user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.

Το να μιλάς για τον Jacobo Maguid -ψευδώνυμα Macizo και Jacinto Cimazo- είναι σαν να φέρνεις στο μυαλό κάποιου ολόκληρη την ιστορία της Αργεντινής του 20ού αιώνα και, σε αυτό το πλαίσιο, ολόκληρη την ιστορία του αργεντίνικου ελευθεριακού κινήματος από τις μέρες του καθεστώτος Yrigoyen μέχρι την τρέχουσα, παρατεταμένη και ταραχώδη ανάρρωση από τη δικτατορία.

Για τον Jacobo Maguid - Η ιστορία του είναι η ιστορία του ελευθεριακού κινήματος Αργεντινής του 20ού αιώνα

Luce Fabbri*

Το να μιλάς για τον Jacobo Maguid -ψευδώνυμα Macizo και Jacinto Cimazo- είναι σαν να φέρνεις στο μυαλό κάποιου ολόκληρη την ιστορία της Αργεντινής του 20ού αιώνα και, σε αυτό το πλαίσιο, ολόκληρη την ιστορία του αργεντίνικου ελευθεριακού κινήματος από τις μέρες του καθεστώτος Yrigoyen μέχρι την τρέχουσα, παρατεταμένη και ταραχώδη ανάρρωση από τη δικτατορία.

Ο Maguid προερχόταν από τη Σάντα Φε, αλλά παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο της La Plata όπου προσχώρησε στις ελευθεριακές πεποιθήσεις, γινόμενος μέλος της ομάδας Ideas. Αυτή η ομάδα έχει μια πολύ ξεχωριστή θέση μέσα στο αναρχικό κίνημα και μια σπουδαιότητα το όφελος της οποίας το αντιλαμβανόμαστε εκ των υστέρων, κάτι αρκετά προφανές. Στα μέλη της εν λίγω ομάδας περιλαμβάνονταν οι Lunazzi, José Grunfeld και τα αδέλφια του Maguid David και Rafael.

Η δέσμευση στις αναρχικές ιδέες ήταν ζωτικής σημασίας για τον νεαρό φοιτητή Μηχανικής, τόσο πολύ που εγκατέλειψε την καριέρα του στο πανεπιστήμιο για να γίνει συντάκτης της εφημερίδας «La Protesta» («Η Διαμαρτυρία») όταν, προς το τέλος της δικτατορίας του Uriburu, κατάφερε να ανακάμψει, χάρη στις προσπάθειες του Diego Abad de Santillan, που χειριζόταν το τυπογραφικό πιεστήριο μόνος του και χρειάστηκε βοήθεια. Ο Maguid είδε το εσωτερικό της φυλακής αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Uriburu καθώς και κατά τη σύντομη «εισβολή» του στο χώρο των εφημερίδων(σύντομη μιας και η «La Protesta» έκλεισε λίγο αργότερα από τις αρχές).

Το όνομά του δεν μπορεί να διαχωριστεί από το όνομα της FLA (Federacion Libertaria Argentina - Αργεντίνικη Ελευθεριακή Ομοσπονδία), πηγαίνοντας πίσω στην εποχή της CRRA (Περιφερειακή Επιτροπή Αναρχικών Συνδέσμων) που ιδρύθηκε στο συνέδριο του 1932 και, από το 1935 και μετά, από την FACA (Αναρχο-Κομμουνιστική Ομοσπονδία), όπως ήταν αρχικά γνωστή η FLA. Αυτό το οργανωτικό έργο και οι πεποιθήσεις ενισχύθηκαν και ο ενθουσιασμός ανανεώθηκε απροσδόκητα από το έντονη και άμεση επίδραση της Ισπανία;. Ο Maguid, ο οποίος ήταν εκείνη τη στιγμή βρισκόταν στη μέση μιας περιοδείας διαλέξεων σχετικά με τις συλλήψεις στο Bragado, έλαβε μια επιστολή σύμφωνα με την οποία ήταν ένας τους απεσταλμένους της Ομοσπονδίας και ότι επρόκειτο να αναχωρήσει για την Ισπανία για να βοηθήσει τους Ισπανούς συντρόφους στις υποχρεώσεις τους. Έτσι επέστρεψε αμέσως στο Μπουένος Άιρες, από όπου επιβιβάστηκε σε πλοίο για την Ισπανία μαζί με τους συντρόφους του, επίσης απεσταλμένους της Ομοσπονδίας, Jacobo Prince, José Grunfeld και Anita Piacenza.

Δεν είχε ακόμα φτάσει για τα καλά όταν του ανατέθηκε μια θέση: εκδότης της εφημερίδας «Tierra y Libertad» («Γη και Ελευθερία»), μια θέση που έμεινε κενή από τον Santillan, ο οποίος ήταν μέχρι το λαιμό σε άλλα θέματα εκείνη την εποχή (…) Τον Οκτώβρη του 1938, ο Maguid εγκατέλειψε τη σύνταξη της εφημερίδας προκειμένου να αποφύγει την εμπλοκή στις εσωτερικές διαμάχες του ισπανικού κινήματος. Αντίθετα, προτίμησε να μελετήσει τα αρχεία της CNT, με την πρόθεση να προετοιμάσει ένα μνημόνιο που θα τεκμηριώνει, χωρίς καμία επακόλουθη ψευδή παρουσίαση, τα γεγονότα που είχαν συμβεί αυτά τα τρία θαυμάσια χρόνια.

Όταν επήλθε η ήττα, ο Maguid ήταν από τους τελευταίους που έφυγαν και η διαφυγή του από την Ισπανία ήταν γεμάτη κινδύνους. Μια πτώση κατά τη διέλευση των Πυρηναίων τον ανάγκασε να δει το εσωτερικό ενός νοσοκομείου και στη συνέχεια τα γαλλικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Με την επιστροφή του στην Αργεντινή, επανέλαβε τις δραστηριότητές του για την υπεράσπιση των κρατουμένων του Bragado. Αναλαμβάνοντας ξανά τα καθήκοντά του στην FACA, η δική του ιστορία από τότε έμελλε να γίνει ένα με την ιστορία αυτής της οργάνωσης που επρόκειτο να πάρει το όνομα FLA από το 1952 και μετά, και η οποία επιβίωσε επιτυχώς τα χρόνια του Peron και των διαδοχικών στρατιωτικών δικτατοριών.

Ο Maguid είχε πολλούς ρόλους μέσα στην FLA. Εκείνοι που πρόλαβαν να τον δουν, μπορούσαν να τον ακολουθήσουν εν μέρει λόγω των εκδοτικών του δραστηριοτήτων, ειδικά μέσω της επιθεώρησης «Reconstruir» («Ανοικοδόμηση») και των βιβλίων που δημοσιεύθηκαν με την ίδια ετικέτα.

Τα τελευταία χρόνια οι προσπάθειές του ως συγγραφέα ήταν ιδιαίτερα παραγωγικές. Τρία βιβλία του κυκλοφόρησαν: «Ελευθεριακά γραπτά», «Η ισπανική ελευθεριακή επανάσταση» και το μικρό φυλλάδιο «Απομνημονεύματα ενός ελευθεριακού», που περιέχει την αυτοβιογραφία του.Τα έργα αυτά μα παρέχουν επιτυχώς την ιστορία ενός αιώνα κοινωνικής ιστορίας της Αργεντινής, με βάση το συνδετικό νήμα της ζωής ενός μαχητή.

*Το κείμενο αυτό της Luce Fabbri δημοσιεύτηκε στο Bolletino Archivio G. Pinelli, Τεύχος 10, Δεκέμβρης 1997. Αγγλική μετάφραση: Paul Sharkey. Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

Ιβηρική / Αναρχική Ιστορία / Γνώμη / Ανάλυση Thursday July 29, 2021 20:19 byΓιάννης Καστανάρας*

Αν και οι ξένοι αναρχικοί εθελοντές πολέμησαν δίπλα στους κομμουνιστές, οι οποίοι αποτελούσαν τον μεγαλύτερο όγκο των Διεθνών Ταξιαρχιών, και, μερικές φορές, στις ίδιες μονάδες με αυτούς, ο αγώνας τους ήταν πολύ διαφορετικός, καθώς επιδίωκαν αφενός να πολεμήσουν τον φασισμό και αφετέρου να διατηρήσουν τις επαναστατικές κοινωνικές δομές που οικοδομούσαν οι Ισπανοί σύντροφοί τους. Ωστόσο, όπως σύντομα έμελλε να αποδειχτεί, η σοβιετική διείσδυση και επιρροή και η αναγκαστική (συχνά βίαιη) στρατιωτικοποίηση των αναρχικών και των μη σταλινικών πολιτοφυλακών, δημιούργησε ρήγματα στους κόλπους των αντιφασιστών και σε ακρότητες εκ μέρους των εκπροσώπων της Κομιντέρν που πολλές φορές πήραν τη μορφή θηριωδίας σε βάρος των αντιπάλων τους. Όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία που έχει καταγραφεί εκτενώς.

Αναρχικοί εθελοντές στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο

Γιάννης Καστανάρας*

Για τους συντρόφους των Ισπανών αναρχικών η Ισπανία βίωνε μια κοινωνική επανάσταση και θεωρούσαν ότι η επιτυχία της επανάστασης αυτής ήταν το κλειδί για την κινητοποίηση των πηγών και του ηθικού που ήταν αναγκαία για την ήττα των δυνάμεων του Φράνκο. Οι αναρχικοί στο εξωτερικό έσπευσαν να βοηθήσουν στον αγώνα ενάντια στο φασισμό όχι για να υπερασπιστούν την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου, την οποία έβλεπαν σαν τροχοπέδη και, στη χειρότερη περίπτωση, σαν απειλή για την επαναστατική διαδικασία.

Τόνοι μελάνι έχουν χυθεί για τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και για την πρώτη μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στον φασισμό και τον αντιφασισμό, προάγγελο των όσων έμελλε να επακολουθήσουν, καθώς λίγους μήνες μετά το πραξικόπημα του στρατηγού Φράνκο εναντίον της Ισπανικής Δημοκρατίας, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος θα γινόταν το μεγαλύτερο σφαγείο που έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα.

Στις 18 Ιουλίου 1936, ο Φράνκο και οι φασίστες συνεργάτες του, στρατιωτικοί και πολιτικοί, αποφάσισαν ότι έπρεπε να «πατάξουν την αναρχία» και εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον της δημοκρατικής κυβέρνησης, η οποία κάλεσε αμέσως τον λαό να πάρει τα όπλα και να αντισταθεί. Από τους πρώτους που κινητοποιήθηκαν ήταν οι αναρχικοί, ένα ισχυρό και δοκιμασμένο κίνημα ανάμεσα στους εργάτες και τους αγρότες της χώρας. Αφού συνέτριψαν τη στάση στη Βαρκελώνη και στην ύπαιθρο της Καταλωνίας και άλλων περιοχών, οργάνωσαν πολιτοφυλακές, κατέλαβαν εργοστάσια και εγκαινίασαν μια άνευ προηγουμένου κολεκτιβοποίηση των μέσων παραγωγής στην οποία υπολογίζεται ότι συμμετείχαν περισσότερα από δυο εκατομμύρια άτομα.

Χιλιάδες αντιφασίστες εθελοντές άρχισαν να καταφθάνουν στην Ισπανία από κάθε γωνιά του πλανήτη για να ενταχθούν στις πολιτοφυλακές και στις στρατιωτικές μονάδες των Διεθνών Ταξιαρχιών. Πολλοί από αυτούς από τις φασιστικές κυβερνήσεις των χωρών τους, αλλά όλοι (ή, τουλάχιστον, στη συντριπτική τους πλειοψηφία) εμπνέονταν από το αίσθημα της αλληλεγγύης, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι η εξάπλωση του φασισμού έπρεπε να αναχαιτιστεί όσο ήταν ακόμα καιρός.

Για τους συντρόφους των Ισπανών αναρχικών η Ισπανία βίωνε μια κοινωνική επανάσταση και θεωρούσαν ότι η επιτυχία της επανάστασης αυτής ήταν το κλειδί για την κινητοποίηση των πηγών και του ηθικού που ήταν αναγκαία για την ήττα των δυνάμεων του Φράνκο. Οι αναρχικοί στο εξωτερικό έσπευσαν να βοηθήσουν στον αγώνα ενάντια στο φασισμό όχι για να υπερασπιστούν την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου, την οποία έβλεπαν σαν τροχοπέδη και, στη χειρότερη περίπτωση, σαν απειλή για την επαναστατική διαδικασία.

Οι αντιφασίστες εθελοντές ήταν ποικίλων πολιτικών αποχρώσεων: κομμουνιστές σταλινικοί, κομμουνιστές τροτσκιστές, κομμουνιστές ανένταχτοι, σοσιαλιστές όλων των τάσεων, απλοί δημοκράτες. Και, ασφαλώς, πολλοί αναρχικοί (υπολογίζεται ότι τους πρώτους μήνες από την εκδήλωση του πραξικοπήματος πάνω από εκατό χιλιάδες άτομα εντάχθηκαν στις αναρχικές πολιτοφυλακές). Και ενώ έχουν γραφτεί πλήθος βιβλία και άρθρα για τις Διεθνείς Ταξιαρχίες γενικότερα και ειδικότερα, η συμμετοχή των ξένων αναρχικών εθελοντών στον πόλεμο είναι σχετικά άγνωστη, παρά το γεγονός ότι, ιδιαίτερα εκείνη την περίοδο, το αναρχικό (κυρίως αναρχοσυνδικαλιστικό) κίνημα στην Ισπανία διαδραμάτιζε πρωτεύοντα ρόλο στους κοινωνικούς και εργασιακούς αγώνες.

Οι πρώτοι 600 ξένοι αναρχικοί ήταν Γάλλοι αντιφασίστες και Ιταλοί εξόριστοι και έφτασαν με δυο τρένα στη Βαρκελώνη, το προπύργιο του ισπανικού αναρχισμού, στις 28 Ιουλίου, δέκα μέρες μετά την εκδήλωση του στρατιωτικού πραξικοπήματος των εθνικιστών. Ανήκαν κυρίως στην οργάνωση Giustizia e Liberta (Δικαιοσύνη και Ελευθερία), την οποία είχε ιδρύσει στο Παρίσι ο Κάρλο Ροσέλι, ένας Ιταλός αντιφασίστας σοσιαλιστής διανοούμενος που ζούσε στη Γαλλία, εξόριστος από το καθεστώς του Μουσολίνι. Ο Ροσέλι ήταν ένας ανοιχτόμυαλος, ανένταχτος ακτιβιστής που προσπαθούσε να συγκροτήσει ένα ενιαίο αντιφασιστικό κίνημα, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Ο Ροσέλι έφυγε για τη Βαρκελώνη τον Αύγουστο του 1936 με άλλους 130 Ιταλούς εθελοντές και μαζί με τον επίσης εξόριστο Ιταλό αναρχικό και διανοούμενο Καμίλο Μπερνέρι που ζούσε ήδη στην πόλη, άρχισαν να οργανώνουν τους ξένους εθελοντές στη Φάλαγγα Ασκάσο, το ιταλικό τμήμα της αναρχοσυνδικαλιστικής Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (CNT). Από τα 300 μέλη που υπηρέτησαν στη φάλαγγα, περίπου οι 250 ήταν αναρχικοί. Η αρχική ομάδα περιλάμβανε τον 57χρονο Μικέλε Τσεντρόνε, έναν δραστήριο αναρχικό στο Σαν Φρανσίσκο για μια δεκαετία, προτού απελαθεί από τις αμερικανικές αρχές στην Ευρώπη.

Το Ιταλικό Τμήμα στάλθηκε στο μέτωπο της Αραγωνίας και ανέλαβε για πρώτη φορά δράση το πρωί της 28 Αυγούστου 1936, όταν προσέβαλε μια φασιστική θέση στο Μόντε Πελάδο. Ο Τσεντρόνε ήταν ο πρώτος που έπεσε, όταν μια σφαίρα τον βρήκε στο μέτωπο, αλλά η επίθεση είχε αίσια κατάληξη έπειτα από πεντάωρη μάχη.

Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1938, η δημοκρατική κυβέρνηση υπολόγιζε ότι 1946 ξένοι εθελοντές είχαν καταταγεί σε μονάδες εκτός των Διεθνών Ταξιαρχιών. Ωστόσο, ο αριθμός τους μπορεί να πλησίαζε τις 5.000, αν και ο αναρχικός Αουγκουστίν Σούχι, ένα διακεκριμένο στέλεχος της CNT, πίστευε ότι δεν ξεπερνούσαν τις 3.000. Πάντως, τουλάχιστον 1600 έως 2000 ξένοι αναρχικοί πολέμησαν στην Ισπανία, οι περισσότεροι από αυτούς στις πολιτοφυλακές της CNT και της Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI). Σε αυτούς περιλαμβάνονταν 500 έως 1000 Ιταλοί, 250 έως 300 Γάλλοι, 230 έως 250 Γερμανοί και 100 ή περισσότεροι εθελοντές (ανάμεσά τους μερικοί Έλληνες Ιρλανδοί και Εβραίοι) από άλλες χώρες της Ευρώπης, και τουλάχιστον ένας Κινέζος αναρχικός. Συμμετείχαν επίσης αρκετές εκατοντάδες λατινοαμερικάνοι αναρχικοί και καμιά εκατοστή Αμερικανοί. Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν φτάσει κρυφά στην Ισπανία με δικά τους μέσα ή με τη βοήθεια συντρόφων τους.

Ο συνολικός αριθμός των ξένων αναρχικών που συμμετείχαν στον πόλεμο ήταν λιγότερος από το ένα δέκατο του συνόλου των Διεθνών Ταξιαρχιών που ελέγχονταν από τους κομμουνιστές. Αυτό οφείλεται αφενός στη μεγάλη επιρροή που ασκούσε η Κομιντέρν και αφετέρου στις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι αναρχικοί για να περάσουν στο ισπανικό έδαφος. Και μολονότι ο Ντιέγκο Αμπάντ ντε Σαντιγιάν, ο εκπρόσωπος της CNT, δήλωνε ότι «δεν μπορούμε να τους αρνηθούμε την επιθυμία να πολεμήσουν και να πεθάνουν μαζί μας», από το φθινόπωρο του 1938 η CNT αποθάρρυνε την άφιξη νέων εθελοντών λόγω έλλειψης όπλων (όσα εφόδια έστελνε η Σοβιετική Ένωση και άλλες κυβερνήσεις κατέληγαν στις «επίσημες» στρατιωτικές μονάδες) και καλούσε τους αναρχικούς στο εξωτερικό να συγκεντρώνουν χρήματα και να πιέζουν τις κυβερνήσεις των χωρών τους προκειμένου να αποσύρουν την ουδετερότητα και να βοηθήσουν έμπρακτα τους αντιφασίστες.

Ένα σημαντικό μειονέκτημα της CNT ήταν ότι δεν κατάφερε να στρατολογήσει αναρχικούς πιλότους, καθώς η αεροπορία (όπως από ένα σημείο και μετά και ο στρατός) βρισκόταν στα χέρια Σοβιετικών συμβούλων που απέκλειαν μέλη της CNT από την εκπαίδευση και ενίοτε αρνούνταν αεροπορική υποστήριξη σε μονάδες αναρχικών. Έτσι, κατόπιν έκκλησης της συνομοσπονδίας, μερικοί Ισπανοί και Ιταλοί αναρχικοί άρχισαν να εκπαιδεύονται κρυφά σαν αεροπόροι στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, αλλά αναγκάστηκαν να φύγουν εσπευσμένα για την Ισπανία στη μέση της εκπαίδευσης επειδή η κατάσταση στα μέτωπα είχε επιδεινωθεί σε βάρος των αντιφασιστών.

Όταν η δημοκρατική κυβέρνηση διέταξε την ενσωμάτωση των πολιτοφυλακών στον τακτικό στρατό και τον συγκεντρωτισμό της διοικητικής δομής και της στρατιωτικής πειθαρχίας, οι ξένοι αναρχικοί ήταν από εκείνους που αντέδρασαν πιο έντονα, απειλώντας ενίοτε να εγκαταλείψουν το μέτωπο, ενώ επέκριναν την αμφιλεγόμενη απόφαση της CNT να μπει στην κυβέρνηση. Τον Απρίλιο του 1937, οι περισσότεροι από τους 200 Ιταλούς αναρχικούς της Φάλαγγας Ασκάσο έφυγαν ως ένδειξη διαμαρτυρίας, αφού πρώτα συμφώνησαν να συμμετάσχουν σε μια επίθεση στην οποία σκοτώθηκαν εννέα μέλη τους και τραυματίστηκαν 43. Οι περισσότεροι ήταν πρόθυμοι να πολεμήσουν τους φασίστες αλλά με τους δικούς τους όρους. Όταν έφτασαν στη Βαρκελώνη αρκετοί από αυτούς συγκρότησαν το Διεθνές Τάγμα Κρούσης της 26ης Μεραρχίας (πρώην Ταξιαρχία Ντουρούτι).

Τις ίδιες μέρες όμως, ξέσπασε στη Βαρκελώνη μια ένοπλη σύγκρουση ανάμεσα στους αναρχικούς και το Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα που είναι γνωστή σαν Μέρες του Μαΐου. Οι πενθήμερες μάχες (3-8 Μαΐου) ξέσπασαν όταν οι αναρχικοί πολιτοφύλακες αρνήθηκαν να παραδώσουν το τηλεφωνικό κέντρο της πόλης στην κυβερνητική αστυνομία και όταν τελικά επήλθε συμφωνία είχαν χάσει τη ζωής τους τουλάχιστον 400 άτομα. Οι υπουργοί της CNT εκδιώχθηκαν από την κυβέρνηση και η κυβέρνηση άρχισε να καταστέλλει τις αναρχικές και τις μη σταλινικές πολιτοφυλακές και να διαλύει τις αναρχικές κολεκτίβες. Πολλοί αναρχικοί συνελήφθησαν, ανάμεσά τους και μερικοί Ιταλο-Αμερικανοί εθελοντές και αρκετοί εκτελέστηκαν. Ανάμεσά τους και ο Καμίλο Μπερνέρι, πιθανότατα κατόπιν εντολών της Μόσχας. Η Ισπανική Επανάσταση είχε τελειώσει.

Ούτως ή άλλως, η πλάστιγγα του πολέμου είχε αρχίσει να γέρνει προς όφελος των εθνικιστών και οι ξένοι αναρχικοί άρχισαν σιγά σιγά να εγκαταλείπουν την Ισπανία. Πολλοί κλείστηκαν σε γαλλικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και μετά την ήττα της Γαλλίας έπεσαν στα χέρια των Γερμανών.

Αν και οι ξένοι αναρχικοί εθελοντές πολέμησαν δίπλα στους κομμουνιστές, οι οποίοι αποτελούσαν τον μεγαλύτερο όγκο των Διεθνών Ταξιαρχιών, και, μερικές φορές, στις ίδιες μονάδες με αυτούς, ο αγώνας τους ήταν πολύ διαφορετικός, καθώς επιδίωκαν αφενός να πολεμήσουν τον φασισμό και αφετέρου να διατηρήσουν τις επαναστατικές κοινωνικές δομές που οικοδομούσαν οι Ισπανοί σύντροφοί τους. Ωστόσο, όπως σύντομα έμελλε να αποδειχτεί, η σοβιετική διείσδυση και επιρροή και η αναγκαστική (συχνά βίαιη) στρατιωτικοποίηση των αναρχικών και των μη σταλινικών πολιτοφυλακών, δημιούργησε ρήγματα στους κόλπους των αντιφασιστών και σε ακρότητες εκ μέρους των εκπροσώπων της Κομιντέρν που πολλές φορές πήραν τη μορφή θηριωδίας σε βάρος των αντιπάλων τους. Όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία που έχει καταγραφεί εκτενώς.

Η ΦΑΛΑΓΓΑ ΝΤΟΥΡΟΥΤΙ

Περίπου 400 ξένοι αναρχικοί εντάχθηκαν στην φάλαγγα του διάσημου αναρχικού ηγέτη Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι, μεταξύ των οποίων ο Γαλλο-Αλγερινός Σαίντι Μοχάμεντ μπεν Αμερζαΐν, η Ελβετίδα Κλάρα Τέλμαν, ο Γερμανοεβραίος ιστορικός τέχνης και συγγραφέας Καρλ Αϊνστάιν, ο Γάλλος Εμίλ Κοτέν (ο παρ’ ολίγον δολοφόνος του Γάλλου πρωθυπουργού Κλεμανσό), ο Ιταλο-Αμερικανός συγγραφέας και ντοκιμαντερίστας Καρλ Μαρτσάνι και η διάσημη Γαλλίδα συγγραφέας Σιμόν Βέιλ. Ήταν χωρισμένοι σε τρεις εκατονταρχίες που αποτελούνταν κυρίως από Γάλλους, Ιταλούς και Γερμανούς εθελοντές. Λειτουργούσαν αυτόνομα μέσα στη φάλαγγα και περιστασιακά αναλάμβαναν ανταρτική δράση. Τον Οκτώβριο του 1936, το σύνολο σχεδόν της δύναμης των συγκεκριμένων εθελοντών με επικεφαλής τον Γάλλο Λουί Μπερτομιό εξολοθρεύτηκε (μόνο δυο γλίτωσαν) στη διάρκεια μιας επίθεσης γύρω από την πόλη Αλκουμπιέρε, 50 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Σαραγόσα. Ωστόσο, η ομάδα σύντομα ανασυντάχθηκε και τον Νοέμβριο του 1936 έλαβε μέρος στη άμυνα της Μαδρίτης, όπου ο Ντουρούτι συνάντησε το θάνατο. Μετά τη στρατιωτικοποίηση της φάλαγγας, πολλά μέλη συνέχισαν να μάχονται με την 26η Μεραρχία.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Γερμανών εθελοντών πολέμησε με τη Φάλαγγα Ντουρούτι. Στη Διεθνή Ομάδα της συμμετείχαν περίπου 150 Γερμανοί. Η πρώτη μονάδα Γερμανών πολιτοφυλάκων ήταν η Ομάδα Έριχ Μούσαμ (από το όνομα του Γερμανού αναρχικού, ενός από τα πρώτα θύματα του χιτλερικού καθεστώτος που είχε εκτελεστεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Οράνιενμπουργκ το 1934). Έδωσε την πρώτη της μάχη στη Χουέσκα στις 27 Αυγούστου 1936, αλλά σύντομα απορροφήθηκε από τη Διεθνή Ομάδα της Φάλαγγας Ντουρούτι.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ

Υπάρχουν λίγες πληροφορίες για τους Έλληνες αναρχικούς που πολέμησαν στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Είναι γνωστό το όνομα του Νότη Παπαζαχαρόπουλου, ενός σιδηρουργού από την Πάτρα, ο οποίος άκουσε τις σειρήνες της επανάστασης και έσπευσε στην Ισπανία για να συνδέσει την τύχη του με τα όνειρα των Ισπανών συντρόφων του. Ο Παπαζαχαρόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή στη Μάχη της Μαδρίτης πολεμώντας με τη Φάλαγγα Ντουρούτι.

Αν και οι ξένοι αναρχικοί εθελοντές πολέμησαν δίπλα στους κομμουνιστές, οι οποίοι αποτελούσαν τον μεγαλύτερο όγκο των Διεθνών Ταξιαρχιών, και, μερικές φορές, στις ίδιες μονάδες με αυτούς, ο αγώνας τους ήταν πολύ διαφορετικός, καθώς επιδίωκαν αφενός να πολεμήσουν τον φασισμό και αφετέρου να διατηρήσουν τις επαναστατικές κοινωνικές δομές που οικοδομούσαν οι Ισπανοί σύντροφοί τους. Ωστόσο, όπως σύντομα έμελλε να αποδειχτεί, η σοβιετική διείσδυση και επιρροή και η αναγκαστική (συχνά βίαιη) στρατιωτικοποίηση των αναρχικών και των μη σταλινικών πολιτοφυλακών, δημιούργησε ρήγματα στους κόλπους των αντιφασιστών και σε ακρότητες εκ μέρους των εκπροσώπων της Κομιντέρν που πολλές φορές πήραν τη μορφή θηριωδίας σε βάρος των αντιπάλων τους. Όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία που έχει καταγραφεί εκτενώς.

ΔΕΙΤΕ: Vivir La Utopia (Ζώντας την Ουτοπία)

*Ο Γιάννης Καστανάρας είναι καθ' έξιν και κατ΄ επάγγελμα slacker, συνεκδότης και executive producer (ο,τι κι αν σημαίνει αυτό το πράγμα) του φανζίν Merlin's Music Box.

**Για το πλήρες κείμενο, με φωτογραφίες και λεζάντες εδώ:
https://merlins.gr/blog/1259-2019-07-18-16-21-17?fbclid=IwAR20_MRegvGLl7O5KDFQEiFRTzGbLZkVZYFZ8CWrK3lm9hqN1OWZJkHpPdU


Οι αναρχικοί ήταν εξαιρετικά σκληροί στην κριτική τους προς τον Αρσίνωφ. Ο παλιός φίλος του Νέστωρ Μάχνο έγραψε πικρόχολα ότι «ήταν ματαιόδοξος και επιζητούσε εξουσία. Άγνωστος στη ρωσική επανάσταση μέχρις ότου ξύπνησε από την άχρηστη εργασία του στη Μόσχα το 1919 στη θύελλα των επαναστατικών πράξεων... αργότερα πήγε μακριά για να γράψει την ιστορία της Μαχνοβτσίνας. Κατά συνέπεια, έγινε ένα από τα ενεργά στελέχη του διεθνούς αναρχικού κινήματος και άρχισε να σκέφτεται τον εαυτό του ως τον ηγέτη του αναρχισμού, μια θέση που την επιδίωξε και βρήκε τα θεωρητικά θεμέλια γι’ αυτήν. Ήταν ένα εύκολο βήμα, τόσο εύκολο όσο και ο μπολσεβικισμός».

Piotr Andrievich Marin (Arshinov)

Ο Piotr Andrievich Marin (Arshinov) γεννήθηκε στις 26 Ιούλη 1887 στο χωριό Andreivka της επαρχίας Nisnelomov, από εργατική οικογένεια.

Μπήκε στο επαναστατικό κίνημα το 1904. Το 1905 εργαζόταν ως κλειδαράς σε ένα σιδηροδρομικό εργαστήριο στην πόλη Kizilarbat, του Turkestan κοντά στα ιρανικά σύνορα.

Ήταν μέλος του μπολσεβίκικου τμήματος του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και εξέδωσε την εφημερίδα «Molot» («Το Σφυρί») που διακινείτο ανάμεσα στους εργαζομένους των σιδηροδρόμων. Το 1906, για να παραπλανήσει την αστυνομία, εγκαταστάθηκε στο Ekaterinoslav. Εκεί ήρθε σε επαφή με τον αναρχισμό και μπήκε στο αναρχικό κίνημα. Εργάστηκε στο εργοστάσιο Shoduar.

Οργάνωσε ένοπλες επιθέσεις ενάντια σε αντιπροσώπους των τοπικών αρχών και της αστυνομίας. Στις 22-23 Δεκέμβρη 1906, με άλλους αναρχικούς επιτέθηκε στην έδρα της αστυνομίας στο Nisnedneprovsk. Στις 7 Μαρτίου 1907, πυροβόλησε και σκότωσε τον Vasilenko, αφεντικό των σιδηροδρομικών εργαστηρίων της Alexandrovska της επαρχίας Ekaterinoslav, μπροστά σε ένα μεγάλο πλήθος εργατών. Αυτό το άτομο (ο Vasilenko) είχε καταδώσει στις αρχές περισσότερους από 100 εργάτες που είχαν συμμετάσχει στην ένοπλη εξέγερση του Δεκεμβρίου του 1905 και μερικοί από αυτούς εκτελέστηκαν και άλλοι καταδικάστηκαν σε πολύχρονες φυλακίσεις.

Ο Αρσίνωφ συνελήφθη στις 9 Μάρτη 1907 και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό από ένα στρατιωτικό δικαστήριο. Στη νύχτα της 22ης Απρίλη 1907, δραπέτευσε με άλλους φυλακισμένους κατά τη διάρκεια μιας λειτουργίας για το Πάσχα. Αναζήτησε καταφύγιο στη Γαλλία.

Επέστρεψε στη Ρωσία το 1909 και το φθινόπωρο συνελήφθη ξανά για αναρχική προπαγάνδα ανάμεσα στους εργάτες του Briansk. Δραπέτευσε ξανά από τη φυλακή πριν καταδικαστεί και συνέχισε προπαγανδίζοντας τις αναρχικές ιδέες στην παρανομία μεταξύ των εργατών και των αγροτών του Kostrom και του Σμολένσκ. Τον Μάη του 1910, συμμετείχε με άλλους αναρχικούς σε μια απαλλοτρίωση (ληστεία) μιας αποθήκης κρασιού στο χωριό Filopovo της επαρχίας Kostrom, μιας άλλης αποθήκης κρασιού στο Stepanovo-Silino της επαρχίας Σμολένσκ καθώς και σε μια επίθεση στο ταχυδρομείο της πόλης Sudislav της επαρχίας Kostrom.

Τον Αύγουστο του 1910 πήγε στην Αυστρία για να προμηθευτεί όπλα και προπαγανδιστικό υλικό. Επιστρέφοντας το Σεπτέμβρη, συνελήφθη από τις αυστριακές αρχές, φυλακίστηκε στο Tarnopol και παραδόθηκε έπειτα στη ρωσική κυβέρνηση τον Μάη του 1911. Η δίκη του άρχισε στις 25 Ιούνη 1911, στη Μόσχα κάτω από το ψευδώνυμο F Ι. Mikhailski και 36 άλλους. Τον Οκτώβρη του 1911 καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση και στάλθηκε στη φυλακή Butyrki. Εδώ ήταν που γνώρισε το νεαρό Ουκρανό αναρχικό Νέστωρ Μάχνο. Ο Αρσίνωφ είχε κάποιο πρόβλημα στην εκπαίδευσή του, ειδικά στη Γεωγραφία, την Ιστορία και τα Μαθηματικά, και έδωσε όλες του τις γνώσεις στον Makhno. Ενίσχυσε, επίσης, τις πολιτικές πεποιθήσεις του Μάχνο.

Απελευθερώθηκε με την επανάσταση την 1η Μάρτη 1917 και ήταν ένας από τους ιδρυτές της Ομοσπονδίας Αναρχικών Ομάδων Μόσχας, διατελώντας γραμματέας προπαγάνδας και οργανωτής για την εφημερίδα «Golos Truda» και το περιοδικό «Anarkhia» από τον Σεπτέμβριο του 1917. Συμμετείχε στη διάσκεψη των Αναρχικών Ομάδων Μόσχας τον Ιούνη του 1918.

Συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο στην Ουκρανία μέσα από το αναρχικό μαχνοβίτικο κίνημα. Το 1918 ήταν συντάκτης της εφημερίδας «Golos Anarkhista» στην περιοχή Donbas. Φθάνοντας στο Gulyai Polye με άλλους αναρχικούς της Μόσχας, δραστηριοποιήθηκε από τον Απρίλη του 1919 μέχρι τον Αύγουστο του 1921 στο μαχνοβίτικο κίνημα. Συμμετείχε στο πολιτιστικό τμήμα του μαχνοβίτικου κινήματος, που βοηθούσε στην έκδοση και κυκλοφορία του «Put Κ Svobode» («Δρόμος προς την Ελευθερία)», εφημερίδας των εξεγερμένων από το 1919. Σε συνεργασία με τον Voline, εισήγαγε την οργανωτική διάσκεψη των αναρχικών ομάδων Nabat με κύριο ρόλο την πολιτική κατεύθυνση του μαχνοβίτικου κινήματος. Ήταν ένας από τους συντάκτες της «Nabat», οργάνου της ομώνυμης οργάνωσης και της «Golos Makhnovista» στο Kharkov το 1920.

Μετά από την ήττα του μαχνοβίτικου κινήματος από τους μπολσεβίκους το 1921, διέφυγε από τα σύνορα. Συμμετείχε στην έκδοση των διαφόρων ρωσικών και ουκρανικών εντύπων που εκδίδονταν από εξόριστους αναρχικούς, στον εκδοτικό οίκο «Anarkhicheski Vestnik» («Ο Αναρχικός Ανακοινώνει») μιας ομάδας Ρώσων αναρχικών στο Βερολίνο, στο περιοδικό «Dielo Trouda» στο Παρίσι από το 1925 έως 1929 και στο Σικάγο από το 1930. Έγραψε πολλά άρθρα σχετικά με τη ρωσική κατάσταση στο περιοδικό αυτό.

Ήταν ένας από τους συντάκτες του σημαντικού κειμένου «Η Οργανωτική Πλατφόρμα των Ελευθεριακών Κομμουνιστών». Επίσης, στο Βερολίνο έγραψε την αρκετά διαδεδομένη ιστορία του μαχνοβίτικου κινήματος.

Αποθαρρύνθηκε, όμως, από την ισχυρή κριτική σε βάρος της «Πλατφόρμας» από αρκετούς αναρχικούς. Η δε συντρόφισσά του, που ήταν εξαιρετικά πατριώτισσα, του ασκούσε πίεση να επιστρέψουν στη Ρωσία. Πάνω στην ώρα, απελάθηκε από τη Γαλλία. Άρχισε μια επαφή με τον κομμουνιστή ηγέτη Ordzhonidze, τον οποίο γνώριζε από τη φυλακή, όπου είχαν μοιραστεί το ίδιο κελί. Αυτός του υποσχέθηκε να τον βοηθήσει να επιστρέψει, με την προϋπόθεση ότι θα σταματήσει κάθε κριτική εναντίον των μπολσεβίκων και διακόψει με τον αναρχισμό.

Ο Αρσίνωφ κυκλοφόρησε τότε δύο αντιαναρχικά φυλλάδια, το «Ο Αναρχισμός και η Δικτατορία του Προλεταριάτου» (1931) και « Ο Αναρχισμός στην Εποχή μας» (1933) που κυκλοφόρησαν και τα δύο στο Παρίσι. Ο Μάχνο διέκοψε δημόσια τις σχέσεις μαζί του. Ο γιος του Voline Leo μας θυμίζει σαφώς τις επισκέψεις του «θείου Marin» στο σπίτι τους με τη συντρόφισσα και το γιο του Andrei, και τον Voline που του έλεγε επανειλημμένα: «Marin, δεν πρέπει να πας. Θα σας εκτελέσουν. Μη ξεγελιέσαι, δεν θα σε συγχωρήσουν ποτέ».

Το 1935 σηματοδότησε το οριστικό του σπάσιμο με τον αναρχισμό με ένα άρθρο με τίτλο «Το φιάσκο του Αναρχισμού», το οποίο εμφανίστηκε στην εφημερίδα «Izvestia» στις 30 Ιουνίου.

Επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση και εργάστηκε ως διορθωτής τυπογραφικών δοκιμίων στη Μόσχα. Κατά τη διάρκεια των σταλινικών εκκαθαρίσεων συνελήφθη και κατηγορήθηκε για «προσπάθεια αποκατάστασης του αναρχισμού στη Σοβιετική Ρωσία». Φέρεται ότι εκτελέστηκε το 1937.

Οι αναρχικοί ήταν εξαιρετικά σκληροί στην κριτική τους προς τον Αρσίνωφ. Ο παλιός φίλος του Νέστωρ Μάχνο έγραψε πικρόχολα ότι «ήταν ματαιόδοξος και επιζητούσε εξουσία. Άγνωστος στη ρωσική επανάσταση μέχρις ότου ξύπνησε από την άχρηστη εργασία του στη Μόσχα το 1919 στη θύελλα των επαναστατικών πράξεων... αργότερα πήγε μακριά για να γράψει την ιστορία της Μαχνοβτσίνας. Κατά συνέπεια, έγινε ένα από τα ενεργά στελέχη του διεθνούς αναρχικού κινήματος και άρχισε να σκέφτεται τον εαυτό του ως τον ηγέτη του αναρχισμού, μια θέση που την επιδίωξε και βρήκε τα θεωρητικά θεμέλια γι’ αυτήν. Ήταν ένα εύκολο βήμα, τόσο εύκολο όσο και ο μπολσεβικισμός».

Ο Αμερικανός αναρχικός Αλεξάντερ Μπέρκμαν, ήταν εξίσου σκληρός, γράφοντας ότι «δεν τον θεωρώ σημαντικό καθόλου... Στο μυαλό μου η προδοσία της υπόθεσής μας από διάφορους, όπως οι Yartchuk, Arshinov κ.λπ..., οφείλεται σε δύο αιτίες: αφενός, έλλειψη αναρχικού οράματος και κατανόησης του αναρχισμού και, αφετέρου, οικονομικές αιτίες. Ελπίζουν να βελτιώσουν την οικονομική κατάστασή τους με να πλαισιώσουν τους μπολσεβίκους και κατά κανόνα την βελτιώνουν με τον τρόπο αυτό. Λοιπόν, με τέτοιους προδότες και δειλούς δεν πρέπει να υπάρξει καμία περαιτέρω συναλλαγή».

Ο Μαξ Νεττλώ είπε λίγο-πολύ το ίδιο πράγμα. Ο Καμίλλο Μπερνέρι παρατήρησε ότι ο Αρσίνωφ δεν έφυγε από το κίνημα ήσυχα και με αξιοπρέπεια, αλλά χτύπησε την πόρτα πίσω του όπως ένας μεθυσμένος.

Αλλά ο βαθμός της μαχητικότητας του Αρσίνωφ, όπως και το βιβλίο του για το μαχνοβίτικο κίνημα μιλούν από μόνα τους. Υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι ο Αρσίνοφ σκόπιμα έκοψε τις σχέσεις του με τον αναρχισμό ώστε να μπορέσει να επιστρέψει στη Ρωσία για να βοηθήσει την οργάνωση του παράνομου αναρχικού κινήματος. Γνωρίζουμε ότι η ομάδα «Dielo Trouda» διατήρησε την επαφή με εκείνο το κίνημα και ο Ante Ciliga στο «Ρωσικό Αίνιγμα» αναφέρεται σ’ αυτό ως εξαιρετικά οργανωμένο. Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έως ότου εξεταστούν από τους ερευνητές οποιαδήποτε αρχεία που διατηρούνται από τις ρωσικές Αρχές. Ελπίζουμε ότι κάποιος τέτοιος ερευνητής θα το κάνει αυτό σύντομα.

*Κείμενο γραμμένο από τον Άγγλο αναρχικό Nick Heath. Δημοσιεύτηκε στο www.libcom.com/history. Ελληνική μετάφραση «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης», Μελβούρνη, 5 Μάη 2006.

**Το κείμενο έχει δημοσιευτεί εδώ: https://ngnm.vrahokipos.net/index.php?option=com_content&view=article&id=334:piotr-andrievich-marin-arshinov&catid=19&Itemid=175


image arsinov.jpg 0 Mb

ibèria / història de lanarquisme / comunicat de premsa Friday July 23, 2021 22:06 byOrganitzacions anarquistes

El 19 de Juliol de 1936 el poble va aconseguir una victòria històrica enfront d’un aixecament militar que s’alçava contra el govern i la República espanyola. L’aixecament era una trama militar i civil que comptava amb el suport de tots els sectors reaccionaris de la societat (Església, carlistes, falangistes, conservadors, terratinents o industrials) i amb el finançament de banquers dretans o fins i tot de la Itàlia de Mussolini.

Davant aquesta trama ben organitzada per a tombar un govern només hi havia un grapat de militars lleials i unes forces d’ordre públic de dubtosa confiança. No obstant això, el poble va entendre a la perfecció el seu paper històric i va desbordar qualsevol previsió de resistència. Les masses treballadores van prendre ciutats senceres com ara Barcelona, Madrid, Gijón, Sant Sebastià o València.

La derrota d’aquest cop d’estat va derivar en una guerra civil en tota regla, atès que els militars havien triomfat en algunes ciutats i regions (Navarra, Castella, Sevilla, Còrdova, Cadis o Galícia). Hi comptaven amb l’exèrcit colonial d’Àfrica i amb el suport de les potències feixistes. La victòria de Franco es va consolidar gràcies a l’ajuda internacional. Però malgrat això, la guerra va durar 33 mesos.

A causa del cop, l’estat republicà es va ensorrar. L’embranzida de les forces populars va ser tal que la resistència va derivar en una revolució social en tota regla. Aquesta revolució estava liderada per les forces organitzades a la Confederació Nacional del Treball, la Federació Anarquista Ibèrica, Dones Lliures, la Federació Ibèrica de Joventuts Llibertàries i el Partit Obrer d’Unificació Marxista, però cal reconèixer que afectava les bases de tots els partits la gent del carrer dels quals també participava del clima revolucionari.

Les forces obreres van crear milícies amb les armes que havien pres a les casernes. L’impuls popular va rebutjar les columnes militars feixistes i va crear tot un exèrcit de milícies essencialment finançat pels sindicats, les organitzacions polítiques i pels municipis. Amb el trancurs del temps el govern central va crear un Exèrcit Popular amb el plantejament de respondre a l’enemic amb les seves mateixes armes. No obstant això, aquest exèrcit s’encaminava a apaivagar l’esperit revolucionari de les milícies, autèntic “poble en armes”, i canalitzar-ho cap a una guerra convencional.

La revolució s’havia iniciat amb la presa d’empreses i les terres els propietaris de les quals havien fugit a l’estranger. La classe treballadora es va fer amb els mitjans de producció i els va posar en marxa gràcies als sindicats. Per això, en qüestió de setmanes es van produir nombroses expropiacions que van derivar en col·lectivitzacions de fàbriques i camps. Gràcies a aquesta revolució es va generar del no-res tota una indústria de guerra. Més endavant aquestes col·lectivitats es van agrupar en un intent de socialitzar tota l’economia, que no va poder culminar-se a causa de la reacció governamental i a l’aparició de forces contrarevolucionàries que ho van impedir (especialment, el Partit Comunista). En el procés revolucionari hi van participar milions de persones.

Són exemples de la construcció popular de la revolució social: les col·lectivitzacions del camp mitjançant la recuperació de la propietat i la gestió comunal de les terres; les col·lectivitats industrials i de serveis a partir de l’autogestió de les empreses i la planificació obrera a través de les federacions sindicals; l’escolarització gairebé total de la població infantil i juvenil i la implantació d’una pedagogia basada en els principis de Ferrer i Guàrdia i de la pedagogia racionalista i llibertària; la millora de les condicions de vida (habitatge, salut, infància, serveis essencials…) de la població; la promulgació de normes que establien la coeducació en els centres escolars, l’avortament lliure i gratuït, les unions lliures, etc. En definitiva, l’anarquisme i l’anarcosindicalisme ibèrics van aconseguir posar en pràctica durant mesos aquelles idees i propostes que van elaborar i per les quals van lluitar, es van organitzar i van sofrir una dura repressió al llarg de dècades, en un exemple del que suposa la creació de Poder Popular.

Volem recordar també que un altre 19 de juliol – però de de 2012 – Rojava va declarar la seva autonomia respecte l’estat Sirià. L’autonomia kurda també és un procés revolucionari, una poderosa torxa encesa a l’Orient Pròxim. La seva lluita durant els 9 anys d’autonomia manté ben vives les aspiracions revolucionàries dels pobles. No podem més que solidaritzar-nos plenament amb la seva lluita.

El 19 de Juliol representa la victòria d’un poble contra una reacció militaritzada i ben preparada. Ens recorda que la victòria és possible. Que la utopia es pot posar en pràctica. Posa en valor la nostra força quan ens organitzem per a guanyar. També representa l’eterna amenaça d’intervenció imperialista i reaccionària de les potències globals, que no dubtaran a aixafar qualsevol procés transformador. Per a això és bàsica la solidaritat internacionalista i l’extensió d’aquests processos revolucionaris a altres llocs.

A 85 anys de la Revolució,

SALUT!!
LA VICTÒRIA SERÀ DE LES I ELS DE BAIX!!
VISCA LA REVOLUCIÓ SOCIAL!!
AMUNT ELS I LES QUE LLUITEN!!

internacional / historia del anarquismo / portada Friday July 23, 2021 21:50 byVários organizaciones anarquistas
featured image

El 19 de Julio de 1936 el pueblo logró una victoria histórica frente a un levantamiento militar que se alzaba contra el gobierno y la República española. El levantamiento era una trama militar y civil que contaba con el apoyo de todos los sectores reaccionarios de la sociedad (Iglesia, carlistas, falangistas, conservadores, terratenientes o industriales) y con la financiación de banqueros derechistas o incluso de la Italia de Mussolini.

[Català] [Eλληνικά] [Français] [Italiano] [Português]

Read also : AWSM Statement on 85th Anniversary of the Spanish Revolution

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Sat 31 Jul, 22:19

browse text browse image

jacobo_maguid.jpg imageΓια τον Jacobo Maguid Jul 31 21:05 by Luce Fabbri* 0 comments

ethelontes.jpg imageΑναρχικοί εθελον... Jul 29 20:19 by Γιάννης Καστανάρας* 0 comments

O Arshinov όταν ήταν νέος imagePiotr Andrievich Marin (Arshinov) Jul 27 07:30 by Dmitri 0 comments

dcla_catala.jpg imageDeclaració anarquista internacional: a 85 anys de la revolució espanyola. Jul 23 22:06 by Organitzacions anarquistes 0 comments

photo_20210719_031222.jpg imageDeclaración Anarquista Internacional: A 85 Años De La Revolución Española. Sus Enseñanzas ... Jul 23 21:50 by Vários organizaciones anarquistas 0 comments

photo_20210719_035741.jpg imageDECLARAÇÃO ANARQUISTA INTERNACIONAL: 85 ANOS DESDE A REVOLUÇÃO ESPANHOLA: SEUS ENSINAMENT... Jul 22 01:21 by VARIOUS ANARCHIST ORGANIZATION 1 comments

85ans_rvolution_espagnol.jpg image[DÉCLARATION ANARCHISTE] À 85 ans de la révolution espagnol, ses enseignements et son héri... Jul 21 22:46 by VARIOUS ANARCHIST ORGANIZATION 0 comments

cuba.jpg imageΑνακοίνωση για τ_... Jul 21 21:04 by Black Rose / Rosa Negra 0 comments

castle.jpg imageACTing Badly Jul 21 16:18 by LAMA 0 comments

spain.jpg imageAWSM Statement on 85th Anniversary of the Spanish Revolution Jul 20 11:28 by AWSM 0 comments

theoperatingsystem.jpeg imagePrice on Laursen, 'The Operating System: An Anarchist Theory of the Modern State' Jul 20 06:22 by Wayne Price 2 comments

photo_20210719_040836.jpg imageDICHIARAZIONE INTERNAZIONALE ANARCHICA: 85 ANNI DOPO LA RIVOLUZIONE SPAGNOLA. LE SUE LEZIO... Jul 20 02:06 by Varie organizzazioni anarchiche 0 comments

espana36.jpg image85 χρόνια από την Ισ... Jul 19 20:06 by αναρχοκομ. οργανώσεις 0 comments

whatsapp_image_20210717_at_5.49.jpeg imageEncuentro Ácrata: Impacto de la Revolución Española en Colombia Jul 18 09:57 by ViaLibre 0 comments

resistance.jpg imageMovie Review: 'Resistance' (2020) Jul 18 08:06 by LAMA 0 comments

.jpg imageΕξαναγκασμός ή κ_... Jul 16 21:13 by Γιάννης Βολιάτης* 0 comments

20210713saviolence.jpeg imageKwaZulu-Natal and Gauteng are burning Jul 14 20:56 by Abahlali baseMjondolo 0 comments

000_96c9nu.jpeg imageThe struggle for Palestine Jul 14 05:57 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

rtx73uz7.jpeg imageDeath or Renewal: Is the Climate Crisis the Final Crisis? Jul 13 22:36 by Wayne Price 0 comments

4_m_2021.jpg imageBalance contra marcha de las disidencias sexuales de 2021 Jul 13 10:08 by ViaLibre 0 comments

dinosaur_birthday.jpg imageParty for a Dinosaur Jul 08 13:15 by AWSM 0 comments

458913e4098004daa1bc20e4bb2ff89b.png imageΗ καταλήστευση σ^... Jul 05 21:21 by Αυτόνομη Συλλογικότητα Εύβοιας 0 comments

anti_gangs.png imageThe Gang Issue in Aotearoa Jul 02 21:32 by Pink Panther 0 comments

img_4019.jpg imageBella flor de la Resistencia: Jul 02 08:13 by Steven Crux 0 comments

ttulo_de_vlog_miniatura_do_youtube_4.jpg imageÉ Preciso Retomar o Caminho para Revolução: Carta Desfiliação Coletiva à FOB Jul 02 02:22 by seguimosnalutasc 0 comments

imagen_pagina.jpg imageEncuentros Ácratas: Perspectivas Anarquistas del movimiento de disidencias sexuales Jul 01 08:17 by ViaLibre 0 comments

marshapjohnson.jpg imageGleichheit und Freiheit stehen nicht zur Debatte! Jun 29 06:27 by Various anarchist organisations 2 comments

photo1624954253.jpeg imageLa igualtat i la llibertat no se sotmeten a debat! Jun 29 04:54 by Diverses organitzacions anarquistes 0 comments

stonewallenglish.jpg imageEquality and freedom are not to be debated! Jun 29 04:46 by Various anarchist organisations 0 comments

stonewallgreek.jpg imageΗ ελευθερία και η &#... Jun 29 04:28 by Αναρχοκομμουνιστικές οργανώσεις 0 comments

more >>
© 2005-2021 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]