user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
international / anarchist movement / link to video Friday April 15, 2022 23:42 byAndrewism

An introductory video to Especifismo by an anarchist from Trinidad and Tobago.

Let's dig into the organisational strategy of Especifismo and how we can apply it to our social movements. A quick guide to Especifismo

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Αναρχικό κίνημα / Γνώμη / Ανάλυση Friday April 15, 2022 19:12 byΕυριπίδης Καλτσάς

Η έκκληση στην κοινωνική βάση να πυκνώσει τις γραμμές του επαναστατικού ταξικού αγώνα και η ευρεία προπαγάνδιση του προτάγματος του ελευθεριακού κομμουνισμού μέσα από ένα όσο το δυνατόν πιο σαφές και κατανοητό επαναστατικό πρόγραμμα, που να απηχεί τις ανάγκες και τις επιθυμίες της εργατικής τάξης λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες διεξαγωγής της ταξικής πάλης, πρέπει να είναι το επιστέγασμα των οργανωτικών μας προσπαθειών ως αναρχικών κομμουνιστών του μαζικού ταξικού κινήματος.

Ο οργανωτικός δυισμός και η αναγκαιότητα της πολιτικής ανασυγκρότησης των αναρχικών κομμουνιστών

Του Ευριπίδη Καλτσά

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο τεύχος #6 (Εμμένοντας στην άρνηση να συνηθίσουμε το τέρας) του "Κοινωνικού Αναρχισμού", που εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2019 από τις Ελευθεριακές Εκδόσεις Κουρσάλ. Ο "Κοινωνικός Αναρχισμός" είναι η πολιτική επιθεώρηση που εκδίδουν οι Ελευθεριακές Εκδόσεις Κουρσάλ, οι οποίες αποτελούν εκδοτικό κινηματικό εγχείρημα που είναι συνδεδεμένο με την Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης (μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας).

“Ο μοναδικός τρόπος ώστε το αναρχικό κίνημα να απομακρυνθεί από το χάος και να αναζωογονηθεί είναι μια θεωρητική και οργανωτική αποσαφήνιση του περιβάλλοντός μας, που να οδηγεί σε μια διαφοροποίηση και στην επιλογή ενός ενεργού πυρήνα αγωνιστών, επί τη βάσει ενός ομοιογενούς θεωρητικού και πρακτικού προγράμματος.” [1]
Πιοτρ Αρσίνοφ,
“Το παλιό και το νέο στον αναρχισμό (Απάντηση στον σύντροφο Μαλατέστα)” Ντιέλο Τρούντα [2], φύλλο 30ο , Μάιος 1928

Η περίοδος της νηνεμίας των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, της αγωνιστικής ραστώνης, για την επώαση και την ανάπτυξη της οποίας έπαιξε καθοριστικό ρόλο η, προεκλογικά τουλάχιστον, ρεφορμιστική αριστερά, η εποχή της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας, των αστικών κηρυγμάτων περί του τέλους της ιστορίας, του ολοκληρωτισμού του κράτους και του κεφαλαίου, της στρατιωτικοποίησης των δυτικών μητροπόλεων, της ανόδου της ακροδεξιάς και των εθνικιστικών και ρατσιστικών αντανακλαστικών, των πολεμικών σχεδιασμών και συγκρούσεων, καθώς και των κυριαρχικών ανταγωνισμών γενικότερα, θέτει στην υποτελή κοινωνική πλειοψηφία για άλλη μια φορά, ίσως, όμως, με περισσότερο επιτακτικό, τώρα, τρόπο το δίλημμα “Κοινωνική Επανάσταση ή Κρατική και Καπιταλιστική Βαρβαρότητα”. Με λίγα λόγια, θα πρέπει να εξέλθουμε από την κοιλιά του κτήνους που γεννά την αδικία, την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Ειδάλλως, θα μας αλέσει με αλόγιστο ανθρώπινο και υλικό κόστος, είτε με σφαίρες πολέμου είτε με εξοντωτικές πολιτικές λιτότητας ή, ακόμα, με μια μη αναστρέψιμη οικολογική καταστροφή, η κρατική και καπιταλιστική μηχανή, η οποία προκειμένου να ξεπεράσει ένα ακόμα δομικό αδιέξοδο του αδηφάγου κυρίαρχου οικονομικού συστήματος, μια ακόμα κρίση υπερσυσσώρευσης δηλαδή, βάζει τους απόκληρους να πληρώσουν από την τσέπη τους και με το αίμα τους τα σπασμένα της άρχουσας τάξης και να επωμιστούν τα απότοκα των εσωτερικών αντιφάσεων του καπιταλισμού, τα οποία εκρήγνυνται περιοδικά με τη μορφή των κρίσεων. Η περαιτέρω όξυνση των συγκρούσεων μεταξύ των αντιμαχόμενων κρατικών και καπιταλιστικών συμφερόντων για τη νομή της παγκόσμιας κυριαρχίας και την ακόμα πιο ραγδαία συσσώρευση κεφαλαίου πρόκειται να σφίξει, πάντως, ακόμα περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων. Όσο μακροημερεύει ο κρατισμός και ο καπιταλισμός, όσο οι ανθρώπινες σχέσεις διέπονται από τυραννία και εκμετάλλευση των πολλών από τους λίγους, το δίλημμα που αναφέρθηκε παραπάνω θα στέκει διαρκώς στο ιστορικό προσκήνιο περιμένοντας να απαντηθεί στην πράξη από το παγκόσμιο προλεταριάτο.

Περί οργανωτικού δυισμού

Για τους αναρχικούς κομμουνιστές ο αναρχισμός είναι συνυφασμένος με την οργάνωση, τόσο κατά την προεπαναστατική περίοδο όσο και κατά την μετεπαναστατική. Για τους ίδιους, η οργάνωση των αναρχικών πρέπει να δομείται πάνω στην αρχή του οργανωτικού δυισμού. Δηλαδή, πρέπει να υπάρχει ταυτόχρονη, διακριτή όμως, οργάνωση των αναρχικών σε κοινωνικά και ταξικά σχήματα και σε πολιτικές οργανώσεις. Ο οργανωτικός δυισμός, με λίγα λόγια, ορίζει τον διαχωρισμό μεταξύ των μαζικών οργανώσεων και της ειδικής αναρχικής οργάνωσης. Στις πρώτες δε συμμετέχουν αποκλειστικά αναρχικοί. Οι μαζικές οργανώσεις μπορεί για παράδειγμα να είναι συνδικάτα ή κοινοτικές συνελεύσεις και μέτωπα που διεξάγουν μερικούς-αιτητικούς αγώνες. Η συμμετοχή στις μαζικές οργανώσεις δεν προϋποθέτει κάποια συγκεκριμένη πολιτική στράτευση ή ιδεολογική συμφωνία των μελών της, χωρίς αυτό να σημαίνει, βέβαια, πως δε συμμετέχουν σ’ αυτές και οργανωμένοι αγωνιστές και αγωνίστριες. Οι μαζικές οργανώσεις συγκροτούνται πάνω στη βάση των άμεσων υλικών συμφερόντων, αυτών δηλαδή που θα μπορούσαμε σχηματικά να ορίσουμε ως βραχυπρόθεσμους επαναστατικούς στόχους.

Από την άλλη, η ειδική αναρχική οργάνωση περικλείει στους κόλπους της αποκλειστικά και μόνον αναρχικούς αγωνιστές και αγωνίστριες. Δε χρησιμοποιούμε τον όρο ειδική αναρχική οργάνωση επειδή η συγκεκριμένη οργάνωση αποτελείται από ινστρούχτορες της επανάστασης, αλλά επειδή αυτή συγκροτείται στη βάση ενός συνεκτικού πολιτικού πλαισίου, το οποίο συνεπάγεται την εθελούσια αποδοχή κοινά συνδιαμορφωμένων και συμφωνημένων θεωρητικών αρχών, στρατηγικών και τακτικών. Για να γίνουμε πιο κατανοητοί, την αναρχική οργάνωση συγκροτούν μέλη της εργατικής τάξης, που έχουν όμως αποκτήσει σαφή ταξική συνείδηση, έχουν εκμαιεύσει, δηλαδή, από την υλική πραγματικότητα των υφιστάμενων ταξικών αντιθέσεων και των κοινωνικών ανισοτήτων, τους ιστορικούς στόχους που υπαγορεύει ο αγώνας για την προλεταριακή χειραφέτηση από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου, με στόχο την άρση κάθε διαχωρισμένης σχέσης εξουσίας και ιεραρχίας, καταλήγοντας εν τέλει στην κατάλυση της ταξικής κοινωνίας και την οριστική κατάργηση των τάξεων, ανοίγοντας με αυτόν τον τρόπο τον δρόμο για μια κοινωνία γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης.

Το ερώτημα που γεννάται ακολούθως είναι το εξής: Ποια είναι τα καθήκοντα της ειδικής αναρχικής οργάνωσης και ποια είναι η σχέση της με τις μαζικές οργανώσεις; Η πολιτική οργάνωση των αναρχικών οφείλει να λειτουργεί ως οργανικό κομμάτι στο εσωτερικό των μαζικών κοινωνικών και ταξικών κινημάτων -ως ένα πολιτικό υποσύνολο στους κόλπους ενός ευρύτερου κοινωνικού συνόλου- χωρίς όμως να τα ποδηγετεί ή να τα υποκαθιστά, διότι έτσι θα αναπτυχθεί μια σχέση διαχωρισμένης εξουσίας και η οργάνωση των αναρχικών θα καταστεί κατ’ αυτόν τον τρόπο μια εξωτερική πρωτοπορία, αντίστοιχη των λενινιστικών κομμάτων. Είναι αλήθεια πως η ειδική αναρχική οργάνωση έχει ως σκοπό της να δράσει ως η επαναστατική εμπροσθοφυλακή του αναρχικού κινήματος (χωρίς όμως να εκβιάζει την ομοιομορφία του) και της εργατικής τάξης, επιτελώντας όμως έναν προωθητικό και καταλυτικό ρόλο στη γένεση και την όξυνση των μαζικών αγώνων, επιδιώκοντας να διαχύσει τον αναρχικό λόγο και το προταγματικό πλαίσιο του ελευθεριακού κομμουνισμού στην κοινωνική βάση. Στα καθήκοντά της εντάσσεται αναπόσπαστα και η μεθοδική προσπάθεια για την καλλιέργεια της ταξικής συνείδησης στα υποτελή κοινωνικά στρώματα, ώστε να αμβλυνθεί η απόσταση μεταξύ της ταξικής θέσης και της ταξικής συνείδησης, αλλά και να προαχθεί η σύνδεση των βραχυπρόθεσμων στόχων με τους μακροπρόθεσμους, υπό το πρίσμα μιας επαναστατικής στρατηγικής για την καθολική χειραφέτηση από τον κρατικό δεσποτισμό και τη ληστρική εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας.

Η προπαγανδιστική δουλειά της αναρχικής πολιτικής οργάνωσης γίνεται μέσα στο εσωτερικό των αγώνων, στο εσωτερικό του μαζικού κινήματος, εν είδει διαπάλης μεταξύ των διαφορετικών επαναστατικών ιδεών. Η αντιπαράθεση αυτή οφείλει να γίνεται με όρους κινηματικής διαβούλευσης και όχι με ηγεμονισμούς και επιβολή. Ουσιαστικά, η διαβούλευση αυτή αφορά τις αντιπαραβαλλόμενες στρατηγικές των πολιτικών τάσεων αναφορικά με τις ανάγκες της δράσης, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο ανάπτυξης της ταξικής συνείδησης και τις πραγματικές ανάγκες της εργατικής τάξης. Η δράση είναι, όμως, αυτή που θα αποφέρει τους καρπούς της ιδεολογικής προπαγάνδας. Θεωρία και πράξη βρίσκονται σε διαλεκτική συνάρτηση μεταξύ τους.

Η ειδική αναρχική οργάνωση είναι επιφορτισμένη με το έργο της πρότασης των μέσων και των στόχων της επανάστασης στο μαζικό κίνημα. Ωστόσο, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αποκτήσει μια επίσημη θέση ηγεμονίας στο εσωτερικό των μαζικών οργανώσεων, διότι τότε θα καθοδηγούσε με εξουσιαστικό τρόπο τις μάζες, προχωρώντας σε υποδείξεις ιεραρχικών καταβολών. Η αγωνιστική μειοψηφία πρέπει, λοιπόν, να λειτουργεί ως καταλύτης, ως προωθητική και συντονιστική δύναμη στο εσωτερικό των μαζικών οργανώσεων, αναπτύσσοντας και αναλύοντας μια επαναστατική στρατηγική και τακτική τόσο για την επίρρωση όσο και για την τελική πραγμάτωση του ελευθεριακού κομμουνισμού. Πρέπει να αγωνίζεται για την προώθηση των ελευθεριακών ιδεών και πρακτικών στο μαζικό κίνημα, προσπαθώντας να διατηρεί σε υψηλό επίπεδο, τόσο από ποσοτική όσο και από ποιοτική άποψη, μέσω του συνδυασμού της θεωρίας και της πράξης, την επιρροή της στην κοινωνική βάση και συνακόλουθα την επιρροή του κοινωνικού αναρχισμού. Ο ελευθεριακός προσανατολισμός των μαζικών αγώνων είναι διαρκής μέριμνα της αναρχικής πολιτικής οργάνωσης, ακόμα και όταν η ένταση της ταξικής πάλης κλιμακωθεί τόσο, ώστε να απολήξει στην κοινωνική επανάσταση. Επιπλέον, η επαναστατική εμπροσθοφυλακή πρέπει να επαγρυπνεί για τη διαφύλαξη της αναρχικής κατεύθυνσης της επανάστασης, ώστε να μην παρεκτραπεί στο σχηματισμό μιας νέας άρχουσας τάξης υπό τη μορφή της κομματικής γραφειοκρατίας, η οποία θα συντηρεί μέσα από τον κρατικό συγκεντρωτισμό την ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας, παρά τις όποιες αερολογίες περί εργατικού κράτους ή λαϊκής δημοκρατίας που έχουν ως σκοπό την επιτηδευμένη απόκρυψη της διαχωρισμένης εξουσίας. Η αναρχική οργάνωση πρέπει να φροντίσει να μην καταστεί ένα εξειδικευμένο σώμα, διαχωρισμένο από τις μαζικές οργανώσεις και την ίδια την εργατική τάξη. Το πρόγραμμα που θα συντάξει για την επαναστατική στρατηγική της μετάβασης στον ελευθεριακό κομμουνισμό πρέπει να είναι η έκφραση των αναγκών και των επιθυμιών των εκμεταλλευόμενων μαζών. Το πρόγραμμα αυτό δεν αποτελεί σύλληψη λίγων ανθρώπων, το οποίο πρόκειται στη συνέχεια να επιβληθεί στις μάζες. Γι’ αυτό λέμε πως η ταξική οργάνωση προηγείται της ειδικής πολιτικής οργάνωσης. Εν τέλει, οι απόψεις που θα γίνουν εθελούσια αποδεκτές θα είναι εκείνες που ανταποκρίνονται πλησιέστερα στις ανάγκες και τις επιθυμίες των εκμεταλλευόμενων μαζών. Η κοινωνική και ταξική χειραφέτηση, για να λογίζεται όντως ως τέτοια, θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα του έργου των ίδιων των πληβειακών στρωμάτων. Τέλος, η ειδική αναρχική οργάνωση οφείλει να απορροφηθεί βαθμιαία από την ελευθεριακή κομμουνιστική κοινωνία και να αυτοδιαλυθεί όταν θα σταθεροποιηθεί η ακρατική-αταξική κοινωνική οργάνωση και η προωθημένη ταξική συνείδηση των μαζών θα αποτελεί πλέον το εχέγγυο της βιωσιμότητας της επανάστασης, αλλά και της ελευθεριακής της εξελιξιμότητας[3].

Σε αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να τεθεί εμβόλιμα μια σύντομη παρένθεση, ώστε να γίνει μία συνοπτική αναδρομή στη διαμάχη μεταξύ των αναρχικών κομμουνιστών και των αναρχοσυνδικαλιστών, τα απότοκα της οποίας είναι εγγεγραμμένα πλέον στην ιστορική παράδοση του κοινωνικού αναρχισμού και εξετάζονται και αξιοποιούνται μέχρι και σήμερα. Ο συνδικαλισμός είναι απλώς ένα μέσο πάλης του επαναστατικού ταξικού αγώνα, το οποίο συνίσταται στην οικονομική ένωση των εργαζομένων με σκοπό την προάσπιση των εργατικών συμφερόντων. Επειδή δεν έχει μια καθοριστική και συνολική θεωρητική βάση που να μπορεί να απαντήσει σε όλα τα περίπλοκα κοινωνικά και πολιτικά ερωτήματα της σύγχρονης πραγματικότητας, ο συνδικαλισμός αντανακλά επί της ουσίας τις ιδεολογίες των πολιτικών ομάδων που δρουν στο εσωτερικό του και ειδικότερα εκείνων που εργάζονται πολιτικά με μεγαλύτερη συνέπεια και συνέχεια.

Για τους αναρχικούς κομμουνιστές, όμως, η ταξική πάλη δεν αρχίζει ούτε τελειώνει στον χώρο εργασίας. Επιδρά γενικότερα στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων, διαμορφώνοντας δίπολα εξουσίας και ιεραρχίας. Σε αντίθεση με ορισμένους αναρχικούς (μέχρι και ορισμένους αναρχικούς κομμουνιστές) που απαξιώνουν τους συνδικαλιστικούς αγώνες χαρακτηρίζοντάς τους ως ρεφορμιστικούς εκτροχιασμούς που απομακρύνουν τους καταπιεσμένους από την επιζητούμενη επανάσταση, καθώς κατ’ αυτούς οι αγώνες αυτοί αποτελούν αμυντικές και ηττοπαθείς υποχωρήσεις των προλεταριακών μαζών εν μέσω των συνεχών επαναστατικών διεργασιών, ευτυχώς υπάρχει και η πιο πραγματιστική, λιγότερο ιδεαλιστική και καθαρολογική, αναρχική στρατηγική και αντίληψη του γκραντουαλισμού. Κατά τη στρατηγική του γκραντουαλισμού, θερμός υποστηρικτής του οποίου υπήρξε ο Ιταλός αναρχικός Ερρίκο Μαλατέστα, οι συνδικαλιστικοί αγώνες αποτελούν την αντανακλαστική απάντηση για την ικανοποίηση των καθημερινών αναγκών των εργατών, επομένως αποτελούν αγώνες κυριολεκτικά ζωτικής σημασίας για την εργατική τάξη. Οι νίκες των εργατικών αγώνων ικανοποιούν και αυξάνουν τη δίψα των εργαζομένων για περισσότερες κατακτήσεις, συντελώντας στην όξυνση της ταξικής πάλης. Οι μερικές κατακτήσεις των εργατικών αγώνων δε θα μπορούσαν, βέβαια, να οικοδομήσουν σταδιακά, κομμάτι-κομμάτι, την αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία του ελευθεριακού κομμουνισμού, καθώς η αστική τάξη δεν είναι διατεθειμένη να απολέσει αμαχητί τα προνόμιά της.

Τα συνδικάτα αποτελούν τους χώρους της επαναστατικής «εκγύμνασης». Η ελευθεριακή τους εσωτερική λειτουργία, δηλαδή η ταξική αλληλεγγύη, η αυτοοργάνωση των εργατών και η άμεση δράση αποτελούν πρόπλασμα της λειτουργίας της ίδιας της ελευθεριακής κομμουνιστικής κοινωνίας, για την οποία οι εργάτες εκπαιδεύονται και προετοιμάζονται μέσα από τη συμμετοχή και τη δράση τους στα σωματεία. Ακόμα περισσότερο, η συνδικαλιστική οργάνωση αποτελεί και μία εφαρμογή της φεντεραλιστικής αρχής που αποδέχονται οι αναρχικοί. Μόνο που στην περίπτωση των συνδικαλιστών εγκυμονεί πάντοτε ο κίνδυνος της ανάπτυξης μιας γραφειοκρατικής εκπροσώπησης στις οικονομικές διαπραγματεύσεις, διότι αφενός δεν υπάρχει κάποια πολιτική ιδεολογία και στρατηγική για να αποτρέψει μια τέτοια εκτράχυνση και αφετέρου επειδή ο εκπρόσωπος των εργατών δυνητικά μπορεί να εξαγοραστεί από την εργοδοσία εφόσον του προσφερθούν ειδικά προνόμια, αποκόπτοντάς τον έτσι από τους συναδέλφους του.

Σε αυτό το σημείο έρχεται να μας δείξει την καταλυτική της σημασία η ειδική αναρχική οργάνωση. Οφείλει να καταδείξει στους εργάτες πως οι κατακτήσεις, που κερδίζονται μέσα από μερικούς αγώνες, μπορούν να αρθούν ανά πάσα στιγμή από τον ταξικό εχθρό. Γι’ αυτό, η πολιτική οργάνωση των αναρχικών λειτουργεί ως ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της ταξικής θέσης και της ταξικής συνείδησης, την οποία προσπαθεί να εμφυσήσει στην εργατική τάξη. Άλλωστε, η ειδική αναρχική οργάνωση σχηματίζεται ακριβώς επειδή αναγνωρίζει την άνιση συνειδητοποίηση και την ανεπαρκή συνοχή των μαζών. Οι αναρχικοί πρέπει να αναδείξουν μέσα από τους αγώνες του παρόντος την κατανόηση των επίδικων για το αύριο ή πιο απλά να επιχειρήσουν να διασαφηνίσουν την κομβικής σημασίας σύνδεση των μερικών αγώνων για την κάλυψη των άμεσων υλικών αναγκών με την αναγκαιότητα του αγώνα για την ικανοποίηση των ιστορικών αναγκών του προλεταριάτου διαμέσου της κοινωνικής επανάστασης.

Οι επαναστάτες συνδικαλιστές υποστηρίζουν πως η ταξική συνείδηση γεννάται αυθόρμητα και σταδιακά στους κόλπους των μαζών, όσο περισσότερο αυτές εμπλέκονται στην ταξική πάλη. Αυτή η θέση είναι κατά κάποιον τρόπο η αποδοχή του οικονομικού ντετερμινισμού των εσωτερικών αντιφάσεων του καπιταλιστικού συστήματος. Από την άλλη, οι λενινιστές θεωρούν πως η ταξική συνείδηση είναι εξωτερική του προλεταριάτου και πρέπει να μεταδοθεί σε αυτό, ακόμα και με εξουσιαστικά μέσα, από το κόμμα πρωτοπορίας της εργατικής τάξης. Οι περισσότεροι αναρχοσυνδικαλιστές (όχι όλοι) στην πραγματικότητα καταλήγουν να φτιάχνουν τις οργανώσεις τους κατά πανομοιότυπο τρόπο με τις αναρχικές οργανώσεις, επειδή συχνά αποδέχονται παραδόξως την προτεραιότητα της ταξικής συνείδησης σε σύγκριση με την ταξική θέση, προσδίδοντας από την αρχή στις οργανώσεις τους την ιδανική για αυτούς μορφή, ώστε να μην υποπέσουν σε ρεφορμιστικά στραβοπατήματα. Υποστηρίζουν, κατά συνέπεια, πως δεν υπάρχει αναγκαιότητα για μια ειδική πολιτική οργάνωση που θα προπαγανδίζει τις αναρχικές ιδέες και πρακτικές στις μαζικές οργανώσεις. Για τους αναρχοσυνδικαλιστές, το σωματείο υιοθετώντας μια επαναστατική πλατφόρμα μπορεί να προωθήσει τις αναρχικές ιδέες στους εργάτες μέσω της συστηματικής επιμόρφωσής τους στις εργατικές ενώσεις. Έτσι, η συνδικαλιστική ένωση καθίσταται ένα υβρίδιο σωματείου και πολιτικής οργάνωσης, υποκαθιστώντας τη διακριτή αναγκαιότητα αμφότερων των ενώσεων. Επίσης, δε δίνεται σαφής απάντηση αναφορικά με τον τρόπο με τον οποίο η συνδικαλιστική ένωση μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της μπροστά στην αναπόφευκτη ανάδυση πολιτικών ρευμάτων στο εσωτερικό της, τη στιγμή που θεωρεί περιττή την πολιτική οργάνωση των αναρχικών. Αντίθετα, οι αναρχικοί κομμουνιστές υποστηρίζουν πως η ταξική θέση προηγείται της ταξικής συνείδησης, όπως και η ταξική ενότητα προηγείται της πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης. Η ειδική αναρχική οργάνωση, λοιπόν, είναι αυτή που έχει ως καθήκον τη σύνδεση της ταξικής θέσης με την απόκτηση της ταξικής συνείδησης, αλλά και τη ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων. Απαραίτητη προϋπόθεση, όμως, είναι να υπάρχει προλεταριακή ενότητα, ανεξαρτήτως του επιπέδου της ταξικής συνείδησης και της άμεσης δράσης, καθώς αυτά τα στοιχεία έπονται της ενότητας, η οποία αποτελεί το πρώτο και πιο σημαντικό σκαλοπάτι της επαναστατικής στρατηγικής. Γι’ αυτό, η μαζική οργάνωση δε θέτει ιδεολογικά κριτήρια για την ένταξη μελών, αλλά δέχεται στους κόλπους της όλους τους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους στη βάση των κοινών τους υλικών συμφερόντων, τα οποία απορρέουν από τη θέση που εκείνοι κατέχουν στην παραγωγική διαδικασία και κατ’ επέκταση στην ίδια την κοινωνική πυραμίδα.

Αφορμαλισμός και αντι-οργανωτισμός

Το στίγμα του αφορμαλισμού και του αντι-οργανωτισμού είναι καθοριστικής σημασίας για την ιστορική και πολιτική εξέλιξη τόσο της αναρχικής παράδοσης όσο και του ίδιου του επαναστατικού κινήματος γενικότερα. Οι δύο αυτές τάσεις που πολύ συχνά ταυτίζονται μεταξύ τους, παρότι μπορεί να περικλείουν πολιτικά ετερογενή στοιχεία, απέκτησαν ιδιαίτερη δημοτικότητα μετά από περιόδους καταστολής ή ήττας των επαναστατικών κινημάτων και των αναρχικών ιδεών, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα την καταστολή της Παρισινής Κομμούνας και την επικράτηση των μπολσεβίκων στην Οκτωβριανή Επανάσταση.

Θα ξεκινήσουμε την πραγμάτευση αυτών των τάσεων με μια σύντομη αναφορά των πολιτικών ρευμάτων που δεν υπάγονται στο ρεύμα του κοινωνικού αναρχισμού και κατά συνέπεια απαξιώνουν την ταξική παρέμβαση των αναρχικών.

Σφοδροί ενάντιοι της οργάνωσης, οι αναρχικοί ατομικιστές, επηρεασμένοι από τα έργα κυρίως του Μαξ Στίρνερ, αλλά και του Φρίντριχ Νίτσε, υποστηρίζουν πως το μέτρο της ελευθερίας λογαριάζεται από το βαθμό της ανεξαρτησίας του ατόμου, θέση που οδηγεί όμως σε μια εξωκοινωνική σύλληψη του ατόμου, η οποία αγνοεί πως η πρόοδος της ανθρωπότητας συντελέστηκε μέσα στους κόλπους της κοινωνίας χάρη στη συνύπαρξη των ανθρώπων και τη συλλογική εργασία. Έτσι, οι ιντιβιντουαλιστές άρχισαν να αποκόπτονται από τις κοινωνικές ομαδοποιήσεις και να απεχθάνονται τις μάζες, τις οποίες θεωρούν δουλοπρεπείς. Ως αποτέλεσμα, αποκωδικοποίησαν στη σκέψη τους πως η αναρχία είναι ατομικό βίωμα και συνεχής πάλη του ατόμου ενάντια στην εξουσία και το κράτος, απορρίπτοντας έτσι θεμελιώδη μέσα και στόχους του κλασικού αναρχισμού όπως την προεπαναστατική και μετεπαναστατική οργάνωση, την ίδια την κοινωνική επανάσταση, αλλά και τον στόχο της εξισωτικής κοινωνίας των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών. Ένα άλλο μείζον ζήτημα των ατομικιστών είναι οι σχετικιστικές επιρροές τους, οι οποίες οδηγούν στην απουσία κάθε ηθικής (σε αντίθεση με την αναρχική ηθική που στηρίζεται στην αλληλοβοήθεια και την αλληλεγγύη) υπό το πρόσχημα της άρνησης κάθε εξωτερικά επιβεβλημένης αρχής και κανόνα, καταλήγοντας μέχρι και στον κοινωνικό κανιβαλισμό κατ’ απαίτηση της εξυπηρέτησης των συμφερόντων του ατομικού Εγώ, προσεγγίζοντας επικίνδυνα μερικές φορές τις φιλελεύθερες απόψεις.

Συνεχίζοντας, υπαρκτή μεν, αλλά σχεδόν αμελητέα δε, ήταν η επιμορφωτική τάση του αναρχισμού, η οποία αγωνιζόταν για τον μετασχηματισμό της ανθρώπινης φύσης πριν ακόμα μετασχηματιστούν οι κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις. Η ιδεαλιστική αυτή προσέγγιση που βρισκόταν εντελώς απομακρυσμένη από το επίκεντρο της ταξικής πάλης, ανήγαγε τη μετάβαση στην ακρατική και αταξική κοινωνία στο έργο ενός εκπαιδευτικού προγράμματος το οποίο θα μπορέσει να πείσει τους πάντες πως ο αναρχισμός προβλέπει το πιο λογικό σύστημα κοινωνικής οργάνωσης.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι οι κοινωνικοί αναρχικοί, οι οποίοι δεν αποδέχονται την αναγκαιότητα της οργάνωσης για την προώθηση της επαναστατικής υπόθεσης ή τάσσονται υπέρ των χαλαρών επαναστατικών δικτύων. Παρότι ορισμένες τέτοιες τάσεις έχουν σχεδόν εκλείψει σήμερα, είναι σκόπιμο να αναφερθούμε σε αυτές, διότι, ασχέτως των μικρότερων ή μεγαλύτερων αποκλίσεών τους από την οργανωτική τάση των αναρχικών κομμουνιστών, δεν παύουν να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της συνολικότερης αναρχικής παράδοσης.

Ορισμένοι αναρχικοί, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Πιοτρ Κροπότκιν, απέρριπταν την ανάγκη για την πολιτική οργάνωση των αναρχικών (ή προέκριναν τον χαλαρό σχηματισμό ομάδων συγγένειας). Η αιτιολογία τους συνίστατο στην αντίληψη πως ενυπάρχει στην ανθρώπινη φύση μια αυθόρμητη ροπή προς την ελευθερία, γι’ αυτό και η επανάσταση που θα χειραφετήσει τις καταπιεσμένες και εκμεταλλευόμενες μάζες θα γίνει αυθόρμητα. Αυτός ο συλλογισμός ενστερνίζεται την αντίληψη πως ο άνθρωπος είναι φύσει καλός, σε αντίθεση με τη θέση του Μιχαήλ Μπακούνιν, ο οποίος υποστήριζε πως η λεγόμενη ανθρώπινη συμπεριφορά, ο άνθρωπος στην πραγματικότητα, είναι προϊόν των εξωτερικών συνθηκών που τον περιβάλλουν, άρα επηρεάζεται από τις υπάρχουσες κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις. Αργότερα, ο Ερρίκο Μαλατέστα ήρθε να συμπληρώσει ακόμα περισσότερο τον ιδεαλιστικό ουμανισμό του Κροπότκιν, ανάγοντας εν πολλοίς το αναρχικό πρόταγμα σε έναν διαταξικό ιδεαλισμό σχεδόν μεταφυσικής έμπνευσης, που θα απελευθέρωνε την ανθρωπότητα ως σύνολο. Μόνο που εστιάζοντας σε αυτά τα ανθρωπιστικά κηρύγματα ο Κροπότκιν και ο Μαλατέστα, μετέπειτα και ο Μάρρεϊ Μπούκτσιν, ξέφυγαν αρκετά από την πραγματικότητα της ταξικής πάλης και την παραδοχή πως ο αναρχισμός αποτελεί το οργανωμένο επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης.

Μετά την καταστολή της Παρισινής Κομμούνας και τη διάλυση της Πρώτης Διεθνούς, το διεθνές αναρχικό κίνημα άλλαξε τη στρατηγική του, μεταστρέφοντας την προσοχή του από τις μαζικές οργανώσεις στην προπαγάνδα μέσω της πράξης. Οι αναρχικοί έψαχναν απεγνωσμένα απαντήσεις στη βίαιη και πολύνεκρη κρατική καταστολή που ισοπέδωνε τους μαχητικούς αγώνες και τις ένοπλες εξεγέρσεις των εργατών και των αγροτών. Έτσι, κατέληξαν πως θα απαντήσουν στην κρατική βία με το ίδιο νόμισμα, πραγματοποιώντας ένοπλες και βομβιστικές επιθέσεις που θα έχουν ως στόχο προσωπικότητες της κρατικής και καπιταλιστικής ελίτ που ευθύνονται άμεσα για την καταδυνάστευση και την αφαίμαξη της εργατικής τάξης. Πίστευαν πως με αυτόν τον τρόπο θα αντεπιτεθούν αποτελεσματικά ενάντια στην άρχουσα τάξη, ανταποδίδοντας σε συμβολική κλίμακα το κόστος των πολιτικών της ευθυνών για την εξόντωση των υποτελών μαζών, ως μια μορφή προλεταριακής αντεκδίκησης, εκθέτοντας παράλληλα τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες του κυρίαρχου συστήματος, προσπαθώντας να αναταράξουν την ομαλότητα του μέσα από συνεχείς επιθέσεις. Οι υπέρμαχοι της προπαγάνδας μέσω της πράξης συγκροτούνταν κατά βάση γύρω από τους κύκλους του Γιόχαν Μοστ και του Λουίτζι Γκαλεάνι, κυρίως στις Η.Π.Α.. Ήταν αναρχικοί κομμουνιστές που δρούσαν όμως έξω από τις μαζικές οργανώσεις, προσπαθώντας να αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση μέσα από τις τεροριστικές τους ενέργειες. Οι γκαλεανιστές ήταν οργανωμένοι σε δίκτυα εξεγερσιακών πυρήνων, τα μέλη των οποίων συνέδεε η ιδεολογική συγγένεια. Παρά το γεγονός πως οι γκαλεανιστές περιφρονούσαν τις επίσημες οργανώσεις, διότι θεωρούσαν πως εγκυμονούν τον κίνδυνο εμφάνισης ιεραρχιών, στην πραγματικότητα οι ίδιοι λειτουργούσαν ως μια, έστω και άτυπη ή χαλαρή, ειδική αναρχική οργάνωση, αφού είχαν τόσο θεωρητική όσο και στρατηγική ενότητα. Επ’ αφορμή της οργάνωσης των γκαλεανιστών μπορούμε να εξαγάγουμε ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα. Στην πραγματικότητα οι γκαλεανιστές όχι μόνο δεν αντιλαμβάνονταν τους κινδύνους της άτυπης οργάνωσης, αλλά δε μπορούσαν να αντιληφθούν και την ουσία της επίσημης. Η άτυπη οργάνωση είναι αυτή που γεννά άτυπες και αόρατες ιεραρχίες. Αντίθετα, οι επίσημες οργανώσεις, που έχουν κάποιο κανονιστικό πλαίσιο λειτουργίας, ορίζουν τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που έχει κάθε μέλος της οργάνωσης, διασφαλίζοντας ταυτόχρονα τη διαφάνεια των διαδικασιών, τη λογοδοσία και τη δέσμευση των μελών στις συλλογικές αποφάσεις, καθώς και την οριζοντιότητα της οργάνωσης γενικότερα. Στις άτυπες οργανώσεις, όμως, μπορούν να γεννηθούν ηγεσίες, οι οποίες όχι μόνο είναι δύσκολο να εντοπιστούν, αλλά δε θα είναι και σε κανένα βαθμό υπόλογες στο υπόλοιπο σώμα της οργάνωσης, καθιστώντας τες, έτσι, μη ελέγξιμες.

Για τους αναρχικούς υπάρχει άρρηκτη σχέση μεταξύ μέσων και σκοπών. Σε αντίθεση με τους εξουσιαστικούς σοσιαλιστές, για τους αναρχικούς ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αλλά τα μέσα αντανακλούν τον σκοπό. Ωστόσο, πολλές φορές αυτό το διαλεκτικό σχήμα τυγχάνει παρερμηνειών ακόμα και μέσα στο ίδιο το ελευθεριακό κίνημα. Υπάρχουν, λοιπόν, ορισμένοι ελευθεριακοί σοσιαλιστές που προτάσσουν τη δημιουργία κοινοτήτων αυτοθέσμισης, εξασκώντας την αυτοοργάνωση και την αλληλοβοήθεια σε καθημερινή βάση, προσπαθώντας, έτσι, να διαμορφώσουν ελευθεριακές νησίδες μέσα στην καρδιά του καπιταλισμού. Αυτά τα εγχειρήματα, όμως, έχουν πολύ περιορισμένη δυναμική και βιωσιμότητα λόγω των αδιεξόδων που συναντούν. Πιο συγκεκριμένα, τα μέλη αυτών των κοινοτήτων έχουν να αντιμετωπίσουν τις κοινωνικές παθογένειες που φέρουν, καθώς μεγάλωσαν, ανατράφηκαν και εκπαιδεύτηκαν κατά τα πρότυπα και τις υποδείξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας, εμπεδώνοντας την αστική ηθική, εξασκούμενοι στις αλλοτριωμένες ανθρώπινες σχέσεις και την εμπορευματοποίηση της καθημερινής ζωής. Αυτές οι κοινότητες είναι, πάντως, απομονωμένες από τον υπόλοιπο κόσμο, γι’ αυτό και αναπόφευκτα διαβρώνονται από τις περιβάλλουσες κοινωνίες, ειδικά όσον αφορά τις εμπορικές τους σχέσεις, οι οποίες άπτονται του ζητήματος της ικανοποίησης των ζωτικών αναγκών του ανθρώπου. Οι εν λόγω ελευθεριακοί σοσιαλιστές προτάσσουν ένα ελευθεριακό αντικαπιταλιστικό αντιπαράδειγμα στο εδώ και στο τώρα, διαμορφώνοντας ένα σύστημα δυαδικής αντιπαράθεσης μεταξύ δύο διαφορετικών μορφών κοινωνικής οργάνωσης. Φιλοδοξούν με αυτόν τον τρόπο να πείσουν την κοινωνική βάση πως η κοινοτιστική αυτοθέσμιση και οι κοοπερατίβες είναι πολύ πιο αποτελεσματικές μορφές οργάνωσης από τον κρατικό δεσποτισμό και τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Αυτή η στρατηγική απομακρύνεται εντελώς από την κοινωνική επανάσταση, την οποία παρακάμπτει, καθώς διατείνεται πως η κοινωνική χειραφέτηση μπορεί να πραγματωθεί βαθμιαία μέσα από τη διασπορά των νησίδων αυτοθέσμισης, διαμορφώνοντας, έτσι, μια ιδιότυπη μορφή «γραμμικού ελευθεριακού ρεφορμισμού». Συν τοις άλλοις, οι υποστηρικτές αυτής της στρατηγικής λογαριάζουν χωρίς τον «ξενοδόχο», δηλαδή το κράτος και τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς. Είναι δεδομένο πως η αστική τάξη είναι διατεθειμένη να καταστείλει κάθε ελευθεριακό εγχείρημα που αντιπαρατίθεται στον υπάρχοντα κυριαρχικό κοινωνικό σχηματισμό, ο οποίος διασφαλίζει τα προνόμια των λίγων εις βάρος των πολλών. Στην ίδια παγίδα πέφτουν με περισσή απερισκεψία και αφέλεια οι πασιφιστές, υποστηρίζοντας πως μια κοινωνία ειρήνης δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω της βίας, δηλαδή της επανάστασης. Η προλεταριακή αντι-βία και η κοινωνική επανάσταση είναι όμως οι λογικές συνέπειες και οι επιβεβλημένες οδοί που επιτάσσει η αδιαλλαξία της αστικής τάξης και η άρνησή της να υποχωρήσει αποδεχόμενη οικειοθελώς την κατάλυση της ταξικής κοινωνίας.

Η αναγκαιότητα της ομοσπονδιακής οργάνωσης των αναρχικών κομμουνιστών

Η ελλαδική πραγματικότητα απέδειξε με εμφανή τρόπο τις συνέπειες που επιφέρει η απουσία της πολιτικής οργάνωσης των αναρχικών. Τα black blocs, οι χαλαρές αφορμαλιστικές ενώσεις ατόμων, αλλά και οι αναρχικές συλλογικότητες που δρούσαν ασυντόνιστα και απομονωμένα, απέτυχαν να επιταχύνουν τις επαναστατικές προεργασίες. Έτσι, οι αναρχικοί βρέθηκαν στην πραγματικότητα απροετοίμαστοι σε μια εκρηκτική στιγμή της ιστορίας, τον Δεκέμβρη του 2008, αλλά και –σε μικρότερο ίσως βαθμό- στη διετία των αντιμνημονιακών διαδηλώσεων και των απεργιακών κινητοποιήσεων κατά τα έτη 2010-2012, αδυνατώντας να διαχειριστούν τη διάχυτη κοινωνική οργή και τη γενικευμένη απαξίωση του πολιτικού συστήματος, ώστε να μετατρέψουν την εξέγερση (Δεκέμβρης 2008) σε κοινωνική επανάσταση, διότι δε διέθεταν ούτε αξιόμαχες και συνεκτικές πολιτικές οργανώσεις, ούτε οριζόντια μαχητικά ταξικά σχήματα (βλ. σωματεία βάσης), αλλά ούτε και κάποιο επαναστατικό πρόγραμμα να αντιπροτείνουν. Αυτές τους οι ανεπάρκειες τούς οδήγησαν να χάσουν δύο σημαντικά ραντεβού της ιστορίας ή σωστότερα να μην μπορέσουν να τα αξιοποιήσουν πλήρως. Όμως, οι αδυναμίες του παρελθόντος αποτιμήθηκαν και εξήχθησαν χρήσιμα συμπεράσματα, ώστε στο επόμενο ιστορικό ραντεβού οι αναρχικοί να είναι περισσότερο έτοιμοι και ικανοί να ανταποκριθούν στα ιστορικά καθήκοντα της επαναστατικής ταξικής πάλης. Με λίγα λόγια, σημαντικό κομμάτι των αναρχικών αναγνώρισε την αναγκαιότητα για τη δημιουργία μιας συνεκτικής αναρχικής πολιτικής οργάνωσης, την αναγκαιότητα για την ομοσπονδιακή οργάνωση των αναρχικών.

Ο καπιταλισμός ανακυκλώνει το πολιτικό του προσωπικό σε μια προσπάθεια να απορροφήσει τους εσωτερικούς κραδασμούς που προκαλούν οι εσωτερικές του αντιφάσεις, οι οποίες κορυφώνονται μέσα από την καπιταλιστική κρίση. Επιχειρεί να αποσπάσει με ανέφελο για την άρχουσα τάξη τρόπο τη συναίνεση της κοινωνικής βάσης προς το κυρίαρχο πολιτικό και οικονομικό καθεστώς και τις αντιλαϊκές πολιτικές που αυτό επιβάλλει. Όλες οι μαριονέτες του αστικού πολιτικού συστήματος βρίσκονται στο παιχνίδι και ανάλογα με τις απαιτήσεις του κεφαλαίου περιμένουν να καθίσουν στον κυβερνητικό θώκο της κρατικής διαχείρισης και να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του ντόπιου και του διεθνούς κεφαλαίου. Μόνο οι αναρχικοί δεν έχουν ρίξει ακόμα τα χαρτιά τους. Και πρέπει να το κάνουν άμεσα, διότι η συντελούμενη εξόντωση της κοινωνικής πλειοψηφίας μέσα από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές δε θα κοπάσει μέχρι να ξελασπώσει την αστική τάξη από το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε για άλλη μία φορά. Δεν αποκλείεται βέβαια και το ενδεχόμενο να μας στραγγαλίσει μια πολεμική σύρραξη τοπικών ή ακόμα και πιο διευρυμένων διαστάσεων, αφού ο πόλεμος αποτελεί πάντοτε μια διαθέσιμη λύση στο συρτάρι του καπιταλισμού, ειδικά για το ξεπέρασμα των κρίσεων, αφού είναι σε θέση να καταστρέψει σταθερό και μεταβλητό κεφάλαιο, να διαμορφώσει καινούριες αγορές με επιχειρηματικές ευκαιρίες υπέρογκης κερδοφορίας, να εκμεταλλευτούν οι καπιταλιστές πρώτες ύλες και εργάτες με εντελώς περιφρονητικούς και εξοντωτικούς όρους, ώστε το κεφάλαιο, εν τέλει, να μπορέσει να ανασυγκροτηθεί και να αναπτυχθεί μετά από μια εκτενή περίοδο καταστροφής, εκκινώντας τον επόμενο κύκλο συσσώρευσης, πατώντας πρώτα πάνω στα πτώματα του διεθνούς προλεταριάτου. Ως τελευταία εφεδρεία του καπιταλισμού στέκει ο φασισμός, ο στρατιωτικοποιημένος νεοφιλελευθερισμός δηλαδή, που αποδέχεται τον ρατσισμό ως κοινωνικό νόμο. Ακόμα δεν έχει αναδειχθεί σε ρόλο κεντρικού πολιτικού διαχειριστή, με ελάχιστες μόνο εξαιρέσεις (π.χ. Ουκρανία). Το κεφάλαιο του αναθέτει προς το παρόν πιο επικουρικούς και περιφερειακούς ρόλους, καθότι το εργατικό κίνημα βρίσκεται σε καθοδική πορεία σε διεθνή κλίμακα. Τέλος, όσον αφορά τις επαναστατικές προτάσεις που περικλείονται στην εξουσιαστική οικογένεια, υπάρχει ένα ευρύ φάσμα της επαναστατικής αριστεράς. Κόμματα πρωτοπορίας, με μακροπρόθεσμο στόχο την πολιτική επανάσταση, τη σύσταση ενός συγκεντρωτικού κράτους και την όρθωση ενός κρατικού καπιταλισμού υπό την ηγεσία μιας ανερχόμενης γραφειοκρατίας «επαγγελματιών» επαναστατών, η οποία θα αποκαθηλώσει την αστική τάξη από το θρόνο της, απλώς για να γίνει η επόμενη προνομιούχα τάξη, μέσα από τον καθαγιασμό των μέσων για την επίτευξη του τελικού σκοπού και την αποδοχή ενός εκχυδαϊσμένου υλισμού, άμεσα συνυφασμένου με την αντίληψη περί γραμμικής εξέλιξης της ιστορίας. Έτσι, ο σοσιαλισμός, ιδωμένος από τη σκοπιά των λενινιστών, λογαριάζεται ως το ενδιάμεσο στάδιο της υποτιθέμενα γραμμικής πορείας προς τον κομμουνισμό.

Η αποδιοργάνωση συνεχίζει, όμως, να ταλανίζει το αναρχικό κίνημα μέχρι σήμερα. Σημαντικές ευθύνες για αυτήν την κατάσταση μπορούν να αποδοθούν στην προβληματική θεώρηση που συνεχίζουν να έχουν πολλοί αναρχικοί σχετικά με το άτομο και το αυτεξούσιό του, αποστρεφόμενοι εν τέλει την οργάνωση, διότι τάσσονται κατά της υπευθυνότητας, της πειθαρχίας, αλλά και κατά του επαναστατικού προγράμματος, θεωρώντας πως αυτά τα σημεία αποτελούν προαγγέλους του μπολσεβικισμού. Αρκετοί αναρχικοί κομμουνιστές περιέγραψαν αυτό το φαινόμενο ως τη λογική του ανεύθυνου ατομικισμού.

Ο αναρχισμός δεν είναι ένα ιδεαλιστικό πολιτικό ρεύμα, δεν είναι κάποια αφηρημένη ιδέα, ούτε αποσκοπεί σε μια φανταστική ουτοπία. Είναι ένα κίνημα γεννημένο από τις αναγκαιότητες της υλικής πραγματικότητας που βιώνουν οι από τα κάτω. Ένα κίνημα που έχει τις ρίζες του στην εργατική τάξη, τις δυνάμεις της οποίας καλείται να οργανώσει, ως μέρος της, ώστε το ίδιο το προλεταριάτο να «εισβάλλει» στην ιστορία και να αυτοκαταργηθεί ως εκμεταλλευόμενη τάξη, καταλύοντας εν τέλει την ταξική διαστρωμάτωση και τον κρατικό δεσποτισμό, για να ανοίξει τον δρόμο για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, την εργατική αυτοδιαχείριση και την κοινοτική αυτοδιεύθυνση.

Η ομοσπονδιακή οργάνωση συνιστά μια πρόταση επίλυσης του προβλήματος του κατακερματισμού και της αποδιοργάνωσης των αναρχικών. Η αναρχική ομοσπονδία πρέπει να αναλάβει να εξωτερικεύσει το δυνατό χαρτί του αναρχισμού, το δημιουργικό του πλαίσιο, το κομμουνιστικό του πρόταγμα, επιδιώκοντας τη σύνταξη ενός επαναστατικού προγράμματος που θα είναι ικανό να απαντήσει σε βασικά ερωτήματα όλου του φάσματος της καθημερινής ζωής και των ανθρώπινων υλικών αναγκών, σχηματοποιώντας, έτσι, με απτό και κατανοητό τρόπο την οργανωτική δομή της ελευθεριακής κομμουνιστικής κοινωνίας, έστω και προσεγγιστικά, αφού κανείς δεν μπορεί να σταθμίσει, ειδικά εκ των προτέρων, όλες τις συνθήκες που ενδέχεται να προκύψουν. Η συνοχή της οργάνωσης συνάδει με την αποτελεσματικότητά της. Αυτό σημαίνει πως η αυξημένη συνοχή της οργάνωσης μπορεί να συμβάλλει στην αποτελεσματικότερη διάδοση των αναρχικών προταγμάτων στην κοινωνία.

Κάθε προσπάθεια συγκρότησης αναρχικής ομοσπονδίας, με σαφή και ομοιογενή πολιτικό προσανατολισμό, συμβουλεύεται αναπόφευκτα την πλατφορμιστική παράδοση, η οποία στην πραγματικότητα αποτελεί την εξέλιξη της οργανωτικής σκέψης και πράξης του Μιχαήλ Μπακούνιν. Ειδικότερα, η αναρχική ομοσπονδία πρέπει να διαρθρώνεται πάνω στις εξής θεμελιώδεις αρχές:

Α) Θεωρητική Ενότητα: Η αναρχική ομοσπονδία πρέπει να συγκροτείται στη βάση κοινά συμφωνημένων θεωρητικών αρχών, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη χάραξη της τακτικής και της στρατηγικής της οργάνωσης. Η θεωρία, λοιπόν, αποτελεί τον κατευθυντήριο μοχλό της δραστηριότητας της οργάνωσης, γι’ αυτό και είναι απαραίτητη η συνεκτικότητά της και η αποδοχή της από τα μέλη της οργάνωσης. Η θεωρία είναι η αρχή των πάντων για την αναρχική ομοσπονδία, καθώς είναι αυτή που διαφυλάττει τη σύνδεση μέσων και σκοπών. Οι κοινώς αποδεκτές θεωρητικές αρχές, ανταποκρινόμενες στις ανάγκες της εργατικής τάξης, θα αποτελέσουν το υλικό για τη σύνταξη του επαναστατικού προγράμματος για τη μετάβαση στην ακρατική και αταξική κοινωνία του ελευθεριακού κομμουνισμού. Γι’ αυτόν τον λόγο, η ειδική αναρχική οργάνωση, η αναρχική ομοσπονδία πρέπει να συγκροτείται στη βάση των αρχών του αναρχικού κομμουνισμού.

Β) Τακτική Ενότητα: Η τακτική ενότητα είναι κομβικής σημασίας για την ενοποίηση των δράσεων της αναρχικής ομοσπονδίας, ώστε να μην αναπτύσσονται αντιπαραβαλλόμενες τακτικές, οι οποίες μπορούν να ζημιώσουν την προπαγάνδιση του αναρχικού προτάγματος, προκαλώντας σύγχυση στην κοινωνική βάση. Οι τακτικές οφείλουν να εκπορεύονται από τις θεωρητικές αρχές. Πάντως, δεν είναι σε καμία περίπτωση αμετάβλητες, καθώς οι υπάρχουσες συνθήκες μπορεί να αλλάζουν τόσο μέσα στο χρόνο όσο και ανά τόπους. Συνεπώς, μπορεί να υπάρχει μια σχετική ελαστικότητα αναφορικά με την τακτική ενότητα, χωρίς ωστόσο να υπάρχει παραγνώριση της γενικής θεώρησης της οργάνωσης και του συνολικού πλαισίου σχεδιασμού της τακτικής της. Είναι, επίσης, σαφές πως ο τακτικός σχεδιασμός της αναρχικής ομοσπονδίας οφείλει να αναπροσαρμόζεται κατά αντιστοιχία των αλλαγών που ορίζουν οι εκάστοτε συνθήκες διεξαγωγής της κοινωνικής και ταξικής σύγκρουσης.

Γ) Συλλογική Υπευθυνότητα: Αυτό το σημείο είναι το πιο παρεξηγήσιμο για πολλούς αναρχικούς λόγω των αφορμαλιστικών τους καταλοίπων, των αντι-οργανωτικών τους αγκυλώσεων και ιδιαίτερα εξαιτίας της σημαντικής απουσίας υπευθυνότητας και πειθαρχίας που χαρακτηρίζει τουλάχιστον τους αναρχικούς που αντιτίθενται στην οργάνωση. Με τον όρο συλλογική υπευθυνότητα ορίζεται η ευθύνη της ομοσπονδίας ως συλλογικού σώματος για την πολιτική και επαναστατική δραστηριότητα κάθε μέλους της. Αντίστοιχα, κάθε μέλος της ομοσπονδίας είναι υπεύθυνο για την πολιτική και επαναστατική δραστηριότητα της ομοσπονδίας. Υπάρχει, δηλαδή, μια αμφίδρομη σχέση υπευθυνότητας μεταξύ του συνόλου και του μέλους της ομοσπονδίας, διασφαλίζοντας, έτσι, την εύρυθμη λειτουργία της οργάνωσης, αλλά και την προώθηση των δραστηριοτήτων της, με σκοπό η δράση της να έχει συνέπεια και συνέχεια στο χρόνο. Η αρχή της συλλογικής υπευθυνότητας παρέχει απαντήσεις στο φλέγον ζήτημα της πειθαρχίας των αναρχικών, που τρομάζει τόσο πολύ τους αναρχικούς ατομικιστές, διότι λαμβάνεται εσφαλμένα ως η αρχή του μπολσεβικισμού. Μέσω της συλλογικής υπευθυνότητας, αναπόσπαστο στοιχείο της οποίας είναι και η υπευθυνότητα των μελών της οργάνωσης, διαμορφώνεται η επαναστατική αυτοπειθαρχία. Πρόκειται για την εθελούσια πειθαρχία των οργανωμένων αναρχικών, οι οποίοι αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως οργανικό κομμάτι των οργανώσεων στις οποίες συμμετέχουν. Δε μιλάμε, λοιπόν, για μια πειθαρχία η οποία επιβάλλεται εξωτερικά από κάποιο ηγετικό σώμα, ούτε για μια πειθαρχία που προσομοιάζει στη λειτουργία του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Βασική αρχή των αναρχικών είναι η εθελοντική οργάνωση, η ελεύθερη ένωση και η ελεύθερη αποχώρηση. Η παρουσία διαφωνιών δεν εξαναγκάζει σε καμία περίπτωση τους διαφωνούντες να εφαρμόσουν μια απόφαση, αρκεί οι κινήσεις στις οποίες επιλέξουν τυχόν να προβούν να μην υποσκάπτουν τις συλλογικές αποφάσεις της οργάνωσης, δρώντας αντιπαραθετικά προς αυτήν.

Δ) Φεντεραλισμός: Η αναρχική οργάνωση πρέπει να λάβει τη μορφή ομοσπονδίας. Η φεντεραλιστική δομή εξυπηρετεί τον συντονισμό των αναρχικών ομάδων, τη μεταξύ τους επικοινωνία και συνεργασία στη βάση κοινών θεωρητικών αρχών, τακτικών και στρατηγικών. Αυτή η δευτεροβάθμια μορφή αναρχικής οργάνωσης μπορεί να απεμπλέξει τους αναρχικούς από τους περιορισμούς που τους επιβάλλει η τοπικά οριοθετημένη δράση τους, υφαίνοντας ένα γεωγραφικά εξαπλωμένο πλέγμα δράσεων, το οποίο θα προωθεί συστηματικά έναν κοινό σκοπό. Για την επιτυχία της κοινωνικής επανάστασης είναι απαραίτητη προϋπόθεση η ευρεία αναρχική παρουσία σε διαφορετικές περιοχές, ώστε οι κατά τόπους επαναστατικές δράσεις να ενωθούν σε ένα ενιαίο πλαίσιο. Επιπλέον, η προπαγανδιστική ισχύς του αναρχικού προτάγματος και του επαναστατικού προγράμματος συνακόλουθα, διευκολύνεται σίγουρα από τον συντονισμό των αναρχικών σε μία ομοσπονδιακή οργάνωση, η οποία θα αναλάβει να κοινωνήσει την αναρχική αντιπρόταση ως ένα διακριτό συλλογικό σώμα, το οποίο θα μπορέσει να καταστεί με αυτόν τον τρόπο περισσότερο αναγνωρίσιμο από τις υποτελείς μάζες. Η φεντεραλιστική οργάνωση μπορεί να βοηθήσει τις επιμέρους αναρχικές ομάδες να ωριμάσουν και να ζυμωθούν πολιτικά, αλλά και να αναβαθμίσουν ή να διευρύνουν τις δραστηριότητές τους αξιοποιώντας τους κοινούς θεωρητικούς, αλλά και υλικούς πόρους, που αποτελούν συλλογικό κτήμα της ομοσπονδίας. Οι αναρχικοί απορρίπτουν λόγω αρχής τον κομματικό συγκεντρωτισμό, διότι καταστρατηγεί την ανεξαρτησία και την πρωτοβουλία των ατόμων και των ομάδων, διαμορφώνοντας σχέσεις ιεραρχίας και εξουσίας στο εσωτερικό της οργάνωσης. Γι’ αυτό, προτιμούν την οριζοντιότητα και την αυτοοργάνωση της ομοσπονδιακής δομής.

Μπορούμε να αντλήσουμε χρήσιμα στοιχεία για την οργανωτική στρατηγική των αναρχικών από την πλατφορμιστική παράδοση, αλλά και από τον εσπεσιφισμό, που αποτελεί μια πλατφορμιστική τάση που έχει ιδιαίτερη απήχηση στις αναρχικές ομοσπονδίες της Λατινικής Αμερικής. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του εσπεσιφισμού είναι η τακτική της «κοινωνικής εισχώρησης», η οποία ορίζει τη συμμετοχή των αναρχικών οργανώσεων σε λαϊκά κινήματα (αλλά και τη δημιουργία τέτοιων κινημάτων), έχοντας έναν διττό στόχο. Πρώτο και κύριο, τη συμμετοχή και την όξυνση των μαζικών αγώνων και σε δεύτερο, αλλά εξίσου σημαντικό, βαθμό τη ριζοσπαστικοποίηση του αγωνιζόμενου υποκειμένου, την προώθηση της οριζοντιότητας των αγώνων και την προπαγάνδιση του επαναστατικού προγράμματος των αναρχικών κομμουνιστών και της αντίστοιχης στρατηγικής τους στους μαζικούς αγώνες.

Παρόλα αυτά, μπορούν να εντοπιστούν ορισμένες σημαντικές διαφωνίες με τον κλασικό πλατφορμισμό. Διαφωνίες αναφορικά με την ύπαρξη τοπικών γραμματειών που αναλαμβάνουν τη θεωρητική και τακτική καθοδήγηση των μελών της οργάνωσης, καθώς, έτσι, σχηματίζεται ένα ηγετικό κλιμάκιο στο εσωτερικό της οργάνωσης, παρά το γεγονός ότι αυτό αναλαμβάνει να εφαρμόσει τις συλλογικές αποφάσεις του συνεδρίου της ομοσπονδίας, διατελώντας, έτσι, έναν υποτιθέμενα διαχειριστικό και τεχνικό ρόλο. Οι περισσότεροι αναρχικοί κομμουνιστές, σήμερα, δε συμφωνούν με το πλειοψηφικό μοντέλο λήψης αποφάσεων των πλατφορμιστών, διότι θεωρούν την ψηφοφορία ως έσχατη λύση για τη λήψη αποφάσεων των αναρχικών, δίνοντας σαφή προτεραιότητα στην ομοφωνία και τη σύνθεση των απόψεων και όταν αυτό δεν είναι εφικτό, στη συναίνεση. Επιπλέον, η αυτοδιάλυση των επιμέρους ομάδων και ο μετασχηματισμός τους σε τοπικές οργανώσεις της πλατφορμιστικής ομοσπονδίας, πρόκειται να προκαλέσει καταστροφικές συνέπειες, δεδομένης της παραδοσιακής δομής των αναρχικών ομάδων στον ελλαδικό χώρο, οι οποίες έχουν τη μορφή συλλογικοτήτων. Μια τέτοια κίνηση δε θα επέτρεπε κανένα πισωγύρισμα σε μια ενδεχόμενη διάλυση ή διάσπαση της ομοσπονδίας. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως η δημιουργία μιας ομοσπονδίας αναρχικών είναι πάντα ένα πείραμα. Τέλος, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, είναι εύλογα εκφρασμένος ο προβληματισμός πως η τακτική ενότητα θα πρέπει να έχει ορισμένες δικλείδες ελαστικότητας, δεδομένης της ποικιλομορφίας των συνθηκών, αλλά και του συσχετισμού δυνάμεων, που αφορούν κάθε τόπο ξεχωριστά. Γι’ αυτό, άλλωστε, προκρίνεται η αυτονομία και η πρωτοβουλία δράσεων των τοπικών περιφερειών της ομοσπονδίας, με βασική προϋπόθεση όμως τον σεβασμό των αρχών και της λειτουργίας της ίδιας της οργάνωσης.

Όσον αφορά την ομοσπονδιακή οργάνωση των αναρχικών, στον αντίποδα του πλατφορμισμού στέκει η σύνθεση. Οι ομοσπονδίες σύνθεσης διατηρούν, όμως, αρκετά αφορμαλιστικά κατάλοιπα, καθώς συγκροτούνται με χαλαρούς οργανωτικούς δεσμούς προσπαθώντας να ενώσουν τους αναρχικούς όλων των τάσεων σε μία ομοσπονδιακή οργάνωση, επιδιώκοντας να διαφυλάξουν την αυτονομία και την πρωτοβουλία των ατόμων και των διαφορετικών τάσεων. Οι υποστηρικτές της σύνθεσης διατείνονται πως υπάρχει εγκυρότητα σε κάθε αναρχική σχολή σκέψης, γι’ αυτό και οι αναρχικοί πρέπει να εξετάσουν όλες τις διαφορετικές τάσεις του αναρχισμού και να τις αποδεχτούν. Αυτό σημαίνει πως μια ομοσπονδία σύνθεσης θα έχει ελαχιστοποιημένες συμφωνίες, όπου είναι δυνατόν να βρεθούν κοινοί τόποι τόσο στις θεωρητικές αρχές, όσο και στον τακτικό και στρατηγικό σχεδιασμό της οργάνωσης, αγνοώντας τα σημεία διαφοροποίησης. Επίσης, οι συνθετιστές απορρίπτουν την ανάγκη για την κατάρτιση ενός οργανωτικού αναρχικού προγράμματος, το οποίο θα είναι βασισμένο σε ξεκάθαρες θέσεις, προς χάριν της αναρχικής ενότητας και της αποδοχής της πολυτασικότητας. Το μοντέλο λειτουργίας των ομοσπονδιών σύνθεσης προβλέπει είτε την ελεύθερη δραστηριότητα κάθε ξεχωριστής τάσης στο εσωτερικό της οργάνωσης είτε τη μίνιμουμ σύνθεση των απόψεων των διαφορετικών τάσεων της ομοσπονδίας με σκοπό τη σύνταξη μιας συνθετικής πλατφόρμας, η οποία θα είναι αποδεκτή από το σύνολο των αναρχικών τάσεων.

Λόγω του ετερογενούς της χαρακτήρα μια ομοσπονδία σύνθεσης είναι αναγκασμένη να σχεδιάζει τις πολιτικές κινήσεις της μόνο στο επίπεδο της άρνησης και της στείρας αντιπαράθεσης στον καπιταλισμό και τον κρατισμό, χωρίς να αντιπροτείνει εναργώς μια εναλλακτική μορφή κοινωνικής οργάνωσης. Η ενότητα που επικαλούνται οι συνθετιστές είναι στην πραγματικότητα πλασματική, καθώς οι διαφορετικές θεωρητικές αντιλήψεις, αλλά και οι αποκλίνουσες τακτικές και στρατηγικές προσεγγίσεις των διαφορετικών τάσεων αναπαράγουν εν τέλει τις επιμέρους διαφωνίες σε κεντρικό επίπεδο. Όσον αφορά τη θεωρία, οι διαφορετικές προσεγγίσεις σε μια ομοσπονδία σύνθεσης μπορούν να τη μετατρέψουν σε έναν φιλοσοφικό όμιλο ιδεολογικών αντιπαραθέσεων μεταξύ των διαφόρων τάσεων. Σχετικά με τη στρατηγική, η απουσία ενός κοινού σχεδιασμού συνεπάγεται πως ο καθένας μπορεί να πράττει όπως επιθυμεί, καθώς οι αποφάσεις της οργάνωσης δεν έχουν κάποια ιδιαίτερα δεσμευτική ισχύ. Στη χειρότερη περίπτωση, μάλιστα, οι τακτικοί και στρατηγικοί σχεδιασμοί των διαφορετικών τάσεων της ομοσπονδίας σύνθεσης μπορεί να αλληλοσυγκρούονται εάν είναι αντιπαραθετικοί μεταξύ τους. Μια τέτοια οργάνωση θα ήταν εξαιρετικά ευάλωτη στις διασπάσεις και θα είχε μικρό βαθμό επιρροής, λόγω της εσωτερικής της ανομοιογένειας, καταλήγοντας πολλές φορές να λειτουργεί μηχανιστικά, γεγονός που οδηγεί στην αποσύνθεση.

Αρκετά κοντά στη λογική της σύνθεσης -αν και δεν αφορά την ομοσπονδιακή οργάνωση των αναρχικών- βρίσκεται το πολιτικό πλαίσιο των αναρχικών χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς, οι οποίοι καλούν σε ενότητα των αναρχικών στο παρόν, αποφεύγοντας τη σύνταξη ενός επαναστατικού προγράμματος που θα επεξεργαστεί, μεταξύ άλλων, κρίσιμα οργανωτικά ζητήματα της μετεπαναστατικής κοινωνίας, όπως η οργάνωση της παραγωγής και της διανομής για παράδειγμα. Η έλλειψη ενός επαναστατικού οργανωτικού προγράμματος οδηγεί αναπόφευκτα στο επιπόλαιο μοντέλο του σχήματος «βλέπουμε και πράττουμε» ή «θα τα βρούμε στην πορεία», αποδυναμώνοντας, έτσι, την επαναστατική προοπτική, κλονίζοντας ενώπιον των αναγκών των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων την απτότητα της αναρχικής δημιουργίας και τη δυνατότητα της υλικής πραγμάτωσης του ελευθεριακού κομμουνισμού.

Ανακεφαλαιώνοντας

Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, οι αναρχικοί οφείλουν να ξεπεράσουν τους σκοπέλους της αποδιοργάνωσης και του αφορμαλισμού. Υπάρχει ένας ολόκληρος πλούτος οργανωτικών παραδόσεων προς αξιοποίηση, στοιχεία του οποίου μπορούμε να προσαρμόσουμε στις τωρινές συνθήκες διεξαγωγής της κοινωνικής και ταξικής σύγκρουσης. Για να δημιουργήσουμε αξιώσεις για έναν συνολικό επαναστατικό και ελευθεριακό κοινωνικό μετασχηματισμό θα πρέπει αρχικά να αναβαθμίσουμε την πολιτική μας συγκρότηση και να ενισχύσουμε με όλες μας τις δυνάμεις τους ταξικούς σχηματισμούς των εργατών και τα κοινωνικά αντικαπιταλιστικά μέτωπα.

Για να έχει κοινωνική απήχηση σήμερα ο αναρχισμός, αλλά και πρακτικά αποτελέσματα αναφορικά με την οργάνωση και τους αγώνες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, είναι αναγκαίο να τοποθετηθεί εκ νέου και με εναργή τρόπο στις υλιστικές βάσεις του κλασικού κοινωνικού αναρχισμού και της ταξικής πάλης, καθώς και στη στρατηγική οδό του αναρχικού κομμουνισμού. Οι φιλοσοφικές, ατομικιστικές ή υπαρξιστικές και ουμανιστικές τάσεις που εμφανίστηκαν κατά καιρούς στο αναρχικό κίνημα δεν μπορούν να παράσχουν κάποια θεμελιώδη χειραφετική κατεύθυνση για την εργατική τάξη, είτε διότι προσεγγίζουν τον αναρχισμό εκκινώντας από μια ιδεαλιστική αφετηρία και εντάσσοντάς τον μέσα στα πλαίσια ενός εξωκοινωνικού και αμιγώς βιωματικού ατομοκεντρισμού, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον βολονταρισμό χωρίς, όμως, να τον συναρτούν με την ταξική θέση των καταπιεσμένων, είτε επειδή η καθολικότητα των ανθρωπιστικών αρχών που διακηρύττουν φτάνει στο σημείο των διαταξικών συμβιβασμών και της μερικής ή συνολικής απαξίωσης της ταξικής πάλης.

Ήδη από τον Μιχαήλ Μπακούνιν, η οργάνωση της πλατειάς μάζας των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων και η ώθησή αυτής της μαζικής και συλλογικής δύναμης από μια συνειδητή μειοψηφία επαναστατών προς την κοινωνική επανάσταση για την κατάργηση του κράτους και των καπιταλιστικών σχέσεων εκμετάλλευσης, τέθηκαν ως οι δύο κεντρικοί άξονες του αναρχισμού. Η μειοψηφία αυτή των αναρχικών αγωνιστών δεν αποσκοπεί ούτε να ελέγξει ή να ποδηγετήσει τους αγώνες και τους οργανισμούς πάλης των υποτελών στρωμάτων, ούτε έχει ως στρατηγικό στόχο την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας. Επομένως, ούτε υποκαθιστά τις μάζες όπως θα έπρατταν οι μπλανκιστές, ούτε κυριαρχεί επί αυτών όπως οι λενινιστές. Οι αναρχικοί προσπαθούν να δράσουν καταλυτικά, μέσω των πολιτικών οργανώσεων τους, στους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες, παρακινώντας τις προλεταριακές μάζες στην αυτοοργάνωση και την άμεση δράση, με τελικό στόχο την αυτοχειραφέτησή τους. Στόχος της ειδικής πολιτικής οργάνωσης των αναρχικών δεν είναι να κάνει το σύνολο του μαζικού κινήματος να αυτοχαρακτηρίζεται ως αναρχικό, αλλά να μεριμνά για τον ελευθεριακό προσανατολισμό των ταξικών και κοινωνικών αγώνων, καθώς και να επιστήσει στις μάζες τις χειραφετικές προοπτικές που ενέχει η συλλογική τους δύναμη μέσα από την αυτοοργάνωση.

Η ιστορική εμπειρία μας έχει δείξει πως ο αυθορμητισμός των μαζών είναι ικανός να γεννήσει εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Ωστόσο, ο αυθορμητισμός από μόνος του δεν αρκεί για την επιτυχή πλήρωση ενός κοινωνικού μετασχηματισμού, γι’ αυτό και όσα εξεγερτικά γεγονότα βασίστηκαν αμιγώς στον παράγοντα του αυθορμητισμού δεν μπόρεσαν να υπερβούν τον εφήμερο χαρακτήρα τους, ούτε να προχωρήσουν αρκετά το δημιουργικό σκέλος της επανάστασης. Τα κενά του αυθορμητισμού και του εξεγερτικού ενθουσιασμού καλείται να συμπληρώσει η οργανωμένη παρέμβαση της ειδικής αναρχικής οργάνωσης, μέσα από τη δράση της στους κόλπους των μαζικών κινημάτων, την καρτερικότητα της, την προσεκτική εξέταση των αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών, αλλά και των συσχετισμών δυνάμεων στη μαινόμενη ταξική πάλη, συγκεντρώνοντας τις προσπάθειές της στην καλλιέργεια της ταξικής συνείδησης και της αυτοοργάνωσης των μαζών, προωθώντας αδιάκοπα την υπόθεση του αναρχικού κομμουνισμού μέσα από ένα συνεκτικό πρόγραμμα δημιουργικής καταστροφής. Η οργανωμένη μειοψηφία των αναρχικών κομμουνιστών οφείλει να επαγρυπνεί διαρκώς και να είναι συνεχώς δρώσα τόσο στο επίπεδο της προπαγάνδας, της αγκιτάτσιας και της οργάνωσης της εργατικής τάξης με οριζόντιο και ακηδεμόνευτο τρόπο, όσο και στο πεδίο της αντεπίθεσης ενάντια στη βαρβαρότητα του κράτους και του κεφαλαίου διαμέσου της πολιτικά ζυγισμένης χρήσης της ταξικής αντι-βίας.

Αν μπορούμε να θέσουμε μια κρίσιμη προϋπόθεση και αιχμή για τον αγώνα των αναρχικών σήμερα, αυτή είναι η αξιοποίηση της στρατηγικής του οργανωτικού δυισμού. Ειδικότερα, κάθε αναρχικός που αναγνωρίζει την αναγκαιότητα της όξυνσης της ταξικής πάλης και αγωνίζεται για την κοινωνική απελευθέρωση των υποτελών στρωμάτων, οφείλει να οργανωθεί σε ταξικά σωματεία στους χώρους εργασίας του, να συγκροτήσει και να συμμετάσχει σε ταξικούς σχηματισμούς και αντίστοιχες πρωτοβουλίες (π.χ. οικονομικές ενώσεις ανέργων, φοιτητικά και μαθητικά συνδικαλιστικά σχήματα), όπως και να παλέψει μέσα από τις γραμμές κοινωνικών κινημάτων (π.χ. κοινωνικά κινήματα ενάντια στην οικολογική καταστροφή, υπεράσπισης της στέγασης και άλλων κοινωνικών αγαθών, αλληλεγγύης στους μετανάστες κ.α.). Ταυτόχρονα, να οργανωθεί επί της πολιτικής βάσης, με σκοπό την απαραίτητη σύνδεση των άμεσων υλικών αναγκών με τις ιστορικές ανάγκες και στόχους του προλεταριάτου, στην κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης, της αναρχίας και του κομμουνισμού. Η έκκληση στην κοινωνική βάση να πυκνώσει τις γραμμές του επαναστατικού ταξικού αγώνα και η ευρεία προπαγάνδιση του προτάγματος του ελευθεριακού κομμουνισμού μέσα από ένα όσο το δυνατόν πιο σαφές και κατανοητό επαναστατικό πρόγραμμα, που να απηχεί τις ανάγκες και τις επιθυμίες της εργατικής τάξης λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες διεξαγωγής της ταξικής πάλης, πρέπει να είναι το επιστέγασμα των οργανωτικών μας προσπαθειών ως αναρχικών κομμουνιστών του μαζικού ταξικού κινήματος.

Σημειώσεις:

[1] Νέστορ Μάχνο, Πιοτρ Αρσίνοφ, Ίντα Μετ, Βαλέφσκυ, Λίνσκυ, “Η Οργανωτική Πλατφόρμα των Ελευθεριακών Κομμουνιστών, Ένα προσχέδιο για τη Γενική Ένωση Αναρχικών”, εκδ. Άρδην, 2004, σελ. 95

[2] Ντιέλο Τρούντα (Εργατική Υπόθεση): Αναρχοκομμουνιστική επιθεώρηση, η οποία εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1925 από ομάδα Ρώσων και Ουκρανών αναρχικών, εξόριστων στη Γαλλία. Η επιθεώρηση έφερε το ίδιο όνομα με την ομώνυμη πολιτική ομάδα των εξόριστων αυτών αναρχικών. Το 1926 δημοσιεύθηκε στη συγκεκριμένη επιθεώρηση η “Οργανωτική Πλατφόρμα της Γενικής Ένωσης Αναρχικών”, η οποία εισήγαγε επισήμως την αναρχική τάση του πλατφορμισμού.

[3] Η κοινωνική επανάσταση δεν είναι μια στατική διαδικασία που σηματοδοτείται απλώς από την ένοπλη αντιπαράθεση με τις δυνάμεις της κυριαρχίας, αλλά αποτελεί μια συνεχή διαδικασία ριζικού μετασχηματισμού του συνόλου της κοινωνίας προς αναζήτηση της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης για το κοινωνικό σύνολο και την ικανοποίηση των αναγκών του.

Βιβλιογραφία:

-Νέστορ Μάχνο, Πιοτρ Αρσίνοφ, Ίντα Μετ, Βαλέφσκυ, Λίνσκυ, “Η Οργανωτική Πλατφόρμα των Ελευθεριακών Κομμουνιστών, Ένα προσχέδιο για τη Γενική Ένωση Αναρχικών”, εκδ. Άρδην, 2004

-Georges Fontenis, “Μανιφέστο του ελευθεριακού κομμουνισμού”, εκδ. Πρωτοβουλία Αναρχικών Κόσμος, 2012

-Γιόχαν Μοστ, “Η ελεύθερη κοινωνία – Μια πραγματεία για τις αρχές και την τακτική των κομμουνιστών αναρχικών (1884)”, εκδ. Ελευθεριακό Ιστορικό Αρχείο, 2016

-Τζαίημς Γκυγιώμ, “Ιδέες πάνω στην κοινωνική οργάνωση”, εκδ. Ελευθεριακό Ιστορικό Αρχείο, 2015

-Αλεξάντερ Μπέρκμαν, “Το αλφαβητάρι του αναρχισμού”, εκδ. Κατσάνος, 1983

-Γιώργος Μεριζιώτης, “Το ζήτημα της οργάνωσης”, 2η έκδοση, εκδ. Πρωτοβουλία Αναρχικών Κόσμος, 2011

-Γιώργος Μεριζιώτης, “Αρχές, στόχοι, θέσεις. Εγχειρίδιο ιστορικότητας, λόγου και δράσης. Σύνοψη του κοινωνικού αναρχισμού.”, εκδ. Πρωτοβουλία Αναρχικών Κόσμος, 2009

-Γιώργος Μεριζιώτης, “Οργάνωση και αγώνας για την αναρχία”, εκδ. Πρωτοβουλία Αναρχικών Κόσμος, 2009

-Anarchist Federation, “Πέρα από την αντίσταση: Ένα επαναστατικό μανιφέστο για τη νέα χιλιετία”, μτφρ. Αναρχική Συλλογικότητα Καθ’ Οδόν, εκδ. Αναρχική Συλλογικότητα Καθ’ Οδόν

-Lucien van der Walt, Michael Schmidt, “Black Flame: The Revolutionary Class Politics of Anarchism and Syndicalism (Counter–Power vol. 1)”, εκδ. AK Press, 2009

-Scott Nappalos, “Towards theory of political organization for our time”, εκδ. Zabalaza Books

-Karl Blythe, “Notes on anarchist organization & our revolutionary program”, εκδ. Zabalaza Books

-Federação Anarquista do Rio de Janeiro, “Social Anarchism and Organization”, μτφρ. Jonathan Payn, εκδ. Zabalaza Books

-Federação Anarquista do Rio de Janeiro, “Concentric Circles, The Especifista Concept of Concentric Circles in Anarchist Organization”, μτφρ. Jonathan Payn, εκδ. Zabalaza Books

-Collective Action, “Specifism Explained: The Social and Political Level, Organisational Dualism and the Anarchist Organisation”, εκδ. Zabalaza Books

-Federazione dei Comunisti Anarchici, “Comunisti Anarchici: Una questione di classe”, υπό έκδοση από τις Ελευθεριακές Εκδόσεις Κουρσάλ

Σύνδεσμοι στο διαδίκτυο:

https://agitproplibcom.noblogs.org

https://agitproplibcom.noblogs.org/?p=133

https://agitproplibcom.noblogs.org/?p=152

http://www.nestormakhno.info/greek/index.htm

http://www.nestormakhno.info/greek/shantz-lilley.htm

http://www.fdca.it/fdcaen/index.htm

http://fdca-ellinika.blogspot.com/

https://inmediasres.espivblogs.net/especifismo/

http://halastor.blogspot.com/2014/02/blog-post_11.html

-http://www.anarkismo.net/article/28871?author_name=FAR&

https://www.provo.gr/epanastatiko-anarxismo-kai-politika-kommata

-https://ngnm.vrahokipos.net/index.php/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CF%89%CE%BD/%CE%B1%CE%BD%...49-40

https://ngnm.vrahokipos.net/index.php/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CF%89%CE%BD/%CF%80%CE%B1%...5-1-2

https://ngnm.vrahokipos.net/index.php/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CF%89%CE%BD/%CF%80%CE%B1%...6-2-2

-https://ngnm.vrahokipos.net/index.php/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CF%89%CE%BD/%CE%B1%CE%BD%...cazas

-https://ngnm.vrahokipos.net/index.php/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CF%89%CE%BD/%CE%B1%CE%BD%...e-fau

-http://www.vrahokipos.net/old/theory/thrall.htm

-http://www.vrahokipos.net/old/theory/chile.htm

-http://www.vrahokipos.net/old/theory/fdca.htm

https://anarchistplatform.wordpress.com

https://libcom.org/thought/anarchist-communism-an-introduction

http://libcom.org/thought/platformism-an-introduction

https://libcom.org/blog/specifism-explained-social-political-level-organisational-dualism-anarchist-organisation-09

https://libcom.org/library/specific-anarchist-group-wild-rose-collective

https://libcom.org/library/fighting-future-necessity-possibility-national-political-organization-our-time

https://libcom.org/library/practical-platformism-revolutionary-cadre-organisation

https://libcom.org/library/question-neoplatformism-critiques-mystifications-solutions-roi-ferreiro

http://blackrosefed.org/role-of-the-revolutionary-organization

https://zabalaza.net/2010/11/28/the-role-of-the-revolutionary-organisation-in-the-class-struggle-zacf

Διαδικτυακό οπτικοακουστικό υλικό:

-https://www.youtube.com/watch?v=mnbnG2XK8OU

-https://www.youtube.com/watch?v=VIIHGGuslcM

-https://www.youtube.com/watch?v=Hi3PAggzomU

-https://www.youtube.com/watch?v=iKatZOxYLQk

*Αναδημοσίευση από εδώ: https://www.alerta.gr/archives/24914?fbclid=IwAR19LExPUZNYxw6Eo_PDaRvMprzFdHbCUJqehQOK-HubrnDDpr_k_Yqd0XU

venezuela / colombia / miscellaneous / opinión / análisis Saturday April 09, 2022 06:36 byViaLibre

En el presente escrito se desarrolla una análisis de la coyuntura socio política de Colombia para 2022 desde la perspectiva del Grupo Libertario Vía Libre. Para tal fin, se esbozan en primer lugar algunas tendencias generales en materia de salud pública, economía y movimientos de población, para continuar en segundo termino con las características socio políticas que incluyen criterios como la gestión del gobierno nacional, la situación electoral, el conflicto armado y las violaciones de derechos humanos. Finalmente y en tercer lugar, abordamos los movimientos populares, con los movimientos sociales generales, así como obreros, campesinos, indígenas, estudiantiles, cívicos, de mujeres y disidencias sexuales, ambientales y de otros sectores sociales.

Análisis de coyuntura de Colombia para 2022

En el presente escrito se desarrolla una análisis de la coyuntura socio política de Colombia para 2022 desde la perspectiva del Grupo Libertario Vía Libre. Para tal fin, se esbozan en primer lugar algunas tendencias generales en materia de salud pública, economía y movimientos de población, para continuar en segundo termino con las características socio políticas que incluyen criterios como la gestión del gobierno nacional, la situación electoral, el conflicto armado y las violaciones de derechos humanos. Finalmente y en tercer lugar, abordamos los movimientos populares, con los movimientos sociales generales, así como obreros, campesinos, indígenas, estudiantiles, cívicos, de mujeres y disidencias sexuales, ambientales y de otros sectores sociales.

Tendencias generales
En materia de salud pública, el país siguió fuertemente afectado por la pandemia del COVID-19. Así para finales de 2021, cuando la variante Omicrón empezaba a ser la dominante en el territorio, se registraron 5´157.440 casos acumulados comprobados del nuevo coronavirus según la base de datos de Google, además de la lamentable cifra de 129.942 muertes en total. Esto en un momento en que se transitaba por uno de los puntos mas bajos de una meseta, situación que rápidamente con el inicio de una cuarta ola de de casos, que mantuvo un número alto de contagios aunque menor de muertes.

Las anteriores cifras suponían un indice acumulado hasta el 31 de diciembre de 2.579,65 muertes por millón de habitantes en el país según Datosmacro, así como el promedio 10.754 casos por 100 mil habitantes en los últimos 14 días del año. Al tiempo, se acumulaba la cifra comparativamente baja de 29.564.153 pruebas de coronavirus realizadas según la base de datos de Google.

En materia del impacto del plan nacional de vacunación desarrollados durante algo mas de 300 días, se administraron 64.690.489 vacunas en total en el año, lo que arrojaba 28´323.837 personas completamente vacunadas y 38.353.097 personas con al menos una dosis, además de un número de 3´324.832 personas con dosis de refuerzo según la base de datos de la Universidad John Hopkins. Estos números brutos sin embargo, develaban un porcentaje de vacunación comparativamente bajo a nivel regional, con un 57% de la población completamente vacunada, del 78% con al menos una dosis y del 6.7% con dosis de refuerzo.

Por otra parte en materia económica, el país experimento un crecimiento notorio del 9.7% del Producto Interno Bruto (PIB) según el Ministerio de Hacienda, uno de los porcentajes mas grandes de la región. Esta recuperación, mayor de la esperada, inicio desde febrero de 2021 y tuvo un importante aumento desde abril, cuando se decidió la reapertura económica sin cuidados sanitarios. La misma se explica en gran parte por el aumento del consumo interno de los hogares, así como el crecimiento de rubros como el comercio y la industria.

Al tiempo se registro una inflación comparativamente alta del 5.62% según el Departamento Nacional de Estadística (DANE), que casi el doble de la meta trazada por el Banco central. El que supone el mayor incremento de precios en cinco años, se noto sobre todo en el precio de alimentos y bebidas, que se ajustaron por encima del 17.23%, así como del transporte que subió un 5.69%, rubros cuyos aumentos afectan especialmente a los sectores populares. Adicionalmente, se estimo una inflación para las familias pobres del 6.85% según la misma fuente, un 50% mas alta que la experimentada por las familias ricas en el mismo periodo.

Por otro lado, se registro un desempleo alto del 13.7% y 3.35 millones de persona en el año según el DANE. Este cifra, que representa una ligera disminución frente al año anterior, no desdice de una profunda desigualdad sexual del trabajo, pues los hombres se enfrentaron a un desempleo del 10.6% mientras las mujeres lo hicieron a un 18.1%, mas del doble, según la misma fuente. A nivel regional las mayores concentraciones de desempleados se dieron en las ciudades intermedias de Quibdó, Cúcuta y Riohacha, con porcentajes superiores al 19%, mientras la capital nacional se mantuvo en un 16%.

Así mismo, la pobreza monetaria rondo un estimado del 40% de la población y 21´500.000 de personas según Fedesarrollo, lo que supone una ligera caída frente al pico alcanzado durante la crisis del año pasado. La enorme pobreza, que se agrava sobre todo en las zonas rurales, no se vio muy afectada por las políticas de ampliación de subsidios mínimos focalizados del gobierno, pues el fenómeno se relaciona sobre todo con el alto desempleo, el aumento de la inflación y los bajos salarios.

En otro aspecto, se registro hasta el mes de noviembre de 2021, una enorme deuda externa, que representa 167.859 millones de dólares y el 53.1% del PIB según el Banco de la República, incluido un porcentaje de 31.7% de deuda pública y de 21.3% de deuda privada. Esto represento una mínima reducción frente al año anterior, aunque de hecho esta deuda usuraria, creció fuertemente en la segunda mitad del año por cuenta de nuevos prestamos adquiridos por las autoridades gubernamentales.

En otro indicador, se registro un déficit fiscal del 7.1% del PIB total y el 63.8% del PIB del gobierno nacional central, según el Ministerio de Hacienda, lo que supone una ligera reducción frente al año anterior. La reducción se explica por el un parcial aumento de la recaudación tributaria fruto sobre todo de la reapertura económica, que sin embargo, se ve limitado por el paralelo aumento de los intereses especulativos de las deudas.

Por otro lado parece haber aumentado la brecha en la balanza comercial del Estado, con el registro de un déficit de 6.135 millones de dólares en el cuarto trimestre del año según el Banco de la República, con unas exportaciones concentradas en bienes primarios con 19.972 millones de dólares y unas importaciones concentradas en bienes elaborados de 26.107 millones de dólares según la misma fuente, un balance negativo que casi triplica los registros del año pasado.

En materia de la extracción minero energética, que representa el 45.7% del total de las exportaciones del país en 2021, se registro una producción de 736.356 barriles diarios de petroleo, lo que supone una disminución del 5.7% y el número mas bajo en 13 años, descenso en parte explicado por una combinación de fallas eléctricas y mecánicas con afectaciones por el conflicto armado. En contra vía la producción de gas natural llego a los 10.87 millones de pies cúbicos, un aumento cercano al 2% con la mayor cifra en cinco años. En paralelo se presento un aumento de la producción de carbón con un estimado de 65 millones de toneladas extraídas en el año, así como un aumento bruto del 16% y 10.7 millones de toneladas según la patronal Fenalcarbón, en un sector que se vio beneficiado por el aumento mundial de precios, aunque aún esta lejos de alcanzar los niveles previos a la crisis de 2019.

En materia de las extracción de productos agrícolas que representan el 16.4% de las exportaciones del país en 2021, se produjeron en materia de café, rubro donde el país es tercero a nivel mundial, 12.6 millones de sacos de café verde (del total 12.4 millones de ellos y el 98.4% para exportación), una reducción importante del 9% frente al año anterior, sobre todo explicada por malas condiciones climáticas. En el sector del banano, donde el país es cuarto a nivel mundial, se consiguió la producción de 84.5 millones de cajas para exportación y 770 millones de dólares estimados en ganancias según el DANE, indicadores que sin embargo, muestran una importante caída frente a 2020. En el sector de las flores, concentradas en un 80% en el mercado estadounidense, se alcanzaron ventas 1.727 millones de dólares, un aumento del 22.4% frente al año anterior, además de un acumulado de 266.5 millones de kilos, según la patronal Asocolflores.

Por otro lado, el indice de producción industrial del país creció un 10.3%, jalonado por el crecimiento de la industria manufacturera que se expandió en 15.9% según el DANE, aunque también fue importante el crecimiento en rubros de infraestructura como suministro de electricidad y gas, así como tratamiento de distribución de agua. En el personal ocupado del sector manufacturero creció especialmente la confección de prendas, fabricación de productos de metal, elaboración de bebidas y producción de alimentos. Mientras tanto el sector construcción logro mover 43.6 billones de pesos, con la venta de un estimado 239.000 unidades de vivienda según la patronal Camacol, el mayor registro de la historia reciente, además de registrar 10.2 millones de metros cuadrados construidos y 6.5 millones de toneladas de cemento despachado en el año.

En materia de población el país, que es por su cercanía geográfica el principal destino de la migración venezolana, registro 1´824.390 migrantes de este país según la plataforma R4V, acumulado que continua creciendo, pese a la contra tendencia del retorno que se presento durante los primeros meses de la pandemia. Esta es una población en condiciones mayoritariamente irregulares, por lo que el gobierno colombiano ha buscado adoptar de forma tardía un Estatuto Temporal de Protección, expuesta a un altísimo desempleo del 48% y de informalidad con solo un 22% de los empleados registrando un contrato laboral formal según Cende.

Por otro lado, Colombia continua consolidándose como un punto de transito peligroso para los migrantes que se dirigen hacia América del norte, con mas de 106.838 migrantes transitando el país este año según Migración Colombia, la mayoría en la segunda mitad del año cuando se llego a registras de mas 1.000 migrantes diarios al país. Esta población migrante, en un 87% haitiana procedente de otros países de Sudamérica, aunque también caribeña, africana y asiática. Su rápido incremento ha generado situaciones dramáticas en poblaciones pequeñas y empobrecidas como Necoclí en el Pacifico, donde se presento en agosto y septiembre la concentración de hasta 23.000 refugiados sin mayores condiciones de subsistencia.

Características socio políticas

En materia política, en 2021 cerro el tercer año del gobierno del ex senador y asesor de la banca comercial Iván Duque del derechista partido Centro Democrático y la coalición uribista, conservadora y evangélica en el ejecutivo. El de Duque es el gobierno mas impopular de la historia reciente, con un 71% de desaprobación en el año según Invamer, que en el mes abril llego hasta el 76% y entre los jóvenes supero el 84%. Otra encuesta en mayo de Cifra y Conceptos revelo que entre los jóvenes de las principales ciudades, el 91% manifestó su desconfianza hacia el gobierno y un 93% hacia el senado.

En medio de la impunidad oficial y el apoyo cómplice de la mayoría de la gran prensa empresarial, el gobierno logro bloquear varias de las investigaciones que se le seguían por fraude en las elecciones de 2018, tanto la de la “Ñeñe política” que vinculaba al narcotraficante Ñeñe Hernández con la financiación ilegal del la campaña y la compra de votos, como la de Aida Merlano, ex senadora del Partido Conservador y prófuga de la justicia, implicada en múltiples redes de corrupción y también en la compra masiva de votos. Al tiempo avanza su estrategia de impunidad, coordinada con la Fiscalía General de Francisco Barbosa, antiguo secretario presidencial, sobre su líder político el ex presidente Álvaro Uribe, que sin embargo ha corrido con menos suerte, por la gran cantidad de evidencias acumuladas en su contra por compra, falsificación y amenaza a testigos.

En materia política el gobierno afronto sin éxito el escándalo de corrupción de la Ministra de Comunicaciones Karen Abudinen, cuota política de la casa Char y antigua consejera presidencial de Duque, por irregularidades en el proyecto Centros Poblados que llevo al robo de mas 70 mil millones de pesos del erario, lo que condujo a su renuncia en septiembre, pese al apoyo que le brindo la mayoría gobiernista en el senado.

Al tiempo, el gobierno mantuvo su mayoría en el Congreso de la República, bajo la presidencia del político Juan Diego Gómez del Partido Conservador en el senado y la ganadera Jennifer Arias del Centro Democrático en la cámara de representantes. En su hegemonía el gobierno logra articular una coalición legislativa informal, que suma los defensores cerrados del gobierno que acumulan 52 representantes del Centro Democrático, el Partido Conservador, el Partido de la U, MIRA y Colombia Justa-Libres y los llamados partidos independientes, claves en su elección en segunda vuelta, que acumulan 30 representantes y lo apoyan frecuentemente como el Partido Cambio Radical y el Partido Liberal. Esta mayoría le permitió el el sostenimiento del Ministro de Defensa el político Diego Molano, cuestionado por crímenes de guerra en el marco del conflicto y los hechos de represión brutal sobre la protesta social.

A nivel del poder regional, se presento un fuerte desgaste de las alcaldías independientes de la académica Claudia López del Partido Verde en Bogotá, el empresario Daniel Quintero de un sector independiente en Medellín, el político Jorge Iván Ospina también del Partido Verde en Cali y en menor medida de Jaime Pumarejo del Partido Cambio Radical de la casa char en Barranquilla, en medio de la llamada crisis de la inseguridad urbana, explotada por la gran prensa empresarial.

En términos electorales, se anuncia la dinámica campaña al congreso y la presidencia de 2022, marcada por la continuidad de la polarización político, el fuerte rechazo a la gestión de Duque y el uribismo y la centralidad de la figura de oposición del candidato presidencial de centro izquierda Gustavo Petro. En el escenario se forman tres grandes coaliciones electorales, la de derecha liderada por Cambio Radical, la U, el Partido Conservador y los evangélicos, la centro liderada por el Partido Verde y los sectores independientes y la izquierda del Pacto Histórico liderada por Colombia Humana y el Polo Democrático, en momentos de gran dispersión de de candidaturas presidenciales con mas de 16 aspirantes.

En materia del conflicto armado el país vive un aumento importante de la violencia política, lo que llevo a 1.813 asesinatos por actores armados ilegales en el año, así como 870 amenazas de muertes, 94 hechos de confinamiento forzado según Indepaz, además 168 casos de desaparición forzada según el Comite Internacional de la Cruz Roja (CICR). Además se presentaron 96 masacres con 335 victimas durante el año según la misma fuente, sobre todo concentradas en Antioquia, que obtuvo los mayores registros letales, Cauca, Valle del Cauca, Nariño y Caquetá.

El recrudecimiento del conflicto llevo al 2021, ha convertirse en el año mas violento desde la firma del acuerdo de paz de 2016 con 884 violaciones del derecho internacional humanitario según la Cruz Roja. La guerra se expreso regionalmente en Arauca donde se presentaron dos olas de choques entre la Guardia Venezolana, el Ejercito de Liberación Nacional (ELN), la Segunda Marquetalia y las disidencias de las Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia (FARC) lideradas por Gentil Duarte, que condujeron a desplazamientos y confinamientos masivos de población. También se sucedieron confrontaciones diversas en los departamentos Choco por los choques en el ELN y la AGC, y en Cauca, Nariño y Putumayo por los choques entre las disidencia de Duarte con la Segunda Marquetalia y el ELN.

En el mismo terreno, se presentaron golpes militares por parte del Estado, con hechos como la captura por las Fuerzas Armadas de Dairo Antonio Úsuga “Otoniel” líder de las Autodefensas Gaitanistas (AGC) en el mes de octubre, así como la muerte tras un bombardeo en el mismo mes en Choco de Ángel Padilla “Fabián” comandante del ELN. Además ocurrieron las muertes de Hernán Darío Velásquez “El Paisa”, Henry Castellanos “Romaña” y de Seuxis Hernández “Jesús Santrich” comandantes históricos de la Segunda Marquetalia en diciembre, en aparentes combates con sectores rivales de las disidencias de la FARC, en la frontera con Venezuela.

En materia de derechos humanos, se presento el asesinato de 171 lideres sociales y 48 ex integrantes de las FARC según Indepaz, concentrados sobre todo en la región pacifica de Cauca, epicentro de la violencia, Antioquia, Nariño, Valle del Cauca y Choco. Los asesinatos golpearon especialmente de los sectores indígenas, los mas victimizados, además de sectores como los cívicos, comunales, campesinos y afrodescendientes. Esta triste cifra sin embargo, representa una reducción importante frente al último periodo y el pico del año pasado, lo que no desdice de 1.286 lideres sociales asesinados desde la firma de los acuerdos de paz en 2016 según Indepaz.
Por otro lado se registro un gran aumento del desplazamiento forzado en el país, con 82.846 personas desplazadas y un aumento del 169% frente al 2020 según Codhes, con la ocurrencia además de 167 hechos de desplazamiento masivo, que se concentraron en los departamentos de Nariño, el que concentra la mayor cantidad de personas desplazados, Antioquia, Choco y Cauca, un fenómeno especialmente graves para la población negra e indígena.

Movimientos populares

En materia social, el hecho central del año lo constituyo el estallido social iniciado tras el paro nacional del 28 de abril. La protesta que combino movilización y bloqueo de calles, fue fuerte en las principales ciudades del país y tuvo por eje el sur occidente y especialmente la ciudad de Cali y su área metropolitana. La misma se extendió por lo menos durante tres meses, con niveles muy altos de actividades en mayo, y más reducidos en junio y julio. Para el mes de mayo una encuesta del diario El Tiempo revelaba que un 63% de los jóvenes consultados en las principales ciudades del país, participaron en las protestas y el 84% se sintió representado por el movimiento. La represión contra el estallido dejo un registro de 80 victimas mortales de la represión estatal y para estatal, además de 83 victimas de violencia ocular y 1.832 detenciones arbitrarias para finales del mes de junio, según cifras de Indepaz y Temblores.

En materia de luchas obreras fue central la extensa protestas con ocupación de instalaciones de las obreras de Ecopetrol en Barranca, Cantagallo y Yondó en los meses de septiembre y diciembre contra la tercerización laboral. También fueron relevantes los paro de las trabajadoras de la empresa de cables Centelsa en Cali en febrero por su convención colectiva, y las huelga parciales de las trabajadoras de Notariado y Registro en la segunda mitad del año contra una reforma inconsulta de la entidad.

Así mismo se presento un interesante ciclo de movilización obrera en octubre y noviembre, como lo muestran las movilizaciones de trabajadoras del área de cocina de la Refinería de Cartagena en octubre en rechazo a posibles despidos, así como la huelga de hambre de mineras de Prodeco del Cesar en los meses de febrero y octubre contra los despidos. Un poco después se sucedió la movilización de las trabajadoras de la empresa de acueducto Essmar en Santa Marta en noviembre contra la intervención de la empresa por parte del gobierno nacional y de las empleadas de la empresa plástica de Taghleff en Mamonal el mismo mes, contra la persecución judicial a la que se han sometido las activistas sindicales. Además se presentaron paros regionales del magisterio estatal en Antioquia, Valle, Tolima y Risaralda en noviembre, contra el impago de salarios del mes anterior.

En el marco del paro nacional, fue clave la desigual huelga en solidaridad con el paro nacional de cerca de un mes de las docentes de los colegios públicos, que se extendió entre finales de abril y mayo, y en algunas instituciones llego hasta junio. También fue clave la asamblea permanente de las obreras de Ecopetrol en la Refinería de Barrancabermeja en mayo por medidas de bioseguridad y de las obreras de la empresa Termo Candelaria de Mamonal en junio por mayor contratación de residentes locales. También se presentaron importantes avances legales como las conseguidas por las trabajadoras del vidrio en su demanda contra las convenciones colectivas de trabajo impuestas por las empresas y por la re admisión de los pilotos despedidos de Avianca tras la huelga de 2017. Mas particular fue la huelga de jugadores del deportivo Pasto en octubre por retrasos en el pago de salarios.

En el movimiento campesino fue central la participación de esta sector en la dinámica del estallido social y el desarrollo de movilizaciones de sectores rurales en Bolívar, Arauca, Casanare, Nariño, Guaviare, Putumayo, Cauca, Tolima y Huila. Además se presentaron en febrero, mayo y noviembre fuertes protestas en Anorí en Antioquia y Iscandúe en Nariño, por la tensión entre la población cocalera y los grupos de las fuerzas armadas encargados de la erradicación forzada, en medio del incumplimiento sistemático del Estado de las políticas de sustitución voluntaria y la búsqueda de la re implementación de la peligrosa aspersión aérea de cultivos por parte del gobierno.

En el movimiento indígena se desarrollo la Minga Indígena dinamizada por Consejo Regional Indígena del Cauca (CRIC) que reúne los pueblos nasa, misak, totoroe, yanacona, entre varios, con la minga hacia adentro en el departamento del Cauca en abril, así como la participación de delegaciones de estos organismo en las protestas sociales en Cali en mayo y las nuevas protestas en diciembre contra la violencia en sus territorios. Por otra parte, gano gran visibilidad la movilización del pueblo misak agrupado en las Autoridades Indígenas del Suroccidente (AISO) en Bogotá en el mes de mayo, que derribo diversas estatuas y símbolos coloniales con apoyo popular.

En el movimiento estudiantil el hecho central lo constituyo el paro de 2 meses que se experimento en 18 universidades públicas entre los meses de mayo y junio en solidaridad con el estallido social, que se extendió un mes mas en instituciones como Unisucre. También fue relevante el paro en la Universidad Pedagógica y Tecnológica (UPTC) de Tunja entre junio y agosto por presupuesto, que se salgo con un acuerdo parcial.

En el movimiento cívico se presento una huelga de hambres de jóvenes del La Guajira entre septiembre y octubre por inversión social en el departamento, que contó además con una movilización a la capital, así como una protesta de las habitantes de Sotaquirá en Boyacá en julio en demanda de la finalización de la construcción de un colegio público en la zona. En otros sectores sociales, se presento también una huelga de hambre de los detenidos en la cárcel La Picota en agosto en contra de las malas condiciones de los servicios de alimentación y salud del penal.

En el movimiento de mujeres se mantuvo la importante participación en las movilizaciones tradicionales del 8 de marzo y el 25 de noviembre, mientras creció la fuerza de las movilizaciones por el derecho al aborto alrededor del 28 de septiembre y de acompañamiento a la demanda judicial ante la Corte Constitucional por la legalización de esta práctica terapéutica. En el movimiento de disidencias sexuales se presentaron grandes jornadas de movilización por el día del orgullo, así como un crecimiento de la marchas trans también en junio.

En el movimiento ambientalista, se registro las protestas de pescadores y habitantes de Puerto Wilches en febrero y marzo contra el piloto de fracking, así como la convocatoria del 5 de junio la parcial convocatoria del paro nacional ambiental, pequeña pero con varios puntos de movilización. Así mismo se desarrollo la protesta de campesinos de El Cocuy en julio contra un proyecto de explotación minera en el parque nacional de esa región.

También entre estos sectores diversos, se presento la protesta en septiembre de los mineros informales de Caucasia, tras el asesinato en Nechí de un minero en los enfrentamiento a raíz de los operativos del Ejercito y la Policía contra esta actividad. Por otro lado se desarrollo durante 11 días el paro cívico y minero del Choco en octubre contra la persecución gubernamental de esta actividad, así como una protesta de los mineros artesanales de Borbur por la posibilidad de explotar las minas de esmeraldas entregada en concesión a la empresa Fura Gems. Además se reseña la participación de los mineros informales en la movilización del 11 de mayo dentro del marco del estallido social.

En resumen este fue un 2021 marcado por el enorme peso de la pandemia del Covid-19, una recuperación parcial de la economía, la fuerte crisis de legitimidad del gobierno Duque, el recrudecimiento del conflicto armado y las violaciones de derechos humanos, así como por el histórico estallido social del 28 de abril y múltiples luchas obreras y populares.

¡Arribas las que luchan!

Grupo Libertario Vía Libre

[Στο πλαίσιο του εορτασμού των 65 χρόνων της αδελφής μας οργάνωσης fAu (Ουρουγουανή Αναρχική Ομοσπονδία) διανέμουμε ένα σημείωμα που δημοσιεύτηκε στο 33ο τεύχος του περιοδικού «Lucha Libertaria» («Ελευθεριακός Αγώνας») όπου μοιραζόμαστε την κατανόησή μας για την επιρροή της fAu στην Αργεντινή]

Especifismo στην Αργεντινή: η παρουσία και η επιρροή της fAu

FAR (Federacion Anarquista Rosario)*

[Στο πλαίσιο του εορτασμού των 65 χρόνων της αδελφής μας οργάνωσης fAu (Ουρουγουανή Αναρχική Ομοσπονδία) διανέμουμε ένα σημείωμα που δημοσιεύτηκε στο 33ο τεύχος του περιοδικού «Lucha Libertaria» («Ελευθεριακός Αγώνας») όπου μοιραζόμαστε την κατανόησή μας για την επιρροή της fAu στην Αργεντινή]

Πιστεύουμε ότι η παρουσία της fAu στην Αργεντινή και ο αντίκτυπος του πολιτικού της έργου εκτυλίχθηκε σε διάφορες στιγμές και στάδια και πέρασε από διάφορες στρατηγικές επιρροής κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Αρχικά, είναι αλήθεια ότι το πολιτικό εγχείρημα του οργανωτικού δυϊσμού είχε επιχειρηθεί να εδραιωθεί στη χώρα μας σε ορισμένες περιόδους. Η πρώτη χρονολογείται στα τέλη του 19ου αιώνα, με την εμφάνιση των αναρχικών κύκλων με πρωτοβουλία των Errico Malatesta, Francesco Momo και Ettore Mattei, μεταξύ άλλων, ταυτόχρονα με την ίδρυση των πρώτων συνδικάτων σε τοπικό επίπεδο. Η άλλη στιγμή που ξεχωρίζει είναι κατά τη δεκαετία του 1930, με την εμφάνιση της Αναρκοκομμουνιστικής Ομοσπονδίας Αργεντινής (FACA) και της Εργατικής Συμμαχίας «Σπάρτακος». Οι πολιτικές αυτές οργανώσεις, στην ακμή της μαχητικότητάς τους, είχαν ήδη λάβει υπόψη την προειδοποίηση που είχε δημοσιεύσει ο Malatesta πριν από δεκαετίες, για τον κίνδυνο «ενοποίησης του εργατικού και του αναρχικού κινήματος» και για την απώλεια της διάχυσης του πολιτικού μας ρεύματος μεταξύ του λαού. Όμως, δυστυχώς, όλες αυτές οι προσπάθειες, με το πέρασμα των δεκαετιών, δεν ευοδώθηκαν ούτε άφησαν οργανωτικό «μικρόβιο» για τα επόμενα χρόνια.

Ωστόσο, στην άλλη πλευρά του Ρίο ντε λα Πλάτα, μια ομάδα σημαντικών αναρχικών στελεχών κατάφερε να επεξεργαστεί με οξυδέρκεια, κατά τη διάρκεια της δύσκολης ιστορικής στιγμής της άμπωτης που βίωνε ο αναρχισμός παγκοσμίως, στα μέσα του 20ού αιώνα. Αυτή η πολιτική ισορροπία και ο αντίκτυπος οδήγησαν το 1956 -μόλις 20 χρόνια μετά την ήττα στην Ισπανία- στην ίδρυση της fAu (Ουρουγουανής Αναρχικής Ομοσπονδίας), που προοριζόταν να γίνει το οργανωτικό εκείνο εργαλείο για τους αναρχικούς για τη χάραξη μιας επαρκούς στρατηγικής και να επηρεάσει τους κοινωνικούς αγώνες με ένα συγκεκριμένο τρόπο.

Όπως είναι γνωστό, η συνεχής ροή μεταξύ των πληθυσμών της Ουρουγουάης και της Αργεντινής, και οι εκατέρωθεν πολιτιστικές, πολιτικές και κοινωνικές επιρροές, είχαν ιδιαίτερο χαρακτήρα σε όλη την ιστορία, η προέλευση του οποίου εξέταζε ακόμη και το ίδιο σχέδιο χειραφέτησης κατά τους αντιαποικιακούς πολέμους. Υπό αυτή την έννοια, αυτό που συνέβη στην Ουρουγουάη με την αναδιάρθρωση του οργανωμένου αναρχισμού αργά ή γρήγορα θα είχε αντίκτυπο στη δυναμική του αργεντίνικου αναρχισμού.

Από την ίδρυσή της, η fAu ασχολήθηκε με το έργο της ανοικοδόμησης του οργανωμένου αναρχισμού στον Νότιο Κώνο και τη Λατινική Αμερική και της ανάκτησης της επιρροής του αναρχισμού στην κοινωνική δυναμική της ηπείρου. Η Αργεντινή δεν θα ήταν η εξαίρεση.
Η παρουσία της fAu στην Αργεντινή και οι προσπάθειές της να επηρεάσει την ανασυγκρότηση του τοπικού αναρχισμού, μπορούν να αναλυθούν σε διαφορετικά στάδια. Το πρώτο από αυτά συμβαίνει με τη δημόσια εμφάνιση της οργάνωσης, κατά το γενικότερο ανατρεπτικό κλίμα των δεκαετιών του '50 και του '60. Εκείνη την εποχή, με βάση τις ιστορικές αφηγήσεις του Juan Carlos Mechoso -ιδρυτικού μέλους της fAu- υπήρχαν ταξίδια και συναντήσεις μεταξύ της fAu και αναρχικών αγωνιστών από την Αργεντινή, χωρίς ουσιαστικά να επιτύχουν κανένα πολιτικό έργο σε τοπικό επίπεδο, πέρα ​​από την ανάληψη κοινών εκδοτικών σχεδίων. Είναι σκόπιμο να τονιστεί ότι ένα μεγάλο μέρος του αργεντίνικου αναρχισμού εκείνη την εποχή βρισκόταν σε έντονη παρακμή, ανησυχώντας περισσότερο για τη διαφοροποίησή του από τον περονισμό παρά για την καταπολέμηση των διαδοχικών στρατιωτικών πραξικοπημάτων και δικτατοριών.

Το επόμενο στάδιο σηματοδοτεί την παρουσία της fAu στην Αργεντινή, περισσότερο για λόγους πλαισίου. Πρώτα με τη μετανάστευση νεαρών στελεχών των συνδικάτων από τη ROE (Εργατική-Μαθητική Αντίσταση - μετωπικό σχήμα της fAu), που κατέληξαν να συγκλίνουν στη συγκρότηση της «Resistencia Libertaria» («Ελευθεριακή Αντίσταση») - της κύριας αναρχικής πολιτικής οργάνωσης στην Αργεντινή εκείνη την εποχή, με επιρροή σε ορισμένα συνδικάτα και κοινωνικά στρώματα. Αλλά μετά το πραξικόπημα του '73 και την απότομη κατασταλτική προέλαση στην Ουρουγουάη, η fAu πραγματοποίησε μια στρατηγική υποχώρηση στις γειτονικές χώρες, με την Αργεντινή να είναι αυτή με την υψηλότερη υποδοχή μελών της οργάνωσης. Έτσι, μέλη της OPR (της ένοπλης πτέρυγας της fAu) ήταν τα πρώτα που πέρασαν στην Αργεντινή για να προωθήσουν ενέργειες για να εξασφαλίσουν «τα οικονομικά μέσα για έναν αγώνα ενάντια στη δικτατορία που αναμένεται να είναι μακρύς και σκληρός». Το σύνθημα εκείνης της εποχής ήταν «να συνεχίσουμε τον αγώνα». Η έλευση του πραξικοπήματος του '76 στην Αργεντινή βρήκε δεκάδες μαχητές να πραγματοποιούν οργανωτικές και συντονιστικές δράσεις ενάντια στην κατασταλτική προέλαση της Επιχείρησης Condor. Ωστόσο, η ένταση της καταστολής έπληξε σκληρά τα μέλη που βρίσκονταν στη χώρα, με την πλειοψηφία να απαγάγεται και να εξαφανίζεται ως αποτέλεσμα της καταστολής εκ μέρους της βάναυσης γενοκτονικής στρατιωτικής δικτατορίας.

Με την επιστροφή στη «συνταγματική τάξη» στην περιοχή, η fAu εξέφρασε για άλλη μια φορά τις προθέσεις της να συνεργαστεί για την αναδιοργάνωση του λατινοαμερικανικού αναρχισμού, σε μια εποχή που ο νεοφιλελευθερισμός άρχιζε να μαστιγώνει σκληρά την ήπειρο. Προς τη δεκαετία του '90, η Βραζιλία ήταν η κύρια περιοχή επιρροής, ξεκινώντας με τη δημιουργία της Αναρχικής Ομοσπονδίας Gaucha (FAG) και αργότερα άλλων αναρχικών οργανώσεων, οι οποίες αργότερα συνέκλιναν στο σημερινό Βραζιλιάνικο Αναρχικό Συντονισμό. Στην Αργεντινή, μετά από πολλά ταξίδια, αυτή η επιρροή διαμορφώθηκε από τη συγκρότηση των πολιτικών ομάδων στα τέλη της δεκαετίας του '90, με την εμφάνιση της αναρχοκομμουνιστικής AUCA στη La Plata, της ομάδας CAIN (αργότερα OSL - Organizacion Socialista Libertaria - Σοσιαλιστική Ελευθεριακή Οργάνωση) στο Μπουένος Άιρες και της Οργάνωσης Anarquista de Rosario (OAR), και οι τρεις ομάδες με την πλειονότητα των αγωνιστών τους να επικεντρώνουν τη δράση τους στους αγώνες της γειτονιάς και των φοιτητών. Αυτές οι (τότε) νέες οργανώσεις προσπάθησαν με κάποιο τρόπο να διεκδικήσουν και προωθήσουν ξανά τη στρατηγική του οργανωτικού δυϊσμού, κάτι που συστηματοποιήθηκε στο Ουρουγουανή especifismo. Αυτή η σαφής επιρροή εκφράστηκε ακόμη και με τη συγκρότηση και τη συμμετοχή ενός Λατινοαμερικανικού Αναρχικού Συντονισμού μαζί με τη fAu και τη FAG, που κράτησε μόνο λίγα χρόνια αλλά είχε συναντήσεις και περιπτώσεις συντονισμού που απέφεραν ανεκτίμητες εμπειρίες.

Βεβαίως, αυτή η αφετηρία λειτούργησε προωθητικά, αφενός, για την πραγματοποίηση της (γενικότερης συσπείρωσης και συνεργασίας των ελευθεριακών στη Λατινική Αμερική) ELAOPA (η πρώτη έγινε γύρω στο 2002), ως χώρου συνάντησης μεταξύ των μαχητών της βάση και των σφαιρών κοινωνικής ένταξης. Αφετέρου, η εμπειρία αυτής της αναζωπύρωσης του οργανωμένου αναρχισμού στην Αργεντινή, αποτέλεσε αναμφίβολα την αρχική ώθηση για τη συγκρότηση μελλοντικών αναρχικών οργανώσεων, μία από τις οποίες ήταν και η Columna Joaquín Penina (Φάλαγγα Joaquín Penina - αργότερα Αναρχική Ομοσπονδία Rosario - FAR - Federacion Anarquista Rosario), που ιδρύθηκε το 2008. Η οργανωτική αναζωπύρωση του αναρχισμού, μετά από κάποιες οπισθοδρομήσεις (όπως ήταν η σύντομη εμπειρία της τελευταίας FACA με ομάδες από το Μπουένος Άιρες) κατά κάποιο τρόπο μας έδωσε τη δυνατότητα να ξανασκεφτούμε μια επαρκή και σταδιακή στρατηγική συγκρότησης (gradual construction strategy), με στοιχεία που θα επέτρεπαν τη συγκρότηση σταθερών οργανώσεων, με προγράμματα δράσης, συνεπείς οργανωτικές δομές, και μια σχέση που είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη για την ανάπτυξη και την εδραίωση αυτού που έχει ήδη χτιστεί. Σε αυτό το στάδιο, τα διαδοχικά ταξίδια της fAu από το 2012 και η επίσκεψη της βραζιλιάνικης FARJ το 2014, ήταν κρίσιμα για τη συστηματοποίηση της τοπικής κατασκευαστικής στρατηγικής (που ενσωματώθηκε στο 1ο Συνέδριο της FAR), και συνεπώς εθνικής. Το 2016, η οργανωτική εμπειρία της OAC (Αναρχική Οργάνωση της Córdoba)φαίνεται ότι πρόσθεσε αποφασιστικότητα και μια νέα δυναμική στη στρατηγική της συγκρότησης ειδικών αναρχικών οργανώσεων σε εθνική κλίμακα. Το 2020, η OAT (Αναρχική Οργάνωση Tucuman) και το 2021 η OASC (Αναρχική Οργάνωση Santa Cruz) θα ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο υπό την επιρροή του πολιτικού πλαισίου που προτείνει η fAu από την ίδρυσή της, το 1956.

Είναι σημαντικό να επισημανθούν ορισμένες θεμελιώδεις πτυχές που σημάδεψαν την παρουσία της fAu στην Αργεντινή και την πολιτική επιρροή της. Πρώτα απ’ όλα, τονίζουμε ότι αυτό συνέβη στο πλαίσιο μιας στρατηγικής της Λατινικής Αμερικής, που βασίζεται σε μια ανάγνωση όχι μόνο του διεθνιστικού αναρχισμού και των δεσμών που είχαν οι λαοί μεταξύ τους εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά και σε μια ανάγνωση της πραγματικότητας, του συστήματος κυριαρχίας, το οποίο, από τον αποικισμό και μετά έχει καθιερώσει μηχανισμούς λεηλασίας και υποταγής ειδικά γι’ αυτήν την περιοχή. Αυτό σημαίνει ότι το πολιτικό μας ρεύμα δεν αντανακλάται σε μεμονωμένες οργανωτικές εκφράσεις αλλά είναι εγγενώς οργανωμένο σε ολόκληρη την περιφέρεια.

Από την άλλη πλευρά, μέχρι την άφιξη των οργανώσεων στο Tucuman και τη Santa Cruz, η κύρια περιοχή όπου είχε τις ρίζες του το especifismo ήταν στην περιοχή Pampas (πιθανώς, λόγω ομοιοτήτων με την ιστορία και την κοινωνική σύνθεση του Μοντεβιδέο). Εδώ σημειώνουμε ότι αν και η Αργεντινή παρουσιάζει μια ποικιλόμορφη κοινωνική διαμόρφωση, η οποία απαιτεί διαφορετική ανάπτυξη στρατηγικής, η πολιτική πρόταση του especifismo επιτρέπει και απαιτεί προσαρμογή στο πλαίσιο, όπως συνέβη στο παρελθόν στη Βραζιλία. Αυτή η ποικιλομορφία αποτελεί πρόκληση για την οικοδόμηση του οργανωμένου αναρχισμού στη χώρα μας, αλλά είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτό θα ενισχύσει περαιτέρω αυτό το ρεύμα, προικίζοντάς το με νέα στοιχεία όσον αφορά την καταπολέμηση της κυριαρχίας στις διάφορες μορφές της.

Μια άλλη πολύ σημαντική πτυχή έχει να κάνει με το γεγονός ότι η εμπειρία της FAu και η κληρονομιά του πολιτικού της πλαισίου, ήρθαν να αναπληρώσουν την οπισθοδρόμηση ή τις απουσίες του αναρχισμού στην Αργεντινή κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα (με εξαίρεση την εμπειρία της «Resistencia Libertaria» στη δεκαετία του '70), συμβάλλοντας στην αποκατάσταση -τουλάχιστον εν μέρει- της ιστορικής συνέχειας. Η συστηματοποίηση των εμπειριών, η άσκηση της ιστορικής μνήμης, οι συναντήσεις και η όλη δέσμευση της FAu, επέτρεψαν τη μεταφορά αυτής της πολύτιμης κληρονομιάς του αναρχισμού που πριν από σχεδόν ενάμιση αιώνα είχε λαϊκές ρίζες σε αυτό το μέρος του κόσμου.

Τέλος, η μεθοδική μετάδοση του πνεύματος και της παράδoσης αυτής από τους μαχητές της fAu στους συντρόφους στην Αργεντινή, δεν ήταν ασήμαντη. Πέρα από κάθε δόγμα ή σειρά αρχών, η σφυρηλάτηση ενός μαχητικού στυλ που χαρακτηρίζεται από ταπεινότητα και σεβασμό στις διαδικασίες των λαϊκών οργανώσεων, στην αλληλεγγύη, στην αφοσίωση στους σκοπούς της τάξης μας, στην αυτοπειθαρχία και την υπομονετικότητα όσον αφορά την οικοδόμηση ενός δυνατού λαϊκού κινήματος, όλα αυτά αποτελούν πάντα τους οδηγούς μας στην καθημερινή μας εδράση ως αντανάκλαση της πρακτικής που αναλαμβάνουμε συλλογικά.

Ομοίως, και όχι λιγότερο σημαντικό, τα στοιχεία του οργανωμένου αναρχισμού υπήρξαν οι πυλώνες της δημιουργίας τοπικών πολιτικών οργανώσεων, και αυτα ήταν η ανάγκη για ένα πρόγραμμα δράσης, η οργανωτική συγκρότηση, η στρατηγική της εισπήδησης (insertion) στις μαζικές κοινωνικές οργανώσεις, καθώς και η πολιτική δομή και η απαραίτητη ανάλυση των τοπικών και περιφερειακών κοινωνικών συνθηκών. Όλα αυτά τα στοιχεία, σε συνεχή αλληλεπίδραση με τις καθημερινές μας δράσεις στις κοινωνικές οργανώσεις, μας επέτρεψαν να πολλαπλασιάσουμε τα μέλη μας, να αναπτυχθούμε σταθερά σε σχέση με την επιρροή μας και να προβάλλουμε σοβαρά τον εαυτό μας σε μακροπρόθεσμη προοπτική.

*Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

international / imperialism / war / opinion / analysis Wednesday March 30, 2022 23:22 byZaher Baher

This article covers the impact of the sanction on all sides. But the real losers are the working class and the oppressed people. It shows the way how we can fight back against both wars: the current military one and the sanctions war.

Sanctions against Russia: The impact is greater to Europe
By: Zaher Baher
27/03/2022
Before entering the subject, I would like to start with three points:
Firstly, sanctions have no impact at all in the beginning. It is a long process and sometimes they create anger and resentment amongst the people in the countries where sanctions are imposed against the countries who are imposing the sanctions. It is also a given that as soon as the first shot is launched in war, the warmongers and the merchants of the war inflate the price of almost everything.
Secondly, the impact of sanctions used against industrialised countries is different to those imposed on non-industrialised countries.
Thirdly, no matter who uses sanctions, the main losers are the working class, poor and exploited people in the country, and they are the ones who pay. The best examples are Iran, Iraq, Myanmar, North Korea, Zimbabwe and Libya.
In this article I go through the trade between United States and European countries with Russia and vice versa to see the impacts on each other. It is important to recognise that sanctions against Russia are not the same as sanctions used against the countries listed above. Russia is much more economically advanced and also has good relations with many countries. So the impact of sanctions here depends on the level of their advanced industry in each country and the level of trade between them.
To go into detail, let’s refer to the most recent data. The Russian Federal Customs Service (FCS) has released data that shows that for the first ten months of 2021, Russia’s total exports reached $388.4 billion. Some of Russia’s top trade partners are five countries which were responsible for 86.9% of all trade between January-October last year; China ($112.4bn), Germany ($46.1bn), Netherlands ($37bn), US ($28.8bn) ($25.7bn).

Russia mainly supplies these countries with fuel and energy, metals, and chemical products. About 13% of exports go to CIS countries*. More than half of Russia’s exports (53.8%) are fuel and energy products.

Apart from fuel and energy, Russia exports wheat and maize, sunflower oil, poultry meat, milk and cream, cheese and curd, fresh and frozen pork, electrical equipment, mechanical equipment, optical instruments and devices, and timber and pulp-and-paper production.

The Trades of United States and Europe with Russia:

United States’ trading of goods and services with Russia totalled an estimated $34.9bn in 2019. Exports were $10.9bn; imports were $24bn. The US’ goods and services trade deficit with Russia was $13.1bn in 2019. Russia is currently the US’s 26th largest goods trading partner, with $28bn in total goods trade during 2019. Russia was the United States' 40th largest goods export market in 2019, and was the United States' 20th largest supplier of goods imports in the same year. In relation to oil and energy, the US imports 5% of its requirement from Russia.

New York-based BlackRock, the world’s biggest asset management firm with more than $10tn in assets under management, has recorded $17bn in losses on Russian securities. It manages more than $18bn in Russian assets on behalf of clients – which were frozen on 28 February. The impact of western sanctions on markets, including the two-week shutdown of the Moscow stock exchange, has rendered the vast majority of those assets unsaleable.

With regards to Europe’s trade with Russia in 2021, the total trade in goods between the EU and Russia amounted to €257.5bn. The EU's imports were worth €158.5bn and were dominated by fuel and mining products – especially mineral fuels (€98.9bn, 62%), wood (€3.16bn, 2.0%), iron and steel (€7.4bn, 4.7%), fertilisers (1.78bn, 1.1%). In 2021, Russia was the fifth largest partner for EU exports of goods (4.1%) and the third largest partner for EU imports of goods (7.5%). The EU's exports in that year almost totalled €99bn. They were led by machinery and equipment (€19.5bn, 19.7%), motor vehicles (€8.95bn, 9%), pharmaceuticals (€8.1bn, 8.1%), electrical equipment and machinery (€7.57bn, 7.6%), as well as plastics (€4.38bn, 4.3%).

As for the United Kingdom (UK), it has imposed sanctions on more than 370 Russian individuals, including more than 50 oligarchs and their families, who have a combined net worth of £100bn. More than 1,000 individuals and entities have now been targeted with sanctions since the invasion of Ukraine. The government also blocked exports of luxury goods worth hundreds of millions of pounds. Last year, UK firms sold a total of £2.6bn worth of goods to Russia, the biggest slice of which was cars, at around £400m. Russia is relatively small market for UK car plants it is thought that the UK exported fewer than 10,000 cars to Russia out of an annual production of 860,000 in 2021. The collapse of the rouble would also make it difficult for companies to price expensive cars at a high enough cost.

The impact of the war and sanctions are extremely hard. By February, the cost of food was 20% higher than a year earlier. Think-tanks warned that the cost of living for the UK’s poorest could be 10% higher by autumn and prices are likely to continue to be driven higher, pushing inflation to a “second peak” above 8% in the autumn. The New Economics Foundation (NEF), suggests that by April almost half of all children will be living in households that are unable to meet the cost of some basic necessities. NEF also said that 23.4 million people would have to cut back on some basics, such as food or heating, as their income falls short of what they would need.

The withdrawal of British Petroleum (BP) from the Russian market means losing money, and residents of the UK have to make up that loss.

Deficit is another problem in the UK’s budget. In 2000 it was £40bn, and by 2010 it had reached £98bn. Last year it went up to £140bn. In contrast, Russia has relatively low debts and its financial system is less integrated with the rest of the world.

When he was governor of the Bank of England, Mark Carney said: “The UK relied on the kindness of strangers to finance its trade deficit.” He may have been right, and that the deficit will go up much further during sanctions. In the meantime, in answer to all the problems UK citizens are facing, the government has vowed “to do everything we can to protect consumers and the public”.

Conclusion:

According to the statistics and figures shown above, oil and energy are the main resources that Russia exports to Europe and other countries, exporting 7% to the UK, 5% to the US and 31% to Germany. At the moment the price of oil is too high and benefits Russia. At present, the EU and the UK do not have any other alternative to replace Russia’s oil, so the bills for residents and businesses will go up and up. The same thing will happen when banning Russian fertiliser exports. This will have a direct impact on farmers in the UK and consequently the public.

How will the public in the UK and Europe react in such difficult situations? How will their rulers deal with the situation, especially if the war continues for longer, and consequences of the sanctions become more severe?

It is, in fact, very difficult for the UK and Europe to find a replacement for Russia’s oil and energy, while Russia has a great influence on some OPEC members like Iran, Libya and Venezuela. Supposing they agree to Europe and the UK’s demands, how much more oil can they put in the market? Even lifting sanctions on Iran are unlikely to help greatly. This has become a small possibility after releasing Nazanin Zaghari-Ratcliff in return for £400m as well as Iran attempting to persuade the UK to take the Iranian Revolution Guards off the terror list, which is yet to be confirmed. Does this really work to resolve problems and provide a balanced alternative to importing Russia oil and energy?

A very recent report by the International Energy Agency (IEA) underlined just how limited the options are for any economy seeking to replace Russian crude oil and other oil products. It says “global oil demand is projected to be nearly 10m barrels per day (bpd) this year”. With regards to Iran, the LAE says: “The IEA reckons Iran has about 1.2m bpd of spare capacity in theory but there are some serious caveats. Even then the LAE says, it is likely to take another six months at least before 1m bpd from Iran could be factored in.”

As for importing wheat from Russia and Ukraine, the two countries produce nearly 30% of the world’s wheat exports, 15% of the maize (corn) and 75% of the sunflower oil. Altogether, they generate about 12% of the calories traded internationally. Many countries still rely on importing wheat from them, and the Middle East and North Africa are highly reliant on Ukrainian and Russian grains. Almost 40% of Yemen’s wheat is grown in Russia and Ukraine. Already, millions there are close to starvation. Egypt, the world’s largest wheat importer, relies on the warring countries for roughly 70% of its imports.

There are a few questions here. Do Europe, the UK and the US let the above countries break sanctions so that they can survive? Or do they make an offer to compensate and to help them to pay the current price in the market? Or simply let thousands and thousands of people in these countries die in poverty? Also, how long can global firms like Apple, McDonald’s, Coca-Cola, Pepsi, Starbucks, Nestle, MasterCard and BlackRock wait and lose more and more money? BlackRock has already lost $17bn in a very short time.

In addition to the above, Russia plans to seize the assets of western companies that pull out. It is now proposing to do that and nationalise closed western factories and other western activities, free of charge. Speaking in a video link with members of his government a few days ago, Vladimir Putin said the Kremlin could find legally viable ways to seize international firms. The government would push to “introduce external management and then transfer these enterprises to those who actually want to work,” Putin said. He continued: “There are enough legal and market instruments for this.” Dmitry Medvedev, the former Russian president, said it was using a “symmetrical response” to the sanctions imposed by the west, “including the seizure of foreign assets and their possible nationalisation”. He argued: “Whatever the reasons for the exodus, foreign companies must understand that it will not be easy to return to our market.”

In view of the above, I believe that Europe is more vulnerable and more dependent on Russia. Whether you agree or not is not important, but we should realise that we are the ones paying the price. That is why it is essential to organise ourselves outside of political parties in non-hierarchical organisations everywhere: at work, on the streets, in factories, universities, neighbourhoods, farms and shops. We need our structures and communities so that they are resilient to the wars waged against us, and so that we are not reliant on whether there is peace between states. Their peace and war more or less are the same but in different forms.

Enough is enough. The longer we stay and do nothing the more useless we get. It is time to fight back, it is time to realise that right now here are a couple of wars going on against us: the current military war, and the sanctions that are imposed that will be more severe on us later. Wherever you live it will be unavoidable; whether you want it or not, you will still face both wars. We need to turn this to a war against ruling states, their classes, and their system.

Zaheerbaher.com

* The Commonwealth of Independent States (CIS) was created in December 1991 by eleven countries from the ex-USSR: Armenia, Azerbaijan, Belarus, Kazakhstan, Kirghizstan, Moldavia, Uzbekistan, Russia, Tajikistan, Turkmenistan, Ukraine. Georgia joined it in 1993.

image gettyimages1239386413_custome4a7fc8439e70fe1d123a2716a43bbb3deee68b1s1100c50_1.jpeg 0.09 Mb

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Tue 28 Jun, 15:33

browse text browse image

screen_shot_20220415_at_17.41.png image[Video] A Quick Guide To Especifismo Apr 15 23:42 by Andrewism 0 comments

diismos.jpg imageΟ οργανωτικός δυ_... Apr 15 19:12 by Ευριπίδης Καλτσάς 0 comments

coyuntura_col_2022.jpeg imageAnálisis de coyuntura de Colombia para 2022 Apr 09 06:36 by ViaLibre 0 comments

far1.jpg imageEspecifismo στην Αργεντινή... Apr 06 20:37 by FAR 2 comments

gettyimages1239386413_custome4a7fc8439e70fe1d123a2716a43bbb3deee68b1s1100c50.jpeg imageSanctions against Russia: The impact is greater to Europe Mar 30 23:22 by Zaher Baher 1 comments

925913932927.jpg imageΤώρα δεν είναι η ώ&#... Mar 30 19:38 by Anarchist Communists Meanjin 0 comments

presentacin_libro_en_la_furia.jpeg imageConversatorio sobre el libro: “Fibras en Rojo y Negro. Historia del Anarquismo en Colombia... Mar 30 11:36 by ViaLibre 0 comments

conjuntura_cala.jpeg imageAnálisis de Coyuntura Latinoamericana Mar 26 20:47 by CALA y Organizaciones Hermanas 0 comments

cartamarzo21.png imageContra la LUC y el Avance de la Derecha Mar 25 21:38 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

coyuntura_paises_centrales_2022.jpeg imageAnálisis de coyuntura de los países centrales para 2022 Mar 21 08:38 by ViaLibre 0 comments

71xl0zmqiql.jpeg imageAn Anarchist Guide to The Communist Manifesto of Marx & Engels Mar 19 11:18 by Wayne Price 0 comments

encuentro_crata_coyuntura_electoral.jpeg imageEncuentro Ácrata: Coyuntura electoral y alternativas extraparlamentarias Mar 19 07:44 by ViaLibre 0 comments

international_day_of_action_against_detention_camps_poster_blank_location_web729x1024.jpg imageΕνάντια στα στρα`... Mar 18 17:34 by ΕΣΕ 0 comments

textنا بۆ جەنگ، جگە &#... Mar 15 19:04 by KAF 0 comments

textNo war but the class war Mar 15 19:01 by KAF 0 comments

coyuntura_al_2022.jpeg imageAnálisis de coyuntura de América Latina para 2022 Mar 12 07:50 by ViaLibre 0 comments

refugees_ukraine_welcome.jpg imagePour une solidarité internationale et sans frontières Mar 11 04:37 by Union Communiste Libertaire 1 comments

8_m_va_libre_2022.jpg image8 de marzo: Nunca mas sin nosotras Mar 09 03:13 by ViaLibre 0 comments

textIl vecchio mondo opprime le donne. La loro forza lo distruggerà! Mar 09 01:34 by Varie organizzazioni anarchiche 0 comments

Visuel "contre la culture du viol, les féminicides et le patriarcat, Journée de résistance et de lutte" imageLe vieux monde opprime les femmes et les minorités de genre. Leur force le détruira ! Mar 09 00:00 by Diverses organisations anarchistes 0 comments

photo5850321266693749319.jpg imageEl viejo mundo oprime a las mujeres y disidencias. Su fuerza lo destruirá. Mar 08 23:57 by Varias organizaciones anarquistas 0 comments

photo5850321266693749315.jpg imageThe old world oppresses women and gender minorities. Their strength will destroy it! Mar 08 23:50 by Several anarchist organisations 0 comments

photo5850321266693749314.jpg imageNα καταστρέψει ο π&#... Mar 08 23:16 by Several anarchist organisations 0 comments

textAn Anarchist Analysis About The Anarchists In Ukrainian Resistance Against Russian Invasio... Mar 04 21:23 by Batur Ozdinc 2 comments

textPropaganda, solidarity, education Mar 04 02:28 by Carl Eugene Stroud 0 comments

protiv_rata_hrv.jpg imageProtiv militarizma i rata: Za samoorganiziranu borbu i socijalnu revoluciju Mar 03 19:47 by Razne anarhističke organizacije 0 comments

visuel_ukraine.jpg imageUkraine : Contre le militarisme et la guerre : pour la lutte auto-organisée et la révoluti... Mar 03 16:10 by Diverses organisations anarchistes 0 comments

chapter4kirill_makarov.jpg imageDefend Ukraine! Revolutionary Opposition to Russian and U.S. Imperialism! Mar 01 09:18 by Wayne Price 10 comments

vdatisggeq4w5gc0pve_cqpa5fckyonc8pd0wqebsn41200x640_1.jpg imageΓια την εισβολή τ ... Feb 28 16:35 by Αναρχικές οργανώσεις από την Αυστραλία 0 comments

vdatisggeq4w5gc0pve_cqpa5fckyonc8pd0wqebsn41200x640.jpg imageNo War but the Class War Feb 28 16:27 by Australian a/c organisations 0 comments

more >>
© 2005-2022 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]