user preferences

Διεθνή / Αναρχική Ιστορία / Γνώμη / Ανάλυση Saturday May 06, 2017 15:46 byΦρανκ Μίντζ

(Αυτή η βιογραφία που βασίστηκε κυρίως στο “Noir er Rouge” του Ισραέλ Ρενόφ, αντικαθιστά την υπερσυναισθηματική βιογραφία του Λουίτζι Φαμπρί).

ΚΑΜΙΛΛΟ ΜΠΕΡΝΕΡΙ

Του Φρανκ Μίντζ

Γεννήθηκε στο Λόντι τις 28 Μάη 1897, πέρασε την παιδική του ηλικία στο Reggio Emilia και ήταν ενεργός σε μια σοσιαλιστική ομάδα νέων. Αποφάσισε να παραιτηθεί στέλνοντας ένα ανοικτό γράμμα το οποίο προκάλεσε κάποια ενόχληση: «.. το Σοσιαλιστικό κίνημα άρχισε με ένα καταστροφικό βήμα στα βάθη του καταστροφικού εγωισμού, ακολουθώντας έτσι το μονοπάτι της ηθικής δύναμης του Χριστιανισμού, ο οποίος εξαπλώθηκε χάρη στους μάρτυρες του και έπεσε σε αδράνεια όταν οι θυσίες των οπαδών του έπαψαν.

Χρειαζόμαστε μια νέα έκρηξη ενέργειας, πρέπει να επιστρέψουμε στον καιρό που το να αγαπάς μια ιδέα σήμαινε να μην φοβάσαι να πεθάνεις και να θυσιάσεις όλη την ζωή σου μέχρι την ολική ταπείνωση» (1915). Αυτή η βαθιά μαχητική δέσμευση την οποία κάποιος συναντάει ξανά και ξανά μέχρι την δολοφονία του δεν ήταν ποτέ όμως μια τυφλή πίστη όπως θα δούμε.

Το 1917 στρατεύθηκε. Ήθελε να είναι ένας αντιρρησίας ή λιποτάκτης; «Υπάρχουν περιπτώσεις που το να σκοτώσεις κάποιον είναι η πιο λογική λύση και το να σκοτώσεις κάποιον γίνεται μια ηθική αναγκαιότητα. Περιπτώσεις συνείδησης είναι πιο τρομερές από τις Αυστριακές σφαίρες ή τα ασφυξιογόνα αέρια. Ένας παλεύει και πεθαίνει. Οι βιολέτες ανθίζουν στην αιματοβαμμένη γη, γύρω από τα χαντάκια με το κόκκινο νερό».

Μετά τον πόλεμο τελείωσε τις σπουδές του ενώ αναμίχθηκε πολύ ενεργά με τον αναρχικό τύπο. Έγινε δάσκαλος ανθρωπολογίας σε ένα λύκειο. Ο ερχομός του Φασιστικού καθεστώτος και η άρνηση του να δηλώσει πίστη σαν δημόσιος υπάλληλος σε αυτό το καθεστώς σήμαινε ότι έπρεπε να πάει στην εξορία.

Έτσι άρχισε μια μακρά σειρά από συλλήψεις και απελάσεις από την Γαλλία, την Ελβετία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και την Ολλανδία, στις οποίες προστέθηκαν τα συνηθισμένα προβλήματα των πολιτικών εξόριστων: καυγάδες, σπασμωδικός ενθουσιασμός, απογοητεύσεις, κατασκοπία, κ.τ.λ. « Ονειρεύτηκα ότι έχτισα ένα στέρεο και ευρύχωρο κτίριο, αλλά είδα ότι η ενέργεια μου είναι μικρής διάρκειας: Ζύγισα τον εγκέφαλο μου, ακτινογράφησα την καρδιά μου και νιώθω ότι μερικές φορές είμαι αξιοκαταφρόνητος και μερικές φορές περήφανος. Αναρωτιέμαι κατά πόσο η πολιτική μου δραστηριότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα άσκοπο ανακάτεμα των πεσμένων φύλλων μιας παρηκμασμένης ιδεολογίας. Η πίστη μου που ήταν τέλεια, ήρεμη και καταπράσινη τώρα είναι καφέ όπως τα κλήματα το φθινόπωρο.»

Ο Μπερνέρι ζούσε με την γυναίκα του και τις δύο κόρες του που ήταν στη Γαλλία. Το 1930 έγραψε από μια Βελγική φυλακή στην κόρη του Τζουλιάνα: « Μια μέρα ίσως καταλάβεις πόσο πολύ αγάπησε ο πατέρας σου εσάς και τη μητέρα σας, αν και τόσο συχνά την έκανε να υποφέρει και παρ’ όλο που δεν ήταν πολύ στοργικός μαζί σας.» (γραμμένο στα Γαλλικά).

Αλλά παρά αυτά τα σωματικά και ηθικά εμπόδια, ο Μπερνέρι πνευματικά ήταν εντελώς ενεργητικός: « Το περίεργο είναι ότι από τη μία είμαι αναγκασμένος για μαχητικές πολιτικές και από την άλλη στο πεδίο της κουλτούρας, οι αγαπημένες μου μελέτες δεν είναι ούτε καμιάς ιδιαίτερης ευρυμάθειας (έχω σπαταλήσει τόσο πολύ χρόνο σε ανόητα πράγματα: ψυχολογία, ζωολογία, τηλεπάθεια, κ.τ.λ) ούτε εξαιρετικά αφαιρετικές (έχω ένα μεγάλο βιβλίο με υλικό πάνω στον Φιναλισμό). Το αποτέλεσμα είναι μια γενική αμηχανία.» (γράμμα στον Λουίτζι Φαμπρί, Σεπτέμβριος 1929)

«Όσο πιο πολύ διαβάζω τον τύπο μας τόσο περισσότερο νομίζω ότι ονειρεύομαι. Ξέρεις ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό και ότι σπάνια συμφωνώ με οποιονδήποτε. (...) Όσο για τις ενώσεις, πιστεύω ότι είναι η μόνη περιοχή στην οποία θα μπορούσαμε να χτίσουμε κάτι, αν και δεν μπορώ να αποδεχτώ τους αξιωματούχους των ενώσεων και μπορώ καθαρά να διακρίνω πισωγυρίσματα και κινδύνους στον αναρχοσυνδικαλισμό στην πράξη. Αν κατηγορώ τον ατομικισμό, είναι γιατί, αν και είναι αριθμητικά λιγότερο σημαντικοί, έχει πετύχει να επηρεάσει σχεδόν όλο το κίνημα. (...) Το όνειρό μου είναι να προκαλέσω την εξερεύνηση μιας μακράς σειράς προβλημάτων και μετά συγκεντρώνοντας όλες τις κριτικές παρατηρήσεις, τα σχόλια, τις λύσεις κ.τ.λ, από τον κόσμο που θα τα συζητήσει, να φτάσω σε ένα πρόγραμμα το 1932 ή το 1933, και να το καταθέσω σαν το πρόγραμμα μιας ομάδας αναρχικών που θα αφήσει τους άλλους στην ησυχία τους, αλλά η οποία επιθυμεί να προχωρήσει χαράσσοντας τον δικό της δρόμο.»

(Γράμμα στον Φαμπρί, Ιούλιος 1930) Δεν φαίνεται αυτό το σχέδιο να είδε το φως της μέρας. Από την άλλη, ο Μπερνέρι, έγραψε πολυάριθμα άρθρα και αντι-θρησκευτικές μπροσούρες για την χειραφέτηση της γυναίκας. Επίσης κατέθεσε και μια θεωρία η οποία δημοσιεύτηκε σαν « Ο Αντισημίτης Εβραίος» στην οποία μελέτησε την εξαναγκαστική ή εθελοντική αφομοίωση των Εβραίων. Ο Αντρέ Σπάϊαρ, ποιητής και σιωνιστής, έκρινε ότι το βιβλίο ήταν «πρωταρχικής σημασίας». Αλλά τα πιο σημαντικά συγγράμματα του ήταν « Η Φασιστική Κατασκοπία στο Εξωτερικό» (στα Ιταλικά) και το « Ο Μουσολίνι και η Κατάκτηση των Βαλεαρίδων Νήσων», και τα στρατευμένα άρθρα του από τα οποία θα αναφέρουμε τρία εδάφια τα οποία φαίνονται να συνοψίζουν τον Μπερνέρι πριν την άφιξη του σαν εθελοντής στην Ισπανία.

«Ευτυχώς το Μασονικό φαινόμενο είναι εντελώς περιφρονητέο από το Ιταλικό αναρχικό στρατόπεδο. Αλλά υπήρξε μια σημαντική μειονότητα αναρχικών οι οποίοι, δελεασμένοι από την ελπίδα των «ακραίων μέτρων», επέτρεψαν στους εαυτούς τους να συρθούν πίσω από τα πολιτικά παιχνίδια αυτής της αμφιλεγόμενης μορφής αντιφασισμού. Ο Ελευθεροτεκτονισμός υποστηρίζει κάθε κίνημα το οποίο μπορεί να βοηθήσει την μπουρζουαζία και πολεμά οποιοδήποτε μπορεί να την βλάψει. Είναι απαραίτητο να αφήσουμε κατά μέρος τον ρομαντισμό. Θα έλεγα να δούμε τις μάζες με προοπτική.

Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα που λέγεται λαός, μια ομογενής ύπαρξη, αλλά όχλοι, διαφορετικοί και διαχωρισμένοι σε κατηγορίες. Δεν υπάρχει επαναστατική θέληση των μαζών, αλλά επαναστατικά κινήματα στα οποία οι μάζες είναι ένας τεράστιος μοχλός. (...) Αν επιθυμούμε να φτάσουμε σε μια ενδεχόμενη αναθεώρηση της επαναστατικής μας δύναμης, η οποία δεν είναι σημαντική, πρέπει να ξεφορτωθούμε τους ιδεολογικούς μας απριορισμούς, και την συνήθεια να αναβάλουμε τα πράγματα μέχρι μια μελλοντική ημερομηνία η οποία να είναι βολική για να τεθούν προβλήματα τακτικών και ανακατασκευής. Λέω ανακατασκευής, διότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος αναποτελεσματικότητας και παρεκτροπής της επανάστασης βρίσκεται στην συντηρητική τάση των μαζών». (1930)

«Το να περιμένεις τις μάζες να ξυπνήσουν, το να μιλάς για μαζική δράση, το να υποβιβάζεις τον αντιφασιστικό αγώνα στην ανάπτυξη και διατήρηση των μελών του κόμματος και της ένωσης αντί να συγκεντρώνεις τα μέσα του καθένα και τη θέληση του στην επαναστατική δράση, η οποία μόνο αυτή μπορεί να αλλάξει αυτή την ατμόσφαιρα του ηθικού εξευτελισμού στην οποία βρίσκεται το Ιταλικό προλεταριάτο και είναι στην διαδικασία της ολοκληρωτικής του διαφθοράς, είναι αξιοκαταφρόνητη, καθαρή ηλιθιότητα και μια πράξη προδοσίας» (1934, επίλογος του «Worker-idolatry»).

Στην είδηση της εξέγερσης της Ισπανίας, ο Μπερνέρι και η πλειοψηφία των Ιταλών αντιφασιστών διάλεξαν το δρόμο τους αμέσως. Σχημάτισαν μια ταξιαρχία η οποία ενοποιήθηκε με την Ταξιαρχία Ασκάσο στο μέτωπο της Αραγωνίας, οργανωμένη από τον Μπερνέρι και τον Ροσέλι (αριστερός σοσιαλιστής). Ο Μπερνέρι συμμετείχε στην μάχη του Μόντε Πελάδο (28 Αυγούστου 1936).- «Υπερασπιστήκαμε την θέση 130 απέναντι σε 600 καλά εξοπλισμένους άνδρες, και αυτό μετά από τέσσερις ώρες μάχης»- και της Χουέσκα (3 Σεπτέμβρη 1936).

Κατέληξε να αφοσιωθεί κυρίως στην προπαγάνδα χωρίς να σταματήσει να ασχολείται μα την Ιταλική Ταξιαρχία. Διεύθυνε το περιοδικό «Guerra di Classe» (στα Ιταλικά) και μίλησε στις ραδιοφωνικές εκπομπές της C.N.T/F.A.I στην Ιταλία. Το βιβλίο «Pensieri e battaglie» (Παρίσι 1938) μας δίνει έναν αριθμό σχολίων πάνω στην κατάσταση που κατέγραψε ο Μπερνέρι. Κάποιος μπορεί να δει πως αποσαφηνίζουν τα άρθρα του τον κίνδυνο ενός κομμουνιστικού πραξικοπήματος και τις τεντωμένες σχέσεις με τους αναρχικούς κυβερνητιστές.

« Μια ομάδα ανθρώπων που μου την δίνει πραγματικά στα νεύρα είναι οι εθελοντές που έχουν έρθει σαν παρατηρητές (Ως επί το πλείστον Γάλλοι). Έρχονται εδώ με τον αέρα του ιερέα και συμπεριφέρονται σαν καουμπόηδες που περνάνε τη μισή τους μέρα στα καφέ» (21 Σεπτέμβρη 1936).

«Το άρθρο στο Νο.6 έχει προκαλέσει τον Γενικό Πρόξενο της Ε.Σ.Σ.Δ στην Βαρκελώνη ο οποίος έχει ζητήσει από την Τοπική Επιτροπή της C.N.T, αν το εγκρίνει. Δεν ξέρω τι απάντησαν» (Ιανουάριος 1937).

«Το 8ο τεύχος της “Guerra di Classe” θα βγει όποτε μπορέσει. Η Επιτροπή (τοπική επιτροπή της C.N.T) την αντιμετώπισε με τον ίδιο τρόπο που αντιμετώπισε το “L’ Espagne Anti-Fasciste”1 και δεν θέλω να κατηγορηθώ. Όμως με λύπησε ελαφρά. Θα ασχοληθώ με αυτό συνδράμοντας κάποια περιοδικά και γράφοντας κάποιες μπροσούρες» (Φεβρουάριος 1937).

«Για κάποιο διάστημα υπέφεραν κάποιοι άνθρωποι στο στρατόπεδο μας εξαιτίας των Σταλινικών» (Ιανουάριος 1937).

«Ο Τζιόπ απελευθερώθηκε λόγω της προσοχής του Έσπλα και του Αριέτο, αλλά η περίπτωση του είναι σοβαρή, και τον συνόδευσαν και τον έκαναν να φύγει με αεροπλάνο λόγω του φόβου ενός βρωμερού κόλπου της Κομμουνιστικής Τσεκά, η οποία διατάζει στην Βαλένθια» (...) Δεν μπορώ να ξέρω πότε θα τελειώσω την μπροσούρα για τις Βαλεαρίδες (την οποία πιέζω τον εαυτό μου να δουλέψω, παρά τις αμφιβολίες μου!) με σκοπό να είμαι ικανός να αρχίσω μια χιονοστιβάδα από άρθρα πάνω στην κατάσταση που υπάρχει εδώ και κινδυνεύει να ανατραπεί από τους Μπολσεβίκους!» (Μάρτιος 1937).

«Εγώ ο οποίος γενικά δεν φοβάμαι μπροστά στον κίνδυνο, μερικές φορές καταλαμβάνομαι από έναν φόβο θανάτου χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος» (Γράμμα στην γυναίκα του, 25 Απριλίου 1937).

Δέκα μέρες αργότερα, στις 5 Μάη 1937, ο Μπερνέρι και ο Μπαρμπιέρι, και οι δύο αναρχικοί συνελήφθησαν στο σπίτι τους από δέκα ένοπλους αστυνομικούς, με την κατηγορία ότι ήταν «αντεπαναστάτες». Στις διαμαρτυρίες του Μπαρμπιέρι, ένας αστυνομικός έβγαλε την κάρτα του, Νο.1109 (το πρόσεξε η γυναίκα του Μπαρμπιέρι). (Σ.τ.Μ: και οι δύο δολοφονήθηκαν αργότερα την ίδια μέρα) Τα δύο τελευταία έργα του Μπερνέρι ήταν τα «Εμείς και το P.O.U.M» που εκδόθηκε από μια αναρχική εφημερίδα στην Νέα Υόρκη, χωρίς αμφιβολία λόγω του ότι η κριτική υπεράσπιση που έγραψε ο Μπερνέρι, δεν μπορούσε να δημοσιευθεί στην Ισπανία τον Απρίλιο- Μάη 1937 και μια ομιλία που έκανε στις 3 Μάη 1937 στο ράδιο της C.N.T/F.A.I με την ευκαιρία του θανάτου του Γκράμσι, « αυτός ο αξιοπρεπής και επίμονος μαχητής που ήταν αντίπαλος μας, ο Αντόνιο Γκράμσι, μας έπεισε ότι έβαλε ένα πετραδάκι στην κατασκευή της νέας κοινωνίας».
(Αυτή η βιογραφία που βασίστηκε κυρίως στο “Noir er Rouge” του Ισραέλ Ρενόφ, αντικαθιστά την υπερσυναισθηματική βιογραφία του Λουίτζι Φαμπρί)

1. Περιοδικό που εκδόθηκε από τον Προυντομώ ο οποίος έπρεπε να επιστρέψει στην Γαλλία για να μπορεί να εκδίδει χωρίς λογοκρισία.

italia / svizzera / antifascismo / comunicato stampa Friday May 05, 2017 18:02 byAlternativa Libertaria/FdCA

Nel suo ultimo lavoro ‟Il bandito della Guerra Freddaˮ, Pietro Orsatti ripercorre questa storia in occasione del 70° anniversario della strage di Portella della Ginestra, perpetrata il Primo Maggio 1947: strage fascista, strage mafiosa, strage di Stato.

Venerdì 5 maggio 2017 alle ore 17.30 presso la Biblioteca Bobbato / ISCOP di Pesaro verrà presentato il libro ‟Il bandito della guerra freddaˮ (Imprimatur 2017) di Pietro Orsatti. Sarà presente l'autore. La presentazione è un'iniziativa di Alternativa libertaria in collaborazione con ISCOP, Biblioteca Bobbato, ANPI, e rientra nell'ottava edizione della rassegna ‟Una mattina mi son svegliato...ˮ (info: Facebook ANPI Leda Antinori). - vedi allegato

Sarebbe ingenuo e riduttivo credere che il fascismo sia stato sconfitto definitivamente, militarmente e politicamente, seppellito e rimosso, quel 25 aprile del 1945.

Il rinnovare, ogni anno, manifestazioni e celebrazioni per quella data non ha mai avuto il mero significato della ritualità istituzionale o della memoria delle vittime e degli eccidi perpetrati dai nazifascisti, quanto soprattutto quello della assunzione di costante vigilanza quotidiana e denuncia storica sul fascismo e sui post-fascisti che nelle istituzioni repubblicane si sarebbero inseriti come metastasi, compiendo un percorso eversivo che dall'indomani del 25 luglio 1943 li porterà a tramare contro la nascente Repubblica e contro il movimento dei lavoratori, per tutti i decenni post-bellici fino alle giornate di Genova 2001.

Nel suo ultimo lavoro ‟Il bandito della Guerra Freddaˮ, Pietro Orsatti ripercorre questa storia in occasione del 70° anniversario della strage di Portella della Ginestra, perpetrata il Primo Maggio 1947: strage fascista, strage mafiosa, strage di Stato.

Offrendo ai lettori ed alle lettrici un repertorio di fonti relative a documenti desecretati dagli archivi dei servizi segreti statunitensi e britannici, Orsatti ci guida nell'inchiesta che inserisce Salvatore Giuliano, il bandito fascista e mafioso responsabile / capro espiatorio della strage di Portella della Ginestra, nella fitta rete di trame internazionali e nazionali, di interessi statunitensi ad usare criminali di guerra fascisti, per contrastare in Italia l'affermazione di un poderoso movimento di massa e di classe, popolare e sindacale, nonché la crescente influenza del Partito Comunista, visto come emissario dell'URSS.

Il ‟peccato originale della Repubblicaˮ, che sta alla base di tutte le nefandezze (repressione, eccidi, stragi, depistaggi) di Stato - usando la mafia o i suoi propri bracci armati - succedutesi in questi decenni, viene commesso - secondo Orsatti - proprio quel Primo Maggio del 1947 a Portella della Ginestra. Un'ipoteca sul futuro del Paese, che abbiamo pagato con centinaia di morti, perché i fascisti non sono mai stati espiantati dal tessuto statale repubblicano.

Il 25 aprile 1945, l'Italia si liberò dei nazisti tedeschi. Non dei nazifascisti italiani.

Pietro Orsatti ha collaborato per numerose testate giornalistiche italiane ed estere occupandosi di ambiente, società, mafie e esteri. Ha lavorato presso il gruppo parlamentare verde e in associazioni ambientaliste come Legambiente e Friends of the Earth. Ha realizzato progetti web e campagne per ActionAid, Anci, Un ponte per…, Ricerca e Cooperazione. Ha pubblicato, fra gli altri, per ‟Diarioˮ, ‟Il manifestoˮ, ‟Agenzia Direˮ, ‟L’Unitàˮ, Editoriale la Repubblica, ‟Cartaˮ, ‟La Nuova Ecologiaˮ, ‟Reporterˮ, ‟Arancia Bluˮ, ‟Modusˮ, ‟Liberazioneˮ, ‟Rassegna Sindacaleˮ, ‟Avvenimentiˮ, ‟Left/Avvenimentiˮ, ‟Liberazioneˮ, ‟Terraˮ, ‟AntimafiaDuemilaˮ, ‟Dazebao Newsˮ, ‟Roma Reportˮ, ‟Peace Reporterˮ, ‟I Siciliani giovaniˮ, ‟Agoravoxˮ. Ha collaborato con Rai, Telesur, RedeBras e RadioPop, Radio Città Futura, Arcoiris.tv. E’ stato fondatore del progetto editoriale de ‟Gli Italianiˮ. Ha realizzato numerosi documentari e ha scritto per il teatro e curato la regia di alcuni spettacoli. Ha pubblicato nel 2009, per la casa editrice Socialmente, il libro ‟A schiena drittaˮ; con Coppola editore ‟L’Italia cantata dal bassoˮ (2011) e ‟Segreto di Statoˮ (2012); con Errant Editions gli ebook ‟Roma – un reportageˮ e ‟Utopia Brasilˮ e altri due ebook ‟Il lampo verdeˮ e ‟L’Era Alemannaˮ in self publishing. Ha pubblicato nel febbraio 2014 con Floriana Bulfon il libro inchiesta ‟Grande Raccordo Criminaleˮ per Imprimatur e sempre per la stessa casa editrice ‟Roma bruciaˮ (2015), ‟In morte di Don Masinoˮ (2016).

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Αναρχικό κίνημα / Ανακοίνωση Τύπου Friday May 05, 2017 17:41 byΑναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

Ο Βαρδής Τσουρής θα είναι μαζί μας σε κάθε αγώνα που σηκώνεται για την ανεξαρτησία του κόσμου, σε κάθε μαυροκόκκινη σημαία που ανεμίζει, σε κάθε σπασμό του νέου κόσμου που κουβαλάμε στην καρδιά μας και που αξίζει να αγωνιζόμαστε μόνο και μόνο για να συνεχίσουμε να τον κουβαλάμε.

«Ούτε γαρ άρχειν ούτε άρχεσθαι εθέλω» – Αντίο Βαρδή, Σύντροφέ μας!

Η λεβεντιά είναι μια πληγή που πάντα αίμα τρέχει
Θε’ μου, και πώς τηνε βαστά εκείνος που την έχει.
Ένας αητός στη θύελλα παλεύει μην μπλαντάξει,
και καρτερεί τη ξαστεριά στον ήλιο να πετάξει.


Η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε αποχαιρετά τον σύντροφο Βαρδή Τσουρή, αναρχικό αγωνιστή και καρδιά του ελευθεριακού κινήματος των Χανίων τα τελευταία 40 χρόνια, σταθερό μέλος της συνέλευσης της κατάληψης Rosa Nera και άνθρωπο σπάνιο και αναντικατάστατο στον αγώνα για την ελευθερία, την αλληλεγγύη, την ισότητα και τη δικαιοσύνη. Τον αποχαιρετά με όλη την οδύνη της μεγάλης απώλειας, μα και με όλη τη δύναμη του κοινού αγώνα μας που θα συνεχιστεί, και μαζί με όλη την περηφάνια για το ότι τον γνωρίσαμε και βρεθήκαμε μαζί του, στην ίδια πλευρά του κόσμου.

Οργανωμένος στην υπόθεση του αναρχισμού από νέος, στον αντιδικτατορικό αγώνα, στην κατάληψη της Νομικής και του Πολυτεχνείου, ο Βαρδής Τσουρής διένυσε σχεδόν πέντε δεκαετίες μέσα στο ελευθεριακό κίνημα κατορθώνοντας να συνδυάζει την συνέπεια με τη διαρκή αλλαγή. Λαϊκός και λόγιος, τοπικός και οικουμενικός, τρυφερός και τραχύς, ευγενής και άγριος, ο Βαρδής είχε όλες αυτές τις διπλές όψεις του αναρχισμού, αυτού του Ιανού της ανθρώπινης χειραφέτησης, που τον ταυτίζουν πάντα με τη διαλεκτική της ίδιας της ζωής και της λευτεριάς.

Η στάση του στο κίνημα ενάντια στις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στη Σούδα, η σύλληψή του, η άρνησή του να αποδεχτεί τη βολική «πατριωτική» γραμμή στην απολογία του, επιμένοντας μέχρι τέλους ότι θα έπραττε το ίδιο απέναντι σε κάθε στρατό, τον έκαναν ευρύτερα γνωστό σε πανελλαδικό επίπεδο. Πάντοτε ενωτικός, χωρίς να είναι υποχωρητικός, διασφάλισε με τη πολύχρονη παρουσία του τον κοινωνικό χαρακτήρα του ελευθεριακού κινήματος στα Χανιά, το οποίο δεν έλειψε από κανέναν τοπικό αγώνα, χωρίς ποτέ να χάσει ούτε σπιθαμή από την ιδιαιτερότητά του και τις αντιλήψεις του.

Ζωντανός μέχρι το τέλος της ζωής του, αντιμετώπισε τα τελευταία τρία χρόνια έναν πολύ επιθετικό καρκίνο με όλη την περιφρόνηση που αρμόζει στον θάνατο και τη μοίρα, από την ανθρώπινη συνείδηση. Με ελάχιστες εβδομάδες ζωής μπροστά του βρέθηκε στην αντιφασιστική διαδήλωση στα τοπικά γραφεία των ναζιστών, χωρίς να φοβάται τα χημικά που έμπαιναν στα ταλαιπωρημένα πνευμόνια του από τις φυσούνες της αστυνομίας. Όχι γιατί τάχα ήταν «ήρωας», αλλά γιατί αυτή είναι η δύναμη του ανθρώπου που γνωρίζει ότι ο αγώνας για την ελευθερία είναι αγώνας στο σήμερα, είναι διαρκής και δεν τελειώνει ποτέ και είσαι λεύτερος μόνο όταν τον δίνεις. Πλάι στον αγώνα των χωρικών στο Αποπηγάδι για να μη γίνουν τα βουνά της Κρήτης χωματερή για ανεμογεννήτριες, στον αγώνα της Rosa Nera για να μην πέσει στα χέρια των καρτέλ των ξενοδόχων, σε κάθε μικρή διεκδίκηση από την παραλία της Σούγιας μέχρι την άλλη άκρη του Ατλαντικού, ανήσυχος για να μαθαίνει και να διαβάζει όσο και για να φτιάχνει τσικουδιά από χαρούπι μέχρι το τέλος, ο Βαρδής θύμιζε όλες αυτές τις μορφές αναρχικών του 19ου αιώνα που γυρνούσαν την Ευρώπη και συμμετείχαν σε κάθε επανάσταση, κάθε κίνηση για την ανθρώπινη χειραφέτηση.

Ακόμα περισσότερο όμως, ο Βαρδής θύμιζε τον άνθρωπο όπως μπορεί να είναι. Τον άνθρωπο όπως θα είναι όταν απαλλαχθεί από τα δεσμά του Κράτους, του Κεφαλαίου, της βίας, του ανταγωνισμού και της αλλοτρίωσης. Και αυτή τη μνήμη θα κρατήσουμε όσοι και όσες τον γνωρίσαμε, από το αγέρωχο και χαρισματικό πέρασμά του από τον κόσμο.

Ο Βαρδής Τσουρής θα είναι μαζί μας σε κάθε αγώνα που σηκώνεται για την ανεξαρτησία του κόσμου, σε κάθε μαυροκόκκινη σημαία που ανεμίζει, σε κάθε σπασμό του νέου κόσμου που κουβαλάμε στην καρδιά μας και που αξίζει να αγωνιζόμαστε μόνο και μόνο για να συνεχίσουμε να τον κουβαλάμε.

Στους συντρόφους και τις συντρόφισσές του, στη σύντροφό του, στα αγόρια και τα κορίτσια της Rosa Nera, μεταφέρουμε την οδύνη, τα συλλυπητήρια και την αλληλεγγύη μας.

Αντίο ακριβέ σύντροφε, μέχρι την ελευθερία!

-Βαρδής Τσουρής.
-Παρών!

image tsouris.jpg 0.03 Mb

international / miscellaneous / opinion / analysis Friday May 05, 2017 17:10 byShawn Hattingh

Globally and in South Africa, the capitalist system is becoming more and more unstable. Over the last period, the responses of the ruling classes in many parts of the world to this growing crisis has been a turn to authoritarianism. This has been done to hold onto power and to increase their control over wealth. Factions within ruling classes, in countries such as South Africa, are also engaged in a battle over shrinking opportunities to accumulate wealth. Competition between factions within ruling classes is, therefore, also intensifying. This too is feeding into an intensification of imperialist rivalries. The consequences are that over the last few months the threat of large scale war globally, as part of a show down between imperialist powers, has become an awful possibility.

The only force capable of changing this situation is the working class locally and internationally. Yet to do so, struggles need to come together, new forms appropriate to combating a rampant and growing authoritarian form of neoliberalism are needed; and such struggles need to be infused with a revolutionary progressive politics. While struggles are taking place in different parts of the world, none as yet have come to hold these three ingredients on a large scale.

Dangerous times: authoritarianism and crisis

Introduction

Globally and in South Africa, the capitalist system is becoming more and more unstable. Over the last period, the responses of the ruling classes in many parts of the world to this growing crisis has been a turn to authoritarianism. This has been done to hold onto power and to increase their control over wealth. Factions within ruling classes, in countries such as South Africa, are also engaged in a battle over shrinking opportunities to accumulate wealth. Competition between factions within ruling classes is, therefore, also intensifying. This too is feeding into an intensification of imperialist rivalries. The consequences are that over the last few months the threat of large scale war globally, as part of a show down between imperialist powers, has become an awful possibility.

The only force capable of changing this situation is the working class locally and internationally. Yet to do so, struggles need to come together, new forms appropriate to combating a rampant and growing authoritarian form of neoliberalism are needed; and such struggles need to be infused with a revolutionary progressive politics. While struggles are taking place in different parts of the world, none as yet have come to hold these three ingredients on a large scale.

The rise and rise of authoritarianism internationally

Since the beginning of the year, the rise of the authoritarian right has continued. Along with Trump taking office, the far right-wing have gained support, taken power or have come close to taking power in a number of states. In fact, support for the likes of Marine Le Pen in France and Geert Wilders in the Netherlands has increased – even though they may not be in a position to take state power at this point. Likewise, strongmen such as Recep Erdogan in Turkey, Narendra Modi in India, and Rodrigo Duterte in the Philippines have further centralised power as a means to shore-up the rule of sections of the dominant classes in these states.

The rise of these politicians is a symptom of sections of the ruling classes shifting away from the façade of liberal democracy to authoritarianism to maintain and entrench the class war against the working class. They are also shoring up their power against competing sections of the ruling class as a means to out compete for shrinking opportunities to accumulate wealth and loot. In fact, it is an attempt to enforce ‘stability’ on a system marked by profound inequalities and instability; while at the same time scapegoating immigrants to camouflage the class nature of the crisis.

At the vanguard of this reaction has been Trump, and his cohorts in terms of sections of finance capital that now directly head the US state.

Vanguard of the Right

From the very onset of taking office in January, the Trump administration has implemented policies to boost finance capital, attack the working class, and repress immigrants. In fact, the administration is packed with representatives of finance capital, and it has a profound anti-working class and aggressive imperialist character: building on and adapting the policies and practices of the Obama administration in the process.

While Trump was driven into office by the Alt-Right, he has largely begun to distance himself from its leading elements. Even Steve Bannon has been side-lined over the last few weeks within the White House. Even so, the policies of the Trump regime are reactionary and racist.

As a matter of fact, Trump – despite claiming to be the man of the white working class in the US – has unleashed a plethora of policies and actions against the working class. This has seen the Trump administration slash the Federal budgets for housing by 13%, public transport by 12%, health by 16%, education by 13%, and environmental protection by 31%. The consequences are going to be devastating as the number of Americans living below the poverty line (43 million people) will increase.

Trump has also staffed the Department of Labour with reactionary elements and has already embarked on rolling back the already limited rights of workers. For example, the Trump regime has revoked legislation that required companies bidding for contracts from the state to adhere to fair labour practices and workplace safety standards. Surveillance and oppression by the state against sections of the working class has also been expanded.

While simultaneously attacking the working class, the administration has assisted finance capital by revoking the legislation that had been put in place to try and mitigate another crisis as erupted in 2008. In the process, the regime is moving towards implementing an authoritarian version of neoliberalism domestically – even though it has not done away with elections.

The Trump administration has also been using a strategy of diverting attention away from its anti-working class and pro finance actions and policies, by making one outlandish statement after another. The pretence is, therefore, given that at a domestic level the administration is directionless and erratic, when in fact it has been conducting a systematic attack on the working class.

The Trump regime has also been quick to back up its racist rhetoric by increasing spending aimed at repressing immigrants. As part of this, US $ 1.5 billion was set aside to expand the detention and removal of “illegal” immigrants from the US. Likewise, Trump has made moves to prevent citizens of seven Middle Eastern states from entering into the US under a travel ban order.

As part of an increasing shift to authoritarianism, the Trump administration has also boosted the military. The conventional and the nuclear armouries and forces have already been increased. This is part of a strategy to try and maintain the dominance of the US globally. For several decades the US has been in decline and economically its share of global GDP and trade has been shrinking. Successive US administrations have used various strategies to try and stem the decline, which have included shows of force through imperialist wars. Under Obama, this began to extend to brinkmanship with rivals such as Russia, specifically over the Ukraine and the expansion of NATO. Nonetheless, successive regimes also used multilateral institutions, such as the World Trade Organisation (WTO), to facilitate trade and investment deals that would be in the interest of the US ruling class.

The Trump administration, as part of its attempt to stem the decline of the US globally, has upped its militaristic imperialism. This has seen the US state extend the presence of US troops in several countries and conflict areas, including Afghanistan and Somalia. In the last month, the US has also dropped its largest non-nuclear bomb in Afghanistan, undertaken a missile attack on Syria and threatened military action against North Korea.

In the case of North Korea, the US’s threatened military action is a message to China, but also Russia – the US is attempting to send a signal to these powers that it will not accept rivals globally. Linked to this, the US and Japan have also been holding excises in close proximity to Chinese air force bases in the South China Sea. Such actions are threatening to erupt into a war. What is concerning is that top US strategists in the Trump regime believe the US can win a nuclear war with China and Russia and survive in the case of a first strike.

In terms of Russia, initially Trump appeared to want to patch up relations. This was part of the agenda of the Alt-Right who were pro-isolationist. This, however, was not the agenda of those within finance capital that had backed Trump’ nor the security and military establishment within the state. Under pressure from these sections of the ruling class, Trump has shifted his initial position on Russia. The recent strike on Syria, the only client state of Russia in the Middle East, was a clear message to Russia not to challenge the US in this sphere. More provocatively, NATO has been holding extensive military manoeuvres on the border of Russia. Such militaristic displays are intended to cower Russia into accepting the US as a sole world power.

While shifting from the position of isolationism pushed by the Alt-Right, the Trump regime has been far more critical of multilateral trade and investment agreements and arrangements than its predecessors, including the WTO and NAFTA. Yet this should not be mistaken for the Trump administration being isolationist. What is rather taking place is that the US state is shifting away from multilateral agreements in favour of bilateral agreements, in which it feels it has greater power over individual states in order to best push through trade and investment deals that favour it.

As with the domestic level, the Trump regime, however, deliberately presents itself as being volatile and unpredictable – essentially using the “madman” theory in an attempt to cower rival imperialist powers by seeming to be out of control and capable of almost any irrational action. This, however, is an extremely dangerous game and could lead to large scale war. It is for this reason, along with the danger of runaway climate change, that the Doomsday Clock has been reset to two and a half minutes to midnight – its ‘highest’ level since the height of the Cold War.

Friction within the US ruling class

Yet the Trump aligned section of the ruling class have faced resistance. Some of this resistance, but by no means all, has ironically come from a competing sections of the ruling class aligned with the Democratic Party. This section, along with the media, have made much about Russia seemingly interfering in the Presidential Election process in favour of Trump. Earlier in the year, it even seemed possible that this section of the ruling class would attempt to impeach Trump on the basis of his alleged connections to Russia.

The friction between different factions of the US ruling class, however, is about competition over control of the state. As part of this, it is also about how to conduct US imperialism and trade and investment relations. As such, both factions are imperialistic, all they differ on are the details of carrying it out. In terms of attitudes to the working class, both factions too are hostile. In fact, it must be remembered that the imperialist actions of the US state became even more confrontational under Obama, and so did the states repressive arms – the Trump administration is simply carrying out the intensification of this as it is its answer to the symptoms the capitalist crisis is throwing up.

Sections of the working class have, however, been involved in mobilising against Trump. This has specifically been around Trump’s racist and sexist attitudes. Nonetheless, despite this, the working class has not become an independent force within these protests; rather many still remain tethered to the Democratic Party, which only offers more neoliberalism. If the working class in the US is to stem the attack it is under it needs to become an independent force that acts in the interests of its class.

Southern Africa in a time of strife

Southern Africa has not been sparred in the time of crisis. As the capitalist crisis has deepened so too have political and social upheavals in the region. Former liberation movements in some of the countries are now facing their own crisis of legitimacy. Under a deepening political and economic crisis in Zimbabwe, for example, the ruling party is fragmenting. Yet it won’t let go of state power easily, as an elite within ZANU derive their wealth from the state. Nonetheless, struggle is again arising in the country for the first time in many years, and prospects of a new movement being born exists, albeit in a harsh and hostile environment. In Mozambique, the ruling party too is clinging on to power. It, however is not being challenged by a progressive force, but rather the regressive RENAMO. Consequently, a low-grade intermittent civil war has erupted in Mozambique on party political lines.

South African ruling class brawl

In South Africa, factions have also formed within the ruling class that are vying for control of the state. One faction of the ruling class are those grouped around Zuma. It is comprised of sections of Black Economic Empowerment (BEE) capitalists, top state officials, and politicians aligned to Zuma. The other faction has coalesced around Ramaphosa/Gordhan and is comprised of sections of the ANC leadership such as Ramaphosa and Gordhan, white capital and the South African Communist Party (SACP). In this battle metaphorical blood has been spilled: those of a few Cabinet Ministers, including Pravin Gordhan.

Both factions are also appealing to the working class for their support. This has seen Zuma using the rhetoric of radical economic transformation; while the other faction has been calling on people to mobilse against Zuma’s corruption. The question though is: does this battle within the ruling class in South Africa offer anything to the workers and the unemployed of the country?

It is patently obvious that Zuma and his faction are rotten. They have been involved in one corrupt deal after another, and have been brazen when caught out. Zuma’s endless giggling over Nkandla is the tip of the iceberg. Over and above this, however, they have also supported and imposed neoliberal policies on the working class in South Africa. Hence, it is clear they offer nothing to the working class (workers and the unemployed).

But does the other faction, the Ramaphosa/Gordhan faction offer the working class anything? One brief glance at the history of some of those in the faction provides a clear answer.

When one looks at the figurehead of the faction, Ramaphosa, one finds endless dirt. Ramaphosa was the BEE man of choice for sections of white capital after apartheid fell. Suddenly the ex-trade unionist became a billionaire overnight. To be sure, white capital was not buying Ramaphosa’s business acumen when they provided him shares and board positions in their companies; they were buying the influence he had in the ANC and the state in order to further their own capital accumulation. By 2012, Ramaphosa had his hands in many pies, in partnership with white and foreign capital. When one of the companies he owned shares in, Lonmin, experienced a wildcat strike at Marikana he made a few phone calls to Ministers and top officials in the police and 34 mine workers were shot dead to end the strike.

Then there is Ramaphosa’s political partner Pravin. Year after year, he has been at the head of drawing up one neoliberal budget after another. The consequences have been devastating. Class and race inequalities have continued to grow, with the black working class being the hardest hit. It was also Gordhan who recently dismissed calls for ABSA bank to pay back a corrupt bailout it received from the state during the dying days of apartheid. Gordhan is the prize fighter of established capital in South Africa.

Of course, the majority of white capital are part and parcel of the Ramaphosa/Gordhan faction. To say the least they have a dismal record. Corruption during the apartheid period was central to their operations. Banks belonging to the Banking Association were essential to sanctions busting during apartheid. As for the Chamber of Mines, the wealth of its members comes from the extreme exploitation of black workers – workers that were forced into working on the mines through the colonial states’ conquest of land and imposition of the hut and poll taxes. Forced to work in appalling conditions, over 54 000 mine workers have died in workplace accidents in companies that form the Chamber of Mines since 1904. Mining companies in South Africa literally have blood on their hands.

The practices of white capital today continue to be as bad as in the apartheid days. Major banks were recently caught out colluding to fix the Rand in order to make billions; while mining houses continue to exploit black migrant labour to generate huge profits and then use transfer pricing to whisk the money out of the country.

Then there is the ‘vanguard’ in the form of the SACP – also part and parcel of the Ramaphosa/Gordhan faction. It bemoans state capture and corruption, yet it is mired in corruption and nepotism itself. Top SACP members pack the echelons of the state; many not because of their skills and talents; but because of political connections. The SACP – self avowed anti-capitalists – also have their own investment arm, which too has shares in mining companies. When the SACP head, Blade Nzimande, became Minister of Higher Education, it cannot be an accident that an education institute that is partly owned by the SACP’s investment arm received funding of over R 200 million from a Skills Education Training Authority ultimately controlled by the Minister. The SACP has also tried to mobilise COSATU against Zuma, yet COSATU itself is in terminal decline politically and is also far from clean.

Given the corruption and exploitation associated with those in the Ramaphosa/Gordhan faction, it is also clear that this faction offers nothing to workers and the poor. In fact, like the Zuma faction, it has used the working class as a punching bag. Yet both factions are calling on the working class to defend them. There is a danger the working class could get embroiled in these fights between factions of the ruling class. In fact we are already seeing this in KwaZulu Natal and the consequences of this are devastating with political assassination becoming rife. As the intra ruling class battles intensify, there will be more and more killings.

Instead of backing one faction of the ruling class over another; the working class (and the black section in particular) needs to rather step into the ring as an independent force to fight against class rule, capitalism and its state. It is class rule, capitalism and the state that generates exploitation and corruption – the ruling class’s actions in South Africa are simply symptoms of the rotten system, even those of the Zuma faction.

Capitalism was born of exploitation, brutality and corruption. It was built on slave labour in the Americas and parts of Asia. In Africa it was built on genocide and conquest. Even in Europe, it was founded on disposition of the land, denying poor people a living and forcing them to work for a pittance in the mines and factories of Europe. Child labour formed part of the horrors of capitalism on that continent too. From the start, capitalism’s foundations were brutal and corrupt. It remains so today: workers remain exploited; labour is still abused across the world; imperialism is rife; inequality is at its highest in history; millions of people starve because of the profit motives of food companies; billions of people are now redundant to the system and are mired in unemployment; and most people because of the profit motive in housing live in slums.

Likewise states too have only existed to enforce the rule of an elite minority over a majority. In this the state is always against the working class. In fact, states are central to minority class rule; and ruling classes have always used them to accumulate wealth. The state too can generate a section of the ruling class. In South Africa this is particularly stark as a black elite relies on the state and connections to it, for its wealth. Despite BEE, because of the deal struck in 1994, white capital still largely owns a majority of businesses; hence the state is central to an ANC elites’ wealth. This is why factions within the ANC are fighting tooth and nail to gain direct control over it.

The reality is that the Zuma faction and the Ramaphosa/Gordhan faction offer nothing to the working class – both are vile and are fighting for their own paydays. Yet both too are symptoms of history and symptoms of class rule, capitalism and the state; including the forms these took in South Africa. If the working class wants to fight corruption; rather than relying on intra elite battles to do so; workers and the unemployed should fight the system that has led us into the situation we are in. It is the rotten system itself that needs to receive a knockout blow and only the working class can deliver that.

The working class fight

In fact, through so-called service delivery protests the working class has been fighting the impact of corruption and neoliberalism at a local level for years. Since the beginning of the year, there appears to once again be an upswing in such struggles. For example, Abahlali base Freedom Park in Soweto has been involved in a large-scale land occupation involving 5000 people.

On the labour front too, struggles have continued since the beginning of the year, specifically through new forms such as #OutsourcingMustFall and the Simunye Workers’ Forum. Much hope, however, has been placed by some in the New Federation, which has officially been launched this month. Yet the majority of the unions involved in the New Federation have not been sites of recent struggles, with one or two exceptions. As such, it still appears that new forms, such as Simunye and #OutSourcingMustFall, are the forms that workers are taking their struggles forward through.

The foundations, in the form of community struggles and the self-organised struggles of workers, around which working class struggles could galvanise into an independent force are, therefore, there. The question through is how to bring these struggles together, how to ensure new forms can be maintained and how to ensure formations come to adopt revolutionary progressive politics; because without this the working class cannot become an independent force that can roll back the attacks it is under.

The challenge, therefore, is to charter a course that can contribute to bringing struggles together, to assist new forms to maintain themselves and strengthen and to also spread progressive revolutionary politics. How to do this, even as a small organisation, needs to be constantly debated and reflected on. Answers need to be developed, found and debated in struggle, there are no set formulas. Nonetheless, we are at a critical point in history. If working class struggles do not become an independent force for change, the future looks bleak and will be defined by intensifying violence, growing authoritarianism, rabid racism if not widespread war.

Shawn Hattingh, International Labour Research and Information Group (ILRIG)

Διεθνή / Λαϊκοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Friday May 05, 2017 16:17 byKé Huelga Radio

Το παρακάτω κείμενο συνιστά συμβολή του αδερφού μας κοινωνικού ραδιοφώνου και ενάντια στην εξουσία «Ké Huelga Radio» σε ένα διάλογο που άνοιξε το 2014 στο Μεξικό σε σχέση με τα μέσα αντιπληροφόρησης ή αλλιώς τα «ελεύθερα μέσα», όπως τα ονόμασαν τότε οι Ζαπατίστας. Το μεταφράζουμε για τρεις λόγους: 1) για να γνωστοποιήσουμε τις θέσεις του ραδιοφώνου με το οποίο συνεργαζόμαστε και το λόγο του οποίου μεταφέρουμε στα ελληνικά· 2) για να μεταφερθεί στην ελληνική γλώσσα ένα τμήμα του διαλόγου για τα μέσα αντιπληροφόρησης που διεξάγεται σε μια περιοχή με άνθηση στο συγκεκριμένο τομέα· και 3) για τον εμπλουτισμό ενός πιθανού διαλόγου στην ελλαδική πραγματικότητα των ελεύθερων μέσων.

Σκέψεις και προτάσεις του Ké Huelga Radio για τα μέσα αντιπληροφόρησης

Σε σχέση με τη φύση του διαλόγου στην οποία συμμετείχε το Ké Huelga Radio με το παρακάτω κείμενο ζητήσαμε διευκρινίσεις από τις συντρόφισσες και τους συντρόφους. Μας έστειλαν μια αρκετά εκτενή απάντηση, από την οποία θα κάνουμε μια περίληψη.

Το Μάη του 2014, έπειτα από τη δολοφονία του δασκάλου Γκαλεάνο σε ζαπατιστικό έδαφος από παραστρατιωτική ομάδα, η εκστρατεία παραπληροφόρησης στην οποία προέβησαν τα αποκαλούμενα από τους Ζαπατίστας ως «πληρωμένα μέσα» τους οδήγησαν σε μια αλλαγή κατεύθυνσης: απαγόρευσαν την πρόσβαση των πληρωμένων μέσων σε ζαπατιστικό έδαφος και έπαψαν να τα θεωρούν συνομιλητές τους. Τον ίδιο μήνα «πεθαίνει» συμβολικά ο εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος σε μια τελετή στην οποία καλέστηκαν μόνο τα μέσα αντιπληροφόρησης ( «Ανάμεσα στο φως και τη σκιά»). Τον ίδιο μήνα, στην τιμητική εκδήλωση για το δάσκαλο Γκαλεάνο, ο εξεγερμένος υποδιοικητής Μοϊσές διατυπώνει κάποιες πρώτες σκέψεις σε σχέση με τα μέσα αντιπληροφόρησης. Στην ίδια εκδήλωση, οι φωτογραφίες και τα βίντεο που κυκλοφόρησαν έφεραν μια «σφραγίδα», ένα trade mark με το όνομα που τους είχαν δώσει οι Ζαπατίστας: «ελεύθερα, εναλλακτικά αυτόνομα μέσα ή όπως αλλιώς λέγονται». Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες από το Ké Huelga, θεωρώντας ότι οι σκέψεις που διατυπώθηκαν ήταν ένα κάλεσμα σε διάλογο, δημοσιοποίησαν τον Ιούλιο του 2014 την πρώτη εκδοχή του παρακάτω κειμένου, στο οποίο, μεταξύ άλλων, τάχθηκαν ενάντια σε κάθε σφραγίδα ή trade mark για τα μέσα αντιπληροφόρησης.

Τον Αύγουστο της ίδια χρονιάς, του 2014, οι υποδιοικητές Γκαλεάνο και Μοϊσές έδωσαν μια συνέντευξη τύπου στο καρακόλ της Ρεαλιδάδ στα μέσα αντιπληροφόρησης, κατά την οποία ο Γκαλεάνο έλεγε ότι «το πρόβλημα που έχουμε σε όλο τον κόσμο είναι το εξής: αν πλέον η πληροφορία, η ανάλυση και η έρευνα δεν απαντώνται στα μέσα επικοινωνίας, αν τα είχαν και ποτέ, τότε πού μπορούμε να τα βρούμε. Υπάρχει ένα κενό στο χώρο των επικοινωνιών που είναι υπό διεκδίκηση». Πρότεινε ότι ο καλύτερος τρόπος ενημέρωσης «είναι αυτός που προέρχεται από τους φορείς δράσης και όχι από όσους καλύπτουν την είδηση» και ότι αυτό μπορούν να το κάνουν μόνο τα μέσα αντιπληροφόρησης, ενώ παράλληλα εντόπιζε κάποια προβλήματα σε αυτό το έργο. Οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι από το Ké Huelga τον ίδιο μήνα έβγαλαν τη δεύτερη εκδοχή των θέσεών τους, προτείνοντας τη δημιουργία χώρων ανταλλαγής υλικού και δικτύων απάντησης απέναντι στις επιθέσεις. Τον επόμενο μήνα συμμετείχαν με αυτό το κείμενο σε φόρουμ που διοργανώθηκε στην Πόλη του Μεξικού, στο οποίο συμμετείχαν μέσα αντιπληροφόρησης, για να ζητηθούν οι σκέψεις των Ζαπατίστας. Η τρίτη επικαιροποιημένη εκδοχή, την οποία μεταφράζουμε, δημοσιεύτηκε τον Οκτώβρη του 2015.

Παρόλο που το παρακάτω κείμενο, μαζί με την αγγλική του μετάφραση, συνιστά ένα από τα δημοφιλέστερα κείμενα του σταθμού, με πάνω από εκατό χιλιάδες επισκέψεις, οι προτάσεις του δεν συζητήθηκαν όσο διαβάστηκαν. Το κύριο ερώτημα, του πώς μπορεί να υπάρξει αποκεντρωμένη ενημέρωση για τους αγώνες και τα κοινωνικά κινήματα με τις περιορισμένες δυνάμεις των μέσων αντιπληροφόρησης και αποφεύγοντας τους πρωταγωνισμούς και τη μεσολάβηση της «δημοσιογραφίας των από κάτω» παραμένει ανοιχτό. Οι συναντήσεις των μέσων αντιπληροφόρησης στο Μεξικό επικεντρώνονται κυρίως στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα μέσα ως προς τις επιθέσεις που δέχονται, την έλλειψη υλικού και κατάρτισης, απαντώντας με εργαστήρια, δημιουργία νέων μέσων και ανακοινώσεις καταδίκης των επιθέσεων. Όπως λένε οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι, για το Σύστημα για Πληροφόσης της Αντίστασης που προτείνεται στην τρίτη εκδοχή του κειμένου, η ανταπόκριση ήρθε από κει που λιγότερο την περίμεναν: από την άλλη πλευρά του πλανήτη, το Ράδιο Ψαλίδι και την ομάδα της ελληνικής Nebulosa. Ευχαριστούμε τους συντρόφους για τα καλά τους λόγια κι ελπίζουμε να μην τους απογοητεύσουμε. Συνεχίζουμε με τη μετάφραση του κειμένου.

Ενάντια στον καπιταλισμό: η αποκεντρωμένη δράση. Ελεύθερα μέσα – πληρωμένα μέσα, εκδοχή 3.0, Ké Huelga Radio, Μεξικό, Οκτώβρης 2015

Η οργή μας είναι ενάντια στον καπιταλισμό

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μοϊσές

Μετά από ένα χρόνο συζητήσεων για τα ελεύθερα μέσα, οι οποίες άνοιξαν με τις παρεμβάσεις των Υποδιοικητών του Εθνικοαπελευθερωτικού Ζαπατιστικού Στρατού, Γκαλεάνο και Μοϊσές, στις 10 Αυγούστου 2014, μοιραζόμαστε κάποιες σκέψεις σε σχέση με το έργο των χώρων μας ως μέσων επικοινωνίας. Με την ανταλλαγή και τη συλλογική δουλειά, έχουμε οικοδομήσει διασυνδέσεις, πρακτικές και αμοιβαία αλληλεγγύη που επιτρέπει να μιλάμε για μια άνθιση των ελεύθερων μέσων: παράλληλα με τους ήδη υπάρχοντες χώρους, γεννιούνται διαφορετικές εμπειρίες ελεύθερης επικοινωνίας και όλες και όλοι μαζί διευρύνουμε τον αγώνα ενάντια στο ψέμα και το θάνατο που επιβάλλουν το κεφάλαιο και οι υπηρέτες του. Επιπλέον, τα ελεύθερα μέσα γίνονται αναγκαία εξαιτίας του αυθαίρετου κλεισίματος των λίγων κριτικών χώρων που υπάρχουν στα εμπορικά μέσα και λόγω της στοχοποίησης του επαγγέλματος. Στο Μεξικό, η καταστολή επιτείνεται και τα μέλη των ελεύθερων μέσων δεν εξαιρούνται από αυτήν. Γι’ αυτόν τον λόγο, ένα από τα ζωτικά καθήκοντα είναι να ενισχύσουμε και να διευρύνουμε τα δίκτυα με τα οποία μπορούμε να απαντάμε απέναντι στη βία, τις συλλήψεις και τις απαγωγές. Σε αυτό το κείμενο επεξεργαζόμαστε τις γενικές σκέψεις μας για τα ελεύθερα μέσα και προτείνουμε τη δημιουργία ενός Συστήματος Πληροφόρησης της Αντίστασης (ΣΠΑ) ως ένα βήμα προς τον καλύτερο συντονισμό των χώρων μας και μια πρόσκληση ώστε οι όσοι και όσες διεξάγουν τους αγώνες να αποτελέσουν τμήμα του έργου της πληροφόρησης, το οποίο είναι επείγον και απαραίτητο ενάντια στον πόλεμο εξόντωσης που αντιμετωπίζουμε.

Πρώτο μέρος: η ποικιλομορφία των ελεύθερων μέσων

1. Γιατί είμαστε διαφορετικά από τα πληρωμένα μέσα;

Η διαφορά ανάμεσα στα ελεύθερα μέσα και τα πληρωμένα μέσα βρίσκεται ανάμεσα σε όσους λαμβάνουν πληρωμές και πουλούν την ενημέρωση, και όσες επικοινωνούν ως μέσο για την οικοδόμηση ενός άλλου κόσμου, μιας άλλης κοινωνίας.

Τα πληρωμένα μέσα μετατρέπουν την επικοινωνία σε εμπόρευμα, ένα μέσο για να αποκομίζουν κέρδη μέσω εταιρειών τηλεπικοινωνίας. Αυτά τα μέσα αναπαράγουν την καπιταλιστική οργάνωση της ενημέρωσης στην ουσία της: απασχόληση έμμισθου προσωπικού, επιδίωξη κερδοφορίας, εξάρτηση από τις δυνάμεις του χρήματος. Αυτή η οργάνωση των «εταιρειών τηλεπικοινωνίας» επιτρέπει μια σημαντική παραγωγή και μετάδοση μηνυμάτων προς τους καταναλωτές της ενημέρωσης και των γνώσεων. Τα μηνύματα αυτά, επιπλέον, δεν φτάνουν ούτε όλα, ούτε ολόκληρα. Αυτή είναι μια από τις κυριότερες αδυναμίες των πληρωμένων μέσων: μεταδίδουν μόνο τα μηνύματα που μπορούν να πουληθούν, η πληροφόρηση και η γνώση μπορούν να παραποιούνται από τις εταιρείες τηλεπικοινωνίας, καθώς το μονοπώλιό τους τούς επιτρέπει να ψεύδονται για να συνεχίζουν να αποκτούν κέρδη. Η σιωπή είναι επίσης κερδοφόρα: σε μια μαφιόζικη σχέση με τις πολιτικές δυνάμεις, τα πληρωμένα μέσα πουλούν την αποσιώπηση πληροφόρησης για συγκεκριμένα γεγονότα. Παραποίηση, χειραγώγηση, ψέμα και σιωπή συνιστούν τις κοινές πρακτικές των πληρωμένων μέσων.

2. Ένας ορίζοντας για τα ελεύθερα μέσα

Τα ελεύθερα μέσα, ορίζοντάς τα ως εκείνα που έχουν αποποιηθεί τη βασική σχέση του καπιταλισμού, δηλαδή, τη μετατροπή της επικοινωνίας σε εμπόρευμα που παράγει κέρδος, αναζητούν μη καπιταλιστικούς τρόπους για να παράγουν πληροφόρηση και γνώση. Οι πρακτικές που έχουν ανοίξει το δρόμο στα ελεύθερα μέσα προς μια μη καπιταλιστική οργάνωση είναι τέσσερις: η οικειοποίηση της τεχνολογίας και της τεχνογνωσίας, η ανεξαρτησία από τους μεγάλους παρόχους υπηρεσιών ενημέρωσης, η ανεξαρτησία σε σχέση με το κράτος και μια άμεση σχέση με την κοινωνία. Αυτές οι πρακτικές δημιουργούν τον «εσωτερικό ρυθμό» που διαμορφώνει κάθε ελεύθερο μέσο, που ενδιαφέρεται περισσότερο να αυτοδημιουργηθεί με αυτόνομο τρόπο παρά να αναδειχτεί ή να συμμετάσχει στη συγκυρία. Τα ελεύθερα μέσα δεν διέπονται από τη λογική της τηλεπικοινωνιακής «αποτελεσματικότητας», που υπάρχει στην εποχή της έλλειψης αμεσότητας, αλλά δημιουργούμαστε μέσα από το διάλογο: η μισθολογική σχέση των εταιρειών τηλεπικοινωνίας αντικαθίσταται από την οικοδόμηση συμφωνιών, συλλογικοτήτων και πρακτικών συνδιαμόρφωσης σε σχέση με το τι, το πώς και το ποιοι επικοινωνούν.

Οικοδομούμε την επικοινωνία συνδιαλεγόμενες με εκείνες και εκείνους που αγωνίζονται. Μέχρι στιγμής, η κύρια λειτουργία μας σχετίζεται με την καταγραφή και μετάδοση των μαρτυριών του αγώνα: οργανωνόμαστε ώστε ο λόγος των αγωνιζόμενων να φτάνει μακριά και να είναι συνεπής με τις αναζητήσεις μας για έναν καλύτερο κόσμο. Δεν θα υπήρχαν ελεύθερα μέσα χωρίς την άμεση συμμετοχή μας στους κοινωνικούς αγώνες: τα άτομα που αποτελούμε τα ελεύθερα μέσα είμαστε κομμάτι του αγώνα, όχι μόνο επειδή απελευθερώνουμε την ενημέρωση, αλλά και γιατί παρέχοντας την επικοινωνία δωρεάν στεκόμαστε απέναντι στην την πώληση και την αγορά, που συνιστά έργο των εταιρειών τηλεπικοινωνίας.

3. Ενάντια στην εμπορευματικοποίηση της επικοινωνίας

Μια άλλη ουσιώδης διαφορά με τα πληρωμένα μέσα είναι ότι τα ελεύθερα μέσα στηρίζουμε την ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας και της γνώσης: το copyright αποτελεί το άλλο άκρο της καπιταλιστικής αλυσίδας και γι’ αυτό προσπαθούμε να συλλογικοποιούμε τόσο τα αποτελέσματα της δραστηριότητάς μας όσο και τα μέσα με τα οποία δημιουργούμε επικοινωνία. Κάθε πρακτική που περιορίζει την επικοινωνία ωφελεί τον καπιταλισμό. Αν ο διάλογος και η ποικιλομορφία αποτελούν τα χρώματα του κόσμου μας, οφείλουμε να τασσόμαστε υπέρ της ελεύθερης διακίνησης των μηνυμάτων και της διάδοσης των τεχνολογιών που μας επιτρέπουν να επικοινωνούμε. Δεν ανταγωνιζόμαστε στο μονοπώληση της επικοινωνίας δημιουργώντας ένα «trade mark ελεύθερων μέσων», αλλά επιδιώκουμε την απελευθέρωση της επικοινωνίας. Σε αυτό το μονοπάτι προσπαθούμε να μην είμαστε απλά μέσα, αλλά να μετατρεπόμαστε σε χώρους ελεύθερης και άμεσης επικοινωνίας με την οποία να δημιουργούνται οι συνθήκες ώστε να καταργούμε τις εξειδικεύσεις και να καθιστούμε δυνατό τον κοινωνικό διάλογο.

4. Ποια πρέπει να είναι η στάση μας απέναντι στους εργαζόμενους στα μαζικά μέσα επικοινωνίας;

Η θέση ότι αυτοί οι εργαζόμενοι είναι μισθοφόροι στην υπηρεσία των εταιρειών τηλεπικοινωνίας είναι μια πρώτη προσέγγιση που μας εξυπηρετεί αποκλείσουμε τον πρωταγωνισμό στα ελεύθερα μέσα. Ωστόσο, αν παραμείνουμε μόνο σε αυτό το αξίωμα, μας διαφεύγει ότι, όπως και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, το μεγαλύτερο τμήμα των επαγγελματιών της επικοινωνίας υπόκεινται σε επισφάλεια, σε κακές συνθήκες ζωής και ιδίως στους κινδύνους που επιφέρουν τόσο το οργανωμένο έγκλημα όσο και οι αυταρχικές και εγκληματικές κυβερνήσεις. Το Μεξικό έχει μετατραπεί σε μια από τις πιο επικίνδυνες χώρες για την άσκηση της δημοσιογραφίας. Η οργάνωση «Άρθρο 19» έχει καταγράψει 103 δολοφονίες δημοσιογράφων από το 2000 [δεδομένα επικυρωμένα από τη Nebulosa Gr, Δελτίο #7]. Επιπλέον, πάνω από τα κεφάλια αυτής της πλειονότητας των εργαζομένων στις επικοινωνίες βρίσκονται οι επιστάτες της ενημέρωσης (López Dóriga, Alatorre, κλπ) και τα αφεντικά τους: οι επιχειρηματίες ιδιοκτήτες των μαζικών μέσων ενημέρωσης (Slim, Azcárraga, Salinas Pliego, κλπ). Αυτοί είναι οι εχθροί μας. Με τους εργαζόμενους στην επικοινωνία πρέπει να προσπαθούμε να οικοδομούμε αλληλέγγυους δεσμούς και ανταλλαγή γνώσεων που θα εμπλουτίσουν και θα διευρύνουν τις εμπειρίες αυτονομίας στα ελεύθερα μέσα. Οι επιθέσεις ενάντια στις και στους δημοσιογράφους και στα ελεύθερα μέσα δημιουργούν ένα πεδίο κοινής δράσης ενάντια στη θεσμική βία.

Δεύτερο μέρος: Αυτό που προτείνουμε

1. Χρειάζεται ν’ αποκτήσουμε διασυνδέσεις, και αυτό μπορούμε να το κάνουμε:

α) Μέσα από την ανταλλαγή υλικού: οφείλουμε να καταστήσουμε εύκολη την πρόσβαση στο υλικό που παράγουμε, καθώς και να υποστηριζόμαστε αμοιβαία για τη διακίνησή του.

β) Με τη δημιουργία χώρων και τρόπων ανταλλαγής γνώσης. Δηλαδή με τη βελτίωση των τρόπων που δημιουργούμε και ανταλλάσσουμε γνώσεις. Να εμπλουτίσουμε αυτούς τους χώρους αξιοποιώντας διαφορετικές μορφές έκφρασης (για παράδειγμα, να συνδυάζουμε βίντεο με ήχο, να δημιουργούμε έντυπες εκδοχές ηλεκτρονικών αρχείων, κλπ.)

γ) Με τη δημιουργία δικτύων απάντησης απέναντι στην καταστολή και παρακολουθώντας την εξέλιξη κατασταλτικών γεγονότων.

δ) Να δημιουργούμε ασφαλείς τρόπους επικοινωνίας μεταξύ μας: προτείνουμε την ενίσχυση της ανωνυμίας και την κρυπτογράφηση την επικοινωνίας μας στο διαδίκτυο.

2. Να διασυνδεόμαστε στη βάση του σεβασμού και της αναγνώρισης των διαφορών μας σε αυτό το έργο

Η αποκεντρωμένη δράση απαιτεί το σεβασμό στις αντιλήψεις και τις πρακτικές των άλλων ως σημείο αφετηρίας για υγιείς και δημιουργικές σχέσεις. Αντί να αναλωνόμαστε σε ατέρμονες και σε γενικές γραμμές στείρες συζητήσεις, προτείνουμε την άνθηση των ιδεών και των πρακτικών σε όλους τους χώρους και τα άτομα. Να αναζητούμε τα κοινά μας και να αφήνουμε την πράξη να αναδεικνύει τι είναι αυτό που εξυπηρετεί την προώθηση του αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο. Πρέπει ν’ αφήσουμε πίσω μας τις έτοιμες συνταγές και να αναγνωρίσουμε τις διαφορές που αντιπροσωπεύει το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο δρούμε: να αναγνωρίσουμε ότι στις πόλεις υπάρχει καλύτερη πρόσβαση στα υλικά μέσα αλλά αντιμετωπίζουμε μεγαλύτερη απομόνωση, ενώ στις κοινότητες οι σχέσεις είναι εγγύτερες αλλά πολλές φορές δεν υπάρχουν τα τεχνικά μέσα και τα μέσα επικοινωνίας.

3. Να πριμοδοτήσουμε τις συλλογικές δομές και την ανωνυμία

Να μη δίνουμε βήμα στον πρωταγωνισμό, αλλά να αναζητούμε τρόπους ώστε «να έχει μεγαλύτερη σημασία η πληροφορία από αυτόν που την παράγει» και να δημιουργούμε πλατφόρμες για τη συλλογική διάδοση πληροφορίας και γνώσης. Προτείνουμε να απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τη λογική των πληρωμένων μέσων που πριμοδοτούν την ατομικότητα του «δημοσιογράφου» ή συγκεκριμένων ομάδων πάνω από το κοινό έργο των διαφορετικών μέσων. Η συζήτηση σε σχέση με το αν θα μιμηθούμε ή όχι τα πληρωμένα μέσα ως προς τη μαζική απεύθυνση και την κοινωνική επιρροή είναι ανοιχτή. Η θέση μας είναι ότι τα μέσα ενημέρωσης πρέπει να τείνουν προς την εξαφάνιση και οι κοινωνικοί αγωνιστές να είναι εκείνοι που θα παράγουν και θα συλλογικοποιούν τις πληροφορίες και τις γνώσεις.

4. Να οικοδομήσουμε την αυτονομία μας

Οι σκέψεις των Ζαπατίστας μάς προκαλούν επίσης να σκεφτούμε και να οικοδομήσουμε κατά πρώτον τη βιωσιμότητα των ελεύθερων μέσων κι έπειτα την αυτονομία. Σε γενικές γραμμές, οι χώροι επικοινωνίας μας έχουν δημιουργηθεί ως πράξεις προσφοράς. Για αρχή έχουμε εκτοπίσει από τους χώρους μας τόσο την έμμισθη εργασία όπως και το χρήμα: δεν έχουμε πληρωθεί ποτέ για να κάνουμε μια συνέντευξη, για ν’ ανοίξουμε τα μικρόφωνα σε κάποιον αγώνα· δεν έχουμε αποδεχτεί ποτέ δωρεές ή χορηγίες: ο χώρος μας συντηρείται μέσα από τη συλλογική εργασία, από τις εθελοντικές συνδρομές μας και από αλληλεγγύη χωρίς ανταλλάγματα. Αλλά ο καπιταλισμός και ο αγαπημένος του γιος, το χρήμα, επιστρέφουν συνεχώς από το παράθυρο: παρόλο που εμείς δεν πληρωνόμαστε ούτε πουλάμε τη δραστηριότητά μας, τα μηχανήματα, το διαδίκτυο, οι μετακινήσεις, το φαγητό και όλα τα πολλά υπόλοιπα της καθημερινής ζωής μας μάς υποχρεώνουν να αναζητούμε χρήματα για να αντιμετωπίσουμε την ανάγκη μας να έχουμε μέσα και υποδομές για την επικοινωνία. Προς το παρόν παραμένουμε με ανοιχτό το ερώτημα του κατά πόσο μπορεί να είναι αυτόνομο ένα ελεύθερο μέσο.

Ο πόλεμος εξόντωσης και η κοινωνική κρίση που ζούμε απαιτεί να προωθήσουμε τη συλλογική δουλειά και όλα όσα μας ενώνουν. Προτείνουμε τη συλλογική εργασία για να στερεώσουμε και να διευρύνουμε το έργο των ελεύθερων μέσων, με την προοπτική να γεννηθούν χώροι ελεύθερης επικοινωνίας σε όλη τη χώρα και να μπορούμε να έχουμε διασυνδέσεις με τους λαούς του Μεξικού και του κόσμου που αγωνίζονται ενάντια στο τέρας του καπιταλισμού. Το ραδιόφωνό μας διακηρύσσει ότι είναι σε ετοιμότητα και παίρνει μέρος σε αυτόν τον αγώνα που είναι, αναμφίβολα, ο σημαντικότερος της εποχής μας.

Τρίτο μέρος: να οικοδομήσουμε το Σύστημα Πληροφόρησης της Αντίστασης (ΣΠΑ)

Στο κείμενό του με τον τίτλο «Μέσα, τρίτα, τέταρτα», ο Υποδιοικητής Γκαλεάνο πρότεινε ένα ιστορικό καθήκον για την επαναστατική οργάνωση: την ολική ανατροπή του κτιρίου του καπιταλισμού, μέχρι τα θεμέλια, και την οικοδόμηση ενός άλλου κτιρίου, αλλά οριζόντιου. Σε αυτό το έργο είναι ουσιώδες να γνωρίζουμε πού να χτυπήσουμε και πώς να χτυπήσουμε. Προσπαθώντας να φέρουμε αυτές τις ιδέες στο πεδίο των ελεύθερων μέσων καταθέτουμε αυτήν την ταπεινή πρόταση που επιδιώκει να πολεμήσει έναν από τους κρίκους της εξουσίας των πληρωμένων μέσων: την εξειδίκευση.

Τα πληρωμένα μέσα συγκεντρώνουν την «πληροφορία» για τις κοινωνίες μας και τη μεταδίδουν μεροληπτική, παραποιημένη και ψευδή. Μια από τις μεγάλες τους δυνάμεις είναι ότι διαθέτουν τις υλικές προϋποθέσεις για να μαθαίνουν αυτά που συμβαίνουν στη χώρα και σε όλο τον κόσμο. Ο λόγος των ελεύθερων μέσων, από την πλευρά τους, αφοσιώνεται στους αγώνες στους οποίους έχουμε πρόσβαση, που, παρά τις διασυνδέσεις, είναι περιορισμένος γιατί είμαστε λίγα άτομα που έχουμε να φέρουμε σε πέρας ένα τεράστιο έργο.

Το Σύστημα Πληροφόρησης της Αντίστασης (ΣΠΑ) είναι μια πρόταση για συλλογική εργασία και για τη δημιουργία δεσμών πληροφόρησης για τους κοινωνικούς αγώνες στο Μεξικό και τον κόσμο. Παρακολουθώντας την εμπειρία των κοινωνικών αγώνων που έχουν δημιουργήσει τα δικά τους μέσα επικοινωνίας, όπως συμβαίνει με τον EZLN και τη Γενική Επιτροπή Κατάληψης στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, καθώς και τις ιθαγενικές κοινότητες σε όλη τη χώρα, προτείνουμε τη δημιουργία ενός δικτύου ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ που θα επιτρέπει να γνωρίζουμε και να μεταδίδουμε όσα συμβαίνουν και όσα γίνονται στη γεωγραφία των κοινωνικών αγώνων. Θεωρούμε ότι η ώθηση που έχει δώσει στα ελεύθερα μέσα ο EZLN και οι διάφορες αντιστεκόμενες κοινότητες έχει δημιουργήσει τις ελάχιστες απαιτούμενες συνθήκες για ένα δίκτυο σαν αυτό που προτείνουμε.

Η πρόταση είναι:

1. Καλούμε τους κοινωνικούς αγωνιστές, ακτιβιστές, εξεγερμένους, οργανωμένους κατοίκους να συντάξουν μια παράγραφο, μια σελίδα, ένα κείμενο, μια αφίσα, μια φωτογραφία, ένα βίντεο για το θέμα που θέλουν να επικοινωνηθεί. Για την ελεύθερη έκφραση δεν υπάρχουν θέματα ή σκέψεις που να είναι πιο σημαντικά από άλλα. Το ζητούμενο είναι να σπάσει η έλλειψη επικοινωνίας την οποία ζούμε και γι’ αυτό είναι εξίσου σημαντικό να έχουμε πρόσβαση στη δράση των γειτονιών, όπως και στις καταλήψεις γης ή στον αγώνα χαρακωμάτων.

2. Να γίνει καταγραφή με κάθε διαθέσιμο τρόπο: από χαρτί και μολύβι, μέχρι κινητό τηλέφωνο, κάμερα, υπολογιστή. Για τα ηχητικά μηνύματα υπάρχει δυνατότητα επικοινωνίας με τα ελεύθερα μέσα [σ’ αυτό το σημείο τα μέλη του Ké Huelga δίνουν τα στοιχεία επικοινωνίας τους].

3. Να διαδοθεί το μήνυμα μέσα από: φωτοτυπίες, εφημερίδες τοίχου, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, το facebook ή/και με επαφή με τα ελεύθερα μέσα. Από την πλευρά μας δεσμευόμαστε να συμπεριλάβουμε στη σελίδα και το πρόγραμμα του ραδιοφώνου μας όλα τα μηνύματα που θα έρχονται.

Αν κάθε κοινωνικός αγώνας στη χώρα πραγματοποιούσε συλλογική δουλειά, θα είχαμε επαρκές υλικό για μια πληρέστερη εικόνα της πραγματικότητας των αγώνων μας και, μέσω αυτού του μέσου, να ενδυναμώσουμε τις διασυνδέσεις μεταξύ των αντιστεκόμενων οργανώσεων, συλλογικοτήτων και ατόμων.

Μερικές αρχικές διευκρινίσεις:

Για τη διάδοση της πληροφορίας χρειάζονται κάποια στοιχεία που δεν μπορούν να λείπουν: οδηγίες ως προς το χρόνο και το μέρος (πότε, πού)· οδηγίες ως προς το θέμα (τι συνέβη και ποιος το έκανε (ποιος). Αυτά τα τέσσερα στοιχεία επιτρέπουν να καταλαβαινόμαστε: πότε, πού, τι και ποιος αποτελούν τα ελάχιστα στοιχεία ώστε ένα μήνυμα να είναι κατανοητό για όσους το λαμβάνουν. Τα υπόλοιπα έρχονται σιγά σιγά...

Υστερόγραφο. Ως ταπεινή πρόταση, το ΣΠΑ δεν είναι παρά μια ιδέα για τον αγώνα και έχει ως βάση μια από τις πρακτικές με τις οποίες τα ελεύθερα μέσα και οι ελεύθεροι χώροι ενημέρωσης προκαλούν ρωγμές στον τοίχο της καπιταλιστικής ενημέρωσης: την αποκεντρωμένη δράση. Αφορά την απελευθέρωση της δημιουργικότητας και την ανάδειξη ακροατών, εκφωνητών, ατόμων που θα μεταδίδουν τα μηνύματα με κάθε τρόπο σε κάθε μέρος, με τα μέσα που διαθέτει καθένας και καθεμιά. Αυτό που δίνει νόημα σε αυτή τη συλλογική δουλειά είναι ο κοινός στόχος: να γνωστοποιούμε το πρόσωπο του αγώνα μας και, εννοείται, ο καθένας με τον τρόπο του. Ο κόσμος μας είναι αυτός της ποικιλομορφίας.

Ké Huelga Radio
ελεύθερο, κοινωνικό και ενάντια στην εξουσία

Οκτώβρης 2015

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Wed 24 May, 23:44

browse text browse image

hand_fist_punch_water_77012_1920x1080800x450.jpg imageΗ (έμμεση) ιδιωτικ&#... May 24 20:08 by αναρχική ομάδα cumulonimbus 0 comments

9788485735921.jpg imageReseña del libro de José Luis Carretero Miramar “Eduardo Barriobero: Las Luchas de un Jaba... May 24 15:46 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

textL'EUSKARA, la lingua degli "Indiani d'Europa" (i baschi) May 22 23:06 by Gianni Sartori 0 comments

O ex-deputador federal Eduardo Cunha e o futuro ex-presidente Michel Temer imageAnálise da crise política do início da queda do governo Temer May 21 23:19 by Bruno Lima Rocha 0 comments

textCampaign of Hate. Russia and ‘Gay Propaganda’ May 21 23:06 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

no_hagan_objetivo_militar.jpg imageLlamado a la solidaridad con procesos comunicativos de Colombia May 21 04:09 by Rebeldía Contrainformativa & CEP Enraizando 0 comments

thessaloniki_3.jpg imageΟι κινητοποιήσει... May 20 16:26 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

18601216_1797218623923391_1697630022_n.jpg imageΚινητοποιήσεις 17-18... May 20 16:21 by αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

textEUSKADI TA ASKATASUNA, una storia lunga sessanta anni May 20 06:08 by Gianni Sartori 0 comments

18057648_10209517627674561_6863660973845875269_n.jpg imagePreparan resistencia en Cacahuatepec ante la presencia de grupos paramilitares y despojo ... May 19 16:42 by Demián Revart 0 comments

whatsappimage20170518at11.13.57imp.jpg imageUna semana sangrienta para México; 7 trabajadores agrícolas y 2 periodistas asesinados por... May 19 16:26 by Demián Revart 0 comments

8ca2d88053be4241927f7a2855c650eb.jpeg imageStop the threats of the Mexican State against our militant comrade Adrián! May 19 16:07 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

Fotografía tomada durante la "Minga de trabajo y pensamiento" en Corinto, el 9 de mayo. imageCuando re-sentir se vuelve una razón para acallarnos May 19 03:12 by CEP-Enraizando 0 comments

logoindex.gif imageDès maintenant, passons de la défiance à la résistance sociale ! May 18 21:36 by Relations Extérieures de la CGA 1 comments

e127_09_5.jpg imageΓια το φράγμα Πεί ... May 18 20:53 by Αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

img_0485.jpg imageWe, supporters of Rojava, should be worried about its partnership with the United States. May 18 11:50 by Zaher Baher 0 comments

p_04_03_2017.jpeg imageEl alma esquizofrénica del proyecto europeo May 16 18:55 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

1demayo201755101.jpg imageMujeres, precariedad y feminismo: desafíos del movimiento sindical May 16 05:45 by María Carrasco y Alejandra Villegas 0 comments

wp_20160611_002.jpg imageΔεν ελπίζω τίποτ^... May 16 05:02 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας 0 comments

12311094_1697455980474713_9086228949900891244_n.jpg imageΜια απο τα ίδια ή μ&... May 16 04:59 by ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ 0 comments

ggf.jpg imageΙδρυτική διακήρυ... May 15 18:26 by Quieta Movere 0 comments

textVICENZA IN MANO NEMICA May 14 19:43 by Gianni Sartori 0 comments

cecenia_1.jpg imageΑλληλεγγύη στα θa... May 13 18:33 by Alternativa Libertaria/fdca 1 comments

apergia_17.jpg imageΓενική Απεργία May 13 14:16 by αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

textNO G7, ne G8 o G20 - Vogliamo Libertà, Uguaglianza, Solidarietà. May 13 02:21 by CIB Unicobas 0 comments

text17 Mai : Journée Internationale Contre l’Homophobie. Tchétchénie mais pas seulement. May 13 00:32 by Alternativa Libertaria / FdCA 1 comments

cecenia.jpg image17 maggio, giornata internazionale contro l’omofobia. May 12 23:40 by Alternativa Libertaria/fdca 0 comments

textMay 17, International Day Against Homophobia. Chechnya but not only May 12 23:38 by Alternativa Libertaria/fdca 1 comments

18268138_1883155208567027_1260829059249659582_n.jpg imageΤουρκία - 1η Μάη 2017 May 12 18:11 by Devrimci Anarşist Faaliyet 0 comments

textItalia, Bari: NO G7 May 11 19:33 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

more >>
© 2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]