user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
international / anarchist movement / feature Thursday June 22, 2017 22:55 byAnarkismo Network
featured image

When we have to deal with disagreements, conflicts and faults, these problems must be solved with a justice that is based on our libertarian ethical values. What does this concretely mean? That we have to hear all the parties involved and make sure to provide physical and psychological protection too all, especially if someone has – at least presumably – been hurt. In cases of sexual violence – for instance – we should not reproduce the bias of bourgeois patriarchal so-called “justice” that too frequently isolates (female) survivors and dismisses their feelings and words. It means that we have to establish means to examine the different positions and eliminate any doubts. That we have to have democratic and collective processes to deal with that and to take decisions and make recommendations. And, mainly, that we must first try to reeducate people instead of punishing or isolating them. Not that in some cases punishment or isolation couldn’t be the only solution, but, at least, we have to make (re)education a priority over punishment and isolation, which should be last resorts.
To deal with these problems within our movement instances of ethical justice that aim to resolve major disagreements, conflicts and faults are necessary. These instance, such as an “ethics commission” for example, could be convened and articulated whenever one or more militants within our movement or organizations identify a problem of this kind and ask formally for the establishment of a commission. The establishment of a commission (or the denial) would be the result of a collective decision made by the deliberative and decision-making bodies of the respective organizations. If a commission is established, then a certain number of militants not involved with the case could be mandated to constitute the commission and be given a deadline to listen to the different parties involved, to develop positions, eliminate doubts and then to produce a written document with a position and recommendations to the respective organization.
To “solve the problem” means, here, to find ways to reach agreements, to find solutions to conflicts, to deal with faults and to eliminate doubts. Although giving preference to (re)education, the commission could decide for issuing a warning, suspension, sanction or even expulsion or "excommunication".


southern africa / workplace struggles / opinion / analysis Thursday June 22, 2017 20:31 byMandy Moussouris

The labour movement has been unable to de-link itself from its archenemy: capital. As its structures bureaucratise, as its leaders become career unionists, as it opens investment companies and pays staff increasingly inequitable salaries, it increasingly mirrors the very thing it is fighting. If the South African Federation of Trade Unions is to meet its promise, it must be fundamentally different from the organisation it was born out of.

SAFTU: The tragedy and (hopefully not) the farce

Mandy Moussouris (ILRIG)

The labour movement has been unable to de-link itself from its archenemy: capital. As its structures bureaucratise, as its leaders become career unionists, as it opens investment companies and pays staff increasingly inequitable salaries, it increasingly mirrors the very thing it is fighting. If the South African Federation of Trade Unions is to meet its promise, it must be fundamentally different from the organisation it was born out of.

“History repeats itself first as tragedy, second as farce” – Karl Marx

The tragedy of the disintegration of the Congress of South African Trade Unions (COSATU) happened slowly. As tragedies go, COSATU’s has been far less dramatic than most; it has rather been a sad slow and painful unravelling of a once vibrant and powerful organisation over 20 odd years. The unravelling of an organisation that forgot that the whole is made up of the sum of its parts; that continuously made the mistake of allowing personalities to undermine democracy, ambition to undermine equity and bureaucracy to undermine equality and democratic participation.

COSATU’s decay has had a significant impact on the South African working class. The impact has reverberated across the country in a myriad of ways and has been the result, both directly and indirectly, of COSATU’s failure to effectively and democratically represent the working class. This has been the case partly because of its alliance with the ANC and partly because of its (and the trade union movement in general’s) inherently defective organisational structure and patriarchal culture.

From the same ashes comes the rising of a new phoenix – a new hope for the South African working class – the South African Federation of Trade Unions (SAFTU). But the labour movement, broadly, has never been good at learning from its mistakes and this time around appears to be no exception. We can no longer make the mistake of thinking that changing the world is as simple as changing the colours of a flag. If we are to learn anything from history, it’s that the flag IS the problem. If we truly want to change our society we have to change everything about it right down to the very structure upon which it is based. Flag poles need to be pulled down. Globally, the labour movement has not been able to de-link its organisational structure from that of its arch-enemy – capital. As a result, after time, as its structures bureaucratise, as its leaders become career unionists/stewards, as it opens investment companies and pays staff increasingly inequitable salaries, it increasingly mirrors the very thing it is fighting.

SAFTU is claiming to be different. It has picked up the banner of socialism and is asking us to follow it into a different, better, more equitable and just future. If we need anything right now, we need it is a new hope. But if SAFTU is to meet its promise it has to be fundamentally different to the organisation it was born out of. Is it our new hope or is it the inevitable farce that follows tragedy? In looking at the founding principles SAFTU has put forward, there are a number of indicators that suggest it is going to repeat the mistakes of the old federation. Whilst the rhetoric harkens back to the great days of the Trade Union Movement the flagpole remains pretty much the same.

“We are building a fundamentally different type of workers’ organization – independent of political parties and employers but not apolitical – democratic, worker-controlled, militant, socialist-orientated, internationalist, pan-Africanist from a Marxist perspective and inspired by the principles of Marxism-Leninism.” – SAFTU

All genuine workers organisations started off independent of political parties but not apolitical. Any union worth their salt has started out being democratic and worker controlled. None of this is new, not in South Africa and not in the rest of the world. More importantly, no such union has managed to effectively challenge, let alone change capitalist society since the early part of the 20th Century and as we sit in the second decade of the 21st Century we find that most gains made by such unions have been successfully pushed back if not lost completely. Whilst SAFTU acknowledges a number of very important reasons why unions have failed, they have not asked the hardest question. Instead of asking what should a union do, the question SAFTU should be asking is: what have we been doing wrong? What is wrong with the nature of unions themselves?

“The new federation can show how different it is from other formations by showing that its principles are not just slogans, but guide our programmes in all that we do.” – SAFTU

Absolutely! This statement in particular sums up a great deal of what has been wrong with unions in the past and lies at the core of the argument this article is making. COSATU and many other unions globally have failed dismally at implementing working class principles, on many levels, in many ways. Let’s start with gender equity, shall we? In an important piece on the emergence of the new federation, Dr Asanda Benya asks: “How different will its gender politics be from Cosatu’s? Will it resemble and reproduce Cosatu’s gender stance, or reject it and take female workers seriously and appreciate the ways in which workplace struggles are gendered? After all, many of the same people who once led the unapologetically macho COSATU are now leading SAFTU.”

This question lies at the very heart of the sentiment of practising what you preach. However, from representation at the launching congress to the same limited rhetoric and even less imaginative policy approach to the inclusion of women in the new federation, there is no indication that the new federation will prioritise women’s issues or their rights. As things stand at present there is no reason at all to believe that the federation is any less “macho” than its predecessor. Rather, there is every reason to believe that the tradition of crying foul and claiming that you have been set up by an enemy cabal when either the president of the country or general secretary is accused of rape and sexual harassment will continue.

What exactly is the new federation going to do to ensure that women do not continue to be used as political tools in a battle of men over power? Will this be yet another federation controlled by working men that blames the victim in order to maintain control of its patriarchal power? If SAFTU is going to truly represent the working class, it has to recognise that work is gendered, that old style unionism is not; that if the union is going to ensure women and their issues are taken seriously this must be a primary focus of all policy. So far there is little evidence of this.

“Financial self-sufficiency and accountability and opposition, in word and deed, to business unionism, corruption, fraud and maladministration within its own ranks and in a capitalist society which is inherently corrupt” – SAFTU

During the 1990s there were huge debates in COSATU and its affiliates around the appropriateness of union investment companies. To the right there were strong arguments for using workers money to support unions and union principles. From the left there was strong resistance to what was seen as endorsing, if not becoming part of, the capitalist system.

Very few unions have effectively used money from these ‘investments’ to the benefit of the working class. SAFTU’s statement regarding the inherent corruption of capitalism sounds great but it is important to note that the call for channeling retirement funds into productive investment is not the same as the new federation using its own or its affiliate’s investment funds to lead productive investment. It is a demand for capital to do so.

What is unclear is what SAFTU’s position on union investment companies is. Is the federation and its affiliates planning on actually taking the money from its investment companies and using it to set up a housing cooperative or building societies like the unions of old? Or will these investment companies’ money continue to be used to buy more and bigger buildings and offices for the unions themselves?

In the launching congress a clause on union official’s salaries was included in SAFTU’s constitution saying that the leadership will not earn more than the average skilled worker. There has already been internal debate about what exactly the wage for an average skilled worker is. This lack of clarity is being used to argue that official salaries should not be set by the constitution and the broader congress, rather it should be an internal policy issue to be decided on by the leadership, including the very leadership that will earn these salaries.

Putting the argument against paying officials at all aside for a moment, the warning signs of impending bureaucratisation and elitism are already going off. Not only within SAFTU but within its affiliates, this question must be asked and must be addressed – if your principles are anti-capitalist and socialist, surely your structures should reflect these principles. All union workers should be paid the same.

By the same token, there is already a call to work towards negotiating for paid shop stewards. This development within the trade union movement has had one of the biggest negative impacts on the unity and solidarity of workers. It has been used by management as a highly effective tool to co-opt union shop stewards and to divide the shop floor. It has played a significant role in one of the main problems SAFTU has identified as one that needs to be corrected: the distance created between the union/officials and workers. A union is not a business and can never be driven by motives of personal or organisational gain; gain must always be for the union members and not an elite few. Unions of the past, unions that have been of and for its members, have done so due to the principled dedication of their ordinary membership and elected representatives without pay.

Overall, in relation to the issues of union finances and financial policies, despite all the noise to the contrary, for SAFTU it’s business as usual.

“We shall convene a bargaining conference to fight the attempts by the Free Market Foundation and employers to liquidate collective and centralized bargaining, and shall mobilize mass action to stop this attempt.” – SAFTU

A key function/business of unions is bargaining better wages and working conditions for its members. The greatest unions have been the ones where mass mobilisation of members around bread and butter issues have succeeded in making significant shifts in this regard. The real shifts, however, tend to be made when the general membership is actively involved through mobilisation, protest and strike.

Whilst centralised collective bargaining makes the bargaining process easier for unions and sets industry minimums, the notion of centralisation is ultimately counter-intuitive to a participatory, worker-led organisation. It is my contention that centralised collective bargaining centralises not only the negotiation process but the participatory, learning process of bargaining and workplace organisation; it also removes the power of workers to raise their voices collectively within a physically defined workplace, build workplace solidarity and share learnings from the process. Many union organisers and shop stewards of the past cut their teeth in shop floor bargaining processes. Centralisation of bargaining centralises power and decision-making and, whilst unintentional, it removes agency from workers on the shop floor.

The new federation needs to re-look its overall strategy in terms of how it takes capital on. It needs to assess where and when the greatest gains are made for the working class. From experience over the last 20 years, this is not at the negotiating table, not in the bargaining councils and not in NEDLAC. Workers and the working class have had to re-learn the lesson apartheid taught us: that real gains are made in the streets, in collective action not compromised negotiation.

“We shall discuss with all unions about how best to deliver quality service – working toward the development of a service charter.”

As with the practice of working within the financial systems of the capitalist class, the appropriation of business terms and capitalist language needs to be strongly guarded against. Language and words play a significant role in the culture of societies and organisations. Using words that reinforce a system and culture that you are fighting, that reinforce an unequal society with unequal roles, reinforce the current system and do not lay a solid foundation for a new society.

Yes “service” in COSATU unions over the past two decades has gone from bad to worse, but it could be argued that unions are not meant to service members. The idea of “service delivery” is in its very nature a neo-liberal word and attempting to fix what cannot be a capitalist endeavour by viewing a workers movement as an exchange of money for service is counter-intuitive. A real democratic worker controlled union is the WORKERS, nothing more nothing less.

Ideologically unions cannot be a business providing a service; they must be an organisation or movement of people that builds and develops a counter-power, counter-culture and a membership or cadre that struggle against the system by collectively negotiating better wages, by enabling and giving agency to its members to challenge and change their own realities. It must be about meeting members’ needs through organisation, education and learning, from participation, practice and direct democracy.

“Within the federation affiliates must have autonomy but not independence, but differences of opinion must be tolerated”.

Rightly, SAFTU identifies democracy as a key problem that needs to be addressed but it does so within the same hierarchical structure as the system it is fighting and the federation it left. Once again doing things differently and implementing the principles it espouses throw up a number of contradictions that SAFTU has not addressed. SAFTU has not identified how the power relations in a neo-colonial, patriarchal, capitalist system are replicated by their own structures. There have been way too many union congresses where “representatives” have dropped their mandates after conversation with “leadership” and voted against democratic decisions taken at the base.

A federation will not liberate the class, nor will its affiliates; only the working class can liberate itself and it will never be able to do that as long as there is an implicit belief in a Great Leader/s; as long as the union is seen as a legal service and as long as power and money are centralised. A truly participatory, democratic trade union would be one where the locals/branches of each affiliate control the membership dues collected, where they would use their dues to do work on the ground and put some aside for provincial and national work; where the workers have direct ownership of the means of trade union production (negotiation, representation, mobilisation) and where the extremely loosely used term, democracy, translates into individual worker agency and empowerment to ensure that the base, the majority, the working class, is where true power lies, and that it uses its power to change the world for the benefit of the many.


* MANDY MOUSSOURIS is a research and education officer the International Labour Research and Information Group and has been working in or with unions since the early 1990s.

First published by Pambazuka News

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Εργατικοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Thursday June 22, 2017 18:47 byΑναρχική Ομοσπονδία

Στην «καρδιά» των εργασιών του «ποδαριού», στα μηχανάκια, έχει ξεκινήσει ένας τέτοιος συνδικαλισμός. Σε έναν χώρο που μετράει νεκρούς και σακατεμένους σε «ατυχήματα», δηλαδή δολοφονίες από την πλευρά των αφεντικών, στο κέντρο του αποστήματος της επισφάλειας υπάρχει παράδειγμα. Στα σπάργανα αυτές οι προσπάθειες -στα μηχανάκια και σε άλλους κλάδους στους οποίους έχουν δημιουργηθεί και αγωνίζονται σωματεία βάσης- (σε σχέση με το πόσο πρέπει να επεκταθούν αριθμητικά, κλαδικά και γεωγραφικά) κατορθώνουν και κινητοποιούν, κερδίζουν νίκες. Μικρές είναι η αλήθεια, αλλά πόσο καιρό έχουμε να ακούσουμε τη λέξη «νίκη»;

Στηρίζουμε την εργατική πορεία Λάρισα 24/6/2017

Χρειαζόμαστε έναν νέο συνδικαλισμό. Ένα δικό μας συνδικαλισμό. Να παίρνουμε εμείς αποφάσεις. Να ξέρει το αφεντικό τι θα πέσει πάνω του αν… Εμείς που ζούμε από τη δουλειά μας έχουμε ανάγκη μια ισχυρή και μαχητική δύναμη απέναντι στους πανίσχυρους ταξικούς μας εχθρούς. Κι αν δεν την φτιάξουμε εμείς δε θα γίνει μόνη της.

Στις 30 του Μάη ένας 28χρονος ντελιβεράς έπεσε νεκρός εν ώρα εργασίας σε μια ακόμα εργατική δολοφονία, στη Λάρισα αυτή τη φορά. Ένας ακόμα από τους τόσους που έχασαν τη ζωή τους ή σακατεύτηκαν στον βωμό των κερδών των αφεντικών που πρέπει να αυξηθούν. Στο βωμό της επισφάλειας.

Επισφάλεια… Το όνομα του εργασιακού εφιάλτη για όλους μας. Όποιος/α νομίζει ότι θα διατηρήσει ή θα βρει μια δουλειά που θα εξασφαλίσει στον ίδιο και την οικογένειά του τα βασικά της επιβίωσης είναι βαθιά νυχτωμένος. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να περιγραφεί το τι συμβαίνει. Το κεφάλαιο βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στην πραγματοποίηση του οράματός του: να μπορεί να παίρνει και να διώχνει όποιον εργάτη θέλει, όποτε θέλει, όπως θέλει, χωρίς κανένα περιορισμό νομικό ή κοινωνικό, χωρίς ωράρια, ασφάλιση, αργίες, δίνοντας του ψίχουλα.

Αυτό που ως τώρα συνέβαινε στους χώρους της «παραδοσιακής» επισφάλειας (σερβιτόροι, φυλλάδια, κούριερ, διανομείς κ.ά.), τώρα πια επεκτείνεται παντού. Κάθε κλάδος θα γίνει «σαν τα μηχανάκια». Κάθε εργαζόμενος θα γίνει το «παιδί με το μηχανάκι». Κοιτάξτε γύρω σας όταν σταματάτε σε φανάρι. Θα δείτε ότι αυτά τα «παιδιά με τα μηχανάκια» που τρέχουν του σκοτωμού νυχτιάτικα να προλάβουν την παραγγελία, χωρίς κράνος, χωρίς εξοπλισμό, με μοτοσυκλέτες ερείπιο δεν είναι πια «παιδιά» όπως κάποτε σε «δουλειά του ποδαριού». Είναι άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας και … μαντέψτε: αυτό είναι το μέλλον που μας ετοιμάζουν. Αυτή είναι η ανάπτυξη, αυτές είναι οι μεταρρυθμίσεις. Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή ένωση, η «έξοδος στις αγορές», η «εργασιακή κινητικότητα», η «διαρκής επιμόρφωση». Πόσες πομφόλυγες θα μας ξεφουρνίσουν για να καλύψουν την απλή αλήθεια: το αφεντικό τα παίρνει όλα.

Αφήσαμε να φτιαχτούν αυτές οι νησίδες καπιταλιστικής αχρειότητας που λέγονται «δουλειές του ποδαριού». Είπαμε εντάξει, ένα χαρτζιλίκι μέχρι να βρουν κάτι σταθερό. Κάποιοι είπαν «οκ, να μάθουν οι νέοι τι σημαίνει δουλειά». Και τελικά αυτό εξαπλώθηκε σαν μόλυνση. Όσο σίγουρο είναι ότι δεν έπρεπε να αφήσουμε να αναπτυχθεί αυτό το απόστημα, τόσο σίγουρο είναι και ότι αν το αφήσουμε να αναπτυχθεί κι άλλο, αύριο θα οικτίρουμε αντίστοιχα την σημερινή μας απάθεια.

Είναι κοινότοπο να κατηγορήσουμε τον παλιό «συνδικαλισμό». Άνθρωποι του καθεστώτος με δομές αντίστοιχες αυτών του καθεστώτος. ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ το σκυλολόι των κομματικών έκανε θαυμάσια τη δουλειά του όλα αυτά τα χρόνια απονευρώνοντας δυσφημώντας και την ίδια την έννοια του εργατικού αγώνα, ώσπου τα αφεντικά τους, κράτος και κεφάλαιο, τους έστειλαν στην ατιμωτική συνταξιοδότηση.

Χρειαζόμαστε έναν νέο συνδικαλισμό. Ένα δικό μας συνδικαλισμό. Να παίρνουμε εμείς αποφάσεις. Να ξέρει το αφεντικό τι θα πέσει πάνω του αν…

Εμείς που ζούμε από τη δουλειά μας έχουμε ανάγκη μια ισχυρή και μαχητική δύναμη απέναντι στους πανίσχυρους ταξικούς μας εχθρούς. Κι αν δεν την φτιάξουμε εμείς δε θα γίνει μόνη της.

Στην «καρδιά» των εργασιών του «ποδαριού», στα μηχανάκια, έχει ξεκινήσει ένας τέτοιος συνδικαλισμός. Σε έναν χώρο που μετράει νεκρούς και σακατεμένους σε «ατυχήματα», δηλαδή δολοφονίες από την πλευρά των αφεντικών, στο κέντρο του αποστήματος της επισφάλειας υπάρχει παράδειγμα. Στα σπάργανα αυτές οι προσπάθειες -στα μηχανάκια και σε άλλους κλάδους στους οποίους έχουν δημιουργηθεί και αγωνίζονται σωματεία βάσης- (σε σχέση με το πόσο πρέπει να επεκταθούν αριθμητικά, κλαδικά και γεωγραφικά) κατορθώνουν και κινητοποιούν, κερδίζουν νίκες. Μικρές είναι η αλήθεια, αλλά πόσο καιρό έχουμε να ακούσουμε τη λέξη «νίκη»;

Στηρίζουμε κάθε προσπάθεια για έναν μαχητικό, οριζόντιο, αδιάλλακτο συνδικαλισμό βάσης.

Αγωνιζόμαστε για τα ταξικά μας συμφέροντα. Ο κόσμος της εργασίας πρέπει να δείξει τη δύναμη του.

Στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις σε Λάρισα, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Λαμία και Βόλο.

Καλούμε όλους και όλες στην ΠΟΡΕΙΑ στη Λάρισα, το Σάββατο 24/6, στις 18:00, στην πλατεία Ταχυδρομείου.

Αναρχική Ομοσπονδία

Η εικόνα του τσιγγάνου που πουλάει ναρκωτικά, οπλοφορεί και οδηγάει ακριβά αυτοκίνητα είναι το προτεινόμενο μοντέλο της κοινωνίας του θεάματος για τις γκετοποιημένες περιοχές, το αντεσταρμένο κοινωνικό πρότυπο των παραβατικών που με αυτό τον τρόπο γίνεται ακίνδυνο και ταυτόχρονα προσοδοφόρο. Αυτοί οι τσιγγάνοι είναι πρέζάκια της κοινωνίας του θεάματος.

Οι τσιγγάνοι πιστεύουν πως έχει κανείς την υποχρέωση να λέει την αλήθεια μόνο στη γλώσσα του.
Στη γλώσσα του εχθρού, το ψέμα είναι υπεραρκετό.

Γκυ Ντεμπόρ

Οι ταραχές στο Μενίδι είναι η βίαιη έκφραση του αιτήματος μέρους της τοπικής κοινωνίας για περισσότερη αστυνόμευση. Η συγκεκριμένη αντίφαση, το να πετάει κάποιος δηλαδή πέτρες στους μπάτσους απαιτώντας περισσότερους μπάτσους, δεν πρέπει να ειδωθεί ως κάποιου είδους μαζική σχιζοφρενική δράση αλλά σαν δυναμική απαίτηση για την παροχή της μοναδικής πρόνοιας που προσφέρει πλέον το κράτος στους πολίτες του, ειδικά (αλλά όχι μόνο) σε αυτές τις περιοχές: της αστυνομίας.

*

Στο Μενίδι, όπως και στη Φυλή, τον Ασπρόπυργο και τα Άνω Λιόσια υπάρχει πολύ έντονο το πρόβλημα της «εγκληματικότητας» δηλαδή της μαζικής παραβατικής συμπεριφοράς, ότι και εάν σημαίνει αυτό, ή για να χρησιμοποιήσουμε μια πιο πολιτική έκφραση υπάρχει έντονο το πρόβλημα κοινωνικού κανιβαλισμού. Πολύ πιο έντονο από ότι στις υπόλοιπες περιοχές της χώρας. Αυτό δημιουργήθηκε έντεχνα από το ίδιο το κράτος. Στις σύγχρονες μητροπολιτικές συνθήκες αυτές οι περιοχές είναι προορισμένες να παίζουν ένα τέτοιο πολλαπλό ρόλο: κρύβουν τους απόβλητους από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, αποτελούν περιοχές δράσης της μαύρης οικονομίας και εγκλωβίζουν χωροταξικά τις επικίνδυνες τάξεις. Συνεπώς το πρόβλημα δεν είναι η απουσία κράτους όπως ισχυρίζονται οι διάφοροι καραγκιόζηδες που εκτελούν χρέη τοπικών εξουσιαστών και φυσικά πολλοί αφελείς κάτοικοι αλλά το ίδιο το κράτος που καθορίζει τον ρόλο των συγκεκριμένων περιοχών σε οικονομικό, ταξικό επίπεδο και φυσικά σε επίπεδο αστικού σχεδιασμού.

*

Από τη πρώτη στιγμή της είδησης ότι ο θάνατος του 11χρονου προκλήθηκε από σφαίρα μέχρι και σήμερα δεν υπάρχει καμία απολύτως απόδειξη ότι το όπλο άνηκε τσιγγάνο. Το γεγονός ότι η βολή ήταν κάθετη δείχνει επίσης και το τυχαίο του γεγονότος ότι δηλαδή ο 11χρονος ήταν θύμα ενός άσκοπου πυροβολισμού στον αέρα. Ταυτόχρονα σε μια περιοχή σαν το Μενίδι όπλα δεν έχουν μόνο οι τσιγγάνοι και φυσικά δεν πυροβολάνε (στον αέρα ή όχι) μόνο αυτοί.

*

Την Δευτέρα (12/06) και την Τετάρτη (14/06) οι συγκεντρώσεις ενάντιον στους τσιγγάνους επεκτάθηκαν και πέραν του Μενιδίου, συγκεκριμένα στα Άνω Λιόσια και το Αιτωλικό Αιτωλακαρνανίας, – σε μια παράλληλη εξέλιξη υπήρξαν και συγκρούσεις μεταξύ ρομά και υπόλοιπων κατοίκων στο Αίγιο – ενώ υπήρχε σαφής παρότρυνση από τα ΜΜΕ να επεκταθούν και αλλού δίνοντας βήμα σε διάφορους ρατσιστές ανά την ελλάδα να δηλώσουν ότι και αυτοί έχουν πρόβλημα με τους Ρομά και να προαναγγείλουν πιθανές κινητοποίησεις και στις δικές τους περιοχές. Όποιο συνεπώς και εάν ήταν το κίνητρο των πρώτων συγκεντρωμένων στο Μενίδι, αυτοί που συνεχίζουν και επεκτείνουν σε νέες περιοχές της αντι-Ρομά συγκεντρώσεις αν δεν είναι ανοιχτά ναζί, τότε απλά είναι επικίνδυνοι ηλίθιοι που κάνουν τη δουλειά τους.

*

Η πρέζα και η διακίνηση της στο Μενίδι και αλλού αποτελεί ένα εντατικό κοινωνικό πρόβλημα το οποίο, και αυτό, δεν χρεώνεται στην ανυπαρξία κράτους στην περιοχή αλλά ακριβώς στην ίδια του την ύπαρξη και πιο συγκεκριμένα σε ένα από τα πιο μαύρα κομμάτια του ελληνικού βαθέως κράτους. Οι τσιγγάνοι του Μενιδίου είναι απλά οι μεσάζοντες σε μια τεράστια επιχείρηση με αμύθητα κέρδη την οποία διαχειρίζονται οι ίδιοι άνθρωποι που κατέχουν τεράστιο μερίδιο της οικονομικής (φυσικά όχι μόνο) εξουσίας. Οι περιπτώσεις Μαρινάκη/Γιανουσσάκη του Noor1 που μετέφερε 2 τόνους πρέζα ή του επίσης μεγαλοεφοπλιστή Αγγελόπουλου, το 2004, με 5,5 κιλά κοκαίνη είναι μόνο κάποιες υποθέσεις που έγινα ευρέως γνωστές. Ενδεικτικά: Το 1998 οι εφοπλιστές Χαικάλης και Γατελούζος συνελήφθησαν με 4,5 τόνους κοκαίνης μετά απο συνεργασία ελλήνων και αμερικάνων μπάτσων. Το 2000 ο εφοπλιστής Λαιμός συνελήφθη, στη Βενεζουέλα, για μεταφορά 8,5 τόνων κοκαίνης αλλά την γλίτωσε αφού πρόλαβαν και ξεφόρτωσαν το εμπόρευμα στη θάλασσα. Το 2001, το πλοίο «Σατούρν», ελληνικών συμφερόντων, ξεφόρτωσε στις Αζόρες 1.300 κιλά κοκαΐνης και 200 κιλά στην Πρέβεζα – το δεύτερο τμήμα του φορτίου ήταν αμοιβή του πληρώματος για τη μεταφορά της κοκαΐνης. Τον Μάιο του 2002, ο γαλλικός στόλος άνοιξε πυρ εναντίον του ελληνικού πλοίου «Γουίνερ», ιδιοκτησίας Κοτσορέ και Σεϊντή (ιδιοκτήτες ναυτιλιακών επιχειρήσεων), όταν αρνήθηκε να σταματήσει για έλεγχο – το πλοίο είχε φορτώσει 2,5 κοκαΐνη από μικρά αλιευτικά 200 μίλια ανοιχτά της Κούβας.

*

Μια από της πιο απλές μεθόδους πολεοδομικής καταστολής είναι ο αποκλεισμός των κατοίκων μιας περιοχές μέσω τεράστιων αυτοκινητόδρομων που λειτουργούν σαν απροσπέλαστα τείχη. Αυτός ο σχεδιασμός χρησιμοποιήθηκε στο Λος Άντζελες μετά την εξέγερση του ’93 για να χωριστούν οι »καλές» από τις »κακές» περιοχές. Αυτή τη στιγμή, ανεξάρτητα από το εάν προέκυψε εκούσια ή όχι, το Μενίδι έχει τέτοιου τύπου σύνορα: την Αττική οδό, που το αποκόπτει νότια από τον αστικό ιστό της υπόλοιπης Αθήνας και την Εθνική όδο που το χωρίζουν από το Μαρούσι και την μεγαλοαστική Κηφισιά. Έαν χρειαστεί μελλοντικά η (εύκολη) προσθήκη αστυνομικών μπλόκων στις τρύπες αυτών των δρόμων μπορεί να μετατρέψει την περιοχή σε καθαρό γκέτο. Άλλη μια μέθοδος πολεοδομικής καταστολής, ακόμα πιο απλή, είναι να μην υπάρχουν συγκοινωνίες. Στο Μενίδι από το αθηναικό κέντρο πηγαίνουν δύο λεωφωρεία (Α10,Β10) και στα Άνω Λιόσια ένα (Β12) ενώ σε περιοχές με ίσο ή και πολύ μικρότερο πληθυσμό όπως το Χαλάνδρι ή το Μαρούσι αντίστοιχα υπάρχουν τρείς ή τέσσερις σταθμοί του μετρό.

*

Ο όχλος που επιτέθηκε στα σπίτια των τσιγγάνων με τις ίδιες του τις πράξεις δεν έκρυψε τίποτα από την ταυτότητα και την ποιότητά του. Οι επιτιθέμενοι έκαψαν και λεηλάτησαν τα τσιγγανικά σπίτια ενώ κάποια στιγμή επιτέθηκαν με πέτρες και στο εν κινήσει και γεμάτο επιβάτες διερχόμενο τραίνο. Όλα αυτά σε μια συγκέντρωση ενάντια στην εγκληματικότητα των τσιγγάνων.

*

Η επίθεση στην κοινότητα των Ρομά έχει να κάνει και με την μοιρασιά της αγοράς της μαύρης οικονομίας. Η αντίστοιχη με αυτή των τσιγγάνων, ρωσοποντιακή μαφία έχει πολύ καλές άκρες με τους χρυσαυγίτες, που αναμφίβολα βρίσκονται στα οδοφράγματα και που επίσης αναμφίβολα ενδιαφέρονται να βάλουν χέρι σε μια τόσο μεγάλη αγορά.

*

Οι τσιγγάνοι δεν είναι εύκολος αντίπαλος για τους ναζί, οι οποίοι έχουν σαφέστατα στον πολιτικό τους πρόγραμμα την πρόκληση φυλετικών συγκρούσεων μέσω της διοργάνωσης δράσεων ενάντια στην παραβατικότητα των Ρομά. Το καλοκαίρι του 2012 μια κοινή επιχείρηση μπάτσων – χρυσαυγιτών στα Άνω Λιόσια κατέληξε με τους τσιγγάνους να πραγματοποιούν μικρής διάρκειας εξέγερση με λεηλασίες, συγκρούσεις και οδοφράγματα και τελικά να περικυκλώνουν, πυροβολόντας με καραμπίνες το Α.Τ της περιοχής όπου κατέφυγαν για να σωθούν μπάτσοι και χρυσαυγίτες. Ένα μήνα πριν, συγκέντρωση ενάντια στους ρομά, η οποία κατέληξε επίσης σε κοινή επιχείρηση μπάτσων – χρυσαυγιτών, στο Αιτωλικό Αιτωλακαρνανίας είχε σαν αποτέλεσμα τρεις πυροβολημένους κατοίκους που δρούσαν στο πλευρό των μπάτσων. Η πρόθεση για τόσο κοινωνικά επικίνδυνες κινήσεις εκ μέρους των ναζί υπάρχει ακόμα – και εφαρμόζεται τώρα στο Μενίδι – απλά μέχρι τώρα δεν τους έχει βοηθήσει ο συσχετισμός δυνάμεων.

*

Ο κοινωνικός αποκλεισμός των τσιγγάνων έχει προαιώνιες ρίζες και βασίζεται σε μια σειρά μυθεύματα και προκαταλήψεις παρόμοια με ότι βίωναν οι εβραικές κοινότητες ή οι μαύροι στον αμερικάνικο νότο. Η συνολικά από φοβική εώς εχθρική στάση των άλλων πληθυσμών απέναντι τους, οδήγησε τους τσιγγάνους στο να αναπτύξουν πολύ έντονα το συλλογικό/κοινοτικό στοιχείο συνδυαζόμενο με έναν ηθικό κώδικα διαφορετικό από τον επικρατόν. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει ταξική διαστρωμάτωση στο εσωτερικό των τσιγγάνικων κοινοτήτων, αυτή συνυπάρχει με μια σειρά φυλετικές ιεραρχήσεις που βασίζονται στην, από κοινού, προβληματική σχέση με το κράτος και φυσικά στις εσωτερικές οικονομικές αλληλεξαρτήσεις. Είναι ο κοινωνικός αποκλεισμός και η παρανομοποίηση που πριμοδοτεί την επικράτηση της κοινής φυλετικής ταυτότητας σαν συνδετικό στοιχείο μεταξύ των τσιγγάνων και δεν αφήνει χώρο για οποιαδήποτε έκρηξη των εσωτερικών αντιφάσεων στις τσιγγάνικες κοινότητες.

*

Οι κοινότητες των τσιγγάνων δεν έχουν καμία αλληλεπίδραση με μια σειρά από δομικές, για το αστικό κράτος, σχέσεις, όπως για παράδειγμα οι αστικοδημοκρατικές σχέσεις ή ο τομέας της δικαιοσύνης, με την έννοια ότι ούτε τις κατανοούν, ούτε φυσικά τις αποδέχονται. Ταυτόχρονα και η σχέση των τσιγγάνων με τον καπιταλισμό είναι προβληματική: οι, νομάδες και έμποροι, τσιγγάνοι δεν μπορούν με κανένα τρόπο να αφομοιώσουν την μισθωτή εργασία.

*

Εκτός από την ιδιάιτερη σχέση τους με την καπιταλιστική ιδεολογία, οι τσιγγάνοι έχουν μείνει σχετικά ανεπηρέαστοι και από τα κοινωνικά κινήματα που αναπτύχθηκαν τους τελευταίους αιώνες. Η πρώτη συνέλευση για τα όρια του αναρχικού μοντέλου στην επαναστατημένη Βαρκελώνη Ιούλιο του 1936 ήταν για το θέμα των τσιγγάνων. Ενώ έφευγαν όλοι μαζικά απο τις εχθρικές δεξιές περιοχές και ερχόταν στις περιοχές των αναρχικών και ενώ χρησιμοποιούσαν τα δημόσια αγαθά δεν ήταν διατεθειμένοι να δουλέψουν σε καμία κολλεκτιβοποιημενη επιχείρηση.

*

Η εικόνα του τσιγγάνου που πουλάει ναρκωτικά, οπλοφορεί και οδηγάει ακριβά αυτοκίνητα είναι το προτεινόμενο μοντέλο της κοινωνίας του θεάματος για τις γκετοποιημένες περιοχές, το αντεσταρμένο κοινωνικό πρότυπο των παραβατικών που με αυτό τον τρόπο γίνεται ακίνδυνο και ταυτόχρονα προσοδοφόρο. Αυτοί οι τσιγγάνοι είναι πρέζάκια της κοινωνίας του θεάματος.

*

Οποιαδήποτε κινηματική παρέμβαση θα πρέπει δυστυχώς να γίνει από έξω, χωρίς να υπάρχει καμία σύνδεση με τις κοινότητες των τσιγγάνων. Αυτό καθορίζει και το εφήμερο μιας οποιασδήποτε παρέμβασης. Σε πρώτο χρόνο το επίδικο είναι στην άλλη πλευρά, στο πώς δεν θα επικρατήσει η φασιστική αφήγηση των γεγονότων καθολικά στην δυτική αττική.

Βαγιάν

argentina/uruguay/paraguay / miscellaneous / opinión / análisis Tuesday June 20, 2017 16:43 byfederación Anarquista uruguaya

Lo que se viene aquí en nuestro país es un año por demás complicado, pero con lucha. La votación de la Rendición de Cuentas, convertida en un nuevo Presupuesto, marcará la tónica del año. Será esencial que el movimiento popular esté en la calle, reclamando recursos para la enseñanza, la salud, la vivienda, el trabajo y el reparto de tierras para los pobres del campo. Hay que trascender el reclamo de cada sindicato, de cada uno. Hay que intentar coordinar, aunar esfuerzos en la lucha, unir trabajadores y estudiantes, las luchas de la ciudad y el campo, de ir generando espacios de encuentro en la lucha, en el combate cotidiano, en la búsqueda de respuestas, en la construcción de herramientas colectivas.
Ahí estará nuestra militancia. Ahí estará el Anarquismo organizado. En la construcción de un Pueblo Fuerte, combativo y solidario. La historia es de los que luchan, no de los que aflojan.


CARTA OPINIÓN - fAU MAYO 2017
Ni El Decreto Ni Los Palos Detendrán La Lucha Popular

Un nuevo 1º de Mayo, fecha histórica de la clase trabajadora y de los oprimidos en todo el mundo. Viejos sueños, luchas, rebeldías que se entrecruzan con otras nuevas. Fecha en donde los Mártires de Chicago se hacen presentes entre los de abajo, que salimos a la calle con nuestras reivindicaciones, con el anhelo de un mundo de justicia donde no existan patrones ni milicos. Un mundo donde reine la libertad y el socialismo.

“Donde falta el pan, siempre sobran los decretos”

El gobierno impone el decreto que permite que la Policía despeje a garrote limpio cortes de calles y rutas -totales o parciales- y dé trámite a la justicia burguesa, incluso contra la opinión de vastos sectores del FA, es decir, del propio gobierno. El decreto se aprobó y tuvo inmediata aplicación con el desalojo de La Solidaria y con la detención de cinco dirigentes y militantes sindicales del SUTCRA que estaban realizando una asamblea en la puerta de Montes del Plata.

Es un decreto a medida del gran capital, ya que intenta evitar la interrupción de circulación de mercaderías e ingresos y salidas a plantas de producción o logística, lo mismo que la circulación urbana y está colocando sobre la mesa el hecho de limitar las movilizaciones populares.

Por otro lado, es en los barrios más humildes donde se producen cortes de calle o ruta luego de que la policía mata a un joven, como ya ha ocurrido en varias zonas en varias ocasiones. En este caso el decreto, viene a funcionar como una garantía de la impunidad policial.

Pero por sobre todo, el decreto no es casual ni un delirio de Vázquez o Bonomi. Están previendo que va a haber descontento popular frente a determinadas medidas de ajuste, de aumentos de precios, de mayor presencia policial y represión en los barrios. Prevén -saben- que el despliegue de las políticas que están dispuestos a llevar adelante para gobernar van a generar rechazo y organización de la gente. Y que esa organización se va a verificar en la calle. Este decreto está en consonancia con lo que viene ocurriendo en la región, incluso se emparenta con las leyes antiterroristas de países vecinos. Es un ariete más en esta rosca represiva que hace tiempo quieren ir haciendo efectiva.

“La Justicia es una vaca pastando en la democracia”

En épocas pasadas también se gobernó por decreto. En tiempos de Pacheco, ganaderos, banqueros e industriales asumieron directamente la conducción del gobierno. Hoy no está planteado un escenario de crisis aguda como en el año ’68, pero parece que hay quienes ya preparan el escenario para eventos similares donde no falte el garrote.

En esos tiempos fue claro que se gobernaba para los de arriba. Bordaberry, el presidente golpista, era estanciero. Los estancieros y sus organismos, saludaron fervorosamente el golpe de Estado. Fueron los que estuvieron detrás de los crímenes de lesa humanidad, de las desapariciones y asesinatos de nuestros compañeros. Claro, no se iban a manchar las manos con sangre, para eso estaban esos asesinos a sueldo entrenados durante años y encima con varios cursos en la Escuela de las Américas. Para eso estaban esas instituciones.

Hoy esos estancieros ampliaron sus negocios. Soja, forestación, vendieron sus campos al capital multinacional, continúan nucleados en escritorios rurales y buffetes de abogados y economistas, tienen presencia fuerte en el sistema financiero y la Bolsa de Valores, son los gerentes del capital extranjero, empresarios de varios rubros…Siguen siendo los mismos y siguen impunes. Ellos dieron el golpe de Estado, fueron sus promotores y deben también ser señalados como los responsables del genocidio.

“Aquí se escribe la historia según valen los terneros”

Por eso cuando impusieron su régimen de terror también intentaron escribir su versión de la historia. Los luchadores sociales eran “subversivos” bajo la égida de “ideologías foráneas” (como si el liberalismo económico a ultranza que impusieron fuera de origen criollo) y no gente de pueblo, de abajo que quería un futuro mejor para la sociedad. Se demonizó la lucha popular y se inventó la justificación de que “el país estuvo en guerra”. Una guerra que fue contra el pueblo. Cientos de desaparecidos, asesinados en la tortura y en las cárceles, fusilados, decenas de miles de presos y exiliados. Esa fue la “valiente guerra” que protagonizaron las FFAA, las mismas que hoy continúan espiando como si siguieran en sus “años dorados”. También debemos señalar, que desde ciertos sectores del FA, se avaló “la teoría de los dos demonios” y esas tesis de que hubo “dos oponentes en una guerra”.

Pero por abajo, se ha ido rescatando nuestra historia, la de nuestra clase, la de nuestras luchas. Y se ha estado perseverando en la lucha por la verdad y la memoria. La lucha por los auténticos DERECHOS HUMANOS, no a los que el sistema intenta institucionalizar. ¡Una lucha permanente, donde debe plantearse con firmeza NI OLVIDO NI PERDÓN!

La lucha paga…

En Argentina, la lucha por los DERECHOS HUMANOS fue diferente a la que se ha desarrollado en nuestro país. Se ha esperado menos del Estado y desde los años ’80 los distintos organismos de Madres e Hijos entre otros, se han movilizado con gran fuerza.

En el caso de Orletti, los propios interesados, los “ex desaparecidos de Orletti, primer vuelo” durante 30 años llevaron la pelea en Uruguay y Argentina, con escaso apoyo político y escasa presencia de organizaciones sindicales y sociales en nuestro país. Pelea desgastante y frustrante y siempre exigiendo la aparición con vida del resto de los compañeros secuestrados en Orletti. Con la ayuda de mucha gente y la participación solidaria de las Madres de Plaza de Mayo, de las Abuelas, de H.I.J.O.S. y de las Asociaciones de familiares de desaparecidos. Todos juntos estuvieron el 27 de mayo de 2016, entre ellos unos cuantos compañeros ex detenidos de Orletti mezclados con decenas de madres y abuelas con sus pañuelos, de militantes sociales argentinos, de familiares de los Santucho asesinados en Orletti bajo la mirada angustiada de los presos uruguayos. Compañeros presos abrazados con Mariana Zaffaroni y Anatole Julién, escucharon el fallo de la condena a 14 represores argentinos, entre ellos Furci, el apropiador de Mariana y al coronel uruguayo Manuel Cordero. A Furci y a Cordero le dieron 25 años de prisión… “Plan CÓNDOR. Una asociación internacional para asesinar” decía entre otras cosas, el fallo. Tal vez sea difícil encontrar otra definición mejor.

…y abre caminos…

Siempre ha sido así. Esas enseñanzas nos han legado los Mártires de Chicago y todos los compañeros caídos. La lucha paga y abre caminos propios para los de abajo, genera un pueblo fuerte, va creando los organismos de Poder Popular que suplantarán a este sistema capitalista inmundo.

Pruebas sobran hoy en la región. Las inmensas movilizaciones en Argentina en el marco del paro general del mes pasado, la huelga docente que continúa con un nivel de movilización impresionante. En Brasil, las diversas movilizaciones en defensa de derechos laborales y sociales como las protagonizados por los municipales de Cachoerinha en Río Grande del Sur, movilización que una dura represión no pudo quebrar, sino que fortaleció. Las movilizaciones contra Temer…

En Venezuela, diversas organizaciones sociales independientes del gobierno, se mantienen movilizadas frente al intento golpista de la derecha y EEUU, pero también contra los “bolirricos”. Diversos organismos de Poder Popular creados en el período anterior, con contradicciones y en el marco de un proceso más que entreverado, pero organismos que, creados por la gente, colocaron la administración de cooperativas de producción, barrios y zonas enteras del país bajo su control. Claro, desde arriba se intentó limitar y mellar ese proceso, y desgraciadamente, mucho han logrado. Pero si la derecha no avanza más no es por obra y gracia de las FFAA venezolanas, sino porque hay un pueblo que resiste y que sabe que lo viene ya lo vivió: fueron niveles mayores de hambre y miseria que la que se verifica en algunas zonas actualmente, y una cruda represión a tiro limpio, como la que dejó el “Caracazo” en 1989 con 3 mil muertos.

Pero en medio de ese entrevero, el pueblo venezolano sabrá encontrar sus caminos para alcanzar el socialismo y la libertad.

Un mundo que se está complicando…

EEUU ha retomado su cariz más agresivo en materia de política exterior. Bombardea Siria, Afganistán y amenaza con una guerra a Corea del Norte. Previamente bombardeó Yemen. Todo parece indicar que hay un giro de la política exterior de Trump, respecto a lo que prometió en su campaña electoral. Parece ser que el peso y la presión del complejo militar industrial, la CIA, el Servicio Secreto, la Agencia de Seguridad Nacional (NSA) han surtido efecto y EEUU dará pelea en la lucha inter-imperialista con China y Rusia. Pero en el camino caen los aliados respectivos de estas potencias, y eso es lo que le permite a EEUU jugar en varios países donde venía perdiendo pie, caso de Siria, donde Rusia dejó a la potencia norteamericana fuera del juego militar y diplomático, y encima le robó un aliado histórico como Turquía.

Sin duda, estamos viendo una escalada bélica como no se veía desde tiempos de la “Guerra Fría”, pero es que nos habíamos acostumbrado a la unilateralidad de EEUU y ahora hay otras potencias que quieren jugar ese juego y controlar también la economía mundial. Por eso, esta puja inter-imperialista va a traer nuevos conflictos bélicos, que seguramente tengan como teatro países pobres, y traigan más sufrimiento a varias poblaciones.

Pero como siempre, la Resistencia de los pueblos va a estar presente.

Sí, se llama Apartheid

Parece que el Estado de Israel está buscando mejorar su imagen internacional. Para ello, la central sindical israelí invitó a una delegación del PITCNT a visitar dicho país, justo en la Semana de Apoyo al pueblo palestino. Al regreso de dicha delegación, sus declaraciones han causado sorpresa y estupor. Se ha manifestado que el régimen que Israel mantiene sobre el pueblo palestino no es un régimen de Apartheid como el que existió en Sudáfrica, subrayaron el elevado nivel de vida del pueblo israelí y se han opuesto a la campaña “Boicot, Desinversión, Sanciones” contra Israel.

No solamente organismos internacionales y figuras de renombre entendidas en el tema de Oriente Medio, como Noam Chomsky, han calificado al régimen que el Estado de Israel sostiene sobre el pueblo palestino como Apartheid, sino que han llamado a la Franja de Gaza como “el más grande campo de concentración al aire libre” del mundo. Por tanto, sorprende tanta burrada u obsecuencia (¿a nombre o a cambio de qué?) con un Estado genocida como el de Israel, que oprime a todo un pueblo como en la época del colonialismo. Mientras, por un lado, se reivindica la memoria histórica del sufrimiento del pueblo judío en el terrible genocidio que fue el Holocausto, por otro, se aplica el mismo sistema represivo que los nazis utilizaron, ahora sobre los palestinos.

Ni hablar de que el nivel de vida general en Israel es posible por la sobre-explotación que sufren los trabajadores palestinos en el propio territorio de Israel, por las colonias que son avanzadas militares, que roban territorio a los palestinos y un largo etcétera de maltratos diarios.

El Estado de Israel no respeta los Derechos Humanos del pueblo palestino ni su derecho a la autodeterminación. Por eso ha sido condenado en múltiples ocasiones en las Naciones Unidas y en todos los organismos internacionales, y diversas organizaciones sociales de diversas partes del planeta han iniciado la campaña de “Boicot, Desinversión y Sanciones”. Sólo EEUU apoya a Israel. Por supuesto que la condena no es al pueblo de Israel, jamás es a ningún pueblo, sino a ese Estado genocida. No entreveremos las cartas…

Lo que se viene…

Lo que se viene aquí en nuestro país es un año por demás complicado, pero con lucha. La votación de la Rendición de Cuentas, convertida en un nuevo Presupuesto, marcará la tónica del año. Será esencial que el movimiento popular esté en la calle, reclamando recursos para la enseñanza, la salud, la vivienda, el trabajo y el reparto de tierras para los pobres del campo. Hay que trascender el reclamo de cada sindicato, de cada uno. Hay que intentar coordinar, aunar esfuerzos en la lucha, unir trabajadores y estudiantes, las luchas de la ciudad y el campo, de ir generando espacios de encuentro en la lucha, en el combate cotidiano, en la búsqueda de respuestas, en la construcción de herramientas colectivas.

Ahí estará nuestra militancia. Ahí estará el Anarquismo organizado. En la construcción de un Pueblo Fuerte, combativo y solidario. La historia es de los que luchan, no de los que aflojan.

De cara a estos tiempos que corren, con las adecuaciones tácticas necesarias, rescatamos el ejemplo de varias generaciones de militantes, su capacidad de entrega y abnegación en la lucha de los de abajo por una sociedad socialista y libertaria.

Con Louis Lingg, August Spies, Gerardo Gatti, León Duarte, Washington “Perro” Pérez, Elena Quinteros, Telba Juárez y en su nombre el de todos los compañeros, decimos:

¡A REDOBLAR EL ESFUERZO MILITANTE!

¡ARRIBA LOS QUE LUCHAN!

FEDERACIÓN ANARQUISTA URUGUAYA



This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Employees at the Zarfati Garage in Mishur Adumim vote to strike on July 22, 2014. (Photo courtesy of Ma’an workers union)

Sat 24 Jun, 08:14

browse text browse image

anarkismo_banner.jpg imageANARCHISM, ETHICS AND JUSTICE: THE MICHAEL SCHMIDT CASE Jun 22 22:55 by Anarkismo Network 4 comments

Credit: eNCA / Xoli Mngambi imageSAFTU: The tragedy and (hopefully not) the farce Jun 22 20:31 by Mandy Moussouris 0 comments

12311094_1697455980474713_9086228949900891244_n.jpg imageΣτηρίζουμε την ε`... Jun 22 18:47 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

menidi66.jpg imageΣημειώσεις για τ_... Jun 21 20:13 by Βαγιάν 0 comments

untitled12248x300.jpg imageNi El Decreto Ni Los Palos Detendrán La Lucha Popular Jun 20 16:43 by federación Anarquista uruguaya 0 comments

textIN MEMORIA DI MAURIZIO GIARON Jun 20 02:22 by Gianni Sartori 0 comments

c3vzoqmwaaa6jye.jpg imageBook Review: Raymond B. Craib, The Cry of the Renegade. Politics and Poetry in Interwar Ch... Jun 20 02:07 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

textIN MEMORIA DI UN OPERAIO ASSASSINATO Jun 18 05:11 by Gianni Sartori 0 comments

18922089_10209855634884530_8003731333480120319_n.jpg image(Video) La Revolución en Kurdistán y las mujeres de armas tomar Jun 16 16:53 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

18952645_1808050019212456_2196437612832076917_n.jpg imageAnarquistas sabotean con explosivos torniquetes de metro en Atenas; "el transporte debe se... Jun 16 16:39 by Ruptura Colectiva (RC) 0 comments

afondo_mexico.jpg imageAyutla de los Libres se regirá sin partidos políticos y por la autonomía; es hora de que l... Jun 16 16:32 by Demián Revart 0 comments

.jpg imageSlaughterers of the Palestinian people Jun 15 22:06 by Libertarian Initiative of Thessaloniki 0 comments

badgeagecorbynfurcoatsportscarc4publicity.jpg imageAbsolute boy - The Youth Revolt that led Corbyn to a victory of sorts Jun 15 19:24 by Andrew Flood 0 comments

textWho Are the Anarchists and What Is Anarchism? Jun 15 02:46 by By Thomas Giovanni 0 comments

423455_1521_1.jpg imageEntre la guerra y la paz [Parte I] Jun 14 10:20 by Steven Crux 0 comments

textLivorno: Donne Contro - intervista a 10 donne anarchiche, marxiste e femministe nella Rivo... Jun 13 22:09 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_webcolombia_1.jpg imageUna tragedia putumayense en tres actos: entrando al “post-conflicto” Jun 13 01:14 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

19059789_10212122829613294_5724136329854554899_n.jpg image"Έφυγε" η συντρόφι&#... Jun 12 21:31 by Ελευθερόκοκκος 0 comments

12271006_10208333839767850_800842283_o.jpg imageΚαμία ανοχή στις ... Jun 12 17:31 by Ελευθεριακά και αυτόνομα σχήματα 0 comments

marxbakunin.png imageThe First International and the Development of Anarchism and Marxism Jun 11 09:58 by Wayne Price 3 comments

diepagg.jpg imageΑπαιτούμε αξιοπρ... Jun 10 21:46 by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

fotoprincipal09.jpg imageGrupo paramilitar asesina a 6 personas y deja 3 menores heridos para despojar territorios ... Jun 10 14:41 by Ruptura Colectiva (RC) 0 comments

textCampaña internacional de video-mensajes en solidaridad con la Confederación de Mujeres de ... Jun 10 14:30 by Revolución Internacional / World Revolution 0 comments

Credits: Ilanit Chernick imageFuelling the fires: South Africa in class war Jun 09 18:56 by Shawn Hattingh 0 comments

metanasteysi_sto_exoteriko.jpg imageΑυστραλία: Εργατ_... Jun 09 18:08 by Δημήτρης Τρωαδίτης* 0 comments

Women constructing a shelter on occupied land at Bush Koppies. Photo: Lekhetho Mtetwa (ZACF) imageLand, law and decades of devastating douchebaggery Jun 08 01:20 by Jonathan Payn 0 comments

18881832_10209835253495008_4515325126267650795_n.jpg imageA 2 meses de la masacre en Arantepakua, se fortalece la Ronda Comunitaria "Kuaricha" y la ... Jun 06 16:32 by Demián Revart 0 comments

textFace aux groupuscules et à l’idéologie fascistes : vigilance et résistance collectives ! Jun 06 14:25 by Relations Extérieures de la CGA 0 comments

18881994_2290023467889751_5555464727975376815_n.jpg image¡Muy Alegres, Pero También Alertas! Jun 06 07:30 by Centro de Comunicación y Educación Popular Enraizando 0 comments

"Igualdad y Solidaridad" Zé Paiva imageLe regroupement de tendance Jun 05 23:54 by Felipe Corrêa 0 comments

more >>
© 2005-2017 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]