user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
venezuela / colombia / luchas indígenas / opinión / análisis Friday May 19, 2017 03:12 byCEP-Enraizando

Pero hay algo en lo que se equivoca el Estado al creer que estrujando unas cuántas personas, incluso comunicadoras, podrán acabar el proceso de Liberación de la Madre Tierra, y es que el Estado cree que todos son de su condición, pero las comunidades liberadores, ahora caminando a la autogestión y a la autonomía, se nutren de todos los aportes que puedan hacer quienes re-sientan la Madre Tierra, y se lancen a desalambrarla, pero aquí las comunidades precisamente en su ejercicio de autonomía, han podido darse cuenta que ellas mismas pueden producir y además, re-crear los medios de comunicación, economía, cultura y de su propia sociedad.

Se suele decir que que es “mejor una paloma en mano a cientas volando”, y es un dicho muy común de la sociedad colombiana. No ha habido mejor forma de plasmar este dicho en la realidad que lo que ha hecho el Estado colombiano al proceso de Liberación de la Madre Tierra. El Estado ha cogido con su mano a unas cuantas palomas, unos cuantos seres vivos en libertad, que no solo se han quedado la libertad para ellos sino que saben que la libertad solo es libertad si se comparte con los demás.

Por eso mismo el Estado los ha alcanzado con esa mano, esa mano negra que puede hacer su trabajo sucio, y los ha estrujado hasta quitarles la vida. Además, en esta ocasión, viendo que por mucho que ha estrujado hasta la muerte a Lorenzo Largo, Belisario Camacho, Guillermo Pavi, Pedro Poscué, Javier Oteca y Daniel Bastos, también ha alcanzado a acallar una de las muchas expresiones de la voz de la Madre Tierra. Ha alcanzado a un comunicador, pero no cualquier comunicador sino uno que ha dejado la posibilidad de los lujos, del prestigio; por ser un canal, un medio por el cual la Madre Tierra comunica a sus hijos, su voluntad, que no es sino el ejercicio de desalambrarla de la maquinaria voraz de muerte que la tiene sometida a la explotación. Han atacado a alguien de Enraizando, uno de los tantos procesos dentro de ese hermoso abanico que se llama Liberación de la Madre Tierra, y que incluso hasta ingenuamente se cree re-sintiendo a la Madre Tierra, y que está pudiendo ayudar a regresar a su seno a quienes han sido sometidos por la racionalidad capitalista a la confusión, a quienes el capital los ha sesgado con su espectáculo de consumo. Ese herido que nos duele profundamente, es alguien que comprendiendo que la comunicación no es un ejercicio individual, sino colectivo, ha generado espacios de reflexión, de re-creación de los saberes ancestrales de tal forma que sea la misma comunidad la que comunique, siendo él solo un dinamizador más.

En el proceso de re-sentir la Madre Tierra, de querer liberarla, las comunidades liberadores se han tenido que ganar aún más el desprecio del capital, porque su postura ha cambiado de la mera resistencia a la predica capitalista, sino que ahora, no solo negándose a recibir esta predica, son capaces de replicar, de decir una forma, una visión del mundo, de la tierra, diferente, que no está sometida al capital, su visión pasa de la resistencia a la transformación, y es ahí cuando el Estado se preocupa.

Y es que los que pilotean la maquinaria del capital, se han dado cuenta que asesinar liberadores no sirve, porque nos duele, sí, nos duele mucho; pero como liberadores que son, regresan a su seno, para que estos sigan manifestándose alrededor de ella. Mejor dicho, los liberadores que mueren, no mueren en realidad, simplemente se transforman, se vuelven la memoria viva, en su espiralidad atraviesan la comunidad empujándola cada vez más a liberarla. Jamas se van, siempre está allí, y más porque la comunidad está constantemente recordándolos; porque lo comunican, porque no se les olvida; porque la lucha contra el poder es la lucha contra el olvido, y las comunidades indígenas saben muy bien de luchar contra el poder. Es así que el Estado ha cambiado de estrategia y esta vez, ha querido atacar la misma raíz del pensamiento nasa, los ha querido someter al olvido, ha querido quitarles una expresión de su voz, una de las muchas que tiene, una que les permite recordar, que les permite vivir de sus ancestros y para sus descendientes. El Estado ha mostrado su intención clara, la suya no es sino la de someter al olvido a las comunidades indígenas, para poder exterminarlas como siempre ha querido. Sea a través del sometimiento cultural, y convertirlos en los ‘ciudadanos’ o en la ‘sociedad civil’, o cuando estos no se dejan, por el medio físico, acallándolos, aislándolos y aplastándolos con todo su aparataje de violencia directa.

Pero hay algo en lo que se equivoca el Estado al creer que estrujando unas cuántas personas, incluso comunicadoras, podrán acabar el proceso de Liberación de la Madre Tierra, y es que el Estado cree que todos son de su condición, pero las comunidades liberadores, ahora caminando a la autogestión y a la autonomía, se nutren de todos los aportes que puedan hacer quienes re-sientan la Madre Tierra, y se lancen a desalambrarla, pero aquí las comunidades precisamente en su ejercicio de autonomía, han podido darse cuenta que ellas mismas pueden producir y además, re-crear los medios de comunicación, economía, cultura y de su propia sociedad. La comunicación se re-crea con los mayores, con la tulpa, con el fogón en la cocina, y en todo espacio de la vida. No van a poder acallarnos a todos, porque es que somos más que el Estado, que es una cosa chiquítica, que se supone según dicen grandes intelectuales debería estar al servicio de nosotros, pero que ha sido tomado o siempre estuvo tomado por una minoría, una mafia al servicio de la economía de los pocos. Ante este desafío, las comunidades han decidido construirse como gobierno propio, como autonomía, y es así como pudiendo re-crearse como sociedad libre, el estado jamas podrá descabezarla, porque esta no tiene líderes.

france / belgique / luxembourg / divers / article de fond Thursday May 18, 2017 21:36 byRelations Extérieures de la CGA
featured image

Communiqué de la Coordination des Groupes Anarchistes suite à l'élection présidentielle en France

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Περιβάλλον / Γνώμη / Ανάλυση Thursday May 18, 2017 20:53 byΑναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”

Για το φράγμα Πείρου - Παραπείρου στην περιοχή της Δυτικής Αχαΐας
Εισήγηση της αναρχικής ομάδας "δυσήνιος ίππος" στην πολιτική εκδήλωση για το νερό που πραγματοποιήθηκε στις 28 Απρίλη 2017 στην Πάτρα, στο πλαίσιο του διημέρου εκδηλώσεων για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΧΑΪΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΕΡΓΟΛΑΒΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΠΕΙΡΟΥ-ΠΑΡΑΠΕΙΡΟΥ

Ο Πείρος είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της δυτικής Αχαίας. Πηγάζει από τα ανατολικά του όρους Ερύμανθος υψομέτρου 2.224μ και εκβάλλει στον Πατραϊκό κόλπο. Η λεκάνη απορροής του είναι η μεγαλύτερη στη δυτική Αχαΐα. Στην αρχική του πορεία είναι στενός, βαθύς και πολύ ορμητικός. Σε όλη τη διαδρομή του αναπτύσσονται στις όχθες πλατάνια, μέχρι την περιοχή της Βαλμαντούρας όπου ξεκινά ο κάμπος. Στην πεδιάδα του Πείρου η κοίτη γίνεται πιο αβαθής και το νερό λιγότερο ορμητικό. Το ποτάμι εκβάλλει στο Δήμο Δύμης, κοντά στην αρχαία πόλη Ώλενο, στον οικισμό Παραλία Αλισσού. Στις όχθες του υπήρχε και η αρχαία πόλη Φαρραί. Στη διαδρομή του, ο Πείρος, δέχεται πλήθος χειμάρρων όπως ο Παραπείρος, το Πουρνολάγκαδο, το Τρανολάγκαδο και το Μεσολάγκαδο. Ο Παραπείρος αποτελεί τον κυριότερο κλάδο του Πείρου. Πηγάζει από τις κορυφές προφήτης Ηλίας, Πυργάκιον, ψηλή Τούρλα και Γρανίτης του Ερύμανθου.

Ο Πείρος κατά καιρούς είχε διάφορα ονόματα, όπως Καμενίτσα, Μέλας, Νεζερίτικο, Πρέβεδος και στην αρχαιότητα Αχελώος. Στην αρχαιότητα στις εκβολές του υπήρχε άλσος πλατάνων, όπου είχαν τόσο βαθιές κουφάλες που άνθρωποι ζούσαν μέσα σε αυτές. Υπάρχουν πολλές εκδοχές και παραδόσεις για το όνομα. Το Πείρος ή Πίερος το πήρε από τον Πείρο γιο του Κρόνου και πατέρα των Μουσών. Μια άλλη εκδοχή είναι να προήλθε από το ρήμα πείρω που σημαίνει διαπερνώ, όπως ο ποταμός διαπερνά τον Ερύμανθο. Άλλη εκδοχή επίσης είναι ότι πήρε το όνομα του από τον βασιλιά της Ηπείρου Πύρρο, που στην προσπάθεια του να περάσει το ποτάμι στην περιοχή της Βαλμαντούρας, ήταν τόση η ορμή του Πείρου, ώστε παρέσυρε την χρυσή του άμαξα.

ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΠΕΙΡΟΥ-ΠΑΡΑΠΕΙΡΟΥ ΚΑΙ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΡΩΝ ΣΤΗ ΔΥΤ. ΑΧΑΪΑ

Η υπόθεση γύρω από την εκμετάλλευση του νερού στη δυτική Αχαία ξεκινάει από τη δεκαετία του 1960 όταν στο πλαίσιο ενός γενικότερου προγράμματος του Υπουργείου Γεωργίας μελετήθηκε η δυνατότητα αξιοποίησης των λεκανών Πείρου και Παραπείρου. Στον αρχικό σχεδιασμό μάλιστα προβλεπόταν η κατασκευή τεσσάρων φραγμάτων στα χωριά Θεριανό και Βαλμαντούρα στον ποταμό Πείρο, στο χωριό Αστέρι στον Παραπείρο και στα Λουσικά στο χείμαρο Σερδίνης.

Σχεδόν 30 χρόνια αργότερα, και αφού ο σχεδιασμός της αξιοποίησης των νερών της ευρύτερης περιοχής πέρασε από διάφορα στάδια, τα οποία δεν υλοποιούνταν κυρίως λόγω του μεγάλου κόστους των έργων που απαιτούνταν, εκπονήθηκε τελικά από το Υπουργείο Γεωργίας σχέδιο αξιοποίησης των νερών των ποταμών Πείρου και Παραπείρου. Στο σχέδιο αυτό προβλεπόταν η κατασκευή φράγματος στη θέση Αστέρι στον ποταμό Παραπείρο, ύψους 60m περίπου. Στο σχεδιασμό προβλεπόταν η ενίσχυση του ταμιευτήρα με ποσότητες νερού από την ορεινή περιοχή του ποταμού Πείρου, με την κατασκευή φράγματος εκτροπής στη θέση Βαλμαντούρα και τη διοχέτευση των υδάτων με αγωγό. Για πολλά ακόμα χρόνια μελετούνταν η συνδυασμένη αξιοποίηση των υδάτων των ποταμών Πείρου και Παραπείρου με σκοπό την ενίσχυση της ύδρευσης του πολεοδομικού συγκροτήματος της Πάτρας, της ΒΙΠΕ Πάτρας και των πεδινών και παραλιακών κοινοτήτων της ευρύτερης περιοχής της ΒΔ Αχαΐας. Στο πλαίσιο αυτό εκπονήθηκε η Μελέτη Σκοπιμότητας των έργων, με πρωτοβουλία της Εταιρίας Διαχείρισης Τεχνικής Βοήθειας.

Το Φράγμα Πείρου – Παραπείρου είναι ένα έργο που βρίσκεται, ακόμα και σήμερα, υπό κατασκευή στην περιοχή της ΒΔ Αχαίας. Το έργο είναι αρχικού προϋπολογισμού 130 εκατομμυρίων ευρώ και, όπως διατείνονται οι υποστηρικτές του, με την εκμετάλλευση των νερών του ποταμού Πείρου αναμένεται να λυθεί το πρόβλημα ύδρευσης της Πάτρας, της Βιομηχανικής Περιοχής της Πάτρας και συνολικά της Βορειοδυτικής Αχαίας.
Δημοπρατήθηκε το 2005 και ξεκίνησε το 2006 από την Μηχανική ΑΕ. Αρχική πρόβλεψη ήταν η ολοκλήρωση των εργασιών στις αρχές του 2014 ενώ από τα μέσα του 2013 αναμένονταν οι πρώτες συγκεντρώσεις νερών. Το έργο στο παρελθόν έχει συναντήσει πολλά εμπόδια και προβλήματα που έχουν καθυστερήσει την ολοκλήρωση των εργασιών του.

Με την αποπεράτωση του φράγματος θα δημιουργηθεί μια τεχνητή λίμνη που με τα νερά της θα κατακλύσει το χωριό Τόσκες, που από το το 2009 έχει ερημώσει γι' αυτό τον λόγο.

Το φυσικό αντικείμενο του έργου περιλαμβάνει χωμάτινο φράγμα ταμίευσης στο χωριό Αστέρι, χαμηλό φράγμα υδροληψίας από σκυρόδεμα στην Βαλμαντούρα και αγωγό μεταφοράς νερού ο οποίος θα είναι από χαλυβδοσωλήνες και θα οδηγεί τα συλλεγμένα νερά από το φράγμα της Βαλμαντούρας στον ταμιευτήρα του φράγματος στο Αστέρι.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Σήμερα, η εξαφάνιση μεγάλου μέρους τού πυκνού πευκοδάσους στους πρόποδες τού Ερύμανθου, η αισθητή μείωση της ποσότητας των υδάτων, η διάνοιξη τεράστιων δρόμων με συνέπεια την παρεμπόδιση της ελεύθερης και ασφαλούς κυκλοφορίας των άγριων ζώων, η εκτροπή τού ποταμού Παραπείρου, οι αποψιλώσεις δένδρων από κερδοσκόπους ξυλείας και οι παράνομες αμμοληψίες έχουν προκαλέσει ήδη μια ανεπανόρθωτη καταστροφή στα παραποτάμια οικοσυστήματα, στην πανίδα και χλωρίδα της περιοχής, στο φυσικό ρου του νερού με ανυπολόγιστες μελλοντικές συνέπειες για το τοπικό οικοσύστημα.

Μελλοντικά, το έργο θα προκαλέσει σημαντικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις στην περιοχή, πολλές από τις οποίες θα είναι μακροχρόνιες και μη αναστρέψιμες. Συγκεκριμένα, με βάση περιβαλλοντικές μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο ακαδημαϊκών εργασιών, διαπιστώνεται πως υπάρχει μεγάλος κίνδυνος αλλαγής του κλίματος με κατακόρυφη αύξηση της υγρασίας στην ευρύτερη περιοχή, της θερμοκρασίας και της ποιότητας των υδάτων. Επίσης, θα παρατηρηθεί σημαντική αλλαγή και στη σύσταση της μορφολογίας του εδάφους με κίνδυνο κατολισθήσεων εξαιτίας της διάβρωσης, ενώ από τη συγκράτηση των φερτών υλικών στο φράγμα, θα παρατηρηθεί σταδιακά και υποχώρηση της ακτογραμμής, σε μια περιοχή που ήδη είναι εμφανής η υποχώρηση των παράκτιων ζωνών εξαιτίας των ακραίων καιρικών φαινομένων και της κλιματικής αλλαγής. Παράλληλα, εκτιμάται μέχρι και οριστική απομάκρυνση ορισμένων ζωικών ειδών από την περιοχή κατασκευής των έργων, λόγω παραγωγής θορύβου και απώλειας της φυσικής βλάστησης. Ακόμα, η παραποτάμια βλάστηση (δέντρα, θάμνοι) θα καταστραφεί, ενώ σταδιακά το οικοσύστημα από χειμάρριο μετατρέπεται σε λιμναίο. Επιπτώσεις θα υπάρξουν και στο ατμοσφαιρικό περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία από την επιβάρυνση της ατμόσφαιρας της περιοχής με συγκεντρώσεις ρύπων.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΙΝΕΙ, ΚΡΑΤΟΣ ΚΕΡΝΑΕΙ...

Η Μηχανική ΑΕ, κατασκευαστική εταιρεία συμφερόντων του βιομήχανου Εμφιετζόγλου, έχει εμπλοκή σε δεκάδες σκάνδαλα ήδη από την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων. Ειδικά στο κομμάτι της καταστροφής και της λεηλασίας της φύσης, η εν λόγω εταιρεία έχει διαδραματίσει κομβικό ρόλο, καθώς πρωτοστάτησε στα έργα της εκτροπής του Αχελώου και των φραγμάτων στον Άραχθο ποταμό στην Άρτα. Μάλιστα, ήδη από το 2002 καταδικάζεται διαρκώς σε διάφορες δίκες για αθέτηση περιβαλλοντικών όρων και καταβάλλει χρηματικά πρόστιμα είτε στο δημόσιο είτε σε ιδιώτες. Πριν λίγα χρόνια, ο Εμφιετζόγλου και δύο ακόμα υπεύθυνοι εργοταξίων στα έργα εκτροπής Αχελώου και συγκεκριμένα στην περιοχή του χωριού Αετός Τρικάλων, καταδικάστηκαν με ποινή φυλάκισης και χρηματικό πρόστιμο για το αδίκημα της περιβαλλοντικής καταστροφής και επιβάρυνσης του Αχελώου.

Σήμερα, η εταιρεία βρίσκεται σε καθεστώς αναγκαστικής διαχείρισης. Η αναγκαστική διαχείριση επιβάλλεται σε μία επιχείρηση με στόχο να ικανοποιηθούν άμεσα οι υποχρεώσεις που έχει προς τους πιστωτές της. Το μοναδικό σημερινό έσοδο της Μηχανικής είναι το έργο που εκτελεί στο φράγμα Πείρου - Παραπείρου. Στο πλαίσιο αυτό, η διοίκηση Εμφιετζόγλου είχε έρθει καθ’ όλη τη διάρκεια του προηγούμενου διαστήματος σε συμφωνία με τους πιστωτές και προμηθευτές της, για τη σταδιακή εξόφληση των οφειλών της.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση του φράγματος Πείρου-Παραπείρου, η εταιρεία έχει ιδιαίτερα βεβαρημένο παρελθόν, διατηρώντας απλήρωτους τους εργαζόμενους για έναν περίπου χρόνο, ενώ παράλληλα είχε σταματήσει και την εκτέλεση των έργων ζητώντας εκ νέου κρατική ενίσχυση για την ολοκλήρωση τους μέσω συμπληρωματικών συμβάσεων εργασιών. Τον Αύγουστο του 2012, υπεγράφη η 1η συμπληρωματική εργολαβική σύμβαση, ύψους 5,9 εκατ. ευρώ με ανάδοχο τη Μηχανική. Με τη συγκεκριμένη σύμβαση θεωρούνταν δεδομένο πως στα τέλη του 2013 το έργο θα είχε ολοκληρωθεί. Η τελευταία παράταση δόθηκε τον Δεκέμβριο του 2014 και ορίζει ως νέα ημερομηνία ολοκλήρωσης των έργων στις 30 Νοεμβρίου 2015, ενώ το συνολικό κόστος υλοποίησης ανέρχεται έως τώρα στα 240 εκατ. ευρώ. Η πραγματικότητα διαψεύδει ήδη. Μέχρι σήμερα το έργο βρίσκεται σε φάση ολοκλήρωσης και σε μεγάλο ποσοστό ετοιμότητας.

Σε κάθε περίπτωση, είναι εμφανές πως πρόκειται για μια εταιρεία που, αν και αντιμετωπίζει τραγικά οικονομικά προβλήματα όντας ζημιογόνα εδώ και αρκετά χρόνια και καταδικάζεται διαρκώς ως υπαίτια περιβαλλοντικών καταστροφών, συνεχίζει και τυγχάνει ασυλίας από το ελληνικό κράτος επιβιώνοντας έτσι μέσω της διαρκούς τροφοδοσίας της από το δημόσιο.

...ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΙΔΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Στα τέλη του 2013 ανακοινώθηκε από την αποκεντρωμένη διοίκηση Δυτικής Ελλάδας, Πελοποννήσου και Ιονίων Νήσων η πρόθεση της δημιουργίας μια ανώνυμης εταιρείας διαχείρισης του έργου στην οποία θα συμμετέχει με ποσοστό 30% η ΕΤΒΑ, εταιρεία οργάνωσης και διαχείρισης της ΒΙ.ΠΕ. Πατρών, που από το 2001 ανήκει στον όμιλο της Τράπεζας Πειραιώς. Δρομολογείται έτσι, η ιδιωτικοποίηση -από την πίσω πόρτα- των υδάτινων πόρων του έργου που κατασκευάζεται για να υδροδοτήσει ολόκληρη την πόλη της Πάτρας και τις γύρω περιοχές. Εύκολα γίνεται αντιληπτή η μακροπρόθεσμη στόχευση εκμετάλλευσης του νερού από τις τράπεζες και η επακόλουθη τεράστια αύξηση της τιμής του.

Σήμερα, ύστερα από 13 σχεδόν χρόνια που βρίσκεται σε φάση κατασκευής, το έργο είναι στο τελικό στάδιο υλοποίησης (άγνωστο το πότε θα ολοκληρωθεί και θα παραδοθεί). Απομένει να παραδοθεί από την εργολήπτρια εταιρεία, πράγμα αμφίβολο με δεδομένο το ότι το έργο αποτελεί τη μοναδική πηγή εσόδων της αποτρέποντας την πτώχευσή της και στη συνέχει αναμένεται να καθοριστεί ο φορέας διαχείρισης του.

Παρά τις διαφωνίες που εκφράζονται μεταξύ τοπικής και κεντρικής εξουσίας για το ποιος θα είναι ο φορέας διαχείρισης του έργου και κατά πόσο αυτός θα είναι κρατικός ή διαδημοτικός, είναι πέρα για πέρα φανερό πως σκόπιμα υπάρχει σχετική καθυστέρηση καθώς μεθοδεύεται –όπως και για το μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας σε καιρό μνημονίων- η ιδιωτικοποίηση του έργου μέσα από το πέρασμα του στο ταμείο αποκρατικοποιήσεων.

ΠΟΛΕΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ

«Αν οι πόλεμοι αυτού του αιώνα γίνονται για το πετρέλαιο,

στον επόμενο αιώνα θα γίνονται για το νερό».

Ισμαήλ Σερατζελντίν, αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Ζούμε στην καρδιά μιας παγκόσμιας κρίσης νερού. Σ’ όλο τον πλανήτη ποτάμια, λίμνες και υπόγειοι υδροφόροι ορίζοντες εξαντλούνται γρηγορότερα από το ρυθμό που μπορεί η φύση να τα ανανεώσει. Παράλληλα, βιομηχανικά και οικιακά χημικά μολύνουν ταχύτατα όσο νερό απομένει. Η σύκρουση για το νερό είναι ήδη σε εξέλιξη. Από τη μια μεριά βρίσκονται δισεκατομμύρια άνθρωποι και ζωντανοί οργανισμοί που αναζητούν νερό για την επαρκή συντήρησή τους. Από την άλλη, μερικές πολυεθνικές εταιρείες συνπικουρούμενες από διεθνείς διακρατικούς οργανισμούς, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Το νερό είναι βασικό αγαθό για τη ζωή του ανθρώπου και πρέπει να είναι δημόσιο, δωρεάν και προσβάσιμο σε όλους τους ανθρώπους ανά τον κόσμο. Η ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση του θα επιφέρει σε βάθος χρόνου την αδυναμία πολλών τμημάτων του πληθυσμού να έχουν πρόσβαση σε αυτό εξαιτίας της οικονομικής τους δυσπραγίας, ενώ θα οδηγήσει παράλληλα σε αλόγιστη χρήση του από τα αφεντικά και σε σταδιακή εξαφάνιση του με ολέθριες συνέπειες για το φυσικό κόσμο και τις ανθρώπινες κοινωνίες. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα χωρών της Λατινικής Αμερικής όπου εκατομμύρια άνθρωποι αδυνατούν να έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό καθώς όλες οι πηγές είναι ιδιοκτησίας του ιδιωτικού κεφαλαίου και το νερό πωλείται μόνο εφιαλωμένο και σε πολύ υψηλές τιμές.

Σήμερα, η επίθεση στους υδάτινους πόρους και τα υδάτινα συστήματα δεν εξαντλείται μόνο στην ιδιωτικοποίηση του νερού. Αντίθετα, παίρνει διάφορες μορφές. Εκτροπές, φραγματοποίηση και εμπορευματοποίηση είναι κάποιες από αυτές. Διακατέχεται ωστόσο από μια κοινή αντίληψη. Διατυπώνεται ως «αναπτυξιακός μονόδρομος» με πρόφαση είτε την ενεργειακή αυτάρκεια μεγάλων περιοχών είτε τη βελτίωση της ύδρευσης και της άρδευσης ολόκληρων περιοχών. Μεθοδεύεται υπό το βάρος της οικονομικής κρίσης και η ουσία της είναι βαθιά αντικοινωνική, καθώς αποστερεί από το νερό το χαρακτήρα του κοινού, δημόσιου και φυσικού αγαθού αποσυνδέοντας το από το κοινωνικό και ιστορικό πλαίσιο ύπαρξής του. Πρόκειται για μια πτυχή της γενικευμένης επίθεσης του κράτους και των αφεντικών στην κοινωνία και ειδικά στις μικρές τοπικές κοινωνίες που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τα υδάτινα οικοσυστήματα.

Οι βασικοί λόγοι που τα κράτη και τα αφεντικά επιμένουν στην υλοποίηση τέτοιων φαραωνικών έργων δεν είναι επ ουδενί η ικανοποίηση των κοινωνικών συμφερόντων. Αντίθετα, οι μόνοι λόγοι που κρύβονται πίσω από την εμμονή για την κατασκευή τέτοιων καταστροφικών για τη φύση και τις ανθρώπινες κοινωνίες έργων είναι η επέκταση της οικονομικής δραστηριότητας μεγάλων κατασκευαστικών εταιριών, η μέγιστη δυνατή συγκέντρωση των φυσικών πόρων που αποτελούν κοινωνικό αγαθό, με σκοπό την εκμετάλλευσή τους από ιδιωτικά συμφέροντα, η εκμετάλλευση του περιβάλλοντος μέσω της μετατροπής του σε τουριστικό προϊόν και η επίτευξη σκοπιμοτήτων τοπικών παραγοντίσκων και πολιτικάντηδων.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΝΑ ΑΝΤΙΤΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΓΑΘΟΥ

Όσα συμβαίνουν και σχεδιάζονται στην περιοχή της Δυτικής Αχαϊας αποτελούν μέρος μιας συνολικότερης επίθεσης που έχει εξαπολύσει το κράτος και το κεφάλαιο σε διάφορες περιοχές της χώρας με στόχο την καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης, την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση του δημόσιου και φυσικού πλούτου και την ανηλεή εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας. Στόχοι που μπορούν να επιτευχθούν μόνο με εκτεταμένες και ανεπανόρθωτες καταστροφές του φυσικού κόσμου (στα βουνά, τα δάση, τα ποτάμια, τις λίμνες και τις θάλασσες) και πάνω στα ερείπια των ανθρώπινων κοινωνιών και τη βύθισή τους στον ολοκληρωτισμό και τη βαρβαρότητα. Από τα φράγματα και την εκτροπή του Αχελώου, την καταστροφή της Πάρνηθας, μέχρι την εξόρυξη χρυσού στη ΒΑ Χαλκιδική και την εγκατάσταση βιομηχανικής ζώνης αιολικής ενέργειας στο Αποπηγάδι της Κρήτης επιχειρείται -με όχημα το ιδεολόγημα της ανάπτυξης- η ίδια καταστρεπτική για τη φύση και δολοφονική για τον άνθρωπο πολιτική. Ο καπιταλισμός, όσο κι αν προσπαθεί να πείσει για το αντίθετο, είναι το πολιτικοοικονομικό εκείνο σύστημα που έχοντας ως μόνο σκοπό το κέρδος δε διστάζει να προξενήσει ανυπολόγιστες, μη αναστρέψιμες οικολογικές καταστροφές, όχι μόνο στις βιομηχανικές πόλεις, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, διαταράσσοντας ριζικά τη ισορροπία των οικοσυστημάτων.

Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, ως αναρχικοί αγωνιζόμαστε σε κάθε μέτωπο του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, ενάντια στα συμφέροντα του κράτους και των εργολάβων, προωθώντας την ανάπτυξη ενός πλατιού και μαχητικού κινήματος αντίστασης όλων των καταπιεσμένων στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης και της δημιουργίας μια κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, όπου άνθρωποι και φύση θα συνυπάρχουν αρμονικά.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” | μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

ipposd.wordpress.com

Πάτρα, Απρίλης 2017

elsewhere / anarchist movement / opinion / analysis Thursday May 18, 2017 11:50 byZaher Baher

This article covers the current military situation in Rojava. While the PYD and Syrian Democratic Party are getting closer and closer to UNited States some of the anarchists and anarchist-communists are happy with that . The Article tries to bring the attention of those anarchists that the partnership between them is in the interest of US and its allies in Europe and the region . In the end, Rojava, might lose what it has been achieved so far.

We, supporters of Rojava, should be worried about its partnership with the United States.
By: Zaher Baher
17th May 2017
The political and military balance in Syria is constantly changing. Relations between the Syrian Democratic Forces (SDF), co-founded by People’s Protection Units (YPG), and in turn Russia and US constantly ebb and flow. The dynamic behind these changes has very little to do with ISIS. In fact, it all depends on the respective interests of the great powers and their struggle against one another to establish predominant power there.
The past year has seen a steady erosion of the US position in Syria vis-à-vis Russia, who has since overtaken it. Russia’s heavy involvement in Syria and becoming a major ally with Turkey has changed many things. The relative inactivity of the USA has given the opportunity to Russia, Turkey and Iran to play a significant role in making decisions there.
Under Trump’s new administration this has changed somewhat. He probably has a different approach to Syria. While US still is one of the major powers in the world, it cannot sit and do nothing in the region especially in Syria.
After a long pause, Trump has decided to ally with SDF against ISIS to defeat them in Raqqa regardless of Turkey’s position and reaction. Trump has now approved a deal to supply arms including heavy weapons to SDF directly, seeing them as the most effective and reliable force especially after the SDF capture of Tabqa City from ISIS. The US administration is at present more than any other time determined in recapturing Raqqa, the ISIS de facto capital. It is now quite clear that the US administration and SDF and the People’s Democratic Party (PYD) are getting very close to one another to the point that SDF strife to achieve what the US wants to achieve, even though this can be at the expenses of what have been achieved so far in Rojava.
We supporters of Rojava should be very worried about the current development in relation to Democratic Self-administration and the Movement of Society (Tev-Dem). We should be concerned because of the following consequences:
First: It is a matter of influence for the US while seeing that Russia almost controlled the situation and managed to take Turkey onto its own side. US wants to be very active before losing its power there. It wants to play the major role and achieve its own goal, this can be only done through SDF and PYD. There is no doubt that the US is more concerned about its own interests rather than Kurdish interests in Rojava.
Second: To contain SDF and PYD, to make them a tool by using them for their own interest. This is the best way to make PYD and SDF lose their credibility in Syria, the region, Europe and elsewhere.
Third: The current attitude of the US towards Rojava and arming SDF directly might be an effort to cut them off from PKK and decrease PKK influence over developments in Rojava.
Fourth: There is no doubt that whatever happens will now make Turkey more furious against both YPG and PKK. This could create a greater backlash from Turkey. It may repeat last month’s military operations against YPG or even extend these military operations into Rojava and against YPG & PKK in Shangal, in Iraqi Kurdistan.
Fifth: With Russia’s displeasure against the SDF and PYD, Assad could be influenced to change Syria’s attitude towards them in the future if not now. If Rojava had chosen the Russian side instead of USA, it could have been much better because Russia is more reliable as an ally than the US. It looks like Assad will stay in power after the defeat of ISIS. Assad normally listens to Russia very diligently. In this case, there was a greater chance under pressure of Russia that Assad would have let Rojava pursue a better future than what US and Western countries may decide for them.
Sixth: Intensifying and prolonging the current war causing Rojava a great deal of dislocation. Continuation of the war costs SDF so many lives and makes them weaker and weaker. The stronger and the bigger the size of SDF in Rojava is, the more it must necessarily be dependent on one of the major power, in the meantime Rojava will be weaker. The more SDF achieves militarily, the more socially and economically can actually be lost in Rojava. The more powerful SDF and PYD become, the less power the local self-administration and Tev-Dem will have. The number of SDF fighters alone is estimated to be 50,000. Just imagine even 10.000 instead of working militarily, working in the fields and cooperatives or building school, hospitals, parks and houses, by now Rojava would have been somewhere else.

Seventh: Often I have mentioned in my articles that a successful Rojava – successful in the way we were hopping – depended on a couple of factors or as a minimum one to preserve the experiment. One was expanding Rojava’s movement at least to a couple of more countries in the region. The other factor was international solidarity. However, neither happened. If one thing can now preserve Rojava, it is ISIS and the opposition forces in Syria holding out against the odds. In short only a prolonged anti-ISIS military campaign can preserve Rojava.

In my opinion after defeating ISIS in Kobane’s region, YPG should have suspended it military operations except in self-defence of its establish perimeter. After defeating ISIS in Kobane region and the greater intervention of US and Russia, UPG and PYD should have withdrawn from the war. PYD should have dealt with the situation better and withdrawn from power for Tev-Dem and let the rest of the population to make their own decisions about peace and war. Clearly the current nature, direction and the potential course of the present war in Rojava has completely changed. It is a war of the major powers, European governments and the regional governments over securing interests and sharing domination.

The situation at the moment looks very grim. It appears that once ISIS has been defeated in Mosul and Raqqa then more than likely war will start involving Rojava and PKK in Qandil and Shangal. These calculation are being made by Barzani, head of the Kurdistan Regional Government (KRG), Turkey and perhaps also Iran and Iraq with the blessing of the US, Russia and Germany. Such a war may start by the end of August or September after the military defeat of ISIS in Mosul and Reqqa.

Zaherbaher.com

internacional / miscellaneous / opinión / análisis Tuesday May 16, 2017 18:55 byJosé Antonio Gutiérrez D.

Artículo publicado originalmente en la Revista Mala, No.20 (Enero 2016), en Santiago de Chile.


El alma esquizofrénica del proyecto europeo

Europa se desmorona. Lleva siglos desmoronándose, salvo unos 40 años de estabilidad que nos muestran ahora como si hubiera sido la regla, cuando fue la excepción. Crece el escepticismo ante el proyecto europeo, se fortalecen los fundamentalismos, de la religión cristiana y del libre mercado, y la ultra-derecha de raigambre fascista alza su horrenda cabeza. Un atentado explosivo, unos tiroteos, muertos, y todos los aparatos de seguridad entran en alerta máxima, se restringe la libertad de prensa, la libertad de expresión, la de movimiento, todas esas mil libertades que sumadas no hacen una Libertad verdadera. El Estado sigue afinando sus aparatos represivos con la excusa del terrorismo islamista pero más bien parece que lo que busca es reprimir a todo quien se oponga al proyecto de la Europa global, fundado en el neoliberalismo a destajo y el expansionismo. Aunque los islamistas en armas y quienes buscamos una sociedad igualitaria y libertaria seamos dos pájaros diferentes, antagónicos irreconciliables, el omnipotente Estado (que busca hacerse aún más omnipotente) nos echa a todos al mismo saco. Por eso es que dicen que una gallina nunca se ríe cuando despluman al pavo.

También hay algunas resistencias, luchas y amagues de proyectos alternativos desteñidos y desaguados, con una retórica que se queda corta de las soluciones de fondo que el momento reclama. Pero el ambiente reinante es de reacción profunda. Y no es para menos. Aunque la mitología de la socialdemocracia europea nos haga creer que el “proyecto europeo” es la tierra de las mieles del Estado de bienestar, que todas sus instituciones se han construido en la base de los derechos humanos (que pisotean cada vez que se enfrentan a gente que no tiene más que su humanidad para defenderse), lo cierto es que ese proyecto europeo es bastante contradictorio. Siempre lo ha sido. Es más, la esencia misma del proyecto europeo es la contradicción. En última instancia, Europa es la cuna del capitalismo, el sistema de las contradicciones por excelencia, que produce por una parte las condiciones para un dinamismo sin precedentes en la historia de la humanidad, y por otra las bases para su misma negación. No andaba equivocado el ecuatoriano Agustín Cueva cuando decía que el desarrollo del capitalismo no es sino el desarrollo de una serie específica de contradicciones.

Europa y su historia es un campo de disputa. Europa no sólo ha parido la socialdemocracia y el liberalismo, sino también parió a Hitler, a Mussolini, a la Inquisición, a Thiers, todos cruzados en la defensa de la civilización. Y también produjo a los revolucionarios que colectivizaron la industria y la tierra en la España y en la Italia revolucionarias, a los sans-culottes que celebraron cuando a un rey se le cortó la cabeza y a la sombra de su guillotina declararon los derechos del hombre y del ciudadano (la mujer tendría que esperar un poco más). Inscribieron los derechos humanos y en fuego escribieron también el derecho a la rebelión, como el derecho madre que da sentido a todos los otros. ¿Quiénes son más europeos? Esta pregunta no tiene respuesta fácil. Es más, es una pregunta que carece de sentido. Las cosas sencillamente son lo que son, aunque a veces también son lo que podrían ser.

Así de contradictorio es el autodenominado viejo Continente. Viejo en relación a nosotros, que somos el Nuevo Mundo, los pueblos sin historia, esas tierras lejanas donde no ocurrió nada que valga la pena sino hasta que llegaron esos pro-hombres de Pizarro y Cortés a traernos la civilización y, cómo no, la lengua –claro, como antes la gente se comunicaba con señales de humo… Pero así como nos trajeron el colonialismo y el capitalismo, también nos importaron de contrabando algunas ideas útiles para ayudar a superarlo. Como una empresa farmacéutica multinacional, creó la enfermedad y el antídoto. Anarquistas es una palabra de origen griego. Como democracia. Fascismo, en cambio, viene del latín. Pero todo es de raíz clásica, viene de esa lucha por el corazón del proyecto europeo: si el proyecto hegemónico y colonialista, o si el proyecto libertario y emancipador que se ha expresado en más de una revolución.

El tiempo presente en Europa corre a favor de los amigos de la reacción. Incluso la izquierda se ha vuelto insoportablemente reaccionaria. El momento de los revolucionarios no ha llegado. Y no llegará mágicamente. Nos queda solamente nadar contra la corriente y defender cada derecho y cada una de esas libertades chiquitas edulcoradas que tanto sangre y sudor costaron, precisamente en momentos en que el público a gritos pide que rueden cabezas, que se erijan más rejas, que se construyan muros contra ese mundo amenazante que hay allí afuera. Pero acá también hay pueblo, y como todo pueblo, hay mil razones para amarlo y mil razones para odiarlo. Y son las mismas contradicciones de este sistema esquizofrénico las que se encargarán de despertar ese gigante dormido, ese Marat que los pueblos europeos llevan dentro… junto al Bismarck y a la Thatcher que también llevan dentro y que esos sí que están bien despiertos.

José Antonio Gutiérrez D.
1 de diciembre, 2015

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Tue 30 May, 13:30

browse text browse image

Corte de rua e barricada no estado do Paraná. imageDemocracia direta já! Barrar as reformas nas ruas e construir o Poder Popular! May 30 05:32 by Coordenação Anarquista Brasileira 1 comments

corte_de_rua_parana_1.jpg imageDemocrazia diretta subito! Fermare le riforme nelle strade e costruire il potere popolare! May 29 22:49 by Coordinamento Anarchico Brasiliano 0 comments

Blockaded road in the state of Parana. imageDirect democracy now! Block the reforms in the streets and build Popular Power! May 29 22:42 by Brazilian Anarchist Coordination 0 comments

ergasiaka_5_17_thersitis_.jpg imageAπό την αναδιάρθρ ... May 29 19:58 by Θερσίτης, χώρος ραδιουργίας & ανατροπής 0 comments

rocinante.jpg imageΚαμία ανοχή σε πρ ... May 27 16:58 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

18620433_1162661047213463_4012854343119008300_n.jpg image¡Apoyemos el paro nacional de l@s trabajador@s y el boicot en Walmart y subsidiarias! May 26 17:03 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

thumb_640.jpg imageΓια τη διάσκεψη τ ... May 25 19:53 by Δίκτυο Ομάδων Αλληλεγγύης Δωδεκανήσου 0 comments

Barricadas en Paraná (Brasil) image¡Democracia directa ya! ¡Barrar las reformas en las calles y construir el Poder Popular! May 25 12:19 by Coordinación Anarquista Brasileña 1 comments

hand_fist_punch_water_77012_1920x1080800x450.jpg imageΗ (έμμεση) ιδιωτικ&#... May 24 20:08 by αναρχική ομάδα cumulonimbus 0 comments

9788485735921.jpg imageReseña del libro de José Luis Carretero Miramar “Eduardo Barriobero: Las Luchas de un Jaba... May 24 15:46 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

textL'EUSKARA, la lingua degli "Indiani d'Europa" (i baschi) May 22 23:06 by Gianni Sartori 0 comments

O ex-deputador federal Eduardo Cunha e o futuro ex-presidente Michel Temer imageAnálise da crise política do início da queda do governo Temer May 21 23:19 by Bruno Lima Rocha 0 comments

textCampaign of Hate. Russia and ‘Gay Propaganda’ May 21 23:06 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

no_hagan_objetivo_militar.jpg imageLlamado a la solidaridad con procesos comunicativos de Colombia May 21 04:09 by Rebeldía Contrainformativa & CEP Enraizando 0 comments

thessaloniki_3.jpg imageΟι κινητοποιήσει... May 20 16:26 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

18601216_1797218623923391_1697630022_n.jpg imageΚινητοποιήσεις 17-18... May 20 16:21 by αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

textEUSKADI TA ASKATASUNA, una storia lunga sessanta anni May 20 06:08 by Gianni Sartori 0 comments

18057648_10209517627674561_6863660973845875269_n.jpg imagePreparan resistencia en Cacahuatepec ante la presencia de grupos paramilitares y despojo ... May 19 16:42 by Demián Revart 0 comments

whatsappimage20170518at11.13.57imp.jpg imageUna semana sangrienta para México; 7 trabajadores agrícolas y 2 periodistas asesinados por... May 19 16:26 by Demián Revart 0 comments

8ca2d88053be4241927f7a2855c650eb.jpeg imageStop the threats of the Mexican State against our militant comrade Adrián! May 19 16:07 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

Fotografía tomada durante la "Minga de trabajo y pensamiento" en Corinto, el 9 de mayo. imageCuando re-sentir se vuelve una razón para acallarnos May 19 03:12 by CEP-Enraizando 0 comments

logoindex.gif imageDès maintenant, passons de la défiance à la résistance sociale ! May 18 21:36 by Relations Extérieures de la CGA 1 comments

e127_09_5.jpg imageΓια το φράγμα Πεί ... May 18 20:53 by Αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

img_0485.jpg imageWe, supporters of Rojava, should be worried about its partnership with the United States. May 18 11:50 by Zaher Baher 1 comments

p_04_03_2017.jpeg imageEl alma esquizofrénica del proyecto europeo May 16 18:55 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

1demayo201755101.jpg imageMujeres, precariedad y feminismo: desafíos del movimiento sindical May 16 05:45 by María Carrasco y Alejandra Villegas 0 comments

wp_20160611_002.jpg imageΔεν ελπίζω τίποτ^... May 16 05:02 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας 0 comments

12311094_1697455980474713_9086228949900891244_n.jpg imageΜια απο τα ίδια ή μ&... May 16 04:59 by ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ 0 comments

ggf.jpg imageΙδρυτική διακήρυ... May 15 18:26 by Quieta Movere 0 comments

textVICENZA IN MANO NEMICA May 14 19:43 by Gianni Sartori 0 comments

more >>
© 2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]