχίσουμε να είμαστε ενεργά και δημιουργικά υποκείμενα μέσα στα κοινωνικά κινήματα, αναγνωρίζοντας συνάμα τα όρια και τις αντιφάσεις τους; Πώς θα μαχόμαστε χωρίς να αναλαμβάνουμε τον ρόλο της «πολιτικής πρωτοπορίας» αλλά και χωρίς να υποβαθμίζουμε την πρακτική μας σε ανέμπνευστη διεκπεραίωση;
Πώς θα ξεπεράσουμε τη φετιχιστική ψευδαίσθηση του «αντικειμενικά επαναστατικού ρόλου» της εργατικής τάξης; Οι εργάτες δεν «προορίζονται» νομοτελειακά να αλλάξουν τον κόσμο ούτε έχουν την υποχρέωση να συμμορφώνονται με τις όποιες «αναπαραστάσεις» τους από τις «πολιτικές πρωτοπορίες». Σίγουρα κρατάμε τον ταξικό προσανατολισμό στις αναλύσεις και στη δράση μας με την έννοια της προτεραιότητας που έχει η απεύθυνση και η αναφορά μας στα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα (τους εργάτες, τους άνεργους, τους υποαπασχολούμενους, τους πεταγμένους στο περιθώριο…). Ωστόσο υπάρχει άραγε άλλος δρόμος πέρα από τους ταξικούς αγώνες, ώστε οι εργάτες και όλοι οι καταπιεσμένοι και κοινωνικά απόκληροι να συγκροτήσουν ταξική συνείδηση και να γίνουν ανατρεπτικά/επαναστατικά υποκείμενα;
Νιώθουμε την ανάγκη να εμπλακούμε εδώ και τώρα με μορφές οργάνωσης του ανθρώπινου πράττειν που θα θέτουν σε αμφισβήτηση τα όρια του καπιταλισμού, ακόμα κι αν λειτουργούν εντός του: μορφές οργάνωσης της παραγωγικής μας δραστηριότητας, των δομών αλληλεγγύης και κοινωνικής αναπαραγωγής, της δημιουργίας πολιτισμού αλλά και θεωρίας που, μολονότι εντός αυτού του κοινωνικού συστήματος, θα προσπαθούν να κινούνται τόσο ενάντια σ’ αυτό όσο και να συγκροτούν ένα πέρα από αυτό. Θα βρούμε το θάρρος να περπατήσουμε σ’ αυτούς τους «τόπους», όπου το νέο είναι περίπλοκα συνδεδεμένο με το παλιό, χωρίς να χαθούμε μέσα στις αντιφάσεις μας; Υπάρχουν τρόποι και δρόμοι να έρθουμε σε επαφή με τα στοιχήματα που έρχονται από ένα μέλλον – αυτό που περιμένει να το κατοικήσουμε, κι ας έχουμε στα πόδια μας τα βαρίδια ενός παρόντος που απειλεί να μας καταπιεί με την αυτοκαταστροφικότητα του;
Αντέχουμε να κοιτάξουμε στο παρελθόν, όχι με το βλέμμα μας ακινητοποιημένο σε έναν ρομαντικό εξωραϊσμό του αλλά για να βρούμε θραύσματα και πολύτιμα υλικά από το μέλλον; Με τι κουράγια και από ποια απελπισία πρέπει να πιαστούμε για να κάνουμε αυτό το μέλλον όσο γίνεται περισσότερο παρόν;
Μέσα στο κέλυφος του παλιού κόσμου δοκιμάζουμε τα περάσματα στην άλλη κοινωνία. Η επανάσταση δεν είναι μια στιγμή, δεν αρχίζει και δεν τελειώνει με την «επίθεση στα χειμερινά ανάκτορα». Η επανάσταση είναι ο μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων, μια διαδικασία με παλινωδίες και αντιφάσεις, πολλές φορές υπόγεια και υπόκωφη, άλλοτε ξέφρενη και θορυβώδης. Όμως έρχεται η στιγμή που το κέλυφος του παλιού κόσμου ή θα σπάσει ή με τη διαδικασία του μετασχηματισμού των κοινωνικών σχέσεων σε ασφυξία θα ανασυσταθεί, και η εξουσία θα εδραιωθεί εκ νέου – ακόμα και με άλλο προσωπείο. Μπορούμε να καλλιεργήσουμε εκείνη την πολιτική οξυδέρκεια, έτσι που να δουλεύουμε κάτω από το κέλυφος του παλιού κόσμου, χωρίς ωστόσο να ξεχάσουμε αυτό που μας μαθαίνουν οι αγώνες; Μπορούμε να έχουμε δηλαδή πάντα κατά νου πως είναι ανάγκη να αδράξουμε με καίριο τρόπο τη στιγμή που πρέπει να δοθεί ένα συμβολικό μα και αποφασιστικό τέλος στον παλιό κόσμο;

Και με τις ερωτήσεις-άρμενα δικά μας
τραβάμε σ’ ένα τραβέρσο κόντρα στον καιρό,
σε μια ελευθεριακή πορεία.

Ο όρος επανήλθε στο προσκήνιο στη διάρκεια του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση στις αρχές του 2000. Περιγράφει ομάδες που βασίζονται πιο πολύ στις σχέσεις και στην οικειότητα ανάμεσα στα μέλη τους παρά στις πολιτικές συμφωνίες που έχουν – οι τελευταίες παίζουν λιγότερο σημαντικό ρόλο στη συγκρότηση και στην άσκηση πολιτικής από τις διαπροσωπικές σχέσεις. Λειτουργούν με «αυτοματισμούς», που δημιουργούνται ακριβώς από αυτές τις στενές σχέσεις, και συνήθως δεν διέπονται από αξιόπιστες διαδικασίες, πράγμα που τις κάνει ευάλωτες στις άτυπες ιεραρχίες . Με δεδομένο ότι βασίζονται στις σχέσεις εμπιστοσύνης ανάμεσα στα μέλη τους είναι αποτελεσματικές σε επίπεδο μικροδράσεων, αλλά αδύναμες να το ξεπεράσουν και να δράσουν σε ευρύτερη κλίμακα. Είναι συνεκτικές, όμως ταυτόχρονα δεν είναι εύκολο να υποδεχθούν νέα μέλη και να διευρυνθούν. Δεν πρέπει να συγχέονται με τις ομάδες ιδεολογικής συγγένειας που έγιναν γνωστές στο επαναστατικό κίνημα των αρχών του 20ού αιώνα στο πλαίσιο του ισπανικού αναρχισμού και σε αντιδιαστολή με τα σωματεία της CNT – εκεί οι αγωνιστές ήταν απλά συνδικαλιστές (αναρχοσυνδικαλιστές). Οι συγκεκριμένες ομάδες συγγένειας συγκρότησαν τη FAI.

ελάτε σε επαφή με την Ελευθεριακή Πορεία
eleftheriaki.poreia@gmail.com
https://eleftheriakiporeia.wordpress.com
(5) ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ | Facebook

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Greece / Turkey / Cyprus

Fri 06 Aug, 13:47

browse text browse image

.jpg imageΕξαναγκασμός ή κ_... Jul 16 21:13 by Γιάννης Βολιάτης* 0 comments

458913e4098004daa1bc20e4bb2ff89b.png imageΗ καταλήστευση σ^... Jul 05 21:21 by Αυτόνομη Συλλογικότητα Εύβοιας 0 comments

17434516_1481140961896462_3351243444295244806_o.jpg imageΠάλι θα τους ψηφί ... Jun 28 19:14 by Dmitri 0 comments

glykanera.jpg imageH γυναικοκτονία σ ... Jun 19 08:43 by alerta 0 comments

blogheader.jpg imageΓια όσα δεν είναι &#... Jun 08 19:44 by Ελευθεριακή Πορεία 0 comments

haymarketriotharpers.jpg imageΕίναι ο συνδικαλ_... Jun 04 19:23 by Ηλιάδης Αλέξανδρος 0 comments

download.jpg imageΥγειονομική απει... May 22 20:03 by Ανώνυμος 0 comments

177033866_289339689395814_8814054742921229380_n.jpg imageΗ επανάσταση του 182... May 05 20:39 by Αναρχικοί Αναργύρων–Καματερού 0 comments

first_may.jpg image1η Μάη 1886-1986: Ένας αιών ... May 04 19:07 by Για τη Συγκρότησης Ένωση Αναρχ. Εργατών 0 comments

179972969_388501498889428_7740708459301923117_n.jpg imageΌλοι και όλες στο ... May 03 20:33 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

588be869c79fcdee083d3fb7d9611a7b.png image1η Μάη: Δεν είναι αρ... Apr 29 19:06 by ΕΣΕ Ρεθύμνου 0 comments

8c07dd90591d9c546bd350e72bcc62d8.png imageGreece: Update on Amygdaleza Detention Centre Apr 29 19:02 by Assembly of the Initiative 0 comments

178919461_295563808732822_8581740024337742455_n.jpg imageGreece: Migrant women lives matter! Apr 27 20:21 by Solidarity With Migrants Assembly 0 comments

federasyondek.png imageFederasyon’a Çağırıyoruz! Apr 12 03:30 by Devrimci Anarşist Federasyon 0 comments

ypourgeioygeias1080x675.jpg imageΝα στηρίξουμε τι`... Apr 06 21:50 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

federasyonesp2.jpg image¡A la Federación! Apr 05 20:41 by Devrimci Anarşist Federasyon 0 comments

federasyonfr.jpg imageNous appelons à la Fédération! Apr 05 20:36 by Devrimci Anarşist Federasyon 0 comments

deklaeng.jpg imageWe Are Calling To The Federation! Apr 05 20:13 by Devrimci Anarşist Federasyon 0 comments

federasyonkurdi.jpg imageEm We Gazî Federosyonê Dikin Apr 05 20:02 by Devrimci Anarşist Federasyon 0 comments

sitelogo1.png imageΣας καλούμε στην ... Apr 04 19:31 by Anarsist Federasyon 0 comments

houmerianos1.jpg imageΑναρχισμός και κ_... Apr 02 07:22 by Μανώλης Χουμεριανός 0 comments

textEnd of the Road for the AKP? Mar 31 16:17 by Daniel Johnson 0 comments

download_copy.jpg imageΗ επανάσταση του 182... Mar 30 18:13 by Πρωτ. Αναρχικών Αγ. Αναργύρων–Καματερού 0 comments

5f2c1b0120000083010bd2b1.jpeg imageΗ Χούντα δεν τελε ... Mar 28 20:20 by black athena 0 comments

211536x515.jpg imageΗ Νέα Ύφεση με αφο&#... Mar 22 13:47 by Πρωτ. Αναρχικών Αγ.Αναργύρων-Καματερού 0 comments

poster: LOCKDOWN TO PATRIARCHY, STATE AND CAPITAL “STAY HOME”: IS NOT POSSIBLE FOR ALL, IS NOT SAFE FOR ALL Solidarity with working women, immigrants, refugees, prisoners Solidarity with women, LGBTQ+ people and children experiencing domestic violence imageWe Have All Reasons To Be On Streets This Year's 8th Of March Mar 06 19:03 by Women’s initiative against patriarchy 0 comments

panepistimiaki_astynomia_1.jpg imageΆμεση απόσυρση τ_... Feb 25 18:12 by ΕΣΕ Αθήνας 0 comments

anarquistacuadrada.jpg imageΓια την νέα εκπαι ... Feb 03 19:13 by Πρωτ. Αναρχικών Α. Αναργύρων - Καματερού 0 comments

1300x169.jpg imageΓια την τριτοβάθ_... Jan 28 15:06 by Dmitri 0 comments

download.jpg imageΤοποθέτηση σχετι... Dec 24 17:51 by Πρωτ. Αναρχικών Αγ.Αναργύρων – Καματερού 0 comments

more >>
© 2005-2021 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]