user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Monday June 26, 2017 17:43 byΑναρχική Ομοσπονδία

Η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, αλλά και η πλήρης ελαστικοποίηση των ωραρίων, αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, που το κεφάλαιο επιβάλει τα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Η κατάργηση της Κυριακάτικςη αργίας ωφελεί πρωτίστως το μεγάλο εμπορικό κεφάλαιο -ντόπιο και διεθνές-, αλλά δευτερευόντως και όλα τα μικρά ή μεσαία αφεντικά τα οποία με χαρά καλωσορίζουν το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές με την υποσημείωση να μην είναι κάθε Κυριακή.

Κατάργηση Κυριακάτικης αργίας: η επέλαση της ελαστικοποίησης

Στη δεκαετία του '80, η ιστορική πολιτική ηγέτιδα του νεοφιλελευθερισμού, η Μ. Θάτσερ είχε διατυπώσει τον βασικό αφορισμό που περιγράφει την ψυχή της νεοφιλελεύθερης δυστοπίας "Δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα και οι οικογένειές τους".

Από άμεσα ταξική σκοπιά η υπεράσπιση της Κυριακάτικης αργίας δεν είναι παρά η υπεράσπιση ενός ακόμα "κάστρου" απέναντι στην επέλαση του κεφαλαίου. Ένα ακόμα σημαντικό εργατικό δικαίωμα που τίθεται υπό απειλή, έχοντας πίσω του δεκάδες που χάθηκαν, και μπροστά του όσα έχουν απομείνει.

Η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, αλλά και η πλήρης ελαστικοποίηση των ωραρίων, αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, που το κεφάλαιο επιβάλει τα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Η κατάργηση της Κυριακάτικςη αργίας ωφελεί πρωτίστως το μεγάλο εμπορικό κεφάλαιο -ντόπιο και διεθνές-, αλλά δευτερευόντως και όλα τα μικρά ή μεσαία αφεντικά τα οποία με χαρά καλωσορίζουν το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές με την υποσημείωση να μην είναι κάθε Κυριακή.

Το κεφάλαιο δεν αρκείται στο να περικόψει τους μισθούς και ευρύτερα το εργοδοτικό κόστος, αλλά αποζητά την πλήρη ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας: η εκ περιτροπής εργασία, τα σπαστά ωράρια, οι συμβάσεις ακόμα και μόλις για λίγες μέρες, η εργασία την Κυριακή, η νόμιμη «υπερεργασία» ως και δύο ώρες τη μέρα, η «ωρομίσθια» απασχόληση αποτελούν πτυχές αυτής της ελαστικοποίησης. Για να το πούμε απλά: δουλεύεις όταν σου το ζητάνε και για όσο σου το ζητάνε. Ο καπιταλισμός δεν επεκτείνεται μόνο γεωγραφικά αλλά και «χρονικά»: κάθε πτυχή της ζωής μας εντάσσεται σταδιακά, αλλά σταθερά, στον κύκλο του κεφαλαίου – όχι μόνο το οχτάωρο μας, αλλά κάθε λεπτό του ελεύθερου χρόνου μας εντάσεται στον κύκλο παραγωγής, κατανάλωσης και συσσώρευσης.

Το κεφάλαιο διευρύνει αυτοκρατορικά την εξουσία επί του κόσμου της εργασίας, με το τελευταίο να πληρώνει πανάκριβα τόσο την ατομική παραίτηση όσο και την απουσία αγωνιστικών δομών που θα μπορούσαν να υπερασπιστούν ότι τώρα απειλείται και ότι ήδη έχασε.

Κατάργηση Κυριακάτικης αργίας: η αποσάθρωση της κοινωνικής συνοχής των από τα κάτω

Διευρύνοντας όμως την οπτική και κοινωνικά, και σε επίπεδο ταξικής πάλης αναδεικνύεται μια μεγαλύτερη εικόνα, μια πιο συνολική περιγραφή του πως θα μοιάζει η στιγμή ολοκλήρωσης της περιόδου της κρίσης, αν τελικά κατορθώσει η εξουσία να επιβάλει το συμφέρον της.

Γιατί η Κυριακή δεν είναι μόνο μια μέρα σχόλης, σταθερής και προγραμματισμένης για τον εκμεταλλευόμενο/η. Είναι και μια κοινή μέρα σχόλης για όλους και όλες (με εξαίρεση το αναγκαίο "προσωπικό ασφαλείας", το οποίο αρχίζει και προβλέπεται για όλο και περισσότερες επαγγελματικές κατηγορίες). Μια πραγματικότητα αιώνων για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων. Το ζήτημα όμως δεν είναι η ιστορικότητα της αργίας, είναι το πως αυτή η ιστορικότητα έχει καθορίσει και την συλλογική ζωή, την ατομική διαχείριση του χρόνου και συνολικά το κανονιστικό πλαίσιο των κοινωνικών σχέσεων στα επιμέρους πεδία. Πότε για παράδειγμα μια οικογένεια μπορεί να συναντηθεί με βεβαιότητα; Πότε κάποιος "μπορεί να ξυπνήσει ότι ώρα θέλει"; Πότε τα παιδιά θα έχουν σίγουρο χρόνο με τους ενήλικες; Πότε θα βρεθεί μια παρέα, οι άνθρωποι που έχουν κοινό χόμπυ; Πότε μπορούν να γίνουν επισκέψεις; Ποιο βράδυ είναι για κοινή έξοδο και διασκέδαση; Η ύπαρξη μια σταθερής ημέρας την εβδομάδα που "εν συνόλω" η κοινωνία διαθέτει ελεύθερο χρόνο είναι απαραίτητη για την ίδια την ύφανση του κοινωνικού ιστού. Δεν είναι τυχαίο που όλες οι βασικές θρησκείες έχουν υιοθετήσει αυτή την πραγματικότητα χρησιμοποιώντας την παράλληλα για να ενισχύσουν τη διείσδυσή τους στα κοινωνικά πεδία και να ενισχύσουν την δικτατορία τους επί των ηθών.

Η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, στην καλύτερη δυνατή περίπτωση, θα αντικατασταθεί από σταθερά ρεπό κάποια μέρα της εβδομάδας. Αυτό θα προκαλέσει μια κάθετη πολυδιάσπαση των "κοινοτήτων ελεύθερου χρόνου" ανάμεσα στους εργαζόμενους. Διαφοροποιούμενες οι μέρες ανάπαυσης θα αποδυναμώσουν την λειτουργία των κοινωνικών πεδίων, θα μεταφέρουν άμεσα το βάρος από τον συλλογικό σχεδιασμό στην ατομική διαχείριση της καθημερινότητας. Στην καλύτερη περίπτωση. Γιατί στην πραγματικότητα το κεφάλαιο δεν κάνει μισοδουλειές. Το αφεντικό θα αποφασίζει πότε, που και πόσο θα εργαστεί ο καθένας/μια και θα το ανακοινώνει στον εργάτη -ίσως και την προηγούμενη μέρα το βράδυ, όπως συχνά όλες και όλοι μας έχουμε βιώσει. Αυτό θα συμβεί και πρόκειται για μαζική "μόλυνση" επισφάλειας σε όλο το φάσμα της καθημερινότητας. Η πορεία του κεφαλαίου και της αγοράς προς την εις βάθος κατάκτηση όλου του χώρου του δημόσιου και του ατομικού είναι πορεία αποδόμησης κάθε κοινωνικής συνοχής των από τα κάτω. Είναι επιβεβαίωση του αφορισμού της πρωθυπουργού της Αγγλίας.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αμφιβάλουμε ότι η κοινωνική δυναμική θα βρει τους τρόπους να ξανά-υφάνει ιστούς. Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, παρόλα αυτά, δεν παύει να είναι μια πολύ σημαντική υποχώρηση από τους όρους ατομικής και συλλογικής επιβίωσης που οι εργαζόμενοι, όλοι εμείς, είχαμε κερδίσει τα τελευταία χρόνια. Δεν παύει να αποτελεί σοβαρό πλήγμα και στην ατομική αξιοπρέπεια του να καθορίζεις στοιχειωδώς την καθημερινότητά σου όσο και τις δυνατότητες κοινωνικής ύπαρξης.

Η επίθεση που δεχόμαστε είναι πολύ-επίπεδη και απειλεί να μας στερήσει δεδομένα που κανείς πριν μια δεκαετία δεν θα θεωρούσε πιθανό να αμφισβητηθούν. Το κεφάλαιο είναι παμφάγο και δεν έχει ούτε μέτρο ούτε όριο. Έχει επιβάλει ένα διαρκές καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Οι καταπιεσμένοι έχουν σιγήσει. Δεν μπαίνει καν πια στον κόπο να λαμβάνει κάποια μέτρα για να κερδίζει την κοινωνική αποδοχή για να συντηρήσει την τάξη πραγμάτων του.

Η ανάγκη να υπερασπιστούμε την Κυριακάτικη αργία είναι ένα πολύ σημαντικό διακύβευμα της εποχής μας.

Οι αγώνες που δίνουν πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις έχουν επιτύχει να φρενάρουν τα καπιταλιστικά σχέδια. Το κράτος παζαρεύει τον "αριθμό" και τα "μέρη στη χώρα" που το δικαίωμα θα καταργηθεί με την προσφιλή τακτική του να σαλαμοποιεί το πρόβλημα όταν βρίσκει αντιστάσεις. Κανείς δεν έχει αυταπάτες ότι στο τέλος είτε το δικαίωμα της κοινής αργίας για όλους θα κερδηθεί "καθολικά" -όπως και τόσα άλλα από αυτά που έχουμε χάσει- ή θα περάσουμε σε μια Θατσερική ζούγκλα.

Οι αγώνες που δίνουν πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις πρέπει να στηριχθούν από όλους και όλες. Μέσα σε εργασιακούς χώρους, έξω από αυτούς αλλά και σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Το αδιαπραγμάτευτο της κοινής αργίας και η συνείδηση των συνεπειών της κατάργησής της πρέπει μας οδηγήσουν στο να αγωνιστούμε για αυτή μέσα στους χώρους εργασίας μας, στα σωματεία μας, στο δρόμο.

Είναι ένας αγώνας που μπορούμε να κερδίσουμε. Φτάνει να τον δώσουμε όπως μπορούμε.

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

anarchist-federation.gr
info@anarchist-federation.gr
twitter: twitter.com/anarchistfedGr
fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015/

america centrale / caraibi / lotte indigene / altra stampa libertaria Sunday June 25, 2017 03:55 byGianni Sartori

A 20 ANNI DAGLI EVENTI DI LIMA DEL 1997, UN RICORDO DEI 14 MILITANTI DEL MRTA MASSACRATI DALL'IMPERIALISMO

“E TU ORA COSA PENSI?..."
Un incontro con Isaac e Norma Velazco (1997)

(Gianni Sartori)


20 anni fa, l'assalto all'ambasciata giapponese e il successivo massacro dei guerriglieri del MRTA, per mano delle teste di cuoio peruviane, occupò a lungo le pagine dei giornali. Una vicenda su cui in seguito è calato una interessata coltre di indifferenza che proviamo a rimuovere proponendo un' intervista a due esponenti di MRTA realizzata a pochi mesi dai tragici accadimenti. Sempre per “rompere il silenzio”.

Il 17 dicembre 1996, all'epoca della presidenza di Alberto Fujimori, un gruppo di 14 combattenti del MRTA (Movimento Rivoluzionario Tupac Amaru) occupava l’ambasciata giapponese a Lima come estrema forma di protesta contro il sistema carcerario peruviano. Il gruppo era guidato da Néstor Cerpa Cartolini e l'azione guerrigliera era stata significativamente denominata “Rompiendo el silencio”, il silenzio sulla sorte dei prigionieri politici uccisi lentamente, giorno per giorno, nelle prigioni di Fujimori.
I militanti di MRTA presero in ostaggio oltre un centinaio di diplomatici, funzionari governativi e grandi imprenditori che qui festeggiavano il compleanno dell'imperatore giapponese.
L’occupazione finì quattro mesi dopo, il 22 aprile 1997, con l’intervento delle teste di cuoio peruviane addestrate da istruttori statunitensi. Le guerrigliere e i guerriglieri vennero trucidati, uccisi con un colpo alla nuca anche quando si erano arresi e fatti letteralmente a pezzi (alcuni decapitati). Un importante contributo (al limite della complicità) venne dato ai militari dall'arcivescovo di Lima, Monsignor Cipriani, membro dell'Opus Dei, a cui Cerpa Cartolini aveva, forse ingenuamente, concesso di entrare per dire la messa. L'alto prelato ne approfittò per introdurre di nascosto dei microfoni e forse una radio per i sequestrati consentendo alle forze speciali di agire a colpo sicuro.

Nei comunicati del MRTA si sosteneva che "come gran parte del Sud del mondo, il Perù si trova sotto il tallone del neoliberismo e il suo sviluppo economico avviene a scapito delle masse popolari, in particolare delle popolazioni indigene". Da questo punto di vista l’azione per quanto estrema del MRTA è stata vista anche come "una risposta alla violenza del sistema politico ed economico, un tentativo di riaffermare la dignità umana".
Qualche mese dopo ne avevo parlato con Isaac Velazco, intervenuto con la moglie Norma in quanto rappresentati del MRTA in Europa, ad un incontro-dibattito, organizzato dal Collettivo Spartakus. L'iniziativa si era svolta a Vicenza presso Villa Lattes, il 15 dicembre 1997. Isaac portava i segni evidenti e indelebili delle torture cui è stato sottoposto, torture che comunque non avevano potuto scalfire il profondo senso di dignità che traspariva dai suoi gesti e dalle sue parole, testimonianza vivente dei milioni di Indios massacrati e perseguitati dai colonizzatori europei.

Compagno Isaac Velazco, che cosa intendi sottolineare dell’attuale situazione in America Latina e in particolare nel Perù?
Vorrei ricordare cosa rappresenta l’attuale modello neoliberista per i popoli dell’America Latina, dell’Asia, dell’Africa... i cosiddetti popoli sottosviluppati. Sono questi popoli che hanno reso possibile, subendo uno sfruttamento durato ormai 500 anni, lo sviluppo industriale e le attuali condizioni materiali di vita di coloro che ancora ci opprimono, i paesi sviluppati.

Come si è concretizzato tutto questo nei territori che costituiscono l’attuale Perù?
I diritti del nostro popolo non sono mai stati rispettati. Ci è stato impedito di parlare la nostra lingua e ci è stata imposta quella dei conquistatori; la nostra cultura è stata proibita. Abbiamo dovuto subire un modello economico portato dall’Europa e le nostre terre comuni sono diventate terre dei conquistatori. Con violenza ci hanno tolto la libertà e ci hanno trasformato in servi e schiavi, obbligandoci a lavorare quelle terre che erano state nostre, a scendere nelle profondità della terra per estrarre l’oro, insieme al denaro unico vero Dio dei conquistatori. Quell’oro estratto dai nostri avi servì per l’accumulazione originaria del capitale che permise lo sviluppo industriale in Europa. Ricordo che anche ai nostri giorni circa diecimila tonnellate di oro estratto in Perù prendono ogni anno la via dell’Europa e degli Stati Uniti. Per cinquecento anni tutto il continente denominato America Latina ha sopportato il saccheggio delle risorse naturali. Più di 13 milioni di indigeni in Perù, e 64 milioni in tutta l’America Latina, furono assassinati nel più grande genocidio mai registrato dalla storia dell’umanità e di cui quasi nessuno ha il coraggio di parlare.

Come vivevano gli indigeni prima dell’arrivo dei conquistatori?
Nel continente sudamericano si erano sviluppate culture autoctone che avevano fornito soluzioni molto positive alle necessità delle popolazioni. L’economia non si basava sulla proprietà privata ma sul lavoro comunitario e, grazie ad un complesso sistema di opere idrauliche, l’agricoltura era ben sviluppata. Gli indigeni non conoscevano la fame e vivevano in un buon rapporto con la natura. La colonizzazione bloccò lo sviluppo di queste culture e il nostro popolo subì la violenza di un nuovo modo di concepire l’organizzazione sociale -quello dei conquistatori- basato sull’oro, il denaro, la proprietà privata e il possesso di servi e schiavi. Era la visione del mondo dell’Europa feudale, monarchica, dove già esisteva la proprietà privata delle terre e per imporla anche nel nostro continente si ricorse al genocidio.

Cosa sta accadendo ai nostri giorni, 1997, in Perù e nell'America latina in generale con il Nuovo Ordine Mondiale?
Il colonialismo ha ceduto il passo al neocolonialismo e questo al neoliberismo che costituisce il vero e proprio imperialismo della nostra epoca, in grado di soddisfare la bramosia e l’avarizia dei pochi maggiori proprietari di capitali del mondo. Il capitalismo selvaggio attualmente applicato in Perù ha comportato la privatizzazione delle imprese statali, il fallimento di molte industrie e, come conseguenza, il licenziamento e la disoccupazione di migliaia e migliaia di lavoratori. Attualmente in Perù il 75% della popolazione attiva è senza lavoro o sottoccupata e questo si riflette anche a livello delle organizzazioni dei lavoratori. Nel 1990 gli operai iscritti al sindacato erano due milioni; oggi soltanto 600.000. Ovviamente il modello neoliberista favorisce condizioni che garantiscono un maggior sfruttamento dei lavoratori. Il diritto alla sindacalizzazione viene conculcato, oltre che con la repressione, attraverso contratti di lavoro precario, senza stabilità lavorativa, soprattutto per i giovani. In questo contesto si assiste ad un aumento della povertà; attualmente almeno 12 milioni di peruviani sono in condizioni di autentica miseria. Secondo i dati della Banca Mondiale, il Perù si trova al 10° posto come indice di povertà. Il 40% della popolazione sopravvive con meno di un dollaro al giorno.

Qual è, in questo tragico scenario che hai delineato, la situazione dell’infanzia?
Ovviamente le principali vittime di questa situazione sono i soggetti più deboli, come appunto i bambini. Molti bambini cercano di alimentarsi rovistando tra le immondizie e chiedendo l’elemosina. Molti sono costretti a lavorare, sottopagati, in età giovanissima, altri si trasformano in mercanzia sessuale. È normale incontrare bambini tra i 9 e i 14 anni che si prostituiscono nelle zone residenziali. I giovani che non trovano lavoro sono spinti a rubare per sopravvivere. Attualmente le carceri sono piene di questi giovani cui il modello neoliberale non offre un futuro.Eppure il Perù è molto esteso e
relativamente poco popolato con i suoi 23 milioni di abitanti. Inoltre è ricco di risorse naturali che potrebbero garantire una vita dignitosa a tutti i suoi abitanti...
Il vostro movimento riconosce un ruolo particolare alle culture indigene?
Attualmente il Perù costituisce una società pluriculturale, sia dal punto di vista etnico che linguistico. Come MRTA riconosciamo questa realtà e la incorporiamo nel nostro processo di trasformazione e liberazione sociale. Noi lottiamo affinché le popolazioni indigene, assieme a tutto il popolo peruviano, vengano rivalutate in quanto esseri umani. In particolare riconosciamo nella cultura tradizionale indigena un elemento molto importante per la costruzione di una società basata sulla dignità umana: la comunità andina, una forma di produzione e di organizzazione sociale che ha come base il lavoro solidale e la proprietà comunitaria. La comunità andina implica la partecipazione di tutti i membri della comunità in quanto comuneros all’organizzazione sociale; le autorità vengono scelte da tutti, in modo democratico, diretto e partecipativo. Quando i rappresentanti non corrispondono alle esigenze della comunità vengono immediatamente revocati. Il prodotto del lavoro solidale viene distribuito tra tutti i membri della comunità. A questa tradizione india noi facciamo riferimento per il nostro modello di società.

Un’ultima domanda. Come giustificate l’azione compiuta a Lima dal vostro gruppo nella residenza dell’ambasciatore giapponese e conclusasi tragicamente?
Non ho niente da giustificare. Il nostro popolo è stato vittima di ogni violenza per più di 500 anni. Anche adesso la violenza è un elemento strutturale della società peruviana e lo Stato la applica sistematicamente contro la popolazione. È una vera e propria azione di sterminio contro chi si ribella ad un sistema economico che lo condanna a morire di fame. Penso che un popolo ha il diritto di difendersi. Come può la Comunità internazionale considerare democratico un governo che tra il ‘92 e il ‘95 ha incarcerato 10.000 prigionieri politici, che ha torturato quasi 100mila persone (soprattutto con scariche elettriche sulla lingua, sui genitali...) per ottenere informazioni, per far loro confessare azioni che non avevano commesso? Sono centinaia le donne violentate e le comunità indigene sterminate dall’esercito. I nostri compagni sono entrati nella residenza per denunciare la guerra non dichiarata del neoliberismo contro l’umanità, per mostrare a tutti come in questo paese solo pochi privilegiati possono vivere al livello del primo mondo, a prezzo della vita di milioni di diseredati. Eppure, anche se molti dei presenti nell’ambasciata erano complici della barbarie delle multinazionali e del governo, sono sempre stati trattati come esseri umani dal MRTA (i guerriglieri liberarono anche la madre di Fujimori ndr). La maggior parte dei media ha definito l’azione del MRTA un atto terrorista. E tu ora cosa ne pensi? E cosa credi penseranno quelli che leggeranno le mie dichiarazioni?
Gianni Sartori
Διεθνή / Λαϊκοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Saturday June 24, 2017 17:23 byΜαρία Μπουσδέκη

Οι κρατικές πολιτικές καθυπόταξης και άντλησης κέρδους πέφτουν σε τοίχο συναντώντας τις κοινωνικές αντιστάσεις που ορθώνονται εναντίον τους. Τα κινήματα των κατοίκων τέτοιων γειτονιών έχουν αντισταθεί μαζικά και δυναμικά στις όποιες προσπάθειες επιβολής του κεφαλαίου στους χώρους τους και στις γειτονιές τους. Απέναντι στην αποστείρωση αντέτειναν την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια. Απέναντι στην εκδούλευση τη συλλογική δράση και τη συλλογική ζωή. Απέναντι στον έλεγχο και την καταστολή την αντίσταση και τον αγώνα.

Ας μιλήσουμε για το gentrification

Με αφορμή την πυρκαγιά στο Grenfell Tower…

«Η αξία των χτιρίων που είναι χτισμένα τα οικόπεδα αντί να ανεβαίνει, αντίθετα πέφτει προς τα κάτω, και αυτό γιατί τα κτίρια δεν ανταποκρίνονται στις αλλαγμένες συνθήκες. Αυτό γίνεται προπάντων με τις εργατικές κατοικίες που βρίσκονται στο κέντρο, που τα νοίκια τους ακόμη και με το μεγαλύτερο συνωστισμό νοικιαστών δεν μπορούν να ξεπεράσουν ένα ορισμένο ανώτερο όριο. Τα γκρεμίζουν και στη θέση τους χτίζουν μαγαζιά, αποθήκες εμπορευμάτων και δημόσια καταστήματα».
Φ. Ένγκελς

Στις 14 Ιούνη ξέσπασε πυρκαγιά στο Grenfell Tower, σε μια πλούσια γειτονιά της Μεγάλης Βρετανίας. Η έκρηξη αερίου, το χαλασμένο ψυγείο ενός ενοίκου, η κακή καλωδίωση του κτηρίου είναι κάποιες από τις θεωρίες για την αιτία της τραγωδίας. Ο συναγερμός για τη φωτιά δεν χτύπησε, καθώς το κτίριο ήταν από καιρό παραμελημένο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι «κολλάει» σε ένα σχέδιο εκκαθάρισης κάθε κατάλοιπου μιας προηγούμενης κατάστασης της περιοχής και τη διατήρηση της νέας πλούσιας και καθαρής εικόνας της.

Το Grenfell Tower αποτελεί ένα απομεινάρι οικιστικών σχεδίων φτηνής στέγασης μιας προηγούμενης πολεοδομικής φάσης της περιοχής, το οποίο είχε καταλήξει να φιλοξενεί φτωχούς ανθρώπους στην πλουσιότερη και ακριβότερη περιοχή στη Μεγάλη Βρετανία. Με το πέρασμα του χρόνου, οι κάτοικοι που ζούσαν στοιβαγμένοι ανέφεραν πως κάθε προσπάθεια που έκαναν να λύσουν τα προβλήματα του κτηρίου μαζί με τη διοίκηση έπεφτε στο κενό. Ποτέ δεν υπήρχαν οι πόροι ή ο χρόνος για να αντιμετωπιστούν οι βλάβες στα ασανσέρ, τους καυστήρες ή τα φώτα έκτακτης ανάγκης. Η διοίκηση τους έδειχνε ξεκάθαρα πως έπρεπε να αισθάνονται τυχεροί και μόνο που έχουν σπίτι, πόσο μάλλον που αυτό βρίσκεται σε μια προνομιούχα περιοχή. Πιο συγκεκριμένα, υπήρχε η γενικευμένη αίσθηση πως οι άθλιες συνθήκες θα δώσουν στο διαχειριστή τη δυνατότητα να κατεδαφίσει το Grenfell. Ο διαγωνισμός για την ανακαίνιση του κτηρίου ήταν μία ακόμη ένδειξη.

Οι σύγχρονες μητροπόλεις είναι προϊόντα του τρόπου λειτουργίας και κίνησης του παγκόσμιου κεφαλαίου και των συνθηκών που αυτό διαμορφώνει σε μια κοινωνία. Το παγκόσμιο κεφάλαιο εξελίσσεται, όπως και η διαχείριση των κοινωνιών στο εσωτερικό των πόλεων. Έτσι και οι πόλεις επανασχεδιάζονται ως καθαρότεροι, εδαφικά προσδιορισμένοι, οικονομικοί παράγοντες της αγοράς, παρά ως εξωτερικά συμπληρώματά της. Η νεοφιλελεύθερη πολεοδομία, η νέα πολεοδομία, είναι συστατικό κομμάτι αυτού του ευρύτερου επαναπροσδιορισμού της κλίμακας των λειτουργιών, των δραστηριοτήτων και των κοινωνικών σχέσεων.

Η βασικότερη «στρατηγική των πόλεων» που έχει αναδειχθεί τις τελευταίες δεκαετίες ως έκφραση της νεοφιλελεύθερης πολεοδομίας αποτελεί το φαινόμενο του gentrification. Η διαδικασία του gentrification είναι μια διαδικασία παραγωγής κοινωνικών και χωρικών συνθηκών και προσδίδει στο χώρο μια αναδιαρθρωμένη ταυτότητα και νέα χαρακτηριστικά προς όφελος του κτηματομεσιτικού και κατασκευαστικού κεφαλαίου, καθώς και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων. Το φαινόμενο φαίνεται να βασίζεται στη ροή επένδυσης και αποεπένδυσης στον αστικό χώρο αλλά και στις νέες κτηματομεσιτικές στρατηγικές για την αποκόμιση κέρδους από εκεί, οι οποίες προετοιμάζουν τον δρόμο για επεμβάσεις κεντρικότερες και ευρύτερες.

Βασικό χαρακτηριστικό της διαδικασίας αποτελεί ο εκτοπισμός πληθυσμών. Η Μεγάλη Βρετανία, άλλωστε, έχει αποτελέσει ιστορικό παράδειγμα στην ιστορία του gentrification, με την καθοριστική συμβολή της Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία και προετοίμασε πολιτικά το έδαφος με έναν άνευ προηγουμένου κατακερματισμό της δημόσιας κατοικίας και των υπηρεσιών. Σε διάφορες περιοχές του Λονδίνου, όπως στο Γουέστμίνστερ, το gentrification έγινε επίσημη κρατική πολιτική με απώτερο σκοπό την εκδίωξη κατοίκων προσκείμενων στο εργατικό συνδικάτο και την εισροή νεοσυντηριτικών γιάπηδων. Στο Στάμφορτντ Χίλ, τον Μάρτιο του 1988, εκδιώχθηκαν εκατοντάδες καταληψίες με πρόσχημα την ανάπτυξη της περιοχής.

Σε όλες τις περιπτώσεις, πριν από την εξόντωση και τον εκτοπισμό προηγείται μια περίοδος πλήρους κρατικής παραμέλησης και στοχοποίησής τους. Κάτι που φάνηκε να έγινε, ξεκάθαρα, και στην περίπτωση των κατοίκων του Grenfell Tower. Υποβαθμισμένες περιοχές, που έχουν επέλθει σε αυτήν την κατάσταση από κρατική, λοιπόν, παραμέληση μπαίνουν σε διαδικασίες gentrification, κατά τις οποίες τεράστιος αριθμός ανθρώπων, προηγούμενων κατοίκων των περιοχών αυτών, εκτοπίζονται άμεσα ή έμμεσα, περισσότερο ή λιγότερο βίαια. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα αστυνομικών επιχειρήσεων εναντίον αστέγων, τοξικοεξαρτημένων, μεταναστών σε τέτοιες περιοχές και μαζικών εξώσεων σε χρόνιους κατοίκους που δεν μπορούν, πλέον, να πληρώσουν το ενοίκιό τους. Οι αναίτιες πυρκαγιές είναι και αυτές ένα μέσο που έχουμε ξανασυναντήσει σε τέτοιες διαδικασίες. Αυτό, βέβαια, είναι αναμενόμενο εφόσον στον παγκόσμιο ανταγωνισμό για την ανάδειξη παγκόσμιων οικονομικών και πολιτικών κέντρων πρέπει η «εικόνα» της πόλης να είναι «καθαρή» και απαλλαγμένη από οτιδήποτε την υποβαθμίζει και δεν διευκολύνει τη ροή του κεφαλαίου. Οι «παραβατικοί» πληθυσμοί εξαφανίζονται. Εκτοπίζονται, άμεσα ή έμμεσα, και μεταφέρονται σε άλλες γειτονιές, σε άλλα γκέτο που αύριο μπορεί και πάλι να περισσεύουν ανάλογα με τα σχέδια του παγκόσμιου κεφαλαίου…

Είναι ένας ακόμη ταξικός φραγμός, που αυτή τη φορά αφορά την πρόσβαση στην ίδια την πόλη, την πρόσβαση στην κατοικία, την ίδια την επιβίωση των πληβείων, των εργατών, των μεταναστών, των μειονοτήτων και των αποκλεισμένων. Το gentrification δεν είναι κάτι ξένο ή κάτι που δε βλέπουμε και στην ελλαδική περίπτωση με άλλους τρόπους, απλά η ένταση του φαινομένου αλλάζει σε σχέση με τους παγκόσμιους οικονομικούς συσχετισμούς. Οι επιχειρήσεις σκούπα κατά μεταναστών και τοξικοεξαρτημένων το 2012 στην περιοχή του κέντρου της Αθήνας και άλλων πόλεων, η μετάλλαξη της περιοχής του Γκαζιού, η σταδιακή αλλαγή του Μεταξουργείου που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια είναι κάποια στίγματα μιας στρατηγικής διάθεσης πλήρους εξόντωσης όποιου περισσεύει. Η πρόταση για δημιουργία γραμμή μετρό στην περιοχή των Εξαρχείων, σε συνδυασμό με την ένταση της δράσης των ναρκομαφιών εκεί και την ραγδαία αύξηση της βιομηχανίας τη διασκέδασης έχουν ως πρόσχημα την ανάπτυξη και εκκαθάριση της περιοχής, αλλά σαν πραγματικό στόχο έχουν την καθυπόταξη όποιου αντιστέκεται σε μια περιοχή ιστορικά συνδεδεμένη με τους κοινωνικούς, ταξικούς και πολιτικούς αγώνες.

Εν κατακλείδι, οι κρατικές πολιτικές καθυπόταξης και άντλησης κέρδους πέφτουν σε τοίχο συναντώντας τις κοινωνικές αντιστάσεις που ορθώνονται εναντίον τους. Τα κινήματα των κατοίκων τέτοιων γειτονιών έχουν αντισταθεί μαζικά και δυναμικά στις όποιες προσπάθειες επιβολής του κεφαλαίου στους χώρους τους και στις γειτονιές τους. Απέναντι στην αποστείρωση αντέτειναν την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια. Απέναντι στην εκδούλευση τη συλλογική δράση και τη συλλογική ζωή. Απέναντι στον έλεγχο και την καταστολή την αντίσταση και τον αγώνα.

*Αναδημοσίευση από ipposd.wordpress.com

international / anarchist movement / feature Thursday June 22, 2017 22:55 byAnarkismo Network
featured image

When we have to deal with disagreements, conflicts and faults, these problems must be solved with a justice that is based on our libertarian ethical values. What does this concretely mean? That we have to hear all the parties involved and make sure to provide physical and psychological protection too all, especially if someone has – at least presumably – been hurt. In cases of sexual violence – for instance – we should not reproduce the bias of bourgeois patriarchal so-called “justice” that too frequently isolates (female) survivors and dismisses their feelings and words. It means that we have to establish means to examine the different positions and eliminate any doubts. That we have to have democratic and collective processes to deal with that and to take decisions and make recommendations. And, mainly, that we must first try to reeducate people instead of punishing or isolating them. Not that in some cases punishment or isolation couldn’t be the only solution, but, at least, we have to make (re)education a priority over punishment and isolation, which should be last resorts.

To deal with these problems within our movement instances of ethical justice that aim to resolve major disagreements, conflicts and faults are necessary. These instance, such as an “ethics commission” for example, could be convened and articulated whenever one or more militants within our movement or organizations identify a problem of this kind and ask formally for the establishment of a commission. The establishment of a commission (or the denial) would be the result of a collective decision made by the deliberative and decision-making bodies of the respective organizations. If a commission is established, then a certain number of militants not involved with the case could be mandated to constitute the commission and be given a deadline to listen to the different parties involved, to develop positions, eliminate doubts and then to produce a written document with a position and recommendations to the respective organization.
To “solve the problem” means, here, to find ways to reach agreements, to find solutions to conflicts, to deal with faults and to eliminate doubts. Although giving preference to (re)education, the commission could decide for issuing a warning, suspension, sanction or even expulsion or "excommunication".


southern africa / workplace struggles / opinion / analysis Thursday June 22, 2017 20:31 byMandy Moussouris

The labour movement has been unable to de-link itself from its archenemy: capital. As its structures bureaucratise, as its leaders become career unionists, as it opens investment companies and pays staff increasingly inequitable salaries, it increasingly mirrors the very thing it is fighting. If the South African Federation of Trade Unions is to meet its promise, it must be fundamentally different from the organisation it was born out of.

SAFTU: The tragedy and (hopefully not) the farce

Mandy Moussouris (ILRIG)

The labour movement has been unable to de-link itself from its archenemy: capital. As its structures bureaucratise, as its leaders become career unionists, as it opens investment companies and pays staff increasingly inequitable salaries, it increasingly mirrors the very thing it is fighting. If the South African Federation of Trade Unions is to meet its promise, it must be fundamentally different from the organisation it was born out of.

“History repeats itself first as tragedy, second as farce” – Karl Marx

The tragedy of the disintegration of the Congress of South African Trade Unions (COSATU) happened slowly. As tragedies go, COSATU’s has been far less dramatic than most; it has rather been a sad slow and painful unravelling of a once vibrant and powerful organisation over 20 odd years. The unravelling of an organisation that forgot that the whole is made up of the sum of its parts; that continuously made the mistake of allowing personalities to undermine democracy, ambition to undermine equity and bureaucracy to undermine equality and democratic participation.

COSATU’s decay has had a significant impact on the South African working class. The impact has reverberated across the country in a myriad of ways and has been the result, both directly and indirectly, of COSATU’s failure to effectively and democratically represent the working class. This has been the case partly because of its alliance with the ANC and partly because of its (and the trade union movement in general’s) inherently defective organisational structure and patriarchal culture.

From the same ashes comes the rising of a new phoenix – a new hope for the South African working class – the South African Federation of Trade Unions (SAFTU). But the labour movement, broadly, has never been good at learning from its mistakes and this time around appears to be no exception. We can no longer make the mistake of thinking that changing the world is as simple as changing the colours of a flag. If we are to learn anything from history, it’s that the flag IS the problem. If we truly want to change our society we have to change everything about it right down to the very structure upon which it is based. Flag poles need to be pulled down. Globally, the labour movement has not been able to de-link its organisational structure from that of its arch-enemy – capital. As a result, after time, as its structures bureaucratise, as its leaders become career unionists/stewards, as it opens investment companies and pays staff increasingly inequitable salaries, it increasingly mirrors the very thing it is fighting.

SAFTU is claiming to be different. It has picked up the banner of socialism and is asking us to follow it into a different, better, more equitable and just future. If we need anything right now, we need it is a new hope. But if SAFTU is to meet its promise it has to be fundamentally different to the organisation it was born out of. Is it our new hope or is it the inevitable farce that follows tragedy? In looking at the founding principles SAFTU has put forward, there are a number of indicators that suggest it is going to repeat the mistakes of the old federation. Whilst the rhetoric harkens back to the great days of the Trade Union Movement the flagpole remains pretty much the same.

“We are building a fundamentally different type of workers’ organization – independent of political parties and employers but not apolitical – democratic, worker-controlled, militant, socialist-orientated, internationalist, pan-Africanist from a Marxist perspective and inspired by the principles of Marxism-Leninism.” – SAFTU

All genuine workers organisations started off independent of political parties but not apolitical. Any union worth their salt has started out being democratic and worker controlled. None of this is new, not in South Africa and not in the rest of the world. More importantly, no such union has managed to effectively challenge, let alone change capitalist society since the early part of the 20th Century and as we sit in the second decade of the 21st Century we find that most gains made by such unions have been successfully pushed back if not lost completely. Whilst SAFTU acknowledges a number of very important reasons why unions have failed, they have not asked the hardest question. Instead of asking what should a union do, the question SAFTU should be asking is: what have we been doing wrong? What is wrong with the nature of unions themselves?

“The new federation can show how different it is from other formations by showing that its principles are not just slogans, but guide our programmes in all that we do.” – SAFTU

Absolutely! This statement in particular sums up a great deal of what has been wrong with unions in the past and lies at the core of the argument this article is making. COSATU and many other unions globally have failed dismally at implementing working class principles, on many levels, in many ways. Let’s start with gender equity, shall we? In an important piece on the emergence of the new federation, Dr Asanda Benya asks: “How different will its gender politics be from Cosatu’s? Will it resemble and reproduce Cosatu’s gender stance, or reject it and take female workers seriously and appreciate the ways in which workplace struggles are gendered? After all, many of the same people who once led the unapologetically macho COSATU are now leading SAFTU.”

This question lies at the very heart of the sentiment of practising what you preach. However, from representation at the launching congress to the same limited rhetoric and even less imaginative policy approach to the inclusion of women in the new federation, there is no indication that the new federation will prioritise women’s issues or their rights. As things stand at present there is no reason at all to believe that the federation is any less “macho” than its predecessor. Rather, there is every reason to believe that the tradition of crying foul and claiming that you have been set up by an enemy cabal when either the president of the country or general secretary is accused of rape and sexual harassment will continue.

What exactly is the new federation going to do to ensure that women do not continue to be used as political tools in a battle of men over power? Will this be yet another federation controlled by working men that blames the victim in order to maintain control of its patriarchal power? If SAFTU is going to truly represent the working class, it has to recognise that work is gendered, that old style unionism is not; that if the union is going to ensure women and their issues are taken seriously this must be a primary focus of all policy. So far there is little evidence of this.

“Financial self-sufficiency and accountability and opposition, in word and deed, to business unionism, corruption, fraud and maladministration within its own ranks and in a capitalist society which is inherently corrupt” – SAFTU

During the 1990s there were huge debates in COSATU and its affiliates around the appropriateness of union investment companies. To the right there were strong arguments for using workers money to support unions and union principles. From the left there was strong resistance to what was seen as endorsing, if not becoming part of, the capitalist system.

Very few unions have effectively used money from these ‘investments’ to the benefit of the working class. SAFTU’s statement regarding the inherent corruption of capitalism sounds great but it is important to note that the call for channeling retirement funds into productive investment is not the same as the new federation using its own or its affiliate’s investment funds to lead productive investment. It is a demand for capital to do so.

What is unclear is what SAFTU’s position on union investment companies is. Is the federation and its affiliates planning on actually taking the money from its investment companies and using it to set up a housing cooperative or building societies like the unions of old? Or will these investment companies’ money continue to be used to buy more and bigger buildings and offices for the unions themselves?

In the launching congress a clause on union official’s salaries was included in SAFTU’s constitution saying that the leadership will not earn more than the average skilled worker. There has already been internal debate about what exactly the wage for an average skilled worker is. This lack of clarity is being used to argue that official salaries should not be set by the constitution and the broader congress, rather it should be an internal policy issue to be decided on by the leadership, including the very leadership that will earn these salaries.

Putting the argument against paying officials at all aside for a moment, the warning signs of impending bureaucratisation and elitism are already going off. Not only within SAFTU but within its affiliates, this question must be asked and must be addressed – if your principles are anti-capitalist and socialist, surely your structures should reflect these principles. All union workers should be paid the same.

By the same token, there is already a call to work towards negotiating for paid shop stewards. This development within the trade union movement has had one of the biggest negative impacts on the unity and solidarity of workers. It has been used by management as a highly effective tool to co-opt union shop stewards and to divide the shop floor. It has played a significant role in one of the main problems SAFTU has identified as one that needs to be corrected: the distance created between the union/officials and workers. A union is not a business and can never be driven by motives of personal or organisational gain; gain must always be for the union members and not an elite few. Unions of the past, unions that have been of and for its members, have done so due to the principled dedication of their ordinary membership and elected representatives without pay.

Overall, in relation to the issues of union finances and financial policies, despite all the noise to the contrary, for SAFTU it’s business as usual.

“We shall convene a bargaining conference to fight the attempts by the Free Market Foundation and employers to liquidate collective and centralized bargaining, and shall mobilize mass action to stop this attempt.” – SAFTU

A key function/business of unions is bargaining better wages and working conditions for its members. The greatest unions have been the ones where mass mobilisation of members around bread and butter issues have succeeded in making significant shifts in this regard. The real shifts, however, tend to be made when the general membership is actively involved through mobilisation, protest and strike.

Whilst centralised collective bargaining makes the bargaining process easier for unions and sets industry minimums, the notion of centralisation is ultimately counter-intuitive to a participatory, worker-led organisation. It is my contention that centralised collective bargaining centralises not only the negotiation process but the participatory, learning process of bargaining and workplace organisation; it also removes the power of workers to raise their voices collectively within a physically defined workplace, build workplace solidarity and share learnings from the process. Many union organisers and shop stewards of the past cut their teeth in shop floor bargaining processes. Centralisation of bargaining centralises power and decision-making and, whilst unintentional, it removes agency from workers on the shop floor.

The new federation needs to re-look its overall strategy in terms of how it takes capital on. It needs to assess where and when the greatest gains are made for the working class. From experience over the last 20 years, this is not at the negotiating table, not in the bargaining councils and not in NEDLAC. Workers and the working class have had to re-learn the lesson apartheid taught us: that real gains are made in the streets, in collective action not compromised negotiation.

“We shall discuss with all unions about how best to deliver quality service – working toward the development of a service charter.”

As with the practice of working within the financial systems of the capitalist class, the appropriation of business terms and capitalist language needs to be strongly guarded against. Language and words play a significant role in the culture of societies and organisations. Using words that reinforce a system and culture that you are fighting, that reinforce an unequal society with unequal roles, reinforce the current system and do not lay a solid foundation for a new society.

Yes “service” in COSATU unions over the past two decades has gone from bad to worse, but it could be argued that unions are not meant to service members. The idea of “service delivery” is in its very nature a neo-liberal word and attempting to fix what cannot be a capitalist endeavour by viewing a workers movement as an exchange of money for service is counter-intuitive. A real democratic worker controlled union is the WORKERS, nothing more nothing less.

Ideologically unions cannot be a business providing a service; they must be an organisation or movement of people that builds and develops a counter-power, counter-culture and a membership or cadre that struggle against the system by collectively negotiating better wages, by enabling and giving agency to its members to challenge and change their own realities. It must be about meeting members’ needs through organisation, education and learning, from participation, practice and direct democracy.

“Within the federation affiliates must have autonomy but not independence, but differences of opinion must be tolerated”.

Rightly, SAFTU identifies democracy as a key problem that needs to be addressed but it does so within the same hierarchical structure as the system it is fighting and the federation it left. Once again doing things differently and implementing the principles it espouses throw up a number of contradictions that SAFTU has not addressed. SAFTU has not identified how the power relations in a neo-colonial, patriarchal, capitalist system are replicated by their own structures. There have been way too many union congresses where “representatives” have dropped their mandates after conversation with “leadership” and voted against democratic decisions taken at the base.

A federation will not liberate the class, nor will its affiliates; only the working class can liberate itself and it will never be able to do that as long as there is an implicit belief in a Great Leader/s; as long as the union is seen as a legal service and as long as power and money are centralised. A truly participatory, democratic trade union would be one where the locals/branches of each affiliate control the membership dues collected, where they would use their dues to do work on the ground and put some aside for provincial and national work; where the workers have direct ownership of the means of trade union production (negotiation, representation, mobilisation) and where the extremely loosely used term, democracy, translates into individual worker agency and empowerment to ensure that the base, the majority, the working class, is where true power lies, and that it uses its power to change the world for the benefit of the many.


* MANDY MOUSSOURIS is a research and education officer the International Labour Research and Information Group and has been working in or with unions since the early 1990s.

First published by Pambazuka News

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Tue 27 Jun, 04:42

browse text browse image

download.jpg imageΚατάργηση Κυριακ... Jun 26 17:43 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

textLIMA: 20 ANNI DOPO TUPAC AMARU VIVE Jun 25 03:55 by Gianni Sartori 0 comments

grenfelltowerfire1704hero.jpg imageΑς μιλήσουμε για ... Jun 24 17:23 by Μαρία Μπουσδέκη 0 comments

anarkismo_banner.jpg imageAnarchism, Ethics and Justice: The Michael Schmidt Case Jun 22 22:55 by Anarkismo Network 3 comments

Credit: eNCA / Xoli Mngambi imageSAFTU: The tragedy and (hopefully not) the farce Jun 22 20:31 by Mandy Moussouris 0 comments

12311094_1697455980474713_9086228949900891244_n.jpg imageΣτηρίζουμε την ε`... Jun 22 18:47 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

menidi66.jpg imageΣημειώσεις για τ_... Jun 21 20:13 by Βαγιάν 0 comments

untitled12248x300.jpg imageNi El Decreto Ni Los Palos Detendrán La Lucha Popular Jun 20 16:43 by federación Anarquista uruguaya 0 comments

textIN MEMORIA DI MAURIZIO GIARON Jun 20 02:22 by Gianni Sartori 0 comments

c3vzoqmwaaa6jye.jpg imageBook Review: Raymond B. Craib, The Cry of the Renegade. Politics and Poetry in Interwar Ch... Jun 20 02:07 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

textIN MEMORIA DI UN OPERAIO ASSASSINATO Jun 18 05:11 by Gianni Sartori 0 comments

18922089_10209855634884530_8003731333480120319_n.jpg image(Video) La Revolución en Kurdistán y las mujeres de armas tomar Jun 16 16:53 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

18952645_1808050019212456_2196437612832076917_n.jpg imageAnarquistas sabotean con explosivos torniquetes de metro en Atenas; "el transporte debe se... Jun 16 16:39 by Ruptura Colectiva (RC) 0 comments

afondo_mexico.jpg imageAyutla de los Libres se regirá sin partidos políticos y por la autonomía; es hora de que l... Jun 16 16:32 by Demián Revart 0 comments

.jpg imageSlaughterers of the Palestinian people Jun 15 22:06 by Libertarian Initiative of Thessaloniki 0 comments

badgeagecorbynfurcoatsportscarc4publicity.jpg imageAbsolute boy - The Youth Revolt that led Corbyn to a victory of sorts Jun 15 19:24 by Andrew Flood 0 comments

textWho Are the Anarchists and What Is Anarchism? Jun 15 02:46 by By Thomas Giovanni 0 comments

423455_1521_1.jpg imageEntre la guerra y la paz [Parte I] Jun 14 10:20 by Steven Crux 0 comments

textLivorno: Donne Contro - intervista a 10 donne anarchiche, marxiste e femministe nella Rivo... Jun 13 22:09 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_webcolombia_1.jpg imageUna tragedia putumayense en tres actos: entrando al “post-conflicto” Jun 13 01:14 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

19059789_10212122829613294_5724136329854554899_n.jpg image"Έφυγε" η συντρόφι&#... Jun 12 21:31 by Ελευθερόκοκκος 0 comments

12271006_10208333839767850_800842283_o.jpg imageΚαμία ανοχή στις ... Jun 12 17:31 by Ελευθεριακά και αυτόνομα σχήματα 0 comments

marxbakunin.png imageThe First International and the Development of Anarchism and Marxism Jun 11 09:58 by Wayne Price 3 comments

diepagg.jpg imageΑπαιτούμε αξιοπρ... Jun 10 21:46 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

fotoprincipal09.jpg imageGrupo paramilitar asesina a 6 personas y deja 3 menores heridos para despojar territorios ... Jun 10 14:41 by Ruptura Colectiva (RC) 0 comments

textCampaña internacional de video-mensajes en solidaridad con la Confederación de Mujeres de ... Jun 10 14:30 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

Credits: Ilanit Chernick imageFuelling the fires: South Africa in class war Jun 09 18:56 by Shawn Hattingh 0 comments

metanasteysi_sto_exoteriko.jpg imageΑυστραλία: Εργατ_... Jun 09 18:08 by Δημήτρης Τρωαδίτης* 0 comments

Women constructing a shelter on occupied land at Bush Koppies. Photo: Lekhetho Mtetwa (ZACF) imageLand, law and decades of devastating douchebaggery Jun 08 01:20 by Jonathan Payn 0 comments

18881832_10209835253495008_4515325126267650795_n.jpg imageA 2 meses de la masacre en Arantepakua, se fortalece la Ronda Comunitaria "Kuaricha" y la ... Jun 06 16:32 by Demián Revart 0 comments

more >>
© 2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]