user preferences

southern africa / workplace struggles / opinion / analysis Thursday June 22, 2017 20:31 byMandy Moussouris

The labour movement has been unable to de-link itself from its archenemy: capital. As its structures bureaucratise, as its leaders become career unionists, as it opens investment companies and pays staff increasingly inequitable salaries, it increasingly mirrors the very thing it is fighting. If the South African Federation of Trade Unions is to meet its promise, it must be fundamentally different from the organisation it was born out of.

SAFTU: The tragedy and (hopefully not) the farce

Mandy Moussouris (ILRIG)

The labour movement has been unable to de-link itself from its archenemy: capital. As its structures bureaucratise, as its leaders become career unionists, as it opens investment companies and pays staff increasingly inequitable salaries, it increasingly mirrors the very thing it is fighting. If the South African Federation of Trade Unions is to meet its promise, it must be fundamentally different from the organisation it was born out of.

“History repeats itself first as tragedy, second as farce” – Karl Marx

The tragedy of the disintegration of the Congress of South African Trade Unions (COSATU) happened slowly. As tragedies go, COSATU’s has been far less dramatic than most; it has rather been a sad slow and painful unravelling of a once vibrant and powerful organisation over 20 odd years. The unravelling of an organisation that forgot that the whole is made up of the sum of its parts; that continuously made the mistake of allowing personalities to undermine democracy, ambition to undermine equity and bureaucracy to undermine equality and democratic participation.

COSATU’s decay has had a significant impact on the South African working class. The impact has reverberated across the country in a myriad of ways and has been the result, both directly and indirectly, of COSATU’s failure to effectively and democratically represent the working class. This has been the case partly because of its alliance with the ANC and partly because of its (and the trade union movement in general’s) inherently defective organisational structure and patriarchal culture.

From the same ashes comes the rising of a new phoenix – a new hope for the South African working class – the South African Federation of Trade Unions (SAFTU). But the labour movement, broadly, has never been good at learning from its mistakes and this time around appears to be no exception. We can no longer make the mistake of thinking that changing the world is as simple as changing the colours of a flag. If we are to learn anything from history, it’s that the flag IS the problem. If we truly want to change our society we have to change everything about it right down to the very structure upon which it is based. Flag poles need to be pulled down. Globally, the labour movement has not been able to de-link its organisational structure from that of its arch-enemy – capital. As a result, after time, as its structures bureaucratise, as its leaders become career unionists/stewards, as it opens investment companies and pays staff increasingly inequitable salaries, it increasingly mirrors the very thing it is fighting.

SAFTU is claiming to be different. It has picked up the banner of socialism and is asking us to follow it into a different, better, more equitable and just future. If we need anything right now, we need it is a new hope. But if SAFTU is to meet its promise it has to be fundamentally different to the organisation it was born out of. Is it our new hope or is it the inevitable farce that follows tragedy? In looking at the founding principles SAFTU has put forward, there are a number of indicators that suggest it is going to repeat the mistakes of the old federation. Whilst the rhetoric harkens back to the great days of the Trade Union Movement the flagpole remains pretty much the same.

“We are building a fundamentally different type of workers’ organization – independent of political parties and employers but not apolitical – democratic, worker-controlled, militant, socialist-orientated, internationalist, pan-Africanist from a Marxist perspective and inspired by the principles of Marxism-Leninism.” – SAFTU

All genuine workers organisations started off independent of political parties but not apolitical. Any union worth their salt has started out being democratic and worker controlled. None of this is new, not in South Africa and not in the rest of the world. More importantly, no such union has managed to effectively challenge, let alone change capitalist society since the early part of the 20th Century and as we sit in the second decade of the 21st Century we find that most gains made by such unions have been successfully pushed back if not lost completely. Whilst SAFTU acknowledges a number of very important reasons why unions have failed, they have not asked the hardest question. Instead of asking what should a union do, the question SAFTU should be asking is: what have we been doing wrong? What is wrong with the nature of unions themselves?

“The new federation can show how different it is from other formations by showing that its principles are not just slogans, but guide our programmes in all that we do.” – SAFTU

Absolutely! This statement in particular sums up a great deal of what has been wrong with unions in the past and lies at the core of the argument this article is making. COSATU and many other unions globally have failed dismally at implementing working class principles, on many levels, in many ways. Let’s start with gender equity, shall we? In an important piece on the emergence of the new federation, Dr Asanda Benya asks: “How different will its gender politics be from Cosatu’s? Will it resemble and reproduce Cosatu’s gender stance, or reject it and take female workers seriously and appreciate the ways in which workplace struggles are gendered? After all, many of the same people who once led the unapologetically macho COSATU are now leading SAFTU.”

This question lies at the very heart of the sentiment of practising what you preach. However, from representation at the launching congress to the same limited rhetoric and even less imaginative policy approach to the inclusion of women in the new federation, there is no indication that the new federation will prioritise women’s issues or their rights. As things stand at present there is no reason at all to believe that the federation is any less “macho” than its predecessor. Rather, there is every reason to believe that the tradition of crying foul and claiming that you have been set up by an enemy cabal when either the president of the country or general secretary is accused of rape and sexual harassment will continue.

What exactly is the new federation going to do to ensure that women do not continue to be used as political tools in a battle of men over power? Will this be yet another federation controlled by working men that blames the victim in order to maintain control of its patriarchal power? If SAFTU is going to truly represent the working class, it has to recognise that work is gendered, that old style unionism is not; that if the union is going to ensure women and their issues are taken seriously this must be a primary focus of all policy. So far there is little evidence of this.

“Financial self-sufficiency and accountability and opposition, in word and deed, to business unionism, corruption, fraud and maladministration within its own ranks and in a capitalist society which is inherently corrupt” – SAFTU

During the 1990s there were huge debates in COSATU and its affiliates around the appropriateness of union investment companies. To the right there were strong arguments for using workers money to support unions and union principles. From the left there was strong resistance to what was seen as endorsing, if not becoming part of, the capitalist system.

Very few unions have effectively used money from these ‘investments’ to the benefit of the working class. SAFTU’s statement regarding the inherent corruption of capitalism sounds great but it is important to note that the call for channeling retirement funds into productive investment is not the same as the new federation using its own or its affiliate’s investment funds to lead productive investment. It is a demand for capital to do so.

What is unclear is what SAFTU’s position on union investment companies is. Is the federation and its affiliates planning on actually taking the money from its investment companies and using it to set up a housing cooperative or building societies like the unions of old? Or will these investment companies’ money continue to be used to buy more and bigger buildings and offices for the unions themselves?

In the launching congress a clause on union official’s salaries was included in SAFTU’s constitution saying that the leadership will not earn more than the average skilled worker. There has already been internal debate about what exactly the wage for an average skilled worker is. This lack of clarity is being used to argue that official salaries should not be set by the constitution and the broader congress, rather it should be an internal policy issue to be decided on by the leadership, including the very leadership that will earn these salaries.

Putting the argument against paying officials at all aside for a moment, the warning signs of impending bureaucratisation and elitism are already going off. Not only within SAFTU but within its affiliates, this question must be asked and must be addressed – if your principles are anti-capitalist and socialist, surely your structures should reflect these principles. All union workers should be paid the same.

By the same token, there is already a call to work towards negotiating for paid shop stewards. This development within the trade union movement has had one of the biggest negative impacts on the unity and solidarity of workers. It has been used by management as a highly effective tool to co-opt union shop stewards and to divide the shop floor. It has played a significant role in one of the main problems SAFTU has identified as one that needs to be corrected: the distance created between the union/officials and workers. A union is not a business and can never be driven by motives of personal or organisational gain; gain must always be for the union members and not an elite few. Unions of the past, unions that have been of and for its members, have done so due to the principled dedication of their ordinary membership and elected representatives without pay.

Overall, in relation to the issues of union finances and financial policies, despite all the noise to the contrary, for SAFTU it’s business as usual.

“We shall convene a bargaining conference to fight the attempts by the Free Market Foundation and employers to liquidate collective and centralized bargaining, and shall mobilize mass action to stop this attempt.” – SAFTU

A key function/business of unions is bargaining better wages and working conditions for its members. The greatest unions have been the ones where mass mobilisation of members around bread and butter issues have succeeded in making significant shifts in this regard. The real shifts, however, tend to be made when the general membership is actively involved through mobilisation, protest and strike.

Whilst centralised collective bargaining makes the bargaining process easier for unions and sets industry minimums, the notion of centralisation is ultimately counter-intuitive to a participatory, worker-led organisation. It is my contention that centralised collective bargaining centralises not only the negotiation process but the participatory, learning process of bargaining and workplace organisation; it also removes the power of workers to raise their voices collectively within a physically defined workplace, build workplace solidarity and share learnings from the process. Many union organisers and shop stewards of the past cut their teeth in shop floor bargaining processes. Centralisation of bargaining centralises power and decision-making and, whilst unintentional, it removes agency from workers on the shop floor.

The new federation needs to re-look its overall strategy in terms of how it takes capital on. It needs to assess where and when the greatest gains are made for the working class. From experience over the last 20 years, this is not at the negotiating table, not in the bargaining councils and not in NEDLAC. Workers and the working class have had to re-learn the lesson apartheid taught us: that real gains are made in the streets, in collective action not compromised negotiation.

“We shall discuss with all unions about how best to deliver quality service – working toward the development of a service charter.”

As with the practice of working within the financial systems of the capitalist class, the appropriation of business terms and capitalist language needs to be strongly guarded against. Language and words play a significant role in the culture of societies and organisations. Using words that reinforce a system and culture that you are fighting, that reinforce an unequal society with unequal roles, reinforce the current system and do not lay a solid foundation for a new society.

Yes “service” in COSATU unions over the past two decades has gone from bad to worse, but it could be argued that unions are not meant to service members. The idea of “service delivery” is in its very nature a neo-liberal word and attempting to fix what cannot be a capitalist endeavour by viewing a workers movement as an exchange of money for service is counter-intuitive. A real democratic worker controlled union is the WORKERS, nothing more nothing less.

Ideologically unions cannot be a business providing a service; they must be an organisation or movement of people that builds and develops a counter-power, counter-culture and a membership or cadre that struggle against the system by collectively negotiating better wages, by enabling and giving agency to its members to challenge and change their own realities. It must be about meeting members’ needs through organisation, education and learning, from participation, practice and direct democracy.

“Within the federation affiliates must have autonomy but not independence, but differences of opinion must be tolerated”.

Rightly, SAFTU identifies democracy as a key problem that needs to be addressed but it does so within the same hierarchical structure as the system it is fighting and the federation it left. Once again doing things differently and implementing the principles it espouses throw up a number of contradictions that SAFTU has not addressed. SAFTU has not identified how the power relations in a neo-colonial, patriarchal, capitalist system are replicated by their own structures. There have been way too many union congresses where “representatives” have dropped their mandates after conversation with “leadership” and voted against democratic decisions taken at the base.

A federation will not liberate the class, nor will its affiliates; only the working class can liberate itself and it will never be able to do that as long as there is an implicit belief in a Great Leader/s; as long as the union is seen as a legal service and as long as power and money are centralised. A truly participatory, democratic trade union would be one where the locals/branches of each affiliate control the membership dues collected, where they would use their dues to do work on the ground and put some aside for provincial and national work; where the workers have direct ownership of the means of trade union production (negotiation, representation, mobilisation) and where the extremely loosely used term, democracy, translates into individual worker agency and empowerment to ensure that the base, the majority, the working class, is where true power lies, and that it uses its power to change the world for the benefit of the many.


* MANDY MOUSSOURIS is a research and education officer the International Labour Research and Information Group and has been working in or with unions since the early 1990s.

First published by Pambazuka News

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Thursday June 22, 2017 18:47 byΑναρχική Ομοσπονδία

Στην «καρδιά» των εργασιών του «ποδαριού», στα μηχανάκια, έχει ξεκινήσει ένας τέτοιος συνδικαλισμός. Σε έναν χώρο που μετράει νεκρούς και σακατεμένους σε «ατυχήματα», δηλαδή δολοφονίες από την πλευρά των αφεντικών, στο κέντρο του αποστήματος της επισφάλειας υπάρχει παράδειγμα. Στα σπάργανα αυτές οι προσπάθειες -στα μηχανάκια και σε άλλους κλάδους στους οποίους έχουν δημιουργηθεί και αγωνίζονται σωματεία βάσης- (σε σχέση με το πόσο πρέπει να επεκταθούν αριθμητικά, κλαδικά και γεωγραφικά) κατορθώνουν και κινητοποιούν, κερδίζουν νίκες. Μικρές είναι η αλήθεια, αλλά πόσο καιρό έχουμε να ακούσουμε τη λέξη «νίκη»;

Στηρίζουμε την εργατική πορεία Λάρισα 24/6/2017

Χρειαζόμαστε έναν νέο συνδικαλισμό. Ένα δικό μας συνδικαλισμό. Να παίρνουμε εμείς αποφάσεις. Να ξέρει το αφεντικό τι θα πέσει πάνω του αν… Εμείς που ζούμε από τη δουλειά μας έχουμε ανάγκη μια ισχυρή και μαχητική δύναμη απέναντι στους πανίσχυρους ταξικούς μας εχθρούς. Κι αν δεν την φτιάξουμε εμείς δε θα γίνει μόνη της.

Στις 30 του Μάη ένας 28χρονος ντελιβεράς έπεσε νεκρός εν ώρα εργασίας σε μια ακόμα εργατική δολοφονία, στη Λάρισα αυτή τη φορά. Ένας ακόμα από τους τόσους που έχασαν τη ζωή τους ή σακατεύτηκαν στον βωμό των κερδών των αφεντικών που πρέπει να αυξηθούν. Στο βωμό της επισφάλειας.

Επισφάλεια… Το όνομα του εργασιακού εφιάλτη για όλους μας. Όποιος/α νομίζει ότι θα διατηρήσει ή θα βρει μια δουλειά που θα εξασφαλίσει στον ίδιο και την οικογένειά του τα βασικά της επιβίωσης είναι βαθιά νυχτωμένος. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να περιγραφεί το τι συμβαίνει. Το κεφάλαιο βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στην πραγματοποίηση του οράματός του: να μπορεί να παίρνει και να διώχνει όποιον εργάτη θέλει, όποτε θέλει, όπως θέλει, χωρίς κανένα περιορισμό νομικό ή κοινωνικό, χωρίς ωράρια, ασφάλιση, αργίες, δίνοντας του ψίχουλα.

Αυτό που ως τώρα συνέβαινε στους χώρους της «παραδοσιακής» επισφάλειας (σερβιτόροι, φυλλάδια, κούριερ, διανομείς κ.ά.), τώρα πια επεκτείνεται παντού. Κάθε κλάδος θα γίνει «σαν τα μηχανάκια». Κάθε εργαζόμενος θα γίνει το «παιδί με το μηχανάκι». Κοιτάξτε γύρω σας όταν σταματάτε σε φανάρι. Θα δείτε ότι αυτά τα «παιδιά με τα μηχανάκια» που τρέχουν του σκοτωμού νυχτιάτικα να προλάβουν την παραγγελία, χωρίς κράνος, χωρίς εξοπλισμό, με μοτοσυκλέτες ερείπιο δεν είναι πια «παιδιά» όπως κάποτε σε «δουλειά του ποδαριού». Είναι άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας και … μαντέψτε: αυτό είναι το μέλλον που μας ετοιμάζουν. Αυτή είναι η ανάπτυξη, αυτές είναι οι μεταρρυθμίσεις. Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή ένωση, η «έξοδος στις αγορές», η «εργασιακή κινητικότητα», η «διαρκής επιμόρφωση». Πόσες πομφόλυγες θα μας ξεφουρνίσουν για να καλύψουν την απλή αλήθεια: το αφεντικό τα παίρνει όλα.

Αφήσαμε να φτιαχτούν αυτές οι νησίδες καπιταλιστικής αχρειότητας που λέγονται «δουλειές του ποδαριού». Είπαμε εντάξει, ένα χαρτζιλίκι μέχρι να βρουν κάτι σταθερό. Κάποιοι είπαν «οκ, να μάθουν οι νέοι τι σημαίνει δουλειά». Και τελικά αυτό εξαπλώθηκε σαν μόλυνση. Όσο σίγουρο είναι ότι δεν έπρεπε να αφήσουμε να αναπτυχθεί αυτό το απόστημα, τόσο σίγουρο είναι και ότι αν το αφήσουμε να αναπτυχθεί κι άλλο, αύριο θα οικτίρουμε αντίστοιχα την σημερινή μας απάθεια.

Είναι κοινότοπο να κατηγορήσουμε τον παλιό «συνδικαλισμό». Άνθρωποι του καθεστώτος με δομές αντίστοιχες αυτών του καθεστώτος. ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ το σκυλολόι των κομματικών έκανε θαυμάσια τη δουλειά του όλα αυτά τα χρόνια απονευρώνοντας δυσφημώντας και την ίδια την έννοια του εργατικού αγώνα, ώσπου τα αφεντικά τους, κράτος και κεφάλαιο, τους έστειλαν στην ατιμωτική συνταξιοδότηση.

Χρειαζόμαστε έναν νέο συνδικαλισμό. Ένα δικό μας συνδικαλισμό. Να παίρνουμε εμείς αποφάσεις. Να ξέρει το αφεντικό τι θα πέσει πάνω του αν…

Εμείς που ζούμε από τη δουλειά μας έχουμε ανάγκη μια ισχυρή και μαχητική δύναμη απέναντι στους πανίσχυρους ταξικούς μας εχθρούς. Κι αν δεν την φτιάξουμε εμείς δε θα γίνει μόνη της.

Στην «καρδιά» των εργασιών του «ποδαριού», στα μηχανάκια, έχει ξεκινήσει ένας τέτοιος συνδικαλισμός. Σε έναν χώρο που μετράει νεκρούς και σακατεμένους σε «ατυχήματα», δηλαδή δολοφονίες από την πλευρά των αφεντικών, στο κέντρο του αποστήματος της επισφάλειας υπάρχει παράδειγμα. Στα σπάργανα αυτές οι προσπάθειες -στα μηχανάκια και σε άλλους κλάδους στους οποίους έχουν δημιουργηθεί και αγωνίζονται σωματεία βάσης- (σε σχέση με το πόσο πρέπει να επεκταθούν αριθμητικά, κλαδικά και γεωγραφικά) κατορθώνουν και κινητοποιούν, κερδίζουν νίκες. Μικρές είναι η αλήθεια, αλλά πόσο καιρό έχουμε να ακούσουμε τη λέξη «νίκη»;

Στηρίζουμε κάθε προσπάθεια για έναν μαχητικό, οριζόντιο, αδιάλλακτο συνδικαλισμό βάσης.

Αγωνιζόμαστε για τα ταξικά μας συμφέροντα. Ο κόσμος της εργασίας πρέπει να δείξει τη δύναμη του.

Στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις σε Λάρισα, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Λαμία και Βόλο.

Καλούμε όλους και όλες στην ΠΟΡΕΙΑ στη Λάρισα, το Σάββατο 24/6, στις 18:00, στην πλατεία Ταχυδρομείου.

Αναρχική Ομοσπονδία

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Saturday June 10, 2017 21:46 byΑναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

Στον αγώνα των μεταναστών εργατών στο κάτεργο του Κώστα Γεωργίου, αναγνωρίζουμε την πιο αυθεντική έκφραση εργατικής αλληλεγγύης, τέτοιας που οφείλει να αποτελεί έμπνευση και υπόδειγμα για όλους/ες μας. Γι’ αυτό στηρίζουμε και στεκόμαστε μέχρι την νίκη δίπλα στον απολυμένο εργάτη Ασίφ Μαχμούντ και στους συναδέλφους του: Γιατί η ίδια η σύγκρουση με την ασύδοτη εκμετάλλευση και τον αυταρχισμό, γέννησε έναν νέο κόσμο αλληλεγγύης και ισότητας. Και θα φροντίσουμε αυτός ο κόσμος να μεγαλώσει…

Απαιτούμε αξιοπρεπή ζωή και αυτή δεν χωράει την τρομοκρατία των εργοδοτών. Αλληλεγγύη στον Α.Μ και στους εργαζόμενους της «Κώστα Γεωργίου Α.Ε.»By Rocinante

Η εταιρεία πλαστικών «Κώστα Γεωργίου Α.Ε.» στον Αυλώνα, εκτός από τις πλαστικές και χάρτινες τσάντες που προμηθεύει τα καταστήματα του Σκλαβενίτη, των Jumbo, της Wind και αρκετών άλλων, μέσα από την ιστορία του εργάτη Ασίφ Μαχμούντ, έδειξε ότι ειδικεύεται και στο ξύλο, όταν το απαιτεί η περίσταση.

Για την ακρίβεια, όταν ο Ασίφ, εργάτης από το Πακιστάν, πήγε στις 30 του μήνα στο εργοστάσιο να ζητήσει τα χαρτιά της απόλυσής του και το πιστοποιητικό υγείας που είχε αφήσει όταν προσλήφθηκε, ο εργοδότης άρχισε να τον βρίζει χυδαία και να τον σπρώχνει. Κι ενώ ο Α.Μ. επέμενε να πάρει τα χαρτιά του, δέχθηκε εκ νέου επίθεση όχι μόνο από τον εργοδότη, αλλά και από τον γιό του, που τον γρονθοκοπούσαν τραυματίζοντάς τον. Η επίθεση σταμάτησε μόνο όταν μπήκαν στην μέση οι εργαζόμενοι που ήταν παρόντες.

Για τις «τσάντες με υπογραφή», όπως τις λανσάρει, αυτό φυσικά κάθε άλλο από «μεμονωμένο περιστατικό» δεν ήταν. Ο εργοδότης, που είναι γνωστός από παλιά και για τις τραμπουκικες και ρατσιστικές του συμπεριφορές, παραβιάζει συνεχώς τα εργατικά τους δικαιώματα και τις συλλογικές συμβάσεις. Οι 80 εργαζόμενοι, μετανάστες από το Πακιστάν επί το πλείστον, δουλεύουν 7 μέρες την βδομάδα, χωρίς καν διάλειμμα. Κι αν σταματήσουν για να φάνε τους αναγκάζει να μείνουν παραπάνω. Τους χρωστάει αργίες, νυχτερινά, υπερωρίες και προφανώς δεν τους προμηθεύει με «άχρηστα» πράγματα, όπως είδη υγιεινής και προστασίας. Τρώνε ανάμεσα στις μηχανές, δεν έχουν καθαρό πόσιμο νερό και στο ζεστό νερό που θα μπορούσαν να πλυθούν, έβαλε λουκέτο. Το σκηνικό της εργοδοτικής τρομοκρατίας συμπληρώνεται με κάμερες παρακολούθησης αλλά και μεγάφωνα που υπάρχουν παντού στο χώρο εργασίας για να δίνει ο Γεωργίου εντολές, θεωρώντας τους εργάτες σκλάβους του.

Εκείνοι όμως δεν μένουν άπραγοι, ούτε κάθονται να υπομένουν τον Γεωργίου για ένα κομμάτι ψωμί και αυτό σάπιο. Ήδη έχουν δημιουργήσει το δικό τους Σωματείο δηλώνοντας ξεκάθαρα στην εργοδοσία ότι είναι απέναντι του οργανωμένοι για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που το σκηνικό του ξυλοδαρμού, πυροδότησε την άμεση αντίδραση των συναδέλφων του απολυμένου που την ίδια μέρα κιόλας προχώρησαν σε αυθόρμητη απεργία διαρκείας την οποία χρησιμοποιούν ως όπλο κυρύσσωντας εκ νέου και στις 9,10 και 11 Ιουνίου.

Στον αγώνα των μεταναστών εργατών στο κάτεργο του Κώστα Γεωργίου, αναγνωρίζουμε την πιο αυθεντική έκφραση εργατικής αλληλεγγύης, τέτοιας που οφείλει να αποτελεί έμπνευση και υπόδειγμα για όλους/ες μας. Γι’ αυτό στηρίζουμε και στεκόμαστε μέχρι την νίκη δίπλα στον απολυμένο εργάτη Ασίφ Μαχμούντ και στους συναδέλφους του: Γιατί η ίδια η σύγκρουση με την ασύδοτη εκμετάλλευση και τον αυταρχισμό, γέννησε έναν νέο κόσμο αλληλεγγύης και ισότητας. Και θα φροντίσουμε αυτός ο κόσμος να μεγαλώσει…

Καλούμε στις 14 Ιουνίου στις 9 π.μ στα δικαστήρια Ευελπίδων που θα συνεχιστεί η δίκη του «Κώστα Γεωργίου Α.Ε.» μετά την μήνυση του Ασίφ για τον ξυλοδαρμό.

-ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΤΟΥΣ, ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΜΙΣΘΟΥ ΓΙΑ ΕΞΟΔΑ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ, ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΥΓΙΕΙΝΗΣ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

-ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΟΥΤΕ ΥΠΟΝΟΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑΣ ΜΑΝΩΛΑΔΑΣ

-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α.Ε

Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

... δεν βλέπουμε πια ουρές αυτοκινήτων των εργαζομένων που περιμένουν κάθε πρωί να περάσουν την πύλη του εργοστασίου. Δεν υπάρχουν πια εργοστάσια. Έχουν κλείσει ή έχουν μεταφερθεί στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας. Οι δημόσιες τράπεζες και οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας έχουν αποχωρήσει από τη χώρα ή πρόκειται να αποχωρήσουν. Το συνδικαλιστικό κίνημα, που κάλυπτε κάποτε το ήμισυ του απασχολούμενου εργατικού δυναμικού και συναγωνιζόταν το κράτος για οικονομική εξουσία, ως επί το πλείστον βρίσκεται σε άτακτη υποχώρηση.

Εργατική τάξη, μετανάστευση και κρίση στην Αυστραλία

Κάποιες πρώτες σκέψεις

Στο τέλος του 18ου αιώνα, η αγγλική εργατική τάξη (οι υφαντουργοί, οι εργάτες γης, οι εργάτες στη βιομηχανία σιδήρου, οι ανθρακωρύχοι και άλλοι κλάδοι), ζούσε κατά μεγάλο μέρος στην επαρχία. Εκεί απασχολείτο στο σπίτι ή σε μικρά εργαστήρια, με ισχυρές διασυνδέσεις στο χωριό ή τη ζωή της τοπικής ενορίας. Ωστόσο, από τις αρχές της δεκαετίας του1830, πολλοί εργάζονταν σε μεγάλα εργοστάσια κάτω από την πειθαρχία του επιστάτη και των μηχανικών ρολογιών.

Άρχισαν να μένουν σε άθλιες πόλεις όπως το Μάντσεστερ, το Λίβερπουλ και το Λιντς. Χιλιάδες και χιλιάδες εργάτες και οι οικογένειές τους στριμώχνονταν σε επικίνδυνες φτωχογειτονιές, όπου πέθαιναν νέοι και φτωχοί. Ο παλιός κόσμος είχε αρχίσει πλέον να μεταμορφώνεται.

Ο E.P.Thompson μας λέει ότι μακροπρόθεσμα και κατά μέσο όρο, αυτή η Βιομηχανική Επανάσταση έκανε τους Βρετανούς πλουσιότερους, αλλά έγινε διαμέσου μιας άκρατης εκμετάλλευσης και μιας ανάλγητης βίας, με σειρά οικονομικών ιδεών που επιβάλλονταν άνωθεν, εντελώς εχθρικές και ξένες από οποιαδήποτε αίσθηση συμμετοχής σε ένα κάποιο κοινό σχέδιο για το καλό όλων. Μια ιδεολογία δηλαδή που ενστερνίζονταν τα κάθε είδους αφεντικά και μόνο αυτά.

Γιατί αρχίζουμε αυτή την παρουσίασή μας με την κατάσταση της αγγλικής εργατικής τάξης; Μα, απλούστατα, γιατί αυτό υπήρξε και εξακολουθεί να υφίσταται (τηρουμένων των όποιων αναλογιών) και το πρόβλημα της Αυστραλίας επίσης. Γιατί κάτι παρόμοιο με την ιστορία του E.P.Thompson στην Αγγλία κατά τις τρεις πρώτες δεκαετίες του 1800 συνέβη και στην Αυστραλία καθ΄ όλη σχεδόν τη διάρκεια του 20ού αιώνα, αλλά κυρίως από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 μέχρι και σήμερα.

Και στη διαδικασία αυτή δεν λαμβάνουμε τόσο υπόψη τον βαθμό εξαθλίωσης, αλλά τον ρυθμό και την κλίμακα των κοινωνικών και οικονομικών αλλαγών που συνέβησαν. Ο μετασχηματισμός από τη βιομηχανική στη μετα-βιομηχανική εποχή ήταν τόσο ολοκληρωτικός, που δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι από κοινωνιολογικής άποψης ισοδυναμεί με μια εξαφάνιση, μια γενοκτονία.

Σε μόλις 30 χρόνια -το ίδιο χρονικό διάστημα που εκτείνεται από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 μέχρι σήμερα- μια οικονομία που προηγουμένως υπηρετούσε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (πάντα τηρουμένων των αναλογιών) το σύνολο της κοινότητας, τώρα υπηρετεί μια μικρή κατηγορία επενδυτών, κεφαλαιούχων, αφεντικών εν γένει, υποδουλώνοντας σε αυτούς όλους σχεδόν τους υπόλοιπους.

Λίγη ιστορία

Πώς, όμως, δημιουργήθηκε η Αυστραλία έτσι όπως την ξέρουμε; Για να καταλάβουμε πάνω-κάτω πώς δημιουργήθηκε το αυστραλιανό κράτος, η οικονομία και, βασικά, ο ιμπεριαλισμός (στην ευρύτερη Νοτιοανατολική Ασία) θα παραθέσουμε μερικά ιστορικά στοιχεία.

Υπολογίζεται ότι πριν από την άφιξη των λευκών αποικιοκρατών στην Αυστραλία, το 1788, ζούσαν σε ολόκληρη τη χώρα, σε αρμονία με το φυσικό περιβάλλον, εκατοντάδες χιλιάδες αυτόχθονες (για μερικούς 300.000, για άλλους μέχρι και 1.000.000) περίπου 50.000 χρόνια. Οι ιθαγενείς αυτοί λαοί της Αυστραλίας μιλούσανπερισσότερες από 250 γλώσσες και 700 διαλέκτους, είχαν τη δική τους κοινωνική και οικονομική οργάνωση, το δικό τους νομαδικό και συλλογικό πολιτισμό. Οι άνθρωποι αυτοί αποδεκατίστηκαν σταδιακά, εξαιτίας του βίαιου εποικισμού των λευκών Βρετανοαυστραλών, της εσκεμμένης εξάπλωσης στις τάξεις τους λοιμώξεων, επιδημιών και κάθε είδους ασθενειών καθώς και των εκάστοτε πολιτικών πολιτισμικής γενοκτονίας σε βάρος τους.

Πέρασαν αρκετές δεκαετίες μέχρι τα κινήματα κοινωνικής και πολιτικής αφύπνισης και χειραφέτησης να ξεκινήσουν δυναμικά τον αγώνα τους από τη δεκαετία του 1930 ακόμα, ώστε οι Αβοριγίνες της Αυστραλίας να ξαναμπούν επίσημα στον χάρτη της χώρας με το δημοψήφισμα του 1967, όταν αποφασίστηκε να καταμετρούνται για πρώτη φορά στις απογραφές (!) και τα ζητήματά τους να τα χειρίζεται η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της χώρας. Σήμερα, 700.000 περίπου από τα 24.000.000 κατοίκους της χώρας, αυτοπροσδιορίζονται ως «αυτόχθονες» ή «αυτόχθονης καταγωγής». Έτος-σταθμός στις σχέσεις τους με τους λευκούς ήταν το 1992 η απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου της χώρας, σύμφωνα με την οποία η Αυστραλία δεν ήταν «terra-nullius» (άδεια γη, όπως ισχυρίζονταν οι λευκοί), πριν την άφιξη των Βρετανών και ότι οι αυτόχθονες έχουν κυριαρχικά δικαιώματα γης και δύνανται να διεκδικήσουν αποζημιώσεις (αν και υπό προϋποθέσεις).

Αποφασιστικά βήματα θεσμοποιημένης εκμετάλλευσης

Το ομόσπονδο κράτος της Αυστραλίας συγκροτήθηκε το 1901. Βάσεις του ήταν, από τη μια πλευρά, ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους, νομοθετώντας, όμως, από την άλλη, την έννοια του πολίτη της χώρας κυρίως με βάση αυτήν του λευκού Βρετανοαυστραλού. Η πολιτική αυτή επικράτησε και κυριάρχησε μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Για του λόγου το αληθές, μια από τις πρώτες νομοθετικές πράξεις του νεοσύστατου κράτους, ήταν ο περιορισμός της μετανάστευσης. Στη χώρα έπρεπε να εγκαθίστανται λευκοί, άνθρωποι που προέρχονταν ως επί το πλείστον από την Ευρώπη.

Επίσης, στις αρχές του 20ού αιώνα, άτομα με διαφορετικά φυλετικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά, θεωρούνταν ξένα και κατώτερα της κατεστημένης και επικρατούσας αγγλοκελτικής παράδοσης και εν δυνάμει επικίνδυνα.

Ο ξένος, ο μετανάστης, ο φυλετικά εκτός της κυρίαρχης βρετανοαυστραλιανής κοινωνίας, γίνεται εν μέρει κοινωνικά αποδεκτός, αλλά μόνο ως νομοταγής οικονομική μονάδα, μόνο, δηλαδή, ως εργαζόμενος και, μάλιστα, εκμεταλλευόμενος πολλαπλά. Ούτε λόγος να γίνεται για τη διατήρηση ή ανάπτυξη των ιδιαίτερων εθνοτικών και πολιτισμικών του καταβολών και παραδόσεων και σε όποιες περιπτώσεις επιτρέπεται κάτι τέτοιο, αυτό πρέπει να συνάδει και να συμμορφώνεται με την επικρατούσα πολιτική.

Από εκεί και πέρα, η «γιγάντωση» της Αυστραλίας, καθίσταται ζήτημα και οικονομικής ανάπτυξης αλλά και προστασίας της λεγόμενης εθνικής ασφάλειας. Αυτό που επιτεύχθηκε μεταπολεμικά με τα προγράμματα μαζικής μετανάστευσης είναι επικό. Από τη μια, το αυστραλιανό κράτος κατάφερε, ανάμεσα σε άλλα, να τριπλασιάσει τον πληθυσμό της χώρας και να φέρει στη χώρα μετανάστες από περισσότερες από 150 και πλέον διαφορετικές χώρες, από την άλλη, όμως, κατορθώθηκε να μην αλλοιωθεί ο κυρίαρχος αγγλοκελτικός χαρακτήρας της αυστραλιανής κοινωνίας.

Έτσι, ενώ ο ξένος, ο μετανάστης, είναι αρκετά ορατός στο νεοσύστατο κράτος, ο αυτόχθονας, ο ιθαγενής, εντούτοις, καθίσταται και θεσμικά αόρατος, χωρίς να καταγράφεται η παρουσία του στις απογραφές, μέχρι το 1967 και χωρίς να του αναγνωρίζεται το δικαίωμα ιδιοκτησίας -στην ίδια του τη γη- μέχρι και το 1992!

Αλλά ακόμα και για τους λευκούς νομιμόφρονες νοτιοευρωπαίους μετανάστες (Έλληνες, Ιταλούς, Γιουγκοσλάβους κ.ά.), η προπολεμική Αυστραλία ήταν ιδιαίτερα σκληρή και αφιλόξενη χώρα. Τα φακελώματα και οι περιορισμοί την περίοδο εκείνη, οι βίαιες εξεγέρσεις και εκρήξεις εναντίον των μη αγγλικής καταγωγής μεταναστών, ειδικά την περίοδο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, είναι μερικές ενδεικτικές περιπτώσεις ανοιχτής εχθρότητας.

Η ίδρυση μεταναστευτικών κοινοτήτων και ο πρωταγωνιστικός ρόλος τους μπορεί, από τη μια, να στόχευε στη διατήρηση της πολιτισμικής ταυτότητας των μεταναστών, αλλά στόχευε και στην πολιτισμική τους πειθάρχηση, δηλαδή στην προώθηση του μοντέλου του καλού, συνεργάσιμου, νομοταγούς, υποτακτικού και μη διαμαρτυρόμενου προς την κυρίαρχη κουλτούρα και άποψη, μετανάστη. Αυτή η θέση υποστηριζόταν και εξακολουθεί να προωθείται και μέχρι σήμερα από τις μεταναστευτικές εφημερίδες και ΜΜΕ, την εκκλησία και τους επικεφαλείς των μεταναστευτικών οργανώσεων και φορέων.

Πολυπολιτισμός στην υπηρεσία του νεοσυντηρισμού και της εξατομίκευσης

Μεταπολεμικά, με αφορμή την εμπειρία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η σύναψη συμμαχικών σχέσεων της Αυστραλίας με διάφορες ευρωπαϊκές χώρες (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) και η απαρχή της μαζικής μετανάστευσης, η οποία απορροφήθηκε σε κάθε πτυχή της οικονομικής δραστηριότητας και, κυρίως, στον χώρο της ανειδίκευτης βιομηχανικής εργασίας (αυτοκινητοβιομηχανία, αλλά και κατασκευή μεγάλων έργων), αποδείχθηκαν πραγματικά κάτι παραπάνω από επικερδείς, άκρως χρυσοφόρες πολιτικές για το αυστραλιανό κεφάλαιο.

Για να προχωρήσει, μάλιστα περισσότερο στην κατεύθυνση όλο και μεγαλύτερου κέρδους, το αυστραλιανό κεφάλαιο συνεπικουρούμενο από το κράτος, και για να το επιτύχει όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα, υιοθέτησε από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1990 -περίοδο κατά την οποία ανήλθε στην επιφάνεια ο νεοσυντηρητισμός- την αρχή του φιλελεύθερου πολυ-εθνισμού / πολυ-πολιτισμού, ένα ιδεολόγημα που αυτοπροβλήθηκε ως ο ουδέτερος εγγυητής των εκπαιδευτικών, πολιτισμικών, εργασιακών και άλλων δικαιωμάτων των παλαιών και νέων μεταναστών, χωρίς, βέβαια, όπως είπαμε και πριν, να απολέσει ή να απεμπολήσει τα λευκά βρετανοαυστραλιανά χαρακτηριστικά του.

Έτσι, μέσω μιας καθαρά εξατομικευμένης «ισοπολιτείας» και «ισονομίας» των μεταναστών, ο μη βρετανοαυστραλιανός πληθυσμός της χώρας οδηγήθηκε σε μια κατά πολύ ανώδυνη ενσωμάτωσή του στον κορμό της λευκής Βρετανοαυστραλίας. Την ίδια στιγμή οι κυρίαρχοι λευκοί απαλλάχθηκαν από το βάρος της βίαιης κατάκτησης και του αποκλεισμού των ιθαγενών και αυτό γιατί οι κυρίαρχοι λευκοί αποτελούν τη μόνη και ήδη δοκιμασμένη κοινωνική ομάδα που μπορεί να διασφαλίσει την εθνική συνοχή της χώρας.

Από την άλλη, οι παλαιοί μετανάστες εξακολουθούν στην ουσία να παραμένουν αιώνια ξένοι, μιας και -ειδικά τα τελευταία 15 χρόνια- οι σχετικά νέες μεταναστευτικές κοινότητες (κυρίως μουσουλμάνοι) αντιμετωπίζονται καχύποπτα από την κυρίαρχη εθνικότητα ως οι εν δυνάμει επικίνδυνοι, τρομοκράτες, ανατρεπτικοί «αιώνια ξένοι».

Η καταστροφή του πνεύματος της κοινότητας

Έτσι, φτάσαμε στο σημερινό σημείο όπου πολλοί Αυστραλοί απολαμβάνουν πλέον τα οφέλη της ασφαλούς, πλήρους απασχόλησης – αν και πλέον σημειώνονται ήδη ανησυχητικοί κραδασμοί.

Και αυτό γιατί δεν βλέπουμε πια ουρές αυτοκινήτων των εργαζομένων που περιμένουν κάθε πρωί να περάσουν την πύλη του εργοστασίου. Δεν υπάρχουν πια εργοστάσια. Έχουν κλείσει ή έχουν μεταφερθεί στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας. Οι δημόσιες τράπεζες και οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας έχουν αποχωρήσει από τη χώρα ή πρόκειται να αποχωρήσουν. Το συνδικαλιστικό κίνημα, που κάλυπτε κάποτε το ήμισυ του απασχολούμενου εργατικού δυναμικού και συναγωνιζόταν το κράτος για οικονομική εξουσία, ως επί το πλείστον βρίσκεται σε άτακτη υποχώρηση.

Η ασφάλιση, η πλήρης απασχόληση, οι διακοπές, η αναρρωτική άδεια και όλα αυτά, σε πολλούς κλάδους έχουν εξαλειφθεί ή τείνουν να εξαλειφθούν. Το όνειρο της εργατικής τάξης για ιδιοκατοίκηση, για κοινωνική άνοδο μέσω της απόκτησης φθηνής γης, ίσων εκπαιδευτικών ευκαιριών και άλλα, είναι υπ’ ατμόν.

Μέσα σε μόλις 30 χρόνια, η αυστραλιανή εργατική τάξη, με τα εργοστάσια και τα συνδικάτα, την ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών και των κοινοτήτων, έχει σχεδόν εξαφανιστεί… Με μια «επανάσταση». Η αυστραλιανή εργατική τάξη έχει ήδη σοβαρό πρόβλημα ταυτότητας.

Από την άλλη πλευρά, οι πολιτικοί και οι οικονομολόγοι που έφεραν την αυστραλιανή εργατική τάξη σ’ αυτή την κατάσταση, ανερυθρίαστα τα ονομάζουν όλα αυτά «μεγάλη εποχή της οικονομικής μεταρρύθμισης». Δεν φοβούνται ποτέ να διατυμπανίζουν τις «επιτυχίες» τους. Όποιος ξέρει αγγλικά και μπορεί να μπει στους δικτυακούς τόπους εφημερίδων όπως η Australian Financial Review ή η The Australian, οποιαδήποτε ημέρα της εβδομάδας, μπορεί να το διαπιστώσει ξεκάθαρα αυτό. Ωστόσο, τίποτα από όλα αυτά δεν αντικατοπτρίζει την πλήρη ιστορία.

Και η πλήρης αλήθεια είναι πιο δραματική, πιο ηθικά φορτωμένη και λιγότερο μονόπλευρη. Το διάστημα μεταξύ 1983 και 2015, η Αυστραλία έχει βιώσει όχι απλώς μια καλοήθη οικονομική μεταρρύθμιση, αλλά μια κοινωνική και οικονομική επανάσταση τόσο μεγάλη όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία της, η οποία βέβαια δεν έχει γίνει για καλό και θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά. Αυτή είναι η αληθινή ιστορία της σύγχρονης αυστραλιανής πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ιστορίας: εδώ συνέβη μια επανάσταση κατά την οποία ηττήθηκαν οι άνθρωποι.

Θα οδηγηθούμε σε νέα φτώχεια;

Πριν από τρεις δεκαετίες, ο μέσος μισθός στην Αυστραλία ήταν 12 δολάρια την ώρα, για έναν υπάλληλο πλήρους απασχόλησης. Παρά το ότι η χώρα βρίσκεται σε τροχιά συνεχούς ανάπτυξης για σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα, οι δομικές αλλαγές στο εργατικό δυναμικό της χώρας έχουν οδηγήσει στην εμφάνιση μιας νέας τάξης χαμηλά αμειβόμενων εργατών στους οποίους αποδίδεται το φαινόμενο της πτώσης των τιμών μίας σειράς αγαθών και υπηρεσιών.

Αυτό, ωστόσο, αποτελεί δίκοπο μαχαίρι, γιατί μπορεί οι χαμηλοί μισθοί να ευνοούν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, την ίδια στιγμή, όμως, υπονομεύουν την εγχώρια ζήτηση και την ανάπτυξη. Οι εργοδότες μεταχειρίζονται πολλά μέσα για να μειώσουν το κόστος εργασίας, είτε προσλαμβάνοντας περισσότερους εργαζόμενους μερικής ή περιστασιακής απασχόλησης είτε εκπαιδευόμενους και/ή μετανάστες με προσωρινή βίζα. Ειδικότερα, στον τομέα της λιανικής πώλησης και της εστίασης, η τάση είναι να βασίζεται η αγορά στην εργασία χαμηλά αμειβόμενου δυναμικού. 


Πρόσφατα, η Αυστραλιανή Στατιστική Υπηρεσία έδωσε στη δημοσιότητα την εθνική έκθεση μισθών, η οποία καταγράφει τον χαμηλότερο ρυθμό ανάπτυξης στην ιστορία της: 0,5% για το πρώτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους ή 2,1% μέχρι τον Ιούνιο.

Το σημαντικότερο είναι ότι αυτή η τάση δεν είναι μόνο συνεχής, αλλά και αυξητική. Στην έρευνα του Ιουλίου καταγράφηκε πτώση 0,1% στην ανεργία, κυρίως λόγω της αύξησης της μερικής απασχόλησης, η οποία πλέον αφορά το 32% των εργαζομένων, δηλαδή έναν στους τρεις εργαζόμενους. Αυτή η αύξηση στη μερική απασχόληση γίνεται εις βάρος της πλήρους απασχόλησης.

Επιχειρώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, διαμέσου του υπουργού Οικονομικών, Scott Morrison, τόνισε ότι αυτό σημαίνει ότι η Αυστραλία έχει μία πιο ευέλικτη αγορά εργασίας, κάτι που είναι θετικό, τόσο για τους εργαζόμενους, όσο και για τους εργοδότες. 


«Ξέρω ότι κάποιοι βλέπουν κάποιες δουλειές υποτιμητικά, εγώ όμως δεν το κάνω. Μια δουλειά είναι μία δουλειά και το να έχουμε περισσότερες είναι καλό» δήλωσε ο υπουργός.

Η θέση του ευθυγραμμίζεται πλήρως με την θεωρία που θέλει τις εργασίες μερικής απασχόλησης και τις χαμηλότερα αμειβόμενες θέσεις ως καλύτερες από την ανεργία, ωστόσο δεν αγγίζει το κρίσιμο ερώτημα για τις επιπτώσεις που έχει αυτό στην αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και την απειλή στη γενικότερη κατανάλωση που μπορεί να προκαλέσει στασιμότητα του ρυθμού ανάπτυξης της οικονομίας. 

Είναι το στεγαστικό η βόμβα στα θεμέλια;

Επίσης, η Αυστραλία βρίσκεται στη μέση μιας κρίσης όσον αφορά την οικονομικά προσιτή στέγαση. Τα ενοίκια σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Αυστραλίας είναι δυσβάσταχτα για τους χαμηλόμισθους. Αυτά έχουν εκτοξευθεί σε τέτοια ύψη ώστε μερικοί ενοικιαστές αναγκάζονται να πληρώνουν έως και το 85% του εισοδήματός τους για να μένουν κάπου!

Σύμφωνα με διάφορους φορείς και μελέτες έχει διαπιστωθεί ότι «οι μισθωτοί μεσαίων εισοδημάτων οδηγούνται σε κατάσταση στρες, καθώς τα υψηλά ενοίκια “μασούν” τα εισοδήματά τους που δεν μπορούν να αντισταθμίσουν την άνοδο του κόστους στέγασης. Κατά την τελευταία δεκαετία, τα ενοίκια στις πρωτεύουσες των Πολιτειών της χώρας έχουν αυξηθεί κατά 52%, αναγκάζοντας πολλούς ανθρώπους να μένουν έξω από τα κέντρα των πόλεων και στη δημιουργία τεράστιου στεγαστικού άγχους σε όσους μένουν σε αυτά.

Οι υψηλές τιμές του σπιτιού κάνουν την ιδιοκατοίκηση μη ρεαλιστικό όνειρο για πολλούς. Η μέση αναλογία των τιμών των κατοικιών στο εισόδημα στο Σίδνεϊ είναι εννέα προς ένα, σε σύγκριση με 6,2 προς ένα στη Νέα Υόρκη και 7,3 προς ένα στο Λονδίνο. Ακόμη και η Αδελαΐδα είναι πιο ακριβή από ό,τι η Νέα Υόρκη!

Κατά μέσο όρο, οι τιμές των κατοικιών φθάνουν τα $995.804 στο Σίδνεϊ και τα $726.962 στη Μελβούρνη. Πολλά νοικοκυριά έχουν ήδη τεράστια χρέη προς την εκπλήρωση του «αυστραλιανού ονείρου”. Τα χρέη των στεγαστικών δανείων είναι πλέον 120% του ΑΕΠ της Αυστραλίας, το ψηλότερο ποσοστό στον βιομηχανικό κόσμο.

Δεν έχει αποκλεισθεί το ενδεχόμενο ότι κατά την επόμενη δεκαετία, η Αυστραλία ίσως αντιμετωπίσει κύμα κατασχέσεων σπιτιών και πτωχεύσεων, παρόμοιων με εκείνες στις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη των Bill Randolph και Laurence Troy (από το Futures Research Centre, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Sydney Morning Herald τον περασμένο Μάρτη, κατονομάζεται σειρά κυβερνητικών πολιτικών -όπως το λεγόμενο negative gearing και η έκπτωση κατά 50% επί του φόρου κεφαλαιουχικών κερδών για τους επενδυτές ακινήτων- ως υπεύθυνες για την κρίση και την οικονομική πιστότητα.

Οι Randolph και Troy περιέγραψαν την επιδείνωση της κατάστασης, η οποία είναι «τόσο κερδοφόρα και επιδοτούμενη από την κυβέρνηση", ως "φορολογία τρέλας και εθνικό σκάνδαλο". Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι στεγαστικές πολιτικές που δίνουν προτεραιότητα στους επενδυτές σε βάρος της ευημερίας των απλών ανθρώπων, έχουν πυροδοτήσει τη στεγαστική κρίση. Από τη δεκαετία του 1980, τα δύο από τα μεγάλα κόμματα της Αυστραλίας (Φιλελεύθεροι και Εργατικοί - τα οποία είναι και τα μόνα που εναλλάσσονται στην κυβέρνηση) έχουν εφαρμόσει πολιτικές με βάση τις οποίες μειώθηκαν τα φορολογικά έσοδα, αλλά ταυτόχρονα τροφοδοτήθηκε η κερδοσκοπία ακινήτων.

Οι πολιτικές αυτές, ωστόσο, δεν είναι η πηγή της κρίσης. Η πηγή είναι το γεγονός ότι η στέγαση αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα που πρέπει να αγοράζεται και να πωλείται, και όχι ως βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.

Δεν υπάρχει καμία έλλειψη κατοικιών στην Αυστραλία. Σύμφωνα με την Sydney Morning Herald, 90.000 σπίτια είναι επί του παρόντος άδεια στο Σίδνεϊ. Παρόμοια έκθεση που δημοσιεύθηκε από την Prosper Australia αποκάλυψε ότι 82.724 ακίνητα, δηλαδή το18,9% αυτών των ακινήτων που ανήκουν σε επενδυτές ή το 4,8% των διαθέσιμων κατοικιών στην πόλη, είναι σήμερα ακατοίκητα στη Μελβούρνη.

Την ίδια στιγμή, πάνω από 105.000 άνθρωποι είναι άστεγοι και επιπλέον 173.000 “λιώνουν” σε λίστες αναμονής δημόσιας στέγασης σε όλη τη χώρα.

Κανένα από τα μεγάλα κόμματα δεν έχει κάποια πρόταση, ένα σχέδιο για την επίλυση της κρίσης της στέγασης. Όταν ρωτήθηκε πώς θα επιλύσει την κρίση της στέγασης, ο ομοσπονδιακός πρωθυπουργός Malcolm Turnbull είπε στο Ραδιόφωνο του ABC ότι οι πλούσιοι γονείς θα πρέπει να «πληρώνουν» και να αγοράζουν τα σπίτια των παιδιών τους…

*Μέλος του Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) και των εκδοτικών ομάδων των www.anarkismo.net και www.infos.ca και υπεύθυνος του “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης” στο http://ngnm.vrahokipos.net


**Το κείμενο γράφτηκε για και δημοσιεύτηκε στο 5ο τεύχος της πολιτικής επιθεώρησης 'Κοινωνικός Αναρχισμός".

image bone.jpg 0.04 Mb

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Thursday June 01, 2017 18:34 byΕλευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης

Οι αρχαιολόγοι που απολύθηκαν βρέθηκαν μπλεγμένες σε ένα επιχειρηματικό και πολιτικό αλισβερίσι δημιουργίας εντυπώσεων, όπου υπουργοί και εργολάβοι συναγωνίζονται σε «αποτελεσματικότητα» αλλά είναι μαζί όταν πρόκειται να «επαναφέρουν στην τάξη» τους εργαζόμενους.

Αλληλεγγύη στην απεργία των αρχαιολόγων

Οι εργασιακές συνθήκες στα εργοτάξια και τα σκάμματα του Μετρό στη Θεσσαλονίκη μας απασχολούν ξανά, αυτή τη φορά εξαιτίας της απόλυσης δύο συμβασιούχων αρχαιολόγων στο σκάμμα του Συντριβανίου, απολύσεις που η εταιρία έκανε μετά από υπουργική εντολή(!) Μετά τα εργατικά ατυχήματα του τελευταίου διαστήματος, κάποια από τα οποία ήταν θανατηφόρα, ήρθαν τώρα οι απολύσεις για να μας ξαναθυμίσουν ότι οι εργαζόμενοι είναι αναλώσιμοι, όταν πρόκειται για την «ανάπτυξη». Η πρόφαση, αυτή τη φορά, ήταν οι καθυστερήσεις στην πρόοδο του έργου, για τις οποίες φυσικά ευθύνεται πάντα ο εργαζόμενος και τόσο περισσότερο, όσο πιο χαμηλά είναι στην ιεραρχία.

Οι αρχαιολόγοι που απολύθηκαν βρέθηκαν μπλεγμένες σε ένα επιχειρηματικό και πολιτικό αλισβερίσι δημιουργίας εντυπώσεων, όπου υπουργοί και εργολάβοι συναγωνίζονται σε «αποτελεσματικότητα» αλλά είναι μαζί όταν πρόκειται να «επαναφέρουν στην τάξη» τους εργαζόμενους.

Οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης στεκόμαστε δίπλα στον δίκαιο αγώνα των συμβασιούχων αρχαιολόγων και απαιτούμε την άμεση ανάκληση των απολύσεων. Την ίδια στάση οφείλουν να έχουν όλοι οι εργαζόμενοι της πόλης και πολύ περισσότερο οι συνάδελφοι που δουλεύουν στο Μετρό σε οποιοδήποτε πόστο. Όλα τα σωματεία πρέπει να σταθούν δίπλα στον αγώνα των αρχαιολόγων, αλλιώς ξεκάθαρα στηρίζουν τα συμφέροντα της εργοδοσίας.

Κανένας – καμία μόνη απέναντι στην αυθαιρεσία υπουργών και εργοδοτών

Άμεση ανάκληση των απολύσεων

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης

http://ese-thessalonikis.gr/

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Workplace struggles

Mon 26 Jun, 11:33

browse text browse image

Credit: eNCA / Xoli Mngambi imageSAFTU: The tragedy and (hopefully not) the farce Jun 22 20:31 by Mandy Moussouris 0 comments

12311094_1697455980474713_9086228949900891244_n.jpg imageΣτηρίζουμε την ε`... Jun 22 18:47 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

diepagg.jpg imageΑπαιτούμε αξιοπρ... Jun 10 21:46 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

metanasteysi_sto_exoteriko.jpg imageΑυστραλία: Εργατ_... Jun 09 18:08 by Δημήτρης Τρωαδίτης* 0 comments

2017_05_sticker.jpg imageΑλληλεγγύη στην ^... Jun 01 18:34 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης 0 comments

4projectofposterthecenteroftextileworkersinbelgiumtoreduceworkinghours1938surrealisme1496085446954_r13myyd.jpg imageΟι ζωές μας ενάντ ... May 31 18:54 by Συλλογικότητες 0 comments

ergasiaka_5_17_thersitis_.jpg imageAπό την αναδιάρθρ ... May 29 19:58 by Θερσίτης, χώρος ραδιουργίας & ανατροπής 0 comments

18620433_1162661047213463_4012854343119008300_n.jpg image¡Apoyemos el paro nacional de l@s trabajador@s y el boicot en Walmart y subsidiarias! May 26 17:03 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

1demayo201755101.jpg imageMujeres, precariedad y feminismo: desafíos del movimiento sindical May 16 05:45 by María Carrasco y Alejandra Villegas 0 comments

textLA RIVOLTA OPERAIA DEL 19 APRILE 1968 May 05 02:34 by Gianni Sartori 2 comments

0000.jpg image[Chile] El movimiento sindical ante la coyuntura May 05 02:06 by Frente Sindical 0 comments

11.png imageΞανακάνουμε τον `... May 01 19:59 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Ημαθίας 0 comments

2.jpg imageMay Day 2017 May 01 08:56 by Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) 0 comments

pano.jpg imageΤιμή στους επανα`... May 01 08:48 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

capture1_2.jpg imageΠρωτομαγιά 2017 - Η πά ... Apr 30 21:12 by Πρωτοβουλία Εργαζομένων Ανέργων Σύρου Μυκόνου 0 comments

capture1_1.jpg imageΠρωτομαγιά 2017 - Η πά ... Apr 30 20:57 by Πρωτοβουλία Εργαζομένων Ανέργων Σύρου Μυκόνου 0 comments

18052473_120332000281462827_1754088053_o.jpg imageΟι ταξικοί αγώνε`... Apr 30 20:52 by ΕΣΕ - FAU 0 comments

capture1.jpg imageΠρωτομαγιά 2017 - Η πά ... Apr 30 20:52 by Πρωτοβουλία Εργαζομένων Ανέργων Σύρου Μυκόνου 0 comments

text[Brésil] Appel à la grève générale Apr 28 23:16 by CAB 0 comments

solidarity.jpg image1 Maggio 2017-Per una trasformazione autogestionaria della vita sociale Apr 28 14:48 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

greve_geral_cab2.png image[BRAZIL] Call for general strike, friday, april 28 Apr 28 07:14 by CAB 0 comments

Protest imageStrike in Cachoeirinha Apr 26 15:43 by Municipal Workers’ Union of Cachoeirinha, Rio Grande do Sul, 0 comments

textLotte operaie in Italia tra conquiste, autonomia, speranze e sconfitte. Apr 24 21:23 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

safe_image.jpg imageΜικρό εργαλείο γ_... Apr 20 17:44 by ΕΣΕ Θεσσαλονίκης 0 comments

gsee.jpg imageΟι εμποροϋπάλλη_... Apr 08 10:07 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση - ΕΣΕ 0 comments

standwithbusworkers.jpg imageSuccessful secondary pickets bring public transport to a halt in Ireland Mar 31 18:04 by Andrew 0 comments

17626668_1508526595825560_1799299064694025669_n.jpg imagevideoRepression and Imprisonment in Cachoeirinha, Brazil Mar 31 01:36 by Coordenação Anarquista Brasileira 1 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_17626668_1508526595825560_1799299064694025669_n.jpg imageRepressão e prisões em Cachoeirinha Mar 31 01:13 by Solidariedade 0 comments

wp_20160611_002_1.jpg imageΣυγχαρητήριο μήν... Mar 24 15:32 by ΕΣΕ Αθήνας 0 comments

20170203062_thumbnail.jpg imageΣυμπαράσταση στη... Mar 23 17:46 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ Αθήνας) 0 comments

more >>
© 2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]