user preferences

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Monday June 26, 2017 17:43 byΑναρχική Ομοσπονδία

Η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, αλλά και η πλήρης ελαστικοποίηση των ωραρίων, αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, που το κεφάλαιο επιβάλει τα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Η κατάργηση της Κυριακάτικςη αργίας ωφελεί πρωτίστως το μεγάλο εμπορικό κεφάλαιο -ντόπιο και διεθνές-, αλλά δευτερευόντως και όλα τα μικρά ή μεσαία αφεντικά τα οποία με χαρά καλωσορίζουν το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές με την υποσημείωση να μην είναι κάθε Κυριακή.

Κατάργηση Κυριακάτικης αργίας: η επέλαση της ελαστικοποίησης

Στη δεκαετία του '80, η ιστορική πολιτική ηγέτιδα του νεοφιλελευθερισμού, η Μ. Θάτσερ είχε διατυπώσει τον βασικό αφορισμό που περιγράφει την ψυχή της νεοφιλελεύθερης δυστοπίας "Δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα και οι οικογένειές τους".

Από άμεσα ταξική σκοπιά η υπεράσπιση της Κυριακάτικης αργίας δεν είναι παρά η υπεράσπιση ενός ακόμα "κάστρου" απέναντι στην επέλαση του κεφαλαίου. Ένα ακόμα σημαντικό εργατικό δικαίωμα που τίθεται υπό απειλή, έχοντας πίσω του δεκάδες που χάθηκαν, και μπροστά του όσα έχουν απομείνει.

Η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, αλλά και η πλήρης ελαστικοποίηση των ωραρίων, αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, που το κεφάλαιο επιβάλει τα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Η κατάργηση της Κυριακάτικςη αργίας ωφελεί πρωτίστως το μεγάλο εμπορικό κεφάλαιο -ντόπιο και διεθνές-, αλλά δευτερευόντως και όλα τα μικρά ή μεσαία αφεντικά τα οποία με χαρά καλωσορίζουν το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές με την υποσημείωση να μην είναι κάθε Κυριακή.

Το κεφάλαιο δεν αρκείται στο να περικόψει τους μισθούς και ευρύτερα το εργοδοτικό κόστος, αλλά αποζητά την πλήρη ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας: η εκ περιτροπής εργασία, τα σπαστά ωράρια, οι συμβάσεις ακόμα και μόλις για λίγες μέρες, η εργασία την Κυριακή, η νόμιμη «υπερεργασία» ως και δύο ώρες τη μέρα, η «ωρομίσθια» απασχόληση αποτελούν πτυχές αυτής της ελαστικοποίησης. Για να το πούμε απλά: δουλεύεις όταν σου το ζητάνε και για όσο σου το ζητάνε. Ο καπιταλισμός δεν επεκτείνεται μόνο γεωγραφικά αλλά και «χρονικά»: κάθε πτυχή της ζωής μας εντάσσεται σταδιακά, αλλά σταθερά, στον κύκλο του κεφαλαίου – όχι μόνο το οχτάωρο μας, αλλά κάθε λεπτό του ελεύθερου χρόνου μας εντάσεται στον κύκλο παραγωγής, κατανάλωσης και συσσώρευσης.

Το κεφάλαιο διευρύνει αυτοκρατορικά την εξουσία επί του κόσμου της εργασίας, με το τελευταίο να πληρώνει πανάκριβα τόσο την ατομική παραίτηση όσο και την απουσία αγωνιστικών δομών που θα μπορούσαν να υπερασπιστούν ότι τώρα απειλείται και ότι ήδη έχασε.

Κατάργηση Κυριακάτικης αργίας: η αποσάθρωση της κοινωνικής συνοχής των από τα κάτω

Διευρύνοντας όμως την οπτική και κοινωνικά, και σε επίπεδο ταξικής πάλης αναδεικνύεται μια μεγαλύτερη εικόνα, μια πιο συνολική περιγραφή του πως θα μοιάζει η στιγμή ολοκλήρωσης της περιόδου της κρίσης, αν τελικά κατορθώσει η εξουσία να επιβάλει το συμφέρον της.

Γιατί η Κυριακή δεν είναι μόνο μια μέρα σχόλης, σταθερής και προγραμματισμένης για τον εκμεταλλευόμενο/η. Είναι και μια κοινή μέρα σχόλης για όλους και όλες (με εξαίρεση το αναγκαίο "προσωπικό ασφαλείας", το οποίο αρχίζει και προβλέπεται για όλο και περισσότερες επαγγελματικές κατηγορίες). Μια πραγματικότητα αιώνων για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων. Το ζήτημα όμως δεν είναι η ιστορικότητα της αργίας, είναι το πως αυτή η ιστορικότητα έχει καθορίσει και την συλλογική ζωή, την ατομική διαχείριση του χρόνου και συνολικά το κανονιστικό πλαίσιο των κοινωνικών σχέσεων στα επιμέρους πεδία. Πότε για παράδειγμα μια οικογένεια μπορεί να συναντηθεί με βεβαιότητα; Πότε κάποιος "μπορεί να ξυπνήσει ότι ώρα θέλει"; Πότε τα παιδιά θα έχουν σίγουρο χρόνο με τους ενήλικες; Πότε θα βρεθεί μια παρέα, οι άνθρωποι που έχουν κοινό χόμπυ; Πότε μπορούν να γίνουν επισκέψεις; Ποιο βράδυ είναι για κοινή έξοδο και διασκέδαση; Η ύπαρξη μια σταθερής ημέρας την εβδομάδα που "εν συνόλω" η κοινωνία διαθέτει ελεύθερο χρόνο είναι απαραίτητη για την ίδια την ύφανση του κοινωνικού ιστού. Δεν είναι τυχαίο που όλες οι βασικές θρησκείες έχουν υιοθετήσει αυτή την πραγματικότητα χρησιμοποιώντας την παράλληλα για να ενισχύσουν τη διείσδυσή τους στα κοινωνικά πεδία και να ενισχύσουν την δικτατορία τους επί των ηθών.

Η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, στην καλύτερη δυνατή περίπτωση, θα αντικατασταθεί από σταθερά ρεπό κάποια μέρα της εβδομάδας. Αυτό θα προκαλέσει μια κάθετη πολυδιάσπαση των "κοινοτήτων ελεύθερου χρόνου" ανάμεσα στους εργαζόμενους. Διαφοροποιούμενες οι μέρες ανάπαυσης θα αποδυναμώσουν την λειτουργία των κοινωνικών πεδίων, θα μεταφέρουν άμεσα το βάρος από τον συλλογικό σχεδιασμό στην ατομική διαχείριση της καθημερινότητας. Στην καλύτερη περίπτωση. Γιατί στην πραγματικότητα το κεφάλαιο δεν κάνει μισοδουλειές. Το αφεντικό θα αποφασίζει πότε, που και πόσο θα εργαστεί ο καθένας/μια και θα το ανακοινώνει στον εργάτη -ίσως και την προηγούμενη μέρα το βράδυ, όπως συχνά όλες και όλοι μας έχουμε βιώσει. Αυτό θα συμβεί και πρόκειται για μαζική "μόλυνση" επισφάλειας σε όλο το φάσμα της καθημερινότητας. Η πορεία του κεφαλαίου και της αγοράς προς την εις βάθος κατάκτηση όλου του χώρου του δημόσιου και του ατομικού είναι πορεία αποδόμησης κάθε κοινωνικής συνοχής των από τα κάτω. Είναι επιβεβαίωση του αφορισμού της πρωθυπουργού της Αγγλίας.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αμφιβάλουμε ότι η κοινωνική δυναμική θα βρει τους τρόπους να ξανά-υφάνει ιστούς. Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, παρόλα αυτά, δεν παύει να είναι μια πολύ σημαντική υποχώρηση από τους όρους ατομικής και συλλογικής επιβίωσης που οι εργαζόμενοι, όλοι εμείς, είχαμε κερδίσει τα τελευταία χρόνια. Δεν παύει να αποτελεί σοβαρό πλήγμα και στην ατομική αξιοπρέπεια του να καθορίζεις στοιχειωδώς την καθημερινότητά σου όσο και τις δυνατότητες κοινωνικής ύπαρξης.

Η επίθεση που δεχόμαστε είναι πολύ-επίπεδη και απειλεί να μας στερήσει δεδομένα που κανείς πριν μια δεκαετία δεν θα θεωρούσε πιθανό να αμφισβητηθούν. Το κεφάλαιο είναι παμφάγο και δεν έχει ούτε μέτρο ούτε όριο. Έχει επιβάλει ένα διαρκές καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Οι καταπιεσμένοι έχουν σιγήσει. Δεν μπαίνει καν πια στον κόπο να λαμβάνει κάποια μέτρα για να κερδίζει την κοινωνική αποδοχή για να συντηρήσει την τάξη πραγμάτων του.

Η ανάγκη να υπερασπιστούμε την Κυριακάτικη αργία είναι ένα πολύ σημαντικό διακύβευμα της εποχής μας.

Οι αγώνες που δίνουν πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις έχουν επιτύχει να φρενάρουν τα καπιταλιστικά σχέδια. Το κράτος παζαρεύει τον "αριθμό" και τα "μέρη στη χώρα" που το δικαίωμα θα καταργηθεί με την προσφιλή τακτική του να σαλαμοποιεί το πρόβλημα όταν βρίσκει αντιστάσεις. Κανείς δεν έχει αυταπάτες ότι στο τέλος είτε το δικαίωμα της κοινής αργίας για όλους θα κερδηθεί "καθολικά" -όπως και τόσα άλλα από αυτά που έχουμε χάσει- ή θα περάσουμε σε μια Θατσερική ζούγκλα.

Οι αγώνες που δίνουν πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις πρέπει να στηριχθούν από όλους και όλες. Μέσα σε εργασιακούς χώρους, έξω από αυτούς αλλά και σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Το αδιαπραγμάτευτο της κοινής αργίας και η συνείδηση των συνεπειών της κατάργησής της πρέπει μας οδηγήσουν στο να αγωνιστούμε για αυτή μέσα στους χώρους εργασίας μας, στα σωματεία μας, στο δρόμο.

Είναι ένας αγώνας που μπορούμε να κερδίσουμε. Φτάνει να τον δώσουμε όπως μπορούμε.

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

anarchist-federation.gr
info@anarchist-federation.gr
twitter: twitter.com/anarchistfedGr
fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015/

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Thursday June 22, 2017 18:47 byΑναρχική Ομοσπονδία

Στην «καρδιά» των εργασιών του «ποδαριού», στα μηχανάκια, έχει ξεκινήσει ένας τέτοιος συνδικαλισμός. Σε έναν χώρο που μετράει νεκρούς και σακατεμένους σε «ατυχήματα», δηλαδή δολοφονίες από την πλευρά των αφεντικών, στο κέντρο του αποστήματος της επισφάλειας υπάρχει παράδειγμα. Στα σπάργανα αυτές οι προσπάθειες -στα μηχανάκια και σε άλλους κλάδους στους οποίους έχουν δημιουργηθεί και αγωνίζονται σωματεία βάσης- (σε σχέση με το πόσο πρέπει να επεκταθούν αριθμητικά, κλαδικά και γεωγραφικά) κατορθώνουν και κινητοποιούν, κερδίζουν νίκες. Μικρές είναι η αλήθεια, αλλά πόσο καιρό έχουμε να ακούσουμε τη λέξη «νίκη»;

Στηρίζουμε την εργατική πορεία Λάρισα 24/6/2017

Χρειαζόμαστε έναν νέο συνδικαλισμό. Ένα δικό μας συνδικαλισμό. Να παίρνουμε εμείς αποφάσεις. Να ξέρει το αφεντικό τι θα πέσει πάνω του αν… Εμείς που ζούμε από τη δουλειά μας έχουμε ανάγκη μια ισχυρή και μαχητική δύναμη απέναντι στους πανίσχυρους ταξικούς μας εχθρούς. Κι αν δεν την φτιάξουμε εμείς δε θα γίνει μόνη της.

Στις 30 του Μάη ένας 28χρονος ντελιβεράς έπεσε νεκρός εν ώρα εργασίας σε μια ακόμα εργατική δολοφονία, στη Λάρισα αυτή τη φορά. Ένας ακόμα από τους τόσους που έχασαν τη ζωή τους ή σακατεύτηκαν στον βωμό των κερδών των αφεντικών που πρέπει να αυξηθούν. Στο βωμό της επισφάλειας.

Επισφάλεια… Το όνομα του εργασιακού εφιάλτη για όλους μας. Όποιος/α νομίζει ότι θα διατηρήσει ή θα βρει μια δουλειά που θα εξασφαλίσει στον ίδιο και την οικογένειά του τα βασικά της επιβίωσης είναι βαθιά νυχτωμένος. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να περιγραφεί το τι συμβαίνει. Το κεφάλαιο βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στην πραγματοποίηση του οράματός του: να μπορεί να παίρνει και να διώχνει όποιον εργάτη θέλει, όποτε θέλει, όπως θέλει, χωρίς κανένα περιορισμό νομικό ή κοινωνικό, χωρίς ωράρια, ασφάλιση, αργίες, δίνοντας του ψίχουλα.

Αυτό που ως τώρα συνέβαινε στους χώρους της «παραδοσιακής» επισφάλειας (σερβιτόροι, φυλλάδια, κούριερ, διανομείς κ.ά.), τώρα πια επεκτείνεται παντού. Κάθε κλάδος θα γίνει «σαν τα μηχανάκια». Κάθε εργαζόμενος θα γίνει το «παιδί με το μηχανάκι». Κοιτάξτε γύρω σας όταν σταματάτε σε φανάρι. Θα δείτε ότι αυτά τα «παιδιά με τα μηχανάκια» που τρέχουν του σκοτωμού νυχτιάτικα να προλάβουν την παραγγελία, χωρίς κράνος, χωρίς εξοπλισμό, με μοτοσυκλέτες ερείπιο δεν είναι πια «παιδιά» όπως κάποτε σε «δουλειά του ποδαριού». Είναι άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας και … μαντέψτε: αυτό είναι το μέλλον που μας ετοιμάζουν. Αυτή είναι η ανάπτυξη, αυτές είναι οι μεταρρυθμίσεις. Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή ένωση, η «έξοδος στις αγορές», η «εργασιακή κινητικότητα», η «διαρκής επιμόρφωση». Πόσες πομφόλυγες θα μας ξεφουρνίσουν για να καλύψουν την απλή αλήθεια: το αφεντικό τα παίρνει όλα.

Αφήσαμε να φτιαχτούν αυτές οι νησίδες καπιταλιστικής αχρειότητας που λέγονται «δουλειές του ποδαριού». Είπαμε εντάξει, ένα χαρτζιλίκι μέχρι να βρουν κάτι σταθερό. Κάποιοι είπαν «οκ, να μάθουν οι νέοι τι σημαίνει δουλειά». Και τελικά αυτό εξαπλώθηκε σαν μόλυνση. Όσο σίγουρο είναι ότι δεν έπρεπε να αφήσουμε να αναπτυχθεί αυτό το απόστημα, τόσο σίγουρο είναι και ότι αν το αφήσουμε να αναπτυχθεί κι άλλο, αύριο θα οικτίρουμε αντίστοιχα την σημερινή μας απάθεια.

Είναι κοινότοπο να κατηγορήσουμε τον παλιό «συνδικαλισμό». Άνθρωποι του καθεστώτος με δομές αντίστοιχες αυτών του καθεστώτος. ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ το σκυλολόι των κομματικών έκανε θαυμάσια τη δουλειά του όλα αυτά τα χρόνια απονευρώνοντας δυσφημώντας και την ίδια την έννοια του εργατικού αγώνα, ώσπου τα αφεντικά τους, κράτος και κεφάλαιο, τους έστειλαν στην ατιμωτική συνταξιοδότηση.

Χρειαζόμαστε έναν νέο συνδικαλισμό. Ένα δικό μας συνδικαλισμό. Να παίρνουμε εμείς αποφάσεις. Να ξέρει το αφεντικό τι θα πέσει πάνω του αν…

Εμείς που ζούμε από τη δουλειά μας έχουμε ανάγκη μια ισχυρή και μαχητική δύναμη απέναντι στους πανίσχυρους ταξικούς μας εχθρούς. Κι αν δεν την φτιάξουμε εμείς δε θα γίνει μόνη της.

Στην «καρδιά» των εργασιών του «ποδαριού», στα μηχανάκια, έχει ξεκινήσει ένας τέτοιος συνδικαλισμός. Σε έναν χώρο που μετράει νεκρούς και σακατεμένους σε «ατυχήματα», δηλαδή δολοφονίες από την πλευρά των αφεντικών, στο κέντρο του αποστήματος της επισφάλειας υπάρχει παράδειγμα. Στα σπάργανα αυτές οι προσπάθειες -στα μηχανάκια και σε άλλους κλάδους στους οποίους έχουν δημιουργηθεί και αγωνίζονται σωματεία βάσης- (σε σχέση με το πόσο πρέπει να επεκταθούν αριθμητικά, κλαδικά και γεωγραφικά) κατορθώνουν και κινητοποιούν, κερδίζουν νίκες. Μικρές είναι η αλήθεια, αλλά πόσο καιρό έχουμε να ακούσουμε τη λέξη «νίκη»;

Στηρίζουμε κάθε προσπάθεια για έναν μαχητικό, οριζόντιο, αδιάλλακτο συνδικαλισμό βάσης.

Αγωνιζόμαστε για τα ταξικά μας συμφέροντα. Ο κόσμος της εργασίας πρέπει να δείξει τη δύναμη του.

Στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις σε Λάρισα, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Λαμία και Βόλο.

Καλούμε όλους και όλες στην ΠΟΡΕΙΑ στη Λάρισα, το Σάββατο 24/6, στις 18:00, στην πλατεία Ταχυδρομείου.

Αναρχική Ομοσπονδία

Η εικόνα του τσιγγάνου που πουλάει ναρκωτικά, οπλοφορεί και οδηγάει ακριβά αυτοκίνητα είναι το προτεινόμενο μοντέλο της κοινωνίας του θεάματος για τις γκετοποιημένες περιοχές, το αντεσταρμένο κοινωνικό πρότυπο των παραβατικών που με αυτό τον τρόπο γίνεται ακίνδυνο και ταυτόχρονα προσοδοφόρο. Αυτοί οι τσιγγάνοι είναι πρέζάκια της κοινωνίας του θεάματος.

Οι τσιγγάνοι πιστεύουν πως έχει κανείς την υποχρέωση να λέει την αλήθεια μόνο στη γλώσσα του.
Στη γλώσσα του εχθρού, το ψέμα είναι υπεραρκετό.

Γκυ Ντεμπόρ

Οι ταραχές στο Μενίδι είναι η βίαιη έκφραση του αιτήματος μέρους της τοπικής κοινωνίας για περισσότερη αστυνόμευση. Η συγκεκριμένη αντίφαση, το να πετάει κάποιος δηλαδή πέτρες στους μπάτσους απαιτώντας περισσότερους μπάτσους, δεν πρέπει να ειδωθεί ως κάποιου είδους μαζική σχιζοφρενική δράση αλλά σαν δυναμική απαίτηση για την παροχή της μοναδικής πρόνοιας που προσφέρει πλέον το κράτος στους πολίτες του, ειδικά (αλλά όχι μόνο) σε αυτές τις περιοχές: της αστυνομίας.

*

Στο Μενίδι, όπως και στη Φυλή, τον Ασπρόπυργο και τα Άνω Λιόσια υπάρχει πολύ έντονο το πρόβλημα της «εγκληματικότητας» δηλαδή της μαζικής παραβατικής συμπεριφοράς, ότι και εάν σημαίνει αυτό, ή για να χρησιμοποιήσουμε μια πιο πολιτική έκφραση υπάρχει έντονο το πρόβλημα κοινωνικού κανιβαλισμού. Πολύ πιο έντονο από ότι στις υπόλοιπες περιοχές της χώρας. Αυτό δημιουργήθηκε έντεχνα από το ίδιο το κράτος. Στις σύγχρονες μητροπολιτικές συνθήκες αυτές οι περιοχές είναι προορισμένες να παίζουν ένα τέτοιο πολλαπλό ρόλο: κρύβουν τους απόβλητους από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, αποτελούν περιοχές δράσης της μαύρης οικονομίας και εγκλωβίζουν χωροταξικά τις επικίνδυνες τάξεις. Συνεπώς το πρόβλημα δεν είναι η απουσία κράτους όπως ισχυρίζονται οι διάφοροι καραγκιόζηδες που εκτελούν χρέη τοπικών εξουσιαστών και φυσικά πολλοί αφελείς κάτοικοι αλλά το ίδιο το κράτος που καθορίζει τον ρόλο των συγκεκριμένων περιοχών σε οικονομικό, ταξικό επίπεδο και φυσικά σε επίπεδο αστικού σχεδιασμού.

*

Από τη πρώτη στιγμή της είδησης ότι ο θάνατος του 11χρονου προκλήθηκε από σφαίρα μέχρι και σήμερα δεν υπάρχει καμία απολύτως απόδειξη ότι το όπλο άνηκε τσιγγάνο. Το γεγονός ότι η βολή ήταν κάθετη δείχνει επίσης και το τυχαίο του γεγονότος ότι δηλαδή ο 11χρονος ήταν θύμα ενός άσκοπου πυροβολισμού στον αέρα. Ταυτόχρονα σε μια περιοχή σαν το Μενίδι όπλα δεν έχουν μόνο οι τσιγγάνοι και φυσικά δεν πυροβολάνε (στον αέρα ή όχι) μόνο αυτοί.

*

Την Δευτέρα (12/06) και την Τετάρτη (14/06) οι συγκεντρώσεις ενάντιον στους τσιγγάνους επεκτάθηκαν και πέραν του Μενιδίου, συγκεκριμένα στα Άνω Λιόσια και το Αιτωλικό Αιτωλακαρνανίας, – σε μια παράλληλη εξέλιξη υπήρξαν και συγκρούσεις μεταξύ ρομά και υπόλοιπων κατοίκων στο Αίγιο – ενώ υπήρχε σαφής παρότρυνση από τα ΜΜΕ να επεκταθούν και αλλού δίνοντας βήμα σε διάφορους ρατσιστές ανά την ελλάδα να δηλώσουν ότι και αυτοί έχουν πρόβλημα με τους Ρομά και να προαναγγείλουν πιθανές κινητοποίησεις και στις δικές τους περιοχές. Όποιο συνεπώς και εάν ήταν το κίνητρο των πρώτων συγκεντρωμένων στο Μενίδι, αυτοί που συνεχίζουν και επεκτείνουν σε νέες περιοχές της αντι-Ρομά συγκεντρώσεις αν δεν είναι ανοιχτά ναζί, τότε απλά είναι επικίνδυνοι ηλίθιοι που κάνουν τη δουλειά τους.

*

Η πρέζα και η διακίνηση της στο Μενίδι και αλλού αποτελεί ένα εντατικό κοινωνικό πρόβλημα το οποίο, και αυτό, δεν χρεώνεται στην ανυπαρξία κράτους στην περιοχή αλλά ακριβώς στην ίδια του την ύπαρξη και πιο συγκεκριμένα σε ένα από τα πιο μαύρα κομμάτια του ελληνικού βαθέως κράτους. Οι τσιγγάνοι του Μενιδίου είναι απλά οι μεσάζοντες σε μια τεράστια επιχείρηση με αμύθητα κέρδη την οποία διαχειρίζονται οι ίδιοι άνθρωποι που κατέχουν τεράστιο μερίδιο της οικονομικής (φυσικά όχι μόνο) εξουσίας. Οι περιπτώσεις Μαρινάκη/Γιανουσσάκη του Noor1 που μετέφερε 2 τόνους πρέζα ή του επίσης μεγαλοεφοπλιστή Αγγελόπουλου, το 2004, με 5,5 κιλά κοκαίνη είναι μόνο κάποιες υποθέσεις που έγινα ευρέως γνωστές. Ενδεικτικά: Το 1998 οι εφοπλιστές Χαικάλης και Γατελούζος συνελήφθησαν με 4,5 τόνους κοκαίνης μετά απο συνεργασία ελλήνων και αμερικάνων μπάτσων. Το 2000 ο εφοπλιστής Λαιμός συνελήφθη, στη Βενεζουέλα, για μεταφορά 8,5 τόνων κοκαίνης αλλά την γλίτωσε αφού πρόλαβαν και ξεφόρτωσαν το εμπόρευμα στη θάλασσα. Το 2001, το πλοίο «Σατούρν», ελληνικών συμφερόντων, ξεφόρτωσε στις Αζόρες 1.300 κιλά κοκαΐνης και 200 κιλά στην Πρέβεζα – το δεύτερο τμήμα του φορτίου ήταν αμοιβή του πληρώματος για τη μεταφορά της κοκαΐνης. Τον Μάιο του 2002, ο γαλλικός στόλος άνοιξε πυρ εναντίον του ελληνικού πλοίου «Γουίνερ», ιδιοκτησίας Κοτσορέ και Σεϊντή (ιδιοκτήτες ναυτιλιακών επιχειρήσεων), όταν αρνήθηκε να σταματήσει για έλεγχο – το πλοίο είχε φορτώσει 2,5 κοκαΐνη από μικρά αλιευτικά 200 μίλια ανοιχτά της Κούβας.

*

Μια από της πιο απλές μεθόδους πολεοδομικής καταστολής είναι ο αποκλεισμός των κατοίκων μιας περιοχές μέσω τεράστιων αυτοκινητόδρομων που λειτουργούν σαν απροσπέλαστα τείχη. Αυτός ο σχεδιασμός χρησιμοποιήθηκε στο Λος Άντζελες μετά την εξέγερση του ’93 για να χωριστούν οι »καλές» από τις »κακές» περιοχές. Αυτή τη στιγμή, ανεξάρτητα από το εάν προέκυψε εκούσια ή όχι, το Μενίδι έχει τέτοιου τύπου σύνορα: την Αττική οδό, που το αποκόπτει νότια από τον αστικό ιστό της υπόλοιπης Αθήνας και την Εθνική όδο που το χωρίζουν από το Μαρούσι και την μεγαλοαστική Κηφισιά. Έαν χρειαστεί μελλοντικά η (εύκολη) προσθήκη αστυνομικών μπλόκων στις τρύπες αυτών των δρόμων μπορεί να μετατρέψει την περιοχή σε καθαρό γκέτο. Άλλη μια μέθοδος πολεοδομικής καταστολής, ακόμα πιο απλή, είναι να μην υπάρχουν συγκοινωνίες. Στο Μενίδι από το αθηναικό κέντρο πηγαίνουν δύο λεωφωρεία (Α10,Β10) και στα Άνω Λιόσια ένα (Β12) ενώ σε περιοχές με ίσο ή και πολύ μικρότερο πληθυσμό όπως το Χαλάνδρι ή το Μαρούσι αντίστοιχα υπάρχουν τρείς ή τέσσερις σταθμοί του μετρό.

*

Ο όχλος που επιτέθηκε στα σπίτια των τσιγγάνων με τις ίδιες του τις πράξεις δεν έκρυψε τίποτα από την ταυτότητα και την ποιότητά του. Οι επιτιθέμενοι έκαψαν και λεηλάτησαν τα τσιγγανικά σπίτια ενώ κάποια στιγμή επιτέθηκαν με πέτρες και στο εν κινήσει και γεμάτο επιβάτες διερχόμενο τραίνο. Όλα αυτά σε μια συγκέντρωση ενάντια στην εγκληματικότητα των τσιγγάνων.

*

Η επίθεση στην κοινότητα των Ρομά έχει να κάνει και με την μοιρασιά της αγοράς της μαύρης οικονομίας. Η αντίστοιχη με αυτή των τσιγγάνων, ρωσοποντιακή μαφία έχει πολύ καλές άκρες με τους χρυσαυγίτες, που αναμφίβολα βρίσκονται στα οδοφράγματα και που επίσης αναμφίβολα ενδιαφέρονται να βάλουν χέρι σε μια τόσο μεγάλη αγορά.

*

Οι τσιγγάνοι δεν είναι εύκολος αντίπαλος για τους ναζί, οι οποίοι έχουν σαφέστατα στον πολιτικό τους πρόγραμμα την πρόκληση φυλετικών συγκρούσεων μέσω της διοργάνωσης δράσεων ενάντια στην παραβατικότητα των Ρομά. Το καλοκαίρι του 2012 μια κοινή επιχείρηση μπάτσων – χρυσαυγιτών στα Άνω Λιόσια κατέληξε με τους τσιγγάνους να πραγματοποιούν μικρής διάρκειας εξέγερση με λεηλασίες, συγκρούσεις και οδοφράγματα και τελικά να περικυκλώνουν, πυροβολόντας με καραμπίνες το Α.Τ της περιοχής όπου κατέφυγαν για να σωθούν μπάτσοι και χρυσαυγίτες. Ένα μήνα πριν, συγκέντρωση ενάντια στους ρομά, η οποία κατέληξε επίσης σε κοινή επιχείρηση μπάτσων – χρυσαυγιτών, στο Αιτωλικό Αιτωλακαρνανίας είχε σαν αποτέλεσμα τρεις πυροβολημένους κατοίκους που δρούσαν στο πλευρό των μπάτσων. Η πρόθεση για τόσο κοινωνικά επικίνδυνες κινήσεις εκ μέρους των ναζί υπάρχει ακόμα – και εφαρμόζεται τώρα στο Μενίδι – απλά μέχρι τώρα δεν τους έχει βοηθήσει ο συσχετισμός δυνάμεων.

*

Ο κοινωνικός αποκλεισμός των τσιγγάνων έχει προαιώνιες ρίζες και βασίζεται σε μια σειρά μυθεύματα και προκαταλήψεις παρόμοια με ότι βίωναν οι εβραικές κοινότητες ή οι μαύροι στον αμερικάνικο νότο. Η συνολικά από φοβική εώς εχθρική στάση των άλλων πληθυσμών απέναντι τους, οδήγησε τους τσιγγάνους στο να αναπτύξουν πολύ έντονα το συλλογικό/κοινοτικό στοιχείο συνδυαζόμενο με έναν ηθικό κώδικα διαφορετικό από τον επικρατόν. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει ταξική διαστρωμάτωση στο εσωτερικό των τσιγγάνικων κοινοτήτων, αυτή συνυπάρχει με μια σειρά φυλετικές ιεραρχήσεις που βασίζονται στην, από κοινού, προβληματική σχέση με το κράτος και φυσικά στις εσωτερικές οικονομικές αλληλεξαρτήσεις. Είναι ο κοινωνικός αποκλεισμός και η παρανομοποίηση που πριμοδοτεί την επικράτηση της κοινής φυλετικής ταυτότητας σαν συνδετικό στοιχείο μεταξύ των τσιγγάνων και δεν αφήνει χώρο για οποιαδήποτε έκρηξη των εσωτερικών αντιφάσεων στις τσιγγάνικες κοινότητες.

*

Οι κοινότητες των τσιγγάνων δεν έχουν καμία αλληλεπίδραση με μια σειρά από δομικές, για το αστικό κράτος, σχέσεις, όπως για παράδειγμα οι αστικοδημοκρατικές σχέσεις ή ο τομέας της δικαιοσύνης, με την έννοια ότι ούτε τις κατανοούν, ούτε φυσικά τις αποδέχονται. Ταυτόχρονα και η σχέση των τσιγγάνων με τον καπιταλισμό είναι προβληματική: οι, νομάδες και έμποροι, τσιγγάνοι δεν μπορούν με κανένα τρόπο να αφομοιώσουν την μισθωτή εργασία.

*

Εκτός από την ιδιάιτερη σχέση τους με την καπιταλιστική ιδεολογία, οι τσιγγάνοι έχουν μείνει σχετικά ανεπηρέαστοι και από τα κοινωνικά κινήματα που αναπτύχθηκαν τους τελευταίους αιώνες. Η πρώτη συνέλευση για τα όρια του αναρχικού μοντέλου στην επαναστατημένη Βαρκελώνη Ιούλιο του 1936 ήταν για το θέμα των τσιγγάνων. Ενώ έφευγαν όλοι μαζικά απο τις εχθρικές δεξιές περιοχές και ερχόταν στις περιοχές των αναρχικών και ενώ χρησιμοποιούσαν τα δημόσια αγαθά δεν ήταν διατεθειμένοι να δουλέψουν σε καμία κολλεκτιβοποιημενη επιχείρηση.

*

Η εικόνα του τσιγγάνου που πουλάει ναρκωτικά, οπλοφορεί και οδηγάει ακριβά αυτοκίνητα είναι το προτεινόμενο μοντέλο της κοινωνίας του θεάματος για τις γκετοποιημένες περιοχές, το αντεσταρμένο κοινωνικό πρότυπο των παραβατικών που με αυτό τον τρόπο γίνεται ακίνδυνο και ταυτόχρονα προσοδοφόρο. Αυτοί οι τσιγγάνοι είναι πρέζάκια της κοινωνίας του θεάματος.

*

Οποιαδήποτε κινηματική παρέμβαση θα πρέπει δυστυχώς να γίνει από έξω, χωρίς να υπάρχει καμία σύνδεση με τις κοινότητες των τσιγγάνων. Αυτό καθορίζει και το εφήμερο μιας οποιασδήποτε παρέμβασης. Σε πρώτο χρόνο το επίδικο είναι στην άλλη πλευρά, στο πώς δεν θα επικρατήσει η φασιστική αφήγηση των γεγονότων καθολικά στην δυτική αττική.

Βαγιάν

grecia / turquía / chipre / movimiento anarquista / news report Friday June 16, 2017 16:39 byRuptura Colectiva (RC)

Por la madrugada de este domingo 11 de junio, organizaciones anarquistas en Grecia sabotearon con explosivos un nuevo conjunto de máquinas de boletos para ingresar al metro en la estación Keramikos en Atenas.

Ruptura Colectiva (RC)

Por la madrugada de este domingo 11 de junio, organizaciones anarquistas en Grecia sabotearon con explosivos un nuevo conjunto de máquinas de boletos para ingresar al metro en la estación Keramikos en Atenas.

Nuestros compañeros organizados de esta ciudad, nos comentan que "la instalación de estas máquinas innecesarias por la empresa TERNA S.A. costaron 95 millones de euros al pueblo griego en tiempos financieros muy complicados (...) Esto representa la corrupción en el país, pero además de eso, la ironía, cuando los trabajadores jubilados y sus pensiones están siendo reducidas para 'salvar' una pequeña cantidad de dinero".

Un gran número de papelitos de propaganda quedaron en el suelo durante la acción, en los que se lee el siguiente mensaje: "SABOTAJE A LOS SISTEMA DE EXCLUSIÓN Y DE CONTROL".

Publicado el 11 de Junio de 2017 en:

http://rupturacolectiva.com/anarquistas-sabotean-con-ex...eblo/

greece / turkey / cyprus / imperialism / war / press release Thursday June 15, 2017 22:06 byLibertarian Initiative of Thessaloniki

This Thursday 15/6, the greek “leftist” government is going to receive in Thessaloniki the prime minister of Israel B. Netanyahu for the tripartite meeting among Greece, Israel and Cyprus. During their last such meeting, in November 2015, Alexis Tsipras described the occupied city of Jerusalem as the “historic capital” of Israel, thus legitimizing the atrocities of the Israeli occupation forces. Even though minors are shot by the Israeli occupying forces on a daily basis and they are left to die on the streets of Gaza and the West Bank, while 6,500 political prisoners (including 300 minors) are detained in Israeli prisons without any formal accusations, A. Tsipras is unrolling the red carpet for the Zionist slaughterers.

Let’s “welcome” the slaughterers of the Palestinian people as it suits them

This Thursday 15/6, the greek “leftist” government is going to receive in Thessaloniki the prime minister of Israel B. Netanyahu for the tripartite meeting among Greece, Israel and Cyprus. During their last such meeting, in November 2015, Alexis Tsipras described the occupied city of Jerusalem as the “historic capital” of Israel, thus legitimizing the atrocities of the Israeli occupation forces. Even though minors are shot by the Israeli occupying forces on a daily basis and they are left to die on the streets of Gaza and the West Bank, while 6,500 political prisoners (including 300 minors) are detained in Israeli prisons without any formal accusations, A. Tsipras is unrolling the red carpet for the Zionist slaughterers.

The tripartite meeting puts on the table transnational economic agreements that touch on the energy sector, as well as issues of geopolitical strategy which are skillfully disguised with the authoritarian mantle of the “protection” and “security” of the region. This entails, of course, the upgrading of the military equipment of these countries, which are already among the most heavily armed states in the region and deeply immersed in the profitable for the war industries of armaments market. Incidentally, the SY.RI.ZA-ANEL coalition government is already in consultation with NATO for a new military base in Karpathos.

At the core of these talks is the discussion for the promotion of the East Med submarine pipeline, which was already endorsed by the energy ministers of Greece, Cyprus, Israel and Italy at the Tel Aviv meeting in April. This pharaonic project is going to link the gas fields of the Israel-Cyprus EEZ and traversing the island of Crete it will reach the Peloponnese and from there western Greece and finally Italy. Furthermore, the economical field of electricity is also going to be part of the consultation. More specifically, the Euro-Asia Interconnector among Israel, Cyprus and Greece, is to carry electric energy by means of a submarine power cable, thus connecting the isolated energy markets of Israel and Cyprus with those of the E.U.

The greek state and the local bourgeoisie seek, through such alliances and agreements, to get as much as possible from the pie. They seek, that is, to make Greece an energy hub for the transportation of natural gas in the EU, with privileged rewards in the context of the upheavals that take place in the inter-capitalist conflicts in the Middle-East and, more generally in the wider context of the turbulent east Mediterranean region. The means by which they are trying to achieve this goal is through their attachment to the Euro-Atlantic imperialist bloc, in the context of which Israel has been maintaining for many years the role of the regulator of the Euro-Atlantic imperialism in the Middle East and the Eastern Mediterranean, thus acting as a powerful counterweight to the rival imperialisms (Russia, Syria, Iran, China).

But the bilateral relations between Greece and Israel are not limited only to economic agreements. The Greek army is cooperating with Israel in military exercises, either in the context of bilateral agreements or through the NATO, clearly bearing direct or indirect responsibility for the bloodshed in the Middle East and the brutal treatment of immigrants.

Today, the state of Israel is posing as a shining beacon of democracy in the darkness of the Middle East fundamentalism and as a trustful and mighty associate of the EU and of the North American imperialism in the region. Of course, the compliments to the state of Israel by the bourgeoisie are way far from the brutal, militarized reality of the Zionist regime. This regime, which built the foundations of its territorial establishment after World War II, in 1948, as a reckless response to the anti-Semitism and the barbarity of the Holocaust, eventually formed a state that fully embraces the triple “law-class-security” in the most militarized terms. In essence, it is an authoritarian regime in a constant state of emergency, that applies apartheid to the detriment of the Palestinian people who, after being forcibly displaced from their homes, are now defined as second-class citizens by law. On the other hand, Israel is flagrantly attacking its neighboring states by conducting military operations that often lead to the annexation of adjacent territories. Apart from being a demonstration of power, the war machine of extermination and the militarized democracy of Israel are also an experimental model for other bourgeois states, a potentially nightmarish image of the future.

The initial persecution of the Palestinians was followed by their ghettoization and their subjection to an established state of exception. The Gaza Strip is the largest concentration camp in the world today, while the West Bank is under military law. The blood of the unrepentantly resisting Palestinians is daily poured on the streets and the repression exercised by the Israeli police and the army against them is relentless. The prisons in Israel are full of Palestinians, who are not only arbitrary and revengefully imprisoned but are also subject to the most infamous treatment. Until today every military attack of Zionism against Palestinians creates hundreds of uprooted and dead people.

In the territory of the Israeli state, struggles against the Zionist regime, whether given by Israelis (see Anarchists Against the Wall) or by Palestinians, are always repressed and often with victims. Also significant is the contribution of the Israeli Total Army Objectors and Conscientious Objectors who refuse to be enlisted in the Israeli army (3 years for men and 2 years for women), as they recognize its oppressive and murderous role, challenging at the same time the legal sanctions imposed for their choice.

For our part, we are not surprised at all by these political movements of the “left government”. Its pre-electoral “progressiveness” has been long lost since the dawn of its election, and its cruelty has been proven ever since, as it follows (and often more aggressively) the footsteps of its predecessors. By recognizing ourselves as part of the social basis, we must first and foremost engage in the interception of the expansion of the state and capital that are constantly degrading our work and depraving our lives, locally and internationally, and we must do that collectively and from the base. We ought to organize the social and class counter-attack that will outweigh the barbarity of the state and capitalism, the counter-attack that will rebuild society as a whole in the direction of self-management, and with freedom, equality and solidarity as our compass.

As much as the clouds of a generalized warfare may get thicker over the Middle East for the purpose of overcoming the recurrent crisis of over-accumulation -a constituent element of capitalism- for the benefit of capital, our war will always be a class war, and it will always be against both Islamophobia and anti-Semitism, against any kind of racism. That is why our class and international solidarity with both the people of Palestine, who are struggling against the oppression and the atrocities of the Zionist regime, and the oppressed and exploited of the Israeli state is a given fact, for as far as we are concerned the universal human emancipation knows neither borders nor nationalities.

We will “welcome” the slaughterers of the Palestinian people as it befits them!

SOLIDARITY WITH THE STRUGGLE OF THE PALESTINIAN PEOPLE

AGAINST THE ZIONIST APARTHEID TO THE DETRIMENT OF THE PALESTINIANS – AGAINST THE GLOBAL STATE AND CAPITALIST BARBARISM

STRUGGLE FOR LIFE AND FREEDOM

Libertarian Initiative of Thessaloniki – member of the Anarchist Federation

lib_thess@hotmail.com

libertasalonica.wordpress.com

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Greece / Turkey / Cyprus

Mon 26 Jun, 20:07

browse text browse image

download.jpg imageΚατάργηση Κυριακ... Jun 26 17:43 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

12311094_1697455980474713_9086228949900891244_n.jpg imageΣτηρίζουμε την ε`... Jun 22 18:47 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

menidi66.jpg imageΣημειώσεις για τ_... Jun 21 20:13 by Βαγιάν 0 comments

18952645_1808050019212456_2196437612832076917_n.jpg imageAnarquistas sabotean con explosivos torniquetes de metro en Atenas; "el transporte debe se... Jun 16 16:39 by Ruptura Colectiva (RC) 0 comments

.jpg imageSlaughterers of the Palestinian people Jun 15 22:06 by Libertarian Initiative of Thessaloniki 0 comments

19059789_10212122829613294_5724136329854554899_n.jpg image"Έφυγε" η συντρόφι&#... Jun 12 21:31 by Ελευθερόκοκκος 0 comments

12271006_10208333839767850_800842283_o.jpg imageΚαμία ανοχή στις ... Jun 12 17:31 by Ελευθεριακά και αυτόνομα σχήματα 0 comments

diepagg.jpg imageΑπαιτούμε αξιοπρ... Jun 10 21:46 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

rosanera2300x168.jpg imageΑλληλεγγύη στην _... Jun 04 20:13 by ΕΣΕ Ρεθύμνου 0 comments

2017_05_sticker.jpg imageΑλληλεγγύη στην ^... Jun 01 18:34 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης 0 comments

4projectofposterthecenteroftextileworkersinbelgiumtoreduceworkinghours1938surrealisme1496085446954_r13myyd.jpg imageΟι ζωές μας ενάντ ... May 31 18:54 by Συλλογικότητες 0 comments

Σωτήρης Πέτρουλας imageΜητσοτάκη κάθαρμ... May 31 18:48 by Γ. Α. 0 comments

ergasiaka_5_17_thersitis_.jpg imageAπό την αναδιάρθρ ... May 29 19:58 by Θερσίτης, χώρος ραδιουργίας & ανατροπής 0 comments

rocinante.jpg imageΚαμία ανοχή σε πρ ... May 27 16:58 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

thumb_640.jpg imageΓια τη διάσκεψη τ ... May 25 19:53 by Δίκτυο Ομάδων Αλληλεγγύης Δωδεκανήσου 0 comments

hand_fist_punch_water_77012_1920x1080800x450.jpg imageΗ (έμμεση) ιδιωτικ&#... May 24 20:08 by αναρχική ομάδα cumulonimbus 0 comments

thessaloniki_3.jpg imageΟι κινητοποιήσει... May 20 16:26 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

18601216_1797218623923391_1697630022_n.jpg imageΚινητοποιήσεις 17-18... May 20 16:21 by αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

e127_09_5.jpg imageΓια το φράγμα Πεί ... May 18 20:53 by Αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

wp_20160611_002.jpg imageΔεν ελπίζω τίποτ^... May 16 05:02 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας 0 comments

12311094_1697455980474713_9086228949900891244_n.jpg imageΜια απο τα ίδια ή μ&... May 16 04:59 by ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ 0 comments

ggf.jpg imageΙδρυτική διακήρυ... May 15 18:26 by Quieta Movere 0 comments

apergia_17.jpg imageΓενική Απεργία May 13 14:16 by αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

18268138_1883155208567027_1260829059249659582_n.jpg imageΤουρκία - 1η Μάη 2017 May 12 18:11 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

2_1.jpg imageΑλληλεγγύη στους... May 10 18:23 by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

18275077_1131996763590167_41698080124807508_n.jpg imageΟ Βαρδής δεν παρα ... May 10 05:15 by Συλλογικότητα azadi 0 comments

aox_outegararxein_af.jpg imageΑντίο Βαρδή, Σύντ ... May 05 17:41 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

rosanera.jpg imageΕνάντια στις ύαι_... May 02 17:41 by αναρχική συλλογικότητα Οκτάνα 0 comments

11.png imageΞανακάνουμε τον `... May 01 19:59 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Ημαθίας 0 comments

pano.jpg imageΤιμή στους επανα`... May 01 08:48 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

more >>
© 2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]