user preferences

elsewhere / anarchist movement / opinion / analysis Thursday May 18, 2017 11:50 byZaher Baher

This article covers the current military situation in Rojava. While the PYD and Syrian Democratic Party are getting closer and closer to UNited States some of the anarchists and anarchist-communists are happy with that . The Article tries to bring the attention of those anarchists that the partnership between them is in the interest of US and its allies in Europe and the region . In the end, Rojava, might lose what it has been achieved so far.

We, supporters of Rojava, should be worried about its partnership with the United States.
By: Zaher Baher
17th May 2017
The political and military balance in Syria is constantly changing. Relations between the Syrian Democratic Forces (SDF), co-founded by People’s Protection Units (YPG), and in turn Russia and US constantly ebb and flow. The dynamic behind these changes has very little to do with ISIS. In fact, it all depends on the respective interests of the great powers and their struggle against one another to establish predominant power there.
The past year has seen a steady erosion of the US position in Syria vis-à-vis Russia, who has since overtaken it. Russia’s heavy involvement in Syria and becoming a major ally with Turkey has changed many things. The relative inactivity of the USA has given the opportunity to Russia, Turkey and Iran to play a significant role in making decisions there.
Under Trump’s new administration this has changed somewhat. He probably has a different approach to Syria. While US still is one of the major powers in the world, it cannot sit and do nothing in the region especially in Syria.
After a long pause, Trump has decided to ally with SDF against ISIS to defeat them in Raqqa regardless of Turkey’s position and reaction. Trump has now approved a deal to supply arms including heavy weapons to SDF directly, seeing them as the most effective and reliable force especially after the SDF capture of Tabqa City from ISIS. The US administration is at present more than any other time determined in recapturing Raqqa, the ISIS de facto capital. It is now quite clear that the US administration and SDF and the People’s Democratic Party (PYD) are getting very close to one another to the point that SDF strife to achieve what the US wants to achieve, even though this can be at the expenses of what have been achieved so far in Rojava.
We supporters of Rojava should be very worried about the current development in relation to Democratic Self-administration and the Movement of Society (Tev-Dem). We should be concerned because of the following consequences:
First: It is a matter of influence for the US while seeing that Russia almost controlled the situation and managed to take Turkey onto its own side. US wants to be very active before losing its power there. It wants to play the major role and achieve its own goal, this can be only done through SDF and PYD. There is no doubt that the US is more concerned about its own interests rather than Kurdish interests in Rojava.
Second: To contain SDF and PYD, to make them a tool by using them for their own interest. This is the best way to make PYD and SDF lose their credibility in Syria, the region, Europe and elsewhere.
Third: The current attitude of the US towards Rojava and arming SDF directly might be an effort to cut them off from PKK and decrease PKK influence over developments in Rojava.
Fourth: There is no doubt that whatever happens will now make Turkey more furious against both YPG and PKK. This could create a greater backlash from Turkey. It may repeat last month’s military operations against YPG or even extend these military operations into Rojava and against YPG & PKK in Shangal, in Iraqi Kurdistan.
Fifth: With Russia’s displeasure against the SDF and PYD, Assad could be influenced to change Syria’s attitude towards them in the future if not now. If Rojava had chosen the Russian side instead of USA, it could have been much better because Russia is more reliable as an ally than the US. It looks like Assad will stay in power after the defeat of ISIS. Assad normally listens to Russia very diligently. In this case, there was a greater chance under pressure of Russia that Assad would have let Rojava pursue a better future than what US and Western countries may decide for them.
Sixth: Intensifying and prolonging the current war causing Rojava a great deal of dislocation. Continuation of the war costs SDF so many lives and makes them weaker and weaker. The stronger and the bigger the size of SDF in Rojava is, the more it must necessarily be dependent on one of the major power, in the meantime Rojava will be weaker. The more SDF achieves militarily, the more socially and economically can actually be lost in Rojava. The more powerful SDF and PYD become, the less power the local self-administration and Tev-Dem will have. The number of SDF fighters alone is estimated to be 50,000. Just imagine even 10.000 instead of working militarily, working in the fields and cooperatives or building school, hospitals, parks and houses, by now Rojava would have been somewhere else.

Seventh: Often I have mentioned in my articles that a successful Rojava – successful in the way we were hopping – depended on a couple of factors or as a minimum one to preserve the experiment. One was expanding Rojava’s movement at least to a couple of more countries in the region. The other factor was international solidarity. However, neither happened. If one thing can now preserve Rojava, it is ISIS and the opposition forces in Syria holding out against the odds. In short only a prolonged anti-ISIS military campaign can preserve Rojava.

In my opinion after defeating ISIS in Kobane’s region, YPG should have suspended it military operations except in self-defence of its establish perimeter. After defeating ISIS in Kobane region and the greater intervention of US and Russia, UPG and PYD should have withdrawn from the war. PYD should have dealt with the situation better and withdrawn from power for Tev-Dem and let the rest of the population to make their own decisions about peace and war. Clearly the current nature, direction and the potential course of the present war in Rojava has completely changed. It is a war of the major powers, European governments and the regional governments over securing interests and sharing domination.

The situation at the moment looks very grim. It appears that once ISIS has been defeated in Mosul and Raqqa then more than likely war will start involving Rojava and PKK in Qandil and Shangal. These calculation are being made by Barzani, head of the Kurdistan Regional Government (KRG), Turkey and perhaps also Iran and Iraq with the blessing of the US, Russia and Germany. Such a war may start by the end of August or September after the military defeat of ISIS in Mosul and Reqqa.

Zaherbaher.com

internacional / miscellaneous / opinión / análisis Tuesday May 16, 2017 18:55 byJosé Antonio Gutiérrez D.

Artículo publicado originalmente en la Revista Mala, No.20 (Enero 2016), en Santiago de Chile.


El alma esquizofrénica del proyecto europeo

Europa se desmorona. Lleva siglos desmoronándose, salvo unos 40 años de estabilidad que nos muestran ahora como si hubiera sido la regla, cuando fue la excepción. Crece el escepticismo ante el proyecto europeo, se fortalecen los fundamentalismos, de la religión cristiana y del libre mercado, y la ultra-derecha de raigambre fascista alza su horrenda cabeza. Un atentado explosivo, unos tiroteos, muertos, y todos los aparatos de seguridad entran en alerta máxima, se restringe la libertad de prensa, la libertad de expresión, la de movimiento, todas esas mil libertades que sumadas no hacen una Libertad verdadera. El Estado sigue afinando sus aparatos represivos con la excusa del terrorismo islamista pero más bien parece que lo que busca es reprimir a todo quien se oponga al proyecto de la Europa global, fundado en el neoliberalismo a destajo y el expansionismo. Aunque los islamistas en armas y quienes buscamos una sociedad igualitaria y libertaria seamos dos pájaros diferentes, antagónicos irreconciliables, el omnipotente Estado (que busca hacerse aún más omnipotente) nos echa a todos al mismo saco. Por eso es que dicen que una gallina nunca se ríe cuando despluman al pavo.

También hay algunas resistencias, luchas y amagues de proyectos alternativos desteñidos y desaguados, con una retórica que se queda corta de las soluciones de fondo que el momento reclama. Pero el ambiente reinante es de reacción profunda. Y no es para menos. Aunque la mitología de la socialdemocracia europea nos haga creer que el “proyecto europeo” es la tierra de las mieles del Estado de bienestar, que todas sus instituciones se han construido en la base de los derechos humanos (que pisotean cada vez que se enfrentan a gente que no tiene más que su humanidad para defenderse), lo cierto es que ese proyecto europeo es bastante contradictorio. Siempre lo ha sido. Es más, la esencia misma del proyecto europeo es la contradicción. En última instancia, Europa es la cuna del capitalismo, el sistema de las contradicciones por excelencia, que produce por una parte las condiciones para un dinamismo sin precedentes en la historia de la humanidad, y por otra las bases para su misma negación. No andaba equivocado el ecuatoriano Agustín Cueva cuando decía que el desarrollo del capitalismo no es sino el desarrollo de una serie específica de contradicciones.

Europa y su historia es un campo de disputa. Europa no sólo ha parido la socialdemocracia y el liberalismo, sino también parió a Hitler, a Mussolini, a la Inquisición, a Thiers, todos cruzados en la defensa de la civilización. Y también produjo a los revolucionarios que colectivizaron la industria y la tierra en la España y en la Italia revolucionarias, a los sans-culottes que celebraron cuando a un rey se le cortó la cabeza y a la sombra de su guillotina declararon los derechos del hombre y del ciudadano (la mujer tendría que esperar un poco más). Inscribieron los derechos humanos y en fuego escribieron también el derecho a la rebelión, como el derecho madre que da sentido a todos los otros. ¿Quiénes son más europeos? Esta pregunta no tiene respuesta fácil. Es más, es una pregunta que carece de sentido. Las cosas sencillamente son lo que son, aunque a veces también son lo que podrían ser.

Así de contradictorio es el autodenominado viejo Continente. Viejo en relación a nosotros, que somos el Nuevo Mundo, los pueblos sin historia, esas tierras lejanas donde no ocurrió nada que valga la pena sino hasta que llegaron esos pro-hombres de Pizarro y Cortés a traernos la civilización y, cómo no, la lengua –claro, como antes la gente se comunicaba con señales de humo… Pero así como nos trajeron el colonialismo y el capitalismo, también nos importaron de contrabando algunas ideas útiles para ayudar a superarlo. Como una empresa farmacéutica multinacional, creó la enfermedad y el antídoto. Anarquistas es una palabra de origen griego. Como democracia. Fascismo, en cambio, viene del latín. Pero todo es de raíz clásica, viene de esa lucha por el corazón del proyecto europeo: si el proyecto hegemónico y colonialista, o si el proyecto libertario y emancipador que se ha expresado en más de una revolución.

El tiempo presente en Europa corre a favor de los amigos de la reacción. Incluso la izquierda se ha vuelto insoportablemente reaccionaria. El momento de los revolucionarios no ha llegado. Y no llegará mágicamente. Nos queda solamente nadar contra la corriente y defender cada derecho y cada una de esas libertades chiquitas edulcoradas que tanto sangre y sudor costaron, precisamente en momentos en que el público a gritos pide que rueden cabezas, que se erijan más rejas, que se construyan muros contra ese mundo amenazante que hay allí afuera. Pero acá también hay pueblo, y como todo pueblo, hay mil razones para amarlo y mil razones para odiarlo. Y son las mismas contradicciones de este sistema esquizofrénico las que se encargarán de despertar ese gigante dormido, ese Marat que los pueblos europeos llevan dentro… junto al Bismarck y a la Thatcher que también llevan dentro y que esos sí que están bien despiertos.

José Antonio Gutiérrez D.
1 de diciembre, 2015

bolivia / peru / ecuador / chile / workplace struggles / opinión / análisis Tuesday May 16, 2017 05:45 byMaría Carrasco y Alejandra Villegas

La incorporación de la mujer al mundo del trabajo asalariado es una tendencia que avanza progresivamente, impulsada por la modernización de los procesos productivos y el incremento de la así llamada “flexibilización laboral”, que en nombre de una supuesta mayor libertad para disponer del propio tiempo, da pie a empleos de baja calificación y bajos salarios.

Estos empleos convocan mayoritariamente a las mujeres, quienes son impelidas a estas formas de trabajo bajo el argumento de que estas les permiten “una mayor conciliación de la vida familiar y la vida profesional”, de modo que, amparado este discurso en una sociedad que asume que el cuidado y las tareas del hogar y de la crianza son “tarea de mujeres”, legitiman estas formas precarias de empleo.

Si bien es cierto ha habido políticas que buscan habilitar a que estas tareas de cuidado sean un trabajo compartido, como pudiera ser el postnatal parental, solo un 1% de quienes podrían haberlo solicitado lo han hecho; esto, más que dar cuenta de que esta se trate de una política “innecesaria” o “no requerida” por los trabajadores, da cuenta de que es una política infértil en la medida en que no va de la mano con un impulso hacia la corresponsabilidad parental en el sentido amplio, que implique un esfuerzo político hacia la emancipación de las mujeres del trabajo doméstico y de crianza, y que permita que -por ejemplo- el cuidado de los recién nacidos no sea una obligación y derecho exclusivo de las madres, como lo es hoy. No solo se trata de la injusticia de esta división sexual del trabajo de crianza, sino que esta asignación exclusiva de este trabajo a las mujeres participa también de la discriminación que sufren por estar “en edad fértil”.

Además las condiciones de ingreso al trabajo asalariado son distintas y peores en el caso de las mujeres, sino que también se ven afectadas por una brecha salarial que valoriza su trabajo en un 20% menos en promedio con respecto al de un hombre que realiza la misma labor, llegando al 30% en trabajos mayor calificados, siendo uno de los índices más altos de brecha salarial en Latinoamérica según datos de la Dirección del Trabajo.

El trabajo de las mujeres en las economías neoliberales, como la de nuestro país, es “flexible” y precario, ambos conceptos indisociables: esta precariedad está dada por una transitoriedad de las labores asalariadas de las mujeres, que en su carácter de empleo flexible no permiten la generación de identidades fuertes sobre la base de la organización. El “contexto normativo”, la regulación que existe en el mercado del trabajo, carece de derechos establecidos que den respuesta a las necesidades de las mujeres.

Es un desafío concreto, hoy, para el movimiento de las trabajadoras y trabajadores, el superar la precariedad del trabajo femenino y la vulnerabilidad social asociada al solo hecho de ser mujer, y tener por ello asignada una responsabilidad inconciliable entre el mundo del trabajo y el trabajo doméstico.

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Λαϊκοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Tuesday May 16, 2017 05:02 byΕλευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας

17 του Μάη όλοι και όλες ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ και συμμετέχουμε στις Πανελλαδικές Απεργιακές κινητοποιήσεις. Απεργούμε όλες και όλοι εμείς που κράτος και αφεντικά ληστεύουν τα αιματοβαμμένα μεροκάματα μας. Αγωνιζόμαστε μαζικά ενάντια σε όλους αυτούς που κλέβουν τις ζωές μας και παλεύουμε όλες και όλοι εμείς που στις δικές μας πλάτες αυξάνουν τα κέρδη τους τα αφεντικά. Απεργούμε κάθε ένας και κάθε μία από μας που μας ζητάνε να συνηθίσουμε την αλυσίδα στον λαιμό μας για τα υπερκέρδη των τραπεζών και την σωτηρία του ανθρωποβόρου καπιταλισμού.

ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΤΙΠΟΤΑ, ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ, ΑΠΕΡΓΩ!

17 του Μάη όλοι και όλες ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ και συμμετέχουμε στις Πανελλαδικές Απεργιακές κινητοποιήσεις. Απεργούμε όλες και όλοι εμείς που κράτος και αφεντικά ληστεύουν τα αιματοβαμμένα μεροκάματα μας. Αγωνιζόμαστε μαζικά ενάντια σε όλους αυτούς που κλέβουν τις ζωές μας και παλεύουμε όλες και όλοι εμείς που στις δικές μας πλάτες αυξάνουν τα κέρδη τους τα αφεντικά. Απεργούμε κάθε ένας και κάθε μία από μας που μας ζητάνε να συνηθίσουμε την αλυσίδα στον λαιμό μας για τα υπερκέρδη των τραπεζών και την σωτηρία του ανθρωποβόρου καπιταλισμού.

ΟΧΙ! ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΤΑΧΤΟΥΜΕ!

Δεν θα γίνουμε σκλάβοι. Αρνούμαστε να δεχτούμε τον θάνατο που μας ετοιμάζουν. Εργοδοτικές δολοφονίες σε καθημερινή βάση, απάνθρωπη βία και εγκληματική καταστολή του ανταγωνιστικού κινήματος οι μόνιμες τακτικές αφεντικών και κράτους. Οι άνθρωποι της καθημερινής επιβίωσης και του αγώνα, δεν θα σταματήσουμε να παλεύουμε ενάντια στις εγκληματικές πολιτικές τους, που αφεντικά και κράτος εφαρμόζουν στην λογική της «επιχειρηματικότητας» και της «ανάπτυξης». Δεν θα πάψουμε ποτέ να αγωνιζόμαστε για τα δίκια μας, τη λευτεριά και τις ζωές μας.

Καταγγέλλουμε και καταδικάζουμε την αστική συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, – όπως και κάθε αστική κυβέρνηση – που με τις απολυταρχικές και αυταρχικές μεθόδους ποινικοποίησης και δίωξης των ταξικών – κοινωνικών αγώνων, των αγωνιζόμενων εργαζομένων και των σωματείων τους, την βίαιη κατάργηση και καταστολή των οριζόντιων και αυτοοργανωμένων χώρων και δομών της κοινωνίας, την επί της ουσίας ανθρωποθηρία συνανθρώπων μας, προσφύγων και μεταναστών, «κερνάει» σκλαβιά, χολή, μίσος και μισανθρωπιά την κοινωνία και τους εργαζόμενους/ες.

Αντιστεκόμαστε στην υπογραφή μνημονίων για τα κέρδη των τραπεζών, των δανειστών και του εγχώριου ή μη κεφαλαίου, ξεπουλώντας αυτά που ανήκουν σε όλες/ους μας. Αντιστεκόμαστε στη νομοθέτηση της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων, στον μηδενισμό των συντάξεων, στην απελευθέρωση του ορίου των απολύσεων, στην ποινικοποίηση των απεργιών και τη νομιμοποίηση εξαντλητικών ωραρίων και άθλιων συνθηκών απλήρωτης εργασίας χωρίς καμία προστασία και ασφάλεια για τους εργαζόμενους/ες.

Αντιστεκόμαστε στις επιλογές κράτους και αφεντικών που καταργούν Κυριακές και αργίες, που απαλλάσσουν την εργοδοσία από τις ευθύνες της για τις εργοδοτικές δολοφονίες, που σκοτώνουν το πενιχρό εισόδημα αυτοαπασχολουμένων, που ξεπουλούν αδίστακτα δημόσια αγαθά, που με την διάλυση και το ξερίζωμα δημόσιων κοινωνικών δομών και με την εξοντωτική φορολογία και τη σταδιακή κατάργηση του αφορολογήτου που επιβάλλεται. όλα αυτά αποτελούν τη μεγαλύτερη επίθεση εναντίον μας.

Για την εφαρμογή και την επιβολή των καταστροφικών, αντεργατικών μνημονιακών μέτρων, η αριστερό-ακροδεξιά αστική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχει στο πλευρό της την αστική «δικαιοσύνη», τις κρατικές, βάρβαρες δυνάμεις καταστολής, την εγκληματική δολοφονική φασιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής και βέβαια τα συστημικά – καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία φροντίζουν με την σειρά τους, να προπαγανδίζουν και να διαδίδουν τα «αδιέξοδα» και την τρομοκρατία που επιβάλουν τα διεθνή και ντόπια συμφέροντα των αφεντικών.

Όπλα μας ενάντια στα μνημόνια και σε κάθε τι που μας σκοτώνει και μας σκλαβώνει, η αλληλεγγύη, η αυτοοργάνωση, οι ταξικοί και οι κοινωνικοί αγώνες μας.

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ! ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ! ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΕΧΤΟΥΜΕ! ΑΛΛΟ ΘΑΝΑΤΟ, ΣΚΛΑΒΙΑ ΚΑΙ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ Η ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΝΙΞΕΙ 17 ΜΑΗ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ!

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Λαϊκοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Tuesday May 16, 2017 04:59 byΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΑΘΗΝΑ 10:30 ΠΟΡΕΙΑ, Μουσείο, στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων βάσης ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 9:00 ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗ, Τσιμισκή με Αριστοτέλους 10:00 ΠΟΡΕΙΑ, Καμάρα, στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων βάσης ΗΡΑΚΛΕΙΟ 9:00, ΠΟΡΕΙΑ, Άγαλμα Βενιζέλου

Μια απο τα ίδια ή μια καινούρια αρχή;

Το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί με τις αλυσίδες είναι να τις συνηθίσεις. Ηδη, εδώ και 7 χρόνια, ανά τακτά χρονικά διαστήματα κράτος και κεφάλαιο \\\"δαγκώνουν\\\" κι ένα νέο κομμάτι από τα τελευταία μέσα επιβίωσης του κόσμου της εργασίας. Μοιάζει με φυσικό φαινόμενο κάθε 1,5 χρόνο, μετά απο μια \\\"αγωνιώδη\\\" περίοδο υποτιθέμενων διαπραγματεύσεων του ελληνικού κράτους με τους πάτρωνές του, την ΕΕ και το ΔΝΤ, να ανακοινώνονται οι νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, να χάνονται νέα εργατικά δικαιώματα, να υποτιμάται η τάξη μας όλο και πιο πολύ. Ούτε καν η φρασεολογία δεν αλλάζει απο ΠΑΣΟΚ σε ΝΔ και από ΝΔ σε ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι όμως φυσικό φαινόμενο. Είναι πολιτικό φαινόμενο που παράγεται απο την αγωνιστική αποστράτευση της καταπιεζόμενης κοινωνίας. Κι αυτό σημαίνει ένα πράγμα: θα υποτιμηθούμε ακόμα περισσότερο. Τα σημερινά μέτρα είναι ο προάγγελος των επόμενων που είναι ο προάγγελος των μεθεπόμενων. Ωσπου το κεφάλαιο να πετύχει την πλήρη κυριαρχία πάνω σε κάθε πτυχή των ζωών μας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, για όποιον/α ξέρει πολιτική ιστορία έκανε ότι υποσχέθηκε. Όχι σε εμάς. Αλλά στο καθεστώς που πάντοτε υπηρετεί η καθεστωτική αριστερά και η σοσιαλδημοκρατία. Αφομοίωσε τη δυναμική της κοινωνικής αντεπίθεσης των πρώτων μνημονιακών χρόνων, την έσυρε στον εξευτελισμό της κάλπης και μετά την αντάλλαξε με μια θέση όχι μόνο στην εξουσία σήμερα, αλλά και ως σταθερός πόλος του νέου δικομματισμού τα επόμενα χρόνια. Οχι άσχημα για ευρωκομμουνιστές του 4%, πολύ άσχημα για όλους εμάς. Γιατί ο καλύτερος τρόπος να συνηθίσεις τις αλυσίδες σου είναι αυτός που σου υπόσχεται να στις βγάλει να σου πει πως είναι τελικά απαραίτητο να τις φοράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το καλύτερο δώρο, η πιο σίγουρη λύση για το κράτος και το κεφάλαιο που στην ιστορική περίοδο που ζούμε έχει αποφασίσει να τα \\\"μαζέψει\\\" όλα.

Και να λοιπόν που είμαστε μπροστά σε ένα νέο μνημόνιο.

Καλούμε τον κόσμο να πλαισιώσει τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις που θα καλεστούν και την απεργία στις 17 Μάη. Να τις πλαισιώσει χωρίς καμιά αυταπάτη ότι όσο αυτές μένουν περιορισμένες στο γεγονός της ψήφισης δεν θα είναι τίποτα άλλο από αγωνιστικά τελετουργικά που δίνουν ένα κάποιο μήνυμα δυσαρέσκειας. Να τις πλαισιώσει έχοντας στο νου πως από την ίδια εκείνη στιγμή πρέπει να αρχίσει μια νέα διαδικασία. Μια διαδικασία πολιτικής και κοινωνικής στράτευσης, συμμετοχής και σχεδιασμένης αντεπίθεσης σε όλα τα μέτωπα: στο πεζοδρόμιο, στο δρόμο, στη δουλειά, στη γειτονιά. Έναν αγώνα που θα κρατήσει καιρό και θα είναι δύσκολος. Τόσο δύσκολος, όσο χειρότερη έχει γίνει η ταξική μας θέση και η δυνατότητα εκβιασμού της εξουσίας πάνω μας. Το κόστος της παραίτησης το πληρώνουμε ήδη και την επόμενη φορά που θα γίνει ψήφιση \\\"μνημονίων\\\" θα είναι ακόμα μεγαλύτερο από ότι σήμερα. Όσο ανεχόμαστε τις αλυσίδες αυτές θα γίνονται βαρύτερες.

Τα ψέματα έχουν τελειώσει από καιρό, όσο αποφεύγουμε τη μάχη τόσο θα γνωρίζουμε την ήττα. Με αφορμή αυτό το μνημόνιο να ξεκινήσουμε μια νέα περίοδο αγωνιστικής και πολιτικής ανασυγκρότησης, συμμετοχής και σύγκρουσης. Ώσπου το χέρι του κόσμου της εργασίας να γίνει ισχυρό και να προκαλέσει τον φόβο στο κράτος και το κεφάλαιο.

Ώσπου να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη μας και απαλλαχτούμε μια και για πάντα από τα καπιταλιστικά παράσιτα και τους κάθε χρωματικής απόχρωσης διαχειριστές της εξουσίας και των ζωών μας.

Χρειαζόμαστε μια καινούρια αρχή.

Ολοι στους δρόμους.

ΑΘΗΝΑ
10:30 ΠΟΡΕΙΑ, Μουσείο, στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων βάσης

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
9:00 ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗ, Τσιμισκή με Αριστοτέλους
10:00 ΠΟΡΕΙΑ, Καμάρα, στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων βάσης

ΗΡΑΚΛΕΙΟ
9:00, ΠΟΡΕΙΑ, Άγαλμα Βενιζέλου

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

anarchist-federation.gr
info@anarchist-federation.gr
twitter: twitter.com/anarchistfedGr
fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Wed 24 May, 23:45

browse text browse image

hand_fist_punch_water_77012_1920x1080800x450.jpg imageΗ (έμμεση) ιδιωτικ&#... May 24 20:08 by αναρχική ομάδα cumulonimbus 0 comments

9788485735921.jpg imageReseña del libro de José Luis Carretero Miramar “Eduardo Barriobero: Las Luchas de un Jaba... May 24 15:46 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

textL'EUSKARA, la lingua degli "Indiani d'Europa" (i baschi) May 22 23:06 by Gianni Sartori 0 comments

O ex-deputador federal Eduardo Cunha e o futuro ex-presidente Michel Temer imageAnálise da crise política do início da queda do governo Temer May 21 23:19 by Bruno Lima Rocha 0 comments

textCampaign of Hate. Russia and ‘Gay Propaganda’ May 21 23:06 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

no_hagan_objetivo_militar.jpg imageLlamado a la solidaridad con procesos comunicativos de Colombia May 21 04:09 by Rebeldía Contrainformativa & CEP Enraizando 0 comments

thessaloniki_3.jpg imageΟι κινητοποιήσει... May 20 16:26 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

18601216_1797218623923391_1697630022_n.jpg imageΚινητοποιήσεις 17-18... May 20 16:21 by αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

textEUSKADI TA ASKATASUNA, una storia lunga sessanta anni May 20 06:08 by Gianni Sartori 0 comments

18057648_10209517627674561_6863660973845875269_n.jpg imagePreparan resistencia en Cacahuatepec ante la presencia de grupos paramilitares y despojo ... May 19 16:42 by Demián Revart 0 comments

whatsappimage20170518at11.13.57imp.jpg imageUna semana sangrienta para México; 7 trabajadores agrícolas y 2 periodistas asesinados por... May 19 16:26 by Demián Revart 0 comments

8ca2d88053be4241927f7a2855c650eb.jpeg imageStop the threats of the Mexican State against our militant comrade Adrián! May 19 16:07 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

Fotografía tomada durante la "Minga de trabajo y pensamiento" en Corinto, el 9 de mayo. imageCuando re-sentir se vuelve una razón para acallarnos May 19 03:12 by CEP-Enraizando 0 comments

logoindex.gif imageDès maintenant, passons de la défiance à la résistance sociale ! May 18 21:36 by Relations Extérieures de la CGA 1 comments

e127_09_5.jpg imageΓια το φράγμα Πεί ... May 18 20:53 by Αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

img_0485.jpg imageWe, supporters of Rojava, should be worried about its partnership with the United States. May 18 11:50 by Zaher Baher 0 comments

p_04_03_2017.jpeg imageEl alma esquizofrénica del proyecto europeo May 16 18:55 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

1demayo201755101.jpg imageMujeres, precariedad y feminismo: desafíos del movimiento sindical May 16 05:45 by María Carrasco y Alejandra Villegas 0 comments

wp_20160611_002.jpg imageΔεν ελπίζω τίποτ^... May 16 05:02 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας 0 comments

12311094_1697455980474713_9086228949900891244_n.jpg imageΜια απο τα ίδια ή μ&... May 16 04:59 by ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ 0 comments

ggf.jpg imageΙδρυτική διακήρυ... May 15 18:26 by Quieta Movere 0 comments

textVICENZA IN MANO NEMICA May 14 19:43 by Gianni Sartori 0 comments

cecenia_1.jpg imageΑλληλεγγύη στα θa... May 13 18:33 by Alternativa Libertaria/fdca 1 comments

apergia_17.jpg imageΓενική Απεργία May 13 14:16 by αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

textNO G7, ne G8 o G20 - Vogliamo Libertà, Uguaglianza, Solidarietà. May 13 02:21 by CIB Unicobas 0 comments

text17 Mai : Journée Internationale Contre l’Homophobie. Tchétchénie mais pas seulement. May 13 00:32 by Alternativa Libertaria / FdCA 1 comments

cecenia.jpg image17 maggio, giornata internazionale contro l’omofobia. May 12 23:40 by Alternativa Libertaria/fdca 0 comments

textMay 17, International Day Against Homophobia. Chechnya but not only May 12 23:38 by Alternativa Libertaria/fdca 1 comments

18268138_1883155208567027_1260829059249659582_n.jpg imageΤουρκία - 1η Μάη 2017 May 12 18:11 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

textItalia, Bari: NO G7 May 11 19:33 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

more >>
© 2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]